Geocachingverhalen uit het verleden: glibberen in Luxemburg

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 17 februari 2010

Anke, Stephanie en ik waren op een soort van ongewenste wintervakantie in Luxemburg. Wintersport was absoluut niet ons doel, wij wilden geocachen. Maar helaas was er in de dagen voor wij aankwamen hevige sneeuwval geweest, dus de binnenwegen lagen nog vol ijs en sneeuw.

Het verhaal:

Vandaag was de sneeuw afgelost door de regen. Ondanks het slechte weer wilden we toch een poging wagen om te gaan geocachen.

We besloten de dag met een multi te beginnen en omdat ik Hoofd Geocaching ben, koos ik uit welke. Ik vond een cache met de naam Ridderpad erg aantrekkelijk klinken, dus werd het die. De navigatie stuurde ons naar een vage parkeerplek midden op een berghelling, maar we ontdekten aan de overkant van de weg inderdaad een wandelpadbordje met de naam “Ritterpfad” erop. Het was maar een korte multi die in een beetje een vaag rondje liep. De afwijking was groot en we hebben nog best lang naar de cache moeten zoeken, maar gelukkig wel gevonden.

Ons volgende project was de derde cache van de (oorspronkelijk uit Nederland afkomstige) eigenaars van het huisjespark waar wij voor het tweede jaar achter elkaar zaten (we hadden zelfs hetzelfde huisje). Zij deden ook aan geocaching, maar ze waren er vorig jaar nogal van onder de indruk dat wij tijdens een week vakantie evenveel geocaches hadden gevonden als zijzelf gedurende hun gehele cache-carrière. Toen we ons dit jaar kwamen aanmelden bij de receptie, herkende de mevrouw ons meteen van vorig jaar en ze vertelde vertelde voorzichtig dat ze laatst nog op de site van het geocachen had gezien dat er veel nieuwe caches in de omgeving waren bijgekomen. Ja, dat hadden wij natuurlijk ook gezien en was een van de redenen waarom we weer terug waren gekomen naar de huisjespark, haha. Maar dat begreep ze zelf ook wel, volgens mij.

Maar goed, de eigenaars van het huisjespark hadden zelf drie caches verstopt. Twee daarvan liggen op de Hondsbierg zelf en die hadden we vorig jaar al gevonden. Maar het was ons niet gelukt om hun derde cache: A little piece of history te bereiken, we hadden ons klem gereden op een akker bij een bedrijf met een woest blaffende waakhond. Nu zag ik dat er in de beschrijving een parkeercoördinaat werd aangegeven. Die parkeerplaats bleek maar 200 meter van de “parkeerplaats” van Ritterpfad af te zijn. Dus wij daarheen en na wat verkenning besloten we dat de auto daar wel kon staan (er lag nog steeds veel sneeuw en niet alles langs de steile bergweggetjes zag er even betrouwbaar uit). Na een wandeltocht door de sneeuw kwamen we uit bij een klein Maria-kappelletje in de rotsen. Maria-im-Stein is de meestgebruikte naam voor kapellen in Luxemburg, zo ook voor deze. Het was inderdaad wel een apart plekje. Nadat we de cache hebben gelogd (er zaten allemaal flessenopeners met het logo van het huisjespark in) hebben we er nog een tijdje rondgehangen om gekke foto’s te maken in de rotsopening. Daarna weer terug gehiked door de sneeuw en de auto weer de weg opgeduwd voor de volgende cache.

We konden de cache bij het kunstwerk van de wolf/vos helaas niet vinden, maar de volgende: Hougeriicht was een echte oppikker, hij lag ook echt op een parkeerplaats langs de weg en was heel snel gevonden en gelogd.

Felsenfeste “Reloaded” was heel andere koek. Vorig jaar hadden we die ook al proberen te bereiken, maar toen konden we geen goede parkeerplaats vinden. Nu wel, dus konden we op jacht. Eragon (mijn toenmalige gps) deed een beetje vervelend, waarschijnlijk vanwege slechte ontvangst door de regen en de bewolking, dus moesten we voor ons gevoel een eind omlopen, door een overigens mooi gebied met bergen en rotsen en een smal wildwaterriviertje. Uiteindelijk kwamen we aan bij de ruïne boven op de rotsen. Heel gaaf om te zien, maar we zochten ons een ongeluk naar de cache. Stephanie en ik zijn nog over een heel eng rotsrandje gekropen, dat glad was van de sneeuw en met aan een kant een afgrond en aan de andere kant de binnenplaats van de ruïne. Dus het is beter dat onze moeders dat nooit te weten komen (het is twaalf jaar geleden, mam, toen ik nog jong en onbezonnen was). Toen ik eindelijk weer van het rotsrandje af was, had ik eigenlijk wel genoeg van deze cache, dus ging ik uit de ruïne. Terwijl ik zat te wachten op het bankje tot Anke en Stephanie ook genoeg hadden van het zoeken schreeuwde Stephanie vanboven mijn hoofd dat ze de cache had gevonden, toch op het hoge stukje waar je kwam als je over het rotsrandje kroop. Dus hiermee werd ze tot held van de dag gekroond, ook al beweerde ze de rest van de dag dat ze niet voor de Heideroosjes heeft gelogd (Stephanie heeft een eigen team).

Na onze avonturen op de Felsenfeste deden we twee oppikkers van de serie AL Anno-Lëtz. Je moest twee caches doen, waarbij in elke cache een stuk van het coördinaat voor de bonus zat verstopt. Die bonus hebben we alleen niet meer gedaan, omdat je daar alleen kon komen over een weggetje dat bestemmingsverkeer aangaf en wat nog helemaal vol ijzel lag. Uit veiligheidsoverwegingen hebben we die toen maar laten schieten. Hetzelfde gold voor de Vugelsmillen. We hebben de cache wel zien liggen. Het was een soort van stuw, maar dan wel een die zich over twintig meter breedte in watervallen van enkele meters hoog naar beneden stortte. In het midden van de eerste twee watervallen stond een soort van ijzeren afscheidingstorentje en hierin lag de cache. Je kon hem zien liggen. Het was de bedoeling dat je over een betonnen randje langs de rand van de watervallen naar het ijzeren torentje toe liep. Stephanies ogen begonnen te glanzen, maar ik heb haar (als oudste van het drietal) toch verboden om het te doen. Het moet wel leuk blijven en ik vind niet dat je leven op het spel moet gaan zetten voor een krabbel in een boekje. Felsenfeste was eigenlijk al risico genoeg.

Goed, de laatste cache van de dag leek op de kaart in Eragon een oppikker, maar dat viel nog tegen. McR’s#4 – E klenge Fiels an der Landschaft, een hele mondvol in het Luxemburgs, lag op de berg achter de weg langs de rivier de Sauer. Om precies te zijn: op een erg steile berg. Puffend klommen we de berg op, we hadden het die dag eigenlijk al wel een beetje gehad: door de sneeuw lopen kost meer energie. Maar nu we halverwege waren, wilden we ook die cache hebben. Dus gingen we door tot de cache en we vonden hem ook. Daarna konden we weer terug over de steile berg. Volgens mij normaal gesproken een ATB-route, maar nu was het er spekglad vanwege alle sneeuw en de tot ijs vervormde regen.

Na deze cache dropen we koud en nat af naar ons huisje om te drogen en op te warmen (en spelletjes te spelen, want dat deden we toen ook al vrij fanatiek).

Wat ik hier op 17 februari 2022 nog aan toe te voegen heb:

Buiten de weersomstandigheden (ik haat sneeuw echt heel erg) was Luxemburg toch wel een vrij ideale vakantie: de hele dag geocachen en wandelen in een sprookjesachtige omgeving en dan ’s avonds spelletjes spelen.

Tja, over risico’s die ik heb genomen om caches te loggen zou ik nog veel meer kunnen schrijven. Nu ik ouder en hopelijk wijzer ben, doe ik minder rare dingen.

Geocachingverhalen uit het verleden: The Lion sleeps tonight

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 22 juli 2012:

Op de datum 22 juli is er heel vaak aan geocaching gedaan, maar bijna altijd door mijn mede-Heideroosjes Anke en Guy. Zij zijn blijkbaar vaak op vakantie op deze datum, haha. Dit keer scoorden ze een Second To Find op een cache in Luxemburg.

Het verhaal:

Anke en Guy zaten op een camping in the facking middle of nowhere in Luxemburg. Elke morgen gingen ze broodjes halen bij een supermarkt. Ze hadden een laptop bij en laden steeds de caches in de gps van de omgeving waar ze heen gingen. Opeens zagen ze een nieuwe schatkist, wel heel erg dicht in de buurt. Een nieuwe cache! Pas 1x gelogd… En dan ook nog op een zeer bekende plaats, bij hun supermarkt. Ze hebben dus meteen hun schoenen weer aangetrokken en zijn op jacht gegaan. Met als resultaat een STF! Ons totale eremetaal-lijstje is zeer bescheiden te noemen, want we zijn niet zo’n goudjagers, maar door deze STF hebben we wel eremetaal in heel de Benelux. Dat dan weer wel.

De cache heet trouwens the Lion omdat de tekst van het volgende liedje de hint vormt:

In the jungle, the mighty jungle

The lion sleeps tonight

Hush, my darling, don’t fear, my darling

The lion sleeps, ….. but not on a Sunday

Wat ik hier op 22 juli 2021 nog aan toe te voegen heb:

Tja, ik was er natuurlijk niet bij. Goudjagers zijn we nog steeds niet echt, sterker nog ik wacht liever een paar weken zodat het wat rustiger is bij een nieuwe cache. Maar dat we eremetaal hebben in alle landen van de Benelux vind ik nog steeds wel een grappig detail.

Legenda:

  1. The Lion
    Maker: Dog’s
    Type: Traditional
    Heideroosjes: Anke en Guy
    Gevonden op: 22 juli 2012
    Plaats: Weiswampach, Luxemburg

Geocachingverhalen uit het verleden: winterwonderland Luxemburg

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 18 februari 2010:

Anke, Stephanie en ik waren een weekje op vakantie in Luxemburg, waar het nogal winters weer was. Na een mislukt bezoek aan het gesloten kasteel van Vianden, gingen we maar weer op geocachingjacht.

Het kasteel van Vianden

We zouden vandaag naar Vianden gaan. Volgens enkele van onze ouders was dit plaatsje het bezoeken waard. Op de heenweg reden we langs de Ourtal-caches, dus die konden we dan meteen mee oppikken. De ene vonden we vrij snel, maar de andere was onvindbaar en had een afwijking, ook volgens de laatste logjes. Dus toen hield het op en konden we meteen ook de bonus niet meer doen. Pech gehad.

De enige cache die in Vianden online was, lag bij de waterenergie-centrale. Dat was wel interessant om te zien, we zijn na het vinden van de cache nog door de gratis museum-hal gelopen. De hele berg was gewoon ondermijnd, best wel spectaculair. Helaas kon je de machine zelf niet zien.

Wij hadden eigenlijk maar van Vianden verwacht, (souvenir)winkels enzo, maar het was er erg uitgestorven en er was bijna niets open (het was een doordeweekse dag). We zijn naar het kasteel geklommen en hebben er omheen gewandeld, maar je mocht niet in het kasteel. Toen hadden het wel gezien en zijn we maar weer gaan geocachen. Anke was de chauffeur, ik de navigator en Stephanie de zoeker.

Duitsland

De eerste was een cache met een volledig Nederlandstalige cache-beschrijving in Duitsland. Was best een vage locatie, na een wandeling door een akker bovenop een berg kwam je aan bij een stukje bos waar de cache lag. De volgend cache was nog vager. Ook bovenop een berg, bij een beetje een vreemd gebouwtje met een groot hek eromheen. Je moest door een laag sneeuw ploeteren om aan de achterkant van het hek te komen. Onder het hek lagen een paar vastgevroren stenen en daaronder lag de cache, die dus ook vastgevroren was. Het duurde een poosje voor we de cache uit zijn benarde positie hadden bevrijd, want we moesten hem dus zo’n beetje ontdooien, wat lastig gaat als het maar net iets boven 0 is.

739 bouten

De volgende cache was ook een ramp. Eerst hadden we een steile helling vol ijzel waarop de auto dienst weigerde. Dus gingen Stephanie en ik duwen en zo kregen we de auto toch de helling op. Daar kwamen we aan bij een tunneltje dat vol zat met ijzeren bouten. Volgens de cache-beschrijving was een van die 739 bouten de cache. Owh ja, leuk!!! We dachten dat we de auto voor niets de helling op hadden geduwd, maar na bestudering van andere logs zijn we er toch uitgekomen. Er werd over een “prettig kerstfeest” gesproken en opeens zag Anke een kerstboom van graffiti. Ik vond toen dat een bout er vreemd uitzag en die is er toen uitgedraaid door Anke, die het langste van ons drieën is. Het bleek inderdaad de cache te zijn. Wel een van de vreemdste cache-locaties ooit.

Wegkruizen-experts

De volgende cache werd aangeprezen als moeilijk. Nadat we een volgende berghelling hadden getrotseerd kwamen we bij een wegkruis aan. Anke en ik zijn na ons weekendje Limburg (waar we o.a. een serie langs wegkruizen deden) wegkruizen-expert. Ik vond de schroef in het informatiebordje bij het wegkruis erg verdacht en draaide hem los en jawel hoor: de cache.

Helaas konden we de volgende van de wegkruizen niet bereiken wegens ijzel op de weg. Dat was vandaag toch weer het belangrijkste obstakel, ondanks dat de zon zowaar scheen en de gevoelstemperatuur best goed was.

De volgende cache lag bij een vreemde watermolen. T.T. (de navigatie) en Eragon (mijn gps) waren het absoluut niet met elkaar eens, dus bereikten we de cache met een omweggetje. Daarna volgde de Katzeloch, ook al zo’n apart verstopplekje in een boom langs een weg. Alleen waren het twee wegen die in een zigzag onder elkaar lagen en wij stonden natuurlijk aan de verkeerde weg geparkeerd, de bovenste weg. Terwijl we over het steile stukje afdaalden naar de onderste weg, werd ik aangevallen door een boom met stekelige takken en haalde ik mijn been open (door mijn spijkerbroek heen). Gelukkig lette Stephanie beter op en vond die de cache.

Pond-cacher

De twee volgende cachers, de Bӓӓtinger-caches, waren nog de beste van de dag. De ene op een oud wandelpad in een stenen muurtje (dat we pas bereikten na omhoog te zijn geklommen over steile weggetjes) en de andere bij een kleine ruïne met uitzicht over de omgeving. Stephanie (die een eigen geocachingteam heeft) moest er nog eentje om de 500 founds te bereiken. Dus we moesten echt nog 1 cache doen, want dat is wel een mooie milestone. Dat werd Knab, een cache die volgens de beschrijving niet veel voorstelde. Het zou een nano zijn. Over een weggetje dat eigenlijk voor bestemmingsverkeer was (maar wij zijn “domme Hollanders”) bereikten we de cache. Ik had hem in no-time gevonden en zo had Snuffel 007 haar 500ste cache gevonden en is ze officiëel een Pond-Cacher geworden. Op naar de 1000! (Mocht je nieuwsgierig zijn, de Heideroosjes zaten toen rond de 1750 founds).

Wat ik hier op 18 februari 2021 nog aan toe te voegen heb:

Pfft, ja, wij waren met een superklein autootje en moesten allemaal sneeuw en ijs trotseren. De grotere wegen waren wel gestrooid, maar al die gekke geocachingweggetjes niet. Ik denk dat ik dat nu niet meer zou durven om dan zomaar op de gps rond te gaan rijden in het buitenland, maar toen waren we nog jong en wild en deden we regelmatig van dat soort rare dingen.

Geocachingverhalen uit het verleden: Rondkruipen in het Rovershol

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verhaal online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 27 februari 2009

Stephanie, Anke en ik waren op vakantie in Luxemburg en gingen elke dag op geocaching-jacht.

Geocachingverhaal uit het verleden:

  1. Castle of Beaufort
  • Maker: CPT Buttermilk
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 27 februari 2009
  • Plaats: Beaufort, Luxemburg
  1. Geowolf 10: A Knight’s Trail
  • Maker: GeoWolf
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 27 februari 2009
  • Plaats: Beaufort, Luxemburg
  1. Rauberhohle
  • Maker: Inselkind
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 27 februari 2009
  • Plaats: Luxemburg
  1. Schloeff 1
  • Maker: Oldgrizly
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 27 februari 2009
  • Plaats: Luxemburg
  1. Rock Labyrinths
  • Maker: Bridwell and Captain Cook
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 27 februari 2009
  • Plaats: Luxemburg

Het was alweer onze laatste dag in Luxemburg en we wilden allemaal nog een dagje gaan cachen. De eerste van het dagprogramma was Castle of Beaufort. Het huisjespark waar wij logeerden lag aan de Route de Beaufort. Onderaan de berg lag Dillingen en bovenop de berg lag Beaufort. We waren er die week al 2x geweest, maar hadden het kasteel nog niet gezien. En je weet dat ik dol ben op kastelen, dus daarom deze kasteel-cache.

Van het kasteel van Beaufort is niet meer over dan een ruïne, maar die overblijfselen zijn nog wel herkenbaar als een kasteel. En daarnaast hebben ze gewoon een nieuw kasteel gebouwd. Nadat ik even riddertje had gespeeld begonnen we aan de cache-route. Het was een foto-zoektocht en de gps was niet echt nodig. Het was een verrassend mooie route, helemaal door een rotsachtige vallei waarin een bergbeekje stroomde met wild water. Over het stroompje liepen steeds bruggetjes. Het zag er een beetje sprookjesachtig uit, wel heel mooi. De aanwijzingen zaten sneaky onder de bruggetjes verstopt, dus meestal liepen we over de stenen door de rivier, in plaats van over het bruggetje.

Tijdens deze cache vonden we nog een geheimzinnig coördinaat. We kwamen er toch langs, dus hebben nog gezocht of daar ook een cache lag, maar dat was niet zo. We vragen ons toch af waar dat coördinaat dan van was, waarschijnlijk van een ander soort speurtocht waarbij ze een gps gebruiken.

De cache lag leuk verstopt tussen de rotsen, maar gelukkig hadden we hem vrij snel gevonden.

Toen we terug kwamen bij de parkeerplaats had Reno (mijn voormalige auto) gezelschap gekregen van drie andere auto’s. En die hadden allemaal een Nederlands kenteken. Dat is wel raar, om in het buitenland een parkeerplaats vol Nederlandse auto’s te zien.

Ik keek naar de dichtbijzijndste cache en die bleek op loopafstand vanaf het kasteel te zijn, alleen dan een rondje de andere kant op. Dus besloten we lekker te gaan lopen en Reno te laten staan. De ontvangst was heel erg bagger, dus hebben we een beetje illegaal door een weiland gelopen en onder het prikkeldraad doorgekropen. Daar zaten ook nog irritante prikkelplanten die Stephanie en mij aanvielen. Gelukkig hebben we de cache nog wel gevonden.

Terug op de parkeerplaats besloten we om Schloef te gaan doen. Maar onderweg daar naartoe kwamen we langs het Rovershol – onze frustratiecache van eerder die week -, dus kreeg die voorrang. Want allemaal wilden we het nog een keer gaan proberen. Iedereen had er ’s nachts van gedroomd of niet van geslapen, dus…

Gewapend met extra zaklampen klommen we de berg weer op. Ik was er van overtuigd dat hij achter de grote ‘triangular stone’ moest liggen, waar we de vorige dag ook al achter waren gekropen. Vandaag was de angst voor enge beesten weg (er was wel een vleermuis), omdat we nu wisten wat er achter de steen zat, dus zaten we er vrij snel alledrie achter. Allemaal rondgeschenen, maar we konden niets vinden. Anke probeerde zelfs nog in een hol te kruipen, maar dat was toch wel heel erg smal. Toen herinnerde ik me opeens iets over “high hiding-place” in een log dat ik gelezen had, dus begon ik boven mijn hoofd te voelen, boven het hol waar Anke in zat. En opeens voelde ik iets wat meer aanvoelde als een plastic bakje, dan als een steen. Maar ik kon er niet goed bij. Anke is langer, dus ik vroeg of die wilde kijken. Ook Anke moest nog tegen de rots opklimmen (wat daar moelijk ging), maar ze kreeg de cache wel te pakken. Dus wij triomfantelijk naar Stephanie toe, die onder in de grot aan het filmen was.

Buiten in het zonlicht gelogd en Stephanie heeft van alle twee de zoektochten een leuk filmpje gemaakt. Waarin ik overigens een hoop onzin uitkraam.

Maar dit is wel echt een cache om trots op te zijn. En die volgens Stephanie echt in het found-lijstje thuis hoort. Daar ben ik het helemaal mee eens.

Op de meest onverwachte moment zeiden we ook nog de hele tijd: “Maar we hebben wel het Rovershol gevonden!”

We hadden in het Rovershol genoeg adrenaline opgedaan om nog een cache te doen. Dus reden we door naar Schloef 1 (Heb trouwens geen Schloef 2 ontdekt, dus geen idee wat het cijfertje in de cache-naam betekend). Ook dit was weer een mooie wandeling. 1 waypoint was op een soort van Pride-Rock (de rots uit de Lion King) en daar had je echt een stoer uitzicht over de omgeving, vanaf een heel hoog punt. Gek genoeg waren de hoge bomen daar afgezaagd en wij vroegen ons af hoe ze dat voor elkaar gekregen hadden, op zo’n hoogte…

De route liep verder door een rotspark, naar een volgend uitzichtpunt. Van daaraf had je niet alleen een mooi uitzicht, maar moest je ook de rotsspleet vinden, waar de cache verborgen lag. Die zagen we liggen, we liepen ernaartoe en de zaklampen kwamen weer tevoorschijn. Dit keer vond Stephanie de cache. Ook dit vonden wij weer een leuke multi-cache.

Onderweg naar  de parkeerplaats bij Schloef 1 waren we al langs het startpunt van Rock Labyrinths gereden. Dat zag er veelbelovend uit, dus besloten we om daar naar terug te gaan en ook die cache nog te doen. Dit was ook een erg leuke cache-route. Hier was een soort van park van rotsen, waar je tussendoor kon lopen of met trappen eroverheen. De ontvangst was waardeloos, maar gelukkig hebben we de cache wel gevonden.

Toen was het te laat om nog verder te cachen – want februari, dus vroeg donker -, maar we hadden deze dag 5 leuke caches gevonden, dus het was ook mooi geweest.

Wat ik hier op 27 februari 2020 nog aan toe te voegen heb:

Als ik dit zo lees, over al die wandelingen door de bossen en tussen de rotsen, dan wil ik zo nog een keer naar Luxemburg om daar te geocachen. En ja, dat Rovershol, daar waren wij toen heel erg trots op, dat we die cache gevonden hadden en een andere cacher uit Oisterwijk niet. De cache is overigens nog steeds online, voor de geocachers onder ons, de cachecode is GCMR02. Ook Rock Labyrinths ligt er nog steeds en is een aanrader, cachecode GC5F71.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Throwback Thursday: 15 februari 2010

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 15 februari 2010

Anke, Stephanie en ik hadden dit jaar ervoor gekozen om geen carnaval te gaan vieren, maar in plaats daarvan een weekje op vakantie te gaan naar Luxemburg. Dat hadden we in 2009 ook al gedaan en we gingen naar hetzelfde huisjespark en zaten zelfs in het hetzelfde huisje. Hoofdactiviteiten van de week? Overdag geocaching en ’s avonds spelletjescompetitie. De eerste twee dagen had het echter gesneeuwd en konden we niet weg met de auto, daardoor hadden we nog geen enkele cache gevonden en voelden we ons een beetje waardeloze geocachers. De derde dag had het genoeg gedooid om wel met de auto weg te kunnen, dus we hoopten deze dag wel een cache te gaan vinden.

Het verslag:

  1. Roudenhaff or view on Echternach lake and town
  • Maker: Baelrati
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 15 februari 2010
  • Plaats: Echternach, Luxemburg
  1. Osweiler Vue
  • Maker: Leeloo2004
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 15 februari 2010
  • Plaats: Echternach, Luxemburg
  1. Op Thull
  • Maker: Iechternacher
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 15 februari 2010
  • Plaats: Echternach, Luxemburg
  1. Geo Post Office – Echternach
  • Maker: .:[B@n]:.
  • Type: Letterbox
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 15 februari 2010
  • Plaats: Echternach, Luxemburg
  1. Eechternoacher Vue
  • Maker: Leeloo2004
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 15 februari 2010
  • Plaats: Echternach, Luxemburg

 

Dag 3: Het begon inmiddels toch wel een beetje een probleem te worden dat we nog geen caches hadden gevonden. Hoe moest Stephanie nu de 500 gaan halen? De sneeuw was gestopt, het was iets boven 0, dus het dooide en de wegen waren ondertussen gestrooid, dus besloten we dat we wel naar Echternach konden gaan, een stadje in de buurt. Alleen was de hellingachtige oprit van het huisjespark niet gestrooid, dus moest de auto nog even rodeo naar beneden gereden worden. Achteruit op een gladde helling vol ijs, dus we kroonden Anke alvast tot held van de dag.

In Echternach reden we langs het meer, waar we vorig jaar ook al een cache hadden gevonden naar de andere kant waar het heuvelachtig is. In een boom langs de weg vonden we dan eindelijk onze eerste vakantie-cache: Roudenhaff. We waren het geocachen dus nog niet verleerd.

Een eindje hoger op de helling lag nog een cache. Helaas was er ineens gestopt met strooien, dus gingen we het laatste stukje uit veiligheidsoverwegingen lopen. Bij de boom van het 0-punt aangekomen zochten we ons suf naar de cache die in “a hole” moest zitten. Toen we op wilden geven (het euforische gevoel van de eerste found was meteen weer weg), zag ik ineens nog een hole zitten, maar dat was voor mij te hoog, dus moest Anke (die is het langste van ons drieën) ingezet worden en die haalde de cache uit het gat. Zo werd de Osweiler Vue onze tweede found. Vue is Luxemburgs voor “straat”. Luxemburgs is een vreemde mengeling van Frans en Duits. Wel redelijk goed te volgen voor ons, Nederlanders.

Wij reden de helling af en parkeerden de auto om Op Thull te doen, een multi-cache die liep over de berg waar we vorig jaar Echternach by Night overdag hadden gevonden. Toen konden we met de auto de berg op rijden, nu moesten we te voet. Alles was trouwens volkomen ingesneeuwd, dus ik denk niet dat het nu per auto gelukt was. We waren een beetje huiverig voor een multi-cache, want zouden alle aanwijzingen wel goed te vinden zijn met dit weer? Maar dat bleek mee te vallen, we konden alles goed vinden, ook al zijn we op het waypoint met het doodshoofdje wel lang bezig geweest om hem uit de boom te peuteren.

Het enige waypoint dat we niet konden vinden was die in een stenen muurtje, maar toen waren we al van de berg af. Gelukkig was dit getal goed te gokken en konden we weer verder. De cache werd gevonden in een park langs het meer van Echternach. Was een leuke multi-wandeling om te doen.

Wij gingen boodschappen doen, maar de helft van de winkel was niet bevoorraad, waarschijnlijk vanwege het weer. Dus dat was een beetje teleurstellend.

Daarom moesten we onszelf troosten met nog een paar caches. Eerst de letterbox gedaan bij het ons al bekende kerkhof in lagen op de berghelling aan de rand van Echternach. De letterbox was maar heel kort en stelde niet zoveel voor. Alleen het laatste trapje naar de cache was heel steil en de treden waren overwoekerd met stekelige doornstruiken. Gelukkig de cache wel kunnen vinden.

Op de terugweg gleed ik uit op het trapje en haalde mijn hand open aan doornstruiken, maar verder heelhuids beneden aangekomen.

We deden nog de korte Multi Eechternoacher Vue, maar die was in de eerste instantie niet zo heel leuk. Er waren 4 waypoints op 500 meter (waarvan 1 een putdeksel was, dat we nog even sneeuwvrij moesten maken) en daarna moest je nog bijna een kilometer bergopwaarts naar de cache lopen. En daarna weer terug naar de auto, bijna 1,5 km (waarbij we ons natuurlijk uitgebreid verbaast hebben over die sukkels die het putdeksel sneeuwvrij hadden gemaakt, haha). We twijfelden even over die lange afstand naar de cache, maar de berekening kon echt niet anders, dus maar gaan lopen. Gelukkig was de cache er wel en we werden ook nog beloond met een mooi uitzicht over Echternach. We zagen zelfs de kapel nog, waar we vorig jaar waren geweest om een cache te doen.  Dus er waren toch nog heuvels rondom Echternach die we nog niet beklommen hadden vorig jaar.

Na deze cache bleken al overige caches op steile hellingen te liggen of onbereikbaar te zijn vanwege carnavalstenten, dus gingen we terug richting Dillingen. We stopten onderweg nog even bij de zwarte brug. Hier zou ook een cache moeten zijn, maar wij konden niets vinden. Volgens de logjes waren er halsbrekende toeren nodig en dat zagen wij niet zitten, dus hebben we het maar zo gelaten. Je zou er klimmateriaal voor nodig hebben en dat bezitten wij ook niet.

Gelukkig hadden we deze dag vijf caches gevonden en voelden we ons toch weer echte geocachers.

Wat ik hier op 15 februari 2018 nog aan toe te voegen heb:

Ik ben absoluut geen fan van sneeuw of wintersport, dus ik baalde er best wel van dat de weersvoorspelling zo slecht was, die week. Die sneeuw ziet er wel mooi uit in dat gebied, dat zeker wel, maar ik geef toch de voorkeur aan de winterzon.

Bovenstaande foto komt van de website van de stad Echternach. Onderstaande foto is gemaakt met de timer van mijn fotocamera.

sneeuwinduitsland
Deze foto is niet van de beschreven dag, maar van 1 of 2 dagen eerder. We gingen te voet naar Duitsland…dat was wel 400 meter vanaf ons vakantie-adres…

Throwback Thurday: 23 februari 2009

Over Throwback Thursday

#throwbackthursday is een bekende hashtag in de wereld van de sociale media. De bedoeling is om een foto van vroeger te posten en eventueel herinneringen op te halen. Ik wil graag een paar vaste rubrieken op deze blog introduceren en ik heb het volgende idee met Throwback Thursday: ik schrijf al jarenlang Geocachingverslagen, een verslag van elke geocachingdag. De Heideroosjes vonden hun eerste cache in 2004, dus reken maar uit hoeveel herinneringen ik heb aan bijna 12 jaar geocaching. Ook maak ik vrij veel foto’s. Maar eigenlijk doe ik daar verder niets mee. “Cacheverslagen” is een enorm Word-bestand van 1480 pagina’s. Fotobestanden zijn overal en nergens te vinden in mijn laptop of op de externe harde schijf. Daarom lijkt het me leuk om elke donderdag een oud verslag plus bijbehorende foto’s te plaatsen, wat op die datum heeft plaats gevonden, maar dan een of meerdere jaren terug in de tijd. Wij hebben caches op elke datum van het jaar gevonden, dus ik zou met deze rubriek in principe nog jarenlang vooruit kunnen.

Vandaag gaan we terug naar 23 februari 2009:

Anke, Stephanie en ik waren een week op vakantie in Luxemburg, in een spotgoedkoop huisje. We hebben een week lang alleen maar aan geocaching gedaan en ’s avonds gingen we dan spelletjes doen. Was een prima vakantie.

  1. Echternach See
  • Maker: Wenzer
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 23 februari 2009
  • Plaats: Echternach
  1. Trooskneppchen
  • Maker: Iechternacher
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 23 februari 2009
  • Plaats: Echternach
  1. Night over Echternach
  • Maker: Wenzer
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 23 februari 2009
  • Plaats: Echternach
  1. Gottesheizer zu Letzebuerg: Chapelle Sainte-Croix
  • Maker: Wenzer
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 23 februari 2009
  • Plaats: Echternach
  1. LCE
  • Maker: B@n
  • Type: regular
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 23 februari 2009
  • Plaats: Echternach, Luxemburg
  1. Ingos Eifelcache nr. 14
  • Maker: Smutjes
  • Type: regular
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 23 februari 2009
  • Plaats: Echternach, Duitsland
  1. In the garden
  • Maker: Georges and Windsor
  • Type: regular
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 23 februari 2009
  • Plaats: Echternach, Duitsland
  1. Erdzeitschnecke
  • Maker: Long Tom Silver
  • Type: Earthcache
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 23 februari 2009
  • Plaats: Duitsland

We besloten om vandaag naar Echternach te gaan, omdat dat een leuk plaatsje zou zijn en omdat er veel caches lagen. En we moesten ook boodschappen doen en er zou daar een Delhaize zijn. De eerste cache startte meteen zo’n beetje vanaf de parkeerplaats van de Delhaize, dus dat kwam goed uit. Echternach See was een simpele cache langs een recreatie-meertje dat erg deed denken aan het Staalbergven. Je moest het noord en het oostcoördinaat zoeken in een boom en onder een bruggetje.

Nadat we boodschappen hadden gedaan bij de Delhaize, verplaatsten we de auto naar het kerkhof van Echternach. Een kerkhof in lagen tegen een berghelling aan, het is jammer dat je niet meer van het uitzicht kan genieten als je dood bent. Hier startte de cache Trooskneppchen, over weer een andere berg rondom Echternach. Wij begonnen meteen goed, door de verkeerde kant op te lopen. Daardoor moesten we het eerste stukje berg twee keer beklimmen, omdat het eerste waypoint gewoon onder aan de berg lag. De cache-route stuurde ons de hele berg over. Het was een prima cache-route, maar wel lekker klimmen. Mooi uitzicht over Echternach ook. We werden voor al het klimmen beloond met een coin.

Ons volgende project was Night over Echternach. Dit was een nachtcache, die je ook overdag kon doen. Hij zou boven op een berg liggen, dus wij waren alweer voorbereid op de volgende klim. Maar de TomTom gaf aan dat we helemaal naar boven konden rijden over een geasfalteerde weg, dus mocht Reno dit keer het klimwerk doen. Deze berg lag in het midden van Echternach en van hieraf konden we alle andere bergen zien, die we allemaal nog zouden beklimmen deze dag of al beklommen hadden.

Een nachtcache vinden overdag valt nog niet mee. Uiteindelijk vonden we dan toch een fireneedle en daarna nog eentje en toen vond Stephanie de cache. Het was een multi-cache, maar eigenlijk was het dus meer een traditional.

Na een leuk draairondje in de modder met Reno, konden we weer van de berg afrijden. Onder aan de berg lag een kapel en daar lag de volgende cache. Voor de cache stond een apart beeld. Later op de dag leerden we meer over deze beelden. Ze waren gemaakt met Japanse invloed, waardoor ze een beetje op manga-poppetjes leken. Echternach is sowieso een stad met heel veel invloeden. Van de Japanners dus, maar ook van de Middeleeuwen, van allerlei aparte volken zoals de Merovingians en een heleboel verschillende bouwstijlen. Die vonden we allemaal terug in de kathedraal van Echternach. Best wel een mooie kerk, we zijn er zelfs binnen geweest. Heerlijk schijnheilig, in Nederland komen we nooit in een kerk. Ze deden hier niet alleen mis in de kathedraal zelf, maar ook onder in de catacomben van de kerk. Dat zag er wel creep uit. Vlakbij de kathedraal lag de cache LCE, die stelde niet zoveel voor, een snelle oppikker, bij de plaatselijke middelbare school.

Na het heilige rondje, gingen we de grens over om in Duitsland verder te cachen. Na verschillende mislukte pogingen om de Eifelcache met de auto te bereiken (inc. achteruit rijden van een steile helling) besloten we het toch maar te voet te gaan doen.

Boven aan de achtbaanhelling, begon een trap. Bij het begin van de trap stond een bordje met een pijl erop naar een kapel. Dus wij dachten dat de cache wel bij de kapel zou liggen. Deze trap was nog niet zo hoog en we kwamen uit op een pad, dus we dachten mooi, dit is wel goed om over te lopen. Maar al snel werd het pad erg steil en uiteindelijk kwamen we uit bij nog veel meer trappen. Ik moest aan Gollem denken, als hij Frodo en Sam over de “many stairs” laat klimmen om ze uit te laten komen in het hol van die enge spin.

Het was een hele klim, maar het was wel een overwinning toen we boven stonden. De cache lag trouwens niet bij de kapel, maar we hebben hem wel gevonden. Ik keek op mijn GPS hoe ver we van de auto afwaren en toen bleek er nog een cadeautje te zijn: een andere cache op 150 meter afstand. Dat was wel aardig, waren we niet heel dat eind omhoog geklommen, voor 1 micro-cache.

De kapel was trouwens hermetisch afgesloten, maar vlakbij ontdekten we iets veel gavers: de oude voorraadkamers van het klooster, waar we eerder die dag op bezoek waren geweest. Het was erg leuk om hier doorheen te lopen. We hadden medelijden met de monniken die vroeger steeds van het klooster naar de voorraadkamers moesten lopen. Je zou maar steeds die klim moeten maken…

De cache heette “in the garden”. Ja, dat is wel leuk ja, als je dit gebied je achtertuin mag noemen. Een steil trapje leidde ons naar de cache. Dit was wel een grote cache-bak en we werden beloond met een coin. Daarna begon de terugtocht naar de auto. Nu mochten we naar beneden en dat scheelde een heleboel. Onderweg kwamen we nog mensen tegen die op weg waren naar de kapel. Ze waren al halverwege en vroegen aan ons of de kapel wel open was. Nou, niet dus. Ik geloof dat ze wel baalden, want ze zagen er vermoeid uit van de klim.

Onder aan de berg aangekomen besloten we om de dag af te sluiten met de earthcache. Stephanie had nog nooit een earthcache gedaan en ik wilde dan eindelijk wel eens die bronzen earthcache-master pin verdienen (die kreeg je toen nog als je in drie landen een earthcache had gevonden).

We kwamen aan bij een beetje een vaag museum-achtig parkje over de verschillende aardlagen van de aarde. We moesten een foto maken van een steen bij een grote slak. Ondertussen was het gaan regenen. Dit was trouwens de enige regen die overdag is gevallen tijdens deze vakantie. We moesten ook nog vragen beantwoorden, maar een technisch Duitse tekst over het ontstaan van de aarde is moeilijk te begrijpen, dus voor de zekerheid ook nog een foto gemaakt van het bordje. De maker van de cache heeft later alles goedgekeurd. Nu is het voor ons nog wachten op de bronzen earthcache pin, ik heb hem wel aangevraagd.

Wat ik hier op 23 februari 2017 nog aan toe te voegen heb:

Luxemburg, ja dat was echt leuk (op dat achteruit die steile helling afrijden na). En die bronzen earthcache pin heb ik nog echt opgestuurd gekregen, vanuit het hoofdkwartier van Geocaching (Groundspeak) in Amerika. Moet alleen eerlijk bekennen dat ik geen idee heb waar het ding is gebleven…