NS-wandeling Cortenoever

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen. Deze wandeling liep ik in augustus 2019.

NS-wandeling Cortenoever

De NS-wandeling Cortenoever stond al een tijdje op mijn verlanglijstje, maar het broedseizoen moest voorbij zijn, omdat je anders een gedeelte van de route niet kon lopen. De route is met 12 kilometer niet zo heel erg lang, maar je kon het uitbreiden door een rondje laarzenpad erbij te doen van 4 kilometer, wat de stand op 16 kilometer zou brengen. Officieel zou je in Brummen moeten starten en dan naar Zutphen moeten lopen, maar ik besloot om de route om treintijdtechnische reden om te draaien en in Zutphen te beginnen.

Zutphen

Ik ben al regelmatig op station Zutphen geweest en vorig jaar wandelde ik van Zutphen naar Deventer, maar toen ben ik niet in de stad geweest. Dit keer liep de route wel door de stad zelf. In maart 2011 was ik al eens met mijn moeder in Zutphen geweest, tijdens een vakantie. Toen hebben we ook een paar caches gedaan, maar de cache bij de middeleeuwse (ze zijn begonnen met bouwen in de 11e eeuw) Walburgkerk was toen geript. Ik besloot om het vandaag nog een keer te proberen en dit keer vond ik de cache wel. Dat de cache al zo lang bestaat is een wonder, want het is een papiertje in een kapot plastic zakje. Hij zit verstopt achter een regenpijp en de hint is pluvia, maar zodra het gaat regenen is deze cache eraan. Het is trouwens wel een mooie kerk, ik vroeg me af of je de toren ook mag beklimmen, maar vast niet op maandagmorgen rond 11 uur, haha. Ik heb het even opgezocht en het kan wel, maar alleen op bepaalde dagen en tijdstippen en op maandag is de hele kerk sowieso gesloten. Is weer iets voor mijn bucketlist, haha; #maartjebeklimtkerktorens.

IJssel

Ik ging Zwolle uit en liep een hele tijd langs de IJssel. In het begin stond er een mooi muurtje langs. Ik ging nog even via een paadje een woonwijk in om een voortuincache te loggen die Woody Woodpecker heette. Was wel grappig gemaakt. Daarna weer verder langs de IJssel, tot aan de Cortenoeversebrug, dit is een brug over de IJssel van zo’n 800 meter lang. Hier moest ik de rivier oversteken. Aan de overkant van de brug lag een cache precies op de route. Deze cache was ook naar de brug vernoemd. Via een trap daalde ik weer af naar de oever en de wandeling ging verder langs de andere kant van de rivier. Het was ondertussen zo warm en zonnig geworden dat ik mijn zomerjas uit kon trekken en verder kon lopen in mijn T-shirt. Er hingen wel erg dreigende zwarte wolken in de verte, maar gelukkig is het de hele wandeling droog gebleven.

Geocaching

Onderweg passeerde ik enkele caches van de Lekker Fietsen met Wil&Pet serie. Vorig jaar, toen ik meedeed aan de Apeldoornse Vierdaagse, heb ik ook al een aantal caches van deze serie (meer dan 160 caches!) gevonden, dus het was leuk om er nu weer een paar te vinden, vijf stuks om precies te zijn. Ze zijn niet moeilijk verstopt, maar hebben wel allemaal droge logrollen en zijn dus prima verzorgd. Dat vind ik wel zo prettig. Overigens was het heel rustig op de route, weinig andere mensen gezien. Zal wel komen omdat het maandag was.

Laarzenpad

Ongeveer halverwege moest ik beslissen of ik de extra lus over het laarzenpad van 4 kilometer ging lopen. Qua tijd lag ik goed op schema (ik wilde vanwege mijn Dal Vrij voor 16 uur ingecheckt zijn) en er lagen ook nog twee caches op de lus, dus ik ging ervoor. Ze beloofden mij ook een mooi gebied, maar dat vond ik een beetje tegenvallen. Het waren vooral weilanden met hoog gras en veel bosjes (lekker hooikoorts dus voor mij) en een paar kleine plassen. Er graasden een paar koeien en een paar paarden. Je kon een struinroute volgen via paaltjes. En er waren veel vogels, maar ik ben geen echte vogelaar en had geen verrekijker bij, dus ik kan je geen soortnamen geven. Eigenlijk vond ik deze extra lus niet echt de moeite. Het schijnt wel een biodiversiteitshotspot te zijn qua planten. Je moest ook over dezelfde weg heen en terug lopen. Verder vond ik allebei de caches niet. De ene cache was gewoon onvindbaar, hij zou ergens in de bosjes moeten liggen, maar die waren dicht begroeit in dit jaargetijde, dus ik kon het niet vinden. In de winter is deze cache misschien makkelijker te vinden. De andere cache leek geript te zijn, ik vond op ground zero wel een houdertje, maar geen kokertje of logrol. Jammer, maar helaas.

Verder langs de IJssel

Ik pakte de route weer op en maakte en klein omweggetje voor een extra cache. Daarna ging mijn route langs de IJssel weer verder. Dit gebied is bijna helemaal leeg, zonder bebouwing, dus je kon heel ver kijken. Verder waren er prachtige Hollandse luchten. Ik zag zelfs nog een kano voorbij komen op de rivier en kreeg zelf ook zin om hier te kanoën, maar het is best een eind van Oisterwijk af en ik zit altijd met het vervoer van mijn boot, omdat ik zelf geen auto heb. Ik vond nog een paar caches langs de IJssel en voor ik het wist wandelde ik Brummen al binnen. Hier was ik nog nooit geweest, maar ik heb een tijdje een penvriendin gehad die hier woonde, dus ik kende de plaatsnaam wel. Ik liep nog even een supermarkt binnen om een flesje water te kopen, want ik had dorst en het meegenomen water was al op. Ook nog even rondgekeken in de boekhandel, maar niets gekocht. Wel een mooie winkel.

Brummen

Daarna liep ik via een mooie bomenlaan naar het kleine station van Brummen. Een nieuw station voor mijn lijstje. Ik moest een kwartier wachten op de trein en besloot met deze sprinter door te gaan naar station Arnhem. Daar kon ik overstappen op de intercity. Deze wandeling is trouwens volledig verhard, op de extra lus over het laarzenpad na. Ik vond het wel een mooie wandeling, hoewel het wel een pokke-eind reizen is voor zo weinig kilometers. Gelukkig kwam ik vandaag mooi tussen de spitstijden uit en heb ik Dal Vrij, dus dan is het wel om te doen. Ik kies er natuurlijk ook zelf voor. Er waren trouwens geen paddo’s op de route, maar ik heb wel een paar fietsknooppunten borden gewaymarkt, omdat ik anders nooit aan die volgende waymarking-medaille ga komen.

Geocachingverhalen uit het verleden: 7 mei 2013

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 7 mei 2013

Ik huurde voor het eerst van mijn leven een OV-fiets en ging geocachen in de omgeving van Velp, nadat ik daar een gesprek had gehad op een school.

Geocachingverhaal uit het verleden:

  1. Beken serie 06 – Villapark
  2. De Emmapiramide
  3. Beken serie 01 – De Spreng
  4. Beken serie 02 – Kraakhelder
  5. Beken serie 04 – Blauwe Laantje
  6. Beken serie 05 – De Laan van Biljoen
  7. Beken serie 09 – Biljoen
  8. Beken serie 08 – Velp Zuid
  9. VECC – Velps Eerste Carpool Cache
  10. Beken serie 03 – Het Schoolplein
  11. Beken serie 10 – De bonus
  • Maker: Molletje83
  • Type: Traditionals, 1x multi, 1x bonus-mysterie
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden: 7 mei 2013
  • Plaats: Velp

Ik had een oriënterend gesprek op een school in Velp. Dat gesprek was al in de ochtend, dus ik had bedacht om daarna te gaan geocachen in de omgeving van Velp.  Ik zat al een tijdje met het probleem dat je met de trein op best veel plaatsen kan komen, maar dat je dan ter plekke zonder vervoer zit en afhankelijk bent van wat je te voet kan bereiken. Dat vond ik een irritant punt. Ik had al wel eens van OV-fietsen gehoord, fietsen van de NS die je kan huren op het station, maar in de laatste nieuwsbrief van de NS werd er reclame voor gemaakt en toen besloot ik een abonnement af te sluiten op de OV-fiets. Het abonnement kost slechts 10 euro per jaar, dus daar kan ik geen bult aan vallen. Per dag kost een OV-fiets huren tussen de drie en de vier euro. Dat is dus aanzienlijk goedkoper dan een fiets huren bij een willekeurig ander verhuurbedrijf.

Maar goed, in Velp zijn er vier OV-fietsen te huur en ik was best verbaast dat er al twee weg waren op een doordeweekse dag. Ik nam dus de derde mee. De vorige keer was ik naar de school gelopen en dat kan ook best, maar op de fiets ben je er binnen 10 minuten, dus dat gaat wel lekker snel. Na het gesprek ging ik op geocaching-jacht. Ik had de vorige keer al een cache van de beken-serie gedaan, voor vandaag stond de rest van de serie stond op het programma. Daarnaast wilde ik ook graag de Emmapiramide doen, omdat dat een uitkijktoren is.

Eerst kwam ik langs de beken-cache in de villawijk. Best wel een raar gezicht dat er midden in de wijk een beek ontspringt, maar het zag er ook wel heel gezellig uit.

Daarna heuvelopwaarts naar de Emmapiramide. Pfft, dat was best zwaar op een fiets met vrij slappe banden en over een wegdek vol gaten. Ik kwam wel twee paddo’s tegen, dus die natuurlijk gewaymarkt. De Emmapiramide is een uitkijktoren van 110 meter hoog, aangelegd op een handmatig aangelegde, piramide-vormige heuvel. De cache zat verstopt onder het informatiebordje helemaal bovenin de toren. Ik was sowieso al van plan geweest om de toren te beklimmen, maar vond het wel echt stoer dat de cache bovenin verstopt lag.

Helaas was het erg mistig weer, dus kon ik niet zo heel ver kijken. Maar het leek wel net Rivendell, het elvendorp uit Lord of the Rings. Dus toch een paar aparte foto’s kunnen maken. Misschien ga ik nog wel eens terug met mooi weer.

Nadat ik een tijdje rondgekeken had, kwamen er andere mensen de trappen van de toren op, dus tijd voor mij om naar beneden te gaan. Verder met de beken-serie. Nummertje 1 daarvan lag ook al op zo’n Rivendell-achtige locatie, met een sprookjesachtig beekje dat ontsprong in het bos. Ik moest even wachten tot er een Dreuzel op een bankje weg was, daarna was de cache snel gespot. Verder gefietst naar de nummer twee van de serie, onderweg nog een Zielige Paddo gepasseerd, dat is een paddo zonder kap, waarvan alleen het betonnen onderstel aanwezig is.

Daarna kwam ik in minder heuvelachtig gebied en volgden de caches van de beken-serie elkaar snel op. Alleen bij nummer vier een tijdje lopen zoeken, omdat de cache diep weggestopt zat in een spleet van de boom en er heel veel Dreuzels op het bospad waren die hun hond aan het uitlaten waren. Ik heb een cache opgevist uit het mini-vervalletjes bij de spoorlijn, die hing echt in het water. Deze verstopmethode al vaker gezien, maar deze was wel erg mooi waterdicht. Na de spoorwegovergang volgde er een mooie bomenlaan. Alle bomen zijn nu met een rotvaart in bloei gekomen, in twee weken tijd, na een heel koude winter. Geeft de wereld een heel ander aanzicht. De fietstocht ging nu verder over de landerijen van het landgoed van Biljoen. De cache lag bij de grote visvijver en moest met stokjes uit een “waterboom” gevist worden. Er was een visser bezig met zijn spullen, dus ik was bang voor glurende ogen, maar hij sloeg totaal geen acht op mij.

De laatste cache van de serie lag midden in Velp op een stom pleintje. Dit vond ik qua locatie de minste van de serie. De verstopmethode was ruk-een-plastic-afdekdop-eraf.

Hierna was ik in de buurt van de carpoolcache van Velp en die bleek prima bereikbaar te zijn per fiets. Dit was een heel erg nette carpoolstrook, eigenlijk meer een grote, vrij nieuwe parkeerplaats. Op een grasstrook aan de rand stond een kunstwerk, dat bestond uit willekeurig op elkaar gestapelde blokken in allerlei vormen. Hierin zou de cache verstopt zitten. Dit deed mij denken aan een cache die wij op het MZLE hebben gedaan, in juni 2010, die zat verstopt in een grote drukpers en daar hebben we toen met diverse andere teams erg lang naar gezocht. Ik zag mezelf dus ook al een hele tijd rondom dit blok-kunstwerk kruipen. Maar hier bleek het mee te vallen, ik had de cache binnen vijf minuten te pakken.

Het was ondertussen etenstijd en tegenover de carpoolstrook was een snackbar, dus besloot ik daar een frietje te halen. Ik moest mezelf tot 18.30 uur in Velp bezig houden, vanwege de korting op de trein.

Na het eten ging ik weer verder met cachen. Ik moest nog een laatste cache van de bekenserie, een korte multi bij het schoolplein, maar die was weer 2,5 km van de friettent af. De school stond op een heel idyllisch plaatsje, onderaan een aantrekkelijk uitziende heuvel. Als ik in Velp woonde en een school voor mijn kind zocht, dan zou ik het wel weten. De vragen waren zo beantwoord, dus op naar de cache die een stukje verder langs het wandelpad heuvelopwaarts lag. Hier ook meteen de bonus van de beken-serie uitgerekend. Die lag weer een paar kilometer van de school af, op het landgoed van Biljoen.

Het werd alleen wel allemaal krap met de treintijden. Maar ja, ik wilde die serie eigenlijk wel af maken, dus toch weer vlug op mijn OV-fiets gesprongen en op naar de bonus. Die kon ik niet meteen vinden en ik begon erg te twijfelen aan de locatie, maar toen zag ik toch een geocachershoopje liggen en kon de cache gelogd worden. Nog 20 minuten voor de trein zou vertrekken. Ik ben als een haas naar het station terug gefietst en was nog op tijd. Ik moest de OV-fiets nog inleveren. Na mijn eerste ervaring ben ik erg te spreken over de OV-fiets. Ik ga die nog wel vaker gebruiken in de toekomst, denk ik zo.

Wat ik hier op 7 mei 2020 nog aan toe te voegen heb:

Zoals hier regelmatig te lezen valt heb ik na deze eerste keer nog heel vaak een OV-fiets geleend. Ik ben ook nog daadwerkelijk begonnen aan de opleiding op de school in Velp, maar die heb ik om diverse redenen niet afgemaakt.

NS-wandeling Vuursche

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen. Deze wandeling liep ik in augustus 2019.

NS-wandeling Vuursche

Ik vond zowaar een NS-wandeling die ik nog nooit gedaan had: NS-wandeling Vuursche; 14 kilometer van station Baarn naar station Hollandsche Rading. Die laatste zou een nieuw station voor mijn lijstje worden.

Op station Baarn ben ik ondertussen al vaker geweest. Dit keer ging de wandeling echter de andere kant op. Al tegenover het station begon een park, volgens mij een warandepark met lange bomenlanen, een soort van doolhof met struiken aan weerszijden, een spiegelvijver en veel beelden, die o.a. wandelaars in verschillende tijdperken uitbeeldden. Het was hier behoorlijk druk, maar wat wil je op een zonnige zondag midden in de zomer. Eigenlijk was het op de hele route druk met fietsers, wandelaars en andere vervoersmiddelen.

Paleis Soestdijk

Aan de andere kant van het park kwam ik uit bij Paleis Soestdijk. Ik had het al vaak op tv gezien of op afbeeldingen, maar volgens mij nog nooit eerder in het echt. Het gebouw is niet mijn smaak, maar ik kan niet ontkennen dat het een leuk optrekje is. Hoewel je door het park rondom het paleis mocht wandelen, stonden er enorm veel mensen foto’s te maken buiten het hek. Ook veel toeristen. Ik maakte ook een foto, niet omdat ik het nou zo’n geweldige locatie vond, maar meer omdat het wel een trekpleister is op de route.

Utrechtse Heuvelrug

Mijn wandelroute ging verder door de bossen van de Utrechtse Heuvelrug. Ik was hier ooit al eerder geweest tijdens de cachewandeling van Den Dolder naar Baarn en ook een keer tijdens het Geocaching Multi Event (GME). Toen probeerden Anke en ik een Drakencache te vinden, maar die konden we niet vinden. Nu zit deze cache in het archief. Ik probeerde nog een andere, oude multi op te lossen, maar dat is mij uiteindelijk niet gelukt. Volgens mij ontbrak er een paddenstoel. Jammer, maar helaas. Ik verloor hier veel tijd mee.

Lage Vuursche

Ik pakte de route weer op en kwam uit in Lage Vuursche. Hier was het echt supertoeristisch, de mensen hingen letterlijk met de benen buiten. Ik maakte een omweggetje om een cache te loggen: Met stip op de kaart…Lage Vuursche. Ik weet niet of het mij gelukt is om de cache ongezien te loggen, want jeetje wat een drukte hier. Anderzijds zijn mensen vooral geïnteresseerd in zichzelf, dus wat dat betreft viel ik niet zo op. Ik keek nog even rond in een winkeltje, maar ik moet echt minderen in spullen, dus niets gekocht. Ik pakte de route weer op en ging weer het bos in. Ik maakte nog een omweg voor de cache Boswandeling. Hier was het juist heel erg rustig, was vast meer dan een kilometer van een horeca-gelegenheid af…

Waymarking

Na het loggen van de cache pakte ik de route weer op, die liep een heel eind over een fietsroute en ik kwam een aantal paddo’s tegen. Een paar daarvan bleken nog niet geclaimd te zijn, dus die zijn nu van mij, net als een paar fietsknooppuntborden. Ik werd een paar keer bijna omver gefietst door groepjes bejaarden. Voor ik het wist stond ik al op station Hollandsche Rading. De route was dan ook maar 14 kilometer, dus dat is niet zo heel lang. De trein kwam al na vijf minuten aan, dus ik hoefde niet lang te wachten en moest zelfs haasten met mijn foto van het stationsbordje en mijn OV-kaart opgraven uit mijn rugzak om in te kunnen checken.

Op zich vond ik het wel een leuke wandeling, alleen jammer dat het zo druk was. Misschien ooit in de winter nog eens doen, dan zal het wel rustiger zijn. En ik blijf het heerlijk vinden dat je op een zondag geen rekening hoeft te houden met de spitstijden.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De 20 van 2020: Februari Update

De 20 van 2020 zijn twintig doelen die ik dit jaar ga proberen te vervullen. Elke maand ga ik een update geven en dit is die van februari. Ik schrijf dit keer alleen over de doelen waar ik iets aan gedaan heb deze maand.

2. De 10.000ste cache vinden

Tja, waar ik in januari de ene na de andere cache vond, stond geocaching in februari op een heel laag pitje. De eerste reden was het weer: eerst kwam monsterstorm (geweldig woord, trouwens) Ciara, toen kwam monsterstorm Dennis en dan waren er nog een paar naamloze stormen en een heleboel regen. Nou kan ik regen wel handelen, maar met code geel of oranje is het niet verstandig om in het bos te gaan wandelen. Daarnaast waren er ook veel problemen met de trein. Dus moest ik de laatste twee 3-cache-data (twee dagen achter elkaar, precies de twee dagen dat Ciara over het land raasde) laten gaan…dat deed best wel een beetje pijn. Uiteindelijk vond ik deze maand dus maar negen caches.

Groundspeak – de organisatie achter geocaching – heeft iets met data; vaak is er op een bijzondere datum een souvenir te verdienen. Deze maand had twee speciale data: 02-02-2020; de wereldwijde palindroom-datum en natuurlijk 29-02-2020; de schrikkeldag die maar eens in de vier jaar voor komt. Traditioneel kun je op schrikkeldag een souvenir scoren en omdat ik die van 2012 en 2016 ook heb, wilde ik die van 2020 natuurlijk ook hebben (in 2008 deden we ook al aan geocaching, maar souvenirs bestaan pas sinds 10-10-2010, ook een bijzondere datum).

Links het Palindrome Day Souvenir en rechts het Leap Day 2020 Souvenir

3. Minimaal 10 data oplossen voor het Geocaching Datum Project

Tja, ik loste dus eigenlijk geen data op. Nou ja, ok 2 februari was een 9-cache-datum en die heb ik met vier founds wel over de 10 heen getrokken, maar voor mijn lijstje tellen alleen de 3, 4, 5 en 6-cache-data. Nu heeft februari dus (net als januari) een hele datumprobleemweek: twee 3-cache-data, een 5-cache-datum en twee 6-cache-data binnen een week. Als het tegen die tijd allemaal zo uit komt met werk, dan lijkt het me leuk om in 2021 een weekje op geocachingvakantie te gaan in die week, haha.

9. 100 boeken lezen

Door het slechte weer had ik wel veel tijd om te lezen, dus er gingen acht boeken doorheen: allemaal van de bibliotheek (ik ga ooit nog een ode aan de bibliotheek schrijven, ik houd echt van die instelling) en eentje uit de minibibliotheek van mijn ouders. Het beste boek vond ik Dor, over een ernstig gebrek aan water in een bloedhete zomer. Dit zou zomaar binnenkort eens realiteit kunnen worden.  Het verhaal van de dienstmaagd vond ik eigenlijk een vrij saai boek; ik ben best benieuwd naar de serie, maar heb helaas geen Netflix. Eerlijk gezegd vond ik Het Schaduwjaar, een YA-boek wat door iedereen de hemel in wordt geprezen, ook niet per se heel erg geweldig. Misschien word ik toch te oud voor Young Adult, hoewel ik Cinder en Lichtjaren dan wel lekker vond weglezen. Beiden spelen in een meer futuristische wereld, hoewel Cinder wel terug grijpt op het sprookje van Assepoester. Fairfield Park was vreselijk zoetsappig en deels ook ongeloofwaardig. Terug naar Wharton Park vond ik wel weer lekker weglezen, hoewel Riley wel altijd dezelfde ingrediënten gebruikt: een stinkend rijke familie, een groot (verwaarloosd) landgoed, buitenechtelijke kinderen, een groot verlies, vrouwen die op de verkeerde mannen vallen en de oorlog. Een nieuw leven zat dan weer tussen die twee andere boeken in: leuk om een keer te lezen, maar ook niet heel erg hoogstaand en ook vrij ongeloofwaardig.

10. 5000 captured Munzees bereiken

Ik vang Munzees vooral in combinatie met geocaching en omdat er zo weinig caches zijn gevonden in februari, waren er aanvankelijk ook niet zoveel Munzees gevangen. Dat maakte ik ruim goed toen ik voor school naar het Munzee-walhalla Amsterdam moest en daar vanwege mijn treinabonnement tot 18.30 uur moest rond hangen en in die tijd een heleboel Munzees kon vangen (waarom heb ik deze hobby niet eerder ontdekt? Je wilt niet weten hoe vaak ik de afgelopen jaren tot 18.30 uur in Amsterdam moest blijven en wilde dat ik iets leukers te doen had dan “winkels kijken”.). Beetje jammer was wel dat het steeds harder ging regenen, dus ik had o.a. doorweekte schoenen en sokken toen ik bij het station aan kwam…(en toen duurde de reis naar huis nog twee uur).

11. De 500-posted medaille bereiken bij waymarking

Ik zit nu aan de 466 waymarks. In februari werd ik (alleen virtueel natuurlijk) de trotse eigenaar van station Maarheeze, Kasteel de Haar in Haarzuilens, een kapel in Oisterwijk (die ik al jaren lang wilde waymarken), twee uitkijktorens en twee fietsknooppuntborden die ik al eerder heb bezocht, maar die ik nog nooit aangemeld had op waymarking. Nog 34 waymarks te gaan…

13. Een boek schrijven (of in ieder geval daarmee beginnen)

Hier ben ik wel mee bezig geweest, omdat het te maken heeft met mijn afstudeerproject. Hoewel ik deze maand meer bezig ben geweest met de vormgeving, dan met daadwerkelijk iets schrijven.

16. Verder gaan met ontspullen

De buy nothing maand is weer niet gelukt. Ik vond namelijk een aanbieding voor wandelschoenen en die moest ik echt nieuwe hebben, omdat ik mijn huidige exemplaren compleet aan gort heb gelopen. Verder kocht ik een kast/rek voor in mijn woonkamer, om een andere kastje te vervangen. Alleen staat dat andere kastje nu nog op mijn slaapkamer (die ook dienst doet als opslagruimte), omdat ik de inhoud nog moet uitzoeken (cd’s en dvd’s).

De 20 van 2020: Januari Update

De 20 van 2020 zijn twintig doelen die ik dit jaar ga proberen te vervullen. Elke maand ga ik een update geven en dit is die van januari.

1. Afstuderen en eindelijk mijn hbo-diploma halen

Nadat ik in december een dipje had met afstuderen (het was zo druk op mijn werk dat ik ’s avonds vaak gewoon te moe was om mij nog op school te kunnen concentreren), pakte ik het in januari weer op. Waar ik ook erg tegen op zag was het werk voor het eindasessment, maar daar ben ik nu bijna klaar mee. Weet wel dat als dat hbo-diploma eindelijk in de pocket is, ik nooit meer een STARR-formulier in ga vullen. Want wat heb ik daar toch een pesthekel aan (en volgens mij iedere student met mij).

2. De 10.000ste cache vinden

Ik vond maar liefst 76 caches deze maand. Dat zijn er even veel als in heel 2006! En 26 meer dan de 50 die ik maandelijks moet vinden om op schema te blijven om de 10.000ste  cache te halen dit jaar. Het is echter niet verkeerd om een voorsprong op te bouwen, omdat ik de komende maanden niet altijd even veel tijd zal hebben om te geocachen vanwege het afstuderen.

2020-02-01

3. Minimaal 10 data oplossen voor het Geocaching Datum Project

Dat ik in januari zo veel caches heb gevonden had vooral te maken met het Geocaching Datum Project. Januari is de grootste probleemmaand op dit gebied. Zo waren er nog 3-cache-data (die ik allebei heb opgelost) en maar liefst zes 5-cache-data (hiervan heb ik er twee opgelost). Er blijft dus nog het een en ander over voor volgende jaren. Ik heb me erbij neergelegd dat januari een lastige maand is. Maar ben wel blij dat de beide 3-cache-data opgelost zijn. Ik ben superblij met de “kwakkelwinter”, want daardoor had ik geen last van het weer, hoewel regen ook niet altijd leuk is, het is altijd nog beter dan sneeuw (IK HAAT SNEEUW).

2020-02-01 (1)

4. Het Brabants Vennenpad lopen met mijn moeder

Nog niets aan gedaan.

5. Forteiland Pampus bezoeken

Nog niet gedaan. Lijkt me in de winter ook minder leuk en weet niet eens of het wel kan in de winter.

6. Naar Disneyland

In april.

7. Lid worden van een spellenvereniging of er zelf eentje oprichten

Ik heb een spellenvereniging in Tilburg ontdekt, die zelfs te bereiken is met de trein (want ik heb geen auto). Ze hebben een maandelijkse spellenavond. Nu moet ik nog de stap zetten om erheen te gaan.

8. Minimaal drie uitkijktorens of kerktorens beklimmen, waar ik nog niet eerder op geweest ben

Al in de eerste week van het jaar beklom ik maar liefst twee – voor mij nieuwe – uitkijktorens. De eerste was de splinternieuwe Kempentoren in het Spoorpark in Tilburg; pas geopend in december 2019. Helaas was het die dag – nieuwjaarsdag – nogal mistig, maar deze uitkijktoren is zo dichtbij mijn huis dat ik zeker nog eens naar boven zal gaan, als het mooier weer is. Een paar dagen later beklom ik de uitkijktoren in het Herperduin, deze uitkijktoren is geopend in maart 2019 en ik liep er speciaal voor om, toen ik de Groene Wissel Oss wandelde. En tja, in de laatste week van het jaar 2019 beklom ik ook nog de Pompejus bij Fort de Roovere in Bergen op Zoom, maar die telt dus net niet mee voor de 20 van 2020. Maar drie uitkijktorens in een week tijd is wel een persoonlijk record, haha.

9. 100 boeken lezen

Ik vrees dat 100 boeken best een beetje een hoge inzet is, maar in januari las ik er alvast zeven en daar zaten er drie bij van 500+ pagina’s.

Kate Morton – De Vertrouweling

Lisa Maxwell – De Laatste Magiër

Lisa Maxwell – De Duivelsdief

Jojo Moyes – De Sterrengever

Graeme Simsion & Anne Buist – Camino

Philip Pullman – Het geheime bondgenootschap

Nicola Yoon – De zon is ook een ster

Deze zeven boeken zijn wel een aardige afspiegeling van wat ik het liefste lees: historische romans, historical fiction, fantasy en young adult (vooral omdat mijn afstudeerproject daar over gaat).

10. 5000 captured Munzees bereiken

Aan het einde van januari had ik ongeveer 2700 Munzees gevangen. Dus ik denk dat die 5000 wel moet gaan lukken dit jaar. Tegenwoordig ga ik dus niet alleen maar geocachen, maar ook Munzees vangen. Dat kan prima tegelijkertijd. Het wordt helemaal leuk als ik ook nog een wandelroute doe en er ook nog dingen te waymarken vallen.

11. De 500-posted medaille bereiken bij waymarking

In januari heb ik aardig mijn best gedaan op waymarking gebied. Er lagen nog wat dingen die ik kon aanmelden en dat heb ik dus eindelijk eens gedaan. Daardoor zit ik nu op 459 “eigen” waymarks. Nog 41 te gaan dus. Wat wel grappig is: je kunt tegenwoordig ook uitkijktorens waymarken, dus alle drie de hier boven genoemde uitkijktorens zijn nu op waymarking “van mij”. Verder claimde ik een paar stations, een fietspaddestoel en een paar fietsknooppuntnetwerkborden (die vind ik niet zo leuk, maar ze tikken wel lekker door richting de 500, dus ik probeer ze dit jaar wel mee te pakken).

12. De Apeldoornse Vierdaagse uitlopen

Dit is pas in juli, maar de inschrijving is deze maand wel geopend. Helaas lig ik nog overhoop met mijn werk betreffende vrij zijn in die week, dus dat moet nog opgelost worden voor ik mijzelf in kan schrijven.

13. Een boek schrijven (of in ieder geval daarmee beginnen)

Hier ben ik wel mee bezig geweest. De werktitel van het boek is Vogelvrouw. Het wordt een boek voor de leeftijdscategorie Young Adult (hoewel mensen van 25+ het ook mogen lezen hoor) in het genre fantasy. Ik weet ook al hoe de verhaallijn zal zijn en heb ook al een stuk van het eerste hoofdstuk geschreven, maar het is natuurlijk nog lang niet klaar.

14. De wandeling van Natuurmonumenten door de Kaapse Bossen

Hier ben ik nog niet geweest. In verband met de aanreistijd naar Doorn (geen station) zal dit pas in de zomer plaats gaan vinden.

15. Een van de volgende twee dierentuinen bezoeken: Pairi Daiza of Ouwehands Dierenpark.

Tja, de “pornopanda’s” waren natuurlijk volop in het nieuws deze maand. En ja, het zou leuk zijn als ze een babypanda weten te produceren. Maar ik ben nog niet naar deze dierentuin geweest. Ik denk dat het ook de zomer zal worden.

16. Verder gaan met ontspullen

Ik begon heel fanatiek met een buy nothing maand en dat hield ik ongeveer tot half januari keurig vol. Maar toen vond ik op Marktplaats een spel wat ik al heel lang graag wilde hebben voor een mooie prijs. Dus daar ging het mis. En toen vond ik een paar dagen later dat ik ook wel een paar nieuwe planten uit kon zoeken bij het tuincentrum, omdat er in december helaas een massale plantensterfte had plaats gevonden in mijn huis. Dus ik begin in februari weer opnieuw met de buy nothing maand.

17. De Marker Wadden bezoeken

18. Kasteel Heeswijk bezoeken

19. Naar het vernieuwde Naturalis

Dit is allemaal nog niet bezocht in januari. Ik denk dat dit ook pas allemaal in de zomer gaat gebeuren.

20. Een andere baan

Er kwam deze maand een erg leuke vacature voorbij en ik was al bezig aan een sollicitatiebrief, toen ik erachter kwam dat de vacature exclusief bedoeld was voor jonge starters tot 26 jaar. Tja, met die leeftijd kom ik niet meer mee weg, helaas. Dus dat hield op.

NS-wandeling Drentsche Aa

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen.

Drentsche Aa

Vanaf ons vakantiehuisje in Drenthe gingen mijn moeder en ik per auto naar station Beilen (waar je gratis mag parkeren!) en vanaf daar per trein naar station Assen. Dit is maar een kort ritje van 10 minuten. Vanaf station Oisterwijk zou het 3 uur en 10 minuten enkele reis zijn geweest. We gingen voor de rondwandeling Drentsche Aa.

Het lot van de verdwenen reuzenpaddo

Ik wilde mijn moeder dolgraag de reuzenpaddo laten zien, maar station Assen is verbouwd en de reuzenpaddo is verdwenen. Op internet is helemaal niets over de verdwijning van de reusachtige ANWB-paddenstoel terug te vinden. Dat was in mei 2019. Toen ik dit stukje ging schrijven zocht ik nog een keer naar het lot van de reuzenpaddo en RTV Drenthe heeft het uitgezocht voor hun nieuwsrubriek Zoek het uit! Ze hebben hem dus gewoon vernietigd…wat jammer zeg. Gelukkig dat Anke en ik de grote paddenstoel nog gezien hebben in de zomer van 2011.

Er staat nu een ander kunstwerk; een gigantische, stomende hond, genaamd Mannes. Ook vonden we een cache tegenover het station van de Knappe Koppen Serie. Edison zat heel toepasselijk verstopt in een lampenkap. We moesten nu terug door de spoortunnel naar de andere kant van het station om aan de wandeling te beginnen. Via de vogeltjesbuurt (ik vond het leuk dat er ook straten naar exotische vogels waren genoemd, zoals de flamingo) liepen we naar het natuurgebied de Drentsche Aa. Dit landschap heeft trouwens de status van Nationaal Park, wat je eigenlijk niet zou verwachten. Het weer was een stuk grauwer dan een dag eerder, maar het bleef wel droog. En unaniem waren we het erover eens dat dit een mooiere wandeling was dan het Bijvoetpad.

Nationaal Park

Er lagen ook nog enkele caches op de route. Ook kon ik nog een aantal paddo’s spotten. Zo vonden we 1,0 van een Assen-serie, die verder uit mysteries bestaat. Die hadden we niet opgelost, dus het bleef bij deze. We keken eerst nog uit of we toevallig zo’n mysteriecache zagen zitten, maar dat was niet zo. Wel vonden we nog een cache van de Deurzer-trail. Dit is wel grappig, want in 2014 heb ik de Deurzer-trail met Anke gedaan. Leuk dat hij dus nog steeds online is. Ik herkende het gebied ook wel. We liepen naar het plaatsje Rolde. Mijn moeder hoopte op een terras, maar dat viel alweer tegen, dus moest ze het met haar meegenomen broodje doen. Rolde  heeft een mooi, fotogeniek kerkje en we gingen ook even naar binnen. Weet niet of dat als atheïst nog mag, maar ik vind kerken nog steeds wel mooie gebouwen. Deze had bijvoorbeeld bijzonder mooie glas-in-lood-ramen.

Hunebedden van Rolde

Achter het kerkje lag een groot kerkhof en daarachter lagen heel toepasselijk de twee hunebedden van Rolde. Hier was het een komen en gaan van luidruchtige mensengroepen. Best irritant, want wij wilden een cache vinden en dat lukte niet zo. Ik werd heel chagrijnig van al die mensen, maar mijn moeder hield het hoofd koel en vond uiteindelijk de cache. Het lukte ook nog om enkele mensloze foto’s van de hunebedden te maken. De wandeling liep nu weer terug naar Assen, maar dan via de andere kant. Zo kwamen we over de Kampsheide, een interessant stukje bos/heide met veel grafheuvels, een hunebed (helaas niet gezien) en een pingoruïne. Over deze laatste ging een earthcache, maar wij hadden het informatiebord gemist en het was best wel een eindje terug. Uiteindelijk heb ik flink naar het antwoord moeten speuren op internet, maar ik heb het wel gevonden en daarmee kon de earthcache alsnog gelogd worden. Van de pingoruïne; die eruit zag als een gewoon ven, maakte ik een mooie puddlegramfoto. Mijn moeder kan zo’n gemiste earthcache niet zoveel schelen, maar ik kan daar dan best een beetje nijdig om worden.

Poepenveldje

De wandeling ging verder door een gebied met zo’n planken loopbrug, dat vind ik ook altijd wel leuk en zelfs mijn moeder vond dat prima, hoewel die eigenlijk niet zo van wankele dingen zonder leuningen is. We kwamen ook nog langs het Poepenveldje, iets uit een lang vervlogen oorlog. We kwamen weer aan de rand van Assen uit. Eigenlijk moesten we weer door de Vogeltjesbuurt lopen, maar er lag een rand bos omheen en daar bleken twee Pelikaancaches te liggen. Die wilden wij nog wel graag scoren, dus wij liepen door het bosje en vonden twee mooie caches met grote bakken. Het was de paar honderd meter omlopen wel waard. We eindigden in het Valkenstijn-park, ook hier ben ik wel eens eerder geweest, met Anke, maar dan tijdens ons BIL-weekend, in 2011. We zijn toen een weekend in Drenthe geweest om de BIL-serie af te kunnen maken, waar we in 2010 aan begonnen waren. Er was toen een geocaching-event in dit park.

Vlakbij het station wilde ik nog de cache bij het TT-monument doen, maar mijn moeder wilde door naar het station, omdat ik eerder had gemopperd dat ik de trein voor 16 uur wilde halen vanwege mijn Dal Vrij. Mijn moeder boeide dat niet zo voor een ritje van 10 minuten. Uiteindelijk hadden we beter die cache kunnen doen, want nu reed de trein voor onze neus weg en moesten we een half uur wachten op de volgende. We hadden nog wel de laatste trein voor 16 uur. Dat dan weer wel.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt.

Wandelen langs hunebedden: Bijvoetpad

In mei 2019 verbleef ik samen met mijn moeder een weekje in Drenthe. Daar wandelden we o.a. het Bijvoetpad, een rondwandeling vanaf het Hunebedcentrum in Borger, waarbij je onderweg zes hunebedden tegen komt.

Hunebedden

Als je in Drenthe bent, moet je natuurlijk wel een hunebed zien. Tenslotte is dit waar de provincie om bekend staat. Van de 54 hunebedden die nog te zien zijn in Nederland, liggen er 52 in de provincie Drenthe en twee in de provincie Groningen. De Nederlandse hunebedden zijn gebouwd tussen 3350 en 3050 voor Christus door het Trechterbekervolk. Qua bouwstijl vertonen ze overeenkomsten met de Duitse hunebedden in Nordrhein-Westfalen, Sleeswijk-Holstein en het Eemsland.

Hunebedden zijn megalithische grafheuvels. Megalieten zijn grote stenen. De stenen die gebruikt zijn om de hunebedden te bouwen zijn zwerfstenen uit Scandinavië, die door het oprukkende ijs in de ijstijden hier zijn beland.

Hunebedcentrum

Ik zocht dus een “hunebedwandeling” en vond die ook, namelijk het Bijvoetpad. Vreemd genoeg had de wandeling niet de naam Trechterbekerroute ofzo gekregen, maar was die vernoemd naar het kruid dat de Romeinen in hun sandalen stopte bij lange voetmarsen; bijvoet. Een rondwandeling van ongeveer 14 kilometer, die startte en eindigde bij het Hunebedcentrum. Op de parkeerplaats zagen we al mammoets staan. Geen echte – ze zijn helaas uitgestorven -, maar wel levensgrote modellen. Ik was in 2014 ook al eens bij het Hunebedcentrum geweest en begreep niet hoe ik – de grote mammoetliefhebber – deze reuzemammoets kon hebben gemist. Gelukkig kwam ik er al snel achter dat het Mammoetpad pas in 2017 is geopend.

Mijn vorige bezoek aan het Hunebedcentrum was dus in november 2014 in gezelschap van Anke. Er was echter veel veranderd en de entreeprijs was volgens mij meer dan verdubbeld. Ik mocht er echter gratis naar binnen met mijn museumkaart, dus dat heb ik gedaan. Het leek mij voor mijn moeder niet de moeite waard, dus die heeft terwijl ik binnen was in het betaalde gedeelte, rondgelopen in de gratis toegankelijke stenentuin en koffie gedronken. Toen vond ik het museum best interessant, nu vind ik het tegenvallen. Ze draaien nu een heel flauwe film en het is voortaan heel erg gericht op kinderen.  Wat wel mooi is, is de nieuwe museumwinkel en mijn moeder was ook erg te spreken over de koffie uit het museumcafé.

Bijvoetpad

Na mijn speedbezoek aan het museum, gingen we samen naar het geologische centrum de Hondsrug, dit staat op het terrein van het Hunebedcentrum en is gratis toegankelijk. Dit was niets veranderd en eigenlijk is dit interessanter dan het Hunebedcentrum zelf. Vervolgens gingen we wandelen. We begonnen meteen bij het grootste hunebed van Drenthe; nummer D27: 23 meter lang. Ik had dit hunebed dus ook al gezien in 2014, maar toen was het vreselijk weer en kwam de regen de hele dag met bakken uit de lucht. Het was leuker om het wat langer te kunnen bewonderen, in het zonnetje. De mensen liepen trouwens af en aan, de hunebedden zijn erg populair.

De wandeling liep eerst naar het plaatsje Borger. Hier logden we de cache Erwtje 544, een cache die ooit voortgekomen is vanuit het Snert Event. Ik heb in het verleden al wel vaker Erwtjes gevonden. De meeste van de caches die we vandaag vonden, lagen er in 2014 ook al, maar ondanks dat Anke en ik toen in Borger zelf zaten, hebben we veel caches niet gelogd, omdat we die week veel slecht weer hebben gehad. Dus wel leuk om het dan nu alsnog te doen. Aan de Hunebedstraat spotte ik ook nog de enige ongeclaimde paddo van deze vakantie. Er woont namelijk een heel fanatieker waymarker in dit gebied, die ook nog eens Paddo-officer is van de fietspaddestoelen-groep. Daarom had ik niet verwacht om nog een ongeclaimde paddo aan te treffen in deze area. Wel braaf alle paddo’s gemarkeerd en gefotografeerd, maar het leverde dus vooral discovers op. Ook de hunebedden hebben een categorie op waymarking, dat wist ik niet van te voren, dus wel grappig om de discovers mee op te voeren. Wie weet haal ik de 1000 discovers ooit nog.

Drouwen

Vervolgens hadden we echter drie not-founds ofzo. Dat was een beetje een domper. De wandeling liep heel langs over een slecht, hobbelig paadje langs het kanaal, in de brandend hete zon. Daarna ging het over landelijke weggetjes naar Drouwen. Eigenlijk viel de wandeling een beetje tegen, zeker in vergelijking met de NS-wandeling Woldberg, die we twee dagen eerder deden. Ik had meer natuur verwacht. Zo liepen we langs de rand van het Drouwenerzand, maar niet eroverheen. Mijn moeder snakte naar een terras, maar alles wat we tegen kwamen bleek hermetisch gesloten te zijn. We kwamen nog wel over de oude spoorbrug. Vroeger heeft hier blijkbaar een spoorlijn gelegen, maar er is nauwelijks iets van terug te zien in het landschap. Meestal kun je dat nog wel zien, zoals bij het Bels Lijntje, maar hier dus helemaal niet. Drenthe heeft niet veel spoor, de reden waarom we dit keer met de auto op vakantie waren.

Hunebedden

De hele wandeling vroegen we ons af wanneer de beloofde hunebedden nu eens zouden komen. Die kwamen pas in het gehucht Bronneger, maar toen hadden we ook wel wat: maar liefst vijf hunebedden vlak bij elkaar; de Bronneger Hunebedden (D21 t/m D25). D22 is het kleinste hunebed in Nederland. Er liepen groepjes mensen af en aan, maar toch hadden wij de hunebedden ook eventjes helemaal voor ons alleen, dus konden we fijn foto’s maken. Het is toch wel indrukwekkend dat de steenhopen in kwestie hier al duizenden jaren liggen. En dat ze alleen maar in Drenthe liggen (op twee in Groningen na). In Duitsland schijnen er ook nog een stuk of tachtig te zijn, van hetzelfde type. Het lijkt mij leuk om in de toekomst nog eens naar Duitsland te gaan om daar hunebedden te gaan bekijken.

Bij de Bronneger Hunebedden was ook een cache te loggen en deze was gelukkig wel aanwezig. Het laatste stuk van het Bijvoetpad brak aan, nu wel over een zandpad door het bos. Het laatste stukje was dan ook zeker het mooiste stukje van de route. We vonden zelfs nog een cache van de serie Moord bij het hunebed. Vlakbij het Hunebedcentrum weken we nog even uit naar het moestuinencomplex om de cache Groenteruilbank te loggen. Dit was een grote bak. We hadden hem net weer verstopt, toen de volgende cachers alweer aan kwamen. Wij gingen via een achterpoortje het terrein van het Hunebedcentrum weer op en dronken hier nog wat op het terras.

Begraafplaats Drenthe

Onderweg naar ons vakantiehuisje reden we nog langs de earthcache de Hoofdman van Drouwen. Deze cache ligt niet bij een hunebed, maar bij een grafheuvel uit de Bronstijd. Er kwamen veel vondsten uit dit graf, dus men denkt dat er een rijk persoon is begraven, die de bijnaam de Hoofdman van Drouwen heeft gekregen. Naast hunebedden liggen er dus ook talloze grafheuvels in Drenthe. Blijkbaar is deze provincie altijd gretig als begraafplaats gebruikt.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt.

NS-wandeling Woldberg

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen.

Woldberg

De NS-wandeling Woldberg is een 17 kilometer lange rondwandeling vanaf station Steenwijk over landgoed de Eese en de bossen op stuwwal de Woldberg. Ook zou er een uitkijktoren op de route zijn en een theehuis.

Te ver weg

Deze route stond dus hoog op mijn verlanglijstje, maar de treinreis van Oisterwijk naar Steenwijk duurt maar liefst drie uur enkele reis, dus dat was geen doen voor één dag.

In april was ik echter een weekje met mijn moeder op vakantie in Drenthe en vanaf daar was het ongeveer drie kwartier met de trein vanaf station Beilen. Dat is wel te doen.

We gingen naar Steenwijk met de trein. Nou ja, eerst reden we met de auto naar het dichtbijzijndste station vanaf ons vakantie-adres: Beilen. Dat was toch nog meer dan tien kilometer rijden. Daar mocht je de auto zowaar gratis parkeren. Dat zie je niet meer zo vaak in Nederland. Het was ongeveer drie kwartier reizen met de trein, met een snelle overstap in Meppel. Zo kon ik twee stations afstrepen waar ik nog nooit eerder was in- of uitgestapt. Voor het station van Steenwijk stond een grote wegwijzer met daarop diverse wandelingen. Vooral lange afstand wandelingen (LAW’s), natuurlijk.

Onze NS-wandeling stond er niet op, maar er waren wel meerdere mensen die hem vandaag gingen lopen. Wij hadden geen haast, ik had deze wandeling bewust ingepland voor de zondag, zodat we geen last zouden hebben van de spitstijden van de NS (Ik heb een Dal Vrij abonnement en mijn moeder heeft een kortingsabonnement voor de daluren). Vlakbij het station ligt een Joodse begraafplaats en hier vonden we onze eerste cache. Hier kun je alles zien door de hekken, in Oisterwijk is ook een oude Joodse begraafplaats, maar die ligt verscholen achter hoge muren en ik heb er nog nooit een glimp van opgevangen. Je kunt je wel aanmelden voor een rondleiding, maar dat heb ik nog nooit gedaan.

Links- of rechtsom?

Wij liepen het eerste stukje over een fietspad door een woonwijk, dit was bedoeld om Steenwijk uit te komen, richting de polder. We passeerden wel een mooie perceeltje met veel bloesem. Hoewel ik vreselijk allergisch ben voor bloesem (hooikoorts), vind ik het wel mooi. Overigens had ik in Drenthe veel minder last van hooikoorts, dan in Noord-Brabant, juist omdat daar weinig bloesembomen zijn.

Aan de rand van de polder was een splitsing: je kon hier kiezen om het rondje linksom of rechtsom te lopen. Ik had gezien dat je rechtsom eerst onder een aantal viaducten door moest lopen en dat leek mij minder mooi, dus daarom wilde ik dat het eerste doen. Het echtpaar dat gelijk met ons uit de trein was gestapt ging linksom. Ook goed, liepen we elkaar niet in de weg. Wij liepen een heel eind langs het kanaal en kwamen toen uit bij de McDonalds naast het Fletcher Hotel. Op de parkeerplaats lag een cache, dus die moest meegepakt worden. Ondertussen was mijn moeder erachter gekomen dat ze al eens eerder in Steenwijk was geweest, zo’n zes jaar geleden, samen met mijn vader en dat ze toen gelogeerd hadden in dat Fletcher Hotel. Gedurende dat weekend hadden ze behoorlijk wat caches gevonden, waaronder de voorganger van deze Fastfood Steenwijk.

Caches en paddo’s

Iets verderop lag ook nog een cache op een verlaten carpoolstrook en daarmee kon ik eindelijk eens een keer een cache scoren die ik nog niet had, maar mijn moeder wel. Meestal is het andersom, omdat ik veel vaker ga geocachen. Dit stukje “snelwegen” leverde dus wel mooi twee founds op. We gingen nu weer het buitengebied in. Bij het bos aangekomen, weken we een stukje af van de route om nog een extra cache te kunnen loggen bij de pingoruïne. Van de pingo zelf was niet veel te zien, volgens mij stond die droog, maar de cache was wel leuk. Je had een magneetstok nodig, maar die zit standaard in mijn geocachingrugzak, dus dat was geen probleem. Echt een van mijn beste aankopen ooit op geocachinggebied en dat voor twee euro.

We wandelden rustig verder door het bos, tot we weer op de route waren. We gingen via Landgoed de Eese de Woldberg op. De Woldberg is de noordelijke punt van een stuwwal die is ontstaan tijdens het Saalien; dat is de voorlaatste ijstijd. Het ijs kwam toen tot de lijn Texel-Gaasterland-Steenwijk-Coevorden. De snelweg A32 is door de Woldberg aangelegd, de vele stenen die toen vrij kwamen liggen nu bij het geologisch monument Wolterholten.

Dit was een mooi stukje, met smalle wandelpaden door de bossen. Ook kwamen we nog een perceel met grafheuvels tegen. Hier kwamen we dat echtpaar uit de trein weer tegen, die liepen duidelijk een stuk sneller dan ons, haha. Die werden vast niet afgeleid door geocaching en waymarking (in Overijssel en Drenthe staan veel ANWB-paddestoelen). Geen caches meer helaas. Er lagen nog wel een paar multi-caches, maar die waren allemaal te lang om in de route op te nemen. Soms zou ik wel eens een tijd op een andere plek willen wonen om rustig alle multi-caches te kunnen wandelen. Rondom Oisterwijk zijn de mooie wandelmulti’s al lang op. En dit was echt een heel mooi gebied om nog vaker in te kunnen wandelen.

Uitkijktoren en Tuk’s Theehuis

Mijn moeder verlangde naar een kop koffie en ik zelf was nieuwsgierig waar de in de routebeschrijving beloofde uitkijktoren nu was. Volgens een informatiebord zou Tuk’s Theehuis na een tijdje opdoemen. Onderweg kwamen we nog een heel mooie bomenlaan tegen. En nadat we die doorgelopen waren kwamen we een bord tegen van het Theehuis. Dat was een schot in de roos. Heel aardige mensen, biologisch eten, veel vegetarisch, veel dieren, een informatiepunt van het Drentsch Landschap en een afbeelding van een mammoet aan de muur. Helemaal geweldig. En vanuit de tuin kon je de uitkijktoren zien. Ik was natuurlijk niet meer te houden, maar at toch eerst mijn salade op en dronk mijn vier koppen thee leeg (ik kreeg een hele pot voor de prijs van een kopje, maar het was eigenlijk bedoeld voor twee personen. Mijn moeder wilde liever koffie). Mijn moeder ging natuurlijk niet mee; die bleef veilig in de theetuin zitten. Ze heeft hoogtevrees. Ik wandelde naar de uitkijktoren en klom naar boven: 131 treden. Ik had het rijk voor mij alleen. Jammer dat alle informatiebordjes bespoten waren met graffiti. Vandalisme. Je had wel een mooi uitzicht; aan de ene kant over de Woldberg en aan de andere kant over Steenwijk. Ik kon ook de theetuin zien liggen.

Ik belde met mijn moeder vanaf de top en toen kwam ze naar mij zwaaien, dat was wel grappig. Na een tijdje ging ik weer naar beneden en pikte ik mijn moeder op bij het Theehuis. We hervatten het laatste stukje van de wandeling. Onderweg hadden we nog een halve earthcache opgelost, maar het was eigenlijk niet helemaal gelukt. Daar baalde ik een beetje van. Terug in Oisterwijk heb ik de boel nog wel op kunnen lossen met behulp van flink wat opzoekwerk. Ik weet nu dus wel alles over het ontstaan van de Woldberg. We kwamen echter wel keurig op tijd aan op station Steenwijk en hoefden maar even te wachten op de trein die ons via Meppel weer terug bracht naar Beilen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt.

 

Day Zero Project: The End – Geocaching, it’s a way of life

Mijn Day Zero Project is geëindigd op 29 september 2019, dus dit is de laatste keer dat ik ga schrijven over de doelen in de geocaching categorie: Geocaching, it’s a way of life.

It’s a way of life: Geocaching Inspiration

36. Het bereiken van de 10.000 caches – NIET GEHAALD/MEE BEZIG
36a Het bereiken van de 8000 caches in 2017 – GEHAALD
36b Het bereiken van de 9000 caches in 2018 (werd januari 2019) – GEHAALD
36c Het bereiken van de 10.000 caches in 2019 – NIET GEHAALD/MEE BEZIG

De 10.000 caches hebben we niet gehaald. Ik wist al begin dit jaar dat dat nooit zou gaan lukken en heb er vervolgens ook niet echt meer mijn best voor gedaan. 2019 heeft dan ook een erg lage foundradius. Wil ik (we?) in 2020 de 10.000ste cache vinden, dan zal daar nog flink aan gewerkt moeten worden. Op dit moment schommelt het aantal caches van de Heideroosjes rond de 9300 founds. Ik vind het jammer dat ik hier niet gewoon drie losse doelen van heb gemaakt, want 1000 caches vinden is al iets wat behoorlijk veel tijd kost, laat staan 3000 caches. En de 8000 en de 9000 founds werden wel gehaald tijdens de looptijd van mijn Day Zero Project, dus ik vind dat ik dit doel wel half mag rekenen.

37. Tien virtuele caches loggen – GEHAALD

In het begin was dit doel alle virtuele caches van Nederland vinden, maar omdat dat onhaalbaar was, heb ik het terug gezet naar het vinden van tien virtuele caches. Uiteindelijk logde ik zelfs 17 virtuele caches (16 in Nederland en 1 in België) tijdens de looptijd van DZP en in totaal logden de Heideroosjes 36 virtuele caches. Dat betekent dus dat bijna de helft van die virtuele founds tijdens DZP is gevonden. Er kwam ook een boost aan dit doel toen groundspeak besloot om nieuwe virtuals toe te staan, in de vorm van het project Virtual Reward. Daardoor kwamen er ineens een heleboel nieuwe virtuele caches bij.

38. Het loggen van 25 earthcaches – GEHAALD

Hier had ik eerst staan dat ik 100 earthcaches ofzoiets wilde vinden, dat heb ik later verlaagd naar het meer realistische aantal van 25 earthcaches. En dat is prima gelukt, ondertussen heb ik er zelfs al 29 gelogd, gedurende de looptijd van DZP. In totaal hebben de Heideroosjes 141 earthcaches gelogd.

39. Waterfietsen/kanoën in de grachten van Amsterdam om de oudste caches van Nederland te kunnen loggen (die liggen onder een brug) – NIET GEHAALD

Hoewel ik door mijn studie aan de Hogeschool van Amsterdam regelmatig in de hoofdstad kom, is er vaak geen tijd of zin meer over voor een activiteit daar. Bovendien wil ik niet in mijn eentje gaan waterfietsen, dus dan moet ik mensen zo gek krijgen om mee te gaan en met de lange reistijd en zoveel andere caches dichterbij, is dat moeilijk. Per kano is ook lastig, ik heb wel een eigen kano (drie zelfs), maar ik zit altijd met het vervoer.

40. Geocaching in vestingstad Willemstad – NIET GEHAALD

Willemstad is in Noord-Brabant, dus het is niet eens zo heel ver van mij vandaan, maar toch is het er nooit van gekomen om hier te gaan geocachen. De belangrijkste oorzaak is dat Willemstad geen station heeft, dus is het een heel gedoe om er te komen met het openbaar vervoer.

41. 250 caches in een ander land halen dan Nederland of België – GEHAALD

Dat dat “andere land” Duitsland zou worden was aan het begin al duidelijk, daar waren we met 201 founds het hardste op weg. In augustus 2018 werd dan ook de 250ste Duitse cache door mij gelogd en daarmee was dit doel vervuld.

42. Geocaching bij het Fort van Brasschaat – NIET GEHAALD

Ook dit is er nooit van gekomen. Brasschaat is in België en ook hier speelt het gebrek aan openbaar vervoer een rol + dat het in het buitenland is.

43. De Dode Draad-fietsroute van geocaching doen – NIET GEHAALD

Dit doel eveneens niet gehaald vanwege fiets-vervoer-technische redenen.

44. Geocaching op de Beegderheide in Limburg – GEHAALD

Deze heb ik wel gehaald. In november 2017 zat ik een weekje op een vakantiepark in Limburg en ik kwam erachter dat de Beegderheide vanaf daar op fietsafstand was. We zijn er toen dus echt op de fiets naartoe geweest om te geocachen.

45. Een serie geocaching-souvenirs compleet krijgen – GEHAALD

Dit is een vervangend doel. In de zomer van 2018 kon je sparen voor een serie geocaching-souvenirs (virtuele afbeeldingen) van fantasiewezens. Ik ben dol op fantasiewezens en vond het ook echt mooie plaatjes, dus ik wilde de serie heel graag compleet hebben, maar daarvoor moest je 100 caches vinden in drie weken tijd. Dat is uiteindelijk op de allerlaatste dag gelukt en ook met dank aan Anke en Guy, die in die periode op vakantie waren en ook caches hebben gelogd. Alleen was het mij niet gelukt.

46. De Weg van de Snelweg-trail bij Geldermalsen afmaken (met mijn moeder) – GEHAALD

In oktober 2017 wandelden mijn moeder en ik de Weg van de Snelweg-trail bij Geldermalsen. Dit was eigenlijk bedoeld als fietstocht, maar wij hebben het in twee delen gewandeld. Het was een helse tocht van ruim 30 kilometer en we waren pas bij het station toen het al donker was. Maar wel volbracht en prachtige lucht/waterfoto’s gemaakt bij de Waal.

47. Een eigen cacheroute maken en echt uitbrengen – NIET GEHAALD

Ik ben hier gewoon te lui voor. Die route bestaat al, maar ik moet toestemming vragen voor het plaatsen van de cache en het echt online zetten. En dat heb ik dus nog steeds niet gedaan.

48. Een geocaching-begrippenlijst maken voor alle Dreuzels die mijn blog lezen – NIET GEHAALD

Hier ben ik wel aan begonnen, maar nooit afgemaakt zodat het geschikt voor publicatie zou zijn. Ik vind het ook best lastig; voor mij is het allemaal zo duidelijk en ik ben dus geen docent-type.

49. Al mijn geocoins uitzoeken (eventueel verkopen) en activeren op de website met een verhaaltje en een foto erbij – NIET GEHAALD

Dit doel heb ik gewoon niet gedaan, omdat het mij niet echt interesseert, vrees ik. Ik ben wel gestopt met geocoins verzamelen, want die krengen kosten veel te veel geld en ik doe er weinig mee. Een paar liggen er tentoongesteld, maar de rest zit in een kistje. Dus verkopen levert misschien nog wat op.

50. Gardens of Amsterdam GeoTour: (4/24) – NIET GEHAALD

Hier begon ik vol goede moed aan, maar na vier founds hield het dus op. Ondertussen is de serie al half gearchiveerd, geloof ik, dus het gaat nooit meer lukken om het helemaal te voltooien.

51. Op alle data van het jaar minimaal 3 caches hebben gevonden (15/15) (het 2-caches-data-project) – GEHAALD

Als je mijn Geocachingverslagen uit het Verleden leest, dan weet je dat ik een voortdurende obsessie heb voor wat ik het Geocaching Datum Project noem. Dat begon in 2012 met het vinden van minstens één cache op elke datum. Daarna ging het naar twee caches op elke datum en zo werd er steeds een cijfer bij opgeteld. Pas in februari 2019 lukte het mij om alle data op minstens 3 founds te krijgen.

Ondertussen gaat het Geocaching Datum Project door en probeer ik alle data op minstens 5 founds te krijgen. Het gaat best lekker, er zijn nog maar zes 3-cache-data en vijf 4-cache-data over.

52. Geocachingfietstocht langs de forten rondom Naarden – NIET GEHAALD

Ook hier nooit aan toegekomen, vanwege het reisprobleem. Het zou wellicht wel per OV-fiets kunnen, maar dan nog is het ver weg.

53. Biesboschmuseum + de geocachingfietstrail die daar in de buurt ligt – GEHAALD

Dit heb ik wel gedaan, op mijn eigen fiets zelfs, die ik meegesleept heb in de trein naar anti-fiets-station Gorinchem. Ik kon gratis in het Biesboschmuseum met mijn museumjaarkaart.

54. De 500 Waymarking-medaille bereiken, bij beide onderdelen – DEELS GEHAALD

54a Geclaimde waymarks: (440/500)
54b Bezochte waymarks: (659/500)

Zoals je kan zien in het bovenstaande statistiekenblokje heb ik dit doel voor de helft gehaald. Qua bezochte waymarks (visits) zit ik ruim over de 500 heen, namelijk al op 659. Dat telde lekker door, toen ik erachter kwam dat stations ook waymarks waren. En als treinreiziger ben ik op enorm veel stations geweest.

Het claimen van nieuwe waymarks is lastig. Je kunt heel veel dingen waymarken, maar ik wil niet te veel dingen doen, omdat ik dan gek word. Mijn hoofddoel zijn fietspaddestoelen van de ANWB, maar dat schoot niet zo op, dus soms doe ik ook fietsknooppuntborden, pennysmashers, uitkijktorens en kastelen. Af en toe ook nog iets anders, als ik dat een leuke categorie vind. Ik heb zelf ook een paar stations geclaimd, een paar dierentuinen, molens en een McDonald’s. Maar ik kom nog 60 eigen waymarks te kort voor de virtuele medaille die je krijgt bij 500. Dus ik heb dit doel maar voor de helft gehaald.

The End

Maar liefst 19 geocachingdoelen, waarvan ik er maar acht gehaald en twee voor de helft. En dus ook negen niet. Bij een volgende poging ga ik eerst eens kijken wat vervoerstechnisch haalbaar is…

 

Geocachingverhalen uit het verleden: 12 september 2012

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 12 september 2012

Ik fietste helemaal naar Drunen om een cache te doen in het natuurgebied dat net zo heet als een kast van Ikea…

Geocaching verhaal uit het verleden:

4193. 80 van de Langstraat post 5
4194. 80 van de Langstraat post 7
Maker: Team Kelvin & CyberTazz
Type: Traditional + multi
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 12 september 2012
Plaats: Drunen

4195. Pax
4196. (Be)zoek de Wielen
Maker: Wir(e)less
Type: Multi + mysterie
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 12 september 2012
Plaats: Heusden

4197. Opa en Oma op een balkonnetje
Maker: Bemake
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 12 september 2012
Plaats: Drunen

’s Morgens moest er eerst gestemd worden voor de Tweede Kamer, dus eerst braaf mijn burgerplicht vervuld.

Daarna begon ik aan de lange fietstocht naar Pax, een korte multi-cache die al heel lang op mijn verlanglijstje staat, maar waar het nooit van gekomen is. Nog maar net onderweg kwam ik er achter dat ik de opgeloste mysterie niet in Eragon had gezet. Dus toen maar terug gefietst en meteen mijn gewone zomerjas omgewisseld voor mijn regenjas. Dat was een goed plan, want het begon toen te regenen. Die bui duurde een kwartier ofzo en was toen over. De rest van de middag was het stralend weer. Het is best een eind fietsen naar Drunen. Hemelsbreed is het 15 kilometer, maar ik denk dat het er in het echt wel een paar meer waren, ik was vergeten om de tripteller aan te zetten. Wel een heleboel fietsknooppunten gewaymarked die ik nog niet eerder was tegengekomen. Helaas nog vrij veel oude van fietsroutenetwerk de Meierij, die borden zijn niet zo mooi als de nieuwe borden.

Er bleken twee caches van de Langstraat-serie op de route te liggen, dus besloten om die mee te pikken. Dit zijn caches op de route van de bekende Kennedy Mars de 80 van de Langstraat. Naar de eerste, post 5, een tijdje moeten zoeken, want die zat listig verstopt met een draadje in een boom. Naar het 0-punt lopen met behulp van de kaart hielp bij deze wel goed, ook de logjes lezen hielp.
Daarna doorgefietst voor post 7, dit was een offset-multi. Het wandelknooppunt-paaltje snel gespot, maar je moest een heel lange rekensom maken. Zo’n som met heel veel tekst en haakjes leest niet echt lekker in het schermpje van Eragon, omdat die html niet logisch weergeeft. Ik had dan ook eerst een rekenfout en kwam midden in een weiland uit. Dat leek me niet logisch, dus opnieuw gaan rekenen, nog een haakje ontdekt en toen kwam ik op een geloofwaardiger punt uit. De cache was toen snel gevonden.

Op naar het hoofdmenu van de dag, Pax. Dit is zo’n vreemd woord dat meteen van alles in mij oproept. In de eerste plaats is het natuurlijk de naam van de kledingkast van Ikea en omdat ik zo’n exemplaar vorige maand heb aangeschaft moest ik de hele tijd aan kasten denken. Maar het natuurgebiedje was ook de moeite waard. Het is zo’n gebied waar ik zonder geocaching nooit zou zijn geweest, een klein verborgen natuurgebiedje met een onduidelijke ingang. Er waren schapen, koeien, water, heel vele bomen en prachtige luchten om te fotograferen. De vragen waren niet al te moeilijk, dus ik had het er prima naar mijn zin. Alleen bleek de cache op het einde tussen de brandnetels te liggen en dat werd het minst leuke onderdeel van de dag, ik droeg een korte broek en mijn benen vonden het niet leuk. Wel eindelijk weer eens een lekker grote cachebox, dus kon ik die arme TB Schnuffel-Puffel weer op reis sturen, het ding lag al maanden bij mij thuis en ik heb niet eens een foto van hem gemaakt.

Na Pax ging ik verder met een mysterie van dezelfde makers over de wielen langs de Elshoutse Zeedijk. Je moest met behulp van een kaartje de namen en nummers van de wielen achterhalen, dat is het soort mysteries dat ik wel leuk vind. Op een winteravond heb ik dat raadsel opgelost, toen woonde ik nog in Hilvarenbeek, nu weer in Oisterwijk. Het idee was om die cache ooit voor een zwembadtraining te gaan doen, maar dat is er niet meer van gekomen. Vandaag dus tijd om deze cache op te gaan halen. Op het startpunt moest ik nog een vraag oplossen met een fietsknooppunt, dus ik werd al verwend. Daarna een stukje over de Zeedijk gefietst, leuk om te fietsen met mooie uitzichten. De cache werd snel gespot. Deze cache was trouwens wel lekker makkelijk met de fiets, want met de auto mag je niet op de Zeedijk rijden. Ik fietste nog een stuk over de Zeedijk, terug naar Drunen. Die Zeedijk ligt daar al tussen de 700 en 800 jaar, wel leuk om daar dan overheen te fietsen, vond het een interessant stukje geschiedenis. Het was niet de eerste keer dat ik op de Zeedijk was, ik heb er een aantal jaren terug ook al eens een cache van Geopatra gedaan en tijdens het @pekooi-event zijn we ook bij deze dijk in de buurt geweest.

In Drunen heb ik ter afsluiting nog de cache Opa en Oma op een balkonnetje gedaan, die zat inderdaad op het balkon van een bejaardentehuis. Wel een heel modern bejaardentehuis, daar zou ik ook nog wel kunnen wonen, maar zover is het nog lang niet.
Zo heb ik toch nog stiekem vijf caches gevonden, wat meer was dan ik van tevoren had verwacht. Ik had ook nog een not-found bij de carpool-cache van Drunen, maar dat vond ik ook een zeer smerige plaats, ik heb er een minuut of 10 gezocht, maar kon het gewoonweg niet vinden. Toen er een auto aan kwam rijden, heb ik het opgegeven en ben verder gegaan. Wel jammer op zich, want je kunt niet alle carpoolstroken bereiken per fiets en met de auto is een stuk lastiger voor mij, nu ik Reno heb weg gedaan.

Wat ik hier op 12 september 2019 nog aan toe te voegen heb:

Ik herinner mij nog dat dit echt een eind fietsen was. En ik heb een tijdje een obsessie gehad voor het waymarken van fietsknooppuntborden; dat is nu wel over.

 

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

 

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt op 12 september 2012.

Throwback Thursday: 25 april 2017

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 25 april 2017:

Mijn moeder en ik waren een weekje op vakantie in de nabijheid van de Veluwe. Het was eind april, maar echt nog heel erg koud. Dat werd nog versterkt door de korte ijsregenbuien die steeds vielen. Toch gingen we met onze huurfietsen op pad en uiteindelijk vonden we een heleboel caches.

DSC07674
Landgoed de Appel

Het verslag:

7266. Appeltje #6
7267. Appeltje #5
7268. Appeltje #4
7269. Appeltje #3
7270. Appeltje #2
7271. Appeltje #1
Maker: Zomomme
Type: Traditionals
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 25 april 2017
Plaats: Appel

7272. Herinneringen
Maker: Bianca
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 25 april 2017
Plaats: Achterveld

7273. ’t Uiltje
Maker: Zwaluw01
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 25 april 2017
Plaats: Achterveld

7274. #1 Snorrenhoefpad
7275. #2 Snorrenhoefpad
7276. #3 Snorrenhoefpad
7277. #4 Snorrenhoefpad
7278. #5 Snorrenhoefpad
7279. #6 Snorrenhoefpad
7280. #7 Snorrenhoefpad
7281. #8 Snorrenhoefpad
7282. #9 Snorrenhoefpad
7283. #10 Snorrenhoefpad
7284. #11 Snorrenhoefpad
7285. #12 Snorrenhoefpad
7286. #13 Snorrenhoefpad
7287. #14 Snorrenhoefpad
7288. #15 Snorrenhoefpad
7289. #16 Snorrenhoefpad
Maker: Team Fozzy
Type: Traditionals
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 25 april 2017
Plaats: Achterveld

7290. I love geocaching in Achterveld
Maker: Zwaluw01
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 25 april 2017
Plaats: Achterveld

7291. Sterk werk van Fozzy
Maker: Team Fozzy
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 25 april 2017
Plaats: Achterveld

7292. Appeltje #7
7293. Appeltje #8
7294. Appeltje #9
7295. Appeltje #10
7296. Appeltje Bonus
Maker: Zomomme
Type: Traditionals + bonus-mysterie
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 25 april 2017
Plaats: Appel

7297. Hoevelakense Beek nr. 5
Maker: Helden1952
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 25 april 2017
Plaats: Hoevelaken

Voor de hele week was niet al te denderend weer voorspeld, maar ja, wij gaan op vakantie om iets te doen en niet om de hele week opgesloten in het huisje te zitten. Op dinsdagochtend scheen er echter een zonnetje door de wolken heen, dus na het ontbijt gingen we vol goede moed op pad, met als bestemming het Snorrenhoefpad in Achterveld, zo’n 13 kilometer verderop.

DSC07679
IJskoude lucht

Pfft, al toen we nog op het park fietsten merkten we al dat het behoorlijk koud was. Zeg maar gerust dat het maar net boven 0 was. En daar fietste ik in mijn zomerjasje. Ik heb echt even overwogen om handschoenen, een sjaal en een muts te gaan kopen.

DSC07685
Maartjes Koeienfoto 1456

We fietsten over Landgoed de Appel, bij het gelijknamige plaatsje – waar we tot vandaag nog nooit van gehoord hadden – en daar lag ook een trail van 10 caches. We besloten er nu al een paar mee te pakken en dan konden we kijken of we op de terugweg nog zin hadden in de rest.

DSC07698
Snorrenhoefpad

De eerste zes waren min of meer bereikbaar per fiets. Bij de tweede cache stonden we ergens in een bosje in de facking middle of nowhere en toen kregen we de eerste ijsregen/hagelbui van die dag over ons heen. De rest van de dag sprak ik over de noordelijke ijsregenbuien. Echt koud. Op dat moment had ik even helemaal geen zin meer in geocaching en was ik het liefste omgedraaid om met twee truien over elkaar en een dekbed om me heen in het huisje te gaan zitten bij de verwarming. Het enige positieve aan die buien was, dat ze maar kort duurden.

DSC07699
Koeien in de verte

Maar we gingen verder en pikten we nog meer caches van de serie op. De meesten lagen aan het fietspad, voor eentje moesten we een stukje lopen. Ze waren allemaal geniepig verstopt, maar wij waren met z’n tweeën en hebben alles vrij snel doorzien. Dat scheelde dus wel.

Na zes Appeltjes en een paar paddo’s gingen we verder richting Achterveld. We kwamen nog langs de cache Herinneringen, we stonden eerst aan de verkeerde kant van de weg, maar hebben hem nog wel gevonden. Er kleefde wel een triest verhaal van de co aan deze cache. Er werd inderdaad behoorlijk hard gereden op deze weg.

Helaas voor ons verliep de route naar Achterveld hoofdzakelijk over landweggetjes en ondanks dat er weinig verkeer was, reden de voertuigen die wel aanwezig waren, nogal hard. Dus moesten we het grootste gedeelte van de tocht ongezellig achter elkaar fietsen.

DSC07708
Boerenommetje-deel van het Snorrenhoefpad. In de verte zie je mijn moeder.

We waren al bijna in Achterveld, toen we een bordje zagen dat er een theehuis was. Het was even onduidelijk of het open was, maar dat was wel zo. Het was best gezellig ingericht en er waren warme drankjes, lekkere appeltaart en vriendelijke eigenaars. Ze hadden eerst een kippenbedrijf gehad, maar waren nu gestopt en hadden nu dat theehuis. Wij warmden even op met een kopje thee/koffie en gingen daarna weer verder.

Even verderop lag nog de cache ’t Uiltje, bij een picknickplek met een houtsnijwerk van een uil. Die hadden we snel gevonden.

Het was nu tijd om echt aan het Snorrenhoefpad te beginnen. Dit is een Klompenpadwandeling (populair in Gelderland), die al langer op mijn verlanglijstje stond. Ik wilde die eigenlijk gaan doen, toen ik in de zomer van 2015 naar Barneveld ben geweest. Helaas waren de OV-fietsen toen uitgeleend en het was te ver lopen. Nu heb ik de route alsnog gelopen.

Tijdens de route was het weer redelijk, op een enkele ijsregenbui na. Ook was de temperatuur iets opgelopen. Zolang je in beweging bleef en de rits van je jas tot je neus dichtgetrokken hield, ging het wel. Het Snorrenhoefpad is twaalf kilometer lang en loopt door weilanden, bossen en langs een riviertje. Afwisselend landschap dus. En op de route liggen maar liefst 16 caches. Die hebben we allemaal gevonden. Ook kwamen we nog een aantal paddo’s tegen. Er waren zelfs nog meer mensen aan het wandelen, dat verbaasde ons nog.

DSC07718
Mijn huurfiets bij een van de vele paddo’s

Na een lekkere wandeling kwamen we terug bij onze fietsen. Het was nog relatief vroeg in de middag en alle terrassen waren gesloten, dus wat ga je dan doen? Nog een paar caches. We deden eerst I love geocaching in Achterveld. Ondanks dat die van dezelfde maker als de trail was, viel deze tegen. Op een soort van carpoolstrook. Er stond een duister busje geparkeerd, precies op de plek van de cache. Gelukkig reed die na een tijdje weg en vonden we de cache alsnog.

Sterk werk van Fozzy was een stuk leuker en origineler, je moest allemaal petlings uit een paal halen en natuurlijk zat de logrol pas in de laatste. Ik vind zoiets wel grappig, zeker als het zo netjes uitgevoerd is, als bij deze cache.

We gingen nu weer terug fietsen richting ons vakantiehuisje. Onderweg naar huis wilden we graag nog de overige Appeltjes doen. We hebben ook nog een offset-multi bij het viaduct opgelost, maar die was 2 kilometer de verkeerde kant op, dus we zijn hem niet gaan loggen, dat zou teveel tijd hebben gekost.

Bij Landgoed de Appel aangekomen lieten we onze fietsen achter aan het begin van een bospad, om de laatste vier Appeltjes + de bonus te kunnen loggen. Dit was nog wel een mooi stukje van het landgoed, maar bij het ven – ja een ven, zonder hek! – kwam er weer een noordelijk ijsregenbui. Dat was weer even heel koud. Tegen de tijd dat we bij de bonus waren, was het opgeklaard. Hiermee hadden we onze tweede trail van de dag vervuld.

We fietsten verder naar het vakantiehuis, langs een andere route dan die ochtend. We kwamen nog een aantal paddo’s tegen. En opeens passeerden we ook nog een cache van de Hoevelakense Beek-serie. Die hebben we ook nog gelogd, natuurlijk. Aan de rest van de serie zijn we deze week niet meer toegekomen. En deze dag was het al te laat om er nog aan te beginnen en hadden we ook genoeg beweging gehad. We hadden ook honger.

DSC07716
Noordelijke ijsregenbui bij het vennetje op Landgoed de Appel

Dus fietsten we verder naar het huisje voor een welverdiende maaltijd en om lekker op te warmen: ik heb de rest van de avond met twee truien over elkaar heen gezeten, omdat ik het ondanks de verwarming nog steeds ijskoud had.

Deze ijskoude dag had echter wel 32 caches opgeleverd en dat waren er meer dan we die ochtend hadden verwacht.

Wat ik hier op 25 april 2019 nog aan toe te voegen heb:

Ja, ik herinner me die koude dag nog goed, is natuurlijk ook pas twee jaar geleden. Dat vind ik een klein nadeel van vakantie: je kunt het weer niet plannen en ik ben echt een doener: ik moet echt iets doen op vakantie, anders word ik helemaal gek. Gelukkig pakte het uiteindelijk wel goed uit voor deze dag.

Foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt op 25 april 2017.

 

Throwback Thursday: 11 april 2015

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 11 april 2015:

Ik ging per fiets een geocachingtrail doen langs ANWB-paddestoelen. Maar ik was iets cruciaals vergeten: nieuwe batterijen…

Het verslag:

5592. Rondje Paddestoelen #5
5593. Rondje Paddestoelen #6
5594. Rondje Paddestoelen #1
5595. Rondje Paddestoelen #2
5596. Rondje Paddestoelen #3
Maker: Langvangemert
Type: Multi’s
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 11 april 2015
Plaats: Vught

Het weer compleet omgeslagen ten aanzien van de dag ervoor. Het was bewolkt en waaide. Maar het was een 1-cache-datum en ik probeer die dit jaar op te lossen. Dus ging ik toch heel fanatiek op pad om de nieuwe Paddestoelen-serie in Vught te gaan doen. Een serie die me aantrok omdat hij langs fietspaddestoelen gaat. Kon ik meteen ook wat aan waymarking doen.

Al eerder dan verwacht kwam ik bij de eerste paddo aan. Dat was niet de eerste van de serie, maar nummertje 5. De serie zat netjes in elkaar. Allemaal off-set-multi’s en je fietste keurig een rondje.

Maar ik was vergeten om nieuwe batterijen mee te nemen en de batterijen die in Smaug (mijn gps) zaten, waren zo goed als leeg. Dus het was de vraag hoe lang de batterijen het uit gingen houden. Ik ben een groot fan van oplaadbare batterijen en had geen zin om in het centrum van Vught dure niet-oplaadbare batterijen te gaan kopen. Daarnaast was ik ook niet bepaald in het centrum van Vught, maar in het buitengebied.

Ik bracht het er nog best goed vanaf, vijf paddo-caches werden keurig afgewerkt. Maar bij de laatste begaf Smaug het: hij viel voor de zoveelste keer uit en wilde echt niet meer opstarten. De batterijen waren volledig uitgeput.

Dus zat er niets anders op dan terug naar huis te fietsen. Uit mijn hoofd dus, dat ging me gelukkig wel goed af, ik had goed onthouden hoe ik op de heenweg was gefietst. De fietstocht viel me nu veel zwaarder, omdat ik nu tegenwind had. Ik was nog maar net thuis, of het begon keihard te stortregenen. Dus stiekem was ik blij dat ik eerder op had moeten geven, nu was ik droog thuis gekomen.

Wat ik hier op 11 april 2019 nog aan toe te voegen heb:

Tja, batterijen vergeten staat toch wel in de meest gemaakte geocachersfouten-top-10. Net als pen vergeten of kwijtraken. Gelukkig is het me nog nooit ver weg overkomen. Vught is gelukkig niet al te ver van Oisterwijk af, dus een maand later ben ik nog eens terug geweest om de paddestoelen-serie te voltooien.

De afbeelding van de batterijen komt van de website van de Hema. Dit zijn de oplaadbare batterijen die ik al jarenlang gebruik voor Smaug (en zijn voorganger Eragon). Ze gaan jarenlang mee en Smaug doet gemiddeld zo’n 8 uur met een setje van twee batterijen.