Getallen van 2021

Deze maand geen Day Zero Project 2.0. Update, omdat er heel weinig op het gebied van DZP is gebeurd. Eigenlijk alleen weer wat aan de geocachingdoelen gedaan (en langlopende doelen zoals het boekendoel) en die bespreek ik deels hier ook bij de getallen. Veel doelen van mijn DZP zijn nu niet haalbaar, omdat we weer in een strenge lockdown zitten en ook omdat het winter is. Daarom dit keer wat getallen over het jaar 2021.

Geocaching

Laten we dan maar meteen met geocaching beginnen. Het is ondertussen ruim 17 jaar geleden dat ik mijn eerste geocache vond en ik vind het nog steeds een leuke hobby. In 2021 vonden we 842 caches. We starten het jaar met 9975 founds en eindigden dus met 10817 founds. Dat betekent dat we in 2022 in ieder geval voor de 11000 zullen gaan. 2021 eindigt hiermee op de vijfde plaats qua jaarfounds en is het beste jaar sinds 2017, dat nog altijd op nummer 1 staat.

De beste geocachingmaand van dit jaar was zonder meer de maand mei. We vonden toen maar liefst 222 geocaches wat dus een kwart van het jaartotaal is en mei 2021 eindigt hiermee op plek 4 in de maand-top-5. We verbeterden de dagenstreak van 18 dagen achter elkaar een cache vinden (sinds de zomer van 2016) naar 21 dagen achter elkaar een cache vinden. De dag met de meeste founds zat ook in mei, dat was 2 mei 2021 en we vonden toen maar liefst 50 caches op een dag. We waren allebei op vakantie, maar niet samen. Anke en Guy vonden dus 4 caches, mijn moeder en ik logden er 46. Verder ging het maandtotaal van mei over de 1000 founds heen (van alle maanden mei bij elkaar opgeteld dus). April was een maand eerder al over de 1000 founds heen gegaan en later dat jaar volgde ook augustus nog. Voor 2022 staat maart in de planning.

2021 startte met nog 44 probleemdata voor het Geocaching Data Project (alle data op minstens 10 founds krijgen). Dit jaar werden er 14 data opgelost, waarvan vijf 5-cache-data. Er blijven dus nog 30 data over voor 2022. Mijn persoonlijke doel is om er minstens 10 op te lossen. Er vallen er veel op zondag dit jaar, dus als het weer een beetje meewerkt moet dat lukken.

Na het vinden van de 10000ste cache nam ik mij voor om meer multi-caches te gaan doen, maar met 27 multi’s in 2021 valt dat nog tegen. Daarom nam ik een doel op in mijn DZP2.0. dat ik 50 multi’s wil vinden tijdens de looptijd van mijn DZP. Omdat DZP2.0. pas halverwege het jaar startte, tellen er maar 13 multi’s van die 27 jaarfounds mee voor het doel.

Met de labcaches ging het beter. Bijna de helft van de jaarfounds zijn labcaches. Het is nog een relatief nieuw soort caches (pas onstaan in 2020), daarom hebben we er dit jaar zoveel gedaan. Labcaches tellen sneller door, omdat welk waypoint telt als een found (dat vind ik eigenlijk niet eerlijk, maar het is wel makkelijk bij het oplossen van probleemdata). Het komt dus deels door de labcaches dat we dit jaar zoveel founds hebben.

We scoorden ook nog 23 geocaching-souvenirs.

Boeken

Ik las in 2021 maar liefst 120 boeken. Mijn leesdoel op lezerscommunity Hebban stond op 100 boeken, maar dat bereikte ik al begin november. Het is een gemiddelde van 10 boeken per maand. Behoorlijk veel boeken. Het overgrote deel van deze boeken leende ik van de bibliotheek, een enkeling is van mezelf en dan zijn er nog een paar geleend van familie of kennissen. Ook mocht ik een paar keer een boek recenseren. Boeken kopen doe ik nog maar heel weinig, ze zijn veel te duur en de meeste boeken lees ik toch maar 1x. Toch wil ik volgend jaar wat minder lezen en wat meer gaan schrijven. Kijken of dat gaat lukken, want dat is moeilijk voor iemand met zware bibliobibuli ;>) Overigens lees ik al mijn hele leven heel veel, alleen op de middelbare school heb ik even een leesdip gehad vanwege die afschuwelijke verplichte literatuurlijst met al die saaie, ouderwetse boeken.

Van deze 120 boeken zijn er maar 10 geschreven door een mannelijke auteur en eentje door een man en vrouw samen. Blijkbaar houd ik meer van vrouwelijke auteurs, haha. De meest populaire auteurs (drie boeken of meer) dit jaar waren Corina Bomann, Anne Jacobs/Marie Lamballe (is dezelfde auteur), Lucinda Riley (helaas is ze er niet meer), Sarah Lark, Kristin Hannah, Jenny Colgan, Sofia Caspari en Leigh Bardugo. Op de young adults van Bardugo na (Grisha en Kraaien) weet je dan meteen wat mijn favoriete genre is: (historische) romans.

Spelletjes

Deze getallen zijn niet helemaal eerlijk, want ik ben pas begonnen met de gespeelde spellen bijhouden via een app (Board Game Stats – kost eenmalig een paar euro) eind augustus. Deze getallen zijn dus alleen over de laatste vier maanden van het jaar. In die vier maanden speelde ik 183 spelletjes met 13 verschillende tegenstanders. Dat waren 43 unieke spellen. De top-5 van meest gespeelde spellen in deze maanden is:

  1. Qwixx
  2. Keer op Keer
  3. CuBirds
  4. Meadow
  5. Qwirkle cards

Op Meadow na zijn dit allemaal korte, snelle spelletjes die je dus makkelijk erbij pakt en waarvan je snel meerdere potjes speelt. Van Qwixx hebben we diverse soorten, maar die kun je niet apart in de app zetten. Van Keer op Keer hebben we ondertussen ook versie 2. CuBirds is een geweldig spelletje met kubustische vogels, heel verslavend. Meadow is een spel met heel mooi artwork en is niet moeilijk maar wel heel tactisch. Qwirkle cards is ook een snel spelletjes, wat niet moeilijk is, maar wel ook vrij tactisch. Ik ben heel benieuwd hoe volgend jaar de statistieken er over een heel jaar uitzien.

Munzee

De Munzee-app heeft geen mooie jaaroverzichten. Ze doen ook niet aan verschillen tussen landen, zoals bij geocaching, waar je dan meteen een landsouvenir kan scoren. Munzee werd er niet warm of koud van toen ik in het buitenland ging cappen. Ik weet dus eerlijk gezegd niet meer met welke getallen ik in 2021 gestart ben. Wel dat ik eindig in level 116 met 26520 captured Munzees en 864676 punten. Dan kan ik het in 2022 beter bijhouden.

Waymarking

Waymarking is net als geocaching van de organisatie Groundspeak en draait dus via dezelfde server. Qua statistieken lijken de websites dan ook heel erg op elkaar. Qua gebruikersgemak blijft waymarking toch erg achter. Ik heb dit jaar niet zoveel waymarks aangemaakt – slechts 11 – eigenlijk precies genoeg voor de virtuele 500 medaille. Die wilde ik al heel lang bereiken, het was zelfs een doel bij mijn eerste Day Zero Project, wat dus pas in december 2021 is geslaagd. De volgende virtuele medaille is pas bij 1000 aangebrachte waymarks. Omdat ik al zolang over deze 500 heb gedaan is de motivatie om door te gaan niet zo heel groot meer. Ik weet niet of ik helemaal kan loslaten, ik vrees dat ik altijd een obsessie voor fietspaddestoelen van de ANWB (mijn meest gewaymarkte object) zal behouden. Dus het zou zomaar kunnen dat ik af en toe nog een waymark aan zal brengen. Maar qua hobby heb ik veel meer plezier van geocaching en Munzee en waymarking zal dus steeds verder naar de achtergrond zakken.

Wandelen

Ik zou het dus tof vinden om hier te vermelden hoeveel kilometer ik dit jaar heb gewandeld, maar ik heb dit dus niet bijgehouden. Ben eigenlijk nog steeds op zoek naar een gratis of heel goedkope app waarin ik dit makkelijk kan bijhouden. Mocht iemand nog tips daarvoor hebben: graag.

MaandMoves: oktober 2021

Dit jaar ga ik proberen om elke maand op de laatste dag een soort van maandoverzicht te geven. Ik heb dit eerder geprobeerd met weekoverzichten, maar dat heb ik algauw opgegeven; te veel moeite. Een maand is een wat langere periode en ik hoef dan ook wat minder gedetailleerd op zaken in te gaan.

Oktober

Het weer in oktober was heel erg wisselvallig: het ging van dagen vol herfststormen en regen naar heerlijk zonnige herfstdagen. In de laatste week van oktober had ik 1,5 week vakantie en daarvan bracht ik een week door op Texel, wat heerlijk was.

Wandelen

Ik had een complete Texel Bucket List opgesteld en daar stond op dat ik heel graag de tweedaagse NS-wandeling op Texel wilde doen. Die wandelingen staan ook op mijn Wandel Bucket List en vormen daarmee ook een doel voor mijn Day Zero Project 2.0. Overigens is het vrij hilarisch dat het NS-wandeling heet, want op Texel is geen spoorlijn en dus ook geen station. Wel heel mooie wandelingen, waarvan in november verslagen zullen verschijnen op dit blog.

Verder wandelde ik hoofdzakelijk in Oisterwijk zelf en maakte ik ter ere van International Earthcache Day een wandeling over de Stratumse Heide tussen Eindhoven en Heeze.

Geocaching, Munzee en Waymarking

In oktober vond ik 45 caches, waarvan 43 op Texel al dan niet in gezelschap van team HaJaMaToJo. Die twee overige caches vond ik ter ere van International Geocaching Day, dat was op 9 en 10 oktober (het is tegenwoordig een heel weekend, maar heet nog steeds day). Het was het zesde jaar op een rij dat het mij is gelukt om een earthcache te loggen op deze dag. Er zijn in verhouding niet zoveel earthcaches, dus het is altijd even zoeken naar een bereikbaar exemplaar. Dit jaar was dat dus de earthcache Stratumse Hei in combinatie met de multi-wandeling De Schat van Gijzenrooi. Dat leverde dus een souvenir op en verder scoorde ik ook de twee bergsouvenirs van de maand oktober.

Op Texel eindelijk de frustratie-multi-cache de Mythe van Texel kunnen loggen (ik denk dat ik daar nog een apart blog over ga schrijven) en ook de labcache Mooi Texel kostte de nodige moeite, omdat de punten over het hele eiland verspreid lagen. Verder vond ik de multiwandeling Oude Land van Tessel ook de moeite waard. Ook is het altijd fijn om de mysteries in het veld te vinden, die je thuis hebt opgelost, dat waren er in dit geval drie en ik heb ze gelukkig allemaal kunnen vinden. Op vier caches (er was een cache geript, een hengelcache waar ik geen hengel voor bij had en twee strandpalenmulti’s die lastig zijn omdat ze niet in een ronde lopen) na is het eiland nu weer helemaal leeggecachet.

Met de Munzees ging het ook heel lekker. Ik ging van level 111 naar level 114. Tja, ik hoefde niet te rijden en kon dus tijdens de heen- en terugrit naar Texel een heleboel Munzees pakken. Ook op Texel zelf waren er een heleboel Munzees te cappen, opvallend veel fysieke Munzee-stickers die nog in goede staat waren. Zelfs nog een paar nieuwe soorten kunnen vangen.

Op Texel stikt het van de fietspaddestoelen en ik hoef nog maar vijf waymarks voor een virtuele medaille. Ik hoop dus dat er nog vijf objecten voor mij bijzitten. Ik ben nog niet aan het loggen van mijn waymarks toegekomen, dus het antwoord op deze vraag kan ik nog niet geven.

In ieder geval heb ik het heerlijk druk gehad met het combineren van deze drie hobby’s op Texel.

Spelletjes

Natuurlijk was er een berg spelletjes mee naar Texel en is er elke avond gespeeld. Ook in Oisterwijk werd er minstens een avond per week gespeeld. Helaas kon ik deze maand niet naar de spelavond van de Spelcarrousel, omdat ik toen dus op Texel zat. Verder verkocht ik een aantal spellen die ik nauwelijks speelde om ruimte te maken in de spellenkast. En ik zit met smart te wachten op de Nederlandse vertaling van de uitbreiding voor Everdell: Spirecrest. Die ik dus gekocht heb van de opbrengst van de verkochte spellen.

Kijken

Qua tv af en toe een aflevering van Beste Zangers, Dit was het nieuws en Ik vertrek. Slechts twee films gekeken: The last letter from your lover, de verfilming van het boek De laatste liefdesbrief van Jojo Moyes. Ik heb het boek ooit gelezen, maar kon mij niet meer alles herinneren. Het is wel echt een vrouwenfilm, schat ik zo in. De tweede film was The Greatest Showman; die heb ik al eens eerder gezien, maar mijn moeder nog niet, dus keken we hem nadat ze een lied uit deze film deden bij de duet-aflevering van Beste Zangers. Een typische musicalfilm.

Over musicals gesproken: voor het eerst in jaren (corona enzo) naar een musical geweest en dat was Amélie. De film nog nooit gezien (staat niet op Netflix of Disney+ helaas) en ik vond de musical dan ook apart. Niet goed, niet slecht, iets ertussenin. Wel leuk om weer eens in een theater te zijn (Theaters Tilburg, lekker dichtbij) en het werd betaald met gekregen theaterbonnen, dus was bijna gratis.

Verder

Deed ik mee aan iets teveel kaartenbingo’s; het is een verslaving, maar de postzegels zijn helaas zo ontzettend duur. Ik organiseerde ook zelf een kaartenbingo met het thema Halloween. Maar liefst drie (van de zes) hadden bingo, een absoluut record. Beetje jammer dat ik zelf geen bingo had, maar helaas. Bij mijn vorige eigen bingo, de Huisdierenbingo had ik trouwens wel bingo. Wat huisdieren betreft was het 4 oktober natuurlijk Dierendag en schreef ik een blog over cavia’s. Mijn eigen cavia’s kregen een eetbare tunnel en daar hebben ze al een flinke hap uit genomen. Een week later – op 11 oktober – werd mijn oudste cavia Fenno 2 jaar oud. Toen ik op Texel zat, bleven de cavia’s thuis en had ik een compleet Cavia Verzorging Team aangesteld die hen bij toerbeurt kwamen verzorgen. De laatste handeling die ik verrichte voor ik vertrok was hun hok verschonen en dat mocht ik bij thuiskomst ook meteen weer doen. Ik ben van mening dat als je voor huisdieren kiest je er ook goed voor moet zorgen. En ja, dan regel je dus goede oppassers als je op vakantie gaat, want ze kunnen niet een week zonder eten en drinken. Er moeten genoeg lekker groentehapjes in huis zijn. Sleep ik grootverpakkingen bodembedekking en hooi de trap op, omdat die goedkoper zijn. En daar hoort ook bij dat ik elke week van mijn leven (sinds ik op 8-jarige leeftijd mijn eerste cavia kreeg) minstens één caviahok verschoond heb. In het begin zal mijn moeder daar nog bij geholpen hebben, maar ik deed dat ook als jong kind al zelfstandig. En mag ik de komende maand zorgen voor een jaarvoorraad caviakorrels. Maar het zijn zo’n gezellige huisgenoten en ik ben een #crazyguineapiglady voor altijd.

De 20 van 2020: Wandelen in de Kaapse Bossen

Aan het begin van 2020, toen ik nog dacht dat het jaar vol hoogtepunten zou worden, stelde ik twintig doelen voor mezelf op die ik dat jaar wilde bereiken. Dankzij de coronacrisis en de bijbehorende maatregelen en beperkingen vielen de meeste doelen in het water. Toch zijn er vijf doelen geslaagd en daar wil ik toch even aandacht aan besteden.

De Kaapse Bossen

Doel 14 was om eindelijk eens de wandeling door de Kaapse Bossen bij Doorn te gaan lopen. Dit is een wandeling van Natuurmonumenten die al heel lang op mijn verlanglijstje staat. Het lastigste aan deze wandeling was om de startlocatie te bereiken, want Doorn heeft geen station. Maar in augustus 2020 logeerden mijn moeder ik drie dagen in een hotel bij Soesterberg en vanaf daar was het ongeveer 15 kilometer fietsen naar de Kaapse Bossen. Dit was wel tijdens de hittegolf, en voor zo’n hete dag hebben wij echt een extreem actieve dag gehad.

Fietspaddestoel voor waymarking

De fietstocht

We werden deze ochtend al vroeg wakker in het hotel, omdat het zo heet was. Helaas mochten we pas vrij laat ontbijten (er was een personenlimiet voor de eetzaal vanwege corona), dus las ik al een half boek uit. Het ontbijt was wel de moeite waard. Daarna gingen we op pad. Ondanks de hitte had ik een vrij heftig dagprogramma opgesteld. We gingen op de fiets naar de Kaapse Bossen bij Doorn. Dat was ongeveer 15 kilometer fietsen. We hadden een boekje met routes gekregen en ik had hier een gedeelte van een fietsroute via knooppunten uitgehaald, die we op de heenweg zouden gaan fietsen. De heenweg viel eigenlijk nog wel mee; het was toen nog niet op z’n heetst, we waren nog fris, de route liep voor een groot deel door de bossen (dus schaduw) en we konden vaak stoppen voor een fietspaddestoel (vanwege waymarking). Overigens was het wel heel druk in de bossen met andere fietsers en wandelaars.

Kaapse Bossen

De Kluizenaar van Doorn

Pas in Doorn sloeg de hitte weer toe, maar hier was wel een cache te loggen. De Kluizenaar van Doorn is een beeld van de schrijver Simon Vestdijk. Het beeld zit aan een bureau naast de kerk. De cache zit in de lade van het bureau. We konden hem eerst niet vinden, maar het bleek dat we onze arm niet ver genoeg in de lade staken. Nadat ik er met een zaklampje in had gekeken wist ik waar ik moest grijpen, dus ineens was mijn arm wel lang genoeg, haha. Vestdijk had blijkbaar veel last van depressies en was een beetje afstandelijk, waardoor hij de bijnaam de kluizenaar van Doorn kreeg.

Bomenlaan

Hoogtepuntenwandeling

We waren nu bijna bij de Kaapse Bossen. Een wandeling door deze bossen staat al jarenlang op mijn verlanglijstje, maar het komt er maar nooit van. 1,5 jaar geleden was ik er heel dichtbij, maar toen bleek je op station Zeist geen OV-fietsen te kunnen huren en wandelde ik in plaats daarvan naar Huize Doorn. Daar kwamen we nu ook nog langs. We lieten onze fietsen achter op de parkeerplaats en kozen voor de langste wandeling, die de Hoogtepuntenwandeling werd genoemd en 9 kilometer lang zou zijn (volgens de folder zelfs 12 kilometer, maar wij denken dat 9 of 10 kilometer wel klopt). We moesten even wennen aan de routepaaltjes, die anders zijn dan bij ons in Oisterwijk. Ik dacht dat je in de richting van het wandelaartje moest lopen, maar er bleken dus ook pijltjes onder te staan en zo niet, dan moest je gewoon rechtdoor.

Geschiedenis van de Kaapse Bossen

De Kaapse Bossen maken deel uit van de Utrechtse Heuvelrug en waren oorspronkelijk een productiebos, aangelegd op heide en zandverstuivingen. Tijdens de wandeling kom je inderdaad nog een klein stukje heide en een heel klein stukje zandverstuiving tegen. De naam van het bos is te danken aan de eerste eigenaars: de familie Swellengrebel. Zij woonden jarenlang in de Zuid-Afrikaanse Kaapprovincie. Rond 1750 keerden zij terug naar Nederland en kochten het gebied aan, dat ze vernoemden naar de streek waar ze vroeger gewoond hadden. Een eeuw later kwam het gebied in handen van de familie Van der Lee; zij legden lanen en kronkelige paden aan om een wandelbos te maken. Weer een eeuw later, in 1953, kocht Natuurmonumenten het gebied aan en sindsdien mag de natuur hier haar (grotendeels) haar gang gaan.

Uitkijktoren De Kaap

Het was heel raar dat je eerst de weg over moest steken voor een lusje aan de overkant van de weg. Dit gedeelte heet Sandenburg en is in beheer bij Utrechts Landschap. Maar toen we daar eenmaal waren bleek het er heel rustig te zijn met mooie bomenlanen, die vroeger onderdeel waren van Landgoed Sandenburg. De hitte was hier in het bos nog wel om uit te houden. Terug aan de overkant van de weg begon er hoogte in de wandeling te komen en dat viel dus wel een beetje tegen met deze hitte. We kwamen langs de dagrecreatie en liepen heel lang door de bossen. Er waren vooral heel veel statige bomenlanen. We passeerden Landgoed de Ruiterberg. Blijkbaar staat dit bekend om de bijzondere terrassentuinen, maar die hebben wij overgeslagen.

Ik verheugde me vooral op het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt van de route: uitkijktoren de Kaap. De grote vraag was echter of de toren geopend zou zijn voor beklimming. Tijdens corona was hij dicht geweest en mijn vraag op twitter aan Natuurmonumenten of hij alweer open was, werd nooit beantwoord. Onderweg waren we een hardloopster tegen gekomen die zei dat de toren dicht was. Dus mijn opwinding was al een beetje afgenomen. Maar ik had heel erg veel geluk: de toren bleek open te zijn! Dus ik kon er eindelijk op klimmen. Mijn moeder heeft hoogtevrees en die besloot op aanwijzing van een ouder echtpaar dat op een bankje vlakbij de toren zat te rusten door te lopen naar het restaurant. Koffie drinken op een terras is meer haar idee van een hoogtepunt ;>)

Ik ben nergens zonder Smaug

Ik klom naar boven, maar bovenaan zit een plateau wat verder niet ondersteund wordt en daar kreeg ik ook weer een beetje de bibbers. Niet zo erg als twee weken eerder op de Boudewijntoren, maar ik durfde niet over de reling te gaan hangen. Gelukkig kon je vanaf het midden van het platform ook prima foto’s maken. Na mij kwam een heel gezin naar boven en de stoer uitziende jongen was nog veel banger dan mij. Na een tijdje besloot ik weer naar beneden te gaan, ik kon onderaan de toren nog een Munzee scannen. Nu moest ik ook naar het restaurant, maar ik nam het verkeerde pad en omdat mijn moeder mijn rugzak met daarin Smaug (mijn gps) meegenomen had, zat er voor mij niets anders op dan gewoon de route te volgen.

Heide bij Chalet Helenaheuvel

Chalet Helenaheuvel

Ik vond het best lang duren voor ik bij het restaurant was, dat kwam vooral omdat ik ondertussen vol adrenaline zat van de torenbeklimming, het nu het heetste moment van de dag was en ik dorst had. Gelukkig was het een erg leuk terras, het leek qua sfeer een beetje op Groot Speijck (in de Oisterwijkse bossen), zelfs de kaart had sterke overeenkomsten. Dus we aten een hapje en dronken vooral heel veel. We mochten ook onze waterflessen vullen.

Kaapse Bossen

Er waren ook nog geocaches

Opgepept vervolgden we de wandeling weer. Eerst een klein stukje over de heide, maar die stond nog niet echt in bloei, ondanks dat augustus toch wel de bloeimaand is. Ik was vergeten om Smaug aan te zetten, tot mijn moeder vroeg of er nog caches waren. Toen bleek dat we vlakbij een cache waren en dat we ook net over een cache heen waren gelopen. Dus deden we eerst Eikenhakhout, dit was een mooie cache, die verstopt zat in een blok eikenhout en al uit 2013 stamde. Daarna wandelden we terug naar Rand van het bos. Deze cache zat onder een prullenbak. In zo’n mooie omgeving begrijp je eigenlijk niet waarom mensen voor zo’n locatie kiezen, maar het zal iets te maken hebben met toestemming. Wij ploeterden het pad omhoog nog een keer op en maakten de wandeling af.

Zonlicht in de Kaapse Bossen

De Pyramide van Austerlitz

Ik had besloten dat we een andere route naar het hotel gingen fietsen dan op de heenweg, ik hoopte eigenlijk dat dat korter zou zijn. Mijn moeder is niet zo’n kaartlezer en laat het navigeren altijd aan mij over. Maar ik had er niet aan gedacht dat we dan een flinke heuvelrug over zouden moeten. Dat was wel even pittig, zeker op een OV-fiets zonder versnellingen. Naar beneden racen was dan weer wel heel tof. In Maarn logden we nog een cache in een klein stukje bos. We besloten om nog een pit-stop te maken bij de Pyramide van Austerlitz, omdat we alweer dorst hadden. Ik ben hier drie jaar geleden (bijna op dezelfde datum, het scheelt maar vier dagen) al eens geweest, toen ben ik ook op de pyramide geweest. Dat was tijdens een NS-wandeling van Zeist naar Maarn. Maar mijn moeder had de hele pyramide nog nooit gezien en was er wel nieuwsgierig naar. Omdat er ondertussen ook een virtuele cache te doen was, die er toen nog niet was, vond ik het prima. Eerst een drankje op het terras van het totaal verlopen restaurant.

De Pyramide van Austerlitz

Munzee Garden

Hier kwam ik erachter dat er een Munzee Garden in de vorm van een piramide lag…dus ineens had ik het heel erg druk: met Munzees vangen, met de virtuele cache, met het oplikken van mijn ice-tea-green ijsje (ik ben echt een groot fan van de ice-tea-green ijsjes, vooral tijdens een hittegolf!). We wandelden al Munzee vangend in de richting van de pyramide. Die was al gesloten, blijkbaar al vanaf halverwege de middag omdat de stalen trap te heet werd in de brandende zon. Gelukkig was ik er al op geweest in augustus 2017 en mijn moeder heeft daar toch geen behoefte aan, omdat ze hoogtevrees heeft. We maakten foto’s van elkaar voor de piramide voor de virtuele cache en wandelden een rondje om het fenomeen, om de kijkgaten te tellen en Munzees te vangen. Daarna hebben we nog een hele tijd Munzees gevangen van de Munzee Garden Pyramide. Er zaten er een paar in van types die ik nog niet eerder had gevangen, dus het was erg leuk en we vergaten de tijd een beetje. En ja: mijn moeder doet ook aan Munzee; ik heb haar aangestoken.

Bomenlaan in Kaapse Bossen

Terug naar het hotel

Uiteindelijk moesten we toch naar het hotel gaan fietsen, vanwege de tijd. Onderweg nog een keer gestopt voor een cache die op een ATB-route lag, bijna naast het fietspad. Het was nog een grote, mooie cache ook. Onze OV-fietsen zonder versnellingen, zouden het niet aankunnen, zo’n mountainbikeroute. We fietsten het laatste stukje naar het hotel – dat was hetzelfde als in de ochtend – en kwamen helemaal bezweet en onder het zand aan. Toen waren we wel kapot. Ik had wel een geweldige dag gehad, want veel van mijn hobby’s gecombineerd: wandelen, geocaching, waymarking en Munzee.

Pad langs dagrecreatie Kaapse Bossen