Geocachingavonturen uit het verleden: Kanovereniging de Plastic Boot

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 25 augustus 2019

Hoe Kanovereniging de Plastic Boot de Bredase vestingwerken veroverde en ook nog een cache vond.

Het verslag:

Vorig jaar november liep ik de NS-rondwandeling Mastbos vanaf station Breda. Je loopt dan een heel stuk langs de Bredase singels en het leek mij toen al interessant om eens langs de verdedigingswerken bij het Kasteel van Breda te kanoën. Later tijdens de wandeling loop je ook nog een stuk door het Markdal. Toen ik aan het begin van de zomer de Kanosport doorbladerde, het tijdschrift van het Watersportverbond voor kanoërs, las ik iets over een kanotocht door Breda, georganiseerd door Kanovereniging Breda. Dat leek mij wel wat, redelijk dichtbij, dan kon ik mooi een keer over die singels varen en vooral eens een keer ergens anders varen dan op ’t Staalbergven.

De animo van mijn eigen medeleden van Kanovereniging Oisterwijk was niet erg groot. Anke wilde wel mee en een ander lid, die in Breda woont, leek het ook wel leuk. Hij had nog nooit door de singels van zijn eigen stad gevaren. Dus op een zondagochtend zat ik al vrij vroeg in Ankes auto met de kano’s op het dak. Wij haalden het andere lid op en reden naar het startpunt. Daar bleek het vooral een tochtje voor senioren te zijn, wij waren op één basisschoolmeisje na, verreweg de jongste deelnemers. Is ook wel eens grappig als je toch al dertigers bent. Er deden maar liefst vijftig mensen mee aan het toertochtje, volgens mij heb ik nog nooit met zo’n grote groep gevaren. Er waren zelfs mensen van een kanovereniging in Hoorn en mensen van kanovereniging Viking uit Venlo. Ik weet niet of ik voor een tochtje van vijftien kilometer helemaal uit Hoorn was gekomen…

We vaarden dus de singels rond en maakten een kort uitstapje over de Boven-Mark. Dat vond ik eigenlijk het mooiste stukje, dus dat had van mij wel wat langer gemogen. Volgens mij zijn we nu amper in het Markdal geweest. We passeerden talloze bruggen, die bijna allemaal vernoemd waren naar het koninklijk huis.

Onderweg pauzeerden we maar liefst een uur lang in het Valkenbergpark. Dat had van ons niet zo nodig gehoeven, wij komen vaak genoeg in Breda. Maar er waren mensen die in dat uur in de stad wilden kijken. Wij hadden ook geen zin om de stad in te gaan in onze stinkende, natte kanokleding. Na de lange pauze vaarden we nog het Spaanse gat in, dat is het bewuste stukje singel langs die verdedigingstorens, dus dat vond ik erg leuk. Kon ik dat van mijn bucketlist afstrepen; de verovering van Breda per plastic kano. Want tja, al die senioren zaten in de meest mooie toerkano’s en Canadezen. Wij waren de enige drie mensen in gewone, ouderwetse plastic kano’s. Daarom werden wij als grapje Kanovereniging de Plastic Boot genoemd.

Op het eindpunt aangekomen namen we afscheid van de rest en zetten ons medelid weer thuis af.

Tijd voor geocaching. Op de heenweg had ik Anke al overgehaald om nog een cache te doen. Ze had zelf gevraagd of er nog caches op de kanoroute lagen, maar dat was niet zo, in Breda liggen weinig traditionals. Dus in de eerste instantie had ik zoiets van: ik laat Smaug (mijn gps) eens een keer thuis. Maar toen kreeg ik een nieuwsbrief van Groundspeak dat er een souvenir van een streakende Signal te verdienen is als je een week lang elke dag minstens een cache vind. Dit wordt de Streak Week genoemd. Op geocachinggebied word ik momenteel vooral uitgedaagd door datumdagen en souvenirs, dus ik vind deze Streak Week (met twee datumdagen) helemaal geweldig.

En in de wijk waar ons medelid woonde, bleek een cache te liggen bij een minibibliotheek. Het was maar 900 meter van zijn huis af, dus Anke stemde toe. We konden redelijk vlakbij parkeren en hadden de minibieb en de cache snel gevonden. Geen boek meegenomen, hoewel er wel een prachtige editie van Lord of the Rings in stond, met een tekening van Gandalf voorop. Dus ik heb toch een beetje spijt, maar ja ik ben juist aan het opruimen en dat boek zou ik dan voor die sier in de kast zetten en niet eens om het te lezen. In ieder geval was de eerste dag van de Streak Week hiermee vervuld, dus kon ik tevreden terug naar Oisterwijk.

Wat ik hier op 25 augustus 2022 nog aan toe te voegen heb:

Whaja, Kanovereniging de Plastic Boot, dat was een bijzonder gezelschap waar we toen mee gevaren hebben.

De Streak Week heb ik uiteindelijk weten te volbrengen, maar dat was best lastig in een week waarin er gewoon gewerkt moest worden. Het is na 2019 ook nooit meer herhaald, dus ik denk dat Groundspeak het zelf geen succes vond.

Geocachingverhalen uit het verleden: de eerste en enige Oostenrijkse cache

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 30 juni 2013:

Hoe ik onze eerste en vooralsnog enige cache in Oostenrijk vond.

Het verhaal:

Samen met een heleboel andere leden van Kanovereniging Oisterwijk ging ik op kanovakantie in Slovenië. De geocaching-app bestond toen nog niet en ik had volgens mij ook nog geen internet op mijn telefoon. Dus had ik lukraak een paar caches langs de Oostenrijkse snelweg ingeladen. Ik zat in de auto met drie andere leden, die niet aan geocaching deden en ik wilde ook niet te obsessief overkomen. Dus ik had eigenlijk heel veel geluk dat we precies op deze pauzeplaats gingen stoppen om te tanken. Voor de cache moest je een klein stukje lopen en iedereen had wel zin om de benen te strekken na de urenlange autorit, dus zo vond ik onze enige en eerste Oostenrijkse cache in gezelschap van drie gastzoekers. Omdat ik (of Anke) na deze vakantie nooit meer in Oostenrijk zijn geweest is dit nog steeds onze enige found in dit land.

Wat ik hier op 30 juni 2022 nog aan toe te voegen heb:

Wat dat betreft gaat geocaching nu wel veel makkelijker. Er is internet op mijn telefoon. Er zijn diverse geocaching-apps. Als ik nu een lange autorit moet maken en we stoppen ergens bij een tankstation, dan kan ik meteen op de geocaching-app zien of daar een cache ligt. Zo had ik vorig jaar nog een onverwachte found langs de snelweg in Frankrijk, toen we naar huis reden vanaf Disneyland.

In 2013 laadde ik ook nog alle geocaches per stuk in. Voor een vakantie kon ik daar uren mee bezig zijn. Eerst de omgeving verkennen met de geocaching google maps, dan alles waarvan ik dacht dat we er langs zouden komen er één voor één in zetten… Tegenwoordig maak ik een query en kan ik honderden caches tegelijkertijd in mijn gps laden. Ik had toen al wel een gps met een kaart, dat vond ik al heel wat. Alleen was dat een kaart van West-Europa en daar viel Slovenië buiten, dus was het alleen een basiskaart. Het geocachen ging erg moeizaam (en de hoofdactiviteit van die week was natuurlijk kanoën), maar ik was toch heel trots op 7 caches waarmee ik drie nieuwe landen op de kaart zette binnen een paar dagen: Slovenië, Italië en Oostenrijk dus.

Geocachingverhalen uit het verleden: Zeeland met kano’s op het dak

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 9 september 2007

Anke, Pien en ik maakten de omgeving rondom het plaatsje Veere onveilig met een dakdrager vol kano’s.

Het verhaal:

Een paar leden van de Kanovereniging planden een weekendje weg naar Zeeland. Op zaterdag zouden we gaan kanoën op het Veerse Meer en op zondag de brandingvaren. ’s Nachts zouden we overnachten op een camping ergens aan het Veerse Meer. Wij hadden daar wel zin in. Maar eigenlijk besloten we al meteen dat wij het brandingvaren gingen wijzigen in geocachen.

Na een leuke dag varen op het Veerse Meer en een gezellig overnachting namen wij op zondagochtend afscheid van de mannen. Met vier kano’s op het dak (iemand had twee verschillende kano’s bij en had de toerkano niet meer nodig) begonnen wij aan onze geocache-dag in Zeeland. Ik had zeven caches uitgezocht en nog een achtste als reserve. We zouden wel zien hoe ver we kwamen.

Aangezien we in Wolphaartsdijk startten, begonnen we met Veerse Meer: Wolphaartsdijk, eentje die deel uitmaakte van een serie rond het Veerse Meer en zelfs pas die week online was gekomen (service van de Zeelanders, noemde ik dat grappend tegenover Anke en Pien). We reden ons klem op de parkeerplaats van een camping en gingen het laatste stukje lopen. Dat was op zich wel grappig, kon je uitkijken over het Veerse Meer en zien waar we de vorige dag gekanood hadden. De cache zelf was vlug gespot.

We liepen terug en reden door naar Polderzicht. Met drie zoekers was die ook snel gevonden. Op naar het Kiekendiefpad. Dat bleek een zandpad vol kuilen en stenen te zijn. Zouden we daar wel op gaan rijden? Toch maar gedaan, het viel wel mee. Dus deze cache werd drive-in. Daarna zijn we het zandpad afgereden en op weg gegaan naar het plaatsje Veere. Hier lagen de andere vier caches die ik had uitgeprint. 3 Cheers for Pooh was een mysterie-cache met vragen over Pooh Beer, de mascotte van mvs “Team Pooh”. Die slepen overal een knuffelbeertje van Pooh Beer mee naartoe en maken van hem dan een foto in de sfeer van de cache. Wel grappig. 3 Cheers for Pooh, Veerse Smurf en Veerse Dwerg bleken allemaal op loopafstand van elkaar te liggen, dus hebben we een rondje gewandeld. De aanwezige vissers in het gebied waren heel verbaasd dat wij tot 3x toe langs hen zijn gelopen. De Smurf en de Dwerg (ik vond die namen grappig, daarom had ik ze uitgekozen) waren niet zo moeilijk te vinden, ook al hing die ene dan in een boom, in plaats van dat hij aan de voet verborgen lag. De Pooh-cache lag onder een brug, op zich ook wel een stoere verstopplek. Daar gaat niemand kijken. Maar als kanoërs komen wij natuurlijk vaak onder bruggen.

We verplaatsten de auto tot in Veere. Daar begonnen we aan Rondje Veere. Een leuk rondje rondom en door het historische stadje. Over de stadswallen en dwars door het centrum, met bezoekjes aan de molen en de kerk en de oude waterput. Ik vond vooral het stukje waarbij we door de stuwdam liepen leuk. Van tevoren hadden we helemaal niet verwacht dat je daar doorheen kon lopen. De cache lag bij iemand in de achtertuin verstopt. Toen we door het raam van de schuur keken, zagen we een zeekano liggen. Wij concludeerden dat dat leuke mensen moesten zijn. Een cache in de tuin en een kano in de schuur…

Tja, er was eigenlijk nog tijd genoeg over voor de reserve-cache. Dus toerden we door naar Domburg, voor de Manteling. Hier begonnen de foutjes erin te sluipen. Het was zo’n overwacht mooi weer dat ik jas en tas in de auto had laten liggen. In mijn jaszak had ik met voorbedachte rade reserve-batterijen gestopt. Natuurlijk begon juist in dit rondje GPS te zeuren dat zijn batterij bijna leeg was. Shit. Omdat we in een wildvreemd gebied zaten, besloten we dat we die batterijen toch wel nodig hadden. Dus zijn Anke en ik terug naar de auto gelopen om de reserve-batterijen op te halen, terwijl Pien op een bankje bleef zitten. Een vreemde tocht volgde. Langs rare kunstwerken (stenen aan touwtjes in de bomen) in de bossen en langs bonsai-eiken, dit zijn hele kleine eikenboompjes, die door de zeewind niet hoger worden dan een struik en in de vorm van bonsai-boompjes groeien. Wij hebben de route niet helemaal gelopen zoals het moest, want wij kwamen steeds veel eerder op het waypoint uit, dan de bedoeling was. Uiteindelijk kwamen we uit bij het kasteel van Domburg waar we de zogenaamd dikste lindeboom van Nederland moesten opmeten. Wij vonden dat deze boom die titel niet verdiende. De lindeboom van Oisterwijk is veel mooier en in onze ogen ook veel dikker. Dat hebben we dus wel even vermeld in ons log… Deze route was best leuk, maar de cacheverstopplek maar matig.

Het was tijd om aan de terugreis naar Noord-Brabant te beginnen, maar niet zonder een pitstop bij de McDonalds in Middelburg.

Wat ik hier op 9 september 2021 nog aan toe te voegen heb:

Ondanks dat dit alweer 14 jaar geleden is, kan ik mij deze dag nog wel goed herinneren. Zeeland is een leuke omgeving om te geocachen. Wel gelachen om de printjes, dat is nu bijna nooit meer nodig. Toen had ik nog wel een andere gps. En ook nog geen telefoon waarmee je foto’s kon maken, want ik heb geen foto’s van deze dag.

Day Zero Project 2.0.: Vegetariër en Kanoën

Op 5 juli 2021 start ik met mijn tweede Day Zero Project (DZP 2.0.). Het doel van een DZP is om zoveel mogelijk af te kunnen vinken van een lijst met 101 doelen in 1000 dagen. Daarmee eindigt mijn tweede DZP op 31 maart 2024, dat is mijn verjaardag. 

Vegetariër

Zoals bekend ben ik al sinds mijn 13e vegetariër. Ik eet geen vlees en geen vis. Ik eet ook regelmatig veganistisch, maar vooralsnog ben ik geen volledige veganist, omdat ik zaken als kaas, eieren, chocolade, ijs, enz. wel wil eten. Natuurlijk wel vegetarisch gestremde kaas. Verder gebruik ik thuis alleen plantaardige yoghurt en melk. Buitenshuis ga ik er echter niet moeilijk over doen als dat niet zo is. Weet je in hoeveel producten melkpoeder verwerkt zit? Het zit zelfs op paprikachips!

79. De rubriek Meatless Monday nieuw leven in blazen op mijn blog

Na de start van dit blog schreef ik regelmatig over vegetarisch eten en ik noemde die rubriek naar de Amerikaanse term meatless monday. Vegetarisch eten en wat dat zou betekenen voor de wereld (klimaatprobleem, milieu, dierenwelzijn, enz.) houdt mij erg bezig, dus ik zou er graag weer meer over willen schrijven. Liefst wel op een positieve manier. Dus ik ga het toch weer proberen met een maandelijkse rubriek.


80. Elke maand een nieuw recept uitproberen uit een kookboek en evt. publiceren op mijn blog

Dit hoort eigenlijk een beetje bij het vorige doel. Vroeger publiceerde ik regelmatig vegetarische recepten op deze blog en ook dat wil ik nieuw leven inblazen. Ik heb een hele plank vol vegetarische kookboeken, maar ik maak toch vaak mijn favorieten. Dit doel is een goede stok achter de deur om 1x per maand eens iets nieuws uit te proberen.


81. Een vegetarische kookclub oprichten 

Ik houd dus best wel van koken. Vegetarisch koken dus. Ik kook vrijwel altijd zelf en laat eigenlijk nooit iets bezorgen. Natuurlijk ga ik wel eens uiteten en ik eet ook wel eens bij andere mensen, het vaakste bij mijn ouders. Maar het lijkt mij dus heel leuk om een vegetarisch kookclub te hebben, met andere vegetariërs. Liefst een clubje van vier mensen, zodat we elk kwartaal een keer samen kunnen komen en elke kok 1x per jaar aan de beurt is om te koken en gastheer/vrouw te zijn. En omdat ik zelf single ben, gaat de voorkeur dan in de eerste instantie ook uit naar andere singles. Maar ja, die combi zal wel lastig te vinden zijn binnen deze omgeving: en single en vegetariër en woonachtig in de regio midden-Brabant. Anyone?

Kanoën

Nadat ik meer dan 20 jaar lid ben geweest van de plaatselijke kanovereniging heb ik mijn lidmaatschap opgezegd. Ik was steeds maar weer hetzelfde rondje varen op het Staalbergven beu. Dat wil niet zeggen dat ik kanoën niet meer leuk vind, maar mijn voorkeur gaat dan meer uit naar af en toe een toertochten door een mooie omgeving. Probleem was en is altijd het vervoer; omdat ik geen auto heb, kan ik mijn kano niet vervoeren en ben ik daarvoor dus altijd afhankelijk van anderen. En als het geen rondje is zit je ook nog altijd met het punt dat je een auto nodig hebt op het beginpunt en het eindpunt. Daardoor duurt de reis naar de kanolocatie toe vaak veel langer dan de kanotocht zelf. Er zijn twee tochten die hoog op mijn verlanglijstje staan:

82. Kanotocht in de Malpie bij Valkenswaard

De Malpie is een natuurgebied bij Valkenswaard. Ik heb er ooit wel eens een geocacheroute gelopen en ik denk zelfs al ooit gevaren met een kano, maar dat is heel lang geleden. Deze route wordt wel aangeprezen als erg mooi en het is nog net in Noord-Brabant, dus niet zo ver weg. Volgens mij kan je er ook kano’s huren, dus dat is ook nog een optie.


83. (Meerdaagse) Kanotocht door de Weerribben

De Weerribben is een waterrijk Nationaal Park in Overijssel. Ook dit gebied schijnt de hemel te zijn voor kanoërs. Je kunt er zelfs meerdaagse kanotochten maken en dat lijkt mij dus best eens leuk in plaats van altijd maar weer de Biesbosch. Er zullen vast ook geocaches liggen. Natuurlijk is dit alleen leuk met een groepje andere kanoërs dus wie gaat er mee?

Geocachingverhalen uit het verleden: Waterpret

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 15 april 2009:

Anke en ik gingen allerlei wateracties uitvoeren rondom Den Bosch.

Zwemmen langs de A2

Vandaag was een dag voor gestoorde acties, namelijk watercaches. We hadden al snel na het verschijnen door dat de “oppikker” van Purk langs de A2 geen echte oppikker was, maar eentje waar je wat vreemde activiteiten voor moest verrichten. Dus leenden we de grote auto van de ouders van Anke (want daar past mijn kleine kano mooi achterin), kano-uitrusting mee en op naar de A2. We schrokken nogal van de cache-locatie. Ik had verwacht dat het bij de Pettelaer zou zijn, maar het was veel erger: ingeklemd tussen de A2, het provinciehuis in Den Bosch en een hoop kantoorgebouwen ligt een soort van grote vijver met eilandjes. En op 1 van die eilandjes lag de cache verstopt.

Ik had niet zo’n zin om in dit gebied met mijn kano op mijn schouder rond te gaan lopen, dus besloten we eerst om polshoogte te gaan nemen op locatie. Na een wandeling door de berm en door hoog gras met stekelplanten kwamen we aan op locatie X. Er lag een sloot tussen ons en de cache die ongeveer zo breed was als de Voorste Stroom (een meter of 10). Ik dacht dat ik er wel door kon lopen nadat ik mijn kanokleren had aangetrokken, maar dat viel tegen, ik zakte op diverse plaatsen meteen weg. Dus had ik zoiets: van laat maar zitten. Het wordt zwemmen of de kano halen en in beide had ik niet zo’n zin. Toen zei Anke dat zij wel naar de overkant wilde zwemmen.

Dus trok ik weer mijn gewone kleren aan en Anke mijn kanokleren en sprong ze heel fanatiek de sloot in met een ingevuld logo op haar voorhoofd geplakt. Het bleek dat ze nog een eilandje verder moest zijn en nog een stuk vijver doormoest. Daar was een bos en de cache was slecht zichtbaar. Dus kwam ze toch terug om de GPS op te halen. Met GPS ging ze weer terug door de sloot en de vijver. Ik was ondertussen aan het spelen met het fototoestel op haar telefoon en heb niet alleen Anke in het water, maar ook maar meteen de hele omgeving op de foto gezet. Ik kon Anke vanaf mijn plek niet meer zien, dus ik had geen idee of ze de cache gevonden had of niet. Maar na een tijdje kwam ze juichend tevoorschijn uit de vijver, dus wist ik dat ze de cache had gevonden.

Een nadeel van deze cache was dat er een of ander rottige plant groeide die een ontzettende jeuk veroorzaakte. We waren allebei geraakt door die plant en hebben nog dagenlang jeuk gehad. Heel stom, aan je huid was niet meer te zien dan wat vage rode plekjes, maar het jeukte als een gek. Vooral die nacht na de dag hebben we allebei niet veel geslapen vanwege de jeuk. Dus Oppikker van de A2: geweldige cache, uhum.

Peninsula/Zandmeren

Op naar ons volgende project. Ergens aan het einde van 2007 hadden we de eerste Peninsula/Zandmeren-cache gelopen, maar de tweede was toen te ver weg en eigenlijk ook beter bereikbaar via het water. We zouden terug komen met de kano’s…en dat duurde tot vandaag.

We hadden maar 1 kano bij, mijn rodeo-bootje, dus zou ik gaan kanoën en Anke zou wachten op het land. Dus ik trok mijn kanospullen aan, deed de GPS aan een keycord om mijn nek en stapte op een volgens ons illegale locatie in, uitgezwaaid door Anke. Er waren drie caches die vlak bij elkaar lagen als je over het water ging. Eerst ging ik kijken naar Adolfs Trekschuit, maar na een rondje om het schip werd ik niet echt wijzer van hoe ik de cache moest benaderen. Dus ben ik eerst de Peninsula/Zandmeren op gaan halen en daarna naar de overkant van het water getraverseerd voor Peninsula: Alem. Deze caches waren goed te vinden.

Adolfs trekschuit

Daarna Anke gebeld dat ik nog een keertje op het schip van Adolf wilde proberen te komen en om te vragen welke kant ook alweer bakboord was (Anke heeft gezeild, dus die weet dat). Ik ben nog heel lang bezig geweest met het schip van Adolf. Of beter gezegd om op het schip van Adolf te komen. Ik heb de plek waar de cache verstopt zat wel gezien, maar die zat twee meter boven mijn hoofd. Er was geen ladder of touw om op de boot te komen. Na een paar rondjes om het schip dacht ik een plek te hebben gevonden, waar ik er wel op kon komen, maar dan moest ik in mijn kano gaan staan. Ik was bang om in het water te vallen en de GPS is wel spatproof maar niet volledig waterdicht. Dus GPS, het waterdichte zakje met spullen en mijn peddel op de schuit gelegd. Maar na wat pogingen om er op te klimmen vanuit mijn kano, viel ik in het water en dreef mijn kano af. Dus ik snel achter mijn kano aangezwommen om hem te vangen en daarna weer ingestapt en terug gepeddelt met mijn handen, om mijn peddel, de GPS en het zakje met pen, logo en telefoon van de trekschuit af te halen. Tja, die zijn dus allemaal op het schip geweest, maar ik niet.

Ik vaarde terug naar de kant. Voor de verandering kwam ik keurig uit mijn kano gestapt (meestal val ik tijdens het uitstappen in het water). Dus ik tilde hem op mijn schouder om hem naar de auto te dragen en toen gleed ik uit op de rotsen langs de kant. Mooie schaafwond op mijn knie en mijn tanden door mijn lip heen. Leuk hoor, kanoën en geocachen. Maar goed, toch twee caches gevonden.

Onderweg naar de volgende cache bedachten we een aanvalsplan om het schip van Adolf toch te kunnen veroveren. Maar ons kennende gaat dit ook weer anderhalf jaar duren.

We kwamen er die avond ook nog achter dat Geopatra een paar kilometer verderop nog een paar nieuwe caches van het type Zandmeren heeft neergelegd. Hemelsbreed maar een paar honderd meter van elkaar af, maar te voet zo’n 25 km. Wij gaan die dus ook mooi per kano doen, dat gaat lekker snel en het is mooi een combinatie van de twee hobbies.

Het schip van Adolf is voorlopig nog niet uit mijn gedachten verdwenen. Het is zo’n soort obsessie als het Rovershol, je wilt hem gewoon perse in je lijst hebben.

Minder natte caches

Wij gingen verder met wat minder natte caches. Een Leuk Verzoek was een mysterie waarvan ik wel wist hoe ik hem op moest lossen, het was namelijk gewoon een andere manier van coördinaten noteren, maar welke dan? Het duurde online een hele tijd voor ik het goede grid had gevonden. Volgens de logjes was de cache in het veld moeilijk te vinden, maar wij zagen hem al van 10 meter afstand liggen, dus waren heel snel klaar.

We hadden geen tijd meer voor de multi de Bovenwaardse Geschiedenis, maar nog wel voor de traditional op de route: Tradi Bovenwaard. Omdat die er maar tijdelijk blijft liggen, tot Bovenwaardse Geschiedenis niet meer overstroomt is, wilden wij die wel graag vinden. We moesten een doodlopend landweggetje inrijden van T.T. en vertrouwden het niet echt, maar we kwamen keurig uit op een parkeerplaats van Natuurmonumenten. Het was een echt struingebied. Geopatra dacht zijn cache moeilijk verstopt te hebben, maar ze hadden het bosje omgehakt en daardoor viel de houder + cache erg op, dus hadden we die snel gevonden.

Dit was weer een geocaching-dag die we niet snel zullen vergeten. Vandaag geen multi’s, maar wel een paar traditionals waar we flink wat moeite voor hebben moeten doen.

Wat ik hier op 15 april nog aan toe te voegen heb:

Ja, de lastigste caches leveren wel leuke herinneringen op. We hebben die cache op Adolfs trekschuit nog wel ooit gevonden. Ook per kano, maar toen was de waterstand hoger en konden we veel makkelijker op het schip komen. Naar de cache hebben we toen nog wel heel lang moeten zoeken. Diezelfde dag deden we per kano (we hadden toen twee kano’s bij en konden samen) de hierboven genoemde Zandmeren-caches. En in januari dit jaar postte ik al een verslag van een andere kano-avontuur langs de A2.

Geocachingverhalen uit het verleden: Kanoën rond het vriespunt

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 28 januari 2011:

De dag dat ik besloot om een rondje te gaan kanoën in de vijver bij het provinciehuis in Den Bosch. Scoorden we daarmee een FTF of niet?

2676. Aïda

Maker: Purk

Type: Mysterie

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 28 januari 2011

Plaats: Den Bosch

Hoogtepunt van deze dag was natuurlijk onze glorieuze FTF op Aïda. Dit is de nieuwste mysterie van Purk. Ik vroeg me af waarom zo’n simpel uitziende puzzel nog door niemand gelogd was, maar daar kwam ik al snel achter: Aïda bleek in dezelfde omgeving als het net gearchiveerde Oppikkertje langs de A2 te liggen, de gemeentevijver bij het provinciehuis in Den Bosch. Omdat de puzzel over opera’s ging, vroeg ik mijn moeder of ze zin had om hem op te lossen, want zij heeft meer verstand van klassieke zaken dan mij. Ze had hem heel snel opgelost en ik kreeg net als al een heleboel mensen voor mij groen licht van de checker. Op de kaart in Eragon (mijn gps) kon ik zien dat de cache idd in het water verstopt lag. De pagina stond ondertussen al vol met notes van cachers. Sommige waren er best wel overstuur van, vooral de goudjagers.

Ik bracht Anke op de hoogte van het bestaan van deze cache en vanaf dat moment begonnen wij zelf te broeden op het scoren van de FTF. Dat moest deze vrijdag plaats gaan vinden, dan waren we allebei vrij en had Anke de beschikking over de auto van haar houders, de kano-vervoer-auto bij uitstek, omdat we daar mijn kleine kano zo in konden schuiven. We regelden een sleutel van de kanostalling en de rest van de week hielden we de pagina van Aïda angstvallig in de gaten om te zien of niemand ons voor was. Maar blijkbaar vond geocachend Midden-Brabant het veel te koud voor een kunststukje of ze hoopten stiekem allemaal dat het weer zou gaan vriezen, zodat ze de cache over het ijs konden bereiken. Op donderdagavond had nog steeds niemand gelogd, dus Anke en ik besloten ons plan door te zetten en vrijdagmorgen naar Den Bosch te gaan.

We gingen eerst naar het clubhuis van de kanovereniging om mijn kano uit de stalling te halen. We waren een beetje angstig dat de vijver bevroren zou zijn en konden dan meteen checken hoe het Staalbergven eruit zag. Op de oprit van ’t Staal werden we in misleiding gebracht door het kleinere Wolfsputven, dat er vrij bevroren uitzag, maar bij nadere studie bleek het alleen om de randen te gaan. Het grotere Staalbergven was nog helemaal ijsvrij, dus het plan kon doorgaan. We haalden Wave (mijn kano) uit het hok en gingen op weg naar Den Bosch. Volgens een thermometer langs de weg was het -2 graden Celsius. Koud dus. Ik had ’s morgens m’n thermoshirt al aangetrokken, zodat dat in ieder geval lekker warm zou zijn. De rest van m’n kanospullen zaten in de tas. Er was besloten dat ik het slachtoffer zou zijn dit keer, omdat Anke de vorige keer Oppikkertje langs de A2 al voor haar rekening had genomen.

Wat ik zelf het ergste vond was niet zozeer de kou, maar dat die vijver omringd wordt door kantoorgebouwen en het dus midden in bewoond gebied is. Ik was bang om erg veel bekijks te hebben. In de auto hadden we al bedacht dat we gingen zeggen dat het om een weddenschap ging als we aangesproken zouden worden. We parkeerden op het transferium een meter of 200 van de vijver af. In de auto kleedde ik me om, maar omdat het zo koud was en we nog een stukje moesten lopen trok ik mijn spijkerbroek over mijn korte kanobroekje aan en ging ik met kanosokken (mijn schoenen zijn te groot voor deze kano) en al in mijn wandelschoenen, wat heel raar aanvoelde. Anke kreeg Eragon en het fototoestel en de peddel en ik gooide Wave over mijn schouder. We gingen op weg naar de vijver en vielen natuurlijk nogal op met zo’n gifgroene kano. Een oudere man sprak ons aan en hij geloofde in ons weddenschap-verhaal en wenste ons veel succes.

Halverwege kwamen we tot de conclusie dat we een pen waren vergeten, iets wat toch wel cruciaal is als je een logrolletje wil tekenen, dus Anke ging terug naar de auto om een pen te halen en ik liep vast door naar de vijver. Midden in de vijver staat een kunstwerk en toen ik het informatiebordje las, wist ik meteen dat we goed zaten, want dit kunstwerk bleek Aïda te heten. Terwijl ik op Anke wachtte, zag ik een bewaker mijn kant op komen, dus ik was nog bang dat ons feestje niet door zou gaan. Gelukkig liep hij verder. Ik trok mijn spijkerbroek en wandelschoenen uit en mijn spatzeil aan en stapte in. Ik had besloten dat ik Eragon niet meer nodig had, het was wel duidelijk dat de cache op het kunstwerk zou zitten. Dus peddelde ik in de richting van het kunstwerk en vaarde er omheen om alle vier de betonnen pijlers waar de metalen constructie op stond te bekijken, maar ik kon de cache zou gauw niet vinden. Dan maar onder het metaal doorvaren om het vanaf het midden punt te bekijken. Dit werkte beter en nu had ik de cache snel te pakken.

Triomfantelijk hield ik de micro in de lucht. Anke riep vanaf de kant vragend of we echt de FTF hadden en ik toverde de blanco logrol uit het kokertje en schreef er onze naam op. Het was veel te koud voor een rondje door de vijver of voor een freestyle-kunstje, dus peddelde ik terug naar de kant, stapte uit en verwisselde het korte kanobroekje vlug voor mijn warme spijkerbroek en de kanosokken voor m’n wandelschoenen. En toen kwam er ineens een heel bekend hoofd aanlopen: Purk himself. Hij bleek te werken in een kantoor daar vlakbij en kon de vijver vanuit het raam van zijn kantoor in de gaten houden. Toen hij een gifgroene kano in het vizier kreeg, wist hij dat er eindelijk cachers op zijn cache af waren gekomen. Hij had een collega bij die pas begonnen was met cachen. Die man wilde eigenlijk ook wel gaan loggen met behulp van mijn kano en ik vond het prima, maar hij paste er niet in met zijn benen. Ja, ik ben natuurlijk niet zo groot en Wave is afgesteld op mijn lengte. Dus de STF ging er nog niet uit. Purk vond het volkomen normaal dat wij met een kano door de vijver gingen varen om zijn cache te loggen en dat vond ik wel weer geweldig: dat wij niet de enige mensen zijn die volslagen gestoord zijn. We praten nog wat over geocachen en kanocaches tot Purks lunchpauze over was en hij terug moest naar zijn werk.

Ik had het ondertussen best koud gekregen, dus vond het niet erg dat we terug konden naar de auto. Daar trok ik vlug trui en jas aan en zetten we de verwarming hoog. Beetje gestoord zijn we wel.

Wat ik hier op 28 januari 2021 nog aan toe te voegen heb:

Haha, dit is met stip één van de gekste dingen die ik ooit heb gedaan op geocaching-gebied. Maar wat waren we trots op die First-to-Find! Ik krijg het nog koud als ik er aan terug denk.