Getallen van 2021

Deze maand geen Day Zero Project 2.0. Update, omdat er heel weinig op het gebied van DZP is gebeurd. Eigenlijk alleen weer wat aan de geocachingdoelen gedaan (en langlopende doelen zoals het boekendoel) en die bespreek ik deels hier ook bij de getallen. Veel doelen van mijn DZP zijn nu niet haalbaar, omdat we weer in een strenge lockdown zitten en ook omdat het winter is. Daarom dit keer wat getallen over het jaar 2021.

Geocaching

Laten we dan maar meteen met geocaching beginnen. Het is ondertussen ruim 17 jaar geleden dat ik mijn eerste geocache vond en ik vind het nog steeds een leuke hobby. In 2021 vonden we 842 caches. We starten het jaar met 9975 founds en eindigden dus met 10817 founds. Dat betekent dat we in 2022 in ieder geval voor de 11000 zullen gaan. 2021 eindigt hiermee op de vijfde plaats qua jaarfounds en is het beste jaar sinds 2017, dat nog altijd op nummer 1 staat.

De beste geocachingmaand van dit jaar was zonder meer de maand mei. We vonden toen maar liefst 222 geocaches wat dus een kwart van het jaartotaal is en mei 2021 eindigt hiermee op plek 4 in de maand-top-5. We verbeterden de dagenstreak van 18 dagen achter elkaar een cache vinden (sinds de zomer van 2016) naar 21 dagen achter elkaar een cache vinden. De dag met de meeste founds zat ook in mei, dat was 2 mei 2021 en we vonden toen maar liefst 50 caches op een dag. We waren allebei op vakantie, maar niet samen. Anke en Guy vonden dus 4 caches, mijn moeder en ik logden er 46. Verder ging het maandtotaal van mei over de 1000 founds heen (van alle maanden mei bij elkaar opgeteld dus). April was een maand eerder al over de 1000 founds heen gegaan en later dat jaar volgde ook augustus nog. Voor 2022 staat maart in de planning.

2021 startte met nog 44 probleemdata voor het Geocaching Data Project (alle data op minstens 10 founds krijgen). Dit jaar werden er 14 data opgelost, waarvan vijf 5-cache-data. Er blijven dus nog 30 data over voor 2022. Mijn persoonlijke doel is om er minstens 10 op te lossen. Er vallen er veel op zondag dit jaar, dus als het weer een beetje meewerkt moet dat lukken.

Na het vinden van de 10000ste cache nam ik mij voor om meer multi-caches te gaan doen, maar met 27 multi’s in 2021 valt dat nog tegen. Daarom nam ik een doel op in mijn DZP2.0. dat ik 50 multi’s wil vinden tijdens de looptijd van mijn DZP. Omdat DZP2.0. pas halverwege het jaar startte, tellen er maar 13 multi’s van die 27 jaarfounds mee voor het doel.

Met de labcaches ging het beter. Bijna de helft van de jaarfounds zijn labcaches. Het is nog een relatief nieuw soort caches (pas onstaan in 2020), daarom hebben we er dit jaar zoveel gedaan. Labcaches tellen sneller door, omdat welk waypoint telt als een found (dat vind ik eigenlijk niet eerlijk, maar het is wel makkelijk bij het oplossen van probleemdata). Het komt dus deels door de labcaches dat we dit jaar zoveel founds hebben.

We scoorden ook nog 23 geocaching-souvenirs.

Boeken

Ik las in 2021 maar liefst 120 boeken. Mijn leesdoel op lezerscommunity Hebban stond op 100 boeken, maar dat bereikte ik al begin november. Het is een gemiddelde van 10 boeken per maand. Behoorlijk veel boeken. Het overgrote deel van deze boeken leende ik van de bibliotheek, een enkeling is van mezelf en dan zijn er nog een paar geleend van familie of kennissen. Ook mocht ik een paar keer een boek recenseren. Boeken kopen doe ik nog maar heel weinig, ze zijn veel te duur en de meeste boeken lees ik toch maar 1x. Toch wil ik volgend jaar wat minder lezen en wat meer gaan schrijven. Kijken of dat gaat lukken, want dat is moeilijk voor iemand met zware bibliobibuli ;>) Overigens lees ik al mijn hele leven heel veel, alleen op de middelbare school heb ik even een leesdip gehad vanwege die afschuwelijke verplichte literatuurlijst met al die saaie, ouderwetse boeken.

Van deze 120 boeken zijn er maar 10 geschreven door een mannelijke auteur en eentje door een man en vrouw samen. Blijkbaar houd ik meer van vrouwelijke auteurs, haha. De meest populaire auteurs (drie boeken of meer) dit jaar waren Corina Bomann, Anne Jacobs/Marie Lamballe (is dezelfde auteur), Lucinda Riley (helaas is ze er niet meer), Sarah Lark, Kristin Hannah, Jenny Colgan, Sofia Caspari en Leigh Bardugo. Op de young adults van Bardugo na (Grisha en Kraaien) weet je dan meteen wat mijn favoriete genre is: (historische) romans.

Spelletjes

Deze getallen zijn niet helemaal eerlijk, want ik ben pas begonnen met de gespeelde spellen bijhouden via een app (Board Game Stats – kost eenmalig een paar euro) eind augustus. Deze getallen zijn dus alleen over de laatste vier maanden van het jaar. In die vier maanden speelde ik 183 spelletjes met 13 verschillende tegenstanders. Dat waren 43 unieke spellen. De top-5 van meest gespeelde spellen in deze maanden is:

  1. Qwixx
  2. Keer op Keer
  3. CuBirds
  4. Meadow
  5. Qwirkle cards

Op Meadow na zijn dit allemaal korte, snelle spelletjes die je dus makkelijk erbij pakt en waarvan je snel meerdere potjes speelt. Van Qwixx hebben we diverse soorten, maar die kun je niet apart in de app zetten. Van Keer op Keer hebben we ondertussen ook versie 2. CuBirds is een geweldig spelletje met kubustische vogels, heel verslavend. Meadow is een spel met heel mooi artwork en is niet moeilijk maar wel heel tactisch. Qwirkle cards is ook een snel spelletjes, wat niet moeilijk is, maar wel ook vrij tactisch. Ik ben heel benieuwd hoe volgend jaar de statistieken er over een heel jaar uitzien.

Munzee

De Munzee-app heeft geen mooie jaaroverzichten. Ze doen ook niet aan verschillen tussen landen, zoals bij geocaching, waar je dan meteen een landsouvenir kan scoren. Munzee werd er niet warm of koud van toen ik in het buitenland ging cappen. Ik weet dus eerlijk gezegd niet meer met welke getallen ik in 2021 gestart ben. Wel dat ik eindig in level 116 met 26520 captured Munzees en 864676 punten. Dan kan ik het in 2022 beter bijhouden.

Waymarking

Waymarking is net als geocaching van de organisatie Groundspeak en draait dus via dezelfde server. Qua statistieken lijken de websites dan ook heel erg op elkaar. Qua gebruikersgemak blijft waymarking toch erg achter. Ik heb dit jaar niet zoveel waymarks aangemaakt – slechts 11 – eigenlijk precies genoeg voor de virtuele 500 medaille. Die wilde ik al heel lang bereiken, het was zelfs een doel bij mijn eerste Day Zero Project, wat dus pas in december 2021 is geslaagd. De volgende virtuele medaille is pas bij 1000 aangebrachte waymarks. Omdat ik al zolang over deze 500 heb gedaan is de motivatie om door te gaan niet zo heel groot meer. Ik weet niet of ik helemaal kan loslaten, ik vrees dat ik altijd een obsessie voor fietspaddestoelen van de ANWB (mijn meest gewaymarkte object) zal behouden. Dus het zou zomaar kunnen dat ik af en toe nog een waymark aan zal brengen. Maar qua hobby heb ik veel meer plezier van geocaching en Munzee en waymarking zal dus steeds verder naar de achtergrond zakken.

Wandelen

Ik zou het dus tof vinden om hier te vermelden hoeveel kilometer ik dit jaar heb gewandeld, maar ik heb dit dus niet bijgehouden. Ben eigenlijk nog steeds op zoek naar een gratis of heel goedkope app waarin ik dit makkelijk kan bijhouden. Mocht iemand nog tips daarvoor hebben: graag.

MaandMoves: december 2021

Dit jaar ga ik proberen om elke maand op de laatste dag een soort van maandoverzicht te geven. Ik heb dit eerder geprobeerd met weekoverzichten, maar dat heb ik algauw opgegeven; te veel moeite. Een maand is een wat langere periode en ik hoef dan ook wat minder gedetailleerd op zaken in te gaan.

December

Op de zondagen en de kerstdagen na, heb ik verder alle andere dagen van deze maand gewerkt. Naast werk wordt het leven ook nog beheerst door de K-ziekte van een close familielid en het C-virus. Wat betreft corona vraag ik me af wat we er nu precies mee opgeschoten zijn, want een jaar geleden was het precies hetzelfde met de strenge lockdown en de grens van code zwart en weer een nieuwe variant. Op de vaccinaties na dan. Maar als je de rest van je leven om de zoveel maanden een vaccinatie zou moeten halen, begin ik (wel gevaccineerd) toch ook te twijfelen aan de werking. Toch mag ik nog niet klagen. Zelf nog geen corona gehad, zelfs nog nooit officieel getest (alleen zelftesten). Mijn werk gaat gewoon door. Ik heb geen kinderen die ik thuis moet onderwijzen. Dus zolang die stomme avondklok niet terug komt, zal ik deze zoveelste lockdown ook wel weer doorkomen.

Wandelen, geocaching en Munzee

Met zo weinig vrije dagen bleven er dus niet zoveel dagen over om te wandelen of te geocachen. Ik heb dus maar drie dagen aan geocaching gedaan, waarbij ik 32 caches vond. Omdat er dit jaar twee van de drie probleemdata van december op een zondag vielen, kon ik twee 5-cache-data wegwerken voor mijn Geocaching Datum Project. Eén van die data was 5 december en omdat we toen in de middag ook Sinterklaas deden met de family was ik al heel vroeg op pad om de datum te redden. De avond ervoor had ik twee mysteries opgelost. Tijdens een wandeling over het Elfenpad (tussen Tilburg Universiteit en de Reeshof) deed ik een labcache en daarna vond ik twee opgeloste mysteries.

Bij de tweede datum trok ik mijn plan van november uit de kast: geocaching per fiets rondom Gilze. Omdat ik geen uitsluitsel van de NS kreeg of de storing bij de OV-fietsen op station Gilze-Rijen al opgelost was, besloot ik op safe te spelen en voor een OV-fiets van station Tilburg Reeshof te gaan. Daar waren geen problemen en per fiets vond ik maar liefst 23 geocaches – meer dan ik van tevoren had verwacht – dus de datum 19 december werd ruimschoots gesaved.

Met Kerstmis vond ik ook nog een paar caches in de woonplaats van mijn broertje voor de family-kerst-meeting.

De derde probleemdatum viel op een doordeweekse werkdag en ik wist dus al van tevoren dat die zou blijven staan. Maar twee data weggewerkt is al heel mooi. Het leverde ook nog genoeg punten op voor de twee bergsouvenirs van december. De berg van deze maand is Denali. Ook kreeg ik het oudejaarssouvenir van 2021 (de laatste jaren is het gebruikelijk dat je in de laatste week van het jaar een oudejaarssouvenir kan verdienen en in de eerste week van het jaar een nieuwjaarssouvenir).

Qua Munzees ging het ook beter dan verwacht. Er blijkt een MunzeeGarden te zijn aangelegd rondom de universiteit van Tilburg. Blijkbaar zitten daar een aantal studenten die aan Munzee doen. Dit is nog een vrij nieuwe MunzeeGarden (ontstaan in september van dit jaar) en het leverde mij dus heel veel punten op, genoeg om naar level 116 te gaan. Ik heb nog steeds niet heel de Garden leeggecapt, dus volgend jaar ook nog wat.

Echt een noemenswaardige afstand (meer dan 10 kilometer) wandelen deed ik eigenlijk met Kerstmis. Beide dagen gewoon hier in de omgeving, want het was ijskoud.

Spelletjes

Er werden alweer meer spelletjes gespeeld dan in november en vooral mijn tegenstanders waren erg gevarieerd deze maand, want ik had maar liefst 11 verschillende medespelers (niet allemaal tegelijkertijd natuurlijk). Met Kerstmis werd er alle drie de avonden gespeeld, ik had een spelmiddag/avond met vriendinnen en ik speel ook vaak tegen mijn moeder. Met Sinterklaas kreeg ik het spel Sagrada, dus dat is deze maand een paar keer gespeeld. Ook maakte ik eindelijk Arnak open, want al een tijdje klaar lag. Ik won mijn eerste potje meteen. In Terraforming Mars (een geleend spel) was ik dan bij mijn eerste poging zwaar waardeloos. Keer op Keer 2 is wel helemaal mijn spel: bij mijn eerste potje bereikte ik meteen de hoogste rang. Met Kerstmis mocht het kerst-envelopje (er zitten een paar envelopjes met extra kaartjes in die je open mag maken bij bepaalde gelegenheden) van Meadow open. Kortom, ik ben nog altijd niet uitgespeeld.

Kijken

Eigenlijk was het idee om met Kerstmis naar de bioscoop te gaan voor de nieuwste Matrix. Maar ja, toen kwam die lockdown, dus de bioscoop moest weer dicht. Wel zag ik op Netflix de kerstfilm A boy called Christmas, wat ik wel een aardige film vond, leuk kerstsprookje. De film stond in de top-10 van meest gestreamde films die dag, dus denk dat heel veel mensen hem gezien hebben. Misschien moet ik mijn cavia’s ook leren praten, want de muis had zonder meer de beste uitspraken.

Verder

Was het fijn om Sinterklaas en Kerstmis te kunnen vieren met mijn family. Had ik een heleboel Adventkalenders. Mijn moeder en ik wisselden Adventcadeautjes uit, die we het hele jaar daar verzameld hadden, dus eigenlijk het hele jaar plezier van gehad. Ik had een adventkalender met thee, maar die viel een tikje tegen omdat de smaken vier keer herhaald werden en ik 1 smaak (rooibos natuurlijk) heel vies vond. De andere drie smaken waren wel prima. Dan was er nog een Adventkalender met chocolaatjes en de kraskalenders van de staatsloterij, het enige lot dat ik koop (en de tweede kreeg ik cadeau). Heel veel cadeautjes dus deze maand, zowel gegeven als gekregen. Allebei leuk. Zelfs mijn cavia’s kregen cadeautjes, maar ze wilden absoluut geen kerstmutsjes op voor een kerstfoto. Eten is veel belangrijker!

Ook las ik weer een aantal boeken uit, maar ik haalde mijn jaardoel (100 boeken) al in november, dus dit zijn allemaal bonusboeken. Omdat ik bang was dat de bibliotheek weer dicht zou moeten, leende ik een extra grote stapel boeken, maar de bibliotheek mag dit keer open blijven, dus dat is een meevaller. Gelukkig heb ik een onbeperkt abonnement en mag ik boeken zes weken lenen en vaak verlengen (zolang ze niet gereserveerd zijn).

Geocachingverhalen uit het verleden: Heel veel honden uitlaten.

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 30 december 2016

Ondanks het ijskoude weer gingen Anke en ik heel veel honden uitlaten in Terheijden.

Het verhaal

Er was in 2016 nog maar 1 record te verbreken: dat van de meeste caches in een jaar. Dat staat op naam van het jaar 2011, met 941 founds. Maar…vandaag hebben we wel 2010 van plek 2 afgejaagd. 2010 stond al jarenlang op de tweede plek met 922 founds. Maar daar zijn we vandaag dus overheen gegaan en vanaf nu staat 2016 op de tweede plek met 926 founds.

Vandaag hadden Anke en ik nog een leuke dag met het rondje Who let the dogs out? Bij de naam van deze cacheserie moest ik denken aan dat foute, seksistische hitje van de Baha Men. Deze cacheroute ging gewoon over echte honden. We hebben het tijdens de wandeling dan ook vooral gehad over bekende honden uit het heden en het verleden.

Voor de bonus moest je hondenrassen raden en dat zou alleen voor echte hondenkenners zijn. Maar uiteindelijk viel het wel mee. Van de zes hondenrassen kon ik er vier zo opdreunen. En de andere twee vonden we snel via internet. Daarmee konden we de bonus, genaamd Top Dog, ook vinden. De caches waren allemaal redelijk snel gevonden, naar een enkele wat langer moeten zoeken.

Terheijden is best een mooi dorpje. We moesten door een weg met een verbodsbord, dus ik vroeg twijfelend: “Mogen we hier wel in?” Anke antwoordde heel droog: “Ja, want wij hebben geen wielen.”

Het stukje langs het riviertje de Mark was het mooiste. Daarna loop je langs de Schans, dat is een vestingwerk uit de tijd van de 80-jarige oorlog.

Onderweg pakten we ook I love geocaching in Terheijden mee, die lag mooi op de route. We moesten 18 caches om dit jaar tweede te laten worden. Na de honden-serie stonden we op 15 founds, dus we moesten er nog 3. We besloten dus ook nog het Rondje Put te gaan doen, dat was maar een kort rondje. Onderweg kwamen we nog langs de Carpool Terheijden, maar dat was een zeer vieze locatie; wat een ranzige zooi kunnen mensen er toch van maken.

Rondje Put was een kort maar krachtig rondje: 5 caches. Daarmee haalden we dus de tweede plaats. Het was heel druk rond de put, met mensen en honden, dus ongezien loggen was vrij lastig.

Verder was het vandaag heel erg koud, maar net boven het 0-punt.

We waren ook nog vroeg in de middag thuis, dus kon ik meteen loggen. We gaan het jaar 2016 uit met de teller op 7127 founds. Whoop whoop!

Wat ik hier op 30 december 2021 nog aan toe te voegen heb:

Dit was ondanks de kou best een leuk wandelrondje. Het jaar daarop – in 2017 – verbraken we het jaarrecord, maar 2016 staat nu nog steeds op de derde plek (tenzij we er in 2021 nog overheen gaan, maar ik heb deze blog al ingepland in september, dus dat weet ik nu nog niet).

Geocachingverhalen uit het verleden: Disney/Pixar op de Nieuwe Heide

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 9 december 2013

Ik ging per trein naar Best voor een wandeling over de Nieuwe Heide langs Disney/Pixar caches.

Het verhaal

Het idee was om op pad te gaan om verschillende doelen te vervullen; het verbeteren van de 1-cache-datum, geocachingfound #4700, 400 founds voor 2013 en het totaal voor de maand december over de 200 founds halen (dat is dus voor alle december-maanden van het begin af aan, het was de enige maand met minder dan 200 founds). Al een hele tijd wilde ik de At the movies-serie in Best gaan doen. Ik vond het alleen net iets te ver fietsen. Dus besloot ik om met de trein te gaan en dan vanaf het station te lopen. Het was ongeveer 2,5 kilometer wandelen vanaf het station naar de eerste cache. Gelukkig was er een loop/fietsbrug over de snelweg, waar zelfs flink gebruik van werd gemaakt. En er was ook nog een fietspaddestoel die ik kon waymarken, dus mijn wandeling begon goed.

De At the Movies-caches liggen allemaal in het gebied van de Nieuwe Heide, daar was ik al vaker geweest voor andere caches, in het bijzonder voor Natuurwandeling Nieuwe Heide, de eerste found van 2011. Het was druk in het gebied met wandelaars en honden. Ook waren ze bomen aan het kappen rondom het Langven, dus ik vreesde voor de caches die in dat gebied lagen. Maar de caches waren er allemaal nog, ze lagen er keurig bij, met logrollen in het thema van de film en allemaal schoon en droog. Ook werden er hints gegeven, wat het zoeken nog wat versnelde, ik vind het altijd wel prettig als er een kleine hint wordt gegeven. Ik hield de volgorde aan die werd aangeraden bij de bonus-cache, maar ik was halverwege begonnen. Dat werd dus bij de bonus-cache een probleem, want toen moest ik 750 meter terug lopen, maar dat had ik ervoor over de serie compleet te krijgen.

Goed, ik bereikte de bonus, die aangekleed was met het blikje van een bioscoop-bon en ruilde trackables. Daarna begon ik aan de wandeltocht terug naar het station van Best. Ik had ook mijn dagdoel nog niet bereikt, dus er moesten nog een paar caches gevonden worden. Ik had Met Stip op de kaart…Best al opgelost, een mysterie waarbij je alleen maar een projectie hoefde te maken. Ik vond de cache bij een boom in een parkstrookje.

Vanaf daar liep ik naar de start van de korte multi Speeltuinronde 1. Die liep dus langs de speeltuintjes in de wijk en de route liep ook nog langs de voortuincache Mijn hobby’s. Dus die ook nog meegepikt. De speeltuintjes waren wel leuk, maar werden helaas misbruikt als hondenuitlaat, waardoor ik bij speeltuin 3 met de eerste voet in de stront trapte en bij speeltuin 4 met de andere voet. Ook vond ik dat de cache niet zo heel kindvriendelijk verstopt was in de geluidsdempende muur langs de spoorlijn.

Het was wel fijn dat het station ondertussen al in zicht was. Ik stapte in de trein met mijn stinkende hondenstrontschoenen, dus thuis wachtte nog het vervelende schoonmaakklusje op mij. Gelukkig kon ik mezelf troosten met het feit dat ik wel alle gestelde doelen had vervuld.

Wat ik hier op 9 december 2021 nog aan toe te voegen heb:

Whaha, ook acht jaar geleden was ik dus al bezig met het Geocaching Datum Project en maandaantallen en andere doelen. Wat dat betreft is er nog niet veel veranderd, behalve dan dat er nu geen 1-cache-data meer zijn, de laagste aantallen zijn twee 3-cache-data. Ook heeft december niet meer het laagste aantal founds, dat is nu februari.

Die wandeling vanaf het station naar de Nieuwe Heide heb ik ondertussen zo vaak gemaakt, dat ik hem zo’n beetje kan dromen. Maar het is een mooi gebied om te wandelen en er verschijnen steeds weer nieuwe geocaches. Die At the Movies-serie zit ondertussen al lang in het archief.

MaandMoves: november 2021

Dit jaar ga ik proberen om elke maand op de laatste dag een soort van maandoverzicht te geven. Ik heb dit eerder geprobeerd met weekoverzichten, maar dat heb ik algauw opgegeven; te veel moeite. Een maand is een wat langere periode en ik hoef dan ook wat minder gedetailleerd op zaken in te gaan.

November

Tja, de maand stond vooral in het teken van de ziekte met de grote K die zijn intrede deed bij een zeer close familielid. Ziekenhuisopnames, onderzoeken, het vonnis, chemo; de hele shitzooi kwam deze maand voorbij en zal de komende maanden aanhouden. En dat alles onder de grauwe sluier van corona die ook nooit meer lijkt op te trekken. We zullen er mee moeten dealen, zowel met de K als met de C.

Het weer was heel wisselvallig; van prachtig zonnig herfstweer tot hevige regen en zelfs winterse temperaturen van rond het 0-punt. De hoeveelheid post en brievenbuspakketten nam naar het einde van de maand explosief toe. Dus laat de winkels alsjeblieft openblijven, want anders krijgen we ook nog een postinfarct.

Waren er ook nog leuke dingen deze maand? Jawel, want je moet tenslotte de lichtpuntjes blijven zien.

Wandelen, geocaching en Munzee

Er werd slechts twee dagen aan geocaching gedaan deze maand, maar dit leverde wel 22 founds op. Allemaal echte geocaches, want deze maand geen labcaches gedaan. De eerste dag ging ik voor de verandering weer eens met mijn mede-Heideroosje Anke op pad en we wandelden over de Landschotse Heide bij Middelbeers en door het Beerzedal daar vlakbij. De andere dag ging ik alleen op pad om de 5-cache-datum te saven. Ik had een heel plan opgezet rondom Gilze-Rijen, maar dat was wel afhankelijk van een OV-fiets. En helaas was er een niet op afstand oplosbare storing bij de OV-fietsen, dus moest ik overgaan op Plan B en dat was te voet caches doen vanaf station Gilze-Rijen. Ik vond er uiteindelijk toch nog 10 en dat was dus genoeg om de datum te redden, want ik wil 10 founds op een datum en nu had ik er in totaal zelfs 15. Helaas bleven er ook nog twee data in november open staan, want die vielen dit jaar weer op een doordeweekse werkdag en nu we in de vroeg-donker-periode zitten is het dan onmogelijk om nog geocaches te vinden.

Met de Munzees ging het ook lekker, want in Rijen wonen een aantal Munzeejagers, dus ligt er een ware Munzee Garden. Daar heb ik lekker veel van kunnen vangen tijdens mijn geocachingwandeling en ging ik weer een level verder; ik zit nu in level 115. Ook besloot ik om een soort van Advent-Munzee aan te schaffen met de welluidende naam Sir Prize Santa. Je kunt hem van 1 t/m 24 december elke dag een keer cappen en dan krijg je elke dag een prijs. Ben benieuwd.

Verder wandelde ik alleen maar in de Oisterwijkse bossen en vennen en over de Kampina. Het kan nu alleen nog maar overdag en niet meer ’s avonds op werkdagen. Dat vind ik toch wel jammer aan de vroeg-donker-periode.

Spelletjes

November was een dieptepunt op het gebied van spellen spelen, want volgens mijn spellen-app slechts drie avonden gespeeld. Vanwege de nieuwe corona-maatregelen mocht de spelavond van spellenvereniging de Spelcarrousel niet doorgaan. Wel was er een online-bingo-avond, waar ik aan meedeed in gezelschap van S&A. Het was even heel spannend, maar helaas niets gewonnen. Het was gezellig, maar toch hoop ik dat de fysieke spellenavonden snel weer door mogen gaan.

Wel kwam eindelijk de Nederlandstalige uitbreiding van Everdell Spirecrest uit en die heb ik al wel een keer gespeeld. Met Reuzencritters! (ondanks dat ze in het Nederlands dus bosdieren heten, blijf ik hardnekkig critters zeggen, omdat S. het spel in het Engels heeft en het een leuker woord is).

Kijken

Weinig tv gekeken deze maand, maar wel 2x naar de bioscoop geweest. Op de laatste avond dat we nog na 17 uur ergens binnen mochten naar de nieuwste (60e) Disneyfilm: Encanto. Het is aan de animatie van de karakters en de opbouw van de liedjes duidelijk te zien en te horen dat het van dezelfde makers is als Frozen. Het verhaal is wel heel anders en ik vond het een mooie film, hoewel misschien iets te veel karakters. De andere film was House of Gucci, iets totaal anders dus. Een op waarheid gebaseerd familiedrama over de Italiaanse modefamilie Gucci, dat uiteindelijk eindigt met een moord. De film is een beetje langdradig, maar prima voor een regenachtige zondagmiddag.

Verder

Was ik veel bezig met sinterklaascadeautjes. Vorig jaar moest ik mijn eindscriptie inleveren op 4 december en ging de sinterklaasperiode volledig langs mij heen (en werd er uiteindelijk geen sinterklaas gevierd vanwege corona). Dus dat wilde ik dit jaar een beetje inhalen. Tja, ook dit jaar dus weer veel grauwe K- en C-sluiers over het sinterklaasfeest, maar we gaan het nu wel proberen te vieren.

Heb ik heel veel boeken gelezen. Ik had ook willen schrijven (NaNoWriMo), maar dat ging niet. En lezen ging wel, dus dat dan maar als uitvlucht.

OV-stapper Texel: dag 2

Bertusnol en het verloren labcache-punt

Na een dag fietsen was het weer tijd voor een dag wandelen, etappe 2 van de OV-stapper of ook wel etappe 2 van het streekpad Waddenwandelen. Mijn moeder en ik lieten ons door taxi mijn vader droppen in De Koog, hemelsbreed was dit nog geen 3 kilometer van het vakantiehuisje af, maar vanwege de wegwerkzaamheden aan de weg waar ons huisje was, moesten we omrijden. Ook per fiets hadden we niet dwars door de weilanden gekund, trouwens. We gingen direct via een fietspad het bos in en al snel ging het bos over in de duinen.

We kwamen langs het uitkijkpunt op de Bertusnol en natuurlijk moest ik dat beklimmen. Mijn moeder ging zelfs mee, ondanks haar hoogtevrees. Het was een beetje mistig en bewolkt weer, wat het landschap een mysterieus tintje gaf. Later kwam ik erachter dat het punt van de TV-TAS labcache (op elk waddeneiland een punt) op de Bertusnol lag. Ik had de Slufter in mijn hoofd. Stom natuurlijk, want je moet op dat punt staan om de vraag te kunnen beantwoorden. En de rest van de week is het er niet van gekomen om nog een keer naar de Bertusnol te gaan, dus daarmee ging dit punt verloren.

Galloways in de Muy

De duinen gingen over in het natuurgebied De Muy. De route van deze dag kwam ons meer bekend voor dan die van de eerste etappe. We hebben vroeger (toen kwamen we bijna elk jaar op Texel, omdat familie er een caravan had. Die is allang verkocht en ik was dan ook 7,5 jaar niet op het eiland geweest) ook wel in De Muy en de Slufter gewandeld, terwijl we minder in de Geul kwamen. De Muy was wel veranderd: er liep nu een breed wandelpad, er was meer water en er waren lage bruggen over de waterpartijen. En er waren Galloway-koeien. Persoonlijk ben ik meer van de koeien dan van de schapen, dus de Galloways moesten op de foto: #maartjeskoeienfotos. Bij het infobord van de Muy hielden wij behulpzaam het hekje open voor fietsers en vonden we het antwoord voor het punt van de labcache Mooi Texel. Fietsers moesten hier dus het gebied uit, wandelaars konden verder lopen naar de Slufter.

Regen in de Slufter en de ruigpootbuizerd (wie kent hem niet?)

Helaas kregen we toen een regenbui over ons hoofd heen en was de Slufter niet op z’n mooist. Ook stond er erg veel water op de wandelpaden, omdat er vorige week hoog water was geweest tot ver in het gebied. We hielden droge voeten, maar de regen stopte pas toen we de Slufter alweer bijna uit waren. Het labcachepunt van de Slufter leverde veel problemen op, omdat het infobord was weggehaald. Op deze zelfde plek ontbrak het bankje dat ik nodig had om een punt van de Mythe van Texel (multicache met punten over het hele eiland) te kunnen beantwoorden. We wisten wel dat het antwoord op de vraag een vogel moest zijn, dus begonnen wij allerlei vogels in te typen. Niets was goed. Vogels op Texel gegoogled. Van alles geprobeerd, zonder resultaat. Uiteindelijk ben ik gaan zoeken naar een foto van het infobord. Die vond ik wel, maar de tekst was amper te lezen. Mijn moeder zoemde heel erg in en het moest toch echt een buizerd zijn. Dus ik weer googlen op soorten buizerds. Het was de ruigpootbuizerd. Deze vogelsoort gaan we nooit meer vergeten en de rest van de week was ruigpootbuizerd ons stopwoord. We hebben daar bijna een half uur gestaan denk ik.

De dubbele vuurtoren

Je mag dan niet meer verder wandelen door de Slufter, het grootste gedeelte is ontoegankelijk broedgebied voor vogels. Dus moesten we verder aan de andere kant van de duinovergang. Over het fietspad. Kilometers lang over het slingerende fietspad door de duinen tot aan het Landalpark. We begonnen nu aan de tocht naar de vuurtoren. We gingen een stukje door de duinen en daarna een stuk over het strand, dat was weer een lekker stuk, ook al waaide het nu een stuk harder dan tijdens etappe 1. We hadden de vuurtoren al de hele dag in de verte zien staan en nu kwamen we steeds dichterbij. Ik hoopte dat ik nog op tijd zou zijn om de vuurtoren te kunnen beklimmen, want dat stond op mijn Texel Bucket List. Voor mijn moeder was dit het eindpunt en die hoopte op een lekker hapje in het restaurant bij de vuurtoren. Helaas bleken alle restaurants in die omgeving gesloten te zijn, omdat het maandag was. Dus moesten we het doen met de chocolade uit onze rugzak.

Mijn moeder was klaar met de wandeling en belde mijn vader voor een lift. Ik wilde nog heel graag de knalrode vuurtoren op en reserveerde via internet op mijn telefoon een tijdslot. Dat ging twee minuten later al in, dus liep ik meteen naar de ingang van de vuurtoren. Ik ben in het verleden dus best wel vaak op Texel geweest, maar heb nooit eerder de vuurtoren beklommen. Terwijl ik toch al jarenlang dol ben op allerlei soorten uitkijktorens. De vuurtoren telt verschillende verdiepingen en is meteen ingericht als een museum over de geschiedenis van vuurtorens en deze in het bijzonder. Zo wist ik niet dat de nieuwe, rode vuurtoren om de oude vuurtoren is heen gebouwd. Die liep bomschade op in de tweede wereldoorlog en dus besloot men om een nieuw toren eromheen te bouwen. Op een verdieping kun je tussen de twee vuurtorens heenlopen en de kogelgaten zien zitten.

Ook ging het over de lampen en hingen er overal foto’s van de vuurtoren in alle weersomstandigheden en hoe hij er vroeger en nu uitzag. Ik vond het wel interessant. Op de top was de meldkamer nog precies zo ingericht als in 1989, toen de vuurtoren voor het laatst bemand werd. Compleet met stokoude computers en theepot. Tegenwoordig wordt hij op afstand bediend. Wel zitten er twee reservelampen in die aangaan zodra de hoofdlamp kapot gaat. Want de vuurtoren is nog wel in functie en laat dan ook elke nacht zijn licht over de zeeën schijnen, want de Noordzee en de Waddenzee komen samen zo rond de vuurtoren. Op de top van de vuurtoren waaide het extreem hard, maar ik had wel een superuitzicht. Je kunt as far as your eyes can see over de zee uitkijken. Natuurlijk kon je Vlieland zien liggen, dat is hemelsbreed maar 2,5 kilometer van Texel af. Iemand anders die op de toren stond grapte dat ze best een brug konden slaan tussen Texel en Vlieland. Ik zwaaide ook nog naar mijn moeder, die beneden op mijn vader stond te wachten. Als je onderaan de vuurtoren stond en omhoog keek langs de toren, leek het net of hij bewoog, maar dat kwam vooral door de bewegende wolken. Gezichtsbedrog dus. In de toren zat een winkeltje met allemaal vuurtorenspullen, maar ik heb niets gekocht.

Virtuele picknick zonder eten

De toren werd trouwens druk bezocht, er waren overal mensen. Nou was het natuurlijk wel herfstvakantie en midden op de dag. Na een paar rondjes over de toren ging ik weer naar beneden. De ouders waren ondertussen al doorgereden naar De Cocksdorp, ik ging die drie kilometer nog wandelen, zodat ik de hele wandeling gedaan had. Het eerste stukje ging door een klein duin- en struingebiedje. Daarna moest ik een heel stuk over een verharde dijk tot aan De Cocksdorp lopen. Aan de zeezijde had ik nog wel uitzicht op een vogelgebied en daar kon ik nog de virtuele cache doen. Eigenlijk moest je daarvoor een picknick houden aan een betonnen picknicktafeltje, maar ik had geen eten meer bij (wel honger ondertussen) en het waaide daar best hard, dus alleen maar een foto van mij met het tafeltje gemaakt en de vraag beantwoord. Je kon meteen een mailtje sturen naar zo’n automatisch adres en mijn antwoord werd goedgekeurd. Wel een idyllisch plekje voor vogelaars, er gingen er nog een paar het wad op met gigantische verrekijkers.

Omdat er vrijwel niets open was in De Cocksdorp, verveelden mijn ouders zich, dus op een bepaald moment belde mijn moeder op dat ze mij op kwamen halen, waar ik ook was. Nou was ik toevallig precies op het eindpunt van de etappe, bij het sluisje aan het einde van de hoofdstraat van De Cocksdorp. Dus hoefden ze maar een heel klein stukje te rijden.

Conclusie

Deze etappe is wat minder dan de eerste etappe. Het eerste stuk is wel mooi, langs de Bertusnol, door de Muy en De Slufter. Daarna volgt er echter een vrij saai, verhard stuk. Stukje strand rond de vuurtoren is nog wel leuk (en de beklimming van de vuurtoren is een aanrader), maar daarna is het ook weer veel verharding tot aan het eindpunt in De Cocksdorp. Ook is er nauwelijks horeca onderweg, zeker op maandag is dus alles gesloten.

Wel heb ik tijdens deze dag twee punten van mijn Day Zero Project 2.0. vervuld: een wandeling van de Wandel Bucket List (doel 39) en het beklimmen van een voor mij nieuwe uitkijktoren, de vuurtoren (doel 100).

OV-stapper Texel: dag 1

Texels imaginaire spoorlijn

In oktober verbleef ik met familie een week op Texel en het lopen van de tweedaagse OV-stapper op het eiland stond hoog op mijn Texel Bucket List. Volgens de weersvoorspelling zou het prachtig wandelweer worden op onze eerste volle dag op het eiland, dus mijn moeder en ik besloten ervoor te gaan. Mijn vader is niet zo van het wandelen, dus die kon mooi voor taxi spelen. Want tja, deze OV-stapper begint en eindigt natuurlijk niet op een station, zoals bij normale OV-stappers/NS-wandelingen (OV-stappers zijn de oude NS-wandelingen). Jah, ik vind het dus vrij hilarisch dat Texel een tweedaagse NS-wandeling heeft, want er is geen spoorrails en daaruit volgend ook geen treinstation of trein. Er zijn wel bushaltes, maar er rijden geen grote bussen zoals bij ons in Brabant, meer een soort van taxibusjes.

Prachtige wandeling

Een prachtige wandeling, vooral ook omdat hij vrijwel helemaal onverhard is. Je steekt een paar keer een verharde weg of fietspad over en moet soms een klein stukje daaroverheen, maar het zijn hoofdzakelijk paadjes door natuurgebieden. Je gaat van duinen, naar het strand en door de bossen en dan weer door de duinen. Onderweg kom je dus genoeg horeca tegen en je eindigt natuurlijk in De Koog, het meest bruisende dorpje van Texel met veel terrassen en souvenirwinkeltjes. Deze wandeling is absoluut een aanrader, met onderweg de meest prachtige uitzichten. Onderweg zie je met een beetje geluk een heleboel vogels, koeien en schapen. De wandeling is trouwens ook terug te vinden als de eerste Texel-etappe van het streekpad Waddenwandelen (dat loopt over zes waddeneilanden, de vijf Nederlandse en het Duitse Borkum). Ik had daar een boekje van geleend bij de bibliotheek, maar alleen gebruikt voor de info. De bordjes van Waddenwandelen vind je wel overal op de route als wegwijzers. Ik gebruikte echter een gpx-track die ik in mijn gps had geladen, want ik ben nou eenmaal een ontzettende gps-addict. Die gps-track downloadde ik op Wandelnet (je betaald ongeveer 15 euro per jaar en kan dan onbeperkt gps-tracks downloaden).

Mistige Mokweg, Munzee, geocaching en Adventure labcache

Officieel start de wandeling bij de haven van de veerboot; ’t Horntje. Maar dan moet je eerst een stuk over een asfaltweg lopen om bij de ingang van natuurgebied de Geul te komen, dus ik besloot dat we dan net zo goed konden starten bij die ingang. Dus navigeerde ik mijn vader daarheen (hij heeft echter niet zoveel vertrouwen in mijn gps, misschien omdat ik die Smaug heb genoemd, naar de draak uit The Hobbit). Als ik ergens goed in ben is het echter wel navigeren, dus natuurlijk reden we gewoon goed. Het was nog amper 10 uur toen mijn moeder en ik uit de auto stapten. De waas van de zonsopkomst hing nog boven de inham aan de zeekant, maar de veerboot was al enkele uren aan het varen. De hele wandeling konden we de veerboot nog zien varen, eerst van dichtbij, later steeds meer in de verte.

Nadat mijn vader vertrokken was, moesten wij eerst op zoek naar het infobord van De Geul. Op Texel ligt namelijk een Adventure labcache met punten verspreid over vijf natuurgebieden aan de westzijde van het eiland: De Geul, de Bollekamer, de Dennen, de Muy en de Slufter. Dat bord bleek nog een parkeerinhammetje verderop te staan, dus we moesten alsnog een stukje over de asfaltweg. En we konden het antwoord op de vraag niet vinden op dit bord. Wel bleek er een Munzee-sticker op het bord te zitten die al vijf jaar niet meer gescand was, maar die het nog prima deed. Als de sticker nu maar van de schok is bekomen om 2x binnen een minuut gescand te worden, haha. Wij googleden het antwoord op de vraag en liepen naar het uitkijkpunt een paar meter verderop. En daar stond dus nog een bord en daar stond het antwoord op de vraag groot op. Altijd verder kijken dan je neus lang is…

Gebrek aan vogelaarskills

We begonnen nu echt aan de wandeling en gingen al snel de Geul in, tussen de Horsmeertjes door. We liepen al snel een paadje in dat naar een uitkijkpunt over de Horsmeertjes ging, want hier was een cache te vinden met de welluidende naam Link 3. Wij zochten veel te moeilijk; ik hing al op mijn kop onder het infobord te gluren, toen de cache gewoon achter het muurtje van houten paaltjes bleek te staan. Was nog best een grote bak ook. Helaas zaten ook hier geen trackables in (uiteindelijk geen enkele trackable gevonden gedurende de hele week). We keken nog even naar de vogels verderop op het meertje, maar bij gebrek aan verrekijker en echte vogelaarskills, besloten we toch maar verder te lopen. Het pad werd steeds smaller en liep van de Geul de duinen in. Hier was het wel even door het zand ploeteren. Andere mensen kwamen ons met een knalrood hoofd tegemoet, maar zo moe waren wij nog niet, zo vlak na de start. Ik krijg op de waddeneilanden altijd een sterk Lord of the Rings-gevoel, alsof ik Aragorn ben die daar met de Fellowship of the Ring door het land trekt.

Het eindeloze strand en belachelijk dure consumpties

Na de ploetertocht door de duinen bereikten we het strand. De eerste blik op de zee voelde erg goed. Gisteren hadden we de zee natuurlijk al gezien, toen we overgingen met de veerboot en vanmorgen ook al bij de start van de wandeling, maar nu we echt op het strand aan kwamen, voelde het pas echt. We mochten een paar kilometer over het strand wandelen en dat was heerlijk. Het was niet te warm, niet te koud, er stond geen harde wind, het was gewoon echt fijn strandwandelweer. De zee was zich terug aan het trekken, dus het natte zand liep lekker door. Er hing ook een prachtige wolkenlucht boven de zee, dus er werden veel foto’s gemaakt. Ook waren we op zoek naar mooie stenen om mee te nemen. En er waren schelpen en kwallen (ik vind dat zulke vieze beesten).

Bij Paal 9 gingen we de duinovergang over en lieten we ons verleiden om koffie/thee met appeltaart te eten. Waar we een absurd hoog bedrag voor af mochten rekenen, maar ja ze kunnen hier op Texel vragen wat ze willen, de mensen kopen toch wel.

De Dennen, Ecomare en Munzees vangen is heel gevaarlijk

Wij weken een stukje van de route af om een punt van de labcache Mooi Texel te kunnen loggen bij het bord van de Bollekamer. Deze vraag was wel goed te beantwoorden en hier gingen we meteen het natuurgebied weer in. Eerst door de duinen, later liepen we het grootste bos van Texel binnen: De Dennen. Hoewel ik duinen en strand ook mooi vind, ben ik toch vooral een bos en heidemeisje. Het bos was nog mooi in herfsttooi, dus heerlijk wandelen. We kwamen langs het Bospaviljoen en mijn moeder streek vast neer op het terras terwijl ik nog naar het uitzichtpunt liep. Dat was verder lopen dan ik dacht, maar het uitzicht was wel de moeite waard.

De lunch was lekker en na het vangen van de Munzees rondom het Bospaviljoen ging de wandeling verder. De paden werden nu wat breder en het gebied weer meer duinachtig. We liepen in de richting van Ecomare en mijn moeder begon er genoeg van te krijgen. Daarom sloegen we het labcache-punt in de Dennen ook over: dat lag te ver uit de richting. Mijn moeder wilde stoppen bij Ecomare, ik wilde nog doorlopen tot aan het eindpunt in De Koog. Ik liep mee naar Ecomare om de Munzees daar te vangen en nog een cache te loggen. Bij een Munzee bleef mijn enkel hangen achter een ijzerdraadje dat vlak boven de grond was gespannen in hoog gras, waardoor ik het niet gezien had. Ging ik lekker op mijn neus en had ik de rest van de week een reusachtige blauwe plek op mijn been. Gelukkig kon ik nog wel lopen. Mijn ouders gingen per auto richting De Koog, ik ging de laatste drie kilometer nog wandelen.

Het laastste stuk van de wandeling liep weer door duingebied en er zat nog wat hoogteverschil in. Aan de ene kant een camping die nu bijna verlaten was, aan de andere kant stukken bos. Binnen het uur kwam ik aan in het centrum van De Koog, waar ik mijn ouders aantrof op een terras.

En achter mij vaarde nog steeds de veerboot heen en weer in de verte.

Day Zero Project 2.0.: doel 38

Deze wandeling stond ook op mijn Wandel Bucket lijst en daarmee heb ik een doel van mijn Day Zero Project 2.0. vervuld.

NS-wandeling Gein en Vecht (DZP2.0. doel 37)

Station Abcoude

Wandelen met de Meeples

De reden waarom ik deze NS-wandeling ging maken was de Carcassonne Fotowedstrijd van spellenuitgeverij 999Games ter ere van het 20-jarig bestaan van het spel Carcassonne. De opdracht was om foto’s te maken met Meeples (de poppetjes uit het spel Carcassonne) en er waren veertien categorieën gebaseerd op thema’s uit het spel Carcassonne.

De echte stad Carcassonne ligt ergens in Zuid-Frankrijk en omdat het een middeleeuwse stad is, is het werelderfgoed. Daarom was één van de categorieën “werelderfgoed” en ik vond dat een lastige categorie. Want mijn eigen provincie Noord-Brabant heeft geen werelderfgoed, dat ligt bijna allemaal rondom Amsterdam. Zo is de grachtengordel van Amsterdam werelderfgoed, maar daar was ik net geweest (om eindelijk mijn diploma op te halen) voor ik wist van deze fotowedstrijd. En dan is er de Stelling van Amsterdam, onderdeel van de Hollandse Waterlinie. Dat is ook allemaal werelderfgoed.

Uitzicht onderweg

NS-wandeling Gein en Vecht

Dus besloot ik uiteindelijk om dan maar eens de NS-wandeling van Abcoude naar Weesp te gaan maken. Het is een NS-wandeling van 14 kilometer die ik nog nooit eerder heb gedaan. Het trok mij eerst niet zo, omdat het een onhandige, lange treinreis is met veel overstappen. Daarnaast ben ik in Weesp al een paar keer geweest, dus dat was ook niet meer nieuw. Maar die wandeling gaat dus wel langs een aantal forten van de Stelling van Amsterdam. Vandaag dus afgereisd naar Abcoude. Een nieuw station voor mijn lijstje, ook al heb ik die opdracht dit keer niet meer op mijn Day Zero Project-lijst staan, omdat ik al zoveel stations gehad heb en bang ben dat het niet meer zal lukken.

Molen in de polder

Slecht weer en Munzees

Helaas was de weersvoorspelling niet al te best, maar ik had ook geen zin om de hele dag binnen te zitten en dit was de laatste zondag die binnen de wedstrijdtermijn valt en waarop ik Weekend Vrij kon reizen. Nadat ik onderweg in de trein al wel een heleboel Munzees had gevangen, kwam ik aan in Abcoude in een flinke regenbui. Het plaatsje zag er dus maar troosteloos uit. Omdat er in Abcoude een rondje Munzees lag, had ik mij voorgenomen om eerst wat Munzees te gaan vangen. Nu het zo hard regende heb ik overwogen om het Munzee vangen te skippen en meteen aan de wandeling te gaan beginnen, maar er waren twee special Munzees, waarvan eentje van een type wat ik nog nooit eerder gevangen had. En er waren ook nog “echte” geocaches. Dus regenbroek aan en gaan. Er waren inderdaad Munzees, zowel virtuele als fysieke stickers. Ondanks dat de stickers al lange tijd niet meer gescand waren, waren de meeste nog wel heel.

Volg de rivier

Omdat ik tegenwoordig bijna alleen nog maar labcaches doe, worden normale geocaches een beetje speciaal. De Schat van Abcoude was een echte cache en lag verstopt in een parkje in Abcoude. Een grappige cache waarvan het deurtje open moest “pinnen” met een pasje. Ik gebruikte overigens niet mijn pinpas, maar mijn identiteitskaart, omdat die in het hoesje van mijn telefoon gestoken zat. Er zat een travelbug in, dus meteen wat geruild. Ik was te lui geweest om een query met geocaches te maken voor in mijn gps, maar daar kreeg ik spijt van, want het is superirritant om op de telefoon de hele tijd te moeten schakelen tussen de geocaching-app en de Munzee-app, vooral als het regent en de touchscreen het niet goed doet. En dan slurpen die apps ook nog batterijen. Ik vrees dat ik een externe accu met meer vermogen aan moet schaffen, want nu is het iedere keer net aan.

Maartjes Koeienfoto’s

Het onzichtbare Fort bij Abcoude

Ik wandelde door naar het Fort bij Abcoude. Helaas kon je hier helemaal niets van zien vanaf het wandelpad. Vrijwel al die forten liggen op een eiland omringd door water en dit eiland was helemaal begroeid en je zag nog geen glimp van het fort. Dus alleen een gesloten toegangspoort en een kanon gezien en geen foto kunnen maken. Ondertussen had ik zoveel Munzees gevangen, dat ik door was naar een volgend level, nummer 109. Ik schiet dit jaar snel door de levels heen, maar ik ben dan ook wel extreem veel met Munzee bezig geweest.

Het was nu tijd om de wandeling weer op te pakken, gelukkig was dat niet al te ver van het Fort van Abcoude af. De wandeling liep zoals de naam – Gein en Vecht – al zegt voor het grootste gedeelte langs het riviertje de Vecht. In de beschrijving werd gewaarschuwd voor de vele fietsers, maar die waren binnen gebleven op deze regenachtige dag. Alleen een aantal wielrenners gezien. Auto’s waren er ook niet zoveel. Het landschap zag er maar troosteloos uit in de regen. Grijze luchten, zwaar van de regen. Weilanden, koeien en af toe een gebouw. Omdat het wel 21 graden was, kreeg ik het op een bepaald moment benauwd in mijn regenbroek, dus heb ik die uitgetrokken. Dat liep toch lekkerder, het was op dat moment ook even droog. Bij de molen die al op informatieborden in Abcoude stond, kon ik nog een heel oud Munzee-hotel scannen, wat mij veel punten opleverde.

Fort Nigtevecht

Het tegenvallende Fort Nigtevecht

Ik kwam nu in de buurt van Fort Nigtevecht, ik hoopte dat ik hier wel iets van kon zien en een foto kon maken met de Munzees. Het officiële wandelpad richting het Fort Nigtevecht was afgezet vanwege begrazing. Jammer, want dat pad zag er wel leuk uit, met bunkers en een roestig kunstwerk. Nu moest ik omlopen. Je kon wel wat zien van Fort Nigtevecht en je mocht er zelfs binnen omdat er een café in zat. Ik ging er stiekem even naar het toilet, maar dat leek wel vijftig jaar oud, haha. Eerlijk gezegd vond ik het Fort nogal tegenvallen. Voor al die moeite die ik ervoor had gedaan om er te komen, had ik er meer van verwacht en op de foto met de Meeples zie je amper om welke bunker het gaat. Het zou net zo goed een bunker hier in de buurt kunnen zijn. Helaas verwacht ik ook niet om binnen de looptijd van de fotowedstrijd nog iets beters tegen te komen, dus de Meeples zullen het met Fort Nigtevecht moeten doen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is img_4800.jpg

Ik moest over een hek heen klimmen om verder te kunnen wandelen, want het oorspronkelijke pad was afgezet vanwege de dreiging van vallende boomtakken. Leuk hoor, dat Fort bezoeken aan elke kant versperringen of moeilijkheden. Of het zijn de moderne verdedigingstactieken…

Ik vond in de koeienweide nog wel een echte cache. Van het GeoToer-project nog wel, daar ben ik jaren geleden ooit vol goede moed aan begonnen, maar ik was nooit verder gekomen dan vier caches ofzo. Nu dus vijf. Het stond ook in mijn vorige DZP-lijst, maar vanwege het lastige bereik heb ik dat nu niet gedaan. Toch kriebelt het nu wel weer om de hele tocht eens te gaan fietsen. Het hele project van de GeoToer is wel weer nieuw leven ingeblazen, het stond zelfs in de Kampioen, dus misschien toch nog wel leuk. Braaf het codewoord opgeschreven, maar geen idee waar die overige codewoorden zijn.

Fiets- en voetgangersbrug over het Amsterdam-Rijn kanaal

Amsterdam-Rijn kanaal

Tussen de koeien en de paarden die hier gezamenlijk stonden te grazen bereikte ik het fietspad langs het Amsterdam-Rijn kanaal. Ook hier amper een fiets te bekennen. Wel was er nog een echte cache, de vierde van vandaag alweer. En eigenlijk allemaal leuke caches die droog waren en op leuke plekjes lagen enzo. Over het Amsterdam-Rijn kanaal ligt een brug die alleen toegankelijk is voor fietsers en voetgangers. Het is een waar kunstwerk en aan elke kant zou er een cache op de brug verstopt liggen. Helaas begon het alweer te regenen en kon ik de beide caches niet vinden. Vooral omdat ik geen idee had wat ik aan het zoeken was. Een nano? Een micro? En de zestiende bout, van onder, van boven, van opzij, van de leuning, van het brugdek? Geen idee. Ik werd zeiknat en had er na een tijdje gewoon geen zin meer in, dus ben ik maar doorgelopen. Toch baalde ik er wel een beetje van, je weet gewoon dat je rakelings langs twee caches bent gelopen en dat je hier niet meer zo snel terug zal komen. Dat steekt dan toch even. Ook omdat ik graag zeven caches had willen vinden, omdat ik dan meteen op de eerste dag van augustus over de 1000 maandfounds voor de maand augustus door de jaren heen was gegaan. Dat is nu dus – mede door deze twee not-founds – niet gelukt.

Laatste stukje

Aetveldsche polder

Het bleef maar regenen, dus mijn wandelmotivatie nam sterk af. Alles zag er hier hetzelfde uit. Ik moest een stuk door het plaatsje Nigtevecht lopen, in het zonnetje vast een enorm gezellig plaatsje met oude huisjes enzo, nu was het erg troosteloos en uitgestorven. Het stuk daarna was nog saaier, eindeloos het riviertje volgen tussen Hollandse landschappen door. Af en toe nog een aardig landhuis en ergens was nog een stukje met mooie bomenlaan, maar ik had er vooral genoeg van. Uiteindelijk kwam ik dan weer uit bij de Aetveldsche polder. Het grappige is dat ik hier al 2x eerder heb gewandeld en dat was in 2017 en 2019. En nu dus weer in 2021, dus ik kom hier om de twee jaar. Ik kon hier een Munzee vangen die het nog deed, maar die voor het laatst was gevangen in 2014. Deze sticker zat er dus ook al tijdens mijn eerste twee bezoeken aan Weesp, maar toen deed ik nog niet aan Munzee. Ik besloot om mijn regenbroek maar weer aan te trekken, want het gras stond hoog in de polder. Ik was bang dat het pad erg modderig zou zijn, maar dat ging wel. Op sommige plekken wel, maar ik werd vooral nat van het hoge gras. Voor zover ze dat nog niet waren van alle regen, raakten mijn sokken en schoenen nu dus echt doorweekt. Ik kon niet echt meer genieten van het weidse landschap om mij heen en van de koeien. Eigenlijk wilde ik gewoon naar de lekker warme en vooral droge trein.

Ik had mij eerst nog voorgenomen om de enige labcache van Weesp te gaan doen. Maar die had een verplichte volgorde en de punten lagen best ver uit elkaar. Uiteindelijk het eerste punt nog meegepakt, maar vanaf daar moest ik dan weer meer dan 600 meter terug naar het tweede punt en vanaf daar waarschijnlijk meer dan een kilometer de andere kant op voor punt drie. Daar had ik geen zin meer in. Het was dan wel weer droog geworden, maar mijn zeiknatte voeten waren in protest en het was ook al half 5 geweest. Dus besloot ik de labcache en het idee van zeven caches te laten gaan en naar het station te lopen. Daar hoefde ik niet zo lang te wachten op de trein en rondom het station kon ik nog een aantal virtuele Munzees vangen. Ook in de trein richting Utrecht kon ik nog een aantal Munzees vangen, dus de terugreis was wel lang, maar niet zo heel erg vervelend. Toch was ik blij toen ik na bijna twee uur reizen weer terug in Oisterwijk was. Toen scheen trouwens de zon…

Ondanks de treinsafari en het rotweer was het toch wel een aardige wandeling met in ieder geval een paar mooie geocaches, heel erg veel Munzees en natuurlijk de Meeple-foto’s waar het allemaal om begonnen was.

Day Zero Project 2.0. Doel 37

Doel 37 tot en met doel 46 zijn tien wandelingen van mijn Wandel Bucket List. Daarop staan ook alle NS-wandelingen die ik nooit eerder deed. Dat zijn er niet zo heel veel, want voor mijn vorige Day Zero Project liep ik er meer dan twintig. Daar zat de NS-wandeling Gein en Vecht niet bij, dus daarmee is de eerste van deze tien wandelingen volbracht.

MaandMoves: augustus 2021

Dit jaar ga ik proberen om elke maand op de laatste dag een soort van maandoverzicht te geven. Ik heb dit eerder geprobeerd met weekoverzichten, maar dat heb ik algauw opgegeven; te veel moeite. Een maand is een wat langere periode en ik hoef dan ook wat minder gedetailleerd op zaken in te gaan.

Augustus

In augustus had ik veel meer het zomer- en vakantiegevoel dan in juli. Hoewel ik het overgrote deel van de maand gewoon gewerkt heb, ben ik wel 2x een paar dagen weg geweest. Aan het begin van de maand drie dagen naar Beekbergen (Veluwe) en aan het einde van de maand dan eindelijk, EINDELIJK naar Disneyland Parijs. Hier wacht ik al mijn hele leven op en dankzij corona werd het geplande weekend maar liefst 1,5 jaar uitgesteld.

De hittegolf bleef ook deze maand gelukkig uit. Qua temperatuur is het voor mij zo prima, iets minder regen was wel fijn geweest, maar de natuur is er vast heel blij mee na al die droge zomers.

Wandelen

Op de eerste dag van augustus ging ik voor de NS-wandeling Gein en Vecht van Abcoude naar Weesp. Een vrij lange treinreis (ik had op dat moment een Weekend Vrij abonnement op de trein) en helaas werd ik geteisterd door regenbuien. Dat was een beetje jammer.

Tijdens de korte vakantie in Beekbergen wandelde ik met mijn moeder de Deelerwoudroute van Natuurmonumenten. Mooie route en hier was het wel stralend weer.

Ik deed nog een NS-wandeling, de Utrechtse Heuvelrug-wandeling van Driebergen-Zeist naar Maarn. Deze heb ik een paar jaar geleden ook al eens gedaan. Het ging nu naast het wandelen vooral ook om de Munzee Garden bij de Pyramide van Austerlitz.

Ook maakte ik nog een rondwandeling vanaf station Best, dit was geen bestaande wandeling, maar eentje die ik zelf samenstelde tussen labcaches en geocaches.

Ook in Dongen werd er een wandeling gemaakt door de Natuurtuin en een stadswandeling langs labcaches.

Verder werd er vooral veel rond geslenterd in Disneyland en van- en naar de bushalte. Volgens mijn stappenteller legden we op beide dagen zo’n 15 kilometer af, dus dat was niet slecht.

En natuurlijk nog een paar keer ’s avonds gewandeld in mijn “achtertuin”, de Oisterwijkse bossen en vennen.

Geocaching en Munzee

In augustus vonden we 132 geocaches. De meeste hiervan vond ik tijdens de drie dagen in Beekbergen. Ook Anke vond caches tijdens haar vakantie. En aan het einde van de maand dan drie Franse caches. Ik aasde eigenlijk op meer, maar helaas bleken de caches bij het vakantiepark heel moeilijk te bereiken te zijn vanwege dichte, hoge hekken (een coronamaatregel). In Disneyland zelf liggen dus twee geocaches (een derde is offline), een earthcache en een virtual, je vindt dus geen fysiek logboek. Maar de earthcache vond ik oprecht leuk bedacht, het gaat over de rotsformaties van de achtbaan Big Thunder Mountain. De virtual ging over het zwaard in de steen bij het Disney-kasteel (wat helaas in de steigers stond). De derde Franse cache werd een toevalstreffer op de terugweg. De auto had dorst en toevallig bleek er bij dat tankstation een cache te liggen. Had ik toch nog een extra Franse cache ;>)

Op 22 augustus deed ik alweer 17 jaar (!) aan geocaching en dat viel toevallig ook nog samen met het International Geocaching Day-weekend, dus dat was extra feestelijk.

Met de Munzees ging het nog beter dan met geocaching. Ik ving ontzettend veel Munzees en ben twee levels gestegen deze maand, ik zit nu in level 111. De Munzee Garden bij de Pyramide van Austerlitz telde lekker door, maar er waren ook veel (virtuele) Munzees in Disneyland en onderweg kon ik natuurlijk Munzees vangen langs de snelwegen in België en Frankrijk. Daarbij viel het op dat er in Frankrijk nauwelijks Munzees langs de snelwegen zijn en in België vooral rondom de grotere steden, met de ring van Antwerpen als Munzee-topper (en file-topper).

Spelletjes

Natuurlijk werden er ook weer veel avonden spelletjes gespeeld, tot in Frankrijk met de hele family aan toe. Ik besloot eindelijk eens de BGG-app te kopen waarin ik de statistieken van spellen bij kan houden. Op dit moment zijn Meadow en Everdell mijn persoonlijke favorieten, maar ik heb ook absoluut een zwak voor dobbelspelletjes als Keer op Keer en Qwixx.

Ook deed ik mee aan de 20 Jaar Carcassonne Fotowedstrijd van 999Games. Je moest foto’s maken met de beroemde Meeple-poppetjes uit dit spel. Mijn Meeples – onder leiding van Big Meep – en ik hebben heel erg ons best gedaan (we schakelden zelfs de hulp in van mijn cavia Frido en huisdraak Sitara), maar helaas hebben we niet gewonnen. Wel hoorden we bij de de beste tien van Nederland (het is een internationale wedstrijd) en maken we nog kans op een reisje naar de stad Carcassonne, maar met zoveel deelnemers acht ik mijn winkans niet echt groot. Het lijkt mij wel een heel gave stad om te bezoeken. Zoveel historie.

Kijken

Volgens mij heb ik deze maand nog geen seconde tv gekeken en ook geen films gezien. Veel te druk gehad met andere dingen.

Verder

Er werden dus weer een aantal doelen van mijn Day Zero Project 2.0. vervuld, maar daarover meer in de DZP-Update.

Mocht ik twee keer een boek recenseren als vooruitlezer, te weten Het Koetshuis van Karin Quint en Zonnebloemzussen van Martha Hall Kelly.

Kocht ik nieuwe wandelschoenen.

Verkocht ik eindelijk de eerste boeken via mijn Boekwinkeltje. Dus als je graag de iets oudere fantasy leest, neem een kijkje. Ik verkoop mijn halve collectie, omdat ik de boeken toch niet voor een tweede keer ga lezen en het jammer is als ze ongelezen in de kast staan en straks (mijn huurwoning wordt over een paar jaar gesloopt) weer onnodig verhuisd moeten worden. De opbrengst gaat naar de spelletjespot, want ik zou heel, heel erg graag Everdell Spirecrest willen hebben als die straks verschijnt in de Nederlandse vertaling en die is duur.

Wandelen en fietsen door het Deelerwoud (DZP2.0. doel 70)

Op mijn tweede Day Zero Project-lijst staat in de categorie Lekker weg in eigen land – als doel 70 – het bezoeken van het Deelerwoud bij Beekbergen. Dit doel heb ik begin augustus 2021 vervuld in gezelschap van mijn moeder.

Hallo Deelerwoud!

Mijn moeder en ik verbleven drie dagen in een hotel in Beekbergen. Het Deelerwoud bleek daar niet zo heel erg ver van af te liggen. Daarom leek het mij leuk om naar het Deelerwoud te fietsen en daar de Deelerwoudroute te lopen, een wandeling van Natuurmonumenten. Mijn moeder is altijd wel in voor een wandeling door een mooi natuurgebied, dus die vond het prima. Tot vorig jaar had ik overigens nog nooit van het Deelerwoud gehoord, maar dat geldt wel voor meer kleine natuurgebieden in Nederland. Ik las over het Deelerwoud in het tijdschrift van Natuurmonumenten, waar ik (net als mijn moeder) donateur van ben.

Fietsen over de halfverharde paden

Het Deelerwoud

Het Deelerwoud – 1230 hectare groot – is in de jaren ’70 aangekocht door Natuurmonumenten om te voorkomen dat delen van het gebied bebouwd zouden worden en de natuur daardoor versnipperd zou raken. Daarvoor was het particulier bezit en niet toegankelijk voor publiek. De actiegroep “Red het Deelerwoud” zamelde giften in om het gebied aan te kunnen kopen. Het woeste gebied van het Deelerwoud hoort bij de Veluwe, maar ligt vrij afgelegen en is moeilijk bereikbaar met het openbaar vervoer. Het ligt ter hoogte van het plaatsje waar het gebied naar vernoemd is: Deelen. Via de wildwissel Terlet – een ecoduct over de snelweg A50 – staat het Deelerwoud in verbinding met de Veluwezoom. Het gebied bestaat uit een groot stuk bos met daarnaast een heidevlakte met kleine stukjes stuifzand.

Deelerwoud

De fietstocht

Met de fietsrouteplanner van de ANWB had ik uitgevogeld dat het ongeveer 13 kilometer naar het startpunt van de wandeling was vanaf ons hotel in Beekbergen. Mijn moeder had een elektrische fiets, dus die vond het prima, zelf had ik een OV-fiets.

Cow Fight!

De weersvoorspellingen waren echter rampzalig, het zou alle dagen van onze korte vakantie van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat regenen. De eerste dag was het al erg meegevallen en de tweede dag – deze dag – begon met een stralende zon. Dus we gingen gewoon op pad. Onderweg passeerden we al de wildwissel Terlet. Ik dacht op de kaart (Google Maps) te hebben gezien dat de fietstocht om het Deelerwoud zou lopen, maar dat had ik (gelukkig) verkeerd gezien. De pakweg laatste vijf kilometer van de fietstocht liepen al door het Deelerwoud. We fietsten naar binnen bij de ingang bij fietsknooppunt 69, één van de drie ingangen van het gebied.

Woeste stilte

Het woud en de koeien

We waren al vrij vroeg op pad en het was heel rustig in het gebied, we kwamen echt maar een paar mensen tegen. Het bos is heel mooi. Het bestaat voornamelijk uit grove dennen, maar er zijn ook nog oude eikenbomen. De oudste bomen zijn al aangeplant rond 1900, maar in de oorlog is er veel kaalslag geweest, gevolgd door herbeplanting. Helaas hoor je wel overal het geluid van de snelweg die langs het bos afloopt. Ook ging het fietspad al heel snel over van asfalt in halfverharding in de vorm van een soort van gravel. Dit was echter goed te befietsen. Op een bepaald moment gaat het bos over in de heide en dan buigt het fietspad ook af van de snelweg en wordt het stil. Wij fietsten door naar de ingang tegenover het Vliegtuigmuseum. Onderweg kwamen we al een hele kudde Schotse Hooglanders tegen, inclusief kalfjes in de kleuren bruin en zwart. Ik noem dit koeienras altijd liefkozend Haarbalkoeien en natuurlijk stopten we voor foto’s. Op instagram heb ik een hashtag die #maartjeskoeienfotos heet, maar die was al heel lang niet gebruikt.

Big Horn

Deelerwoudroute

Wij lieten de fietsen achter op de parkeerplaats aan de Delenseweg, tegenover het Museum Vliegbasis Deelen. Wel slecht dat er geen plek was om de fietsen fatsoenlijk te stallen, er waren alleen maar parkeerplekken voor auto’s. Dus zetten we de fietsen maar tegen een boom aan. We begonnen aan de Deelerwoudwandeling, die volgens het informatiebord overigens de Hulbergenwandeling werd genoemd. Deze route is ongeveer 9 kilometer lang en daarmee de langste aangegeven wandeling binnen het gebied. Je volgt de groene pijltjes. Dit is dezelfde wandeling die ooit in het tijdschrift van Natuurmonumenten stond en waardoor ik achter het bestaan van dit gebied kwam.

Mordor ;>)

De naam van het gebied is niet helemaal passend gekozen, want naast het daadwerkelijk woud ligt dus ook nog een groot heidegebied. Onze wandeling ging niet door het bos, alleen door het heidegebied en langs de rand van het bos af. Gelukkig hadden we al door het woud gefietst. Het is wel een prachtige wandeling. De heide stond al deels in bloei, voor de volledige bloei zijn we net een paar weken te vroeg. Ook staan er veel dode bomen langs de paden die het gebied een beetje een sombere Lord of the Rings-achtige uitstraling geven. Wij vonden het wel iets hebben. Onderweg heb je de meest mooie uitzichten. Het gebied deed ons qua uitstraling erg aan Nationaal Park de Hoge Veluwe denken, maar dit ligt er natuurlijk niet zo heel ver vandaan, dus zo gek is dat niet.

Toch nog regen?

Opvallend is dat er maar één klein vennetje in de heide ligt. Wij wonen zelf natuurlijk in Oisterwijk en bij ons heidegebied de Kampina stikt het juist van de vennen. Daarom viel ons dat extra op.

Black Haarbal

In het Deelerwoud zou veel groot wild (edelherten, damherten en reeën) zitten, maar wij hebben helaas niets gezien. Ook het kleinere wild zoals de wilde zwijnen, vossen en boommarters niet kunnen spotten. Alleen een paar (roof)vogels, te ver/snel weg voor een goede foto. En de Schotse Hooglanders natuurlijk. Waarschijnlijk het verkeerde tijdstip, want aan de rust lag het niet. Er waren niet heel erg veel andere mensen in het gebied. Auto’s mogen er niet komen en fietsen mag alleen op de aangegeven (zeer brede) fietspaden, dus als wandelaar heb je alle ruimte en rust.

Zweefvliegtuig

Zweefvliegveld Terlet ligt zo ongeveer naast het Deelerwoud, dus we zagen regelmatig een zweefvliegtuig overvliegen.

Museum Vliegbasis Deelen

Rustpunt

Voor we het wisten stonden we alweer op het startpunt. Er is geen horecagelegenheid in het gebied, maar een kleine honderd meter vanaf de parkeerplaats zit een zeer goed uitgerust Rustpunt waar je zelf koffie of thee kan zetten tegen een kleine vergoeding. Ook zijn er allerlei soorten koeken verkrijgbaar en stond er zelfs een vriezer met ijsjes gemaakt met melk van de koeien van de nabijgelegen boerderij. Je kunt hier binnen of buiten zitten. Mogelijk kun je ook iets te drinken krijgen in het Museum Vliegbasis Deelen, maar dat is alleen in de weekenden geopend en het was nu maandag, dus geen idee.

Ruig gebied

Na onze pauze bij het Rustpunt begonnen we aan de terugtocht naar Beekbergen. Er liggen overigens geen geocaches in het Deelerwoud, wel hebben we een paar Munzees kunnen cappen.

Haarbalkalfje

Als je van rust, ruimte en heide houdt is de Deelerwoudwandeling zeker een aanrader. Mocht ik er ooit nog een keer terug komen, dan zou ik bij de ingang bij fietsknooppunt 69 naar binnen gaan en de andere wandelroute door het woud zelf willen lopen.

Dag Deelerwoud!

Day Zero Project 2.0.: Wandelen

Op 5 juli 2021 start ik met mijn tweede Day Zero Project (DZP 2.0.). Het doel van een DZP is om zoveel mogelijk af te kunnen vinken van een lijst met 101 doelen in 1000 dagen. Daarmee eindigt mijn tweede DZP op 31 maart 2024, dat is mijn verjaardag. 

Vandaag de uitleg bij de doelen uit de categorie Wandelen

Wandelen

31. Het Brabants Vennenpad aflopen

In april 2021 begon ik aan het Brabants Vennenpad en tot nu toe heb ik drie etappes (van de twaalf) gelopen. Helaas blijkt het vrij lastig om op de start- en eindpunten te komen, omdat er op de plek waar ik nu zit geen treinstations zijn en de buslijnen enorm slecht op elkaar aansluiten, waardoor je urenlang onderweg bent, terwijl het hemelsbreed nog geen 35 kilometer van huis af is. Dus als ik voor het vervoersprobleem een oplossing heb gevonden, wil ik graag verder gaan. Of ik moet de lange reistijd voor lief nemen en toch doorzetten.


32. De Apeldoornse Vierdaagse uitlopen en dan het liefste de 4x30km

In 2018 liep ik de Apeldoornse Vierdaagse uit, de 4x20km. Ik zou heel graag nog eens mee willen doen en dan als uitdaging voor de 4x30km willen gaan. In 2019 kon ik niet meedoen in verband met mijn studie. En in 2020 en 2021 werd de Apeldoornse Vierdaagse afgelast vanwege corona. Wie weet kan het in 2022 of 2023 wel weer. Kan ik tot die tijd mooi op langere afstanden trainen.


33. Een Lange Afstands Wandeling (LAW) lopen

Ook dit doel stond al op mijn eerste DZP-lijst. Nederland telt vele LAW’s. Het Pieterpad zou ik geweldig vinden, maar dat is in je eentje financieel bijna niet te doen, als kampeerspullen meesjouwen geen optie is. Dus ik ga op zoek naar een LAW die wat beter bereikbaar is qua vervoer. De Romeinenwandeling lijkt mij ook mooi, net als het Grenslandpad.


34. Wadlopen

Dit wil ik al heel lang doen, maar het grootste probleem is dat ik in Noord-Brabant woon en de wadden dus helemaal aan de andere kant van het land liggen. Reistechnisch dus praktisch onmogelijk; ik moet daar dan al minstens een weekend heen gaan. Maar het lijkt mij wel heel gaaf.


35. De Hoge Veluwe wandeling in oktober

Ik ben dus een beetje verliefd op Nationaal Park de Hoge Veluwe en ben er dan ook al 3x geweest (2016, 2018 en 2021) en ik zou er zo nog een keer heen willen. Zo mooi daar. Dit lijkt mij ook heel leuk, hoewel ik niet weet of het dit jaar wel door zal gaan. En ook hier moet een overnachting aan vastgeknoopt worden, want anders is het reistechnisch ook niet te doen.


36. 10.000 stappen per dag zetten 

Dit doel is eigenlijk te lastig te peilen, dus ik ga hier nog iets anders voor bedenken.


37 t/m 46 Tien wandelingen van de Wandel Bucket List

Ik heb hier expres geen wandelingen opgenoemd, omdat ik het aan wil kunnen vullen tijdens de looptijd van mijn DZP. Ook wil ik wat te kiezen hebben.

Wandel Bucket List:

  • NS-wandeling Zoutelande, de nieuwste NS-wandeling
  • Wolfskopwandeling bij Cadier en Keer (Limburg)
  • Wandeling langs de “vergeten” spoorlijn de Borkensebaan bij Winterswijk
  • Wandelen in het Waterloopbos in Flevoland
  • Stuifduinenwandeling (Schoorl)
  • De Sallandse Zandloper in Overijssel (tweedaagse wandeling)
  • De oudste wandelroute van Nederland, zes etappes van Amsterdam naar Arnhem
  • Het Oranje Nassau Pad rondom Breda
  • Het Ons Kloosterpad langs kloosters in Noord-Brabant (niet omdat ik gelovig ben, maar meer omdat het in mijn eigen provincie is)
  • Voetstappenpad rondom Hilversum

MaandMoves: juni 2021

Dit jaar ga ik proberen om elke maand op de laatste dag een soort van maandoverzicht te geven. Ik heb dit eerder geprobeerd met weekoverzichten, maar dat heb ik algauw opgegeven; te veel moeite. Een maand is een wat langere periode en ik hoef dan ook wat minder gedetailleerd op zaken in te gaan.

Juni

Juni was de afgelopen jaren altijd de maand waarin alle zaken voor het lopende schooljaar afgerond moesten worden. Nu ik eindelijk afgestudeerd ben heb ik daar gelukkig geen last meer van. Maar er waren wel een heleboel andere dingen die mijn aandacht opeisten, er was een mini-hittegolf waar ik helemaal niet tegen kan en ik had heel veel last van hooikoorts. Het was dus niet de beste maand van het jaar.

Wandelen

Ik wandelde in Helmond van Kasteel Helmond naar Kasteel Croy en weer terug, naar aanleiding van een labcache. Ik deed de NS-wandeling Vuursche van Baarn naar Hollandsche Rading voor de tweede keer, omdat ik het één van de mooiste NS-wandelingen vind. Vervolgens ging ik twee weken achter elkaar naar Zaltbommel. De eerste keer deed ik de Groene Wissel Zaltbommel, een verrassende wandeling langs o.a. de Hurwenensche Kil. De tweede keer werd het meer een stadswandeling aan de hand van geocaches. Verder wandelde ik natuurlijk ook weer vaak in mijn eigen omgeving: de Oisterwijkse Bossen en Vennen dus. Vooral ’s avonds is het heerlijk rustig in de bossen en op de fiets ben ik er zo.

Geocaching en Munzee

Zoals ik al had voorspeld werden er in juni een stuk minder geocaches gevonden dan in mei. Maar met 79 founds hoor je mij niet klagen, het is een stuk hoger dan de 25 caches die we in juni 2020 vonden. Juni had nog zeven data betreffende het Geocaching Datum Project en daarvan zijn er drie opgelost, waaronder een 5-cache-datum. Twee andere data heb ik laten gaan vanwege het slechte weer (regen/onweer). En de twee overigen vielen gewoon op irritante (werk)dagen waarop het niet lukte om te gaan geocachen. Volgend jaar weer een nieuwe kans, elke datum die opgelost wordt is mooi meegenomen, maar ik til er niet meer zo zwaar aan als ik ooit heb gedaan. Juli en augustus zijn wat betreft het GDP al helemaal vervuld, dus het is nu twee maanden rustig op dat gebied.

Ik deed in juni vooral veel labcaches. In Zaltbommel is een heel leuke over de gootspookjes die daar aanwezig zijn. Die in het Warandebos bij Baarn (tijdens de NS-wandeling) vond ik ook leuk. En ik maakte een fietstocht naar Vught om daar te gaan labcachen/geocachen. Daar ving ik ook genoeg Munzees om een nieuw level te bereiken; ik zit nu in level 107. Het is altijd leuk om alles te kunnen combineren: wandelen, geocachen, labcachen en Munzee (en soms ook nog waymarking en fietsen).

Spelletjes

Ik heb mezelf een verbod om nieuwe spellen te kopen opgelegd van drie maanden. Eerst maar eens mijn spellencollectie uitmesten en alles wat ik nooit speel of niet zo leuk vind verkopen. En alle spellen die nog op de To Be Played Stapel liggen spelen. Tot nu toe heb ik niets nieuws gekocht, op een extra setje scoreblokjes voor Keer op Keer na, maar dat vergeef ik mezelf, haha. Verder speelden we voor het eerst Keltis, en spel dat ik een tijdje terug tweedehands heb gekocht. Het is niet zo moeilijk, maar wel heel tactisch en het viel in de smaak bij zowel mijn moeder als mij. Verder was er een potje Catan dat maar liefst 3,5 uur duurde, maar ik werd wel de overwinnaar; eindelijk! En speelde ik weer eens Maracaibo met S., ik vind dat een heel gaaf spel, maar ook dat duurt enkele uren en er zijn heel veel mogelijkheden, dus je moet het even doorhebben.

Kijken

Ik volg momenteel niets op tv, dus ik heb eigenlijk geen tv gekeken in juni. Nope, zelfs geen voetbal, ik geef daar helemaal niets om.

Verder

Kreeg ik mijn eerste vaccinatie. Het gaat ineens snel met de oproepen, simpelweg omdat er veel meer 50-plussers in Nederland wonen, dan 50-minners. Mijn jongere broertjes waren hoogst jaloers toen mijn geboortejaar op maandag aan de beurt was om een afspraak in te plannen, maar een dag daarna mocht oudste broertje ook al een afspraak en een week later jongste broertje ook. Sterker nog, jongste broertje was uiteindelijk 1 dag eerder dan mij aan de beurt voor de prik en oudste broertje een dag later. Overigens heb ik nooit corona gehad en ben ik zelfs geen enkele keer getest. Blijkbaar heb ik geluk, want een collega kreeg het wel en ook vrienden waar ik die week nog op bezoek was geweest. Maar ik heb zelfs geen symptomen gehad. Ik ben ook sinds de herfst van 2019 niet meer verkouden of echt ziek geweest. Dus ik koos voor vaccinatie omdat ik de mensen om mij heen wil beschermen en bij wil dragen aan de groepsimmuniteit. En natuurlijk wil ik ook niet eindigen stikkend aan zo’n beademingsapparaat.