Geocachingverhalen uit het verleden: Blaatschaapjes

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 7 oktober 2017

In het bezit van een Dal Vrij abonnement (in het weekend de hele dag geldig) op de trein, besloot ik de 2-cache-datum te gaan redden met de Blaatschaapjestrail bij Sittard.

Het verhaal:

Oktober is de recordhouder qua 2-cache-data: maar liefst 4 data moeten hier nog opgevuld worden. Drie daarvan vielen op zondag, dus dat kwam goed uit, maar eentje viel op een zaterdag. Deze dus. Ik moet op zaterdag werken, maar omdat ik nog veel vrije uren had staan, nam ik deze dag vrij om te gaan geocachen. Helaas was de weersvoorspelling niet al te best.

Op zaterdagochtend leek het nog mee te vallen met het weer. Ik was vorige week ook al in Limburg geweest om te geocachen (Dal Vrij is een geweldig treinabonnement), in Ohé en Laak, voor nummertje #8000 en bij het loggen had ik gezien dat er in de buurt nog een andere trail lag: de Blaatschaapjestrail. Met 28 caches, dus ruim voldoende om de 2-cache-datum naar volle tevredenheid te vervullen. Technisch gezien zou station Susteren dichterbij zijn (en daar ben ik nog nooit geweest, dus ook leuker voor mijn stationsborden collectie), maar daar verhuren ze geen OV-fietsen. Dus besloot ik toch maar vanaf Sittard te gaan fietsen, daar hebben ze wel OV-fietsen en ook voldoende. Zeker op zo’n regenachtige zaterdag is die zekerheid wel zo prettig.

De treinreis verliep voorspoedig, ik stond binnen de 1,5 uur op Sittard. Ik wilde uiterlijk ook weer om 16 uur in de trein zitten, omdat ik ’s avonds nog naar een verjaardag moest. Dus ik had een lichte tijdsdruk. In de fietsenstalling van station Sittard stonden nog plenty off OV-fietsen, maar het was een onbemande stalling en het was een heel gedoe met het scannen van OV-chipkaarten en de fietssleutel om alle hekken open te krijgen. Ik mocht er dus niet uit en moest om hulp “bellen” met een knop. Toen werd het hek op afstand open gemaakt en kon ik op pad. Het was ongeveer vijf kilometer fietsen naar de start van de trail. Er liggen hier wel overal fietspaden, dus het fietste lekker door.

Ik besloot voor de verandering gewoon eens bij het begin te beginnen (ik doe trails vaak in omgekeerde volgorde, raar trekje). Dat had niet per se gehoeven, want er was geen bonus. Omdat de trail ook een stuk door het bos liep en ik eigenlijk heel veel zin had in een wandeling, besloot ik om de trail voor het grootste gedeelte te gaan lopen. Alleen de eerste drie of vier ging ik per fiets doen, omdat dat een soort uitsteeksel van de route was. Ook zag ik dat er nog twee trads in de buurt lagen. Eentje was een voortuincache in de tuin van de makers van de trail, die dus officieus de start van de trail was. Ik vond dat ik die dus ook moest hebben, om het plaatje compleet te krijgen. Het huis was hermetisch afgesloten met rolluiken, dus ik denk dat ze niet thuis waren. De cache was gelukkig gemakkelijk te vinden, ik blijf toch altijd een opgelaten gevoel hebben, bij voortuincaches, zeker als ik alleen ben. Vervolgens deed ik nog een andere cache met het thema schapen. Hier was in een vogelhuis een compleet schapenorkest gebouwd, dat begon te blaten zodra je het deurtje open deed. Het toverde een glimlach op mijn gezicht. Ik vind het altijd leuk als mensen echt hun best doen om iets moois te bouwen.

Zo’n trail is leuk voor de puntjes en in dit geval ook voor de wandeling in een andere omgeving, maar de beste caches zijn toch de echt mooie creaties of de wandelingen door een extreem mooie omgeving. Ik startte met nummer 1 t/m 3 van de trail en plaatste vervolgens mijn OV-fiets tegen een boom, om verder te gaan lopen. Nummertje 4 zou de moeilijkst vindbare zijn van de hele trail en ook ik kon hem aanvankelijk niet vinden. Na 10 minuten zoeken, besloot ik dat het te veel tijd ging kosten en liep ik door. De wandeling ging voor een groot deel over fietspaden, wel bosrijke fietspaden. Het mooiste stuk was echter het stuk dat echt door het bos liep. Dit was een fantasy-achtig bos met veel paddenstoelen en smalle, kronkelige paadjes.

Aan het begin van de route waren veel mensen uit de naastgelegen wijk (waar de voortuincache van de makers ook lag) hun hond uit aan het laten. Maar in dit bos was het zowat uitgestorven. Later op de route was het een heel stuk drukker, omdat het open dag was bij de Dierenopvang. Er stonden overal auto’s geparkeerd waar het niet mocht en overal mensen. Stiekem was ik blij toen ik hieraan voorbij was.

Op driekwart van de route begon het te regenen. Dat was wel voorspeld, dus ik had mijn regenbroek meegenomen (ik had al een regenjas aan). Omdat het niet op hield en ik niet zeiknat wilde worden, heb ik hem ook echt aangetrokken. Beetje ironisch, de regenbroek is onderdeel van mijn werkkleding en nu liep ik dus op mijn vrije dag nog met dat logo op mijn broek.

Alle caches waren goed vindbaar, soms met dank aan de hint, vaak zag ik ze al van verre zitten. Eén cache leek verdwenen te zijn, er hing nog wel een houdertje in de boom, maar de petling was weg. Helaas dus. Voor mijn dagdoel maakte het niet meer uit: ik had de gewenste 8 founds toen al lang en breed binnen.

Sneller dan verwacht stond ik weer bij mijn OV-fiets. Er was nog een kleine wens voor deze dag. Het was namelijk ook nog International Earthcache Weekend. Als je in dat weekend een earthcache logt, krijg je een souvenir. Eerst was het altijd maar een dag, maar dit jaar voor het eerst een heel weekend. Ik vind het altijd leuk om zo’n souvenir proberen te scoren. En het loggen van earthcaches maakt deel uit van mijn Day Zero Project. Ik had al wel gezien dat er een earthcache in de buurt lag, maar het was zo’n slecht weer – het was steeds harder gaan regenen – dat mijn lust om er ver voor om te fietsen over was. Mijn cachezin was door de regen nogal verdreven. Tot mijn grote verbazing zag ik dat ik al over de earthcache heen was gefietst, hij lag precies op de route tussen het station en de trail. Dus ik hoefde er helemaal niet voor om te fietsen. Ook fietste ik sowieso nog langs de niet gevonden nummertje 4. Dus besloot ik nog heel even daar te zoeken, omdat ik nu tijd overhad, omdat ik niet om hoefde te fietsen voor de earthcache. En tada! Nu vond ik de cache vrijwel meteen. Toch leuk.

Aangekomen bij de steen + informatiebord van de earthcache in kwestie, bleek al gauw waarom ik die op de heenweg helemaal had gemist, ze stonden op een viaduct, aan deze kant en vanaf de andere kant was het moeilijker te zien en ook lastiger bij te komen. Mijn keuze om pas op de terugweg deze cache te doen, was dus eigenlijk onverwacht een slimme. Gelukkig waren de vragen niet al te moeilijk, want de regen kwam nog steeds met bakken uit de lucht. Op de foto – die niet eens verplicht is, maar ik doe dat altijd wel – zie ik eruit als een verzopen kat. De earthcache heette Feldbissbreuk en ging over het ontstaan van het heuvelachtige landschap van Limburg in de IJstijd. Ik vond het eigenlijk wel interessant (duh IJstijd! Mammoets!), dus heb het hele bord gefotografeerd om het thuis nog eens op mijn gemak door te kunnen nemen.

Het inleveren van mijn OV-fiets verliep iets vlotter dan het meenemen en ik haalde ook nog de trein. In de trein mijn regenbroek afgestroopt. Pfft, wat een zeikweer zeg. Maar ik was wel tevreden met het resultaat: 30 caches, waaronder de felbegeerde earthcache. En ook nog ruim voor 16 uur in de trein (15.15). In de trein was het trouwens bloedheet, dus ik kreeg een beetje een temperatuurshock en viel door de hitte bijna in slaap. Gelukkig werd ik nog op tijd wakker voor station Eindhoven, waar ik over moest stappen.

Na een douche verscheen ik ook nog fris en fruitig op de verjaardag.

Wat ik hier op 7 oktober 2021 nog aan toe te voegen heb:

Tja, mijn obsessie voor het Geocaching Datum Project heeft mij al heel wat dagen geocachen in de regen opgeleverd. En toch blijft het mij bezig houden. Dat Dal Vrij abonnement was best wel duur, maar ik haalde dat er eind 2017 wel dik uit, omdat ik stage liep in Arnhem, naar school moest in Amsterdam en op zondag vaak per trein ging geocachen.

Geocachingverhalen uit het verleden: Boeken en schapen in Utrecht

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 16 september 2016

Na een dag vol colleges op de Hogeschool van Amsterdam, besloot ik een tussenstop te maken in Utrecht om te geocachen en het Boekenfestijn te bezoeken.

Het verslag:

Het was Boekenfestijn in Utrecht (in de Jaarbeurshallen naast het station) en omdat ik al heel lang niet naar dat evenement was geweest, besloot ik er vanuit school (in Amsterdam) heen te gaan. Probleem was dat deze datum ook nog een 2-cache-datum was en ik wilde die eigenlijk wel vervullen. Het idee was eerst om caches in Amsterdam te doen en dan pas na 18.30 naar Utrecht te gaan, maar dan werd het allemaal wel heel laat, dus besloot ik om in plaats daarvan meteen uit school naar Utrecht te gaan en dan daar te geocachen, het Boekenfestijn te bezoeken en dan na 18.30 uur verder naar huis te reizen (dit tijdstip i.v.m. de spitstijden in de trein en mijn treinabonnement).

De eerste cache was heel leuk, ik had uit de cachebeschrijving al begrepen dat het een minibieb zou zijn, maar het was nog veel beter, het was een complete boekenkamer op het station. Hier kon iedereen boeken brengen, meenemen of ruilen. Superleuk concept. Grappig was dat het logboek gewoon in de boekenkast lag en dat er ook Dreuzels (mensen die niet aan geocaching doen, de benaming is geleend uit de Harry Potter-boeken) in hadden geschreven, welk boek ze hadden geleend. Ik moest daar wel om glimlachen.

Om meteen ook van de 3-cache-datum af te zijn, wilde ik nog een cache doen. Dat werd een cache met de welluidende naam Schaap. Die lag een stukje van het station af in een parkje met allemaal betonnen blokken die beschilderd waren als een schaapskudde. De cache was een magnetisch buisje, met een gehaakt schaap erin. Gelukkig had ik mijn magneet meegenomen. Op zich is zo’n magnetische cache wel hufterproof opgelost.

Hierna bezocht ik het Boekenfestijn, waar ik uiteindelijk geen enkel boek kocht, maar wel wat andere leuke dingetjes.

Wat ik hier op 16 september 2021 nog aan toe te voegen heb:

Het Boekenfestijn was een rondreizende beurs met boeken en andere spullen die je in (kantoor)boekhandels vindt voor ramsj-prijzen. Het waren vaak boeken en andere spullen met een lichte beschadiging of oudere versies. Helaas bestaat de fysieke beurs niet meer, maar er is nog wel een webshop waar je spullen kan bestellen. Ik hoop dat de beurs ooit nog terug komt, was altijd erg gezellig om daar spullen te scoren.

Ik heb mijn studie Media, Informatie en Communicatie gevolgd aan de Hogeschool van Amsterdam. Destijds was dat de enige plek waar je die studie kon volgen. Omdat ik in Noord-Brabant woon zat ik met een reistijd van bijna 2 uur enkele reis, dus in totaal was ik bijna 4 uur kwijt aan reizen op een collegedag. Omdat deeltijdstudenten geen gratis OV-kaart krijgen heb ik mij gedurende mijn studiejaren blauw betaald aan het openbaar vervoer, vooral aan de NS. Ik had altijd wel een treinabonnement, maar dan nog kostte het klauwen vol geld en zat ik altijd met een reisverbod tijdens de spitstijden van 6.30 – 9.00 uur in de ochtend en 16.00 – 18.30 uur in de avond.

Ik denk dat de beide caches van deze dag niet meer bestaan. Het station van Utrecht en Hoog Catherijne zijn de afgelopen jaren flink verbouwd en ik heb de Boekenkamer nooit meer terug gevonden.

Geocachingverhalen uit het verleden: alternatieve NS-wandeling met veel geocaches

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 20 mei 2018:

Ik maakte een alternatieve NS-wandeling van station Veenendaal Centrum naar station Rhenen, hoofdzakelijk langs het Valleikanaal. Met op de route heel veel geocaches.

Het verhaal:

20 mei was de laatste 3-cache-datum van mei; als ik deze dag zou vervullen, zouden alle data in mei minstens 5 caches hebben. En het viel ook nog eens op een zondag, eerste pinksterdag. En het werd ook nog eens mooi weer. Win-win-win. De keuze viel op de alternatieve NS-wandeling van station Veenendaal Centrum naar station Rhenen, langs het Valleikanaal, een riviertje dat ook wel de Grift wordt genoemd. Die naam kwam me nog wel bekend voor van eerdere geocaching-avonturen.

Veenendaal Centrum was een nieuw station voor mijn collectie. Het was vanaf daar wel een heel stuk lopen naar de eerste cache, maar toen ik daar eenmaal was, volgden de caches elkaar in rap tempo op. Helaas werden ze niet allemaal even goed onderhouden, dus had ik ook een hoge radius aan not-founds. Beetje jammer, maar ja, ik begrijp wel dat als je bijna 100 caches weg legt, dat het onderhoud dan te veel tijd kost. Persoonlijk denk ik dan: doe er dan 25 en doe het dan goed. Kwaliteit gaat wat mij betreft boven kwantiteit.

De route langs het water was op zich mooi, maar het was er op deze zonnige zondag vreselijk druk; met fietsers, wandelaars en op het water kanoërs. Het nadeel van zoveel fietsers is dat je als wandelaar steeds opzij moet springen. Ook moest je voor de caches steeds de bosjes in en ik had er geen rekening mee gehouden dat het nu brandnetel-seizoen is. Mijn benen, in korte broek, zagen er aan het einde van de wandeling weer schitterend uit.

De serie Langs het water was helemaal aanwezig en dat leverde mij al zes founds op. Daarna ging ik over op caches van de serie Gewoon, omdat het kan. Die waren dus minder goed onderhouden. Toch vond ik er uiteindelijk dertien stuks. De eerste was de zevende cache van de dag en daarmee had ik de datum voldoende gesaved (10 caches) voor het Geocaching Datum Project, dus dat was alvast mooi.

Voor sommige geocaches moest je over een sloot heen springen. De eerste keer dat dat was, stond ik een beetje vertwijfeld aan de rand van de sloot. Ik ben niet zo’n held, als het op slootje springen aan komt. Nooit geweest en na de kniekneuzing – ten gevolge van een val in een Sloveense put – nog minder. Ik overwoog net om mijn schoenen en sokken uit te trekken en te gaan waden, toen er een andere geocachingteam aan kwam, op de fiets. Vader en tienerzoon. Vader vond dat zoon wel even de held kon spelen voor mij. Zoon deed dat braaf, dus zo kon ik deze cache makkelijk loggen. Ik kwam ze later nog een paar keer tegen en nam ook een travelbug van hen over. Wel grappig.

Later mocht ik toch nog een keer mijn schoenen en sokken uittrekken om door een sloot te waden. Het was daar nog breder dan bij de eerste sloot-cache, dus de sprong had ik nevernooit gehaald. De sloot was dieper dan ik dacht, toch wel tot mijn knieën, maar ik haalde droog de overkant en de cache. Hier was de korte broek dan weer een voordeel.

Ik had ook nog graag de multi op de route gedaan, het was een offset. Vraag beantwoord, maar de eindcache bleek ruim 500 meter de verkeerde kant op te liggen. Heen en terug dus meer dan een kilometer en dat leek me tijdstechnisch niet zo handig, ik moest ook nog een stukje lopen naar station Rhenen en wilde dan liever de earthcache op de Grebbeberg doen, vanwege het earthcache-doel op mijn Day Zero Project-lijst. Dus doorgelopen. Op het laatste stukje langs het Valleikanaal stonden schapen en waren er niet meer zoveel fietsers. Of dat nou aan de schapen lag, of aan het tijdstip, kon ik niet zo goed duiden.

Ik verliet het pad langs het Valleikanaal om het laatste stuk over de Grebbeberg te gaan. De earthcache lag keurig op de route. Gaaf uitzicht hoor. En een rustiger stuk – qua mensen – dan langs het water. Ik zou hier nog wel eens willen gaan wandelen – ooit. Er lag ook nog een trail op de Grebbeberg, maar die had een heel hoge moeilijkheidsfactor en ik was er een beetje klaar mee voor vandaag. Dus eentje geprobeerd, niet gevonden en toen de boel opgegeven.

Ik wandelde verder naar het station, kocht onderweg een flesje ice tea green en moest even wachten op de trein. Kon ik ondertussen mooi mijn caches tellen, ik kwam tot 20 founds. Daarmee was de datum in ieder geval ruim voldoende gesaved, mijn zevende dag die ik “gered” heb dit jaar – het doel is om er in ieder geval tien te redden in 2018.

Wat ik hier op 20 mei 2021 nog aan toe te voegen heb:

Het is jammer dat ik er niet bij heb gezet hoeveel kilometer deze wandeling was. De caches zitten volgens mijn zo’n beetje allemaal in het archief; het zal wel te veel onderhoud zijn geweest. De earthcache op de Grebbeberg is er nog wel. Maar ik heb er een mooie wandel/geocaching-dag aan gehad.

Informatie:

  1. Langs het water 1
  2. Langs het water 2
  3. Langs het water
  4. Langs het water 3
  5. Langs het water 4
  6. Langs het water 5
    Maker: Jayleighs
    Type: Traditionals
    Heideroosjes: Maartje
    Gevonden op: 20 mei 2018
    Plaats: Valleikanaal, tussen Veenendaal en Rhenen
  7. Gewoon, omdat het kan #45
  8. Gewoon, omdat het kan #44
  9. Gewoon, omdat het kan #40
  10. Gewoon, omdat het kan #39
  11. Gewoon, omdat het kan #38
  12. Gewoon, omdat het kan #37
  13. Gewoon, omdat het kan #35
  14. Gewoon, omdat het kan #34
  15. Gewoon, omdat het kan #54
  16. Gewoon, omdat het kan #57
  17. Gewoon, omdat het kan #58
  18. Gewoon, omdat het kan #59
  19. Gewoon, omdat het kan #60
    Maker: Team Bincky
    Type: Traditionals
    Heideroosjes: Maartje
    Gevonden op: 20 mei 2018
    Plaats: Valleikanaal, tussen Veenendaal en Rhenen
  20. Aardkundig Monument De Grebbeberg
    Maker: Team Femlep (Lepman)
    Type: Earthcache
    Heideroosjes: Maartje
    Gevonden op: 20 mei 2018
    Plaats: Rhenen

Geocachingverhalen uit het verleden: 23 juli 2016

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 23 juli 2016

Ik had vakantie en ik had een Weekend Vrij abonnement op de trein, dus ik reisde af naar Vleuten waar ik een OV-fiets huurde om een heleboel cache te gaan doen.

Geocachingverhaal uit het verleden:

Ik besloot mijn Weekend Vrij in te zetten, voor een reisje naar Vleuten. Dit keer ging ik niet wandelen, maar fietsen. Daartoe huurde ik een OV-fiets op station Vleuten. In Vleuten ben ik al vrij regelmatig geweest omdat de lente-editie van het fantasyfestival Elfia hier in de buurt wordt gehouden, bij Kasteel de Haar. Het stond al lang op mijn verlanglijstje om hier een keer een fietstocht te maken. Helaas kon ik geen GPX-route van de fietstocht vinden, dus werd het toch meer een zelfbedachte geocachingtocht.

Van Kasteel de Haar heb ik dit keer niet meer gezien dan de ridder-windvaan op de toren. Verder zocht ik naar het parkbos, dat vorig jaar is aangelegd naast het kasteel, maar ook dat heb ik niet gevonden.

Ik begon met twee caches in Vleuten. Die eerste lag bij het oude station van Vleuten en daar werd ik al meteen aangezien voor een Pokémonjager. Smaug had kuren en daardoor duurde het even voor ik de cache had gevonden, die toch behoorlijk groot was. Gelukkig deed Smaug het beter toen ik even later de nano I love geocaching in Vleuten vond, verstopt onder een bankje in het centrum.

De fietstocht ging verder naar de monumentale Hamtoren. Die staat te koop en als ik heel erg rijk was, dan zou ik het kopen. Superidyllische woning met veel historie en vlakbij Kasteel de Haar. Nu mocht ik er weer naar kijken door het hek en kon ik er een offset-multi oplossen, die het toepasselijke thema van Rapunzel had. Raponsje, Raponsje, laat vallen je haar! Ja, dat kan ik me hier wel voorstellen, bij zo’n middeleeuwse toren.

Ik deed nog een multi, maar die was niet zo geweldig, langs een landweggetje waar ontzettend hard gereden werd. Alleen de eindcache was wel mooi gemaakt. Begreep de naam van de cache ook niet echt, eerlijk gezegd.

De volgende was Didgeridoo, vernoemd naar het blaasinstrument van de Aboriginals. Hier hing inderdaad een lange pijp onder een brugleuning, die daar wel iets van weg had.

De daaropvolgende cache lag bij een molen. Hier was het vrij druk met mensen, dus eerst wilde ik weer omdraaien, maar ze waren wel bereid om mij te helpen en wilden uitleg over geocaching. De molenaar hoefde dat niet, die was helemaal op de hoogte van het spelletje. Hij gaf mij ook nog een korte rondleiding door de molen. Die kon je huren als slaapplek, best wel gaaf. Deze cache maakt deel uit van een serie caches die mede is uitgezet door het VVV van de Gooi- en Vechtstreek. Als je ze allemaal vindt, krijg je een geocoin. Tja, zoiets vind ik wel leuk, maar tot nu toe is dit nog steeds de enige van die serie, die ik gevonden heb. Misschien een leuk project voor 2017. Maar de afstand tot de caches is dan wel een belemmering.

Ik maakte een wandeling langs het water om Blokje om en Breiwerk te loggen. Voor die laatste moest ik met het pontje, een echte Moerasdraak. Ik vind zulke pontjes die je zelf moet voortbewegen altijd erg leuk.

Terug naar mijn fiets en verder in de richting van de Hooilandroute. Eerst kwam ik echter nog langs de parkeerplaats van een wandelroute, waar inderdaad de weg ophield.

En besloot ik spontaan om de multi het Oortjespad ook nog mee te pakken. Dit is een recreatiegebied met een zwemplas en een kinderboerderij en een hoop sport- en spelmogelijkheden. Het Oortjespad was best een leuke route, maar de eindcache was een half kapot bakje dat zeiknat was. Dat begrijp ik dan niet, leg er dan een meer duurzamer bakje neer.

Nu was het echt tijd om aan de Hooilandroute te gaan beginnen. Ik kwam echter nog langs een cache waar je een onzinlog voor moest schrijven. Dat is aan mij, met mijn grote fantasie, wel besteed. Ook had ik nog een not-found bij de cache op het hoekje van de straat. Die kon ik echt niet vinden, op de terugweg nog een tweede keer gezocht, maar weer zonder resultaat.

De Hooilandroute is een boerenommetje, dat ik ging wandelen. Ondanks dat het allemaal gras en kruiden was, had ik niet echt last van hooikoorts. Ik was zeer verrast en hoopte er overheen gegroeid te zijn (later in het jaar bleek dat toch niet zo te zijn, helaas). De caches waren niet allemaal even makkelijk te vinden. De meeste zaten verstopt onder wankele, planken bruggetjes. Nummertje 3 was een heel lange brug en ik kon het simpelweg niet vinden, ondanks dat ik languit op de smalle plank heb gelegen.

Als troost zag ik wel de koeienoptocht, een hele rij koeien, die op weg waren naar de stal om gemolken te worden. “Opgejaagd” door twee kleine kindjes op fietsjes. Heel hilarisch om te zien.

Nummertje 7 van de route bleek geript te zijn. Het hangertje hing er wel, maar het kokertje was eruit. Ik had echt pech, want blijkbaar is de maker vlak na mij geweest om het te herstellen. En ik was er pas best laat in de middag.

De bonus van de route lag op het erf van de boerderij. Ik vond het best eng om daar zomaar op te lopen, maar de boer was op het erf bezig en zei dat het gewoon mocht. En inderdaad was daar een mooie eindcache, met een logboek met een monsterachtig wezen erop.

Na de voltooiing van de wandeling, was het tijd om terug naar het station te fietsen. Ik passeerde echter nog Zicht op Woerden, die makkelijk te vinden, ook deze lag onder een bruggetje, net als bijna heel de Hooilandserie.

Toen was ik heel erg in de buurt van het Kasteel van Harmelen, een cache die al heel vaak op het Elfia-lijstje heeft gestaan, maar waar we nooit aan toe zijn gekomen. Ik besloot die nu eindelijk eens te gaan doen. Goed dat ik nu op de fiets was, want met de auto kun je hier helemaal niet bijkomen. De cache ligt ook helemaal niet bij het kasteel, dat meer een landhuis is, maar ergens in de bosjes daarachter, bij een heel dikke boom. Beetje vreemde cache, beetje verwaarloosd. Maar goed, hij kan van de lijst af.

Nu was het echt tijd om terug naar huis te gaan, alles bij elkaar toch nog best een lange treinreis. Ik had echter wel weer een heleboel caches gevonden en een leuke dag gehad.

Wat ik hier op 23 juli 2020 nog aan toe te voegen heb:

Dit was een zeer succesvolle en leuke cachedag. Die ene cache ben ik later nog eens tegen gekomen, maar toen kon ik hem weer niet vinden, dus het is een frustratie gebleven. De serie van het VVV was onderdeel van mijn Day Zero Project, maar uiteindelijk heb ik er maar een stuk of vijf caches van gevonden. Ondertussen is de halve serie gearchiveerd, dus het kan nu helemaal niet meer.

Geocachingverhalen uit het verleden: 21 mei 2016

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 21 mei 2016

Eigenlijk zouden we gaan kanoën dit weekend, maar dat ging door omstandigheden niet door. Omdat ik wel vrij had genomen van mijn werk, besloot ik om deze dag dan maar te besteden aan het vinden van een hele berg caches tijdens een wandeling. Omdat het er zoveel zijn heb ik niet alle cache-informatie vermeld.

  1. Trail Trichtse Veld 1
  2. Trail Trichtse Veld 2
  3. Trail Trichtse Veld 3
  4. Trail Trichtse Veld 4
  5. Trail Trichtse Veld 5
  6. Trail Trichtse Veld 6
  7. Trail Trichtse Veld 7
  8. Trail Trichtse Veld 8
  9. Trail Trichtse Veld 9
  10. Trail Trichtse Veld 10
  11. Trail Trichtse Veld 11
  12. Trail Trichtse Veld 12
  13. Trail Trichtse Veld 13
  14. Trail Trichtse Veld 14
  15. Trail Trichtse Veld 15
  16. Trail Trichtse Veld 16
  17. Trail Trichtse Veld 17
  18. Trail Trichtse Veld 18
  • Maker: De Griendtjes
  • Type: Traditionals
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 21 mei 2016
  • Plaats: Tricht

Ik besloot om een soort van zelfbedachte NS-wandeling bij elkaar te navigeren van station Geldermalsen naar station Beesd. Tijdens mijn ontbijt laadde ik de caches in Smaug (mijn gps). Om 10 uur zat ik in de trein naar Geldermalsen. Vanwege storingen spande het er nog even om, of ik wel in Geldermalsen aan zou komen, maar uiteindelijk stond ik er binnen drie kwartier, dus viel het allemaal wel mee met de storingen. Het zonnetje scheen ondertussen en ik heb onderweg geen enkele bui gehad (dat was wel voorspeld), dus eigenlijk had ik mijn jas niet mee hoeven te nemen.

Ik begon met vier caches in Geldermalsen zelf. Eerst eentje bij een zonnewijzer, die hoorde bij dezelfde serie hoorde als de cache bij de zonnewijzer in Beesd die ik eerder deze maand samen met mijn moeder vond. Daarna een voortuin-cache die verstopt zat in een schattige egel. De volgende geocachers kwamen al aan fietsen, maar zij waren niet zo spraakzaam en gingen ook de andere kant op, dan ikzelf. Ik logde een cache in het welkomstbord van Tricht, dat is een gehucht wat bij Geldermalsen hoort, en daarna nog een voortuincache, waar ik mijn stinkdiercoin ruilde, tegen een schattige vleermuis-travelbug. Later bleek dat ik de allereerste ben, die deze vleermuis in handen heeft.

De wandeling ging verder naar de Trichtse Trail, een mini-powertrail van 18 caches langs een boerenlandweg, echt op de minimale verplichte afstand uit elkaar. Het negatieve wat ik hier over kan zeggen is dat het wel heel makkelijk puntjes scoren is en dat het niet echt heel uitdagend is. Het positieve is dat alle caches keurig verzorgd waren, waterdicht en met logboekjes en dat het lekker door telt voor de puntjes. In het begin waren ze ook nog allemaal op dezelfde manier verstopt, maar later kwam er iets meer variatie in. Helemaal aan het einde kwam ik nog andere geocachers tegen, drie dames op de fiets, die het volgens mij niet uit konden staan, dat ik in mijn eentje de cache eerder had gevonden, dan zij met z’n drieën.

Met al 22 founds op zak wandelde ik door naar de andere kant van de spoorlijn, waar nog een stukje van Tricht lag. En nog meer caches. Eentje vond ik wel bijzonder grappig verstopt, de hint was zoiets als: “het licht erin” en die cache zat dus echt verstopt in zo’n ouderwetse lampenbol. Dit was helemaal wel een idyllisch dorpje, met een kringloopwinkel, waar een poes buiten in de kast lag te slapen.

Ik was deze dag begonnen met het idee om 26 caches te vinden, want dan zouden we bij de #6400 zijn. Dat bereikte ik al bij het travelbughotel in het vogelhuisje. Dus stelde ik de eis bij naar 30 founds. De Natte Neus cache was ook nog wel grappig, dit was zo’n buis waar je water in moest gooien om de cache naar boven te laten drijven. Hiervoor moest ik wel mijn drinkwater opofferen.

Er volgde nu een mooi stukje van de wandeling, over de bloesemdijkjes langs de Linge. Er waren veel bootjes op het water, dus ik kreeg logischerwijs zin in kanoën, wat eigenlijk de hoofdactiviteit van dit weekend had moeten zijn. Ik herkende stukken van de wandeling van mei 2011, toen Anke en ik hier een lange multi deden die onze #3000ste cache had moeten worden. Zoals bekend, hebben we die multi nooit gevonden.

Op de Appeldijk vond ik weer een cache en ook nog eentje bij de Loswal, een instapplaats voor grotere boten met lading. Nu waren de caches aan deze kant van de Linge op. Maar het was nog best vroeg in de middag, dus besloot ik het mini-veerpontje te nemen, naar de overkant om nog een paar caches te kunnen loggen in Enspijk, ook een klein gehucht. Eerst stond ik alleen op de veerpont te wachten, maar er kwamen nog twee fietsers bij. Bij de kade van de veerpont lag ook een cache, ik vroeg de aardige veerman om een tip en kreeg die ook, ik dacht even  dat de cache echt op zijn pontje lag. Het veer kostte 1 euro, maar zo’n man gun ik dat gewoon van harte. De cache op de kade vond ik ook. In Enspijk had ik weer een voortuincache. Deze mensen hadden uitzicht op een weiland vol koeien, lijken me gezellige overburen. Ik heb overigens ook helemaal niets tegen mijn overburen, maar zij hebben helaas geen vlekken (grapje). Ik zou een weiland met koeien tussen mijn woning en de spoorlijn ook wel heel leuk vinden.

Bij het uitzicht op de molen stonden twee tienermeisjes foto’s van elkaar te maken, dus besloot ik die te laten liggen tot de terugweg. Bij de molen zelf lagen twee caches. Eentje was een makkelijke found, maar bij de molen zelf scoorde ik mijn eerste en enige not-found van de dag. Ik was niet de enige, want de logjes puilden uit van de not-founds en de afwijkingen. Jammer, maar helaas. Op de terugweg vond ik na lang zoeken (de langste zoektijd van vandaag) nog wel het uitzicht op de molen. Dwars door het dorp lopend vond ik nog mijn laatste cache, I love geocaching in Enspijk. Helaas kreeg ik deze behuizing niet open, ik heb 10 minuten zitten kloten, maar ik denk dat hij was uitgezet door de hitte, ofzo. Nu begon de laatste etappe, naar het station van Beesd. Ik had nog 1 cache kunnen doen, maar die lag aan de andere kant van de snelweg, dus dan moest ik er 700 meter voor terug lopen en dan weer terug naar het viaduct. Die heb ik toen geskipt. Ik wil hier ook nog een keer gaan fietsen en een paar multi-caches gaan doen, dus dan moet die maar mee. De vorige keer lukte hij ook al niet, dus een beetje frustrerend is hij ondertussen wel. De kilometers begonnen nu wel te tellen, dus ik was blij toen het station in zich kwam. Helaas had ik me vergist in de treintijden en reed de Spurt (bij Arriva heten de treinen Spurts) net voor mijn neus weg. Dus kon ik een half uur gaan wachten op de volgende.  Ook de rest van de reis naar huis stond bol van de vertragingen en daardoor gemiste treien, dus uiteindelijk was ik pas om 20 uur ’s avonds thuis.

Wat ik hier op 21 mei 2020 nog aan toe te voegen heb:

Haha, ik vind het vooral grappig dat ik hier weer over die frustratie van de 3000ste cache begin. Vorige week hebben jullie daar ook al van alles over kunnen lezen. Verder was dit eigenlijk een prima cache/wandeldag, lekker gewandeld en ook nog eens heel veel caches gevonden.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt op 21 mei 2016.

NS-wandeling Belmonte

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen.

Belmonte

In de zomer van 2019 wandelde ik de NS-wandeling Belmonte, 16 kilometer van station Ede-Wageningen naar het hoofdbusstation van Wageningen.

 

De wandeling is vernoemd naar arboretum Belmonte; dat ligt op de top van de Wageningse Berg. Ik had deze wandeling heel lang links laten liggen, omdat je eindigt bij een bushalte en ik weinig vertrouwen heb in busdiensten. Daarom wilde ik de wandeling eerst om gaan draaien, zodat ik die busrit al gehad zou hebben. Later dacht ik dat dat niet handig was, omdat ik tot 18.30 uur bezig moest blijven vanwege mijn Dal Vrij abonnement en daarom zou het handiger zijn om die busrit in die tijd te hebben. Ik kwam er via 9292 achter dat het om een heel groot busstation ging en je kon zowel met de bus terug naar station Ede-Wagingen of naar Arnhem. Arnhem zou voor mij beter uitkomen, omdat ik dan in 1x met de trein door naar Tilburg kon. Dus koos ik toch voor de start vanaf station Ede-Wageningen. Daar ben ik al vaker geweest, dus het station kwam mij bekend voor.

 

Ik probeerde een offset-multi op te lossen, maar die lag aan een fietspad aan de overkant van de weg en ik kon daar nergens oversteken. Ik zou dus een heel eind om moeten lopen naar een oversteekplaats en volgens de logjes was de cache slecht onderhouden. Dus uiteindelijk doorgelopen en niet naar de cache gezocht. Via een smal paadje langs het spoor kwam ik al gauw in het bos uit. Ook zat er wat hoogteverschil in deze route. De route liep bijna helemaal door de bossen en over landgoederen. Wel een mooie route. Al vrij snel kwam ik de Celtic Fields tegen, er was zelfs een uitkijkplatform bij gebouwd, zodat je alles goed kon zien. Celtic fields waren vierkante of rechthoekige akkers van ongeveer 30 bij 30 meter, rond het begin van de jaartelling aangelegd door boeren uit die tijd. Elke akker werd omringd door een aarden walletje. Op deze plaats zijn die walletjes dus nog deels te zien, maar het is goed dat er een informatiebord bij stond, anders was ik er zo aan voorbij gelopen. De Lange Afstands Wandeling Romeinse Limes loopt hier ook langs, volgens de bordjes. Die zou ik ook nog wel mooi vinden om te doen. Ooit.

 

Het was niet zo’n mooi weer, met 18 graden zelfs aan de koude kant. Ik heb mijn jas aan het begin wel uit gehad, maar later was ik blij dat ik hem bij had, omdat het een paar keer kort regende.

Midden in de bossen kwam ik een heel oude cache tegen, de MusiCache uit 2002. Het was een offset, maar voor het eerste waypoint moest ik afwijken van de route. Ik hoopte stiekem dat de cache dan weer op de route zou liggen en niet de andere kant op zou gaan. Ik had geluk: de cache lag inderdaad op de route. Het was nog wel even zoeken naar de grote bak, omdat het kompas van Smaug (mijn gps) als een gek rondjes draaide. Tot ik de hint heel letterlijk nam en jawel: bingo.

Ik liep nu verder langs de sprengen, dit zijn de kleine beekjes hier in de bossen. Ik ben ze al vaker tegen gekomen tijdens het geocachen en heb er vorig jaar een heleboel gezien tijdens de Apeldoornse Vierdaagse. Ik zat nu vrij dicht bij dat gebied.

 

Onderweg passeerde ik een boerderij waar ik een foto kon maken voor een virtuele cache. De cache had iets te maken met dat enge verhaal van de Drie Zusters, bedacht door die man die dat boek over GioMan (een moordende geocacher) heeft geschreven: Ina Enssr (Ina is het pseudoniem van een man). Die cache was offline, maar zou ik sowieso overgeslagen hebben. Veel te eng. Meestal heb ik er niet zo’n problemen mee om in mijn eentje te wandelen, maar de horrorverhalen hoeven niet gevoed te worden. Ik heb dat boek wel ooit gelezen, omdat mijn moeder het had gewonnen na een puzzeltocht met haar collega’s, die werd georganiseerd door o.a. de schrijver van het boek.

 

Het laatste stuk van deze wandeling was eigenlijk het mooiste. Na een heel stuk over een landgoed te hebben gelopen kwam ik uit op de Wageningense heuvelrug. Dit was echt een gaaf wandelpad over de heuvel, met een afgrond aan de ene kant. Mijn moeder zou het helemaal niets gevonden hebben, met haar hoogtevrees. En bovenop de heuvelrug lag het arboretum Belmonte. Eerlijk is eerlijk, vroeger dacht ik dat een arboretum een kerkhof was… Later leerde ik dat het een bomentuin is. Het arboretum Belmonte is zelfs al behoorlijk oud. Ik deed een multicache die door de tuin liep, ook al een oudje, uit 2004. Mijn blik viel op een kunstwerk van een roestkleurige plant in de knop. Dat kwam mij erg bekend voor en deed mij aan Pelgrim denken, de mascotte van de Walk of Wisdom. Door het bordje bij het kunstwerk kwam ik erachter dat het inderdaad door dezelfde kunstenaars is gemaakt; Huub en Adelheid Kortekaas. Dit was echter al een verre voorouder van Pelgrim, want dit kunstwerk stond er al sinds 1977.

 

Terwijl ik de cacheroute deed begon het te regenen en het hield niet meer op. Gelukkig geen clusterregenbui, maar heel aangenaam was het niet. Gelukkig maakten de mooie tuin en de verre uitzichten veel goed. Ik vond ook de cache. Ik pakte de wandelroute weer op en liep nog een rondje door de tuin. Daarna mocht ik nog een keer een steile trap afdalen, de heuvelrug af. Dat had ik voor de cache ook al een keertje gedaan. Ik liep nu in de richting van Wageningen, langs de rivier. Het begon steeds harder te regenen, dus aan het einde heb ik een klein stukje afgesneden, omdat ik geen zin had om zeiknat in de trein te zitten.

 

Ik had me niet zo’n zorgen hoeven te maken over die bus, want het bleek een groot busstation te zijn waar zo’n beetje om de 10 minuten een bus vertrok. Ik stapte in de bus naar Arnhem. In de bus stond de airco op standje turbo, maar ik was helemaal nat van de regen, dus ik kreeg het ijskoud. Op het station van Arnhem aangekomen moest ik nog lang wachten op de trein naar huis, dat wist ik nog van mijn stage in Arnhem, die rottrein gaat pas om 18.53 uur. Gelukkig is het station van Arnhem heel groot en overdekt, dus kon ik weer een beetje opwarmen. Toen de trein eindelijk arriveerde kwam ik wel zonder problemen thuis. Ik vond het een mooie wandeling, maar jammer van de regen en de reistijd.

 

Deze slideshow vereist JavaScript.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt.

NS-wandeling Ankeveense Plassen

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen.

Ankeveense Plassen

In de zomer van 2019 wandelde ik de 22 kilometer lange wandelroute Ankeveense Plassen van station Bussum-Zuid naar station Weesp.

De NS-wandeling Ankeveens Plassen staat op de rol voor 22 kilometer, maar ik had al in recensies gelezen dat het er in de praktijk maar 20 zouden zijn en mijn teller kwam ook op zoiets uit. Ik koos eigenlijk vooral voor deze wandeling als vervanger voor de Apeldoornse Vierdaagse, waar ik dit jaar helaas niet aan mee kon doen. De start is bij station Bussum Zuid; een nieuw station voor mijn lijstje. Het was overigens niet zo’n mooi zomerweer: het werd maar maximaal 19 graden, het was bewolkt, ik kreeg een paar keer een korte bui over mij heen en ik droeg een lange broek en heb mijn zomerjas niet uit gehad. Toch vind ik deze weersomstandigheden fijner wandelen dan die 30+ graden. Ik ben dus stiekem blij dat deze zomer wat minder heftig lijkt te worden qua hitte dan die van vorig jaar.

Na het oversteken van de parkeerplaats bij het station ging ik meteen een bos met heidegebied in. In het bos was het rustig, maar in het heidegebied was het erg druk met mensen die hun hond uit aan het laten waren.

Ik stak de weg over en kwam uit op de landgoederen rondom het hoofdkwartier van Natuurmonumenten. Het heet hier ook wel het GeoGamePark, er liggen namelijk heel veel caches, weg gelegd door het VVV om geocaching te promoten. Twee jaar geleden ben ik ook al eens in dit park geweest, ik had toen een sollicitatiegesprek voor een stage bij Natuurmonumenten. De reistijd was echter zo lang, dat ik dat toen af moest wijzen. Op die dag heb ik al een heleboel caches in dit park gelogd. Er waren er echter nog steeds een paar over. Hoe verleidelijk ook: ik heb de landgoederen-serie links laten liggen. Ik moest nog flink wat kilometers lopen en door deze multi’s zou de afstand te ver opgehoogd worden.

Dus koos ik voor de letterbox. De laatste paar letterboxen die ik heb gedaan, waren eigenlijk geen echte letterboxen. Deze was dat wel. Via een verhaaltje werd ik naar de bergplaats van de familie Eekhoorn gestuurd. Hier lag een flinke cache op mij te wachten. Ik kreeg spijt dat ik het speeltje wat ik thuis had klaar gelegd om in een cache te stoppen niet meegenomen had, want dat had hier mooi in gepast. Wel kon ik trackables ruilen. Tot mijn verbazing was de cache al een paar weken niet gelogd. In de zomervakantieperiode verwacht je eigenlijk dat zo’n cache regelmatig gelogd wordt. Ik was wel van de route afgeweken en ging terug naar de track. Het park kwam me echt heel erg bekend voor van twee jaar geleden. Ik had graag een kijkje genomen in het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten, maar dat bleek op maandag gesloten te zijn. Helaas.

Er volgde een stukje door de bebouwde kom van ’s-Gravenland, om een vaart heen. Vervolgens ging ik een boerenommetjepad in, dwars door een weiland. In de verte zag ik schapen, maar die stonden niet op mijn gedeelte. Het gras was volgens mij ook recent gemaaid, want het liep best wel prettig. Er waren ook erg mooie wolkenluchten en ik zag nog een roofvogel over vliegen (jammer dat ze te snel zijn voor een foto).

Het pad door de weilanden eindigde in Ankeveen. Hier vond ik meteen een cache die praktisch op de route lag, genaamd Frankeveen I. Nummer twee was helaas offline, want daar kwam ik ook langs. Nummer drie lag te ver uit de richting. Na een stukje door Ankeveen te hebben gewandeld, sloeg ik af op een pad dat dwars tussen de Ankeveense Plassen door liep. Dit is waar de route naar vernoemd is. Het was een grasachtig pad en het waaide en beetje, dus natuurlijk kreeg ik hooikoorts, hieperdepiep hoera. Het gras en het riet langs de randen van de plassen was zo hoog opgetrokken, dat ik het water nauwelijks kon zien. Dat vond ik een beetje een tegenvaller. Ook stonden er veel eikenbomen, met waarschuwingslinten erin, want er zouden eikenprocessierupsen in zitten. Gelukkig waren er verder op het lange, brede pad minder eikenbomen en waren er ook zowaar een paar doorkijkjes naar de plassen. Kon ik toch nog een paar foto’s maken van het water en de wolken.

Nadat ik het gebied van de Ankeveense Plassen doorkruist had, kwam ik uit bij het volgende water: de Vecht. Bij de duikclub vond ik nog een cache, die er al sinds 2011 lag, maar die er nog keurig bij hing. Fijn als caches gewoon goed onderhouden worden. Vervolgens moest ik een heel eind over een fietspad lopen tot ik bij een brug aan kwam. En aan de overkant mocht ik weer helemaal terug gaan sjokken, langs allerlei woonbootachtige optrekjes langs de Vecht. Ik vermoed dat ik al eerder op dit stukje ben geweest, toen ik 2,5 jaar geleden een geocachingwandeling heb gemaakt rondom Weesp. Daarvan herinnerde ik mij ook nog het pad door het Aetsveld. Dat was toen een pad vol klei en de hompen klei bleven aan mijn wandelschoenen kleven, waardoor die heel zwaar werden. Ik moest verschillende keren stoppen om de kleihompen van mijn schoenen af te halen, met behulp van een tak. Echt lekker wandelen was dat toen niet, dus ik zag nu op tegen het Aetsveld.

Hoewel de ingang, dwars over het erf van een rommelige boerenerf en de bordjes van de diverse wandelroutes mij heel erg bekend voor kwamen, was het pad totaal veranderd. Alle klei was nu begroeid met gras en het pad was makkelijk te bewandelen. Geen kleiklompen te bekennen. Of het nu aan het seizoen lag: het was nu juli en toen was het januari of aan de weersomstandigheden; ik weet het niet. Misschien heeft de droge zomer van vorig jaar de klei compleet uitgedroogd. In ieder geval kwam ik nu snel vooruit en voor ik het wist stond ik in Weesp. Hier ben ik een beetje gaan treuzelen, omdat ik pas om 18.30 uur met de trein mee kon vanwege mijn Dal Vrij abonnement.

Een paar winkeltjes in gegaan, maar de meeste waren gesloten op maandag of sloten om 18 uur. Uiteindelijk was ik nog een half uur te vroeg bij het station. Ik wilde iets te drinken gaan halen, maar helaas was de stationswinkel dicht vanwege een verbouwing en er was ook geen supermarkt in de buurt. Lekker dan. Op een bankje gewacht tot het 18.30 uur was en daarna vlug in de trein gestapt. Ondanks dat ik al een paar weken niet echt ver gewandeld had en het toch ruim 20 kilometer was, ging de wandeling mij prima af. Geen zere voeten gehad.

Deze slideshow vereist JavaScript.

NS-wandeling Woldberg

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen.

Woldberg

De NS-wandeling Woldberg is een 17 kilometer lange rondwandeling vanaf station Steenwijk over landgoed de Eese en de bossen op stuwwal de Woldberg. Ook zou er een uitkijktoren op de route zijn en een theehuis.

Te ver weg

Deze route stond dus hoog op mijn verlanglijstje, maar de treinreis van Oisterwijk naar Steenwijk duurt maar liefst drie uur enkele reis, dus dat was geen doen voor één dag.

In april was ik echter een weekje met mijn moeder op vakantie in Drenthe en vanaf daar was het ongeveer drie kwartier met de trein vanaf station Beilen. Dat is wel te doen.

We gingen naar Steenwijk met de trein. Nou ja, eerst reden we met de auto naar het dichtbijzijndste station vanaf ons vakantie-adres: Beilen. Dat was toch nog meer dan tien kilometer rijden. Daar mocht je de auto zowaar gratis parkeren. Dat zie je niet meer zo vaak in Nederland. Het was ongeveer drie kwartier reizen met de trein, met een snelle overstap in Meppel. Zo kon ik twee stations afstrepen waar ik nog nooit eerder was in- of uitgestapt. Voor het station van Steenwijk stond een grote wegwijzer met daarop diverse wandelingen. Vooral lange afstand wandelingen (LAW’s), natuurlijk.

Onze NS-wandeling stond er niet op, maar er waren wel meerdere mensen die hem vandaag gingen lopen. Wij hadden geen haast, ik had deze wandeling bewust ingepland voor de zondag, zodat we geen last zouden hebben van de spitstijden van de NS (Ik heb een Dal Vrij abonnement en mijn moeder heeft een kortingsabonnement voor de daluren). Vlakbij het station ligt een Joodse begraafplaats en hier vonden we onze eerste cache. Hier kun je alles zien door de hekken, in Oisterwijk is ook een oude Joodse begraafplaats, maar die ligt verscholen achter hoge muren en ik heb er nog nooit een glimp van opgevangen. Je kunt je wel aanmelden voor een rondleiding, maar dat heb ik nog nooit gedaan.

Links- of rechtsom?

Wij liepen het eerste stukje over een fietspad door een woonwijk, dit was bedoeld om Steenwijk uit te komen, richting de polder. We passeerden wel een mooie perceeltje met veel bloesem. Hoewel ik vreselijk allergisch ben voor bloesem (hooikoorts), vind ik het wel mooi. Overigens had ik in Drenthe veel minder last van hooikoorts, dan in Noord-Brabant, juist omdat daar weinig bloesembomen zijn.

Aan de rand van de polder was een splitsing: je kon hier kiezen om het rondje linksom of rechtsom te lopen. Ik had gezien dat je rechtsom eerst onder een aantal viaducten door moest lopen en dat leek mij minder mooi, dus daarom wilde ik dat het eerste doen. Het echtpaar dat gelijk met ons uit de trein was gestapt ging linksom. Ook goed, liepen we elkaar niet in de weg. Wij liepen een heel eind langs het kanaal en kwamen toen uit bij de McDonalds naast het Fletcher Hotel. Op de parkeerplaats lag een cache, dus die moest meegepakt worden. Ondertussen was mijn moeder erachter gekomen dat ze al eens eerder in Steenwijk was geweest, zo’n zes jaar geleden, samen met mijn vader en dat ze toen gelogeerd hadden in dat Fletcher Hotel. Gedurende dat weekend hadden ze behoorlijk wat caches gevonden, waaronder de voorganger van deze Fastfood Steenwijk.

Caches en paddo’s

Iets verderop lag ook nog een cache op een verlaten carpoolstrook en daarmee kon ik eindelijk eens een keer een cache scoren die ik nog niet had, maar mijn moeder wel. Meestal is het andersom, omdat ik veel vaker ga geocachen. Dit stukje “snelwegen” leverde dus wel mooi twee founds op. We gingen nu weer het buitengebied in. Bij het bos aangekomen, weken we een stukje af van de route om nog een extra cache te kunnen loggen bij de pingoruïne. Van de pingo zelf was niet veel te zien, volgens mij stond die droog, maar de cache was wel leuk. Je had een magneetstok nodig, maar die zit standaard in mijn geocachingrugzak, dus dat was geen probleem. Echt een van mijn beste aankopen ooit op geocachinggebied en dat voor twee euro.

We wandelden rustig verder door het bos, tot we weer op de route waren. We gingen via Landgoed de Eese de Woldberg op. De Woldberg is de noordelijke punt van een stuwwal die is ontstaan tijdens het Saalien; dat is de voorlaatste ijstijd. Het ijs kwam toen tot de lijn Texel-Gaasterland-Steenwijk-Coevorden. De snelweg A32 is door de Woldberg aangelegd, de vele stenen die toen vrij kwamen liggen nu bij het geologisch monument Wolterholten.

Dit was een mooi stukje, met smalle wandelpaden door de bossen. Ook kwamen we nog een perceel met grafheuvels tegen. Hier kwamen we dat echtpaar uit de trein weer tegen, die liepen duidelijk een stuk sneller dan ons, haha. Die werden vast niet afgeleid door geocaching en waymarking (in Overijssel en Drenthe staan veel ANWB-paddestoelen). Geen caches meer helaas. Er lagen nog wel een paar multi-caches, maar die waren allemaal te lang om in de route op te nemen. Soms zou ik wel eens een tijd op een andere plek willen wonen om rustig alle multi-caches te kunnen wandelen. Rondom Oisterwijk zijn de mooie wandelmulti’s al lang op. En dit was echt een heel mooi gebied om nog vaker in te kunnen wandelen.

Uitkijktoren en Tuk’s Theehuis

Mijn moeder verlangde naar een kop koffie en ik zelf was nieuwsgierig waar de in de routebeschrijving beloofde uitkijktoren nu was. Volgens een informatiebord zou Tuk’s Theehuis na een tijdje opdoemen. Onderweg kwamen we nog een heel mooie bomenlaan tegen. En nadat we die doorgelopen waren kwamen we een bord tegen van het Theehuis. Dat was een schot in de roos. Heel aardige mensen, biologisch eten, veel vegetarisch, veel dieren, een informatiepunt van het Drentsch Landschap en een afbeelding van een mammoet aan de muur. Helemaal geweldig. En vanuit de tuin kon je de uitkijktoren zien. Ik was natuurlijk niet meer te houden, maar at toch eerst mijn salade op en dronk mijn vier koppen thee leeg (ik kreeg een hele pot voor de prijs van een kopje, maar het was eigenlijk bedoeld voor twee personen. Mijn moeder wilde liever koffie). Mijn moeder ging natuurlijk niet mee; die bleef veilig in de theetuin zitten. Ze heeft hoogtevrees. Ik wandelde naar de uitkijktoren en klom naar boven: 131 treden. Ik had het rijk voor mij alleen. Jammer dat alle informatiebordjes bespoten waren met graffiti. Vandalisme. Je had wel een mooi uitzicht; aan de ene kant over de Woldberg en aan de andere kant over Steenwijk. Ik kon ook de theetuin zien liggen.

Ik belde met mijn moeder vanaf de top en toen kwam ze naar mij zwaaien, dat was wel grappig. Na een tijdje ging ik weer naar beneden en pikte ik mijn moeder op bij het Theehuis. We hervatten het laatste stukje van de wandeling. Onderweg hadden we nog een halve earthcache opgelost, maar het was eigenlijk niet helemaal gelukt. Daar baalde ik een beetje van. Terug in Oisterwijk heb ik de boel nog wel op kunnen lossen met behulp van flink wat opzoekwerk. Ik weet nu dus wel alles over het ontstaan van de Woldberg. We kwamen echter wel keurig op tijd aan op station Steenwijk en hoefden maar even te wachten op de trein die ons via Meppel weer terug bracht naar Beilen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt.

 

NS-wandeling Krickenbecker Seen

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen.

Krickenbecker Seen

Je ziet al aan de naam van deze route dat die niet Nederlands is. De route start dan ook vanaf het Duitse station Kaldenkirchen en loopt voor een groot gedeelte door Duitsland. De wandeling eindigt wel weer in Nederland, bij station Venlo. De route is 16,5 kilometer lang. Ik wandelde deze route in april 2019 en vond onderweg ook nog zeven caches; vijf in Duitsland en twee in Nederland.

In de laatste week van maart kwamen de vier nieuwe NS-wandelingen voor 2019 online en natuurlijk stond ik te trappelen om die te gaan wandelen. Maar ja, ik was druk met mijn voltijdminor bezig, had een onregelmatig lesrooster en moest ook nog werken om mijn huur en andere vaste lasten te kunnen betalen. Dus het was even wachten op een geschikte vrije dag voor deze wandeling en dat werd een dag in april.

De maand april valt buiten het Geocaching Data Project, want alle data staan al op 6 founds of hoger. Met slechts vier data onder de 10 caches, staat april zelfs op de nominatie om de tweede maand te worden met alle data boven de 10 founds. Deze dag was toevallig één van die vier data, dus dat was een extra trigger om vandaag te gaan. Ik had de gpx-route al in mijn gps geladen en gezien dat er enkele caches op de route lagen.

De voorspelling was dat het mooi weer zou worden vandaag, maar toen ik in de ochtend naar het station fietste, vond ik het nog erg koud in mijn zomerjasje en wenste ik zelfs handschoenen.

Het ritje van Venlo naar het Duitse station Kaldenkirchen duurt slechts vier minuten, maar het lukte mij niet om online een kaartje te bemachtigen. Blijkbaar verkopen ze die niet voor zulke korte trajecten ofzo? Ik besloot om dan maar een kaartje op het station te kopen, want voor Nederland heb ik Dal Vrij. Maar op Venlo had ik maar 7 minuten om over te stappen, die trein naar Duitsland reed maar 1x per uur – dus ik wilde hem niet missen – en ik kon de Duitse kaartautomaat niet vinden. Dus heb ik uiteindelijk zwart gereisd…. Het waren vier zenuwslopende minuten die wel een uur leken te duren. In de trein hingen allemaal bordjes dat zwartrijden bestraft werd met een boete van 60 euro. Ik zag het al helemaal gebeuren dat ik – die de NS met een driecijferig bedrag per maand sponsort –  nu dik moest gaan betalen aan de Deutsche Bahn, gedurende mijn eerste tripje ooit met de Duitse spoorwegmaatschappij.

Ik zat eerst op een stoel en keek de hele tijd beide kanten op of er een conducteur uit kwam. Overigens geen enkele conducteur gezien. In Nederland stapt er altijd minstens één conducteur mee uit om het in- en uitstappen in de gaten te houden en de trein af te fluiten. Hier niemand gezien, noch in Venlo, noch in Kaldenkirchen. Tegenover mij zat een man mij aan te staren, dus ik besloot na twee minuten om me op te sluiten in het toilet en er dan pas uit te komen vlak voor Kaldenkirchen. Het toilet was echter bezet, dus bleef ik maar in het gangpad staan. Pfft, ik was echt heel blij toen die trein stopte in Kaldenkirchen en ik eruit kon. Het was een oud en een beetje vervallen station. Volgens mij stapten er nog meer zwartrijders uit, want een jong stelletje ging op de kaartjesautomaat aldaar kijken wat een kaartje had gekost. Ik kom nu op 1,60 euro uit, nou dat had ik best willen betalen om dat zenuwslopende gedoe te vermijden.

Ik startte Smaug (mijn gps) op. Langs het spoor lag een hele serie caches, genaamd Turberkel. Er stond wel bij dat ze geniepig verstopt waren. Ik heb er vier geprobeerd te vinden en er slechts eentje gevonden. Nou moet ik wel eerlijk zeggen dat ik niet langer dan vijf minuten per cache heb gezocht, omdat ik op de tijd moest letten. En dat ik het niet echt prettig zoeken vond, zonder hint en in het buitenland. Wel een beetje jammer, want ik wilde natuurlijk wel graag minstens vier caches vinden om die datum op tien te krijgen. En ik zou het ook best leuk vinden om nog ooit Kilocacher in Duitsland te worden, hoewel dat nog heel erg ver weg is. Toch is Duitsland met ongeveer 260 founds wel het derde land op ons lijstje, na Nederland en België. Met een holle weg, in het Duits hohlweg ging ik onder een snelweg door en hier vond ik een cache in een boom. Deze had gewoon een goede hint en was snel gevonden.

Via een soort van fietspad op een voormalig spoortraject (net zoiets als het Bels Lijntje), boog ik af naar een landelijk gebied waar struiken en boompjes in bepaalde vormen werden gekweekt. Voor je onder landschapsarchitectuur aangelegde tuin. Mij deed het erg denken aan het veelvuldig door mij gespeelde spel Roller Coaster Tycoon. Stiekem zou ik dat best nog wel een keertje willen spelen, maar ik weet dat het verslavend is, dus ik mag dat pas als ik afgestudeerd ben. En als mijn laptop het oude spel nog kan draaien.

Tussen de boomkwekerijen vond ik wel een cache; die zat met een touwtje in een paal. Ik ben niet zo groot en kon er maar net bij. Daarna kwam ik uit in het Duitse dorpje Leuth. Hier week ik een klein beetje van de route af, via een oud steegje met klinkerstenen om een cache te kunnen loggen bij een oude boerderij, genaamd Der Neyenhof. Leuke locatie en goed verzorgde cache. Houd ik van.

De route ging langs het riviertje de Nette verder naar de Wittsee. Hier kronkelde het wandelpad door het water van de Wittsee heen. Dit vond ik een erg mooi stukje. Het was ook het drukste stuk van de route, er waren vooral veel vogelaars, die grote camera’s met zich mee sleepten. Ik heb heel veel vogels gehoord, maar bijna geen gevleugelden gezien. Maar ik ben dan ook geen vogelaar; ik heb niet het geduld om urenlang in zo’n vogelkijkhut te gaan zitten.

Na de Wittsee kwam ik via wat geasfalteerde wegen en een bospad dan uit bij het punt waar de route naar vernoemd is: de Krickenbecker Seen. De meren van Krickenbeck dus. Hier kon ik een earthcache doen en dat kwam goed uit, want ik moest nog een laatste earthcache voor mijn Day Zero Project. Het beantwoorden van de vraag werkte met zo’n automatisch mailadres, maar dan valt dat Duits toch nog tegen, want ik had de vraag aanvankelijk verkeerd begrepen; europäischen Schutzgebietssystem, jawohl?

Ik bracht ook nog een bezoekje aan het bezoekerscentrum, maar het winkeltje was zowat leeg en de tentoonstelling niet erg inspirerend. Het personeel zat zich duidelijk stierlijk te vervelen. Beetje jammer, want in Nederland vind ik bezoekerscentra van natuurorganisaties meestal heel erg leuk. Ik vond de Krickenbecker Seen best mooi, maar eigenlijk leken ze best wel erg op de Oisterwijkse vennen, alleen nog wat groter. Tot mijn verrassing was er ook nog een kasteel in het gebied: Schloss Krickenbeck. Helaas kon je er vanaf de route niet echt een mooie foto van maken, het lag verscholen in het groen. Het oudste gedeelte van het kasteel stamt al uit de tweede helft van de dertiende eeuw. Later zijn er nog allerlei zogenoemde voorburchten aan vast gemaakt. Nog eerder stond er twee kilometer verderop een nog oudere burcht met dezelfde naam, maar die bestaat niet meer. Heb nog even opgezocht of het kasteel te bezichtigen is, maar blijkbaar is het een conferentiecentrum en zit er een hotel in gevestigd. Kost maar 360 euro per nacht…

Ik lees nu dat er ook nog een supergave uitkijktoren in het gebied is, ongeveer een kilometer van de route af. Dan vind ik het dus jammer dat de route niet daar langs loopt. Ik had het vandaag niet gered in verband met de tijd, maar misschien sleep ik mama nog wel een keertje mee en dan ga ik die toren in!

Het nadeel van doordeweeks wandelen kwam weer om de hoek kijken: de tijd. Eigenlijk wilde ik wel voor 16 uur op station Venlo zijn, want anders moest ik tot 18.30 uur wachten om Dal Vrij te kunnen reizen. Daardoor moest ik er de laatste kilometers flink de pas inzetten en dat vond mijn rug niet zo leuk. Smaug was trouwens weer zuinig met de kilometers, maar ik kwam erachter dat hij ook de nog te lopen afstand van de gpx-track aangeeft en die bleek minder ver te zijn. De grens tussen Duitsland en Nederland was maar een smal weggetje, een soort van fietspad tussen twee bospercelen in. In mijn eigen land wandelde ik verder door allerlei bossen op de Fliegerhorst Venlo. Ik pikte nog een cache mee die precies op de route lag, die ging over teken.

Daarna “marcheerde” ik Venlo binnen. Via een nog vrij nieuwe buitenwijk kwam ik via allerlei stadsparken uiteindelijk uit langs het spoor. Ik had nog een klein beetje tijd over en kon daardoor nog de cache Draaischijf meepakken, die ligt langs het spoor, vlakbij het station, bij een oude draaischijf dus. Uiteindelijk checkte ik om 15.53 uur in, dus ik had zelfs nog twaalf minuten over (Dal Vrij inchecken geldt tot 16.05 uur). Pfft, ik voelde het wel. Ik pakte meteen de eerste de beste trein naar Eindhoven, maar kon daar nauwelijks meer lopen door de spierpijn. Gelukkig waren er geen treinproblemen meer en was ik rond 17.30 uur thuis. Toch blij dat ik doorgelopen ben en niet de hele spitstijd heb moeten wachten.

Deze NS-wandeling is wel een aanrader, ik had nog nooit van de Krickenberger Seen gehoord, maar het is dus onderdeel van Naturpark Schwalm-Nette, waar ook de Meinweg deel van uitmaakt. Ik vond het leuk om dat te zien op de kaart, omdat ik vorig jaar in de Meinweg heb gewandeld.

 

Deze slideshow vereist JavaScript.

Alle foto’s zijn door mij zelf gemaakt in april 2019.

“Een leven lang leren”

Als het goed is staat deze column vandaag in de Metro, maar natuurlijk publiceer ik het ook op mijn eigen blog. Ik schreef deze column als opdracht voor het vak Argumenteren en Overtuigen, onderdeel van de minor Schrijven in Opdracht. 

“Een leven lang leren”

Rijksoverheid en de Onderwijsraad hebben beiden hun mond vol over “een leven lang leren”. Je zou dus denken dat mensen die op latere leeftijd gaan studeren enorm aangemoedigd worden door deze instanties. Helaas is dat niet zo.

Ik ben zo’n late student; op mijn 29ste begon ik met de deeltijdopleiding Media, Informatie en Communicatie aan de Hogeschool van Amsterdam.

Ik wist dat je na je 30ste geen recht meer had op studiefinanciering, maar ik was net 29 geworden, dus ik dacht dat het wel goed zat. Mooi niet dus. Na de havo was ik namelijk ook al begonnen aan een hbo-opleiding, maar daar ben ik al binnen twee maanden mee gestopt. Toch ging daardoor de studietermijn van tien jaar wel tellen en die termijn was ondertussen voorbij. Dat betekende dat ik in het toenmalige stelsel geen recht had op studiefinanciering en ook niet op het daaraan gekoppelde studentenreisproduct, waarmee je gratis kan reizen.

Slik. Ik had me net aangemeld voor een studie die alleen te volgen is in Amsterdam. En ik woon in Noord-Brabant. Een retourtje Oisterwijk – Amsterdam Amstel kost 36,60 euro. Daardoor betaal ik nu 102 euro per maand voor een treinabonnement en ben ik gebonden aan de daluren van de NS.

Dan komt er nog bij dat mensen een deeltijdstudie niet voor vol aan zien. Dit is volslagen onzin: een deeltijdstudent moet evenveel studiepunten halen als een voltijdstudent, volgt vrijwel dezelfde vakken, moet evenveel studie-uren maken en betaalt net zoveel collegegeld. Het enige verschil is dat alle colleges op één dag vallen. Maar in tegenstelling tot voltijdstudenten moet ik mijn studiekeuzes altijd overal verdedigen, de studiecoördinator noemde mijn huidige baan een “minderwaardige mbo-baan”, voor sommige vakken bleek bij het eerste college nog niet eens een inhoud te zijn en de begeleiding is vaak waardeloos; ik zit al aan studieloopbaanbegeleider nummer drie.

Eigenlijk is het heel ironisch: Ik begon aan een studie met de hoop op een betere baan en daarmee een beter inkomen. De studie zelf blijkt echter een flinke financiële aderlating te zijn. Misschien moet ik naar Zweden emigreren. Studenten hoeven daar geen collegegeld te betalen, krijgen ook nog eens een basisbeurs en leeftijd doet er niet toe. Ik kan alleen maar hopen dat de diepte-investering die ik in mijn studie heb gedaan zich uiteindelijk in de toekomst terug zal betalen.

 

 

Throwback Thursday: 2 mei 2016/NS-wandeling Mariënwaerdt-Linge

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 2 mei 2016:

Dit is het verslag van een Throwback Thursday en een NS-wandeling ineen. Deze NS-wandeling telt niet mee voor mijn Day Zero Project, omdat deze plaats vond voor de start van dit project (1 januari 2017). Maar ook toen deed ik dus al NS-wandelingen. In dit geval gaat het om de (inmiddels oude) NS-wandeling Mariënwaerdt-Linge en dan het tweede stuk: van station Beesd naar station Leerdam. Dit is 16,5 kilometer, maar mijn moeder en ik hebben het nog een beetje verlengd, omdat we eerst wat caches in Beesd op hebben gepikt.

Het verslag:

6342. LdL – Toegang tot Mariënwaerdt
6343. LdL – bij Marie
Maker: Collectief: Langs de Linge
Type: Traditionals
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 2 mei 2016
Plaats: Beesd

6344. Kungsträdgården
Maker: Beesd
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 2 mei 2016
Plaats: Beesd

6345. Zonnewijzer 4 – Zelfde tijd, andere tijdsgeest
Maker: Riwa
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 2 mei 2016
Plaats: Beesd

6346. LdL – Het hart van Beesd
6347. LdL – Molen De Vrijheid
6348. LdL – Post Beesd
Maker: Collectief: Langs de Linge
Type: Traditionals
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 2 mei 2016
Plaats: Beesd

6349. Ruil Boek
Maker: Mes
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 2 mei 2016
Plaats: Beesd

6350. LdL – Het lijkt misschien makkelijker dan het is
Maker: Collectief: Langs de Linge
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 2 mei 2016
Plaats: Beesd

6351. Rhenoijschepad – Zicht op Gellicum
Maker: Lingezicht
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 2 mei 2016
Plaats: Rhenoy

6352. De Asperensche Poschtbode Loterij
Maker: Geo Pold
Type: Letterbox
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 2 mei 2016
Plaats: Asperen

Het zou vandaag prachtig lente-weer worden, dus besloten we om de NS-wandeling langs de Linge te gaan doen, die al een tijdje op het verlanglijstje stond. Vreemd hoe erg het weer kan veranderen in een week tijd. Vorige week liep ik dus met mijn winterjas tot aan de hoogste stand dichtgetrokken en een trui eronder. Nu liep ik ’s middags in mijn T-shirt.

Goed, we gingen 16 kilometer wandelen van Beesd naar Leerdam. Ik begon de dag al sportief, door op de fiets naar Tilburg te gaan. Dit omdat ik mijn bibliotheekboeken in moest leveren en ik geen zin had om van het station naar de bibliotheek en weer terug te lopen, dat is namelijk best wel ver als je daarna ook nog een wandeling gaat doen. Dus nu fietste ik naar de bibliotheek, leverde mijn boeken in en fietste door naar het station, waar ik mijn moeder ontmoette.

We gingen naar Geldermalsen en stapten daar over op de Arriva-trein naar Beesd. Dat station is echt alleen maar een perron in de middle-of-nowhere, een heel stuk van het dorp af. Goed, al bijna meteen waren we op Landgoed Mariënwaerdt, het strijdtoneel van de mislukte, niet-gevonden 3000ste multi-cache van de Heideroosjes. Die multi hebben we dus nooit meer gevonden en is nu zelfs gearchiveerd. Wel lagen er nu twee caches van een nieuwe serie Langs de Linge op het terrein. Die hebben we allebei wel gevonden. Wel vreemd dat ik die ene niet in Smaug had gezet. Gelukkig had mijn moeder hem wel.

We weken nu een stukje van de route af, omdat er ook een heleboek traditionals in Beesd zelf lagen en die wilden wij meepakken, voor we echt aan de NS-wandeling begonnen. Het waren echter 7 caches, dus we waren hier wel even mee bezig. Wel werd alles vrij snel gevonden. Via een pad achter een bloesemboomgaard door, bereikten we het fietspad onder de snelweg door en daarmee Beesd.

Eerst vonden we de traditional met de Zweedse naam, volgens mij is Kungsträdgården een wijk in Stockholm en ook de naam van een halte van de metro. Ik ben daar dus geweest tijdens onze vakantie in Zweden, in 2008. Grappig dus om deze cache in het lijstje te hebben, de maker van de cache was ook in Stockholm geweest.

Bij de school – eigenlijk waren het drie scholen rondom een plein gegroepeerd – vonden we een cache bij de bijzondere zonnewijzer. Het was heel rustig bij de scholen, want de kinderen hadden natuurlijk meivakantie. Ook het Hart van Beesd, in een oude boom werd snel gespot. We gingen nu via een straatje langs het water naar de molen de Vrijheid, op een idyllische locatie met een wijds uitzicht. We vonden de cache en konden hem meteen doorgeven aan de volgende geocachers: een oudere dame met (dachten wij) haar zoon, die haar mee op haar eerste geocache-jacht had meegenomen.

Vanaf de molen liep er een pad over een dijk en precies aan de andere kant van die dijk zou de volgende cache liggen. Dus leek het mij leuk om over die dijk te gaan lopen. In het begin was dat ook daadwerkelijk een wandelpad, een laarzenpad. Maar ongeveer halverwege stuitten we op een versperring van schrikdraad. Waarschijnlijk stonden er verderop dus schapen, maar die konden we toen nog niet zien. Mijn moeder wilde omdraaien en terug gaan lopen, maar ik had daar niet zo’n trek in, want dat zou behoorlijk ver omlopen zijn, algauw goed voor 2 kilometer. Er hing geen verbodsbordje op de versperring, dus besloten we er brutaal overheen te stappen, in de hoop dat er aan de andere kant niet nog een hek zou zijn. Het zag er gelukkig wel goed uit en we kregen ook geen boze boer op ons dak. Pas helemaal op het einde kwamen we een kleine kudde schapen tegen, die enthousiast op ons afliepen, in de hoop dat wij eten kwamen brengen. Toen ze merkten dat we niets bij ons hadden, liepen ze ons gewoon voorbij. Aan het einde van het pad was nog wel een hek, maar daar konden we makkelijk overheen klimmen.

Nu stonden we voor de brandweerpost van Beesd en konden we gaan zoeken naar de nepsteen in een ‘tuin’ vol stenen. Hier hebben we dus het langste naar moeten zoeken, ik zat al op de grond tussen de stenen te zoeken, maar het was mijn moeder die hem uiteindelijk vond.

Voor we Beesd konden verlaten liepen we nog een stukje om, voor de in onze ogen leukste cache van de dag: een minibibliotheek in een oude telefooncel, genaamd Ruil Boek. Dit was zeker de moeite waard: het was een heel mooi onderhouden geheel met een groot logboek en een grote keuze aan boeken. Wij lieten twee boekjes achter, maar namen niets mee, want we moesten nog een heel eind gaan lopen. De moeder van de maker van de bieb stond op de oprit en vertelde ons dat de telefooncel uit Limburg kwam. Haar zoon had hem opgehaald en verbouwd tot de minibieb. Echt heel gaaf, ik gaf deze cache een favorite.

Het was tijd om Beesd te verlaten en dat deden we via een brug. Onder deze brug lag ook nog een cache, die cache werd snel gespot door mijn moeder, maar de logrol zat in zo’n puzzelkistje en daar zijn we wel een paar minuten mee bezig geweest. Het is wel gelukt. We hadden dus al 9 caches gevonden en daarmee had ik de 6350 bereikt, dat was stiekem mijn doel van de dag.

20160502_162742
Linge

Nu kwam er een lang stuk zonder caches, dus we zetten er even de pas in. Het was echt prachtig weer, dus het was druk op de route met fietsers en andere wandelaars. Sommige andere wandelaars zijn we verschillende keren tegengekomen of we zaten er mee in de trein. Wel grappig eigenlijk. De route liep langs de slingerende Linge en ik kreeg ook wel zin om te kanoën, maar ja het kan niet allemaal tegelijk: wandelen/geocachen/kanoën/fietsen. Mijn moeder hoopte vooral op veel mooie bloesembomen, maar er was twijfel of er nog wel bloesem zou zijn, vanwege het weer. De boom in onze tuin was binnen een week al z’n bloemetjes weer kwijt. Begin april was het namelijk even mooi weer en kwam alles in bloei en toen ging het ’s nachts weer vriezen, dus was het weer over met de lentepracht. Gelukkig was er nog wel wat bloesem over, dus moest ik regelmatig halt houden, omdat mijn moeder weer een foto-moment had. Zelf heb ik dat met meer met dieren, maar de koeien stonden steeds te ver weg.

Halverwege de route lag er nog een cache, op het Rhenoijschepad, dit week wel af van de NS-route die saai over het fietspad liep, dus onze keuze was snel gemaakt: wij gingen over het pad door de weilanden. We vonden de cache en verdwaalden daarna op het boerenommetje, want de bewegwijzering was niet zo goed. Ook kreeg ik natuurlijk hooikoorts in deze graslanden, maar dat heb ik er wel voor over. Uiteindelijk zijn we over een hekje naar een breder pad geklommen en zo kwamen we uiteindelijk weer bij de Linge uit. Er lag ook nog een multi, maar daar hadden we geen tijd meer voor en de afstand was ook te groot.

We kwamen door Rhenoy en Aquoy, beiden plaatsjes zonder geocaches.  In Asperen, een iets grotere plaats, lagen wel weer geocaches. Die konden we niet allemaal doen, hoewel die bij het GeoFort nog wel op mijn verlanglijstje staat, we zagen een deel van het Fort, wat hoort bij de Hollandse Waterlinie en ik houd van zulke bouwwerken. Ik nam me voor om hier nog eens te gaan fietsen, ooit. In Asperen lag een letterbox over postbodes en brievenbussen, dus ook dat wekte mijn belangstelling. Ik ben tenslotte zelf een postbode. Asperen is best een mooi plaatsje, maar we hadden al ver gelopen en onze voeten waren best moe. Er stond geen afstand in de cachebeschrijving en het leek wel alsof we eindeloos rondjes moesten sjokken door Asperen, voor we alle opdrachten vervuld hadden. Mooie huisjes hoor, mooie deuren en mooie brievenbussen. En in de cachebox een echte stempel, zoals het hoort bij letterboxen. Onderweg hadden we nog blikjes drinken gescoord bij de bakker, want we hadden dorst en het water in onze Doppers was al ver op. Op maandag lijken alle terrassen in deze streek wel gesloten te zijn.

Eigenlijk hadden we ondertussen ook wel honger gekregen en de tijd begon te dringen. Mijn moeder zocht op wat de uiterste trein zou zijn en dat was half 10. We hoopten het een uur eerder te kunnen bereiken. We besloten dus met een iets hoger tempo naar Leerdam te stappen, langs de wielen van de Linge. Helaas lag de earthcache aan de verkeerde kant van de rivier. Er was geen brug en onze voeten protesteerden tegen het idee van een kilometer heen en ook weer terug, dus helaas over moeten slaan.

Aangekomen in Leerdam liepen we bijna meteen tegen een op het oog gezellig eettentje aan, op de vestingwal. Het leek wel een Fata Morgana. En ze hadden me daar toch lekker eten!
Na het eten was het nog maar een klein stukje naar het station. Hier lag nog een cache, maar die konden we zo snel niet vinden. De trein kwam al aanrijden en ik had geen zin om een half uur te wachten, dus zei ik tegen mijn moeder: “Kom, we springen snel in deze trein.” Meestal ben ik niet de gene die het eerste opgeeft, maar eenmaal in de trein was mijn moeder het wel eens met de beslissing. Op de terugweg sloten de treinen beter aan dan op de heenweg, we hoefden nu maar 7 minuten te wachten in Geldermalsen en mijn moeder kon ook binnen 10 minuten overstappen in Tilburg. In haalde mijn fiets op en fietste terug naar Oisterwijk. Qua beweging heb ik ruimschoots genoeg gehaald, vandaag, haha.

We hebben heerlijk gewandeld, ik was zelfs verbrand, we vonden 11 caches. Tja, dat NS-wandelen combineren met geocachen smaakt naar meer. Gelukkig zijn er nog mogelijkheden genoeg.

Wat ik hier op 2 mei 2019 nog aan toe te voegen heb:

Ha, ondertussen heb ik al heel wat NS-wandelingen gelopen. En ja, bij de meesten vallen er onderweg wel wat geocaches op te pakken.

En ondertussen heeft mijn moeder – samen met de buurvrouw – haar eigen minibibliotheek. Niet zo groot als die telefooncel, maar wel een zeer mooi exemplaar, gemaakt door mijn vader.

De foto bij deze blog is door mijzelf gemaakt. Met mijn telefoon, dus de kwaliteit is niet al te best. Zo lijkt de lucht loodgrijs, terwijl het echt heel mooi weer was. Blijkbaar had ik mijn echte fototoestel niet bij op deze dag. 

 

Virtuele caches (8)

Voor doel #37 van mijn Day Zero Project moest ik 10 virtuele caches loggen. Dat is ondertussen gelukt, ik heb er zelfs al 12. Maar ik heb best het een en ander over deze bijzondere cachevorm te vertellen, dus daarom krijgen deze caches een korte serie eigen verslagen.

9. Virtual Reward – Sporen uit het verleden – GC7B8JD

Toevallig ontdekte ik zaterdagavond dat er een nieuwe cache uit was in Tilburg, een virtual nog wel! Ik heb een zwak voor de spookjescaches, dus ik wilde deze graag gaan doen. Je was dit keer niet klaar met alleen maar een foto en/of een vraag beantwoorden. Nee, dit leek meer op een multi-cache. Ook prima. Door de Spoorzone dus.

Maandagmorgen (ik ben meestal vrij op maandag, omdat er dan geen briefpost wordt bezorgd) leek me een goed idee, omdat het dan niet zo druk is daar (hoopte ik). Ondanks dat de Spoorzone – zoals de naam al aangeeft – naast het station van Tilburg ligt, ging ik op deze zomerdag met de fiets.

De virtuele multi verliep goed: ik vond het ene na het andere waypoint. Soms wel even inventief moeten doen. Zo blijkt er op de klokkentoren bij de fietsenstalling een bord te hangen, dat het eigenlijk een oorlogsmonument is. Dat wist ik dus niet. Het verklaart wel waarom het klokkenspel regelmatig militaire deuntjes speelt. Omdat er bouwhekken om de klokkentoren heen staan, kon je het bord niet goed lezen. Dus een ingezoomde foto gemaakt vanaf de trap bij de fietsenstalling en toen kon ik het wel lezen.

Onderweg vond ik ook nog de eerste cache van de fietstrail over het Bels Lijntje tussen Tilburg en Turnhout. Deze cache ligt op het Stekelenburgplein, achter het station. Hier was ik dus al heel vaak voorbij gekomen, maar om de een of andere reden heb ik deze cache nooit gelogd. Waarschijnlijk omdat ik meestal een trein moet halen als ik hier ben. Vind dit drukke, Dreuzelrijke plein trouwens best een gewaagde locatie voor een cache. Nu eens kijken of ik nog tijd vind voor de rest van deze serie (dat is niet meer gelukt in 2018).

Goed, verder met de virtual. Je moest een foto maken bij dat café dat in een oud treinstel is gevestigd (deze foto zal ik jullie besparen). Ik grapte bij de verplichte foto dat ik onderweg een trein had gekocht. Deze vraag vond ik het lastigste te vinden. Je moet onder de trein kijken, maar de stoelen en tafels van het terras staan ervoor. Er zaten zowaar mensen op het terras, ondanks het gekke tijdstip en één man keek mij echt heel vreemd aan. Gelukkig vond ik toen de letter die ik nodig had en kon ik verder. Ook bij het laatste waypoint lang gezocht naar een pietepeuterig klein bordje. Gelukkig wel gevonden.

Na de cache ging ik naar de bioscoop en omdat ik aan de vroege kant was (en er maar vijf mensen in de zaal zaten), kon ik nog voor de film begon aan de gang met de gebruikersnaam en de toegangscode. Die bleken keurig te kloppen en daarmee verdiende ik een mooi treintjescertificaat. Tja, ik woon op 100 meter afstand van het spoor – vanuit mijn woonkamer kan ik de treinen voorbij zien rijden -, dus het was raar geweest als deze cache mij niet gelukt was.

Het verdiende treintjescertificaat