Geocachingverhalen uit het verleden: mijn moeizame loopbaan als smokkelaar

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 25 februari 2012

De dag dat ik eindelijk een klein succesje boekte in mijn moeizame loopbaan als smokkelaar van boter, kaas en eieren.

3683. Smokkel(w)aar

3684. Bonus Smokkel(w)aar

Maker: Vanbeersjes

Type: Multi + bonus-mysterie

Heideroosjes: Maartje

Gevonden op: 25 februari 2012

Plaats: Hooge Mierde

Pfft, nou het jaar is nog geen twee maanden oud, maar ik weet nu al dat deze cache gaat eindigen in de top-5 van meest frustrerende geocaches van dit jaar. Het heeft mij maar liefst vier takes gekost om hem te vinden.

Take One

Take One vond plaats in de week nadat de cache online was gekomen. Dat was ergens in januari. Hij was nog door niemand gevonden en het was mooi, helder vriesweer. Net de week ervoor had ik mijn andere frustratie in dit gebied afgerond, dat was Zwartven. Dus ik kende het gebied al behoorlijk goed. Op de route waren nog andere caches te vinden en ik moest op die datum nog founds voor het Geocaching Datum Project, dus ik had er helemaal zin in. In de beschrijving stond dat het een vrij moeilijke cache zou zijn, maar na Zwartven had ik het idee dat wel aan te kunnen.

En eigenlijk ging alles ook prima tot aan waypoint 12. Smokkel(w)aar deed weer net een ander stuk van het gebied aan dan Zwartven. De waypoints waren keurig verzorgd met een heel verhaal over een smokkelaar en op de meeste waypoints hele kunstwerken. Ik vroeg me wel af wat ik in hemelsnaam moest doen met het blokje boter-kaas-en-eieren in mijn tas, dat had ik gevonden op waypoint 3 en het zei me helemaal niets. Net als Hein, de smokkelaar uit het cache-verhaal moest ik al cacher deze boter-kaas-en-eieren mee smokkelen. Op de route vond ik nog een Belgische paddo, midden in de bossen, dus ik werd helemaal blij. Maar juist deze, in de facking middle of nowhere was al wel geclaimed, dus ik kon hem alleen maar visitten.

Ergens aan het begin van de route vond ik de eerste bonuscache van de route, dat was Niets is wat het lekt, een cache die in de kop van een paaltje verstopt zat. Ik vond hem best opvallen, maar bij Take Three kon ik hem niet meer terug vinden, dus blijkbaar let je als gewone wandelaar helemaal niet op de vorm van afzettingspaaltjes tussen het zandpad en het fietspad.

In de caches op de route moest je cijfers verzamelen voor het coördinaat van de bonus-cache. Ook moest je op twee plaatsen een aanwijzing zoeken. De eerste aanwijzing kon ik met de beste wil van de wereld niet vinden, ik had geen flauw idee wat de maker bedoelde. Ik besloot na een minuut of 10 maar om verder te lopen. Verderop vond ik toen die paddo, dus dat was een schrale troost. Op die plek heb ik wel een hele tijd naar waypoint 5 gezocht, die echt enorm geniepig verstopt zat, een tag aan een draadje achter een informatiebordje op een houten paal. Daarna deed ik iets verkeerd, er moest een projectie gemaakt worden. Ik vond dat die raar uitkwam, want ik zou terug moeten lopen. Dus maakte ik hem zelfs nog omgekeerd (wat dus eigenlijk moest). Toch ging ik terug lopen. Natuurlijk vond ik daar niets.

Op weg naar de omgekeerde projectie begon ik koude voeten te krijgen. Mijn officiële wandelsokken zaten allemaal in de was en ik had twee paar gewone sokken over elkaar aangetrokken, maar dat was niet voldoende voor deze temperatuur rondom het 0-punt. Met flink wat gestamp kreeg ik ze wat warmer. Mijn gevoelstemperatuur stijgt ook altijd enorm als het goed verloopt tijdens het cachen, maar dat was nu dus niet echt. Op het punt van de omgekeerde projectie vond ik weer een aanwijzing en die kon ik heel goed begrijpen, dus kon ik verder en steeg mijn temperatuur weer (gevoelsmatig dan, hè). Op waypoint 10 heb ik me ook een breuk gezocht, die zat ook moeilijk verstopt, maar ik vond hem toch nog na een minuut of 10.

In de tekst werd gesproken over de BeNe-grens. Hiermee werd natuurlijk de Belgisch – Nederlandse grens bedoeld, maar voor de bonus-cache van Smokkel(w)aar was het ook nodig om een mysterie op te lossen, genaamd BeNe. Die mysterie stond in de nearbiest-lijst en ik had er al een paar keer naar gekeken, maar ik begreep geen jota van het puzzeltje, je moest iets zien in een hoop letters. Daarom hoopte ik dat ik de cache toevallig zou vinden op de route. Omdat ik de afkorting BeNe in de tekst als een hint beschouwde lette ik extra goed op boomschijven (de hint voor de mysterie) tussen waypoint 10 en waypoint 11. Dit keer had ik wel geluk, want zonder al te veel moeite vond ik BeNe. Dat was dan de grote meevaller tijdens Take One, het zomaar vinden van deze voor mij onoplosbare mysterie uit de nearbiest-lijst.

De tocht ging verder over een lang fietspad, midden in het zicht. Hier vond ik nog de traditional Grensbewaker, die zat verstopt in een heel schattig vogeltjesbeeldje met een muts op. Bij waypoint 12 ging het mis. Ik begreep de opdracht niet, je moest een projectie uitvoeren, maar moest zelf de afstand en de graden bepalen. Die afstand kon ik nog wel ongeveer beoordelen, maar ik had geen flauw idee hoe ik de graden moest bepalen. Daarnaast kwam ik erachter dat ik de trail tussen wp 12 en wp13 niet had ingeladen, ik was er vanuit gegaan dat die automatisch was geladen in de additional waypoints, maar het bleek een apart te downloaden track te zijn. Nou wist ik nog wel hoe ik langs het Zwartven moest lopen, vanwege de gelijknamige cache die ik vorige week afgerond had, dus liep ik op de gok die trail (ik had hem achteraf helemaal goed) en loste de tweede vraag voor de bonus-cache op. Die was makkelijker. Ondertussen probeerde ik iets te zien in het houten bke-blokje. Mijn eerste idee was het om het in de zon te houden, omdat er in de tekst iets stond over “tegen het licht houden”. Maar ik zag er niets in en gaf dat idee al vrij snel op. Heel erg stom van mij, want het was de juiste methode, achteraf bezien.

Nu ging het helemaal mis. Ik heb nog een uur door de bossen gedwaald op zoek naar waypoint 13, waarvan ik alleen maar wist dat die in de buurt van de uitgang van het Zwartven zou zitten en op een bepaalde hoogte zou zijn. Ik kwam nog een andere vertwijfelde geocacher tegen, die er ook niets van begreep, dus we konden elkaar niet helpen. Helaas kon ik niets vinden, dus moest ik naar huis terugkeren. Als troost had ik dan toch nog drie dagfounds voor de datum. Ik kwam alleen tot de vervelende conclusie dat ik de hint van de Grensbewaker niet had opgeschreven. Shit, daar zou ik dus ook nog naar terug moeten.

’s Avonds bleek dat er verschillende cachers op pad waren geweest voor Smokkel(w)aar en allemaal waren ze gestrand op waypoint 12. Reno (mijn auto) was zelfs 2x gediscovered. Niemand had de cache gevonden. Ik kreeg een mailtje van de maker van de cache; Of de cache soms te moeilijk was en of ik een hint nodig had? Ik mailde terug dat ik de opdracht op waypoint 12 niet helemaal begreep en wat ik in hemelsnaam moest doen met het houten bke-blokje. Ik kreeg bijna meteen weer een mailtje terug met dat ik het goede idee had voor de opdracht bij waypoint 12, maar dat het heel precies moest. Over het bke-blokje bleef hij heel vaag, ik moest er iets in zien, maar het zou moeilijk zijn. De rest van de avond heb ik een hele tijd besteed aan een studie naar hoe ik de graden en afstand tussen bepaalde waypoints moest bepalen, dus eigenlijk hoe ik een projectie zonder graden op moest zetten. Aan het einde van de avond was ik daar achter, na een hoop gezoek en gelees op fora.

Take Two

Take Two vond plaats in de stromende regen. Ik had me in mijn regenbroek gehesen en liep met mijn capuchon over mijn hoofd door de regen naar mijn thuis berekende waypoint 13. Ik heb opnieuw een uur ofzo door het bos gedwaald, maar ik kon het niet vinden. Ik ben ook nog zo’n bke-blokje gaan halen, maar ook daar kwam ik niet verder mee. Alles bij elkaar was deze Take Two de ergste van allemaal, want ik kwam helemaal geen stap verder. Ik besloot de cache een paar weken te laten rusten en te kijken of de geocache-toppers hem wel zouden vinden. De beschrijving werd aangepast, waardoor waypoint 12 gemakkelijker werd en daar ging het eremetaal er dus uit.

Take Three

Een paar weken later was de cache al regelmatig gevonden en besloot ik ook nog maar eens een poging te wagen. Ik besloot eerst de aanwijzing in Grensbewaker op te gaan halen en daarna via de nieuwe beschrijving op waypoint 12 terug te keren naar het stukje bos waar de finale moest plaats vinden. Eerst haalde ik een bke-blokje op uit het ondertussen vaak door mij bezochte waypoint 3. Daarna wandelde ik naar het punt waar je het getal voor de bonus-cache moest vinden. Daar zocht ik weer een hele tijd, maar ik kon niets vinden. Tot ik ineens boven het muurtje bestaande uit houten paaltjes ging hangen en mijn blik op een vreemd patroon van punaises viel. Juist ja, dat waren punaises in de vorm van een getal. Dat bleek de aanwijzing te zijn. Geniaal bedacht als je het eenmaal weet, een vreselijke zoektocht zonder aanwijzingen als je het niet weet. Maar goed, die hindernis had ik overwonnen. Daarna doorgelopen naar Grensbewaker om daar ook het getal over te schrijven. Zo had ik vijf van de zes getallen voor de bonus in mijn bezit. Helaas leken die volkomen willekeurig gekozen te zijn, er was dus geen sprake van dat ik de zesde zou kunnen gokken. De enige oplossing daarvoor was Smokkel(w)aar te vinden.

De beschrijving van waypoint 12 bleek niet heel veel anders te zijn, het werd nu alleen iets beter uitgelegd hoe hij het bedoelde. Ik maakte nog een keer de projectie en kwam opnieuw uit op het door mij die eerste avond al berekende punt. Dus liep ik nog maar een keer de trail (ik had hem nu wel gedownload, maar in de praktijk maakte dat niets uit) langs het Zwartven, ondertussen turend naar het bke-blokje. Toch maar weer eens tegen het licht aan gehouden en na een hoop getuur zag ik er wel wat in. In de hokjes van het bke-spel waren cijfers te zien. Ze waren vrij onduidelijk, maar na een hele tijd turen dacht ik ze allemaal ontcijferd te hebben. Dus kon het blokje terug naar de kist op waypoint 3. Er ontbraken nog 2 blokjes, dus er waren ondertussen nog meer geocachers op weg.

Ik liep naar mijn gewraakte waypoint 13. Het was heel zuur dat die dus keurig op het door mij berekende punt bleek te zijn. Alleen had de maker nu een aanwijzing op de boom aangebracht en die viel veel meer op dan het doorzichtige draadje aan de andere kant van de boom. Ook scheelde het misschien dat nu de zon scheen en dat het toen keihard regende, maar ik weet zeker dat ik toen ook om deze boom heb heen gelopen. Het draadje vormde een hijsconstructie waarmee een petling kon worden opgehesen. Daarin stond dus wat je moest doen met het bke-blokje, maar dat had ik nu zelf al ontrafeld, dus eigenlijk was het hele waypoint 13 niet meer nodig. Hij repte ook nog over een dode boom met de code voor het cijferslot een stukje verderop aan het pad, maar die aanwijzing heb ik niet gevonden. Als die aanwijzing net zo geniepig verstopt zou moeten zijn als bijvoorbeeld waypoint 5 en waypoint 10, dan is die welhaast onvindbaar.

Ik wilde de cache ondertussen zo graag vinden dat ik bereid was om het cijferslot te forceren. Helaas voor mij lag er niets op het door mij geziene eindcoördinaat. Ik rommelde met de cijfers en heb nog urenlang door het bos gelopen op zoek naar andere eind-punten. Dit alles zonder resultaat. Daarom heb ik het uiteindelijk opgegeven. Ik baalde er stevig van, de dag was zo goed gestart met het vinden van al die getallen en het gewraakte waypoint 13. What the hell miste ik in dat bke-blokje?

Take Four

Dit keer ging ik heel fanatiek op de fiets. Ik had de route ondertussen zo vaak gereden met Reno dat ik Eragon niet nodig had, ik kwam zonder te zoeken aan bij het startpunt. Er stonden geen andere auto’s, dus ik was de enige cacher. Ik liep blindelings naar waypoint 3, ik weet ondertussen echt goed de weg in deze bossen, misschien ga ik ze nog wel missen. Ik koos dit keer een ander blokje uit de kist en hield hem ter plekke tegen het zonlicht. In mijn bovenste drie cijfers kon ik geen wijziging vinden. Maar in dit blokje was het middelste van de onderste cijfers duidelijk een 0 en niet de 9 die ik er de vorige week in had gezien. Dat betekende een verschil van bijna 100 meter. Voor de zekerheid bekeek ik nog een ander bke-blokje en die bevestige mijn informatie. Ik ruimde waypoint 3 voor de zoveelste keer op en voerde mijn nieuwe coordinaat in. Onderweg nog naar de dode boom gezocht, maar opnieuw niet gevonden. Het slot zou geforceerd moeten worden. Tot mijn grote opluchting vond ik dit keer de cache wel, op een plek waar ik nog niet eerder geweest was. Hij zat in een juten zak, die van boven dicht werd gehouden door haken waar het cijferslot aan hing. Ik hoefde niet te forceren, want mijn hand kon makkelijk door de gaten tussen de haken door. Hierdoor kon ik het deksel van het plastic cachebakje open maken en het logboek uit de zak wringen. Ik logde en viste de geocoin eruit als beloning. Pfft, ik was hier wel erg blij mee, eindelijk gevonden. En eigenlijk ook helemaal zelfstandig, want ik heb uiteindelijk niet meer hints van de maker gehad, dan de uiteindelijke cache-informatie. Ik frotte het logboekje weer terug tussen de haken door en de deksel ging weer op het bakje.

Ik kon nu ook de bonus berekenen, die lag een paar paden verderop. Ook die werd gelogd en zo kon ik eindelijk een dikke, vette streep zetten onder het smokkel-avontuur. Wat een frustraties heeft dat gekost zeg.

Wat ik hier op 25 februari 2021 nog aan toe te voegen heb:

Haha, dit is wel een heel uitgebreid verslag. Of het interessant is voor niet-geocachers is nog maar de vraag. De cache is gearchiveerd, dus de spoilers maken niet meer uit. Dit was wel echt een superfrustratie-cache. In de tijd dat ik in Hilvarenbeek woonde deed ik heel vaak van dit soort moeilijke multi’s. Later – toen ik geen auto meer had om meerdere keren op en neer te rijden – kreeg ik toch een voorkeur voor caches die in 1x te vinden waren.

Throwback Thursday: 17 januari 2012

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 17 januari 2012:

Alweer 2012, Maartje? Drie weken op een rij? Ja, ik denk dat ik het hele jaar 2012-verslagen ga doen, haha. Blijkbaar is er veel aan geocaching gedaan in januari 2012 en omdat januari nog altijd de maand is met de minste founds, heb ik niet zoveel keuze. Deze keer ging ik naar de bossen rondom het Zwartven in Hooge Mierde, daar ben ik toen ik in Hilvarenbeek woonde best wel vaak geweest.

Het verslag:

3606. Niks is wat ut lèkt
Maker: De Vanbeersjes
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 17 januari 2012
Plaats: Hooge Mierde

3607. BeNe
Maker: de Duvels
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 17 januari 2012
Plaats: Hooge Mierde

3608. Grensbewaker
Maker: De Vanbeersjes
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 17 januari 2012
Plaats: Hooge Mierde

Een hele serie nieuwe caches in de nearbiest-lijst, dus ik wist waar ik naartoe moest: de bossen in Hooge Mierde bij het Zwartven. Juist ja, de zelfde area als waar ik de week ervoor ook al vele avonturen had beleefd. Dit keer echter geen cache met dubieuze vragen, maar een heuse smokkelaarsroute.

zwartven1

Het was vandaag, helder, zonnig winterweer, maar ’s nachts had het gevroren en het was maar 0 graden, dus koud. Mijn wandelsokken zaten allemaal in de was, dus ik had mijn oude post-sokken aan (ja, in die tijd kregen we zelfs sokken met een oranje rondje van de post!) en heb echt koude voeten gehad. Gelukkig had ik wel aan mijn handschoenen gedacht. Het eerste stuk van de smokkelaarsroute verliep eigenlijk wel voorspoedig. Ik had pas problemen met het vinden van waarde E voor de bonuscache. Die heb ik uiteindelijk niet gevonden, zit waarschijnlijk enorm geniepig verstopt, getuige het eerste waypoint van de multi waar ik echt moeite mee kreeg. Voor ik daar was, had ik de eerste traditonal gevonden in een vervormd paaltje tussen het zandpad en het fietspad. De vervorming aan het paaltje viel nogal op, dus heel origineel was deze verstop-methode niet meer.

zwartven2

Op waypoint 5 heel lang gezocht, tot ik eindelijk het geniepige tagje vond. Daarna een fout gemaakt met de projectie, die omgekeerd moest zijn. Het stomme was dat ik dat al bedacht en uitgerekend had, maar toch de fout maakte om op de gewone projectie te gaan kijken. Dat kostte me een hoop omlopen. Daarna maakte ik geen fouten in de pijltjes-route naar het volgende waypoint. Pas bij het volgende geniepige waypoint weer een hele tijd moeten zoeken, maar wel gevonden. Op de route zou ook een mysterie liggen, BeNe, maar ik begreep niet hoe ik die op moest lossen. Dus hoopte ik er stiekem overheen te vallen, net als vorige maand bij Het Lijnt en Geregt. In de tekst van Smokkel(w)aar ging het ineens over de BeNe-grens, dus besloot ik op dit stukje extra uit te kijken naar de mysterie-cache en met succes: ik vond hem dus. Ha, dat was het grootste geluk van deze dag, dat ik een voor mij onoplosbare mysterie uit de nearbiest-lijst zomaar vond. En daarmee ook de code voor de bonus-cache.

zwartven3

Ik kon tevreden verder met de multi en vond ook nog de tweede traditional, die verstopt zat bij een heel schattig vogeltje met een mutsje op. Helaas had ik teveel aandacht voor de voorbij wandelende Dreuzels en vergat ik de aanwijzing voor de bonus-cache op te schrijven. Stom. Bij waypoint 12 kwam ik erachter dat ik de trail langs het Zwartven apart had moeten inladen. Stom, ik was ervan uitgegaan dat die bij de additional waypoints stond. Mooi niet dus. Ook vond ik de aanwijzingen op wp 12 nogal vaag. Je moest iets met de afstand tussen wp 12 en wp 3 doen. Prima, daar kon ik wel iets mee doen en omdat ik vorige week ook al door dit gebied heb gestruind, bedacht ik zelf maar de trail langs het Zwartven.

zwartven5

Ook moest ik nog iets zien in het blokje van de gesmokkelde boter, kaas- en eieren. Nou, daar vond ik mijn Waterloo (zoals andere geocachers het zo mooi schreven). Geen flauw idee wat ik daar in moest zien en ook geen benul hoe ik bij wp 13 moest komen. Ik heb nog een hele tijd door de bossen gedwaald in de hoop een van de twee caches zomaar te vinden, maar had geen succes. Toen de schemering begon in te vallen maar opgegeven. Die dag is Reno wel 2x gediscovered, dus die had wel succes.

zwartven4

Gelukkig wel 3 founds, dus niet voor niets op pad geweest en de datum kon dus wel van de lijst af. ’s Avonds mail van de CO, de Vanbeersjes. Je moest een verlengde projectie toepassen op wp 12. Daar zou ik uit mezelf nooit opgekomen zijn, dus ben ik de rest van de avond bezig geweest om uit te zoeken hoe dat moest. Daar kwam ik wel achter, dus ik moest spoedig weer terug naar het bos, want uiteindelijk had niemand die dag de cache gevonden, dus het eremetaal was er nog steeds niet uit.

Wat ik hier op 17 januari 2019 nog aan toe te voegen heb:

Ja! Smokkel(w)aar! Dat was echt zo’n moeilijke puzzelmulti, zo eentje waar ik me helemaal in vastgebeten had. Uiteindelijk heb ik hem wel gevonden, maar ik geloof dat ik toen al bij mijn derde poging aanbeland was. Toch vind ik dit wel heel leuke caches.

De foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt bij het Zwartven. Niet op de hierboven beschreven dag, maar wel ergens in januari/februari 2012, want ik ben nogal vaak in dat gebied geweest toen.