Geocachingavonturen uit het verleden: Utrecht aan zee…?

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 1 september 2017:

Hoe ik per OV-fiets een 3-cache-datum oploste en Utrecht ineens aan zee lag.

Utrechtse luchten

Het avontuur: 

1 september was een vrijdag, de laatste vrijdag van mijn zomervakantie. Dat kwam goed uit, omdat het een 3-cache-datum was, die ik nu mooi kon vervullen. Ik zat al vrij vroeg in de trein naar Utrecht, daar aangekomen huurde ik een OV-fiets om de fietsmulti Utrechtse Luchten te gaan doen, in combinatie met de serie Utrecht aan Zee.

Die fietsmulti bleek door een bijzonder mooi gebied te lopen, waarvan ik eigenlijk niet precies weet hoe het heet en waar ik nog nooit geweest was. Vanwege het dreigende weer, had ik inderdaad erg mooie luchten. Alle vragen van de multi waren goed te beantwoorden, maar ondanks dat het keurig werd aangegeven, vond ik het toch jammer dat de uiteindelijk cache slechts een klein kokertje was. Ik vind het leuker om een lekkere grote bak te vinden na een multi.

Utrechtse luchten

Tijdens de serie Utrecht aan Zee voelde ik de tijdsdruk heel erg: ik wilde graag voor 16 uur weer ingecheckt zijn en niet tot 18.30 uur moeten wachten (dit vanwege mijn treinabonnement dat niet geldig is in de spits). Ook begon het te regenen, wat het geocachen toch minder leuk maakt. De caches waren verder wel grappig verstopt, allemaal met waterdingetjes en schelpen, vanwege de associatie met de zee. Het lukte me om heel de serie te volbrengen. Bij de bonus kwam ik een ander geocachingteam tegen: twee zussen die samen aan geocaching deden. Je moest via een boomstam over een sloot en de vrouwen waren zeer behulpzaam. Ze hielden mijn rugzak vast (en discoverden ondertussen mijn tag), terwijl ik over het bruggetje ging (en bijna in het water viel, maar net niet). De bonus werd dus ook gevonden. De zussen gingen nog verder cachen, maar ik vond 19 founds een zeer mooi aantal en fietste terug naar het station, waar ik nog ruim voor 16 uur in kon checken.

Utrecht aan zee

Wat ik hier op 1 september 2022 nog aan toe te voegen heb:

Ha, toen woonde ik net in mijn vorige huis en nu woon ik ook net in mijn nieuwe huis. De serie kan ik mij nog wel herinneren. Dat gebied heet trouwens de Ruigenhoekse polder en is onderdeel van het Noorderpark. De serie is nog steeds online en de cachecode van nummer #1 is GC4RCNQ

Utrechtse luchten

Alle foto’s bij dit blog zijn door mijzelf gemaakt.

Geocachingavonturen uit het verleden: Genieten in de Waard

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 4 augustus 2013

Mijn moeder en ik wilden een geocachingfietstocht gaan maken door de polders bij Gorinchem, maar even leek het erop dat we geen fietsen konden huren…

Het verslag:

Op het programma vandaag het fietsrondje Genieten van de Waard, deze ligt in de polders boven Gorinchem. Dit is de provincie Zuid-Holland, terwijl het hemelsbreed nog geen 40 kilometer van Oisterwijk af is. We gingen er heen met de trein, die rijdt eigenlijk om vanwege de Biesbosch en je moet vaak overstappen, maar het is niet vervelend om in de trein te zitten, zeker niet als je met z’n tweeën bent.

We zouden het rondje gaan fietsen op een OV-fiets, maar toen we in Gorinchem aan kwamen, gebeurde waar ik eigenlijk al een beetje bang voor was: ze hadden maar 4 OV-fietsen in een box en er was er nog maar 1 beschikbaar. Dat is toch altijd de stille angst als je een OV-fiets wilt hebben: dat ze er niet meer zijn en je daar staat met al je goede voornemens. Ik had voor de zekerheid al wel de avond van tevoren opgezocht waar je nog meer fietsen kon huren in Gorinchem, dus gingen we te voet naar de haven, want daar zouden ze nog wel huurfietsen hebben. Na veel gedoe kreeg mijn moeder een rode huurfiets. Toen waren we dus alweer een uur verder.

We fietsten langs het kanaal Gorinchem uit, in de richting van de Waard. We begonnen met nummertje 10 en dat was meteen al een leuke, want die lag in een beeldentuin. We zochten ons suf, maar al snel bleek dat we het onszelf veel te moeilijk maakten, want zo moeilijk was de cache helemaal niet verstopt. Er stonden wel een heleboel curieuze beelden hier, mijn favoriet was natuurlijk de draak.

De eigenaar van de locatie waar de volgende cache lag, was duidelijk een groot afnemer van de beeldentuin, want hij had midden op zijn terrein een groot hondenhok staan, met daarin een heleboel hondenbeelden. Zag er heel leuk uit, maar ik zou het niet in mijn eigen tuin willen hebben.

We maakten een kleine omweg voor een voortuincache, die erg leuk bleek te zijn. De hint was zoiets als “niet te snel rijden in de metro”. Op de oprit stond een houten hondenhok, waarin een skelter geparkeerd stond. Hierop hingen bordjes die op de hint sloegen. Maar waar zat die cache dan? We reden de skelter uit het hok en ik kroop erin. Ik voelde de cache door een gat, maar daardoor kon hij er niet uit. Bleek dat je gewoon het dak van het hok op kon tillen en dat daar een mega-grote cache onder zat, propvol goodies. Ik haalde er een poppetje uit met een handje op z’n kop. Die heb ik ondertussen al een hele collectie, allemaal uit caches. Ik moet eens uitzoeken waar die poppetjes eigenlijk van zijn (Ok, het zijn dus poppetjes die je bij de supermarkten Digros, Bas en Dirk kon sparen ter ere van het WK van 2010 in Zuid-Afrika. Haha, dat wist ik dus niet dat ze iets met voetbal te maken hebben, ik vind ze gewoon schattig. Volgens mij heb ik er ondertussen best veel. En de genoemde supermarkten zitten niet in de regio waar ik woon.)

Verder met de serie. Er stonden verschillende caches offline, die er gewoon bleken te liggen en ook in goede staat waren. Wij denken dat het onderhoud is overgenomen door een andere cacher, want de eigenaar schijnt zijn handen ervan afgetrokken te hebben. Dat is helaas het lot van veel powertrails. Zoiets is ook bijna niet te onderhouden, maar dan moet je het gewoon archiveren. Hoewel dat bij deze serie wel jammer zou zijn, want die gaat wel door een mooi, landelijk gebied. Polders met veel water en koeien. En langs kleine dorpjes met gekke namen als Vuilendam.

Na een aantal caches van de serie langs smalle fietspaden wilden we de serie onderbreken om een stukje te wandelen. Dit ging langs de caches van de Boerenburenwandeling. Mijn moeder had geen brood meegenomen, omdat ze had gelezen over lekkere hapjes bij de vele theetuinen in deze omgeving. Helaas bleken die dus allemaal dicht te zijn op maandag. Bij deze theetuin liep wel een vrouw rond en die beloofde ons thee, maar wij wilden eerst de wandeling gaan doen. Haha, dit was nog echt geocaching zoals het eigenlijk bedoeld is. Eerst struinden we door de vlindertuin, waar niet echt een duidelijk pad was en ik voelde de hooikoorts alweer opkomen, gelukkig zette die niet echt door. Daarna mochten we dwars door de weilanden en tussen de koeien door, dus weer een paar leuke foto’s kunnen maken. Via de brug naar het zitje achterop het weiland. Hier vonden we een kist vol goddelijke boeken, we dachten eerst dat het de cache was. In deze omgeving wonen nog veel zeer gelovige mensen. We gingen verder en mochten nog een keer onder het schrikdraad doorkruipen en ook nog over een planken bruggetje lopen. Mijn moeder heeft dit dus ook allemaal gedaan; de heldin. Zo vonden we dus 11 caches.

Als beloning gingen we thee drinken bij de mevrouw in de tuin. Ze woont in een prachtig huis, het bleek ook nog een bed & breakfast te zijn. Ondertussen was het al bijna half 4 en we moesten nog een heleboel caches. We wisten nu eigenlijk al dat we de serie niet af gingen krijgen vandaag. Want een OV-fiets heeft in principe geen inlevertijd, maar de fiets van mijn moeder moest uiterlijk om 19.30 uur terug zijn. Toch hebben we nog een flinke inhaalslag gedaan, want we deden nog 16 caches van de serie, nog een semi-voortuincache en nog 3 caches in een doodlopende weg, de Hoogtweg in Ottoland. Langs deze weg groeiden echte abeelbomen. Dit zijn de bomen waar onze achternaam van is afgeleid, dus wel gaaf om dan zo’n laan te zien. We kwamen nog veel meer koeien tegen en hele mooie optrekjes met als gaafste het kasteeltje van Doornroosje, inclusief ridder-theezitje in de tuin en een pop van Doornroosje en dus heel veel bloeiende rozen.

Even leek het erop dat we de hele serie af zouden krijgen, we hadden zelfs al bedacht dat mijn moeder eventueel vooruit kon fietsen om haar fiets in te leveren en dat ik het dan af zou maken en we elkaar dan weer zouden zien op het station (het was nog een kilometer lopen van de fietsverhuur naar het station). Helaas zat tussen nummertje 36 (de laatste) en nummertje 1 (de eerste) van de serie een vrij grote afstand en wij hebben toen ergens een verkeerde afslag genomen. We moesten eigenlijk op de parallel-weg zijn. En die werd van de weg waar wij op reden gescheiden door water. Dus helaas, daar ging het idee om de hele serie af te krijgen. Mijn moeder kreeg het nu erg op haar heupen en wilde terug naar Gorinchem om de fiets op tijd in te leveren. Dus had ik mee te gaan, samen uit, samen thuis. Ze vroeg of ik het jammer vond dat we de serie niet af hadden gekregen. Ja, natuurlijk vind ik dat een beetje jammer, maar het is geen wereldramp, we hadden er heel veel gevonden en het belangrijkste is dat we een leuke dag hebben gehad.

Tot nu toe hadden we het fietsen allebei niet erg gevonden en waren we ook niet vermoeid. Maar ja, het is wat anders als je om de kilometer van je fiets jumpt om een cache te vinden. Op een vrij rustig tempo. Nu zette mijn moeder er flink de vaart in en dan is 8 kilometer nog best een eind. Ook de vermoeidheid begon toe te slaan. Uiteindelijk hebben we toch ruim 50 kilometer gefietst en ook nog een paar kilometer gelopen voor de Boerenburenwandeling. De fiets was ruim op tijd ingeleverd en we slenterden naar het station terug om mijn fiets in te leveren in de box. We misten net de trein, dus moesten een tijdje wachten op de volgende. Kon ik ondertussen de founds tellen. Wow, 43 founds, dat is toch een flink aantal. We wilden allebei nog wel een keertje terug.

Wat ik hier op 4 augustus 2022 nog aan toe te voegen heb:

Pas jaren later ben ik nog eens terug gegaan om de serie af te maken. Toen was ik alleen. Wel ook weer met een OV-fiets. Eigenlijk had ik bij moeten houden op hoeveel verschillende OV-fietsen ik al aan geocaching heb gedaan, haha.

En belangrijker dan het aantal founds is absoluut de gezelligheid.

Geocachingverhalen uit het verleden: Blaatschaapjes

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 7 oktober 2017

In het bezit van een Dal Vrij abonnement (in het weekend de hele dag geldig) op de trein, besloot ik de 2-cache-datum te gaan redden met de Blaatschaapjestrail bij Sittard.

Het verhaal:

Oktober is de recordhouder qua 2-cache-data: maar liefst 4 data moeten hier nog opgevuld worden. Drie daarvan vielen op zondag, dus dat kwam goed uit, maar eentje viel op een zaterdag. Deze dus. Ik moet op zaterdag werken, maar omdat ik nog veel vrije uren had staan, nam ik deze dag vrij om te gaan geocachen. Helaas was de weersvoorspelling niet al te best.

Op zaterdagochtend leek het nog mee te vallen met het weer. Ik was vorige week ook al in Limburg geweest om te geocachen (Dal Vrij is een geweldig treinabonnement), in Ohé en Laak, voor nummertje #8000 en bij het loggen had ik gezien dat er in de buurt nog een andere trail lag: de Blaatschaapjestrail. Met 28 caches, dus ruim voldoende om de 2-cache-datum naar volle tevredenheid te vervullen. Technisch gezien zou station Susteren dichterbij zijn (en daar ben ik nog nooit geweest, dus ook leuker voor mijn stationsborden collectie), maar daar verhuren ze geen OV-fietsen. Dus besloot ik toch maar vanaf Sittard te gaan fietsen, daar hebben ze wel OV-fietsen en ook voldoende. Zeker op zo’n regenachtige zaterdag is die zekerheid wel zo prettig.

De treinreis verliep voorspoedig, ik stond binnen de 1,5 uur op Sittard. Ik wilde uiterlijk ook weer om 16 uur in de trein zitten, omdat ik ’s avonds nog naar een verjaardag moest. Dus ik had een lichte tijdsdruk. In de fietsenstalling van station Sittard stonden nog plenty off OV-fietsen, maar het was een onbemande stalling en het was een heel gedoe met het scannen van OV-chipkaarten en de fietssleutel om alle hekken open te krijgen. Ik mocht er dus niet uit en moest om hulp “bellen” met een knop. Toen werd het hek op afstand open gemaakt en kon ik op pad. Het was ongeveer vijf kilometer fietsen naar de start van de trail. Er liggen hier wel overal fietspaden, dus het fietste lekker door.

Ik besloot voor de verandering gewoon eens bij het begin te beginnen (ik doe trails vaak in omgekeerde volgorde, raar trekje). Dat had niet per se gehoeven, want er was geen bonus. Omdat de trail ook een stuk door het bos liep en ik eigenlijk heel veel zin had in een wandeling, besloot ik om de trail voor het grootste gedeelte te gaan lopen. Alleen de eerste drie of vier ging ik per fiets doen, omdat dat een soort uitsteeksel van de route was. Ook zag ik dat er nog twee trads in de buurt lagen. Eentje was een voortuincache in de tuin van de makers van de trail, die dus officieus de start van de trail was. Ik vond dat ik die dus ook moest hebben, om het plaatje compleet te krijgen. Het huis was hermetisch afgesloten met rolluiken, dus ik denk dat ze niet thuis waren. De cache was gelukkig gemakkelijk te vinden, ik blijf toch altijd een opgelaten gevoel hebben, bij voortuincaches, zeker als ik alleen ben. Vervolgens deed ik nog een andere cache met het thema schapen. Hier was in een vogelhuis een compleet schapenorkest gebouwd, dat begon te blaten zodra je het deurtje open deed. Het toverde een glimlach op mijn gezicht. Ik vind het altijd leuk als mensen echt hun best doen om iets moois te bouwen.

Zo’n trail is leuk voor de puntjes en in dit geval ook voor de wandeling in een andere omgeving, maar de beste caches zijn toch de echt mooie creaties of de wandelingen door een extreem mooie omgeving. Ik startte met nummer 1 t/m 3 van de trail en plaatste vervolgens mijn OV-fiets tegen een boom, om verder te gaan lopen. Nummertje 4 zou de moeilijkst vindbare zijn van de hele trail en ook ik kon hem aanvankelijk niet vinden. Na 10 minuten zoeken, besloot ik dat het te veel tijd ging kosten en liep ik door. De wandeling ging voor een groot deel over fietspaden, wel bosrijke fietspaden. Het mooiste stuk was echter het stuk dat echt door het bos liep. Dit was een fantasy-achtig bos met veel paddenstoelen en smalle, kronkelige paadjes.

Aan het begin van de route waren veel mensen uit de naastgelegen wijk (waar de voortuincache van de makers ook lag) hun hond uit aan het laten. Maar in dit bos was het zowat uitgestorven. Later op de route was het een heel stuk drukker, omdat het open dag was bij de Dierenopvang. Er stonden overal auto’s geparkeerd waar het niet mocht en overal mensen. Stiekem was ik blij toen ik hieraan voorbij was.

Op driekwart van de route begon het te regenen. Dat was wel voorspeld, dus ik had mijn regenbroek meegenomen (ik had al een regenjas aan). Omdat het niet op hield en ik niet zeiknat wilde worden, heb ik hem ook echt aangetrokken. Beetje ironisch, de regenbroek is onderdeel van mijn werkkleding en nu liep ik dus op mijn vrije dag nog met dat logo op mijn broek.

Alle caches waren goed vindbaar, soms met dank aan de hint, vaak zag ik ze al van verre zitten. Eén cache leek verdwenen te zijn, er hing nog wel een houdertje in de boom, maar de petling was weg. Helaas dus. Voor mijn dagdoel maakte het niet meer uit: ik had de gewenste 8 founds toen al lang en breed binnen.

Sneller dan verwacht stond ik weer bij mijn OV-fiets. Er was nog een kleine wens voor deze dag. Het was namelijk ook nog International Earthcache Weekend. Als je in dat weekend een earthcache logt, krijg je een souvenir. Eerst was het altijd maar een dag, maar dit jaar voor het eerst een heel weekend. Ik vind het altijd leuk om zo’n souvenir proberen te scoren. En het loggen van earthcaches maakt deel uit van mijn Day Zero Project. Ik had al wel gezien dat er een earthcache in de buurt lag, maar het was zo’n slecht weer – het was steeds harder gaan regenen – dat mijn lust om er ver voor om te fietsen over was. Mijn cachezin was door de regen nogal verdreven. Tot mijn grote verbazing zag ik dat ik al over de earthcache heen was gefietst, hij lag precies op de route tussen het station en de trail. Dus ik hoefde er helemaal niet voor om te fietsen. Ook fietste ik sowieso nog langs de niet gevonden nummertje 4. Dus besloot ik nog heel even daar te zoeken, omdat ik nu tijd overhad, omdat ik niet om hoefde te fietsen voor de earthcache. En tada! Nu vond ik de cache vrijwel meteen. Toch leuk.

Aangekomen bij de steen + informatiebord van de earthcache in kwestie, bleek al gauw waarom ik die op de heenweg helemaal had gemist, ze stonden op een viaduct, aan deze kant en vanaf de andere kant was het moeilijker te zien en ook lastiger bij te komen. Mijn keuze om pas op de terugweg deze cache te doen, was dus eigenlijk onverwacht een slimme. Gelukkig waren de vragen niet al te moeilijk, want de regen kwam nog steeds met bakken uit de lucht. Op de foto – die niet eens verplicht is, maar ik doe dat altijd wel – zie ik eruit als een verzopen kat. De earthcache heette Feldbissbreuk en ging over het ontstaan van het heuvelachtige landschap van Limburg in de IJstijd. Ik vond het eigenlijk wel interessant (duh IJstijd! Mammoets!), dus heb het hele bord gefotografeerd om het thuis nog eens op mijn gemak door te kunnen nemen.

Het inleveren van mijn OV-fiets verliep iets vlotter dan het meenemen en ik haalde ook nog de trein. In de trein mijn regenbroek afgestroopt. Pfft, wat een zeikweer zeg. Maar ik was wel tevreden met het resultaat: 30 caches, waaronder de felbegeerde earthcache. En ook nog ruim voor 16 uur in de trein (15.15). In de trein was het trouwens bloedheet, dus ik kreeg een beetje een temperatuurshock en viel door de hitte bijna in slaap. Gelukkig werd ik nog op tijd wakker voor station Eindhoven, waar ik over moest stappen.

Na een douche verscheen ik ook nog fris en fruitig op de verjaardag.

Wat ik hier op 7 oktober 2021 nog aan toe te voegen heb:

Tja, mijn obsessie voor het Geocaching Datum Project heeft mij al heel wat dagen geocachen in de regen opgeleverd. En toch blijft het mij bezig houden. Dat Dal Vrij abonnement was best wel duur, maar ik haalde dat er eind 2017 wel dik uit, omdat ik stage liep in Arnhem, naar school moest in Amsterdam en op zondag vaak per trein ging geocachen.

Geocachingverhalen uit het verleden: over Rondjes en Staartjes

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 18 maart 2019:

Over hoe ik een 5-cache-datum oploste met behulp van Rondjes en Staartjes in de polders rondom Gorinchem.

De polders bij Rondje

Rondjes en Staartjes

Ik had een keer op maandag vrij van school (ik volgde in deze periode een voltijdminor) en omdat het een 5-cache-datum was, besloot ik eens ruig te gaan geocachen. Met de trein naar Gorinchem, daar een OV-fiets gehuurd en op naar Rondje/Staartje, twee series die vlakbij elkaar liggen en die al heel lang op mijn verlanglijstje staan. Dat het bijna 11 kilometer fietsen was vanaf het station, deed er niet zoveel toe. De fietstocht was door de polders en de wind viel mee, dus ik schoot best goed op. Aangekomen bij het cachegebied bleek het om een prima boerenommetje te gaan, door de weilanden, langs paadjes met knotwilgen en zelfs een stukje bos. Ik vond de ene na de andere cache, maar had ook twee not-founds.

Stukje bos bij Rondje

Het laatste stukje van het Rondje was iets minder, daar moest je langs een asfaltweg lopen en de auto’s raasden daar voorbij. Niet dat er heel veel auto’s waren, maar blijkbaar was dat juist een reden om erg hard te rijden en ik voel me als wandelaar dan erg onveilig.

Typisch Hollands beeld in de polders van de Alblasserwaard

Na het Rondje ging ik verder met het Staartje, in het gebied aan de overkant van de weg. Dit was een heen en weer terug route van in totaal 5 kilometer. Dit keer vond ik wel alle caches en maakte ik een paar mooie foto’s. Aan het einde moest ik dus omdraaien en 2,5 kilometer terug wandelen, maar dat was niet echt een straf. Ik was ondertussen de 16 uur gepasseerd, dus moest de spits doorbrengen in deze omgeving (vanwege de voltijdminor moest ik regelmatig naar de Hogeschool van Amsterdam, de goedkoopste optie was een Dal Vrij-abonnement op de trein, want als deeltijdstudent heb je helaas geen recht op gratis reizen met het ov).

Het landschap bij Staartje

Daarom besloot ik om de Genieten van de Waard fietsserie af te maken. Daar zijn mijn moeder en ik ooit aan begonnen in de zomer van 2014, maar toen kwamen we in tijdnood. Ondanks allerlei voornemens hebben we de serie nooit afgemaakt. Dat besloot ik nu te doen, omdat die caches mooi richting het station lagen. Het was een fijner stuk fietsen dan de route die ik op de heenweg had genomen en ik vond ook nog de laatste negen caches van de serie. Ik noteerde nog braaf de hints voor de bonuscache, maar ik denk niet dat ik de aantekeningen van toen nog heb, dus die bonuscache gaat er waarschijnlijk nooit meer van komen.

Genieten van de Waard

Na de laatste cache van de serie was het nog een paar kilometer naar het station. Ik pakte nog een cache van de serie Schelluinen mee, omdat die mooi op de route lag, maar die was heel slecht onderhouden, dus dat vond ik jammer, omdat alle andere caches van vandaag dat wel waren. Ik kwam ongeveer om 18.20 uur op het station aan, plantte de OV-fiets terug in de box en kon nog mooi met de trein van 18.25 uur mee. Ik was over Geldermalsen gekomen, maar had nu besloten om over Dordrecht naar huis te gaan. In tijd maakte dat overigens niets uit. Ik las tijdens de heen- en terugreis bijna een heel boek uit, want hemelsbreed is Gorinchem niet eens zo heel ver van Oisterwijk af, maar met de trein reis je heel raar vanwege de ligging van het spoor en moet je vaak overstappen. Ik kwam wel thuis en heb daar nog lekker wat gegeten.

De tolbrug

Voor Nederland was dit een zwarte dag, vanwege de tramaanslag in Utrecht. Omdat ik zelf heel vaak met het openbaar vervoer reis, vond ik dit extra heftig. Puur persoonlijk gezien was het voor mij een goede geocachingdag met heerlijk lenteweer. Uiteindelijk vond ik maar liefst 45 caches vandaag. Hoewel mijn voorkeur tegenwoordig bij slowcaching ligt, is zo’n slagdag soms toch best lekker voor de statistieken.

Donkere wolken, maar het bleef droog

Wat ik hier op 18 maart 2021 nog aan toe te voegen heb:

Dit was een prachtig micro-adventure, ondanks het zwarte randje van de tramaanslag.

Geocachingverhalen uit het verleden: 23 juli 2016

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 23 juli 2016

Ik had vakantie en ik had een Weekend Vrij abonnement op de trein, dus ik reisde af naar Vleuten waar ik een OV-fiets huurde om een heleboel cache te gaan doen.

Geocachingverhaal uit het verleden:

Ik besloot mijn Weekend Vrij in te zetten, voor een reisje naar Vleuten. Dit keer ging ik niet wandelen, maar fietsen. Daartoe huurde ik een OV-fiets op station Vleuten. In Vleuten ben ik al vrij regelmatig geweest omdat de lente-editie van het fantasyfestival Elfia hier in de buurt wordt gehouden, bij Kasteel de Haar. Het stond al lang op mijn verlanglijstje om hier een keer een fietstocht te maken. Helaas kon ik geen GPX-route van de fietstocht vinden, dus werd het toch meer een zelfbedachte geocachingtocht.

Van Kasteel de Haar heb ik dit keer niet meer gezien dan de ridder-windvaan op de toren. Verder zocht ik naar het parkbos, dat vorig jaar is aangelegd naast het kasteel, maar ook dat heb ik niet gevonden.

Ik begon met twee caches in Vleuten. Die eerste lag bij het oude station van Vleuten en daar werd ik al meteen aangezien voor een Pokémonjager. Smaug had kuren en daardoor duurde het even voor ik de cache had gevonden, die toch behoorlijk groot was. Gelukkig deed Smaug het beter toen ik even later de nano I love geocaching in Vleuten vond, verstopt onder een bankje in het centrum.

De fietstocht ging verder naar de monumentale Hamtoren. Die staat te koop en als ik heel erg rijk was, dan zou ik het kopen. Superidyllische woning met veel historie en vlakbij Kasteel de Haar. Nu mocht ik er weer naar kijken door het hek en kon ik er een offset-multi oplossen, die het toepasselijke thema van Rapunzel had. Raponsje, Raponsje, laat vallen je haar! Ja, dat kan ik me hier wel voorstellen, bij zo’n middeleeuwse toren.

Ik deed nog een multi, maar die was niet zo geweldig, langs een landweggetje waar ontzettend hard gereden werd. Alleen de eindcache was wel mooi gemaakt. Begreep de naam van de cache ook niet echt, eerlijk gezegd.

De volgende was Didgeridoo, vernoemd naar het blaasinstrument van de Aboriginals. Hier hing inderdaad een lange pijp onder een brugleuning, die daar wel iets van weg had.

De daaropvolgende cache lag bij een molen. Hier was het vrij druk met mensen, dus eerst wilde ik weer omdraaien, maar ze waren wel bereid om mij te helpen en wilden uitleg over geocaching. De molenaar hoefde dat niet, die was helemaal op de hoogte van het spelletje. Hij gaf mij ook nog een korte rondleiding door de molen. Die kon je huren als slaapplek, best wel gaaf. Deze cache maakt deel uit van een serie caches die mede is uitgezet door het VVV van de Gooi- en Vechtstreek. Als je ze allemaal vindt, krijg je een geocoin. Tja, zoiets vind ik wel leuk, maar tot nu toe is dit nog steeds de enige van die serie, die ik gevonden heb. Misschien een leuk project voor 2017. Maar de afstand tot de caches is dan wel een belemmering.

Ik maakte een wandeling langs het water om Blokje om en Breiwerk te loggen. Voor die laatste moest ik met het pontje, een echte Moerasdraak. Ik vind zulke pontjes die je zelf moet voortbewegen altijd erg leuk.

Terug naar mijn fiets en verder in de richting van de Hooilandroute. Eerst kwam ik echter nog langs de parkeerplaats van een wandelroute, waar inderdaad de weg ophield.

En besloot ik spontaan om de multi het Oortjespad ook nog mee te pakken. Dit is een recreatiegebied met een zwemplas en een kinderboerderij en een hoop sport- en spelmogelijkheden. Het Oortjespad was best een leuke route, maar de eindcache was een half kapot bakje dat zeiknat was. Dat begrijp ik dan niet, leg er dan een meer duurzamer bakje neer.

Nu was het echt tijd om aan de Hooilandroute te gaan beginnen. Ik kwam echter nog langs een cache waar je een onzinlog voor moest schrijven. Dat is aan mij, met mijn grote fantasie, wel besteed. Ook had ik nog een not-found bij de cache op het hoekje van de straat. Die kon ik echt niet vinden, op de terugweg nog een tweede keer gezocht, maar weer zonder resultaat.

De Hooilandroute is een boerenommetje, dat ik ging wandelen. Ondanks dat het allemaal gras en kruiden was, had ik niet echt last van hooikoorts. Ik was zeer verrast en hoopte er overheen gegroeid te zijn (later in het jaar bleek dat toch niet zo te zijn, helaas). De caches waren niet allemaal even makkelijk te vinden. De meeste zaten verstopt onder wankele, planken bruggetjes. Nummertje 3 was een heel lange brug en ik kon het simpelweg niet vinden, ondanks dat ik languit op de smalle plank heb gelegen.

Als troost zag ik wel de koeienoptocht, een hele rij koeien, die op weg waren naar de stal om gemolken te worden. “Opgejaagd” door twee kleine kindjes op fietsjes. Heel hilarisch om te zien.

Nummertje 7 van de route bleek geript te zijn. Het hangertje hing er wel, maar het kokertje was eruit. Ik had echt pech, want blijkbaar is de maker vlak na mij geweest om het te herstellen. En ik was er pas best laat in de middag.

De bonus van de route lag op het erf van de boerderij. Ik vond het best eng om daar zomaar op te lopen, maar de boer was op het erf bezig en zei dat het gewoon mocht. En inderdaad was daar een mooie eindcache, met een logboek met een monsterachtig wezen erop.

Na de voltooiing van de wandeling, was het tijd om terug naar het station te fietsen. Ik passeerde echter nog Zicht op Woerden, die makkelijk te vinden, ook deze lag onder een bruggetje, net als bijna heel de Hooilandserie.

Toen was ik heel erg in de buurt van het Kasteel van Harmelen, een cache die al heel vaak op het Elfia-lijstje heeft gestaan, maar waar we nooit aan toe zijn gekomen. Ik besloot die nu eindelijk eens te gaan doen. Goed dat ik nu op de fiets was, want met de auto kun je hier helemaal niet bijkomen. De cache ligt ook helemaal niet bij het kasteel, dat meer een landhuis is, maar ergens in de bosjes daarachter, bij een heel dikke boom. Beetje vreemde cache, beetje verwaarloosd. Maar goed, hij kan van de lijst af.

Nu was het echt tijd om terug naar huis te gaan, alles bij elkaar toch nog best een lange treinreis. Ik had echter wel weer een heleboel caches gevonden en een leuke dag gehad.

Wat ik hier op 23 juli 2020 nog aan toe te voegen heb:

Dit was een zeer succesvolle en leuke cachedag. Die ene cache ben ik later nog eens tegen gekomen, maar toen kon ik hem weer niet vinden, dus het is een frustratie gebleven. De serie van het VVV was onderdeel van mijn Day Zero Project, maar uiteindelijk heb ik er maar een stuk of vijf caches van gevonden. Ondertussen is de halve serie gearchiveerd, dus het kan nu helemaal niet meer.

Geocachingverhalen uit het verleden: 7 mei 2013

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 7 mei 2013

Ik huurde voor het eerst van mijn leven een OV-fiets en ging geocachen in de omgeving van Velp, nadat ik daar een gesprek had gehad op een school.

Geocachingverhaal uit het verleden:

  1. Beken serie 06 – Villapark
  2. De Emmapiramide
  3. Beken serie 01 – De Spreng
  4. Beken serie 02 – Kraakhelder
  5. Beken serie 04 – Blauwe Laantje
  6. Beken serie 05 – De Laan van Biljoen
  7. Beken serie 09 – Biljoen
  8. Beken serie 08 – Velp Zuid
  9. VECC – Velps Eerste Carpool Cache
  10. Beken serie 03 – Het Schoolplein
  11. Beken serie 10 – De bonus
  • Maker: Molletje83
  • Type: Traditionals, 1x multi, 1x bonus-mysterie
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden: 7 mei 2013
  • Plaats: Velp

Ik had een oriënterend gesprek op een school in Velp. Dat gesprek was al in de ochtend, dus ik had bedacht om daarna te gaan geocachen in de omgeving van Velp.  Ik zat al een tijdje met het probleem dat je met de trein op best veel plaatsen kan komen, maar dat je dan ter plekke zonder vervoer zit en afhankelijk bent van wat je te voet kan bereiken. Dat vond ik een irritant punt. Ik had al wel eens van OV-fietsen gehoord, fietsen van de NS die je kan huren op het station, maar in de laatste nieuwsbrief van de NS werd er reclame voor gemaakt en toen besloot ik een abonnement af te sluiten op de OV-fiets. Het abonnement kost slechts 10 euro per jaar, dus daar kan ik geen bult aan vallen. Per dag kost een OV-fiets huren tussen de drie en de vier euro. Dat is dus aanzienlijk goedkoper dan een fiets huren bij een willekeurig ander verhuurbedrijf.

Maar goed, in Velp zijn er vier OV-fietsen te huur en ik was best verbaast dat er al twee weg waren op een doordeweekse dag. Ik nam dus de derde mee. De vorige keer was ik naar de school gelopen en dat kan ook best, maar op de fiets ben je er binnen 10 minuten, dus dat gaat wel lekker snel. Na het gesprek ging ik op geocaching-jacht. Ik had de vorige keer al een cache van de beken-serie gedaan, voor vandaag stond de rest van de serie stond op het programma. Daarnaast wilde ik ook graag de Emmapiramide doen, omdat dat een uitkijktoren is.

Eerst kwam ik langs de beken-cache in de villawijk. Best wel een raar gezicht dat er midden in de wijk een beek ontspringt, maar het zag er ook wel heel gezellig uit.

Daarna heuvelopwaarts naar de Emmapiramide. Pfft, dat was best zwaar op een fiets met vrij slappe banden en over een wegdek vol gaten. Ik kwam wel twee paddo’s tegen, dus die natuurlijk gewaymarkt. De Emmapiramide is een uitkijktoren van 110 meter hoog, aangelegd op een handmatig aangelegde, piramide-vormige heuvel. De cache zat verstopt onder het informatiebordje helemaal bovenin de toren. Ik was sowieso al van plan geweest om de toren te beklimmen, maar vond het wel echt stoer dat de cache bovenin verstopt lag.

Helaas was het erg mistig weer, dus kon ik niet zo heel ver kijken. Maar het leek wel net Rivendell, het elvendorp uit Lord of the Rings. Dus toch een paar aparte foto’s kunnen maken. Misschien ga ik nog wel eens terug met mooi weer.

Nadat ik een tijdje rondgekeken had, kwamen er andere mensen de trappen van de toren op, dus tijd voor mij om naar beneden te gaan. Verder met de beken-serie. Nummertje 1 daarvan lag ook al op zo’n Rivendell-achtige locatie, met een sprookjesachtig beekje dat ontsprong in het bos. Ik moest even wachten tot er een Dreuzel op een bankje weg was, daarna was de cache snel gespot. Verder gefietst naar de nummer twee van de serie, onderweg nog een Zielige Paddo gepasseerd, dat is een paddo zonder kap, waarvan alleen het betonnen onderstel aanwezig is.

Daarna kwam ik in minder heuvelachtig gebied en volgden de caches van de beken-serie elkaar snel op. Alleen bij nummer vier een tijdje lopen zoeken, omdat de cache diep weggestopt zat in een spleet van de boom en er heel veel Dreuzels op het bospad waren die hun hond aan het uitlaten waren. Ik heb een cache opgevist uit het mini-vervalletjes bij de spoorlijn, die hing echt in het water. Deze verstopmethode al vaker gezien, maar deze was wel erg mooi waterdicht. Na de spoorwegovergang volgde er een mooie bomenlaan. Alle bomen zijn nu met een rotvaart in bloei gekomen, in twee weken tijd, na een heel koude winter. Geeft de wereld een heel ander aanzicht. De fietstocht ging nu verder over de landerijen van het landgoed van Biljoen. De cache lag bij de grote visvijver en moest met stokjes uit een “waterboom” gevist worden. Er was een visser bezig met zijn spullen, dus ik was bang voor glurende ogen, maar hij sloeg totaal geen acht op mij.

De laatste cache van de serie lag midden in Velp op een stom pleintje. Dit vond ik qua locatie de minste van de serie. De verstopmethode was ruk-een-plastic-afdekdop-eraf.

Hierna was ik in de buurt van de carpoolcache van Velp en die bleek prima bereikbaar te zijn per fiets. Dit was een heel erg nette carpoolstrook, eigenlijk meer een grote, vrij nieuwe parkeerplaats. Op een grasstrook aan de rand stond een kunstwerk, dat bestond uit willekeurig op elkaar gestapelde blokken in allerlei vormen. Hierin zou de cache verstopt zitten. Dit deed mij denken aan een cache die wij op het MZLE hebben gedaan, in juni 2010, die zat verstopt in een grote drukpers en daar hebben we toen met diverse andere teams erg lang naar gezocht. Ik zag mezelf dus ook al een hele tijd rondom dit blok-kunstwerk kruipen. Maar hier bleek het mee te vallen, ik had de cache binnen vijf minuten te pakken.

Het was ondertussen etenstijd en tegenover de carpoolstrook was een snackbar, dus besloot ik daar een frietje te halen. Ik moest mezelf tot 18.30 uur in Velp bezig houden, vanwege de korting op de trein.

Na het eten ging ik weer verder met cachen. Ik moest nog een laatste cache van de bekenserie, een korte multi bij het schoolplein, maar die was weer 2,5 km van de friettent af. De school stond op een heel idyllisch plaatsje, onderaan een aantrekkelijk uitziende heuvel. Als ik in Velp woonde en een school voor mijn kind zocht, dan zou ik het wel weten. De vragen waren zo beantwoord, dus op naar de cache die een stukje verder langs het wandelpad heuvelopwaarts lag. Hier ook meteen de bonus van de beken-serie uitgerekend. Die lag weer een paar kilometer van de school af, op het landgoed van Biljoen.

Het werd alleen wel allemaal krap met de treintijden. Maar ja, ik wilde die serie eigenlijk wel af maken, dus toch weer vlug op mijn OV-fiets gesprongen en op naar de bonus. Die kon ik niet meteen vinden en ik begon erg te twijfelen aan de locatie, maar toen zag ik toch een geocachershoopje liggen en kon de cache gelogd worden. Nog 20 minuten voor de trein zou vertrekken. Ik ben als een haas naar het station terug gefietst en was nog op tijd. Ik moest de OV-fiets nog inleveren. Na mijn eerste ervaring ben ik erg te spreken over de OV-fiets. Ik ga die nog wel vaker gebruiken in de toekomst, denk ik zo.

Wat ik hier op 7 mei 2020 nog aan toe te voegen heb:

Zoals hier regelmatig te lezen valt heb ik na deze eerste keer nog heel vaak een OV-fiets geleend. Ik ben ook nog daadwerkelijk begonnen aan de opleiding op de school in Velp, maar die heb ik om diverse redenen niet afgemaakt.

Geocachingverhalen uit het verleden: 23 april 2017

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 23 april 2017

Ik bezocht Kasteel Doorwerth met mijn museumkaart en loste ook nog een 2-cache-datum op voor het Geocaching Datum Project.

Geocachingverhaal uit het verleden:

  1. De Slijpbeek
  • Maker: rderksen & jannette-geo
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 23 april 2017
  • Plaats: Arnhem
  1. Paaseieren op de Boersberg 1
  2. Paaseieren op de Boersberg 2
  3. Paaseieren op de Boersberg 3
  4. Paaseieren op de Boersberg 4
  5. Paaseieren op de Boersberg 5
  6. Paaseieren op de Boersberg 6
  • Maker: FransenMarjo & Efzet
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 23 april 2017
  • Plaats: Doorwerth 
  1. De Boersberg
  • Maker: Urban Vlo
  • Type: Earthcache
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 23 april 2017
  • Plaats: Doorwerth
  1. Paaseieren op de Boersberg 8
  2. Paaseieren op de Boersberg 9
  • Maker: FransenMarjo & Efzet
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 23 april 2017
  • Plaats: Doorwerth
  1. Een ridderlijk leven
  • Maker: Team FantasyWalkers
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 23 april 2017
  • Plaats: Doorwerth
  1. De adel van Doorwerth
  • Maker: geospaap & Alice in Wonderland & Team Spaapen
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 23 april 2017
  • Plaats: Doorwerth

23 april was een 2-cache-datum. Er moest dus gecachet worden, liefst met veel founds om de datum in 1x voor altijd te saven (daarmee bedoel ik dat ik de datum naar minstens 10 founds wil “upgraden”). Ik wilde al een paar maanden naar Kasteel Doorwerth, maar daar kun je niet komen met het openbaar vervoer, dus had ik bedacht om vanuit Arnhem te fietsen en dan moest het weer wel een beetje fatsoenlijk zijn. Vandaag leek het zover te zijn, achteraf vielen er een paar regenbuien en was het eigenlijk koud genoeg voor een winterjas, terwijl ik al een maand lang fanatiek mijn zomerjas draag (maar het was dus slechts 8 graden, bewolkt en met wind…). Ik zat al om 8.46 uur in de trein en daarmee was ik iets over 10 op Arnhem Centraal. Hier waren nog plenty off OV-fietsen, dus ik kon zo wegfietsen. Ik vond al vrij snel een cache bij een kunstmatig beekje langs het fietspad: de Slijpbeek. Hiermee had ik de datum in principe al gered, maar ik had wilde plannen voor meer. Ik moest echter eerst gaan schuilen voor een regenbui, gelukkig was er een afdakje in de buurt. Ik baalde wel een beetje, want ik wilde zoveel doen, dat 10 minuten schuilen voor een regenbui niet echt in het plaatje paste. Van de andere kant was ik mijn regenbroek vergeten, dus eigen schuld, dikke bult. Toen de regenbui voorbij was, kon ik weer verder fietsen. Wat een hoogteverschillen zeg, zo tussen Arnhem en Doorwerth. En die OV-fietsen hebben geen versnellingen, dus het was een pittig tochtje. Af en toe ben ik afgestapt en lopend naar boven gegaan, omdat dat sneller ging, dan mezelf helemaal over de kop trappen. Persoonlijk vind ik dat heuvelopwaarts wandelen veel minder vermoeiend is, dan heuvelopwaarts fietsen. Afdalen is dan weer wel leuker met de fiets, net of je vliegt.

Op de Boersberg, vlakbij het kasteel, was een paaseieren-trail weggegelegd. Online gekomen op mijn verjaardag. En ik ben natuurlijk ooit op tweede paasdag geboren, daarom werd ik aangetrokken door deze trail (grapje). Ook de Boersberg kent de nodige hoogteverschillen. Het is er wel erg mooi. En gelukkig ben ik voor de bomen hier een stuk minder allergisch, dan voor de bomen in Berkel-Enschot (stuifmeel, hooikoorts). Ik vond het ene na het andere paasei, maar het lukte me niet om een chocoladepaasei te maken van de bonus. Ook nummertje 7 bleef een mysterie, maar niet alleen voor mij. Er waren meerdere geocachers op pad en niemand heeft hem gevonden. Ik maakte ook nog een uitstapje naar de uitkijktoren op de Boersberg. Omdat ik dol ben op uitkijktorens – en hier had je ook echt een goed uitzicht, ondanks de bewolking. Maar er lag ook een earthcache, dus dat is goed voor mijn Day Zero Project.

Alles bij elkaar kostte het wandelen meer tijd dan ingepland, dus pas rond 14 uur fietste ik de parkeerplaats van het kasteel op. De multi die hier lag, had ik voor het grootste gedeelte online opgelost. Ja, slecht, maar wel heerlijk tijdsbesparend. Ik hoefde nog maar drie vragen ter plekke op te lossen, voor het cijferslot. Dat ging voorspoedig. De cache was heel origineel verstopt. Omdat de cache nog gewoon online is, zal ik niet verraden hoe, maar het is erg leuk gedaan. Deze cache is van dezelfde makers als de caches bij kasteel Hernen en kasteel Ammersoyen. Je begrijpt dat ik nu weer een nieuw doel heb: alle caches van hun hand doen. Zeven in totaal, drie gevonden. Ik voel al een nieuw doel voor een Day Zero Project opkomen, terwijl deze pas krap vier maanden onderweg is.

Alle kastelen van het Geldersch Landschap zijn tegenwoordig te bezichtigen met de museumjaarkaart.  Van buiten vind ik Kasteel Doorwerth best mooi, van binnen was ik er vrij snel doorheen, in vergelijking tot het Muiderslot of Kasteel Hoensbroek. Maar hey, het was gratis en toch wel de moeite waard. Ik vind kastelen gewoon interessant. Dit kasteel is echter vrij modern, op deze plaats staat al wel eeuwenlang een kasteel, maar in de oorlog is het ernstig beschadigd en daarna gerestaureerd in zeventiende-eeuwse stijl. Dat zag je ook wel: het was veel moderner dan de andere kastelen die ik bezocht heb.

Na het kasteelbezoek nog een rondje om het kasteel gewandeld en mooie kasteel- en wolkenfoto’s gemaakt. Hierna nog de cache de adel van Doorwerth gedaan. Ik wilde ook nog de Duivelskolk doen, maar hier was een geocachegezinnetje bezig en ik had geen zin om samen met hun te zoeken en ze schoten niet op. Omdat de NS-wandeling de Hemelse Berg hier ook nog langs gaat, sloeg ik hem nu dus over. Met twaalf caches had ik een zeer aardige score en de datum goed gesaved. En met mijn bezoek aan Kasteel Doorwerth heb ik weer een doel van mijn Day Zero Project-lijst vervuld: het bezoeken van drie kastelen.

Wat ik hier op 23 april 2020 nog aan toe te voegen heb:

Het is altijd fijn als data met weinig caches op een zondag vallen. Als het weer dan meewerkt is het altijd goed te doen om ze op te lossen. En zo’n dag als deze vind ik geweldig: het combineren van verschillende hobbies.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Geocachingverhalen uit het verleden: 9 april 2015

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 9 april 2015:

Ik volgde een basiscursus Latijn in Oss (dichterbij kon niet). Dat was in de namiddag en ik had mij voorgenomen om een keer per OV-fiets te gaan geocachen in die omgeving, na de les. Dat was dus vandaag.

Geocachingverhaal uit het verleden:

  1. Fietsen in Oss 2
  • Maker: Jonahhf
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 9 april 2015
  • Plaats: Oss
  1. Hertogswetering 1
  2. Hertogswetering 2
  3. Hertogswetering 3
  4. Hertogswetering 5
  5. TB Hotelletje Opgeheven
  6. Hertogswetering 6
  • Maker: Casa la Fonda
  • Type: Traditionals
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 9 april 2015
  • Plaats: Oss

De klok was eindelijk verzet en daardoor is het ’s avonds langer licht. Ik had me voorgenomen om dan na de les Latijn de serie Hertogswetering te gaan doen per OV-fiets. Helemaal zou waarschijnlijk niet gaan lukken, wat de serie loopt niet in een rondje, maar in een lijn van 17 kilometer, helemaal tot Rosmalen en dan zou ik diezelfde afstand dus ook nog helemaal terug moeten fietsen. Dat zou op een avond toch een stuk lastiger worden. Dus had ik mijn focus gelegd op de eerste 6 caches van die serie.

Omdat ik vast zit aan treintijden was ik altijd al ruim op tijd in Oss. Dus had ik voor de les al een OV-fiets gehuurd. Voor de les heb ik al Fietsen in Oss 2 gelogd, omdat die ongeveer tussen het station en de open universiteit van Oss (daar vonden de lessen plaats) in lag.

Na de les naar Hertogswetering 1 gefietst. Het was veel mooier weer dan verwacht, dus mijn winterjas zat in de weg. Hij ging onder mijn snelbinders. Het idee van de Hertogswetering, dat je het gelijknamige water volgt, is leuk bedacht, maar helaas moet je daarvoor over landwegen fietsen waar superhard gereden wordt en ik had voortdurend het idee dat ik aangereden zou worden. Gelukkig is dat niet gebeurd. De caches waren niet allemaal heel makkelijk verstopt, dus naar sommige moest ik even zoeken. De nummer 4, die op een stuw moest zitten, heb ik niet kunnen vinden, ondanks het languit liggen op de stuwwand met een spiegeltje. In de hondenstront, daar heb ik echt een vloek op, de laatste tijd.

Ik vond wel nummer 1, 2, 3, 5 en 6. Een een verlaten TB-hotel van dezelfde co, dat ook aan zo’n landweg lag in een holle boom. Omdat het qua tijd nog wel kon, heb ik een poging gedaan om nummer 7 te bereiken, dwars door een weiland heen, waarvan ik het dubieus vond of het privaat was of niet. Halverwege het weiland hield het asfalt op, was er een blokkade opgeworpen van prikkeldraad en puin en was er volgens mij ook nog een sloot. Dus dat zou kilometers omfietsen betekenen en daar had ik geen zin meer in.

Daarom ben ik terug naar Oss gefietst om Fietsen in Oss 3 te proberen, maar die was geript, dus een not-found. Ondertussen had ik honger en dorst gekregen, dus fietste ik richting het centrum in de hoop dat daar nog iets open was. Het bleek koopavond te zijn in Oss, dus met dat eten kwam het helemaal goed.

Wat ik hier op 9 april 2020 nog aan toe te voegen heb:

Ha, dit is wel heel erg mij. Altijd en overal proberen een cache mee te pakken.

Day Zero Project: Done: Doel 36b

Doel 36 op mijn Day Zero Project-lijst is het bereiken van de 10.000 geocaching founds. Dat heb ik keurig onderverdeeld in drie subdoelen:

  • Doel 36a: het bereiken van de 8000 caches in 2017
  • Doel 36b: het bereiken van de 9000 caches in 2018
  • Doel 36c: het bereiken van de 10.000 caches voor het einde van september 2019

Grofweg gezien betekent dat een gemiddelde van 1000 caches per jaar, een getal dat we nog nooit eerder bereikt hebben. Het is dus best een behoorlijk doel.

9000

In de loop van 2018 wist ik al dat het bereiken van de #9000 caches in dat jaar niet meer ging lukken. Maar met de teller op #8960 op 31 december 2018, kwam ik nog best wel ver. In januari zitten nog veel data voor mijn Geocaching Datum Project, een gedeelte daarvan maakt ook deel uit van mijn Day Zero Project, namelijk doel #51. Het lukte mij om de één-na-laatste 2-cache-datum-dag te vervullen en het geocachen ging die dag zo goed dat ik maar liefst 30 caches vond. Toen stond de teller ineens op #8994. De grote vraag was dus: zou ik die zondag gaan om minstens zes caches te vinden of niet? Die zondag was nog een 4-cache-datum, die vervullen zit niet in mijn DZP, maar valt dus wel onder het Geocaching Datum Project. Tja, daarmee was de keuze eigenlijk gemaakt: ik ging. Helaas was de weersvoorspelling ronduit afgrijselijk, dus ik hoopte dat het mee zou vallen.

dsc02552
De weg naar de #9000?

9000 caches

Maar ja, toen stond de teller dus op #8994. Wat nog maar zes caches verwijderd is van de felbegeerde #9000. De boodschap die ik voor dit jaar postte was: “Het is weer tijd voor legendarische dingen.” Het is een uitspraak van Loesje en 9000 caches bereiken op een 4-cache-datum zou zeker legendarisch zijn. Dus besloot ik om toch maar te gaan. Ik wist dat ik anders toch heel de week onrustig zou zijn vanwege die naderende milestone van #9000 caches. Helaas was de weersvoorspelling om te huilen, maar zaterdag was dat ook zo en toen ben ik ook de hele dag buiten geweest om te werken. Werken met slecht weer is bij mijn baan helaas verplicht, dus waarom zouden leuke dingen zoals geocaching dan niet door kunnen gaan bij slecht weer?

Op zaterdagavond besloot ik last-minute dat het Weert zou worden. De trein rijdt vanaf Oisterwijk in 1x door naar Weert, je bent dan een klein uurtje onderweg. En Weert heeft ook genoeg OV-fietsen. Verder was daar een trail te wandelen van 10 caches + een bonus-cache van zo’n 8 kilometer (met de uitbreidingen erbij kwam ik aan zo’n 10 kilometer), met nog een paar andere caches op de route. Dat vind ik eigenlijk de fijnste trails: niet superveel caches, maar gewoon een aantal goed verzorgde caches en een lekkere wandeling door een natuurgebied.

Het startpunt bleek nog wel zo’n vijf kilometer van het station af te zijn, dus de keuze voor een OV-fiets was gauw gemaakt (ik heb een abonnement op OV-fiets, net als een Dal Vrij abonnement op de trein). Het natuurgebied heette De Krang en de route begon in het gehucht Swartbroek. Het was even zoeken naar een geschikte plek om mijn fiets achter te laten, omdat er niet echt een parkeerplaats was. Uiteindelijk heb ik hem vastgebonden aan een lantaarnpaal en begon ik te lopen. Koud was het niet en vooralsnog was het droog. Ik had eigenlijk alleen mijn pet verwisseld voor mijn muts, omdat het wel vrij hard waaide en mijn pet de hele tijd af dreigde te waaien.

dsc02547
Pas vernieuwde vlonderpad richting het Roukespeelven

Dat droge weer duurde helaas niet lang. Na de eerste cache van de serie, maakte ik een uitstapje naar een andere cache, die niet van de serie was. Deze cache ligt bij het Roukespeelven en de weg erheen ging over een vlonderpad. Ik vind zulke paden altijd leuk en deze was recent vernieuwd, dus zag er goed uit (aan het einde van de route moest ik nog over een stuk vlonderpad heen lopen wat half ingestort was). Hier begon het al te miezeren, dus trok ik gauw mijn regenbroek aan (ik draag de regenbroek van mijn werk ook in mijn vrije tijd en het kledingstuk heeft overuren gedraaid, afgelopen week). Ik hoopte dat de bui weer over zou gaan, volgens weeronline zou het niet de hele tijd regenen. Maar helaas was dat niet zo. Het is de hele middag blijven regenen en het ging steeds harder. De miezer werd steeds afgewisseld met hardere buien (ik geloof dat de Engelsen dat showers noemen en zo voelde het ook, als een koude douche), die best lang duurden. Alles zag er grauw en modderig uit. Ik begreep best waarom je op een dag als vandaag niet zou willen geocachen of überhaupt buiten zou willen zijn, maar ik had een missie. Dus zette ik door.

dsc02549
Roukespeelven. Je ziet dus hoe grauw het weer was en dat er al regendruppels op mijn lens zaten.

De ene na de andere cache werd gelogd. Ik wist van tevoren niet hoe de overige caches tussen de caches van de serie lagen, dus ook niet welke de 9000ste zou gaan worden. Dat werd uiteindelijk een “overige cache”, genaamd Je bent er bijn-na! Je moest een object met daarin een sleuteltje uit een doolhof navigeren en met het sleutelje kon je dan de cache openen. Na het oplossen van het doolhof in de stromende regen, kon ik het logboek tekenen en als beloning ook nog wat trackables ruilen. Het was in ieder geval een leuke cache. En deze cache was ook meteen de tiende cache voor deze datum, dus daarmee had ik deze datum ook meteen goed gesaved voor mijn Geocaching Datum Project.

Natgeregend bewijs (rechtsonder) van het 9000ste log en het doolhof

Ik ging verder met de rest van de route, maar dat viel tegen, het bleef maar regenen en regenen en regenen. De route was overigens best mooi, maar alles ziet er minder leuk uit met zulk grauw weer. Mijn schoenen lekten door en mijn sokken werden nat. Gelukkig droeg ik wel goede wandelsokken, dus koud werd het niet, maar wandelen op zeiknatte schoenen en sokken is toch niet echt leuk. Zelfs mijn outdoor-winterjas wist op een bepaald moment niet meer hoe de regen tegen gehouden moest worden, dus zelfs de mouwen van mijn trui waren een beetje nat. Op bepaalde momenten zag ik het even helemaal niet meer zitten, maar ja: ik had hier zelf voor gekozen. En omdraaien zou even ver zijn als doorlopen, dus dan maar doorlopen. Overigens was ik niet eens de enige geocacher vandaag: voor mij liep nog een ander team, wat structureel op de verkeerde datum logde, namelijk die van gisteren. Ik kwam ze 1x tegen, maar ze waren niet zo spraakzaam en ik had zelf ook geen zin om samen op te lopen, dus liet ik hen voorgaan.

De nagebouwde Ellerschans

Er waren op de route nog best interessante dingen te zien. De Ellerschans bijvoorbeeld. In de 80-jarige oorlog (1568-1648) bouwden onze voorouders schuilplaatsen voor als ze belegerd werden door de Spanjaarden. Zo’n schuilplaats werd een schans genoemd. Het waren een soort van eilanden, met een gracht eromheen en wallen begroeid met doornstruiken. Er was maar een enkele toegang, met een brug die opgetrokken kon worden of verdedigend kon worden. Op de schans zelf waren schuilhutjes en nog wat andere voorzieningen, zodat er eventueel langere tijd verbleven kon worden. Ze hadden hier dus zo’n schans nagebouwd.

Tungelroyse Beek

Ook passeerde ik verschillende keren de Tungelroyse Beek, een riviertje dat hier door het landschap meandert (nou ja, dat proberen ze weer zo te herstellen). Ik heb een aantal jaar geleden een stuk van deze beek afgevaren met enkele mensen van de kanovereniging, maar ik heb geen idee meer of dat dit stuk is geweest.

Stiekem was ik best blij toen ik aan het einde van de wandeling kwam. De bonus lag echter niet op de route, dat werd wel keurig in de tekst vermeld. Dus moest ik eerst mijn OV-fiets op gaan pikken. Onderweg kwam ik nog langs een kapel (ze zijn hier in Limburg erg heilig) en daar lag ook nog een cache. Met de fiets naar de bonus gefietst en die vond ik ook nog. De regen viel nog steeds met bakken uit de lucht. Ik fietste via een andere route terug naar het station van Weert en kwam daarbij nog langs een cache, maar die kon ik niet vinden. Ik begreep de opdracht niet zo snel en het bleef maar regenen. Dus besloot ik te stoppen en gewoon naar het station te gaan.

dsc02555
Nog een ven op de route, je ziet de regendruppels bijna vallen op deze foto

Op het station van Weert zit een vrij grote bloemenwinkel en ik had vanmorgen al gezien dat ze een heel gave cactus verkochten: een bol van zo’n 40 cm doorsnede met heel veel stekels. Met een bosje bloemen maak je mij helemaal niet blij, maar zo’n cactus vind ik helemaal geweldig. Ik had de hele dag getwijfeld of ik die cactus mocht kopen voor mijn verzameling, maar uiteindelijk vond ik het wel een mooie beloning voor het vinden van cache #9000. De megacactus werd door het meisje van de bloemenwinkel keurig in een doos verpakt.

Dus de terugreis per trein verliep met een van top tot teen zeiknatte Maartje, met een doorweekte rugzak op haar rug en een grote doos in haar armen met daarin de megacactus. Ik paste amper door de klapdeurtjes in de trein of de in/uitcheckpoortjes op het station heen, met die doos in mijn handen, haha. Maar ik ben nog wel thuis gekomen. Het eerste legendarische ding van 2019 is in ieder geval bereikt.

 

9000feestje
Deze afbeelding kreeg ik van mijn moeder (ook een geocacher) en besloot ik te gebruiken op de social media.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt. 

 

Fiets mee in de trein

Twee weken geleden wilde ik graag gaan fietsen in de Biesbosch, omdat daar diverse geocaching-fiets-routes liggen. Meestal kies ik er dan voor om een OV-fiets te huren op het station. Gorinchem is echter een station van Arriva en er zijn welgeteld vier OV-fietsen in een box beschikbaar. Je kunt OV-fietsen niet reserveren, dus ik kon van tevoren al voorspellen dat die allemaal weg zouden zijn op een zonovergoten, vrije dag (hemelvaart).

Een fiets voor een dag huren was ook een optie geweest, maar dan had ik me eerst weer binnen Gorinchem naar die fietsverhuur moeten verplaatsen (aan de andere kant van het stadje) en een fiets voor een dag huren is meestal relatief duur (ja, ik heb diverse dagen op de fietsenverhuur van de Beekse Bergen doorgebracht toen ik daar werkte, dus ik heb uitgebreid aan prijsvergelijking kunnen doen).

De goedkoopste optie – met garantie op een goede fiets – was dus om mijn eigen fiets mee te nemen in de trein. Toch wel een beetje zuur: ik mocht zelf gratis reizen, want Hemelvaartsdag valt onder Weekend Vrij. Moest ik voor mijn fiets 6,10 euro afrekenen: de prijs voor een dagkaart fiets. Voor dat bedrag koop je qua reizen eigenlijk alleen maar ellende.

DSC08331

Op het traject Oisterwijk – Gorinchem moet je maar liefst 3x overstappen: in Tilburg, in Den Bosch en in Geldermalsen. Inclusief je fiets naar een ander perron slepen. Opties: via een steil gootje langs de trap of via de lift. Als het station een lift heeft tenminste. Tilburg en Den Bosch hebben het. De liften zijn alleen niet al te groot, er kan bijvoorbeeld maar 1 fiets tegelijk in, dus je moet vaak wachten. Dat vind ik op zich geen probleem, tenzij ik dan mijn overstap mis. En natuurlijk zijn alle andere wachtenden daar ook bang voor. Station Gorinchem heeft geen lift. Op de heenweg stapte ik uit op het goede perron en kon zo wegfietsen. Op de terugweg moest ik natuurlijk naar het andere perron, alleen te bereiken over twee steile trappen (met de fietsgoot aan de verkeerde kant bij de ene trap) en door een tunnel onder het spoor door. Pfft, dat vond ik niet zo leuk, om na 55 kilometer fietsen mijn fiets nog die trappen af en op te moeten sleuren.

De meeste NS-treinen zijn niet berekend op fietsvriendelijkheid, op de blauw/witte sprinters na (die hebben een instap die gelijk is met het perron en ruimte voor fietsen, enz.). Bij alle andere treinen mag je je fiets naar binnen sleuren door een smalle deuropening met traptreden en een paal die in de weg staat. Vervolgens mag je je fiets in het gangetje proppen tussen andere fietsen, scootmobielen, grote koffers en kinderwagens. Voor die laatste drie hoef je overigens niet extra te betalen. Bij de NS (op een enkele trein na) heb je geen mogelijkheid om je fiets vast te zetten. Omdat de gemiddelde fiets binnen 1 minuut omkiepert in een rijdende trein, ben je dus verplicht om je fiets de hele rit vast te houden, terwijl je staat. Fijn reisje hoor. Betalen om staand vervoerd te worden in een overvolle gang.

Eigenlijk vind ik het dus niet eerlijk dat je zoveel geld moet betalen voor een dagkaart fiets. Je kind vervoeren is nog goedkoper, want die mogen al voor 2,50 euro mee (tot 12 jaar) inclusief hun vaak riante vervoersmiddelen in de vorm van wandelwagens.

Ik reis regelmatig op het traject Den Bosch – Utrecht/Amsterdam en daar zitten dus veel mensen in die naar Schiphol gaan, met grote koffers. Vaak passen die niet in de ruimte tussen de stoelen, dus staan ze midden in het gangpad of nemen ze een stoel in beslag. Dat geeft veel meer overlast dan de gemiddelde fiets, want die mogen niet verder dan het gangetje. En toch mogen al die grote koffers gratis mee en fietsen niet.

Arriva heeft het beter geregeld. In hun treinen is een hele coupé ingeruimd voor fietsen. Je kunt ze vast zetten met een riem, zodat je zelf gewoon op een stoel kan gaan zitten. Er is een limiet van twaalf fietsen, maar in feite zouden er wel twintig in kunnen. Met een fiets reis ik dus liever met Arriva, dan met de NS.

Ik begrijp wel dat de NS het wil ontmoedigen dat mensen hun fiets meenemen in de trein. Nederland is een fietsland en het zou niet passen als alle mensen hun fietsen mee zouden nemen. Als je kijkt naar die gigantische fietsenstallingen op stations…je moet er niet aan denken dat al die mensen hun fiets mee in de trein zouden nemen.

Een fietsabonnement zou voor mij persoonlijk wel mooi zijn: dat ik mijn fiets dan met korting zou kunnen meenemen in de trein. Maar ik denk dat heel veel mensen dan zo’n abonnement af zouden sluiten en dan krijg je een wildgroei aan fietsen in de trein, wat ook niet wenselijk is. Als voorbeeld: op station Oisterwijk stonden op deze dag vijf fietsen klaar voor de trein naar Tilburg van 8.46 uur. Volgens mij hadden al deze mensen een NS-abonnement en ik denk dat we dus allemaal ook voor zo’n fietsabonnement zouden gaan. Ook nog “grappig”: de OV-chipkaart automaat was kapot, dus je kon het fietskaartje niet automatisch op je chipkaart laden. Dus wij allemaal braaf een kaartje printen bij de gewone kaartjesautomaat. Daar werd ik dan vervolgens ook nog over uit gelachen door de controlerende conducteur, dat ik die dagkaart fiets niet op mijn kaart geladen had. Ja, hey, ik kan er niets aan doen dat die automaat kapot was, ik weet heus wel hoe ik producten op mijn chipkaart moet laden.

De OV-fiets is in principe een geweldige oplossing, maar in veel (met name kleinere plaatsen) zijn er simpelweg veel te weinig. Het moge ook duidelijk zijn dat de OV-fietsvoorzieningen op de Arriva-stations worden verwaarloosd. Maar ook op mijn eigen NS-station, Oisterwijk, kun je slechts zes OV-fietsen huren uit een box, terwijl dit echt een fietsomgeving is.

Het mooiste is als de OV-fietsen gekoppeld zijn aan een fietsenmaker die gevestigd zit in de stationsfietsenstalling of in de straat bij het station. Dan is ook meteen het onderhoud geregeld en het toezicht is veel beter. Op de meeste grotere stations is dit al zo geregeld. Maar ook op bijvoorbeeld Veenendaal-West was er zoiets geregeld en had ik een goede fietsdag met een keurige OV-fiets. Volgens mij is zoiets zeker wel mogelijk, ook in de kleinere plaatsen. Bijvoorbeeld hier in Oisterwijk zit er ook een fietsenmaker binnen 500 meter van het station af, dus dat zou dan ook nog kunnen. Ik denk alleen dat de opbrengst van de verhuur van OV-fietsen voor de NS nihil is en dat er daarom minder aandacht voor is. En dat ook de fietsenmakers in kwestie er niet veel aan zullen verdienen, dus als hun zaak goed loopt, dan kiezen ze niet voor de problemen die de verhuur van OV-fietsen op zal leveren.

Kortom, ik heb geen passende oplossing voor het fietsprobleem. Voorlopig ben ik echter wel weer genezen van het meenemen van mijn fiets in de trein.

DSC08346

Foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt. Starring “Gazzy” mijn tweedehands Gazelle, waarop ik al vele jaren fiets. Hij deelt het baantje met “Bat” mijn eveneens tweedehandse Batavus, maar die staat meestal opgetuigd als postfiets, vanwege mijn werk. Ik ben niet merkvast wat fietsen betreft ;>)

 

Throwback Thursday: 1 juni 2014

Elke donderdag – throwback Thursday – verschijnt hier een geocachingverslag online uit het roemruchte verleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 1 juni 2014:

Ik ging een dagje op pad met mijn moeder en de bestemming was Den Haag. We hadden een druk dagprogramma, want we gingen een museum bezoeken, geocachen en ’s avonds naar een musical. Dit alles met de trein en per OV-fiets.

Het verslag:

  1. Oranje Boven
  • Maker: Prinskok
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 1 juni 2014
  • Plaats: Den Haag
  1. Princessetuin
  • Maker: Badgast
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 1 juni 2014
  • Plaats: Den Haag
  1. Zeezicht #2
  2. Zeezicht #1
  • Maker: DutchDavidof, Radiofreak1041 & ThijsNL
  • Type: Traditionals
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 1 juni 2014
  • Plaats: Scheveningen

Na een bezoek aan het Escher-museum (gevestigd in het paleis waar koningin Emma heeft gewoond) gingen we de cache Oranje Boven doen. Wel grappig, want dat liedje is dus geschreven is voor koningin Emma. Deze cache ligt in het souvenirkraampje op het Binnenhof en je moest voor de bewaakster het liedje zingen. Echt een opdracht voor mijn moeder, die van zingen houdt. De cache was ook helemaal in stijl, met (kitsch) foto’s van het koninklijk huis erop.

Ik was eigenlijk nog nooit op het Binnenhof geweest, ook al is het bekend van alle media. Het was hier trouwens vreselijk druk. Wij pikten een paar straten verderop ook nog de cache Princessetuin mee, die ligt in het vrij toegankelijke park achter paleis Noordeinde. Ook de Hofvijver gezien. Den Haag is echt een statige stad vol oude gebouwen. Hierna fietsten we door naar de boulevard van Scheveningen.

We lieten de fietsen achter bij het Circustheater en gingen al wandelend de caches Zeezicht #2 en Zeezicht #1 doen. Die eerste was pas dit weekend online gekomen. De boulevard is helemaal vernieuwd en met dit mooie weer was het er razend druk.

De cache lag onder de nieuwe loop/fietsbrug en natuurlijk was ik de held die naar boven klom en onder de brug kroop. Vreemd genoeg vroeg niemand wat ik daar aan het doen was, blijkbaar waren er andere mensen gekkere dingen aan het doen ofzo.

zeezicht

Daarna doorgesjokt over de boulevard naar Zeezicht #1, die bij een soort van uitkijktorentje lag, omringt door van die stenen in ijzeren vormen. Shit, vind daar maar eens de cache tussen. Maar dat lukte mij toch vrij snel, dus hadden we weer een found.

Vervolgens hebben we nog ergens gegeten en zijn we nog naar Sister Act geweest (vond ik erg tegenvallen), maar dat heeft verder niets meer te maken met geocaching. Het was een gezellige dag.

Wat ik hier op 1 juni 2017 nog aan toe te voegen heb:

Wha, ik weet nog dat het de eerste keer was dat mijn moeder een OV-fiets huurde en dat ze het eerst helemaal niets vond, maar dat ze aan het einde van dag helemaal om was in positieve zin. Ik blijf me er ook over te verbazen dat ik daar onder die brug lag, dat het megadruk was en dat niemand er iets van zei.

Foto is door mij gemaakt op 1 juni 2014

 

Day Zero Project: Done: Doel #64

Sneller dan verwacht heb ik dit DZP-doel vervuld: het bezoeken van drie kastelen. Tja, ik heb iets met kastelen. De historie, de gebouwen zelf (al die torens en ramen en bogen), de fantasie die het oproept. En gelukkig voor mij vallen kastelen onder musea en kan ik de meeste dus gratis bezoeken met mijn museumjaarkaart. Een nadeel is dat kastelen vaak een beetje afgelegen liggen, dus dat ze lastiger bereikbaar zijn met het openbaar vervoer. Voor het Muiderslot en Doorwerth kwam er dus nog een OV-fiets aan te pas, Hoensbroek bleek op loopafstand van het station te zijn. Alle kasteelbezoeken vonden op een zondag plaats, want ik heb Weekend Vrij en kan dan gratis met de trein. En alledrie de kasteelbezoeken werden gecombineerd met geocaching.

Kasteel 1: Muiderslot – Muiden

DSC07246

Het Muiderslot ligt, zoals de naam al zegt, in Muiden, provincie Noord-Holland. Het stond al heel lang op mijn verlanglijstje om hier eens heen te gaan, maar de reis ernaartoe hield mij steeds tegen. Het is van deur tot poort toch zo’n 2,5 uur enkele reis. Ik ging met de trein naar station Weesp en huurde daar een OV-fiets voor de laatste kilometers. Natuurlijk pakte ik nog een paar caches mee, waaronder eentje van de GeoTour Gardens of Amsterdam, ook een doel op mijn DZP-lijst. Het bezoeken van het Muiderslot leverde mij ook een sticker op voor dit project, maar daar ga ik een andere keer nog meer over schrijven.

Het Muiderslot is een behoorlijk groot kasteel met een rijke geschiedenis en ik heb me er dus de hele middag, tot sluitingstijd vermaakt. Er is een gratis rondleiding met een gids en daarna kun je nog allerlei routes doen op eigen gelegenheid en die heb ik ook nog allemaal gedaan, vooral de torenroute, waarbij je over de verschansingen mag lopen is erg leuk.  Vervolgens mag je ook nog in de tuinen van het kasteel wandelen, dus dat heb ik ook nog gedaan, vooral om foto’s te kunnen maken. Het was hier behoorlijk druk met bezoekers, ook veel kinderen.

Kasteel 2: Kasteel Hoensbroek – Hoensbroek

DSC07400

Kasteel Hoensbroek ligt in het gelijknamige plaatsje in Limburg. Als kind (ik denk dat ik een jaar of 10 was) ben ik hier ook al eens geweest, omdat mijn broertje een tijdje helemaal dol is geweest op ridders. Een oom en tante van mij wonen vlakbij dit kasteel en die hebben ons toen mee daar naartoe genomen. Ik herkende nog wel een paar dingen van toen, maar veel ook niet, het is natuurlijk ook al behoorlijk lang geleden.

Hoensbroek bleek een station te hebben en het kasteel was zelfs op loopafstand. Het ligt het dichtste bij station Hoensbroek, maar vanaf station Nuth zou je er ook heen kunnen wandelen. Ik ben dus na mijn bezoek aan het kasteel al geocachend verder gewandeld naar station Nuth.

Hoensbroek heeft ook een rijke geschiedenis, maar is minder groot dan het Muiderslot. Hier geen rondleiding met gids, maar je mocht jezelf rondleiden. In een uur of drie was ik wel rond. Ook in dit kasteel was het best druk, maar dat lag misschien ook wel aan het regenachtige weer – ik werd zeiknat tijdens mijn wandeling achteraf.

Kasteel 3: Kasteel Doorwerth – Doorwerth

DSC07639

Kasteel Doorwerth ligt ook weer in de gelijknamige plaats, in de provincie Gelderland. Ik reisde per trein naar Arnhem Centraal en huurde daar een OV-fiets. Station Oosterbeek of station Wolfheze waren dichterbij geweest, maar ik wilde niet het risico nemen dat daar geen OV-fietsen meer zouden zijn. Het fietstochtje van zo’n 9 kilometer enkele reis was trouwens best pittig, vanwege de hoogteverschillen hier. Daarna maakte ik eerst nog een geocachingwandeling over de Boersberg, voor ik naar het kasteel zelf ging (in het kasteel zelf lag trouwens ook een cache, die ik natuurlijk ook gedaan heb).

Qua tentoonstelling was Doorwerth het minste van de drie kastelen. Ik was binnen de twee uur al rond. Ook wel weer veel historie hier, maar het gebouw zelf is al minder oud dan de andere twee kastelen. Ook hier moest je jezelf rondleiden. Dit kasteel is echter minder een kasteelmuseum dan Muiderslot of Kasteel Hoensbroek, omdat er tentoonstellingen van andere musea inzitten. Ook hier zijn wel wat vertrekken ingericht zoals ze vroeger waren, maar niet zoveel als bij beide andere kastelen. Zo was er nu een tentoonstelling over de jacht (ja, daar kan ik wel tegen hoor). Ook is er een schilderijententoonstelling met werk van kunstenaars uit de streek, ook dat ging nu over dieren. Toch waren ook hier best veel bezoekers.

Conclusie:

Voor de totaalbeleving kun je het beste naar het Muiderslot gaan, dit is ook het meeste gericht op het hele gezin. Maar daarmee wil ik niet zeggen dat Hoensbroek en Doorwerth minder interessant zijn, want dat is absoluut niet zo.

In alle kastelen was het nodige oud schrift te vinden, dat vind ik interessant sinds ik daar een cursus in heb gevolgd.

Ik ga hier niet alle historie van de kastelen uit de doeken doen, dat mag je zelf opzoeken als je dat interessant vind. Wat ik de meest shockerende ontdekking vond, was dat ze het Muiderslot af wilden breken ten gunste van moderne woningbouw! Gelukkig is daar een stokje voor gestoken. Zou echt jammer zijn geweest.

Er staan nog meer kastelen op mijn wensenlijstje – ik ben ondertussen ook nog bij Kasteel de Haar in Haarzuilens geweest – maar met drie kasteelbezoeken is dit doel in ieder geval volbracht.

Alle foto’s bij deze blog heb ik zelf gemaakt.