Geocachingverhalen uit het verleden: Enkeltje Den Dolder

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 8 april 2013:

Eigenlijk was dit een van mijn eerste NS-wandelingen en een eerste stap op het gebied van treincaching. Alleen noemde ik dat toen nog niet zo en was ik ook nog niet zo’n ervaren wandelaar. Dus een route van 18 kilometer was misschien nog een tikje te hoog gegrepen…

Enkeltje Den Dolder

Halverwege 2012 deed ik mijn auto weg en ondertussen begonnen de caches op fietsafstand op te raken. Inmiddels had ik wel een kortingsabonnement op de trein, dus ging ik op zoek naar caches die bereikbaar waren met dit vervoersmiddel. Zo vond ik al snel een bookmark-lijst met caches die begonnen bij een station. Enkeltje Den Dolder sprak me meteen aan, ruim 15 kilometer lopen van station Den Dolder naar station Baarn. Perfect. De volgende dag was ik vrij en het zou mooi weer worden, dus dan maar meteen de volgende dag dat gaan doen.

Het was nog wel twee uur treinen voor ik dan daadwerkelijk in Den Dolder was. Ik geloof niet dat ik ooit eerder in dit plaatsje ben geweest. Misschien moet ik eens foto’s gaan maken van alle stations waar ik kom (toevoeging: dat werd een doel bij mijn Day Zero Project). Kijken of ik alle stations van Nederland compleet krijg. Had ik eigenlijk mee moeten beginnen, onderweg naar Terschelling, want toen zijn we echt in uithoeken van het land geweest.

Den Dolder is een plaatsje in de nabijheid van Utrecht. De hele route was al ingeladen, dus ik hoefde onderweg geen coördinaten te kloppen. Ik moest wel vaak door de tekst heen scrollen op zoek naar de vragen. Gelukkig waren die niet al te moeilijk te beantwoorden. De route was afwisselend. Eerst door het bos, later over de Utrechtse Heuvelrug die bestaat uit bos met een stukje duinen, heel veel zandpaden en het einde op de landgoederen van Kasteel Groeneveld.

Al vrij in het begin maakte ik een uitstapje naar een cache van Skansen. Die lag bij een bankje bij een monument voor mensen die bij een brand waren omgekomen. Nu er alleen nog een grasveldje over was op de plek van het paviljoen, was het nauwelijks voor te stellen dat er ooit zo’n ramp had plaats gevonden hier.

Mijn volgende uitstapje was naar earthcache De Zoom. De Zoom is een soort van verhoging die dwars door het bos loopt. Je moest op de foto met een betonnen (meetpunt?)-blokje. De vorige avond had ik dat op internet gezien en leek het heel ver weg, dus het was wel grappig dat ik nu met mijn eigen ogen kon zien. Was nog wel even lastig om mezelf met GPS met het blokje op de foto te krijgen, maar het is gelukt. Daarna weer verder met de hoofdroute, nog onderbroken door het loggen van de cache Emporium. Dat vond ik een mooie naam voor een cache, klinkt lekker Romeins ofzo.

Na een kilometer of 8 kreeg ik last van mijn voeten. Daar heb ik de laatste tijd wel vaker last van, van zere hielen (hielspoor). Maar ik dacht dat het over was gegaan en durfde de lange wandeling daarom wel aan. Omkeren was geen optie, dat was net zo ver als doorlopen. Maar als ik op dat moment had geweten dat het nog 10 kilometer lopen zou zijn, dan weet ik niet wat ik gedaan zou hebben.

Er waren helaas weinig bankjes onderweg, gelukkig kwam ik wel een aantal fietspaddestoelen tegen; die kon ik waymarken en gebruiken als stoel. Helaas waren ze allemaal al geclaimd, alleen het fietsbord was nog voor mij, mijn tweede van Fietsroutenetwerk Provincie Utrecht.

Het nadeel van deze cache was dat de afstanden tussen de waypoints in het begin kort waren, waardoor je het gevoel had heel snel op te schieten, maar dat ze op het einde toe steeds langer werden, soms wel een kilometer of langer. En op een route van 15 kilometer kan het ook niet overal even mooi zijn. Dus soms sleepte ik mezelf weer een zandpad over.

Op de Utrechtse Heuvelrug aangekomen, kwam ik op bekend terrein. Hier heb ik bijna twee jaar geleden ook gelopen met Anke tijdens het allerlaatste GME. Dat besefte ik pas toen ik in de vogelkijkhut bij het Pluisven op het bankje zat.

Het stukje over de Utrechtse Heuvelrug was mooi, alleen jammer dat ik geen koeien gespot heb. Wel mooi dat ik nog over de Earthcache De Stulp heen liep, want ik had niet meer de fut om er voor om te lopen.

Na het duinstukje volgde een saaier stuk door de bossen en toen had ik het echt even gehad, ik moest mezelf echt voortslepen. Op elke paddo keek ik verlangend hoe ver het nog naar Baarn was. Toen de spoorlijn voor het eerst weer in zicht kwam, kreeg ik er weer zin in. Dat gaf een beetje het idee dat het eindpunt in zicht kwam. Op het landgoed rondom Kasteel Groeneveld aangekomen kwam het einde in zicht. Het kasteel zelf is niet zo heel mooi, ik vond het vooral heel kitscherig. De tuinen eromheen hebben wel weer iets, met waterpartijen en keurige lanen. Op het bankje voor het kasteel rekende ik de eindcache uit en die bleek op het landgoed te liggen. Er lag ook nog een traditional helemaal achteraan het landgoed, maar dat was 700 meter heen lopen en ook weer terug en dat kon ik niet meer opbrengen met mijn arme voetjes. Dus dan maar op naar de cache. Ik hoopte maar dat ik alle vragen goed beantwoord had, want het zou niet leuk zijn als ik de cache nu niet zou vinden als beloning. Gelukkig was hij keurig aanwezig op het door mij berekende waypoint en er zat zelfs een coin in. Jammer dat ik al mijn ruiltroep was vergeten, want het was ook nog eens een lekker grote bak.

Hierna moest ik nog verder lopen naar het station van Baarn en dat was nog een kilometer of twee, waarbij ik maar liefst drie keer het spoor over moest steken.

Ik was echt blij toen het station in zicht kwam. Vanwege mijn daluren-abonnement kon ik pas weer vanaf 18.30 uur met korting reizen. Vantevoren was ik bang geweest dat ik veel te vroeg klaar zou zijn met de wandeling, maar achteraf kwam ik precies op het goede tijdstip aan op het station. Ik had mooi de eerste trein naar Utrecht van na 18.30 uur. Die was te vroeg (een unicum voor de NS) en ik was echt blij dat ik kon zitten, vooral mijn voeten waren daar erg blij mee.

Met alle uitstapjes naar andere caches erbij, had ik had ruim 18 kilometer gelopen deze dag. Een prachtige wandeling, maar het is me best zwaar gevallen. En toch smaakt deze tocht naar meer van dit soort wandelroutes tussen stations.

Wat ik hier op 8 april 2021 nog aan toe te voegen heb:

Van die hielspoor heb ik nog lang last gehad, ik had het ook nog eens aan beiden hielen tegelijkertijd. Maar later ben ik natuurlijk een groot fan van NS-wandelingen/OV-stappers geworden en ondertussen heb ik er heel wat gewandeld.

Day Zero Project: Done: Doel #59

Doel #59 op mijn Day Zero Project-lijst luidt als volgt: “Prik een plaats op de kaart van Nederland en bezoek deze.” Nou had ik het mezelf heel moeilijk kunnen maken en een kaart van Nederland in stukje kunnen knippen. Maar ik besloot dat het wel handig was om in het midden van het land uit te komen, omdat ik afhankelijk ben van het openbaar vervoer. Dus iets zo rondom Utrecht leek me wel prima. En zo kwam ik uit op:

doorn

Doorn.

Ik was nog nooit in Doorn geweest, wel in plaatsen in de buurt, zoals Maarn en Leersum. Het eerste probleem was dat Doorn geen station bleek te hebben. Maar dat kon opgelost worden door naar station Driebergen-Zeist te reizen en dan verder te gaan per OV-fiets. Want verder bleek Doorn wel interessant voor mijn “prik-op-de-kaart-missie”.

 

In Doorn waren twee dingen die ik graag zou willen doen: het bezoeken van Huis Doorn met mijn museumkaart en de wandeling van Natuurmonumenten door de Kaapse Bossen inclusief uitkijktoren. Verder zou het leuk zijn als ik ook nog een paar caches mee kon pakken, want dit alles vond plaats op een 4-cache-datum. En hoewel die volgens mijn eigen maatstaven nog niet opgelost hoeven te worden, probeer ik dat wel te doen als ze op een zondag vallen. Wat nu dus zo was. Het zou dus een volle dag worden. Daarom zat ik om 8.13 uur al in de trein. Om in Driebergen-Zeist tot de conclusie te komen dat je daar geen OV-fietsen kunt huren in het weekend. Je zag de geel/blauwe fietsen door het raampje van de fietsenstalling staan, maar die is hermetisch gesloten. De fietsenstalling wordt uitgebaat door een extern bedrijf en de NS schijnt er niets aan te kunnen doen. Verdorie, ik had hier geen rekening mee gehouden.

DSC04761_LI (25)

Even baalde ik heel erg en wilde ik rechtsomkeert maken. Maar mijn DZP-doel dan? En die 4-cache-datum dan? En was ik dan voor niets hier naartoe gereisd? Uiteindelijk besloten om dan maar de dichtbij zijnde caches te voet te doen. Dat werd ten eerste Sans Soucis, een cache bij een oud huis in Zeist. De cache zat verstopt in een geheim vakje in de minibieb voor het huis. Ik vond het leuk gedaan, ik vind minibibliotheken altijd leuk, zeker sinds mijn moeder en de buurvrouw er ook eentje hebben.

Na deze cache deed ik het Kleine Kasteel. Ondertussen had ik besloten dat ik te voet naar Huis Doorn zou gaan. Dat had ik beter meteen kunnen besluiten, want voor de twee caches was ik eigenlijk de verkeerde kant opgelopen. Maar ja, dan had ik weer minder caches gehad. Het was ongeveer acht kilometer lopen naar Huis Doorn. Ik koos voor het kasteel, omdat “wandelen naar een wandeling” zo raar klinkt. En de start van de wandeling was ook verder weg, dat speelde ook nog mee.

De wandeling naar Doorn was niet heel bijzonder, het was bijna één rechte weg. Er stonden wel een paar paddo’s langs die weg, maar ik denk dat ik die al eerder heb gezien, toen ik in 2015 in Zeist ben geweest. Pas toen ik afboog naar landgoed Beukenrode werd de omgeving interessanter. Beukenrode is een privé-landgoed, maar je mag er wel wandelen op de paden. En er lag dus een cache, die was nog best creatief verstopt. Gelukkig wel gevonden.

Ik naderde nu het dorp Doorn. Bij het oorlogsmonument bij het gemeentehuis lag een cache van de Oorlog & Verzet op de Utrechtse Heuvelrug-serie. In het verleden heb ik hier al meerdere caches van gevonden, wie weet krijg ik de serie ooit nog eens compleet. Dat zou best bijzonder zijn, omdat ik niet uit deze streek kom.

DSC01981
Poortgebouw naar het park rondom Huis Doorn, wat je in de verte al ziet liggen

Ondertussen was ik bij het poortgebouw van Huize Doorn aangekomen. In het park rondom het kasteel lag ook nog een multi-cache, dus het leek mij wel leuk om die ook nog te doen. De andere keuze was om nog drie traditionals verderop te gaan doen, maar dan zou ik met de tijd in de frut komen en ik wil nu toch nog een keertje terug voor de wandeling door de Kaapse Bossen.

DSC01982
Huis Doorn met de toegangsbrug. Zonder mensen, wat best knap is op een drukke zondag.

Goed, ik haalde meteen kaartjes in het poortgebouw voor het huis en het paviljoen (gratis met mijn museumkaart) en ik kon de eerste vraag van de multi al oplossen. Voor het huis zelf kon ik de tweede vraag oplossen, maar eerst het huis bezocht. Het was er gigantisch druk vandaag. Helaas waren er vandaag geen rondleidingen (dat vind ik eigenlijk fijner), maar kon je vrij rondlopen. Dus af en toe wel een verhaaltje meegepakt, maar er hingen verder niet veel bordjes met informatie. Ik vond het vooral veel kitsch. En waar de voormalige bewoner van Huis Doorn, keizer Wilhelm II hier toch vooral opgehemeld wordt (tja, het is natuurlijk de broodwinning voor al deze mensen), zet ik toch mijn vraagtekens bij de keuzes die hij in zijn leven heeft gemaakt EN bij zijn onvoorstelbare rijkdom. Hij liet blijkbaar 60 treinwagons vol spullen vervoeren naar Huis Doorn. In Duitsland bewoonde hij o.a. een kasteel met maar liefst 700 kamers! Huis Doorn is een stuk kleiner, het heeft amper 20 kamers. In mijn ogen nog een kast van een huis, maar voor Wilhelm was het natuurlijk maar een klein huisje.

DSC01986
Tekening/schildering van Huis Doorn in vroegere tijd (1660)

Het voordeel van een museumkaart is dat je dan niet lang tegen je zin in hoeft te blijven. Binnen een uur stond ik alweer buiten. Eigenlijk vond ik de tentoonstelling in het paviljoen, over de eerste wereldoorlog, indrukwekkender. Ik kan nog steeds niet begrijpen waarom al die landen simpelweg elkaars mensen dood gingen schieten (10 miljoen doden, burgerslachtoffers niet meegerekend, ik las laatst in de krant dat dat er nog meer waren), maar dat de wereld gek is, is al vaak genoeg gebleken.

 

Buiten in het park maakte ik de cache af. De vragen en de tekst waren een beetje moeilijk opgesteld, maar met goed lezen, kijken, tellen en rekenen klopte het allemaal wel. En ik zag zo mooi alle highlights van het park, zoals het mausoleum (Wilhelm ligt hier begraven), de kapel, de rozentuin en de duiventil. Ook de cache werd gevonden.

DSC01983
Voorzijde Huis Doorn

Het was ondertussen 16.45 en ik had opgezocht dat de bus bij de bushalte om 17 uur zou vertrekken. Het leek mij verstandig om de bus terug te pakken, want om weer ruim zeven kilometer terug te gaan wandelen langs die saaie weg leek me niet zo leuk en ook niet haalbaar vanwege de tijd. De bus was maar een paar minuten te laat en ik zat er niet eens alleen in, het was zelfs best een druk traject qua in- en uitstappen. De buschauffeur reed vreselijk hard en lomp en ik werd er misselijk van, dat heb ik wel vaker in bussen of auto’s. Ik was blij toen het station in zicht kwam. Ik stapte uit bij station Driebergen-Zeist. Voor de verandering verliep de terugreis eens voorspoedig: alle treinen sloten goed op elkaar aan en er waren geen storingen.

Volgend jaar ga ik waarschijnlijk nog een keertje terug naar Doorn voor de wandeling door de Kaapse Bossen. Maar voor vandaag was ik toch wel tevreden met de combinatie van geocaching, wandelen, waymarking en museumbezoek.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt. Het kaartje van Doorn komt van Google Maps. 

NS-wandeling Landgoed Groeneveld (17)

Ik heb mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst…what the hell was I thinking when I wrote that…? Vandaar dus het cijfer achter de titel van deze blog. Wandeling nummer 17 voor mijn DZP vond plaats in juli 2018.

Landgoed Groeneveld

15 kilometer, van station Baarn naar station Hilversum Media Park.  Met een omweg voor een virtuele cache, dus ik zat uiteindelijk aan de 18 kilometer.

 

Voor deze dag stond er weer een NS-wandeling op het programma en wel Landgoed Groeneveld van station Baarn naar station Hilversum Media Park. Beide stations waar ik al eens eerder ben geweest, dus geen nieuwe borden voor mijn lijst, maar dat mocht de pret niet drukken. Vanaf station Baarn ga je meteen een hooggelegen paadje langs het spoor in, omringd door wat bomen. Ik herkende dit paadje nog uit de tijd dat ik nog nooit een NS-wandeling had gedaan, maar al wel geocache-routes van station naar station deed. Zo liep ik in april 2013 de multi-cache Enkeltje Den Dolder van station Den Dolder naar station Baarn. Deze dag bleek dat de routes elkaar een klein gedeelte overlapte, alleen liep ik nu in tegengestelde richting, omdat ik toen in Baarn eindigde en nu hier startte.

 

Ik begon nu dus eigenlijk met het stukje, wat toen het einde was. Op geocachinggebied ging het bijzonder voorspoedig, want gedurende de eerste kilometer van de wandeling kon ik al drie caches loggen en daarvoor hoefde ik amper van de route af te wijken. Het Kippenbruggetje stelde als cache niet veel voor, maar ik vond het wel een grappige cachenaam. Hier kon ik ook al een paddo waymarken, maar het zou kunnen dat ik die ook al gezien heb tijdens Enkeltje Den Dolder. Mijn cachegeheugen is na bijna 8750 caches nog altijd heel goed, maar al die paddo’s onthouden is onmogelijk, want die dingen lijken nogal op elkaar. Dus komt het wel eens voor dat ik er eentje keurig heb gemarkeerd, die ik dan in het verleden ook al eens heb gedaan. Ach, zoveel moeite kost een paar foto’s nemen en een coördinaat opslaan nou ook weer niet.

 

Via een spannend uitziende spoorbrug ging ik het bos in en via brede bomenlanen kwam ik uit bij Kasteel Groeneveld en het bijbehorende landgoed. Het kasteel was niet open op maandag, wat ik van de ene kant niet zo erg vond: want een museumkaart was niet geldig en ook vanwege de tijd. Van de andere kant kostte de entree maar 5 euro en waren er best interessante tentoonstellingen o.a. over de tekeningen van Fiep Westendorp. Dus wellicht dat ik nog terug ga, als dat er van komt. Er ligt ook nog een multi op het landgoed, waar ik nu ook geen tijd voor had. Kasteel Groeneveld zelf is niet echt heel mooi (in vergelijking tot andere kastelen), meer een landhuis dan een kasteel.

DSC01646

Ik was er destijds ook al lang gelopen en ook over de bijbehorende landgoederen. Toen had ik vreselijke zere voeten en verlangde ik naar het einde, nu was ik nog fris en fruitig, aan het begin van de route. Ik maakte zelfs een omweggetje om de cache bij de Escher rotonde te kunnen loggen. Dit omdat ik een zwak heb voor het werk van de kunstenaar Escher. Op de rotonde staat een 3D-kunstwerk wat gebaseerd is op een tekening van Escher, hij heeft bijna 30 jaar in Baarn gewoond. Ik vond het een mooi kunstwerk, maar ja, zoals gezegd, ik houd van Escher.

 

Het landgoed – waar het best wel druk was met mensen – liep haast ongemerkt weer over in een bosgebied, waar het een stuk minder druk was. Ik vind het altijd grappig om te zien dat veel mensen toch in de buurt van een bezienswaardigheid of eetgelegenheid blijven. Zelf houd ik wel van dat gevoel dat het bos van mij alleen lijkt. Ik passeerde nog een cache die precies op de route lag, in een omgebouwd paaltje. Grappig detail is dat deze cache bij de Vincent-serie hoort, waar ik vorig jaar ook al een cache van heb gelogd, op het landgoed bij het hoofdkwartier van Natuurmonumenten. Dus leuk om er nu nog eentje te hebben.

 

Aan de rand van het Goois Natuurreservaat gekomen, koos ik een bankje uit om te lunchen. Ik moest trouwens erg gniffelen om die naam. Ik vind reservaat toch klinken als een afgesloten ruimte waarin je iets opsluit. En ik dacht daarbij dus aan Bekende Nederlanders die veelal in het Gooi wonen. Opgesloten in het Goois Natuurreservaat.
Vlakbij mijn bankje waren enkele koeien aan het grazen. Nou ja koeien, ik denk dat er minstens eentje een stier was, aan zijn…eh…onderdelen te zien. De koeien kwamen steeds dichterbij en de stier liep zelfs rakelings langs mijn bankje af. Helaas was ik te laat met mijn foto, maar het was een leuke lunch, voor Maartje de Koeienfotograaf.

 

Tijdens de lunch had ik besloten dat ik om ging lopen voor de virtuele cache Walk of Fame. Hiervoor moest je een foto van jezelf maken op het podium van een natuurtheater, verborgen in de bossen ongeveer een kilometer vanaf de route. Het bleek de moeite van het omlopen waard. Ik kwam uit in een mooi natuurtheater. Het zag er nog heel intact uit, maar bleek toch niet meer gebruikt te worden, alleen soms tijdens kinderkampen. Jammer hoor. In Oisterwijk hebben wij ook een Natuurtheater en dat wordt nog wel gebruikt door de plaatselijke amateurverenigingen. Ik ga er altijd graag naartoe. Maar dit theater zag er eigenlijk nog natuurlijker uit dan het onze. Ik voerde er de eenmalige, korte voorstelling “Heideroosje op de Hilversumse Heide” uit en maakte een foto van mezelf met de timer. Missie volbracht.

 

Op de terugweg naar de route kwam ik zowaar nog een Vincent-cache tegen. Dus nu heb ik er totaal al drie. Owh ja, ter informatie: Vincent is de kat van de eigenaars van de caches.

DSC01683

Teruggekomen op de route ging ik het mooiste stukje van de route op: de heide. Hier kon ik de earthcache Aardkundig Monument Gooise stuwwal doen en maakte ik de mooiste foto’s van de dag. Ook kwam ik nog een heleboel paddo’s tegen.

DSC01701

DSC01686

Ik verliet dit mooie stukje heide via de Sint Jansberg, waar een oud kerkhof is. Er was ook een cache, waar ik eerst aan voorbij liep, omdat hij op de kaart in mijn GPS onder een P (van parkeerplaats) verborgen lag, maar ik liep er nog even voor terug. Je bleek eigenlijk een sterke magneet nodig te hebben en mijn kleine magneetklauw was veel te zwak. Maar ik ben heel inventief en heb allerlei hulpmiddeltjes bij. Het lukte uiteindelijk door een touwtje om de cache heen te laten zakken, dat strak te trekken en zo de cache op te tillen. Weer een missie geslaagd. Later, tijdens het loggen las ik nog allerlei interessante informatie over het oude Sint Janskerkhof en de doodswegen. Wat een bijgelovige voorouders hebben wij zeg!

DSC01693

Ik stak de weg over voor de laatste etappe. Die bleek door bekend gebied te lopen, nou ja het eerste stukje dan. Hier staat namelijk de oudste paddo van Nederland! Helaas is het een replica en niet eens een heel mooi gelukte replica. Ik had hem ook al eerder gezien, want er ligt ook een cache bij, die ik deed met Anke, Stephanie en G., tijdens het GME-weekend in april 2010. Die cache heette dan ook Paddo. Ik schreef toen een zielig logje over dat iedereen mij altijd plaagde met mijn fascinatie voor het waymarken van paddo’s. Ter motivatie kreeg ik toen een supermooie paddo-coin van de Paddo-Officers. Die coin heb ik natuurlijk nog steeds en ik ben ook altijd paddo’s blijven waymarken. Ik heb zelfs mijn Persoonlijke Paddo, die heeft mijn vader voor mij gemaakt. Oorspronkelijk als surprise voor Sinterklaas, maar hij staat nog steeds ter decoratie in mijn huis.

 

Na die replica ging ik verder het gebied in dan destijds en daar bleken de echte “gouwe ouwe” paddo’s te staan: de lage nummers die de nog intact zijnde oudste paddo’s van Nederland vertegenwoordigden. Wel, ondanks dat ze ongetwijfeld allemaal al geclaimd zullen zijn, liep het kwijl nog net niet uit mijn mond.

DSC01714

DSC01715

Nadat ik al die paddo’s gemarkeerd had, liep ik verder over de Hilversums heide. Ik probeerde nog wat caches te vinden van de Smiley op de Hei-serie, maar die waren goed verstopt. Ik vond er uiteindelijk maar eentje van de drie die ik heb geprobeerd. Maar ik was toch wel tevreden over het aantal geocaches van vandaag: tien stuks met een earthcache en een virtual erbij, dus dan hoor je mij niet klagen.

DSC01717

DSC01718

De route was overall gezien heel mooi, maar het laatste stukje, door Hilversum was een beetje een pauperwijk. Wat nog versterkt werd door de stinkende containers die overal buiten stonden. Waarschijnlijk werden die de volgende dag opgehaald, maar met dit warme weer (30+ graden) rook het niet aangenaam. Maar ja, een andere weg naar het station is lastig, natuurlijk en het was maar een halve kilometer ofzo. Aangekomen bij het station had ik mooi de eerste trein na 18.30 uur, dus ik was ook nog op een redelijke tijd thuis. Ik was wel erg dorstig geworden, want het was dus bloedheet en ik had eigenlijk te weinig drinken meegenomen en kwam onderweg geen winkels tegen.

DSC01721

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.

NS-wandeling Utrechtse Heuvelrug (8)

Ik heb mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst…what the hell was I thinking when I wrote that… Vandaar dus het cijfer achter de titel van deze blog. Dit is de achtste wandeling voor mijn DZP. Ik loop gruwelijk achter met het plaatsen van verslagen, dus deze wandeling vond al plaats in de zomervakantie, om precies te zijn op 14 augustus 2017.

Utrechtse Heuvelrug

14 kilometer van station Driebergen-Zeist naar station Maarn:

Ik ging proberen om aan meerdere DZP-doelen op een dag te werken. Eén van die doelen is om per trein plaatsen te zoeken met de letters van mijn naam, waar ik nog niet eerder ben geweest. Voor de M had ik al een tijdje Maarn in gedachten. Deze stations tellen dan ook meteen mee voor het 25 nieuwe stationsborden-doel (dit heb ik ondertussen vervuld). Vorige week had ik ontdekt dat er ook een NS-wandeling naar Maarn toe liep, dus die kwam meteen op de verlanglijst en het kwam vandaag al meteen uit om te gaan, dus werd het die.

Het zou ideaal wandelweer worden vandaag: de eerste echt zomerse dag van augustus. De route liep over de Utrechtse Heuvelrug en startte bij station Driebergen-Zeist. Dit was een station waar ik al eerder was geweest, twee jaar geleden toen ik per OV-fiets in deze omgeving caches heb gedaan. Ik herkende het station dan ook nog. Dit keer ging ik echter niet fietsen, maar wandelen. Het eerste stukje van de route, richting het dorpje Austerlitz liep wel over de fietspaden waar ik toen ook overheen ben gefietst. Op een bepaald moment ging ik echter met een wandelpad het bos in en kwam ik over een stuk heide en stuifzand. De heide staat nu in bloei, dus dat is mooi om te zien en ja: ik ga het nog een keertje zeggen: Heideroosjes horen op de heide. Blijft leuk om te zeggen.

Via de rustige bossen kwam ik uit in het plaatsje Austerlitz. Ook hier was ik dus al eerder geweest, tijdens die fietstocht, twee jaar geleden. Ik heb toen ook een stuk gewandeld door de bossen rondom dit plaatsje om de caches van Rondje Austerlitz te loggen. Deze liggen er nu nog steeds. Maar natuurlijk mag je caches niet 2x loggen, dan zou het wel wat makkelijk worden. In de buurt van het dorpsplein lag wel een nieuwe cache, die er twee jaar geleden nog niet was: Drinkwater op het plein. Deze heb ik natuurlijk wel gelogd. Was even zoeken waar hij lag en je had er een magneet voor nodig, maar mijn telescoopmagneet (voor 2 euro gekocht bij de Flying Tiger) zit standaard in mijn geocachingrugzak, dus dat was geen probleem.

Wat ik heel jammer vond, was dat ik toen de in deze omstreken zeer beroemde Pyramide van Austerlitz niet heb bezocht. Het bezoeken van deze pyramide is iets wat altijd in mijn achterhoofd is blijven hangen en wat eigenlijk ook best op mijn DZP-lijst had kunnen staan. Ik kwam enkele fietspaddestoelen tegen, die ik natuurlijk gewaymarkt heb, en ook hier stond de Pyramide op aangegeven. Uiteindelijk bleek dat de pyramide ook werd aangegeven op de kaart in mijn GPS, dus ik wandelde er naartoe. Hierdoor week ik wel een beetje af van de officiële route, maar omdat die “slechts” 14 kilometer is, had ik vandaag flink wat speling.

Bij de Pyramide was het behoorlijk druk, het is natuurlijk zomervakantie en in de buurt is een grote, kermisachtige speeltuin, die gratis te bezoeken is. Ik volgde de mensenstroom naar het punt waar dan de daadwerkelijk Pyramide te bewonderen is. Vanaf een afstandje al een imposant bouwwerk, maar je mocht er dus ook op klimmen. En ja, iedereen die mij een beetje kent weet dat uitzichttorens een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij hebben. Je moest drie euro betalen voor de beklimming, dit geld werd dan in het onderhoud van de pyramide gestoken, die opgetrokken is uit graszoden en dus “leeft”. Het bouwwerk is erg gevoelig voor de weersomstandigheden, dus het zal een duur grapje zijn om het te onderhouden. Vandaag is er echter veel geld opgehaald, want de kassa rinkelde voortdurend.

Het was een steil trapje naar boven en veel mensen gingen voetje-voor-voetje naar boven, maar ik had er niet zo veel moeite mee, gewoon met lossen handen ;>

Bovenop had je op sommige punten inderdaad een behoorlijk ver uitzicht: je kon helemaal naar Utrecht kijken bijvoorbeeld. Maar op andere punten waren de omliggende bomen zo hoog, dat je er niet meer overheen kon kijken. Ik had het bijvoorbeeld leuk gevonden om de kerktoren van Amersfoort te zien, omdat ik daar de vorige week was geweest. Dat lukte dus niet door de bomen. Maar ja, om nou dat hele bos om te gaan hakken, vanwege het uitzicht, zou mij ook te ver gaan. Dus dan maar genieten van wat je nu wel kon zien. Wat ik ook wel jammer vond, was dat je niet in de toren (obelisk) op de pyramide mocht klimmen, maar die is meer dan 200 jaar oud en ik vrees dat hij afgekeurd is voor veelvuldige beklimming. En ook wel grappig dat ik in vrijwel alle plaatsen en plekken die werden aangegeven op de uitzichtbordjes op de pyramide ben geweest in het afgelopen jaar: Hilversum, Alkmaar, Amsterdam, Leiden, Haarlem, Amersfoort, Utrecht.

De pyramide is weliswaar recent (2008) gerestaureerd, maar de basis is al 200 jaar oud. En 200 jaar geleden was de Utrechtse Heuvelrug nog niet begroeid met bossen, maar met heide. Generaal Marmont, bedenker van de pyramide, kon dus veel verder kijken dan dat wij dat nu kunnen. Anderzijds kon hij ook veel minder zien, want de meeste van de gebouwen die er nu staan, waren er 200 jaar geleden nog niet. De Domtoren in Utrecht was er wel, dus een grappig idee dat Marmont die ook al heeft gezien vanaf zijn pyramide. Die heette aanvankelijk dus ook “de pyramide (ook wel de berg) van Marmont”. Maar toen Napoleon de slag bij Austerlitz won, werd de pyramide dus omgedoopt tot de Pyramide van Austerlitz en zo staat hij tot op de dag van vandaag bekend. Ook het plaatsje, ontstaan uit het voormalig legerkamp, dankt zijn naam aan deze illustere overwinning van Napoleon.

Nadat ik genoeg van het uitzicht had genoten, daalde ik de trap weer af en wandelde ik nog een rondje om de pyramide. Dat deed bijna niemand, maar ik vond het juist wel leuk, omdat je zo goed de constructie kon zien en mensloze foto’s kon maken.

In het mini-museum bij de speeltuin heb ik nog naar een korte film gekeken over de geschiedenis van de pyramide. Ik ben nu best wel geïntrigeerd door de Franse Tijd. Owh, en nadat ik het straatnaambordje van de Waterloostraat passeerde, heb ik de rest van de dag (nou ja, eigenlijk week, iedereen werd gek van mij ;>) dat Abba-deuntje in mijn hoofd gehad, waarmee ze in 1974 het Eurovisiesongfestival wonnen:

My my – At Waterloo Napoleon did surrender – Oh yeah – And I have met my destiny in quite a similar way – The history book on the shelf – Is always repeating itself – Waterloo I was defeated, you won the war – Waterloo promise to love you forever more – Waterloo couldn’t escape if I wanted to – Waterloo knowing my fate is to be with you -Waterloo finally facing my Waterloo

Waar het rondom de pyramide dus heel druk was, was het op het vervolg van de route weer heel rustig. Grappig was dat ook deze route – net als die van Woudenberg naar Amersfoort (Heiligenbergerbeek) – voor een gedeelte over het particuliere landgoed Den Treek – Henschoten liep. Een behoorlijk uitgestrekt landgoed dus, ook al was de wandeling Woudenberg – Amersfoort hier hemelsbreed maar tien kilometer vandaan.

Ik vond het ook nog leuk dat ik de replica van de wegwijzer aan de Wijkerweg in het echt tegen kwam. Hier had ik eerder op de dag over gelezen op een informatiebord bij de Pyramide. Deze wegwijzer stond vroeger aan de weg waarover het Frans-Bataafse kamp werd bevoorraad, tussen Amersfoort en Wijk bij Duurstede.

Voor ik het wist was ik eigenlijk al in Maarn. Het was nog best vroeg op de dag en het was heel mooi weer. Rondom Maarn liggen best wel veel caches, dus ik had me al voorgenomen om hier nog een rondje te gaan geocachen, als ik daar nog tijd voor zou hebben. Nou, tijd genoeg, tenslotte kon ik pas weer om 18.30 uur gratis reizen. Dus heb ik de route nog uitgebreid met een ruime ronde caches. Ik deed er een heel stel van Geosien, dat is blijkbaar een cacher uit deze omgeving. De eerste zou moeilijk te vinden zijn, vooral omdat hij begraven was onder zand. Ik moest bij de eerste aanblik van ground zero denken aan een cache op Ameland, die ook zo ingegraven was en waar we drie pogingen voor nodig hebben gehad… Deze had echter een heel duidelijke hint, dus ik had hem in vijf minuten opgegraven.

De andere caches van Geosien lagen op een grote camping midden in de bossen, die vrij toegankelijk was voor wandelaars en fietsers. Ik had de meeste moeite met de cache die op twee meter hoogte in het dak van een informatiepaneel lag. Niet zozeer om hem te pakken, dat ging heel snel met mijn telescoopmagneet (jaja, die werd goed gebruikt vandaag), maar het terugleggen duurde heel lang. Uiteindelijk wel gelukt.

Op de heide, naast het campingterrein lag een offset-multi van de hand van de zoon van Geosien. Ook die werd door mij gevonden. Daarna nog een cache van de moeder op de heide en daarna wandelde ik het dorp Maarn zelf binnen. Wel grappig was dat ik de Franse wegwijzer nog in het echt tegenkwam, waarover ik eerder die dag op een informatiebord had gelezen.

In Maarn zelf logde ik twee caches van de bankjes-serie. Eentje lag er aan de rand van de heide en een ander bij een kunstwerk dat ik op Pac Man vond lijken. Dit is eigenlijk een serie van zeven caches bij bankjes, maar ze lagen te ver uit elkaar om ze nu nog allemaal te voet te doen. Daarnaast zouden er een paar niet in orde zijn en daarom koos ik ervoor om de caches van de Oorlog & Verzet-serie te gaan doen. Hier heb ik er twee jaar geleden ook twee van gedaan en ik vond het een leuk idee om verder te gaan met deze serie. Wie weet krijg ik de serie ooit nog helemaal compleet (zou een DZP-doel op zich kunnen zijn), ik ben nu op de helft. Ik vond er nu in ieder geval drie, waarvan er eentje een offset-multi was. Dit vond ik ook het vaagste plekje, omdat het erg in het zicht was, maar er was hier inderdaad wel een oorlogsmonument.

Na de drie oorlogscaches was het tijd om naar het station te gaan.

Ik stond al bijna halverwege de trap van het station, toen ik zag dat er nog een bankjes-cache heel erg dichtbij het station was. Het kon nog net voor mijn trein aankwam, dus snel op en neer naar het bankje om die cache te loggen. En ik haalde ook nog keurig de trein, precies die van 18.30 uur. Evengoed duurde de terugreis nog een eeuw, omdat de trein “gezellig” stil ging staan ergens in een weiland voorbij Geldermalsen, omdat er een andere trein moest passeren. En op dit traject (Utrecht – Den Bosch) willen ze gaan rijden met zes intercity’s per uur: volgens mij gaat dat dus niet lukken. Verder was het een prima dag.

DSC09422

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt op 14 augustus 2017.