OV-stapper Texel: dag 2

Bertusnol en het verloren labcache-punt

Na een dag fietsen was het weer tijd voor een dag wandelen, etappe 2 van de OV-stapper of ook wel etappe 2 van het streekpad Waddenwandelen. Mijn moeder en ik lieten ons door taxi mijn vader droppen in De Koog, hemelsbreed was dit nog geen 3 kilometer van het vakantiehuisje af, maar vanwege de wegwerkzaamheden aan de weg waar ons huisje was, moesten we omrijden. Ook per fiets hadden we niet dwars door de weilanden gekund, trouwens. We gingen direct via een fietspad het bos in en al snel ging het bos over in de duinen.

We kwamen langs het uitkijkpunt op de Bertusnol en natuurlijk moest ik dat beklimmen. Mijn moeder ging zelfs mee, ondanks haar hoogtevrees. Het was een beetje mistig en bewolkt weer, wat het landschap een mysterieus tintje gaf. Later kwam ik erachter dat het punt van de TV-TAS labcache (op elk waddeneiland een punt) op de Bertusnol lag. Ik had de Slufter in mijn hoofd. Stom natuurlijk, want je moet op dat punt staan om de vraag te kunnen beantwoorden. En de rest van de week is het er niet van gekomen om nog een keer naar de Bertusnol te gaan, dus daarmee ging dit punt verloren.

Galloways in de Muy

De duinen gingen over in het natuurgebied De Muy. De route van deze dag kwam ons meer bekend voor dan die van de eerste etappe. We hebben vroeger (toen kwamen we bijna elk jaar op Texel, omdat familie er een caravan had. Die is allang verkocht en ik was dan ook 7,5 jaar niet op het eiland geweest) ook wel in De Muy en de Slufter gewandeld, terwijl we minder in de Geul kwamen. De Muy was wel veranderd: er liep nu een breed wandelpad, er was meer water en er waren lage bruggen over de waterpartijen. En er waren Galloway-koeien. Persoonlijk ben ik meer van de koeien dan van de schapen, dus de Galloways moesten op de foto: #maartjeskoeienfotos. Bij het infobord van de Muy hielden wij behulpzaam het hekje open voor fietsers en vonden we het antwoord voor het punt van de labcache Mooi Texel. Fietsers moesten hier dus het gebied uit, wandelaars konden verder lopen naar de Slufter.

Regen in de Slufter en de ruigpootbuizerd (wie kent hem niet?)

Helaas kregen we toen een regenbui over ons hoofd heen en was de Slufter niet op z’n mooist. Ook stond er erg veel water op de wandelpaden, omdat er vorige week hoog water was geweest tot ver in het gebied. We hielden droge voeten, maar de regen stopte pas toen we de Slufter alweer bijna uit waren. Het labcachepunt van de Slufter leverde veel problemen op, omdat het infobord was weggehaald. Op deze zelfde plek ontbrak het bankje dat ik nodig had om een punt van de Mythe van Texel (multicache met punten over het hele eiland) te kunnen beantwoorden. We wisten wel dat het antwoord op de vraag een vogel moest zijn, dus begonnen wij allerlei vogels in te typen. Niets was goed. Vogels op Texel gegoogled. Van alles geprobeerd, zonder resultaat. Uiteindelijk ben ik gaan zoeken naar een foto van het infobord. Die vond ik wel, maar de tekst was amper te lezen. Mijn moeder zoemde heel erg in en het moest toch echt een buizerd zijn. Dus ik weer googlen op soorten buizerds. Het was de ruigpootbuizerd. Deze vogelsoort gaan we nooit meer vergeten en de rest van de week was ruigpootbuizerd ons stopwoord. We hebben daar bijna een half uur gestaan denk ik.

De dubbele vuurtoren

Je mag dan niet meer verder wandelen door de Slufter, het grootste gedeelte is ontoegankelijk broedgebied voor vogels. Dus moesten we verder aan de andere kant van de duinovergang. Over het fietspad. Kilometers lang over het slingerende fietspad door de duinen tot aan het Landalpark. We begonnen nu aan de tocht naar de vuurtoren. We gingen een stukje door de duinen en daarna een stuk over het strand, dat was weer een lekker stuk, ook al waaide het nu een stuk harder dan tijdens etappe 1. We hadden de vuurtoren al de hele dag in de verte zien staan en nu kwamen we steeds dichterbij. Ik hoopte dat ik nog op tijd zou zijn om de vuurtoren te kunnen beklimmen, want dat stond op mijn Texel Bucket List. Voor mijn moeder was dit het eindpunt en die hoopte op een lekker hapje in het restaurant bij de vuurtoren. Helaas bleken alle restaurants in die omgeving gesloten te zijn, omdat het maandag was. Dus moesten we het doen met de chocolade uit onze rugzak.

Mijn moeder was klaar met de wandeling en belde mijn vader voor een lift. Ik wilde nog heel graag de knalrode vuurtoren op en reserveerde via internet op mijn telefoon een tijdslot. Dat ging twee minuten later al in, dus liep ik meteen naar de ingang van de vuurtoren. Ik ben in het verleden dus best wel vaak op Texel geweest, maar heb nooit eerder de vuurtoren beklommen. Terwijl ik toch al jarenlang dol ben op allerlei soorten uitkijktorens. De vuurtoren telt verschillende verdiepingen en is meteen ingericht als een museum over de geschiedenis van vuurtorens en deze in het bijzonder. Zo wist ik niet dat de nieuwe, rode vuurtoren om de oude vuurtoren is heen gebouwd. Die liep bomschade op in de tweede wereldoorlog en dus besloot men om een nieuw toren eromheen te bouwen. Op een verdieping kun je tussen de twee vuurtorens heenlopen en de kogelgaten zien zitten.

Ook ging het over de lampen en hingen er overal foto’s van de vuurtoren in alle weersomstandigheden en hoe hij er vroeger en nu uitzag. Ik vond het wel interessant. Op de top was de meldkamer nog precies zo ingericht als in 1989, toen de vuurtoren voor het laatst bemand werd. Compleet met stokoude computers en theepot. Tegenwoordig wordt hij op afstand bediend. Wel zitten er twee reservelampen in die aangaan zodra de hoofdlamp kapot gaat. Want de vuurtoren is nog wel in functie en laat dan ook elke nacht zijn licht over de zeeën schijnen, want de Noordzee en de Waddenzee komen samen zo rond de vuurtoren. Op de top van de vuurtoren waaide het extreem hard, maar ik had wel een superuitzicht. Je kunt as far as your eyes can see over de zee uitkijken. Natuurlijk kon je Vlieland zien liggen, dat is hemelsbreed maar 2,5 kilometer van Texel af. Iemand anders die op de toren stond grapte dat ze best een brug konden slaan tussen Texel en Vlieland. Ik zwaaide ook nog naar mijn moeder, die beneden op mijn vader stond te wachten. Als je onderaan de vuurtoren stond en omhoog keek langs de toren, leek het net of hij bewoog, maar dat kwam vooral door de bewegende wolken. Gezichtsbedrog dus. In de toren zat een winkeltje met allemaal vuurtorenspullen, maar ik heb niets gekocht.

Virtuele picknick zonder eten

De toren werd trouwens druk bezocht, er waren overal mensen. Nou was het natuurlijk wel herfstvakantie en midden op de dag. Na een paar rondjes over de toren ging ik weer naar beneden. De ouders waren ondertussen al doorgereden naar De Cocksdorp, ik ging die drie kilometer nog wandelen, zodat ik de hele wandeling gedaan had. Het eerste stukje ging door een klein duin- en struingebiedje. Daarna moest ik een heel stuk over een verharde dijk tot aan De Cocksdorp lopen. Aan de zeezijde had ik nog wel uitzicht op een vogelgebied en daar kon ik nog de virtuele cache doen. Eigenlijk moest je daarvoor een picknick houden aan een betonnen picknicktafeltje, maar ik had geen eten meer bij (wel honger ondertussen) en het waaide daar best hard, dus alleen maar een foto van mij met het tafeltje gemaakt en de vraag beantwoord. Je kon meteen een mailtje sturen naar zo’n automatisch adres en mijn antwoord werd goedgekeurd. Wel een idyllisch plekje voor vogelaars, er gingen er nog een paar het wad op met gigantische verrekijkers.

Omdat er vrijwel niets open was in De Cocksdorp, verveelden mijn ouders zich, dus op een bepaald moment belde mijn moeder op dat ze mij op kwamen halen, waar ik ook was. Nou was ik toevallig precies op het eindpunt van de etappe, bij het sluisje aan het einde van de hoofdstraat van De Cocksdorp. Dus hoefden ze maar een heel klein stukje te rijden.

Conclusie

Deze etappe is wat minder dan de eerste etappe. Het eerste stuk is wel mooi, langs de Bertusnol, door de Muy en De Slufter. Daarna volgt er echter een vrij saai, verhard stuk. Stukje strand rond de vuurtoren is nog wel leuk (en de beklimming van de vuurtoren is een aanrader), maar daarna is het ook weer veel verharding tot aan het eindpunt in De Cocksdorp. Ook is er nauwelijks horeca onderweg, zeker op maandag is dus alles gesloten.

Wel heb ik tijdens deze dag twee punten van mijn Day Zero Project 2.0. vervuld: een wandeling van de Wandel Bucket List (doel 39) en het beklimmen van een voor mij nieuwe uitkijktoren, de vuurtoren (doel 100).

OV-stapper Texel: dag 1

Texels imaginaire spoorlijn

In oktober verbleef ik met familie een week op Texel en het lopen van de tweedaagse OV-stapper op het eiland stond hoog op mijn Texel Bucket List. Volgens de weersvoorspelling zou het prachtig wandelweer worden op onze eerste volle dag op het eiland, dus mijn moeder en ik besloten ervoor te gaan. Mijn vader is niet zo van het wandelen, dus die kon mooi voor taxi spelen. Want tja, deze OV-stapper begint en eindigt natuurlijk niet op een station, zoals bij normale OV-stappers/NS-wandelingen (OV-stappers zijn de oude NS-wandelingen). Jah, ik vind het dus vrij hilarisch dat Texel een tweedaagse NS-wandeling heeft, want er is geen spoorrails en daaruit volgend ook geen treinstation of trein. Er zijn wel bushaltes, maar er rijden geen grote bussen zoals bij ons in Brabant, meer een soort van taxibusjes.

Prachtige wandeling

Een prachtige wandeling, vooral ook omdat hij vrijwel helemaal onverhard is. Je steekt een paar keer een verharde weg of fietspad over en moet soms een klein stukje daaroverheen, maar het zijn hoofdzakelijk paadjes door natuurgebieden. Je gaat van duinen, naar het strand en door de bossen en dan weer door de duinen. Onderweg kom je dus genoeg horeca tegen en je eindigt natuurlijk in De Koog, het meest bruisende dorpje van Texel met veel terrassen en souvenirwinkeltjes. Deze wandeling is absoluut een aanrader, met onderweg de meest prachtige uitzichten. Onderweg zie je met een beetje geluk een heleboel vogels, koeien en schapen. De wandeling is trouwens ook terug te vinden als de eerste Texel-etappe van het streekpad Waddenwandelen (dat loopt over zes waddeneilanden, de vijf Nederlandse en het Duitse Borkum). Ik had daar een boekje van geleend bij de bibliotheek, maar alleen gebruikt voor de info. De bordjes van Waddenwandelen vind je wel overal op de route als wegwijzers. Ik gebruikte echter een gpx-track die ik in mijn gps had geladen, want ik ben nou eenmaal een ontzettende gps-addict. Die gps-track downloadde ik op Wandelnet (je betaald ongeveer 15 euro per jaar en kan dan onbeperkt gps-tracks downloaden).

Mistige Mokweg, Munzee, geocaching en Adventure labcache

Officieel start de wandeling bij de haven van de veerboot; ’t Horntje. Maar dan moet je eerst een stuk over een asfaltweg lopen om bij de ingang van natuurgebied de Geul te komen, dus ik besloot dat we dan net zo goed konden starten bij die ingang. Dus navigeerde ik mijn vader daarheen (hij heeft echter niet zoveel vertrouwen in mijn gps, misschien omdat ik die Smaug heb genoemd, naar de draak uit The Hobbit). Als ik ergens goed in ben is het echter wel navigeren, dus natuurlijk reden we gewoon goed. Het was nog amper 10 uur toen mijn moeder en ik uit de auto stapten. De waas van de zonsopkomst hing nog boven de inham aan de zeekant, maar de veerboot was al enkele uren aan het varen. De hele wandeling konden we de veerboot nog zien varen, eerst van dichtbij, later steeds meer in de verte.

Nadat mijn vader vertrokken was, moesten wij eerst op zoek naar het infobord van De Geul. Op Texel ligt namelijk een Adventure labcache met punten verspreid over vijf natuurgebieden aan de westzijde van het eiland: De Geul, de Bollekamer, de Dennen, de Muy en de Slufter. Dat bord bleek nog een parkeerinhammetje verderop te staan, dus we moesten alsnog een stukje over de asfaltweg. En we konden het antwoord op de vraag niet vinden op dit bord. Wel bleek er een Munzee-sticker op het bord te zitten die al vijf jaar niet meer gescand was, maar die het nog prima deed. Als de sticker nu maar van de schok is bekomen om 2x binnen een minuut gescand te worden, haha. Wij googleden het antwoord op de vraag en liepen naar het uitkijkpunt een paar meter verderop. En daar stond dus nog een bord en daar stond het antwoord op de vraag groot op. Altijd verder kijken dan je neus lang is…

Gebrek aan vogelaarskills

We begonnen nu echt aan de wandeling en gingen al snel de Geul in, tussen de Horsmeertjes door. We liepen al snel een paadje in dat naar een uitkijkpunt over de Horsmeertjes ging, want hier was een cache te vinden met de welluidende naam Link 3. Wij zochten veel te moeilijk; ik hing al op mijn kop onder het infobord te gluren, toen de cache gewoon achter het muurtje van houten paaltjes bleek te staan. Was nog best een grote bak ook. Helaas zaten ook hier geen trackables in (uiteindelijk geen enkele trackable gevonden gedurende de hele week). We keken nog even naar de vogels verderop op het meertje, maar bij gebrek aan verrekijker en echte vogelaarskills, besloten we toch maar verder te lopen. Het pad werd steeds smaller en liep van de Geul de duinen in. Hier was het wel even door het zand ploeteren. Andere mensen kwamen ons met een knalrood hoofd tegemoet, maar zo moe waren wij nog niet, zo vlak na de start. Ik krijg op de waddeneilanden altijd een sterk Lord of the Rings-gevoel, alsof ik Aragorn ben die daar met de Fellowship of the Ring door het land trekt.

Het eindeloze strand en belachelijk dure consumpties

Na de ploetertocht door de duinen bereikten we het strand. De eerste blik op de zee voelde erg goed. Gisteren hadden we de zee natuurlijk al gezien, toen we overgingen met de veerboot en vanmorgen ook al bij de start van de wandeling, maar nu we echt op het strand aan kwamen, voelde het pas echt. We mochten een paar kilometer over het strand wandelen en dat was heerlijk. Het was niet te warm, niet te koud, er stond geen harde wind, het was gewoon echt fijn strandwandelweer. De zee was zich terug aan het trekken, dus het natte zand liep lekker door. Er hing ook een prachtige wolkenlucht boven de zee, dus er werden veel foto’s gemaakt. Ook waren we op zoek naar mooie stenen om mee te nemen. En er waren schelpen en kwallen (ik vind dat zulke vieze beesten).

Bij Paal 9 gingen we de duinovergang over en lieten we ons verleiden om koffie/thee met appeltaart te eten. Waar we een absurd hoog bedrag voor af mochten rekenen, maar ja ze kunnen hier op Texel vragen wat ze willen, de mensen kopen toch wel.

De Dennen, Ecomare en Munzees vangen is heel gevaarlijk

Wij weken een stukje van de route af om een punt van de labcache Mooi Texel te kunnen loggen bij het bord van de Bollekamer. Deze vraag was wel goed te beantwoorden en hier gingen we meteen het natuurgebied weer in. Eerst door de duinen, later liepen we het grootste bos van Texel binnen: De Dennen. Hoewel ik duinen en strand ook mooi vind, ben ik toch vooral een bos en heidemeisje. Het bos was nog mooi in herfsttooi, dus heerlijk wandelen. We kwamen langs het Bospaviljoen en mijn moeder streek vast neer op het terras terwijl ik nog naar het uitzichtpunt liep. Dat was verder lopen dan ik dacht, maar het uitzicht was wel de moeite waard.

De lunch was lekker en na het vangen van de Munzees rondom het Bospaviljoen ging de wandeling verder. De paden werden nu wat breder en het gebied weer meer duinachtig. We liepen in de richting van Ecomare en mijn moeder begon er genoeg van te krijgen. Daarom sloegen we het labcache-punt in de Dennen ook over: dat lag te ver uit de richting. Mijn moeder wilde stoppen bij Ecomare, ik wilde nog doorlopen tot aan het eindpunt in De Koog. Ik liep mee naar Ecomare om de Munzees daar te vangen en nog een cache te loggen. Bij een Munzee bleef mijn enkel hangen achter een ijzerdraadje dat vlak boven de grond was gespannen in hoog gras, waardoor ik het niet gezien had. Ging ik lekker op mijn neus en had ik de rest van de week een reusachtige blauwe plek op mijn been. Gelukkig kon ik nog wel lopen. Mijn ouders gingen per auto richting De Koog, ik ging de laatste drie kilometer nog wandelen.

Het laastste stuk van de wandeling liep weer door duingebied en er zat nog wat hoogteverschil in. Aan de ene kant een camping die nu bijna verlaten was, aan de andere kant stukken bos. Binnen het uur kwam ik aan in het centrum van De Koog, waar ik mijn ouders aantrof op een terras.

En achter mij vaarde nog steeds de veerboot heen en weer in de verte.

Day Zero Project 2.0.: doel 38

Deze wandeling stond ook op mijn Wandel Bucket lijst en daarmee heb ik een doel van mijn Day Zero Project 2.0. vervuld.

Geocachingverhalen uit het verleden: geofietsen op Texel

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 4 maart 2014:

Mijn moeder en ik waren op vakantie en maakten het waddeneiland Texel onveilig per fiets.

De Cocksdorp

Na het ontbijt hadden we enige moeite om huurfietsen te krijgen. Doel van vandaag was alle caches meepikken tussen ons huisjespark bij De Cocksdorp en Oudeschild. En ook alle punten van de Mythe van Texel, de lange fietsmulti op het eiland. Mijn moeder had die al ooit gedaan, maar ik wilde hem ook graag doen. De eerste cache werd de earthcache Eierland, ook die was al gedaan door mijn moeder. Mooi stukje duinen hier. Het eerste punt van de Mythe was bij de vuurtoren, die dit jaar 150 jaar bestaat. Hier moest ik voor de cache op de foto met een steen, maar ik vond het eigenlijk maar een lelijke steen.

Via nog wat punten kwamen we aan in De Cocksdorp, hier was een voortuincache te doen, bij een personeelslid van Landal. Bij de fietsenverhuur hadden ze al gezegd dat ze een collega hadden die bezeten was van geocachen (nadat ze ons gps’sen had gezien). Het was een TB-hotel in een vogelhuisje, maar helaas weer geen trackables. De Cocksdorp is in dit jaargetijde uitgestorven, er was slechts 1 winkel open en daar zijn we wel even doorheen gelopen.

Na wat foto’s van mij als kapitein in de reddingssloep voor de winkel, gingen we weer verder. We fietsten langs De Schicht, een kunstwerk dat eigenlijk over de dijkafsluiting gaat, maar dat meer doet denken aan een bliksemschicht en hier kon ik nog een earthcache oplossen. Vervolgens fietsten we door het natuurgebied De Schorren en aan het einde zat er een cache in het informatiebord verstopt. Mijn moeder had deze laatste twee caches al eerder gevonden.

Oosterend

Na weer wat punten van de Mythe-cache kwamen we aan in Oosterend. Hier hebben we een omweg gemaakt voor een aantal caches en wat punten van de beeldencache. Eerst het Boerenommetje, dat mij deed denken aan de boerenommetjes in Noord-Brabant. Ze verschillen niet eens zo heel van elkaar, alleen heb je op Texel overal walletjes rondom de weilanden liggen, omdat er geen bossen – dus geen hout – op het eiland waren, in het verleden. In Noord-Brabant was natuurlijk hout genoeg. Ondertussen was het zonnetje gaan schijnen, ’s morgens was het bewolkt en best wel kil. Nu werd het snel warmer. Er ligt tegenwoordig een cache verstopt bij de Reuze-aardbei, die staat er al vele jaren en we zijn er al vaak geweest, maar nu was er dan ook de cache Rood Snoepgoed te loggen. Hierna volgde Expeditie Hoogezandskil, een cache vanaf het dijkje aan het einde van de weg waaraan de camping lag waar een oom en tante vroeger een caravan hadden, dus zeer bekend terrein voor ons. Vroeger mocht je hier niet wandelen, maar nu zijn er dus veel boerenommetjes open gesteld op het eiland. We hadden wat discussie over via welke kant van het water je de cache moest bereiken, maar uiteindelijk bleek er een pontje te zijn; zo’n vlot waarbij je jezelf via een kabel naar de overkant moet draaien. Kijk, zulke dingen vind ik erg leuk, dus vol enthousiasme naar de overkant gegaan met het vlot. Superleuk.

We hadden honger gekregen, maar er was niet zoveel open in het slaapdorp Oosterend. Uiteindelijk kwamen we terecht bij het enige café dat open was, hier hadden ze wel een lekker broodje met Texelse kruidenkaas. Gevoed en gedrenkt konden wij weer verder met onze fietstocht.

Oudeschild

De laatste punten van de eerste helft van de Mythe volgden en zo kwamen we aan in het havenplaatsje Oudeschild. Dit plaatsje heeft veel van zijn oude glorie verloren. Van de winkeltjes, die ik me van een aantal jaar geleden herinnerde was er geen eentje meer over. Het begon ook nog te miezeren, dus daar ging mijn goede beeld van Oudeschild. Wel was er een vestiging van Kees de Waal, waar ik nog nooit geweest was, dus daar zijn we gaan schuilen en hebben we een hele tijd rond gekeken, tot de regenbui over was.

Toen we weer buiten stonden, zijn we nog de cache bij Fort Lunette gaan doen, dit is een van de drie forten die vlakbij Oudeschild liggen, vroeger hebben we ook al ooit een cache bij Fort de Schans gedaan. Van die laatste is meer overgebleven dan van Fort Lunette, daar ligt alleen de vorm in het terrein en een paar brokken ruïne-steen. Omdat het erg bewolkt werd en er af en toe al een druppel uitviel en het ook al laat begon te worden, besloten we om terug te gaan fietsen. Het was nog een flink aantal kilometers naar ons huisje en we hadden tegenwind. We zijn nog een keertje voor een beeld gestopt en fietsen het laatste stukje door de duinen. Ik herinnerde me dit stuk als heel druk en met in file fietsende mensen, nu waren wij de enige twee fietsers. Groot verschil tussen het aantal toeristen in de winter en de zomer.

Wat ik hier op 4 maart 2021 nog aan te voegen heb:

Ah Texel! Vroeger kwam ik er bijna elk jaar en nu ben ik er dus sinds bovenstaande week in 2014 niet meer geweest. De Mythe van Texel werd uiteindelijk niet meer gevonden die week, dus die staat nog steeds op mijn verlanglijstje (hij bestaat nog wel). Er zijn ondertussen meer dan 20 nieuwe caches die ik nog niet heb gevonden bijgekomen. Verder is er een tweedaagse NS-wandeling (vrij hilarisch, want er is helemaal geen spoorrails op het eiland te bekennen) te doen op het eiland en die staat ook hoog op mijn bucketlist. Dus als er ooit een einde komt aan de lockdown en je weer normaal naar Texel kan, dan wordt het hoog tijd om weer eens te gaan.

Geocachingverhalen uit het verleden: 16 juli 2009

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 16 juli 2009

Anke, Stephanie en ik kampeerden een week op Texel. Omdat de Heideroosjes alle caches van geocaching.com al gevonden hadden, besloten we eens een route van TerraCaching.com te proberen.

Geocachingverhaal uit het verleden:

– Terra Cache

Strand, Bos en Duin

  • Maker: Zaanhoeve
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 16 juli 2009
  • Plaats: De Koog, Texel

– Terra Cache

De vuurtoren van Texel

  • Maker: Virtual Cacher
  • Type: Virtual
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 16 juli 2009
  • Plaats: De Cocksdorp, Texel

– Terra Cache

De Kop van Texel

  • Maker: Zaanhoeve
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 16 juli 2009
  • Plaats: De Cocksdorp, Texel

Een paar maanden geleden had ik Terra Caching ontdekt. Dit is ook een site die zich bezig houdt met geocaching, maar dan op een kleinere schaal dan geocaching.com. Om daar lid te kunnen worden, moet je een soort van friend attend (sponsorship) krijgen van twee teams die al lid zijn. Gelukkig voor mij had ik binnen een half uur twee van die friend attends binnen (van wildvreemde mensen) en kon ik daar ook lid worden. We heten daar MaAn; omdat ik Heideroosjes voor geocaching.com wilde houden.

Omdat er nog maar zo weinig caches te doen waren op Texel voor de Heideroosjes, besloot ik op de avond voor vertrek nog even op Terra Caching te kijken. Het bleek dat er drie terracaches op Texel lagen. Een virtuele en twee multi’s. Natuurlijk uitgeprint en meegenomen, je weet maar nooit of ik ze nog nodig zou hebben.

Omdat we op donderdag niets gepland hadden vroeg ik bij het ontbijt of er iemand met mij mee wilde om de terracache in de duinen bij De Koog te gaan doen. Stephanie had daar helemaal geen zin in, die wilde lekker op het strand gaan liggen. Anke twijfelde heel erg (die vond het strand ook wel aantrekkelijk), maar besloot uiteindelijk toch mee te gaan met mij.

Dus fietsten we samen naar De Koog. We reden op een bepaald moment vast op een hekje waar het fietspad eindigde en het wandelpad begon. Er gold hier een verbod voor fietsen, dus braaf als wij zijn, gingen we lopen.

De cacheroute Bos, Strand en Duin bleek een onverwacht leuke route te zijn. We kwamen inderdaad door alledrie die gebieden. De route leidde ons over het Sommeltjespad. Dit is een bosgebied waar allemaal dieren verstopt zitten, die gemaakt zijn van natuurlijke materialen, zoals hout en steen. Vroeger bestond dit ook al (ik ben als kind vaak op Texel op vakantie geweest), maar het was helemaal vervallen. Nu was het weer in volle glorie hersteld. Ik vond het wel leuk om het nog eens te zien. Wat ook een leuk stukje was, was het stukje dat door het gebied van de Schotse Hooglanders liep. De bruine haarbal koeien lagen lekker midden op het pad en ik kon een paar mooie foto’s van hen maken.

Minder was dat de afstand van het laatste waypoint naar de cache heel lang was. We eindigden bij een bosje vol prikkelige stuiken. We hebben hier heel lang naar de cache gezocht, maar we konden hem niet vinden. Hadden we een wandeling van 10 kilometer gemaakt, konden we de cache niet vinden. Beetje frustrerend was het wel.

We fietsten terug naar de camping. Ik had de smaak nu te pakken en wilde ook nog een andere Terra Cache gaan proberen, vlakbij de camping, bij de vuurtoren van Texel. Dit was maar 3 kilometer van de camping af, maar helaas moesten we onze huurfietsen voor 18 uur inleveren, dus we konden niet meer fietsen. Dan maar met de auto, echt stom voor zo’n miezerig stukje.

Stephanie ging dit keer wel mee, maar ze wilden niet mee cachen. Dus bleef zij op het strand, terwijl Anke en ik de route gingen lopen. Die zat een beetje vreemd in elkaar. We konden twee waypoints niet vinden, maar dat ging om de twee laatste cijfers, dus die konden we wel gokken. Toch hadden we weinig hoop op het vinden van de cache. Tot mijn grote verbazing vond ik hem wel en nog best snel ook. We begrepen nu wel waarom we de cache van die ochtend niet gevonden hadden. Terra Caches zijn aanzienlijk beter gecamoufleerd dan geocaching.com-caches. En dan bedoel ik met zand en takken op het deksel van de cache gelijmd, zodat hij echt niet opvalt. Best wel geniepig eigenlijk. Maar goed, we hadden nu toch onze eerste, echte, fysieke Terra Cache gevonden.

Wat ik hier op 16 juli 2020 nog aan toe te voegen heb:

Eerlijk gezegd was ik het bestaan van TerraCaching compleet vergeten. De website bestaat nog wel. Ik kon niet meer inloggen op het account van MaAn, want wachtwoord vergeten en een ander mailadres. Ik bleek ook nog een “nieuw” account (uit 2014) te hebben, gewoon onder de naam Heideroosjes, maar ook daar kan ik niet veel mee, want die heeft geen sponsors. Volgens mij hebben we na die caches op Texel ook nooit meer een Terra Cache geprobeerd. Het zou ook handiger zijn als alles gewoon op dezelfde website te vinden was, maar ja concurrentie moet er zijn natuurlijk.

Throwback Thursday: 12 juli 2009

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 12 juli 2009:

We k(r)ampeerden op Texel en de regen viel met bakken uit de lucht. De keuze was de hele dag in onze kleine iglo-tentjes zitten of toch op geocaching-jacht gaan. Het werd het laatste.

Het verslag:

1384. Caching Texel 37: Maritiem- en Juttersmuseum
1385. Caching Texel 33: Skillepaadje, grote brug
1386. Caching Texel 34: Skillepaadje, kleine brug
1387. Caching Texel 32: Wezenputten
Maker: PanchoPepe
Type: Traditionals
Heideroosjes: Maartje en Anke
Snuffel 007: Stephanie
Gevonden op: 12 juli 2009
Plaats: Oudeschild, Texel

1388. Zeemeeuw
Maker: 2000cs
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje en Anke
Snuffel 007: Stephanie
Gevonden op: 12 juli 2009
Plaats: Oudeschild, Texel

Op de zaterdag dat we aankwamen was het stralend weer, maar die zondag daarna kropen we uit onze tenten en regende het pijpestelen. Yeah!!! Leve het k(r)amperen, dat is dus meteen de reden waarom het niet mijn favoriete manier van vakantie vieren is.
Ik vond wel dat we iets moesten gaan doen, dus stelde ik voor om naar Oudeschild te gaan, omdat ik wist dat daar 5 caches heel dicht bij elkaar lagen. Het geplande plan om fietsen te huren ging niet door, we besloten om vanwege het weer met de auto te gaan.

Na een rit waarbij we enkele tussenstops maakten om Stephanie de gelegenheid te geven wat caches te loggen die wij al hadden, kwamen we aan in Oudeschild. We parkeerden in de buurt van het Maritiem- en Juttersmuseum en logden hier meteen onze eerste cache van de dag.
Daarna wandelden we door naar het Skillepaadje, hier zouden vier caches op korte afstand van elkaar liggen. Het Skillepaadje is een bekend fietspad op Texel, ik was er dan ook al eerder geweest. Ondertussen begon het steeds harder te regenen en werden we kletsnat. De eerste cache lag bij de grote brug. Hier hebben we even moeten zoeken, want de cache zat zeer geniepig verstopt, in een ijzeren paal van de brugleuning. Ik vond hem pas toen ik half op de brug ging liggen (en dus nog natter werd). Daarna was het maar een klein stukje naar de kleine brug. Dit bruggetje lag verscholen in gras van een halve meter hoog, wat dus kletsnat was door de regen. Ik zag de vele mogelijke cache-locaties al opdoemen en gaf de moed om deze cache te vinden op. Maar Stephanie liep bijna meteen op de cache af, dus we hadden hem eigenlijk vrij snel te pakken.

Hierna was het weer maar een miezerig stukje lopen naar de Wezenputten. Ook dit was geen onbekende locatie voor Anke en mij, want ook hier waren wij al eerder geweest. De cache was kapot, hij lag ergens op de grond en het duurde even voor we hem gevonden hadden. We legden hem terug op de plek, waarvan we dachten dat hij daar moest zitten.

We hadden nog een cache te gaan, de Zeemeeuw. Dit was voor de verandering geen cache van PanchoPepe, maar ik denk dat de maker een andere Duitser is. Waarom de cache Zeemeeuw heet, is mij een raadsel. Vrijwel overal op Texel zie je die vogels vliegen, maar niet op deze plek. Misschien was dit het eerste Nederlandse woord waar hij op kwam ofzo. Maar de cache was makkelijk te vinden, dus konden we weer een logje schrijven.

We waren ondertussen zo doorweekt dat we besloten om naar de auto te lopen, om terug te gaan naar de camping. De rest van de dag hebben we geschuild in het ontmoetingscentrum van de camping en daar spelletjes gespeeld. ’s Avonds werd het droog en konden we toch nog buiten zitten.

Wat ik hier op 12 juli 2018 nog aan toe te voegen heb:

Ik heb het al wel eens eerder geschreven: ik ben niet zo’n kampeerder. In tegenstelling tot Anke en Stephanie, ben ik er ook niet mee opgegroeid. Vooral als ik in mijn kleine iglotentje zit en het regent, ben ik niet echt te genieten. Gelukkig was het de rest van de week een stuk beter weer en ging ik het kamperen weer een beetje leuker vinden.

De foto komt van panoramio.com. Ergens heb ik zelf heel veel foto’s van Texel, maar je begrijpt het al: waar?