Day Zero Project: The End – These boots are made for walking

Mijn Day Zero Project is geëindigd op 29 september 2019, dus dit is de laatste keer dat ik ga schrijven over de doelen in de wandelcategorie These boots are made for walking.

These boots are made for walking

23. Dwars door Gelderland voltooien (13/25) – NIET GEHAALD

In 2016 was ik heel fanatiek met de lange afstand wandeling Dwars door Gelderland, dus het leek het ideale doel om het af te maken tijdens mijn Day Zero Project. Maar het kwam er maar niet van. Dat kwam vooral door de lange reistijden van en naar de start- en eindpunten van de route. NS-wandelingen zijn zoveel makkelijker, omdat ze altijd beginnen en eindigen bij een station (heel soms een busstation). Uiteindelijk heb ik geen enkele etappe van DDG gelopen tijdens DZP. Daarmee heb ik dit doel dan ook niet gehaald.

24. Walk of Wisdom (WoW) voltooien (6/6) – GEHAALD

De Walk of Wisdom is een wandeling van 136 kilometer, die in vogelvorm rondom Nijmegen loopt. Ik heb deze wandeling in zes etappes samen met mijn moeder gedaan. Bij het begin van mijn Day Zero Project hoefden we nog maar één etappe te lopen en dat gebeurde dan ook al in mei 2017.

25. Ter afsluiting van de WoW de toren van de Stevenskerk in Nijmegen beklimmen – GEHAALD

De Walk of Wisdom start en eindigt vanuit de Stevenskerk in Nijmegen. Ik vind het altijd leuk om kerktorens te beklimmen, dus ik was graag de WoW geëindigd bovenop de toren. Die toren bleek echter apart van de kerk beheerd te worden en was niet zo heel vaak open. Uiteindelijk stond ik dus pas twee jaar later, in mei 2019 op de toren, maar dat was nog ruim binnen de looptijd van mijn DZP, dus mission accomplished.

26. De Apeldoornse Vierdaagse uitlopen (4×20 km) – GEHAALD

Dit was een vervangend doel voor een doel dat nooit meer ging lukken. In juli 2018 deed ik mee aan de Apeldoornse Vierdaagse, de groenste vierdaagse van Nederland. Ik deed de 4×20 km en heb die zonder al te veel moeite volbracht. In 2020 wil ik heel graag nog een keer meedoen, maar dan wil ik de 4×30 km doen.

27. 20 NS-wandelingen doen die ik nog niet eerder gedaan heb – GEHAALD

Zoals ik al vaker heb geschreven werd dit zo’n beetje mijn lievelingsdoel. Ik wandelde wat af en de teller is ondertussen al ruim over de 30 NS-wandelingen heen. Die twintigste deed ik al in augustus 2018, dus toen had ik nog een heel jaar over. NS-wandelingen zijn een geweldige “uitvinding” voor iemand zonder auto, maar met een NS-abonnement. Voorlopig NS-wandel ik nog lekker door.

28. Meedoen aan een Fjoertoer – NIET GEHAALD

In november 2016 verbleef ik een weekend in Egmond aan Zee en op de zaterdagavond vond de Fjoertoer plaats, een avondwandeling met lichtjes. Wij gingen kijken en liepen een klein stukje mee (wat eigenlijk niet mocht, want we waren niet officieel ingeschreven). Er hing een geweldig sfeertje en het leek mij heel leuk om een keer echt mee te doen aan een Fjoertoer. Er zijn er elk jaar drie, in Egmond aan Zee dus, maar ook op Terschelling en Renesse. Het is er niet van gekomen, blijkbaar zijn de inschrijvingen altijd snel vol en ik vond ook geen medewandelaars.

29. Meedoen aan de Midzomernachtwandeling over de Veluwe (zie punt 30) – NIET GEHAALD
30. Het benodigde sponsorgeld van 250 euro voor de Midzomernachtwandeling bij elkaar zien te krijgen – NIET GEHAALD

Ik wilde dus heel graag een keer meedoen aan de Midzomernacht marathon over de Veluwe, van Natuurmonumenten. Het leek mij een uitdaging om het sponsorgeld van 250 euro bij elkaar te krijgen en om 21 kilometer te wandelen. Nog afgezien van de reis ernaartoe in het donker. Helaas was in 2016 de laatste Midzomernacht marathon en is het niet meer georganiseerd tijdens de looptijd van mijn DZP. Er zijn nog wel kortere wandelingen tijdens de Midzomernacht, maar dat is niet wat ik bedoelde.

31. Boomkroonpad in Drenthe wandelen – GEHAALD

Het lopen van het Boomkroonpad stond al heel erg lang op mijn verlanglijstje. Vrienden, familie en kennissen zeiden ook steeds dat dat echt wat voor mij zou zijn. Het probleem was dan ook niet dat ik niet wilde, maar dat Drenthe nogal een eind van Oisterwijk af is. In april/mei 2019 gingen we echter een weekje naar Drenthe en al op de eerste dag kon ik het Boomkroonpad afstrepen. Ik vond het heel erg leuk om te doen.

32. Wadlopen – NIET GEHAALD

Wadlopen blijft op mijn bucketlist staan, maar het is er tijdens de looptijd van mijn DZP niet van gekomen. Wel een paar keer naar aanbieders van wadloopwandelingen gekeken. Maar die waddeneilanden zijn helemaal aan de andere kant van het land, dus moet dit gekoppeld worden aan een vakantie, anders is het niet haalbaar met mijn afhankelijkheid van het openbaar vervoer.

33. De Sallandse Zandloper wandelen – GEDEELTELIJK GEHAALD

In april/mei 2018 verbleven we een weekje op de Sallandse Heuvelrug en we begonnen aan de Sallandse Zandloper, maar hebben de wandeling niet af kunnen maken. Ook liepen we helemaal verkeerd, dus ik denk dat we uiteindelijk maar een kwart van de daadwerkelijke route hebben gelopen. Ik wil graag nog een keer terug om de hele route te volbrengen in twee of drie dagen.

34. Pontjeswandeling in de kop van Noord-Holland – NIET GEHAALD

De Pontjeswandeling kwam ik tegen op de blog van iemand anders en het leek mij leuk, maar het is helemaal aan de andere kant van het land en ik kon er ook geen officiële website ofzo van vinden, dus misschien had de blogster in kwestie het wel zelf bedacht. In ieder geval is het doel dus nooit volbracht.

35. Nieuwe (lage) wandelschoenen aanschaffen voor al mijn wandelingen – GEHAALD

Ik kocht tijdens de looptijd van mijn DZP zelfs 2x nieuwe lage wandelschoenen, want gemiddeld loop ik mijn wandelschoenen – hoe duur ook – in 1 tot 1,5 jaar volledig aan gort. Van het eerste paar is de zool volledig afgesleten. Het tweede paar heeft ook aardig afgesleten zolen en er komen steeds meer gaten in de naden. Dus ik moet binnenkort weer nieuwe aanschaffen. Zucht, aanslag op mijn bankrekening.

The End

Dertien doelen, slechts zes gehaald. Het waren dan ook best grote doelen, dus ik vind het toch wel goed van mezelf. De Midzomernacht marathon werd mij ook onmogelijk gemaakt, doordat die niet meer georganiseerd wordt. De meeste doelen in dit lijstje blijven op mijn bucketlist staan, dus wie weet gaat het toch nog ooit gebeuren.

 

Day Zero Project: Done: Doel 25/Beklimming toren van Stevenskerk

Doel #25 van mijn Day Zero Project  is het beklimmen van de toren van de Stevenskerk in Nijmegen ter afsluiting van de Walk of Wisdom.

Walk of Wisdom

De Walk of Wisdom is een wandelroute die ik met mijn moeder heb gelopen, maar de laatste etappe rondden we al twee jaar geleden af. Toen we na een lange dag wandelen in Nijmegen aankwamen, was de kerktoren al lang gesloten.

In de jaren die volgden kwam ik erachter dat de Stevenstoren helemaal niet zo vaak open is. De toren en de kerk zijn namelijk gescheiden. De kerk is van het parochiebestuur, maar de toren is van de gemeente Nijmegen. De bouw van de toren (rond 1300) is ook pas later gestart, dan de bouw van de kerk (rond 1250). De toren was vroeger de manier om een overzicht over de stad te hebben. Zo kon men zien of en waar er brand was en kon men uitkijken over de omgeving of er vijanden op komst waren.

Tegenwoordig worden de rondleidingen in de toren gegeven door vrijwilligers van het gilde. Ook is de toren nog een hele tijd dicht geweest, vanwege renovatie.

Maartje beklimt kerktorens

Ik vind het geweldig om kerktorens (of uitkijktorens) te beklimmen, vanwege het uitzicht en de historie van kerkgebouwen. Eerder beklom ik al de Dom in Utrecht, de Martinitoren in Groningen, de Peperbus in Zwolle en de Lebuinuskerk in Deventer en die van een kerk in Den Burg op Texel.

Maar op hemelvaartdag 2019 was de toren in de middag open gesteld voor publiek, dus nodigde ik mijn moeder uit voor een dagje Nijmegen. We deden een stadswandeling, bezochten enkele winkels, gingen lunchen en toen was het voor mij tijd om de toren te gaan beklimmen. Mijn moeder heeft hoogtevrees en bleef veilig op de grond.

Van te voren was het onduidelijk of het nou een rondleiding was of dat je zelfstandig de toren op mocht. Dit werd niet echt aangegeven op de website. Het bleek dat er een gids op de trans stond, die vragen kon beantwoorden, maar het was geen echte rondleiding. Omdat ik en nog een gezin de eerste beklimmers van die dag waren, ging de gids tegelijkertijd met ons naar boven, dus hadden wij het geluk dat hij onderweg ook al wat kon vertellen.

DSC03432
Ik op de Stevenstoren

Stevenstoren

De Stevenstoren is met zo’n 65 meter hoogte lang niet de hoogste kerktoren van het land. De omloop voor het publiek is zelfs al op ongeveer 40 meter hoogte. Toch nog 209 traptreden. Je klimt over een smalle wenteltrap, wringt jezelf in een smalle ruimte langs de klokken en komt langs open raamgaten, enkel afgedekt met gaas (mijn moeder huiverde toen ik een foto daarvan liet zien).

Het bovenste gedeelte van de kerktoren is eraf gebombardeerd tijdens het bombardement op 22 februari 1944. Omdat er kort na de Tweede Wereldoorlog niet genoeg eikenbomen van de goede lengte en dikte beschikbaar waren, is de constructie van de toren opnieuw opgebouwd met betonnen pijlers. Dit kun je goed zien tijdens de beklimming.

Ondanks dat er nog maar één klok van de hand van klokkengieter Geert van Wou uit Kampen aanwezig is, zijn de trappen wel naar hem vernoemd.

Wat ik ook nog grappig vind is dat je in, op en rondom de Stevenskerk heel veel waterspuwers en draakachtige wezens vindt als afweer voor de duivel en boze geesten. Zulke fantasy-achtige elementen verwacht je eigenlijk niet in een kerk. Ook de duivel zelf, in de vorm van Moenen, personage uit de middeleeuwse legende Mariken van Nieumeghen zit op een sokkel op de trappen bij de kerk.

DSC03398
Uitzicht met rivier en bruggen en de trein (tijdens mijn stage in Arnhem reed ik heel vaak over die spoorbrug heen met de trein)

Bewolking

Bovenop heb je rondom een mooi uitzicht over Nijmegen en omgeving. Bij helder weer zou je tot Wageningen kunnen kijken, dertig kilometer verderop. Maar het is vandaag bewolkt en een beetje mistig weer, waardoor het station van Arnhem (20 km) niet eens te zien is. Evengoed is het uitzicht nog altijd mooi, over de rivier de Waal en de vele bruggen over het water. Je ziet de oude binnenstad, maar ook de nieuwere wijken. Ik kon mijn moeder zien zwaaien, vanaf de Grote Markt. En wat zijn die wijzerplaten van de kerkklokken enorm groot, als je er recht onder staat. De mist maakt het uitzicht richting de bossen op de grens met Duitsland zelfs een beetje sprookjesachtig.

DSC03406
Pelley geniet van het uitzicht ;>)

Pelley

Ik maakte een foto met mijn Pelgrim-poppetje op de toren, als echte afsluiting van de Walk of Wisdom. Pelgrim (door mijn moeder en mij eigenlijk altijd Pelley genoemd) is het symbool van de Walk of Wisdom. Ook misten wij nog een vogelringetje; tijdens de Walk of Wisdom kun je in elke gemeente een vogelringetje scoren, die je aan een armband kan doen. Maar het horeca-punt waar wij dit ringetje moesten ophalen, was die dag gesloten. Ontbrekende ringetjes zou je op kunnen halen in de Stevenskerk, start- en eindpunt van de route. Mijn moeder ging dus proberen om dat ringetje los te peuteren en ze moest er veel voor doen, maar het is haar gelukt. In de trein naar huis kwamen we er echter achter dat het alsnog het verkeerde ringetje is… Dus nu hebben we Beuningen 2x en missen we Druten nog steeds. Nou ja, we doen maar net of het wel de goede is, haha.

Ik beschouw dit doel hiermee als vervuld. En wel grappig dat ik als atheïst nu al twee jaar achter elkaar met hemelvaart in een kerk ben geweest. Ook al was dat in 2018 wel de theaterkerk (’t Speelhuis) in Helmond ;>)

 

Deze slideshow vereist JavaScript.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.

Day Zero Project: Hoe gaat het? – These boots are made for walking

En dan is er natuurlijk nog mijn Day Zero Project. Ondertussen ben ik twee jaar bezig – 1000 dagen zijn niet zomaar voorbij – maar het eindigt op 29 september 2019. Het grootste gedeelte van de tijd is dus ondertussen voorbij.

In 2017 en 2018 heb ik best wel wat doelen vervuld, zijn er nog veel doelen lopende en zijn er ook een paar doelen die niet meer gaan lukken.

Net als in 2017, heb ik in 2018 te weinig updates over mijn Day Zero Project geschreven. Daarom de komende weken per categorie een update over het hoe en wat. Daarnaast komen er de komende maanden nog enkele blogs naar aanleiding van vervulde doelen online.

Vandaag de categorie These boots are made for walking

Deze categorie bevat doel 23 t/m 35, dertien doelen die te maken hebben met wandelen. Wandelen is de laatste jaren echt mijn grootste hobby geworden, liefst natuurlijk in combinatie met mijn andere grote hobby: geocaching. Mijn wensenlijstje is echter groter dan mijn beschikbare tijd, dus ik heb nog lang niet alles kunnen lopen van deze categorie.

These boots are made for walking

DSC04761_LI (2)

  • Dwars door Gelderland voltooien (13/25)
  • Walk of Wisdom (WoW) voltooien (6/6)
  • Ter afsluiting van de WoW de toren van de Stevenskerk in Nijmegen beklimmen
  • De Apeldoornse Vierdaagse uitlopen (4×20 km)
  • 20 NS-wandelingen doen die ik nog niet eerder gedaan heb
  • Meedoen aan een Fjoertoer
  • Meedoen aan de Midzomernachtwandeling over de Veluwe (zie punt 30)
  • Het benodigde sponsorgeld van 250 euro voor de Midzomernachtwandeling bij elkaar zien te krijgen
  • Boomkroonpad in Drenthe wandelen
  • Wadlopen
  • De Sallandse Zandloper wandelen
  • Pontjeswandeling in de kop van Noord-Holland
  • Nieuwe (lage) wandelschoenen aanschaffen voor al mijn wandelingen

Volbracht (groen)

Zoals je ziet heb ik eigenlijk maar twee doelen extra volbracht in deze categorie. Ik heb mezelf namelijk nogal hoge doelen gesteld en het zal dus simpelweg niet allemaal gaan lukken.

Mijn lievelings-wandeldoel is wel gelukt: de 20 NS-wandelingen. Daarover kun je hier alles lezen.

Het Pieterpaddoel heb ik vervangen door een ander doel: Het uitlopen van de Apeldoornse Vierdaagse (4×20 km) en dat vervangende doel heb ik in juli 2018 ook daadwerkelijk volbracht. Alleen heb ik er nog nooit een blogje over geschreven. Het Pieterpad blijft ook op mijn wensenlijstje staan, maar het zal er voorlopig nog niet van komen.

Ondertussen heb ik alweer nieuwe wandelschoenen gekocht en die heb ik ook alweer bijna aan gort gelopen. Ik zal dus ergens in 2019 ook weer nieuwe exemplaren nodig hebben.

Mee bezig (oranje)

Tja, ik heb in 2018 de wandelroute Dwars door Gelderland opnieuw zwaar verwaarloosd. Ik hoop het ooit nog af te kunnen maken.

Dan de Sallandse Zandloper. In mei 2018 was ik met mijn moeder op vakantie aan de voet van de Sallandse Heuvelrug. Overal waar je maar kwam, verkochten ze het routeboekje van de Sallandse Zandloper, dus ik kon de verleiding niet weerstaan, ook al hadden we de week al aardig volgepland. We zijn er wel aan begonnen, maar hebben de route niet af kunnen maken, wegens tijdgebrek: we wilden simpelweg te veel dingen doen in een week tijd. We vonden het wel een heel mooi omgeving, dus misschien gaan we ooit nog een keertje terug naar deze omgeving. Dat zal echter niet binnen de looptijd van mijn DZP zijn.

Zwarte doelen

Mijn moeder (met wie ik de Walk of Wisdom heb gelopen) en ik hebben een paar keer op het punt gestaan om naar Nijmegen te gaan. Maar de toren van de Stevenskerk blijkt zeer beperkt opengesteld te zijn voor publiek. Dus iedere keer als wij wilden gaan, bleek die toren niet open te zijn. Toch hoop ik nog dat het deze zomer nog een keertje gaat lukken, dan is het nog voor het einde van mijn DZP.

De Fjoertoer heeft nog steeds hetzelfde probleem als vorig jaar: de inschrijvingen zijn snel vol, de data zijn onpraktisch en ik heb nog steeds geen mensen gevonden die mee willen lopen.

Dan de Midzomernachtwandeling over de Veluwe: Natuurmonumenten kwam met de onaangename mededeling dat de organisatie hen te veel moeite kostte, dus dat er daarom per 2018 geen Midzomernachtwandeling meer is. Tenminste, geen langere wandelafstand over de Veluwe. Door het hele land zijn er wel korte nachtwandelingen te maken, maar die zijn in mijn opinie erg gericht op kinderen (Oerrr). In 2015 heb ik wel eens deelgenomen aan een korte (9 km) Midzomernachtloop over de Kampina, in mijn eigen woonplaats, maar sindsdien doet Oisterwijk niet meer mee, helaas. Op het stoppen van de Midzomernachtwandeling over de Veluwe kwamen veel teleurgestelde reacties, dus stiekem hoop ik dat ze het in 2019 wel weer gaan doen. Of ik dan mee kan doen is nog maar de vraag, want afstuderen heeft een hogere prioriteit.

Het Boomkroonpad en wadlopen staan nog steeds op mijn verlanglijstje, maar beide zijn aan de andere kant van het land, dus zijn niet echt mogelijk tijdens een dagtripje. Het Boomkroonpad is in Drenthe en wadlopen kan naar diverse Waddeneilanden of zomaar een tocht. Ik heb nog niets voor deze zomer geboekt, omdat ik eerst zeker wil zijn van mijn hbo-diploma en dat ik geen herkansingen heb in de zomer. Mocht het allemaal gewoon lukken, dan ga ik misschien nog wel een weekje weg, gewoon in Nederland en dan zou Drenthe of een Waddeneiland zeker een optie zijn.

De Pontjeswandeling had ik op een andere blog voorbij zien komen, maar ik kan er geen officiële route van vinden en die blog bestaat niet meer. Daarnaast was ook dit aan de andere kant van het land, namelijk in Noord-Holland. Ik verwacht dus niet dat ik dit doel ooit nog ga vervullen.

 

 

 

Day Zero Project: Done: Doel #24

Eerder deze week verscheen de blog over etappe 6 van de Walk of Wisdom online. Dat was de laatste etappe en daarmee volbracht ik doel #24 van mijn Day Zero Project-lijst:

De Walk of Wisdom voltooien in gezelschap van mijn moeder.

We hebben de hele wandeling samen gelopen, 136 kilometer, in zes etappes. Qua openbaar vervoer zijn we de meeste keren per trein naar Nijmegen gegaan (1x konden we starten vanaf station Ravenstein) en vanaf daar verder met de bus. We kwamen ook steeds terug bij station Nijmegen (behalve die keer dat we eindigden bij station Ravenstein). Zelf ben ik meer fan van eindigen bij een treinstation, dan bij een bushalte. Ik ben niet zo van de bussen, omdat ik er snel misselijk van word. Wij hebben tussen etappe 2 en 3 overnacht in Mook, maar hier is ook een treinstation, dus anders waren we via dat station naar huis gegaan.

Wij zijn allebei ook groot fan van geocaching, maar zitten niet in hetzelfde team. We hebben het wandelen dan ook steeds gecombineerd met de caches op de route. Wel ging wandelen in dit geval voor geocaching, als het te ver omlopen was, deden we het niet. Zo leverde de totale WoW ook nog 36 caches op.

De route staat in een boekje, maar we hadden ook steeds de GPS’sen bij. Ik ben een echte GPS-addict en ga dan de route uit het boekje vergelijken met de kaart in mijn GPS.

Allebei vonden we de eerste helft van de route het mooiste (de eerste drie etappes dus) het allermooiste, maar dat wil niet zeggen dat de andere helft (de laatste drie etappes) niet leuk waren. In de heuvels is het gewoon nog mooier wandelen, dan over het vlakke land.

Etappe 1: Stevenskerk Nijmegen – bushalte Wyler, Duitsland

  • 23 kilometer
  • 8 caches
  • 1 ringetje (gemeente Berg en Dal)

Etappe 2: bushalte Hatertse Vennen – B&B Mook (omgekeerd gelopen, eigenlijk is dit dus etappe 3)

  • 27 kilometer
  • 10 caches
  • 2 ringetjes (gemeente Heumen en gemeente Mook en Middelaar)

Etappe 3: B&B Mook – bushalte Wyler, Duitsland (omgekeerd gelopen, eigenlijk is dit dus etappe 2)

  • ? kilometer (zal tussen 20 en 25 km zijn geweest)
  • 11 caches (allen in Duitsland)
  • 2 ringetjes (gemeente Gennep en gemeente Kranenburg, Duitsland)

Etappe 4: bushalte Hatertse Vennen – station Ravenstein

  • 26 kilometer
  • 1 cache (4 voor mijn moeder, ik had die andere 3 al eerder gedaan)
  • 2 ringetjes (gemeente Grave en gemeente Oss)

Etappe 5: Station Ravenstein – bushalte Afferden (Pas)

  • ? kilometer (zal tussen de 20 en de 25 km zijn geweest)
  • 2 caches
  • 1 ringetje (gemeente Wijchen)

Etappe 6: Bushalte Afferden (Koningsstraat – had Pas moeten zijn) – Stevenskerk, Nijmegen

  • 23 kilometer
  • 4 caches
  • 2 (3) ringetjes (gemeente Beuningen en gemeente Nijmegen) (+ het gemiste ringetje van de gemeente Druten)

DSC08321

Eigen foto van Pelgrim – symbool van de Walk of Wisdom – met de vogelringetjes (eentje ontbreekt dus nog)

Walk of Wisdom: etappe 6

Het stond al een hele tijd op het verlanglijstje van mijn moeder en mij om de Walk of Wisdom af te maken. We moesten nog maar 23 kilometer. Volgens de officiële regels hadden we de 136 kilometer van de Walk of Wisdom binnen een jaar af moeten leggen. Dat hebben we helaas net niet gehaald. Wij liepen de eerste etappe op 15 mei 2016, het was toen Pinksteren. En vandaag was het 21 mei 2017, eigenlijk 6 dagen te laat dus. Maar Pinksteren valt dit jaar pas in juni, dus rekenden wij voor het gemak daar maar mee ;>) Het eerste idee was om de afstand nog op te splitsen, maar uiteindelijk toch besloten om het vandaag helemaal te gaan proberen.

We zaten dan ook al om 8.46 uur in de trein. De etappe liep van de bushalte (bushalte Koningstraat) in Afferden terug naar de Stevenskerk in Nijmegen (de wandeling wordt georganiseerd vanuit de kerk – ik ben overigens verder niet gelovig ofzoiets). Op station Nijmegen aangekomen moesten we bijna een half uur wachten op de bus naar Afferden en dan hadden we het nog goed ingepland, want die bus reed op zondagochtend slechts 1x per uur. Rond kwart voor 11 stapten we uit de bus bij een bushalte in de the facking middle of nowhere. Erger nog, het was de verkeerde bushalte, we hadden eigenlijk nog een halte verder gemoeten, naar bushalte Afferden Pas. Je begrijpt dat we geen zin hadden om een uur op de volgende bus te gaan wachten, dus hebben we een klein stukje van de route gemist en zijn we gewoon ingevoegd.

We begonnen op de Waalbandijk, een slingerende dijk langs de rivier de Waal tussen de wielen en de waaijen door, dit zijn gaten (poelen) die door overstromingen zijn ontstaan. Ik ben ze wel vaker tegen gekomen tijdens het geocachen, op andere plekken. We kwamen al gauw de eerste cache tegen, die lag echt precies op de route, bij het Dijkmagazijn van Afferden. Later op de dag passeerden we nog meer dijkmagazijnen, vroeger lagen hier materialen opgeslagen om de dijk te kunnen versterken bij een eventuele doorbraak.

In Deest probeerden we ons eerste vogelringetje te scoren, maar het betreffende café was nog gesloten en we hadden geen zin om ruim een half uur te wachten tot het open ging (het was ook nog echt hermetisch afgesloten en geen mens te zien). Er zijn altijd twee mogelijkheden voor ringetjes, maar de eerste mogelijkheid hadden we ook al gemist, tijdens de vorige etappe (augustus 2016), omdat we toen op maandag liepen en dan is zo’n beetje alles gesloten, zeker in deze omgeving. Het betekent helaas dat we het ringetje van de gemeente Druten voorlopig nog missen. Even kijken of het opgestuurd kan worden en anders moeten we het nog eens gaan ophalen in de Stevenskerk.

De dijk was geluwd voor autoverkeer, dat was wel prettig. Er waren wel veel fietsers, maar wat wil je met dit ideale weer. Het was rond de 20 graden, dus niet te warm en niet te koud. Wij begonnen met jassen aan, maar die gingen al heel snel uit en toen heb ik de rest van de dag in mijn T-shirt rondgelopen. Ik had ’s morgens heel even overwogen om een korte broek aan te trekken, maar toen was het nog maar 7 graden, dus werd het toch een spijkerbroek. Later was ik daar heel blij mee, want we besloten voor de alternatieve struinroute te gaan, een smal paadje – soms niet eens echt een pad – langs het water van de Waal waar je zelf zo’n beetje je route moest zoeken. Deze route hebben we kilometerslang gevolgd, van net iets voorbij Deest tot aan Weurt. Over de strandjes van de Waal, door weilanden, over stenen dijkjes, door het gras en onder de brug (A50) bij Winssen/Ewijk door. Ik had een beetje last van hooikoorts, maar het viel me nog alles mee in zo’n grassig gebied.

Het leukste stukje was toen we de koeien tegen kwamen. Ze stonden gewoon op één van de vele strandjes langs de Waal en sommige koeien waren zelfs pootje aan het baden. Ze waren niet bang en ik ook niet, dus het leverde leuke foto’s op. Koeien op het strand, het is weer eens iets anders.

Vlakbij het plaatsje Weurt verlieten we het struingebied, om verder te lopen over de dijk. We waren het struinen toen een beetje beu, het loopt toch iets zwaarder en volgens de kilometerteller van Smaug hadden we het zo’n 10 kilometer lang gedaan.

Bij het dijkmagazijn van Weurt konden we ons volgende vogelringetje ophalen, die van de gemeente Beuningen. Deze waren verstopt in een potje bij het raam, het deed ons natuurlijk sterk denken aan een geocache, haha. We hadden gehoopt iets te kunnen drinken hier, want het zou een bezoekerscentrum zijn, maar helaas was het gesloten. Het was echter veel warmer dan we dachten, dus we hadden onze Doppers al leeggedronken en we hadden best wel dorst. We besloten dus om door te lopen naar Weurt – langs de Duivelswaaij – en daar even van de route af te wijken om een café op te zoeken. Dat café bleek vlak bij een cache te zijn, dus we pakten Met STIP op de kaart Weurt natuurlijk even mee. Was ook niet heel moeilijk verstopt. We dronken wat bij het enige terras in Weurt wat open was. We waren zo’n beetje de enige bezoekers (toch raar op zondag), gelukkig was het een heel aardige vrouw, die ook nog onze Doppers heeft gevuld met water, gratis nog wel.

Nadat we onze drankjes ophadden, waren we klaar voor de laatste zeven kilometer naar Nijmegen. We liepen terug naar de dijk en hier konden we twee caches vlak na elkaar scoren, beide van WiGe, deze cachemaker heeft heel veel creatieve caches verstopt in deze omgeving. We hadden dan ook al vaker caches van zijn hand gevonden. Ook bij deze twee was het even goed kijken en dan…hebbes. De verstopmethode van nummertje 2, bij de sluis van Weurt, leek erg op die van de eerste, dus die ging sneller.

Het was tijd om over de eerste brug te gaan wandelen, de brug die de bijnaam “de handtas” heeft. Op deze brug was een multi-cache te doen over Operation Market Garden. Dit was een oneway-multi, dus één richting. Toevallig voor ons de goede richting. Helaas waren de vragen van deze cache ingewikkeld gesteld en klopte ook niet alles. We hebben veel tijd verloren met opzoekwerk en toen bleek de cache 500 meter de verkeerde kant op te liggen. We hadden toen al meer dan 20 kilometer gelopen en hadden geen zin meer in een kilometer extra. Jammer van de multi dus. Wel nog even stilgestaan bij het monument van de Waalcrossing. Triest hoor, 48 van die jonge mannen, allemaal rond de 20 jaar oud, gesneuveld om een rivier te veroveren in een land dat niet eens het hunne was (want allemaal Amerikanen). Bij zonsondergang gaan er lampjes op de brug branden, één voor elk slachtoffer. Omdat het nu natuurlijk nog licht was, hebben we dat niet gezien. Lijkt me best mooi om dat een keer te zien.

Via een kort stukje door de polder bij Lent, kwamen we bij de volgende brug uit, die met de bijnaam “de snelbinder”. Minder mooi dan de eerste brug. Maar wel fijn dat wij nu kunnen leven in vrijheid en dat er nu wel drie bruggen zijn om de stad binnen te komen of te verlaten wanneer je dat maar wilt. We liepen nog een stukje langs de Waalkade, hier ligt een soort van labyrinth en gingen via de Antoniuspoort de binnenstad van Nijmegen binnen. We stonden nu al snel voor de Stevenskerk, die we al een hele tijd vanuit de verte hadden kunnen zien liggen. De kerk was echter al gesloten, dus we konden hier niet ons eindringetje ophalen. Ook had ik nog de toren willen beklimmen (ook een doel op mijn DZP-lijst), maar dat moet op een andere keer wachten. We gingen het laatste ringetje, van de gemeente Nijmegen zelf, ophalen bij de tweede locatie, een café, maar die deden heel moeilijk. Uiteindelijk wel het ringetje gekregen. Hiermee hadden we de Walk of Wisdom officieel voltooid. Dat zijn we gaan vieren met een hapje en een wijntje op een Nijmeegs terras. Daarna volgden nog de laatste meters naar het station van Nijmegen. We hadden vandaag zo’n 23 kilometer gewandeld en het ging ons dit keer goed af.

Walk of Wisdom blogs:

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt.

Wandelroutes: Walk of Wisdom (etappe 5)

Met mijn moeder loop ik de Walk of Wisdom, een wandelroute in vogelvorm rondom Nijmegen van 136 kilometer. Ondertussen hebben we vijf etappes gedaan en in 2017 moeten we nog 1 of 2 etappes (even kijken hoe we het in gaan delen, dit zijn geen vaste indelingen, zoals bij Dwars door Gelderland). Ik schreef al eerder verslagen over etappe 1, etappe 2, etappe 3 en etappe 4.

We liepen etappe 5 op 15 augustus 2016.

Mijn moeder en ik gingen verder etappe 5 van de Walk of Wisdom. Deze liep van het station in Ravenstein, naar een bushalte in Afferden. Voor mij was deze route voor een groot gedeelte bekend terrein, want de route liep door Wijchen, waar ik in april een dag heb gefietst en de trail van Wijchen heb gedaan. Er was toen 1 cache offline en dat zou mijn enige found van deze dag worden. Mijn moeder kon veel meer caches scoren, omdat we dus de helft van de Wijchen-trail passeerden.

We liepen eerst door Ravenstein om met de pont over te steken naar Niftrik – of all places. We waren de enige twee passagiers op de pont, maar de schipper had wel van de Walk of Wisdom gehoord. Hij had vaker wandelaars vervoerd, die de WoW liepen. Je kon ook over de brug lopen, maar wij vonden de pont origineler. In Niftrik, dat groter is, dan ik dacht, konden we ons enige ringetje van de dag ophalen. Het was nog te vroeg voor koffie, dus besloten we meteen door te lopen. Het was ook niet zo’n gezellig restaurant. De route ging van Wijchen naar Leur. Dit was precies hetzelfde stukje, als wat ik in april al had gefietst. Langs het kerkje en de koeienboerderij.

We stonden bij de molen toen er ineens een auto stopte. Een vrouw sprong eruit en vroeg ons of we een STF (Second To Find, de tweede die een nieuwe cache vind) wilden. Van mij hoefde het niet zo, maar mijn moeder leek het wel leuk. Zo kregen we een lift naar een nieuwe cache, die net online was gekomen, iets verderop. Hij lag voor mij op een bekende plek, hier lag eerst een andere cache, die ik had gelogd tijdens mijn Wijchen-dag in april. Nu was er een nieuwe cache, een soort van vogelhuisje in de vorm van een caravan op de oprit. De Heideroosjes en HaJaMaToJo scoorden hier een gezamelijke STF. We werden door de enthousiaste vrouw, die ook één van de makers van de Wijchen-trail bleek te zijn, weer afgezet bij de molen. We bedankten haar en wandelden nu het gebied achter de molen in, hier was ik tijdens mijn fietstocht niet geweest. Dit bleek een onverwachts mooi stukje te zijn, met heide en water. Zo kwamen we uit in Hernen, waar de route verderging langs het kasteel. Hier zag ik in april voor het eerst een afbeelding van Pelgrim. Dus leuk dat we de route nu echt aan het lopen zijn.

Het laatste stuk van de etappe viel ons nog best zwaar. Het was warm en we wilden wat drinken op een terrasje, maar in deze streek is zo’n beetje alles gesloten op maandag, ondanks dat het toch midden in de zomervakantie was.

Er volgde nog een stuk door een moerasachtig gebied, dit was nog wel een mooi stukje, maar het laatste stuk was gewoon “voortstrompelen” over de asfaltweg, naar de bushalte in Afferden. Tegenover de bushalte lag het gesloten restaurant waar we ook nog een ringetje hadden kunnen scoren. Dat wordt dus voor de volgende en waarschijnlijk laatste keer. We hebben nu nog maar 1 etappe te gaan, maar misschien gaan we die toch in twee delen lopen.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.

 

Wandelroutes: Walk of Wisdom (etappe 4)

Met mijn moeder loop ik de Walk of Wisdom, een wandelroute in vogelvorm rondom Nijmegen van 136 kilometer. Ondertussen hebben we vijf etappes gedaan en in 2017 moeten we nog 1 of 2 etappes (even kijken hoe we het in gaan delen, dit zijn geen vaste indelingen, zoals bij Dwars door Gelderland). Ik schreef al eerder verslagen over etappe 1, etappe 2 en etappe 3.

We liepen deze etappe op 10 juli 2016.

Mijn moeder en ik gingen verder met de Walk of Wisdom. Dit werd onze vierde etappe. Dit keer weer gewoon in de goede richting (we liepen etappe 2 en etappe 3 in tegengestelde richting, vanwege het vervoer). Al vroeg in de trein naar Nijmegen en daarna met de bus naar de Hatertse Vennen. En toen misten we dus de bus, wat heel erg dom van ons was. Het kwam omdat de bestemming alleen op de bus stond en niet op het bord boven de halte en wij niet goed op de tijd hadden gelet. De volgende bus zou pas een uur later komen. Dus zijn we in een andere bus gestapt, waardoor onze etappe wel een kilometer of drie langer werd. Het eerste stukje was dus saai door de stad. We kwamen nu ook op een andere plek de Hatertse Vennen binnen. Wel meteen een fietspaddestoel voor mij. Het was hier nu veel drukker, dan de vorige keer dat we hier waren. Het was vandaag dan ook zonnig weer, 25+ graden. Dat hebben we geweten. De route liep niet door het bos, maar hoofdzakelijk over boerenweggetjes en zandpaden tussen de weilanden. Er was weinig beschutting, dus we liepen bijna de hele tijd in de volle zon. Ik had me daar op voorbereid met een pet en zonnebrand, mijn moeder…eh niet (van wie zou ik die eigenwijsheid toch hebben ;>)

Goed, we liepen een heel stuk langs het kanaal. De hele tijd kwamen we bordjes tegen, die ons verwezen naar de kroonwerken van Grave, gebouwd door Menno van Coehoorn. Laat ik die naam nou al vaker tegengekomen zijn tijdens het geocachen, in Nijmegen om precies te zijn (en de dag erna zou ik hem ook weer tegenkomen in Bergen op Zoom, want Fort de Roovere is natuurlijk zijn grote meesterwerk). Uiteindelijk vielen die kroonwerken nogal tegen, er was niet veel van te zien, alleen wat verzakking in het weiland en een paar bakstenen.

We wisten dat we over de brug over de Maas bij Grave moesten, de John S. Thompsonbrug. Hier had ik in mei al eens met Anke een earthcache gedaan met uitzicht op de brug, maar toen zijn we niet op de brug zelf geweest. Nu mochten mijn moeder en ik te voet over de brug. Ik vond het wel leuk, mooi uitzicht, beetje naar de stuw onder een deel van de brug kijken, bootjes kijken.

btw: dit is dus die stuw die kapot gevaren is rond Kerstmis en waardoor er nu grote problemen zijn met de waterstand in de Maas

Na de brug liepen we richting het plaatsje Grave. We kwamen langs het Pelgrim-kunstwerk dat voor het appertementencomplex de Catharinahof staat. Officieel heet het dus de Catharina-Engel, ik noem het Reuze-Pelgrim. Op dit kunstwerk van Huub en Adelheid Kortekaas is Pelgrim gebaseerd. Ik heb er nog steeds moeite mee om Pelgrim als een engel te zien. Voor mij is hij echt veel meer een soort van Groot, een plant dus. Op hun website hebben de kunstenaars het over een “spirituele bloem”, dat vind ik ook nog altijd een betere benaming dan Engel. Maar goed, het kunstwerk is dus eigenlijk een reuzepelgrim, maar dan met meerdere vleugels in drie richtingen. Ik maakte een foto van  mijn kleine Pelgrim met de Reuze Pelgrim op de foto.

In het centrum van Grave aangekomen, konden we ons eerste vogelringetje van vandaag ophalen. We bleven hier meteen op het terras zitten om wat te drinken. Naast het terras stond ook nog een gratis waterpomp, waar we dankbaar gebruik van maakten om onze Doppers te vullen. Er is vandaag flink wat water doorheen gegaan.

Na een half uurtje hadden we weer genoeg moed verzameld om verder te gaan, we waren immers pas net over de helft van de wandeling.

We gingen nu richting Keent. Daar waar de taurussen (= oerrunderen) zijn! Hier was ik al eerder geweest, in mei, met Anke. Toen wist ik nog niets van de Walk of Wisdom, want dan hadden we toen voor iets anders gekozen. Ik liep nu namelijk precies dezelfde route, als die ik toen met Anke heb gedaan. Voor we echter in Keent waren, was er een eindeloos lang stuk over een fietsdijk in de brandende zon. Het stuk door Keent zelf vonden we allebei weer leuker, dit had een wat afwisselender uitzicht en hier waren caches. Anke en ik hadden in mei nummertje 1 van de Parels van Keent niet kunnen vinden. Ik hoopte dat het mijn moeder wel zou lukken. We hebben ook nu weer flink gezocht en na een minuut of 10 werd de cache gevonden door mijn moeder. Dit werd mijn enige found van de dag, maar wel mooi een frustratie opgelost. We liepen verder en mijn moeder kon ook de overige drie parels van Keent nog loggen. Die had ik dus al. Wel zagen we nog een paar taurussen, maar niet de hele kudde, zoals toen met Anke. Waarschijnlijk stonden die ergens in de schaduw.

Toen we Keent uitwaren, hadden we het allebei bloedheet en hadden we het eigenlijk wel gehad. Ik had hooikoorts, maar mijn moeder was er erger aan toe, die was zo erg verbrand, dat ik bang was, dat ze een zonnesteek had. Ik had ook heel zere voeten. Maar er waren hier geen bushaltes, want boerenniemandsland en we moesten dus echt nog een paar kilometer naar Ravenstein. Officieel liep de route in een rechte hoek langs twee kruisende rivieren. Ik besloot rigoreus af te snijden, door zoveel mogelijk in een schuine hoek te lopen. Mijn moeder vind het best als ik de route bepaald, ze is niet zo’n kaartlezer, ook al heeft ze wel haar eigen GPS. We hadden al genoeg rivieruitzicht gehad, die dag. Na dit afsnijstukje, waarbij we wel een kruisbeeld misten, oei oei… – de Walk of Wisdom claimt niet religieus te zijn, maar ik moet er dan om glimlachen dat alle kapellen en kruisbeelden wel aangegeven staan in het routeboekje – kwam Ravenstein in zicht. Maar we moesten onder de eeuwenoude stadspoort doorlopen om er binnen te kunnen. Ik was nog nooit eerder echt in Ravenstein geweest (alleen station), maar mijn moeder wel en die wist dat er een leuk restaurant was, vlakbij die stadspoort. Daar zouden we zelfs ook nog een ringetje op kunnen halen. Het duurde echter eindeloos voor we bij die stadspoort waren. Ik had me er ondertussen een voorstelling van gemaakt alsof het de gouden triomfboog uit Kolonisten van Catan was, dus de uiteindelijk poort viel een beetje tegen, alle historie ten spijt. Wel was mijn moeders restaurant echt heel dicht bij die stadspoort. Dankbaar zakten wij neer op een terras, verzuchtend dat we nooit meer gingen lopen. We hebben best lang bij dit restaurant gezeten (en daar gegeten), tot we weer bijgekomen waren. Nu moesten we nog ongeveer een kilometer naar het station van Ravenstein. Ondertussen was het avond en iets afgekoeld, dus dit laatste stukje verliep beter dan de overige 25 kilometer. Ondanks dat dit een vlakke etappe was, hebben we deze als veel zwaarder ervaren dan de heuveletappes 1, 2 en 3. Het weer kan dus wel degelijk van grote invloed zijn op je wandeltocht.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.

Walk of Wisdom: etappe 3

De tweede dag zaten we al vroeg aan het heerlijke ontbijt in de bed- and breakfast. Er waren nog twee andere vrouwen, die waren het Pieterpad aan het lopen. Ik vroeg hoeveel kilometer zij per dag deden en verwachtte iets van rond de 50 te horen als antwoord, maar zij deden dus ook maar zo’n 25 kilometer per dag. Ook klaagden ze over blaren. Die heb ik gelukkig nooit. Mijn moeder ook niet. Het ontbijt was trouwens heel erg lekker en er was ook nog een lieve hond, genaamd Bommel. Een Airdale-terriër. Dan wil ik ook weer spontaan een hond hebben.

Rond half 10 verlieten wij het pand om te beginnen aan onze derde etappe. Eigenlijk is dit dus de tweede etappe in omgekeerde volgorde. Vandaag liepen we van de Mookerplas, over de Sint Jansberg, de grens over naar het Reichswald, dan naar Kranenburg en ten slotte over de oude spoorlijn naar de eindbestemming Wyler, een klein Duits plaatsje, dat net over de grens ligt. Het grootste gedeelte van de dag liep de route dus door Duitsland en daardoor had ik een doel: het vinden van 10 Duitse caches, zodat de Heideroosjes de 200 Duitse founds zouden halen. Eerst probeerden we de offset-multi bij de Plasmolen op te lossen. We vonden het eerste waypoint, maar de cache zou weer bijna een kilometer terug bij de Mookerplas liggen. Omdat dat heen en terug dan weer bijna twee kilometer zou zijn, besloten we de cache te laten gaan. Dat vonden we wel jammer, maar ja, je moet keuzes maken af en toe. We begonnen dus aan de tocht over de Sint Jansberg. Af en toe een steile klim, maar wat een prachtig gebied. Ik was hier al eerder geweest tijdens de 10 Years-wandeltocht, maar niet overal. We vonden het allebei op Rivendell lijken, de elvenstad uit Lord of the Rings. Overal bomen en planten en waterpartijen. Er liepen dan ook vele wandelroutes door dit gebied, op sommige paaltjes telden we de aanduidingen van wel zes verschillende wandelroutes. In het Duits noemen ze het een Wanderwegnetz, wat ik wel mooi vind klinken. We hadden het hele gebied voor onszelf, want we kwamen pas aan het einde mensen tegen. Het was natuurlijk ook een doordeweekse maandag. Wat ik ook heel gaaf vond, was dat er midden op de berg een mammoetboom stond. Ik heb al wel vaker mammoetbomen gezien, maar ze blijven gaaf. Deze was een overblijfsel van de tuin van het voormalige landgoed op de Sint Jansberg.

We verlieten de Sint Jansberg via een grasachtig veld. Een geluk bij een ongeluk van de regen is dat ik nauwelijks last van hooikoorts heb gehad deze dagen. Dit veld bevatte namelijk precies alle grassen en kruiden waar ik allergisch voor ben. Na dit veld moesten we de grens oversteken tussen Nederland en Duitsland. Op de grens stond een café, waar we een vogelringetje op konden halen, het zou alleen pas om 11 uur open gaan en het was pas kwart voor 11. Gelukkig voor ons waren ze al stoelen buiten aan het zetten en wilden ze ons best een ringetje geven. Wij vonden het nog te vroeg voor een koffiepauze, dus gingen vol goede moed het Reichswald binnen. Hier vonden we de eerste cache van de dag, Diep in het Koningsven. Die had een instinker-hint, maar mijn moeder vond hem gelukkig wel. Daarna volgde een lange tocht door het Reichswald. Hier waren we al eerder samen geweest om te geocachen, dus we wisten dat het flink heuvelop, heuvelaf ging. Halverwege konden we twee caches doen, een traditional en een multi-cache. De trad was snel gevonden, de multi was een off-set, maar het eerste waypoint was heel geniepig verstopt. Een Nederlandse man, die we tegen kwamen, beweerde dat er wolven in het Reichswald zaten, dus de rest van de wandeling maakten we daar grapjes over, vooral toen we pootafdrukken van een hond tegen kwamen. We hadden geluk dat de multi precies de route van de Walk of Wisdom volgde, alleen was er onduidelijkheid aan welke kant van het hek de cache zou liggen. Gelukkig hadden wij goed gegokt en vonden we de cache, die in een kraantje verstopt zat.  Iets verder op de route vonden we ook nog een traditional die Der Reichswald heette. Ter hoogte van deze cache begon het te regenen. In het bos zelf hadden we daar nog niet zo’n last van, maar toen we het bos verlieten regende het weer hard. Ik trok mijn regenbroek maar weer aan. Dit stukje Duitsland in de regen, met zware bewolking ziet er erg desolaat uit.

We zochten onze weg naar Kranenburg, tegen de tijd dat we daar waren, waren onze schoenen en mijn moeders broek alweer doorweekt. In de VVV van Kranenburg haalden we een vogelringetje op, het enige Duitse ringetje van de tocht. We hadden ondertussen ook honger gekregen en de vriendelijke vrouw van de VVV wees ons de weg naar de bakkerij. We waren nog nooit in het centrum van Kranenburg geweest, het is een oud stadje met een stadswal en een mooi kerkje. Mijn moeder bleek een cache in het centrum te hebben ingeladen, die ik niet had. Natuurlijk hebben we deze wel gelogd. De bakkerij was vrij groot met een soort van restaurantgedeelte erbij, waar je broodjes en/of gebak kon eten. Het was er voor een regenachtige maandagmiddag behoorlijk druk, met hoofdzakelijk Nederlanders. Wij zagen eruit als twee verzopen woudlopers en werden voortdurend argwanend bespied door het echtpaar aan het tafeltje achter ons. We knapten weer op van de warme drankjes en de broodjes en het was zelfs gestopt met regenen. Dus begonnen we vol goede moed aan het stuk tussen Kranenburg en Wyler. Dit liep voor een groot gedeelte langs de oude, niet meer in gebruik zijnde spoorlijn, in het Duits Draisinenstrecke genoemd. Je kunt hier op fietsen met van die grote fietsen, maar die hadden we bij de VVV in het hok zien staan, waarschijnlijk was daar geen animo voor op deze dag. Dus liepen wij een stukje echt over de spoorlijn, zoiets vind ik superleuk en de bielzen lagen precies de goede afstand uit elkaar voor een stap. Langs de Draisinen lagen diverse caches van een serie. Die hebben we allemaal gevonden, ook al zaten sommige wel lastig verstopt. Het hoogtepunt was de cache die op een hoogte van een meter of 5 in de seinmast verstopt zat. Ik besloot erin te klimmen, maar het is niet echt motiverend voor je eigen angstgevoel als je moeder dan op de grond staat te schreeuwen hoe eng ze het vindt dat jij dat doet. Maar ik heb de cache wel kunnen pakken. Die seinmast trilde trouwens wel heel erg. Ik krijg echter altijd pas een adrenaline-kick nadat ik iets engs heb gedaan. Dus toen we verder liepen, nu over het verlaten fietspad langs de spoorlijn. Helaas begon het toen weer te regenen. En dat bleef het de rest van de tocht doen. We vonden nog drie caches langs de Draisinen, voor eentje had ik mijn magneetklauw nodig, maar die heb ik altijd bij als ik mijn rugzak bij heb, zelfs naar school dus. Op de grens stond ook nog een leuke boog over het spoor heen, met de tekst welkom in den Niederlanden.

Voor ons volgde echter nog de laatste etappe naar de bushalte in Wyler. En die leek eindeloos te duren, gevoelsmatig veel langer dan de aangegeven kilometers in het routeboekje van de Walk of Wisdom. We hebben op het laatst ook niet meer de route gevolgd, want die ging over modderige, boerenommetje paden tussen de weilanden door en wij namen de asfaltweg. Heel prettig was dat niet, want de auto’s reden daar superhard, dus moesten we de hele tijd opzij springen om niet aangereden te worden. Ook liep de weg iets omhoog en stroomde het regenwater ons zo tegemoet. Hier bereikten we allebei wel ons dieptepunt, meer dan de dag ervoor in het Maldens Vlak. Uiteindelijk bereikten we dan de bewoonde wereld van Wyler. Ik had op de kaart in mijn GPS gezien dat er meerdere bushaltes waren, dus besloten we naar de dichtbijzijndste bushalte te lopen om te kijken of hier ook een bus naar het station van Nijmegen kwam. Dat bleek zo te zijn, het scheelde 700 meter met de bushalte waar we oorspronkelijk, heen wilden. Mijn moeder was er echt helemaal klaar mee, helaas was er geen bushokje, alleen een haltepaal. Een stukje verderop was er wel een soort van afdakje van een hooi-opslag. Dus daar ging ze onder staan. Het duurde echter nog 20 minuten voor de bus zou komen en in die straat lag nog een cache, ongeveer 200 meter verderop. Dus ik ben die cache nog gaan loggen, met het idee dat dat onze 200ste   Duitse cache was. Bij het loggen bleek echter dat de eerste cache van die dag, met een Nederlandse naam, wel op Duits grondgebied lag. Dus alle 11 de gevonden caches van deze dag zijn Duits. De stand staat nu dus op 201 Duitse founds. Wie weet worden we ook hier nog wel eens Kilocacher (dan heb je 1000 caches gevonden in een land, de Heideroosjes hebben dat in Nederland en België). Ik weet het, wishfull thinking. Zo vaak cachen we namelijk niet bij de Westerburen.

Tegen de tijd dat de bus aan kwam waren we allebei totaal doorweekt. Het was een beetje een vreemde buschauffeur (hij raakte een muurtje onderweg) en het was twijfelachtig of we de trein zouden halen. Ik had eigenlijk geen zin om een half uur te moeten wachten, we hadden twee minuten en ik vroeg mijn moeder of ze wilde rennen. Dat deden we en zo haalden we op het nippertje de trein. In de trein was het warm, maar in Tilburg moesten we 20 minuten wachten op de trein naar Oisterwijk en toen kreeg ik het echt heel koud.

We waren heel blij toen de trein kwam en ik was nog blijer toen ik thuis kwam en mijn natte kleding en schoenen kon uittrekken en een warme douche kon nemen. Ik geloof dat ik om 22 uur al knock-out ben gegaan.

Hopelijk hebben bij de volgende etappe betere weersomstandigheden. Ondanks het weer was het toch nog wel leuk hoor.

 

 

 

Waar ik blij van word

De afgelopen weken ging bijna alle tijd op aan schoolopdrachten. Nu alles is ingeleverd of getoetst heb ik “vakantie” (ik moet wel gewoon werken) en ineens weer een hoop vrije tijd.

Eindelijk weer tijd voor al mijn hobby’s.

Zo luidde ik de “vakantie” in met een weekendje weg (voor mij is dat zondag en maandag), twee dagen wandelen, twee etappes van de Walk of Wisdom. Hier zal ik later deze week een uitgebreid log over schrijven. Tijdens de wandeling vond ik ook een heel stel geocaches, waaronder een paar felbegeerde Duitse caches. Het was alweer even geleden dat we een Duitse cache hadden gevonden. Ook maakte ik koeienfoto’s van Schotse Hooglanders op de Mookerheide. En van wolken en van landschappen. En er waren ANWB-paddestoelen op de route, die ik wilde waymarken.

DSC05404

Deze avond ging ik voor het eerst in bijna twee maanden weer eens naar de bibliotheek. De afgelopen weken had ik nauwelijks tijd om te lezen, dus nu had ik binnen een kwartier een grote stapel boeken in mijn handen, waarvan ik toch maar weer de helft heb terug gelegd. Nu heb ik van alles wat, fantasy, history en young adult.

DSC05400

Ook bezocht ik de Ekoplaza, die vreselijk dure biologisch dynamische supermarkt. Want ja, biologisch is goed voor alles en iedereen, maar het is wel een veel duurdere manier om te verbouwen. Logisch dus dat de producten ook duurder zijn. Ik kom er dus vooral om smeersels voor op mijn brood te kopen. En soms een vegaburger, als die in de reclame zijn, want die zijn daar ook schreeuwend duur. Ik heb nu om uit te proberen: “energiemedaillons, een vitale delicatesse van groente, spruiten en tofu”. Bij deze omschrijving heb ik toch zo mijn vraagtekens. De Ekoplaza zit dus niet in mijn woonplaats, maar is in de stad, vlakbij de grote bibliotheek. Ik combineer die bezoeken dus altijd.

Deze week ga ik ook weer eens een keer spellen spelen. En zondag ga ik eindelijk een geocachingtrail doen per kano, als het weer een beetje mee werkt, tenminste.

Heerlijk, al die vrije tijd, ook al hoop ik nog steeds heel hard dat ik door mag naar het tweede studiejaar.