Tuesday TAG: Furry Friends Update

Je komt ze heel vaak tegen op blogs: TAGS. Vragenlijstje over een bepaald onderwerp die dan ingevuld worden. Stiekem vind ik ze best leuk en daarom ga ik voorlopig om de twee weken een TAG invullen en op mijn blog plaatsen. Mocht je nog een leuke TAG voor mij weten, dan hoor ik dat graag in de comments.

Deze tag gaat over huisdieren en twee jaar geleden vulde ik deze ook al in. Toen had ik twee cavia’s: de gebroeders Freek en Frinn. Helaas is Frinn ondertussen overleden, maar Freek is er gelukkig nog steeds. Hij heeft nu een nieuw vriendje in de vorm van Fenno.

IMG_0217
Fenno en Freek (smelt)

Wat zijn de namen van je huisdieren?

Freek en Fenno. Mijn cavia’s krijgen altijd een naam die begint met de letter F. Dat is ooit begonnen als grapje, tegenwoordig is het uitkiezen van een F-naam serious business. Toevallig hebben deze twee namen die ook voor een mens zouden kunnen, maar over het algemeen kies ik gewoon iets uit wat ik leuk vind klinken. Ik schrijf ook wel eens leuke namen of woorden met een F op, als ik die ergens tegen kom.

IMG_0770
Freek vindt hooiregen geweldig, Fenno gaat liever schuilen in het huisje

Wat voor soort dier is het en welk ras?

Het zijn dus cavia’s. Om precies te zijn mijn achttiende en eenentwintigste exemplaar. Ik kreeg mijn eerste cavia toen ik acht jaar oud was. Daarna heb ik ook nog een tijdje hamsters gehad, tot ik weer een cavia kreeg voor mijn zestiende verjaardag. Sindsdien heb ik altijd cavia’s gehad op een paar weken in 2017 na, toen allebei mijn cavia’s in dezelfde week dood gingen en de nieuwe cavia’s (waaronder Freek) nog niet bij hun moeder weg mochten.

Mijn cavia’s zijn niet van een speciaal ras, het zijn gewoon “bastaard-kruisingen” van van alles en nog wat, haha.

Freek is overwegend zwart met enkele bruine vlekken, waarvan een grote op zijn zijkant. Hij heeft US Teddy haar, wat heel zacht aan voelt. Hij is mijn eerste en vooralsnog enige cavia met dit soort beharing.

Fenno is driekleurig zwart-bruin-wit, maar zijn kleurvlakken zijn niet heel netjes verdeeld, waardoor hij er uitziet alsof er een paar potten verf over hem zijn gevallen, vooral op zijn achterzijde. Zijn kop is zwart, met een witte streep over zijn neus, dat ziet er heel schattig uit. Hij is gladharig, maar heeft ongetwijfeld wel een borstelige voorouder, want hij is niet helemaal netjes glad, hij heeft wat rare, langere plukken haar achter zijn oren en op zijn kont.

IMG_0213
Ze dachten dat ze dat pak hooi wel in 1x op mochten eten…

Hoe lang heb je je huisdieren al?

Freek is begin juni 2017 geboren en hij kwam een maand later bij mij wonen, dat was 2 juli 2017. Van Fenno weet ik de exacte geboortedatum: 11 oktober 2019 en hij kwam op 18 november 2019 halsoverkop bij mij wonen of beter gezegd bij Freek. Yup, ik schrijf dat soort dingen op. Ik weet alle namen van de guineapigs of the past nog (en ook nog hoe ze eruit zagen): Pluis, Pluus, Vlekje, Willie, Ivy, Fleur, Harry, Frodo, Tijger, Frank, Flint, Figo, Farah, Finne, Fidro, Fabin en Fluff., Frinn en Fjord. Je ziet dus wanneer de F-namen zijn begonnen ;>)

IMG_0065
What shall we do with the drunken guineapigs?

Hoe kom je aan je huisdieren?

Freek heb ik gekregen van een nicht van mij. Zij heeft af en toe een nestje cavia’s, waarvan dan schattige foto’s op facebook verschijnen. In juni 2017 stierven mijn vorige cavia’s Fabin en Fluff allebei binnen een week tijd. Ik had toen voor het eerst in bijna zestien jaar geen cavia’s meer. Precies in die week zijn Freek en Frinn geboren. Ik miste al na een paar dagen mijn daily fluff. Uiteindelijk heeft mijn cavia-loosheid dus maar enkele weken geduurd. Helaas is Frinn met 2 jaar en 4 maanden niet zo heel oud geworden. Maar Freek is alive and kicking.

Fenno komt van Marktplaats. Van mensen die een nestje cavia’s hadden en hij was het enige beertje. Eigenlijk vind ik het niets om dieren van Marktplaats te halen, maar ik had op dat moment met spoed een babybeertje nodig voor mijn eenzame Freek die twee maatjes in zes weken tijd was verloren. Gelukkig pakte het goed uit en bleek Fenno een blijvertje te zijn.

10ea9b7c-9f90-41c4-a0e2-bcfb308bcd8b
Sinterklaas

Hoe oud zijn je huisdieren?

Ik schrijf dat hierboven ook al een keer: Freek is van begin juni 2017, dus bijna drie jaar oud. En Fenno is van 11 oktober 2019, dus hij is nu zo’n zeven maanden oud.

 

Wat is er zo grappig aan de persoonlijkheid van je huisdieren?

Ik houd van de geluidjes die cavia’s maken. *wiet* en *prr*. Het zijn heel gezellige huisdieren. Deze twee zijn ook heel knuffelig. Ik zit er niet de hele dag mee op schoot, maar ik vind het wel prettig als mijn cavia’s handtam zijn. Ze zitten graag in mijn nek en soms gaan ze me zelfs likken, vooral Freek doet dat. En in tegenstelling tot de vorige twee (Fabin en Fluff, die niet samen in een hok konden wonen) kunnen ze gelukkig goed met elkaar overweg. Sterker nog: ik denk dat Freek van eenzaamheid was overleden als ik Fenno niet voor hem was gaan halen. Ik zeg ook altijd dat Freek mijn cavia is, maar dat Fenno van Freek is. Freek wordt zelfs onrustig als ik alleen Fenno op pak; dan zit hij de hele tijd te in de gaten te houden of ik zijn vriendje wel weer terug breng.

Nu is Freek nog de baas (het alpha-mannetje), maar Fenno is nu ook zo’n beetje volgroeid en volwassen, dus dat zou zomaar eens kunnen gaan wisselen. Ze zijn wel stronteigenwijs, maar dat is cavia-eigen, denk ik. Daarnaast zijn ze nu nog heel lenig, ze springen heel gemakkelijk bovenop hun huisje. De oudere Freek doet dat nog net zo gemakkelijk als de jongere Fenno. Freek en Fenno zitten heel vaak samen te “dakstaren”. Dan zitten ze op de rand van het dak en staren ze naar de bodem van hun hok, alsof daar ineens een lekker groentehapje materialiseert ofzo. Bij mijn weten is dat nog nooit gebeurd buiten mijn medewerking om.

Ze zijn erg gehecht aan hun huisje. Ze zitten er regelmatig samen in, maar soms wil er eentje alleen in zitten en dan wordt het huis “verdedigd”. Als ik het hok schoon wil maken – wat zij niets vinden – verstoppen ze zich in het huisje. Ze hebben nog steeds niet door dat ik sterk genoeg ben om het complete huisje op te tillen…

IMG_9286
Dit was ongeveer 1 minuut nadat Freek en Fenno elkaar voor het eerst ontmoetten

Hoe belangrijk is de band die je hebt met je huisdieren?

Ik heb huisdieren voor de gezelligheid. Ik woon alleen, dus dan is het leuk als er tenminste iemand blij is als je binnen komt. Maar het is niet zo dat ik ze “mijn kinderen” noem ofzo, dat vind ik dan weer te ver gaan. Gewoon “mijn caafs”, “mijn piepers” of “F&F”.  Daarnaast heb ik voor huisdieren gekozen, dus dan vind ik ook dat ik ze goed moet verzorgen tot aan hun einde. En ja, als er eentje dood gaat vind ik dat jammer en ben ik er een paar dagen verdrietig van (Frinn overleed op dierendag, wat vrij awkward was en Fjord werd maar zeven weken oud), maar daarna is het ook weer goed: je weet dat dieren een stuk korter leven dan mensen. Hopelijk worden deze weer een jaar of vijf oud in goede gezondheid. Ik zit nu natuurlijk wel met een leeftijdsverschil tussen de cavia’s, dus ik ben nu gebonden aan beertjes. Hoewel het mij niet veel uit maakt wat voor geslacht de cavia’s zijn, is het nu wel grappig om te kunnen zeggen dat ik samen woon met twee mannen.

IMG_9305
Hier was Fenno net gearriveerd en nog heel erg mini

Wat zijn je favoriete herinneringen die je hebt gehad met je huisdieren?

De gekke capriolen die ze uithalen om de lekkerste hapjes te pakken te krijgen. Overigens hebben ze een heel gezonde smaak, want ze zijn dol op groenten en hooi. Paprika is favoriet, die verslinden ze inclusief de witte stukken en zaadjes. Ze eten dus ook regelmatig mijn “groente-afval” op. Zij blij, ik blij.

Welke koosnaampjes geef jij aan je huisdieren?

Freek noem ik soms Punky of Teddy, vanwege zijn punkhaar. En ik noem hem ook wel eens de Freker. Met Halloween heet hij altijd een dagje Freak.

Fenno heeft als bijnaam Flosje, omdat hij heel raar haar heeft; hij is niet gladharig, heeft geen borstels, maar zijn haar heeft wel rare flossen. In het begin, toen hij nog heel klein was noemde ik hem vaak de kleine frutsel, omdat hij echt heel erg mini was in vergelijking met Freek, die vrij groot is. Hij is ondertussen flink gegroeid, maar is nog steeds kleiner dan Freek.

IMG_0638
Paascavia’s

 

 

 

Mijn nieuwe cavia: Fenno

Ik hoor jullie denken: heb je nou alweer een nieuwe cavia? Je had toch net een nieuwe cavia? Ja, dat klopt. Waar is Fjord dan gebleven?

Fjord bleef maar kort

Tja, het juiste antwoord op die vraag is dat Fjord ergens onder de grond begraven ligt in de achtertuin van mijn ouders. Maar Fjord was toch nog maar een babybeertje? Ja, ook dat klopt. Maar ik vond hem dood in het huisje op de dag dat hij precies zeven weken oud was. Ik was vooral verbijsterd: hoe kon een zeven weken oude cavia nou zomaar dood gaan? Het ging bijna precies zo als zes weken eerder met Frinn. ’s Morgens zaten Fjord (en Freek) nog samen aan het hooi te knabbelen. En toen ik terug kwam van mijn werk was Fjord morsdood. Onbegrijpelijk, zo mogelijk nog moeilijker te bevatten dan de dood van Frinn, die dan in ieder geval nog twee jaar en vier maanden oud is geworden. Ook nog veel te jong voor een cavia, maar zeven weken slaat wel alle records. Ik had hem pas 19 dagen.

Ondanks dat Freek dat eigenlijk niet goed vond, haalde ik Fjord weg en stopte hem in een doosje. Ironisch genoeg hetzelfde doosje als waar ik hem in vervoerd had toen ik hem op was gaan halen. Want dat stond er nog… Ik maakte het hok schoon en hoopte bijna dat ik het verkeerd had gezien, dat Fjord ineens uit dat doosje zou kruipen, zo van ik ben helemaal niet dood! Maar zoiets gebeurd natuurlijk niet. Dus zat er niets anders op dan naar het huis van mijn ouders te gaan om hem daar te begraven (ik heb zelf geen tuin en de groencontainer vind ik niets). Helaas was dat het laatste wat ik nog voor Fjord kon doen.

Ik had genoeg van cavia’s…

“Freek blijft maar alleen hoor,” zei ik tegen mijn moeder, “alle cavia’s vallen dood bij mij neer. En ik begrijp niet waarom.” Dat begrijp ik nog steeds niet. Ik heb al driekwart van mijn leven cavia’s, ik denk ze toch echt goed te verzorgen en over het algemeen leven ze toch wel een stuk langer dan zeven weken of twee jaar en vier maanden. Was het pech? Was het toeval? Zijn ze aan hetzelfde gestorven of aan totaal verschillende dingen? Was Fjord al ziek toen hij werd geboren? Aan het eten kan het niet liggen, want dan had Freek ook al dood moeten zijn. Frinn en Fjord kregen exact hetzelfde te eten als Freek. Hooi, afwisselende soorten groente, brokjes.

Ik had best wel wat moeite gedaan om een babybeertje voor Freek te vinden. En nu was dat babybeertje er eindelijk, waren ze vanaf de eerste minuut supergoede vrienden, hadden ze qua uiterlijk vader en zoon kunnen zijn en nu was die minicavia al dood? Eigenlijk was ik gewoon teleurgesteld.

…maar Freek niet

Als cavia’s konden huilen dan had Freek dit najaar vele tranen vergoten. Het moet ook onbegrijpelijk voor hem zijn geweest. Eerst ging zijn geliefde broer Frinn dood. Ik nam hem mee en hij kwam nooit meer terug. Een paar weken later bracht ik Fjord voor hem mee en Freek was dolenthousiast dat er weer een andere cavia was. Hij accepteerde de kleine cavia zonder problemen. En nu was zijn nieuwe vriendje ook al dood. En ik nam Fjord van hem weg en bracht hem nooit meer terug. Freek moet mij een heel akelig baasje hebben gevonden. Freek was totaal van slag, nog erger dan toen Frinn dood ging en toen was het ook al heel zielig. Fjord ging op zaterdag dood en de hele zondag zat Freek zielig in een hoekje van het hok of hij liep zoekend rond. Als ik hem oppakte wiette hij klagelijk tegen mij. Hij wilde gelukkig nog wel eten, maar verder was het een hoopje ellende. Dus ik mocht dan geen andere cavia meer willen, maar Freek wilde dat duidelijk wel. Ik was bang dat hij anders ook dood zou gaan: van eenzaamheid.

Fenno
De foto op marktplaats

Dus er moest met spoed een ander babybeertje komen

Op maandag ben ik vrij en ik keek naar Freek die weer zielig in zijn hoekje zat. Ik besloot dus maar te gaan zoeken naar een andere babybeertje. Liefst eentje die die week nog kon komen. Bij de plek waar Fjord vandaan kwam, kwam pas eind november weer een nestje. Die zouden dus pas eind december weg mogen en dat was nog veel te ver weg. Bij de cavia-opvang zaten momenteel ook geen babybeertjes. Dan maar even op marktplaats kijken. Ik ben eigenlijk geen fan van levende dieren van marktplaats halen en heb het ook nog nooit eerder gedaan. Er staan zulke zielige advertenties op. Ik filterde meteen op een straal van een bepaald aantal kilometer rond mijn huis. En toen was daar die foto met het onderschrift “Goed thuis gezocht voor knap babybeertje”. Het was inderdaad een mooi driekleurig beestje. En een beertje dus. Geboortedatum stond in de advertentie en hij was 5,5 halve week oud. Hij kon dus meteen weg. En in Best, wat relatief dicht bij Oisterwijk is. Ik besloot een poging te wagen en stuurde een berichtje of dit beertje er nog was en of ik hem die avond op zou kunnen komen halen. Binnen een half uur kreeg ik bericht terug: ja, het beertje was er nog, maar of ik die middag al kon. Punt is dat ik geen auto heb. Maar Best is maar twee treinstations verderop en ik heb Dal Vrij, dus ik vroeg of ze toevallig bij het station in de buurt woonden? Ja, ze woonden redelijk in de buurt van het station, maar ze wilde de cavia ook wel naar het station komen brengen. Dus dat spraken we af.

Het treinavontuur

Die middag reisde ik naar Best en daar kreeg ik de cavia overhandigd, keurig in een doosje met zaagsel en hooi. Ik kreeg ook nog te horen dat hij uit een nestje van vijf kwam en het enige beertje was. Zijn vier zusjes waren al in tweetallen verhuisd, maar hij bleef dus over, want beertjes zijn moeilijker te plaatsen. Ze was dus blij dat ik hem wilde overnemen.

Toen volgde de treinsafari naar huis. Ik moest eerst lang wachten op de trein naar huis in de spoortunnel van Best, die door mij altijd de spooktunnel wordt genoemd. Af en toe gluurde ik in het doosje naar de cavia, maar omdat het best wel koud was en regende, durfde ik hem niet eruit te halen, bang dat hij kou zou vatten. Het was superdruk in de trein, dus ik moest staan. Af en toe bewoog de cavia in de doos en ik trok dus veel bekijks. In Oisterwijk aangekomen moesten we nog naar huis. De keuze was lopen met de doos onder mijn ene arm en mijn fiets aan de andere arm. Of rigoreus de doos onder mijn snelbinders en naar huis fietsen: dat zou wel een stuk sneller gaan. Daarom ging ik fietsen, want korter in de kou en de regen. Zo waren we in 10 minuten thuis. Eerlijk gezegd was ik best wel bang dat mijn nieuwe cavia de reis naar huis niet eens zou overleven.  Maar dat deed hij gelukkig wel. Daar kon ik mijn nieuwe aanwinst eindelijk eens goed bekijken. Natuurlijk was meneer een beetje bang, maar wat wil je na zo’n avontuur?  Hij trilde eerst een beetje, maar volgens mij was dit meer van de kou, dan dat hij bang voor mij was. Want hij liet zich wel aaien en liep niet van mij weg. Hij was duidelijk wel in de hand geweest.

image-09-12-19-10-15
Dit was na ongeveer 1 minuut; meteen vrienden

En wat vond Freek ervan?

Ik had eerst bedacht om de kleine cavia nog een nachtje in de doos te laten zitten, zodat hij rustig kon bijkomen van het reisavontuur. En dat ik hem dan dinsdagochtend pas aan Freek zou voorstellen. Maar ik had buiten Freek gerekend. Die had meteen door dat ik een andere cavia bij mij had en terwijl ik met de mini op de bank zat, zat Freek al op het dak van het huisje naar ons te kijken. En toen kwam het moment dat het babybeertje in de gaten kreeg dat er nog een andere cavia in de buurt was. Hij begon naar Freek te piepen en die piepte meteen terug! Tja, toen was het dus tijd om hen bij elkaar te zetten. Dat ging meteen goed. De heren aten genoeglijk samen een berg andijvie naar binnen en begonnen vervolgens aan het hooi. Ondertussen praten ze tegen elkaar in het Caviaans. Eigenlijk ging het bijna precies zoals drie weken eerder met Fjord. Freek blijkt gewoon een ontzettend sociale cavia te zijn, die graag gezelschap heeft (het ging zo totaal anders tussen Fabin en Fluff!). Daarna wilde de mini proberen of Freek soms nog melk had en toen kreeg hij een snauw, maar daarna gingen ze samen in het huisje zitten en was het al goed. Freek was duidelijk erg blij met zijn nieuwe mormel.

image-09-12-19-10-14[1]
Fenno
Een naam

De mini moest ook nog een naam hebben. Daar had ik nog niet echt over nagedacht, eerlijk gezegd, want ik had niet verwacht om 2 dagen na Fjords dood alweer een andere cavia te hebben. Behalve dan dat het weer een naam met een F moest zijn, want dat is traditie. Ik heb nog heel even overwogen om hem ook Fjord te noemen, want dat vond ik wel een erg leuke naam, maar het is een heel ander beestje en Fjord en ze verdienden allebei een eigen naam. Die avond keek ik foto’s van GLOW, het lichtfestival in Eindhoven, waar ik een paar dagen eerder naartoe was geweest. Op die foto’s stond een hotel dat Benno heette. En toen bedacht ik dat Fenno wel een stoere naam was voor mijn nieuwe cavia. Dus dat werd zijn naam.

image-09-12-19-10-13[2]
De Sinterklaasschoen-foto
Een heel ander beestje

Er is maar één overeenkomst tussen Frinn, Fjord en Fenno: de witte neus. Verder ziet Fenno er totaal anders uit dan Fjord. Fenno is een driekleurtje: hij heeft ongeveer evenveel wit, als bruin en zwart. Fjord had borstels op zijn rug (gekruind), Fenno is een soort van gladhaar, maar niet helemaal. Zijn haren zijn een beetje gegolfd, dus ik gok dat een van zijn ouders wel een borstelcavia moet zijn en dat hij dus heel licht borstelig is. Ook is zijn haar zachter dan dat van andere gladhaarcavia’s die ik heb gehad. Maar hij is geen Teddy-US, zoals Freek, want dat ziet er meer uit als zacht stekelhaar. Dat ziet er toch anders uit (je kunt op de foto’s het verschil zien). Dus ik ben heel benieuwd hoe Fenno’s haar zal zijn als hij volgroeid is. In het begin dacht ik de hele tijd dat hij ook dood zou gaan. Daar was ik ook heel bang voor, dat dat zou gebeuren. Ik durfde zelfs geen foto’s van hem op de social media te plaatsen.

Maar Fenno vertoonde heel ander gedrag dan Fjord. Zo poepte hij mij meteen onder en viel het mij op dat kleine cavia’s ook kleine poepjes hebben. En dat mij dat bij Fjord niet opgevallen was. Fenno kon na drie dagen al bovenop het huisje springen; iets wat Fjord nooit voor elkaar gekregen heeft in de korte tijd dat hij leefde (hij probeerde het wel). Fjord kroop als hij bij zat het liefste onder mijn trui en bleef daar dan rustig zitten. Fenno laat zich even aaien en gaat dan op verkenning over de hele bank. Fjord had een ander soort piep dan Fenno. Ik noemde Fjord mijn alarm, maar ik denk nu dat hij misschien wel zo hard piepte omdat hij pijn had. Ik denk nu allemaal dat hij iets aan zijn darmen of ingewanden heeft gehad. En dat hij daar aan overleden is. Het blijft speculatie, maar het zou wel het gebrek aan poepjes en zijn gebrek aan kracht en actie verklaren. Ik hoop dan maar dat Fjord niet al te veel pijn heeft geleden. Overigens hebben al mijn cavia’s een overeenkomst: eten. Ze waren/zijn allemaal dol op eten.

image-09-12-19-10-13
Fenno nam het heel serieus

Fenno en Freek

En wat Fenno betreft: ik hoop dat hij wel een lang, gezond en gelukkig cavialeven zal hebben en het liefst ook nog een aantal jaren met zijn grote vriend Freek. Freek is heel bezorgd om Fenno. Als ik alleen Fenno op pak, houdt Freek de hele tijd in de gaten waar ik met hem heen ga. En als het te lang duurt, dan begint hij meteen te piepen. Het is duidelijk dat hij niet wil dat Fenno ook verdwijnt. Het is ook wat voor die arme Freek: hij zal er wel helemaal niets van begrijpen. Maar het ziet er naar uit dat dit mormel wel gaat blijven. Fenno doet in ieder geval hard zijn best om snel net zo groot te groeien als Freek.

image-09-12-19-10-13[1]
Friends

Dierendag

Dierendag 2019 was de raarste dierendag ooit. ’s Ochtends aaide ik mijn springlevende en zeer actieve cavia’s nog voor ik naar mijn werk vertrok. Toen ik thuis kwam vond ik Frinn dood in het hok. Waar hij aan overleden is; geen idee. Hij was nog jong en was niet ziek of ziek geweest. Het moet erg snel zijn gegaan. Sweet goodbyes, lieve zwabber!

Vandaag is het 4 oktober en dat betekent dat het dierendag is. Daarom zet ik vandaag mijn huisdieren in het zonnetje.

Het zal ondertussen wel bekend zijn dat ik twee cavia’s heb: Freek en Frinn. Het zijn broertjes uit hetzelfde nestje en ze zijn begin juni 2017 geboren. Een maand later zijn ze bij mij komen wonen. En dat maakt hen nu twee jaar en vier maanden oud.

Freek is de overwegend zwarte cavia met met bruine vlekken en Teddy US haar. Soms noem ik hem ook wel Punky, vanwege zijn piekhaar. Of Niffler, omdat hij een beetje op een niffler lijkt.

Frinn was de driekleurige (eigenlijk zelfs vier, want hij had twee tinten bruin) borstel/sheltie/mengelmoes cavia en ik noemde hem bijna altijd Zwabber. Ik denk dat het arme beest eigenlijk niet meer wist dat hij officieel Frinn heette. Soms noemde ik hem mijn Wookie, omdat hij net zo harig was als dit wezen uit Star Wars en ik erachter kwam dat de naam Frinn ook voorkomt in de boekenserie over het Star Wars universum.

Freek is de baas, hij is iets groter, dikker en steviger dan zijn broer, die er vooral indrukwekkend uitzag vanwege zijn ruige haardos.

DSC04431

Op de foto zitten ze in de lege voerzak. Vorig jaar had ik een grote zak voer ingekocht van 15 kilo en het was hun goede voornemen om deze zak in 2019 helemaal leeg te eten. Zelf denken ze dat dat al gelukt is, maar er zit nog een paar kilo in de voorraademmer. Nu Freek alleen over is gebleven zal hij daarmee het einde van 2019 wel gaan halen.

Crazy Guinea Pig Lady

Veel bloggers hebben katten en noemen zich Crazy Cat Lady’s. Ik vind katten ook best leuk en pas soms op Jip en Milo, de cats van mijn vriendinnen. In mijn huidige huurwoning mag ik echter geen honden of katten houden en eerlijk is eerlijk: het lijkt mij ook te klein voor een hond of een binnenkat (en een buitenkat is met langs het huis een doorgaande weg en de spoorlijn geen optie). Maar ik heb al bijna mijn hele leven cavia’s, dus ik was blij dat ik die wel mee mocht nemen. Toen ik deze woning toegewezen kreeg had ik Freek en Frinn amper drie weken, dus het zou ook wel triest zijn geweest als cavia’s ook verboden waren geweest. Daarom bedacht ik voor mezelf de titel Crazy Guinea Pig Lady, maar die hashtag bleek op instagram zowaar al te bestaan, dus ik was niet de eerste die dat idee had.

Wat is er leuk aan cavia’s?

  • Ze maken schattige geluidjes: *wiet* en *prr*
  • Het zijn zachtaardige, vriendelijke dieren. Ze zullen niet zo gauw agressief gedrag vertonen, zolang jij hen geen pijn doet.
  • Het zijn echte knuffelbeesten
  • Ze zijn van nature vegetariër, dus ik hoef me niet bezig te houden met de kwestie dat ik geen vlees/vis eet, maar mijn huisdier wel (dat zou met een kat of hond wel moeten).
  • Cavia’s zijn makkelijk te verzorgen, je hoeft ze niet 3x per dag uit te laten en je kunt ze makkelijk een dagje alleen thuis laten
  • Cavia’s zijn sociale dieren, dus je moet er eigenlijk wel minstens twee hebben

Wat is er minder leuk aan cavia’s?

  • Je kunt cavia’s niet zindelijk maken; ze poepen en plassen overal. Ook op jou als je ze te lang op schoot hebt. En als je goed kijkt zie je op de foto dat ze ook al in de lege voerzak hebben gepist. En Frinn met zijn lange haren, ging er dan ook nog doodleuk doorheen lopen.
  • Mijn huidige cavia’s drinken best wel veel en plassen daardoor ook veel, waardoor ik het hok behoorlijk vaak schoon moet maken, vooral in de zomer.
  • Freek en Frinn kunnen samen heel erg hard piepen (officieel heet het fluiten, ik noem het “wieten”), het is dan net of er een alarm afgaat en dat kunnen ze heel lang volhouden, als ze menen dat ze uitgehongerd zijn (dat vinden ze vrij vaak)
  • Ze lopen de vulling van houtvezel uit hun kooi, dus ik moet vaak stofzuigen
  • Een langharige cavia, zoals Frinn, moet af en toe bijgeknipt worden en dan deed hij net alsof hij geslacht wordt, wat het allemaal nog veel vervelender maakt
  • Twee mannetjes samen gaat niet altijd goed. Freek en Frinn gaat gelukkig heel goed samen, waarschijnlijk omdat ze broertjes zijn en dus hun hele leven al samen zitten. Maar mijn vorige mannetjes (Fabin en Fluff) hadden een leeftijdsverschil van bijna twee jaar en op een bepaald moment vocht de jongere cavia de oudere cavia het hok uit. Op een bepaald moment was het niet meer leefbaar voor de oudere Fabin en heb ik ze voorgoed uit elkaar gehaald. Ik was dus een klein beetje huiverig toen ik weer met twee mannetjes begon.

Throwback Thursday: 21 februari 2012

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 21 februari 2012:

Mijn moeder en ik verbleven een midweek op de Veluwe en gingen, ondanks het koude weer, elke dag geocachen in de omgeving.

Het verslag:

3662. Groevenbeek
Maker: Somertjes
Type: Multi
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 21 februari 2012
Plaats: Ermelo

3663. Landgoed ’s Heeren Loo – Lozenoord
Maker: B@dger
Type: Multi
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 21 februari 2012
Plaats: Ermelo

3664. Beestjes kijken op “De Klink”
Maker: Bbommel & Pipiwag
Type: Multi
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 21 februari 2012
Plaats: Ermelo

3665. Oproep: B@dger is zijn GPS verloren!
Maker: B@dger
Type: Multi
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 21 februari 2012
Plaats: Ermelo

3666. HECC: Harderwijks Eerste Carpool Cache
Maker: Bbommel
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 21 februari 2012
Plaats: Ermelo

3667. De Haspel
Maker: Somertjes
Type: Multi
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 21 februari 2012
Plaats: Ermelo

De tweede dag van onze vakantie begon bewolkt, maar het is de hele dag droog gebleven en ’s middags klaarde het weer steeds meer op. We begonnen met een cache die ons wel interessant leek, op basis van omgevingsomschrijving en cachenaam, namelijk Groevenbeek.
We startten op een parkeerplaats aan de rand van de heide. Daar wemelde het van de mensen die hun honden aan het uitlaten waren en daardoor misten wij Indy, de hond van mijn ouders (en met wie ik opgegroeid ben) die de maand ervoor overleden was.

De tocht ging over de heide, er stond best een stevige wind, dus het was een beetje koud. Opeens kwamen we een omheind stukje heide tegen en we vroegen ons af waarom het was. Op het bord stond dat er een ven binnen het hek lag en dat moest beschermd worden. Wij staarden over het hekje, naar het mini-vennetje ter grootte van een flinke regenplas, keken vervolgens elkaar aan en schoten keihard in de lach…sorry, maar ik ben opgegroeid te midden van de Oisterwijkse vennen en die zijn allemaal vele malen groter dan dit.

groevenbeek1

De wandeling ging verder door het bos, dat vonden we prettig, want nu liepen we uit de wind. Toen we bij een slagboom een berekening aan het maken waren, vroeg een vrouw ons of het allemaal lukte. We vragen ons nog steeds af, of die vrouw een geocacher was, ik heb dat namelijk niet meer kunnen achterhalen.
In het bos lag ook landgoed Groevenbeek, een oud landgoed, dat al in de vroegste jaren van de 19e eeuw een eigen watertoren had en een eigen agregator voor elektriciteit. Het huis werd nog steeds bewoond, was een mooi huisje.

De route eindigde op het wandelpad voor visueel gehandicapten, voor blinden en slechtzienden dus. In Ermelo is Bartimeus gevestigd, een school voor visueel gehandicapten, dus ik denk dat het wandelpad in de eerste plaats is aangelegd voor leerlingen van die school. Ik vond het wel een goed initiatief, het moet heel frustrerend zijn als je zoveel informatie mist die zienden wel hebben.
We vonden de cache en wandelden daarna terug over de heide naar Reno (mijn voormalige auto). De wind was nu veel minder, dus dat was wel fijn.

groevenbeek4

Wij gingen caches doen op Landgoed ’s Heeren Loo, een instelling voor verstandelijk gehandicapten. Dit was een behoorlijk groot terrein en er lagen dan ook drie multi-caches. We deden eerst de multi die vernoemd was naar het landgoed en die leidde ons langs alle voorzieningen op het terrein. Er was van alles, een zwembad, een sporthal, sociale werkplaatsen, een school en een theehuis, waar we iets gedronken hebben. De cache lag vlakbij de kinderboerderij en daar lag onze volgende cache. Die cache was maar een paar honderd meter, maar wij hebben er heel lang over gedaan, want we vonden het leuk om alle beestjes te bekijken. Ik had het liefst de complete kinderboerderij mee naar huis genomen. Ze hadden superlieve koeien en kalfjes, konijnen met hele grote oren en een heel grote cavia-bak met rex-cavia’s erin en die hadden een groot kasteel waar ze wel met vijf cavia’s tegelijk in konden zitten. Zoiets zouden Farah, Finne en Fidro eigenlijk ook moeten hebben, hoeven ze nooit meer ruzie te maken over wie er in het huisje mag zitten (je raadt het waarschijnlijk al, maar Farah, Finne en Fidro waren de cavia’s die ik toen had).

Er was ook een geit met een heel scheef gebit die net Dracula leek en een witte pauw die de hele tijd ruzie maakte met een kalkoen. Na al die beesten was ik al bereid om de cache een favorite te geven, maar toen hadden we de cache zelf nog niet gezien. Twee zijdes van de kinderboerderij waren omringd met water, dit vormde een grote vijver (ja, die was veel groter dan het “ven” van Groevenbeek) en midden in die vijver lag een eilandje. Aan een boom op dat eilandje hing de cache, maar die moest je via een ingenieus touwennetwerk naar je toe trekken. Heel gaaf gemaakt, ook omdat die touwen ons nog niet opgevallen waren, toen we de bomen op het eiland moesten tellen voor de andere multi die we hiervoor gedaan hadden. Ik trok de cache naar ons toe, dat duurde nog wel even. We logden en daarna moest hij op dezelfde manier terug naar het eiland. Deze cache kreeg dus een favorite.

groevenbeek2

We waren alweer op weg naar de auto, toen mijn moeder zei dat ze dacht dat er nog een cache op het terrein lag, eentje die ik niet ingeladen had. Ik nam haar gps over en er was inderdaad een soort van letterbox. Ik vulde het verhaal zelf in en daardoor hoefden we niet op het startpunt te beginnen. We hadden dus een zeer snelle multi-found, maar eigenlijk had dit een letterbox moeten zijn. Het idee was wel grappig, we moesten de verloren GPS van B@dger vinden en het logrolletje zat inderdaad in een oude GPS verstopt.

Nu was het dan toch tijd om terug naar de auto te gaan. We konden nog een korte multi doen voor zonsondergang. Onderweg daarna toe passeerden we de carpoolcache van Harderwijk, dus die pakten we ook even mee.  Op de carpoolstrook stonden allemaal vervelende mannen met ronkende auto’s, die maar niet weggingen. Gelukkig hadden ze geen aandacht voor ons en lag de cache nog een stukje het naastgelegen bos in.

Ter afsluiting van de dag deden we nog de multi De Haspel. Die liep door een bos en er was op zich niets mis mee, maar hij was langer dan we dachten, we wisten van tevoren niet goed waar we aan begonnen. De vragen waren niet allemaal eenduidig en op het einde maakte ik ook nog een rekenfoutje, maar gelukkig vonden we de cache toch nog. Het was wel handig om op 1 GPS de beschrijving te laten staan en op de andere de waypoints in te voeren, dat scheelde een hoop gescroll.

groevenbeek3

Dit was de laatste cache van de dag, we keerden terug naar ons vakantiehuisje om te eten.

Wat ik hier op 21 februari 2019 nog aan toe te voegen heb:

Ja, dat vennetje met dat hekje, als ik daar aan terug denk, moet ik nog steeds lachen.

Indy werd 14,5 jaar oud, we missen hem soms nog steeds wel eens. Of eigenlijk het in huis hebben van een hond. Er is helaas nooit een andere hond gekomen, omdat mijn ouders te weinig thuis zijn.

Ook dat kasteel voor de cavia’s is er nooit gekomen, want dat zou niet in hun hok gepast hebben. Mijn huidige cavia’s Freek en Frinn wonen in hetzelfde hok als de cavia’s van toen, maar ze hebben wel een groter huis gekregen waar ze makkelijk met z’n tweeën in kunnen zitten. Ook zitten ze graag op het dak van het huis.

 

Tuesday TAG: Furry Friends

Je komt ze heel vaak tegen op blogs: TAGS. Vragenlijstje over een bepaald onderwerp die dan ingevuld worden. Stiekem vind ik ze best leuk en daarom ga ik voorlopig om de twee weken een TAG invullen en op mijn blog plaatsen. Mocht je nog een leuke TAG voor mij weten, dan hoor ik dat graag in de comments.

Dit keer gaan de vragen niet over mij, maar over mijn huisdieren.

Wat zijn de namen van je huisdieren?

Freek en Frinn. Mijn cavia’s krijgen altijd een naam die begint met de letter F. Dat is ooit begonnen als grapje, tegenwoordig is het uitkiezen van een F-naam serious business. 

Wat voor soort dier is het en welk ras?

Het zijn dus cavia’s. Om precies te zijn mijn achttiende en negentiende exemplaar. Het is geen speciaal ras, gewoon “bastaard-kruising” van van alles en nog wat, haha. Hoewel Freek en Frinn broertjes zijn uit hetzelfde nestje, lijken ze – op de kleuren na – niet echt op elkaar. Freek is overwegend zwart met enkele bruine vlekken, waarvan een grote op zijn zijkant. Hij heeft US Teddy haar, wat heel zacht aan voelt. Ik had nog nooit eerder een cavia met dit soort beharing. Frinn is een borstelcavia, zijn haar blijft groeien en daardoor veranderd hij soms van uiterlijk. Soms lijkt hij op een sheltie-cavia, andere keren toch weer meer op een ruige borstelcavia. Hij heeft maar liefst vier kleuren: zwart, twee kleuren bruin en een beetje wit op zijn neus. Af en toe moet ik hem bij knippen, maar dat vindt hij nooit zo leuk.

Hoe lang heb je je huisdieren al?

Sinds juli 2017, dus dat is nog niet zo heel lang. Ze zijn dan ook nog geen jaar oud. Maar hiervoor heb ik al heel veel andere cavia’s gehad (ook wel andere dieren, maar cavia’s zijn favoriet). Ik weet alle namen van de guineapigs of the past nog (en ook nog hoe ze eruit zagen): Pluis, Pluus, Vlekje, Willie, Ivy, Fleur, Harry, Frodo, Tijger, Frank, Flint, Figo, Farah, Finne, Fidro, Fabin en Fluff. Je ziet dus wanneer de F-namen zijn begonnen ;>)

Hoe kom je aan je huisdieren?

Deze twee heb ik gekregen van een nicht van mij. Zij heeft af en toe een nestje cavia’s, waarvan dan schattige foto’s op facebook verschijnen. Vorig jaar juni stierven mijn vorige cavia’s Fabin en Fluff allebei binnen een week tijd. Ik had toen voor het eerst in bijna zestien jaar geen cavia’s meer. Precies in die week zijn Freek en Frinn geboren. Ik miste al na een paar dagen mijn daily fluff. Uiteindelijk heeft mijn cavia-loosheid dus maar enkele weken geduurd.

Hoe oud zijn je huisdieren?

Ze zijn begin juni 2017 geboren. Bijna 1 jaar oud dus.

Wat is er zo grappig aan de persoonlijkheid van je huisdieren?

Ik houd van de geluidjes die cavia’s maken. *wiet* en *prr*. Het zijn heel gezellige huisdieren. Deze twee zijn ook heel knuffelig. Ze zitten graag in mijn nek en soms gaan ze me zelfs likken. En in tegenstelling tot de vorige twee (Fabin en Fluff, die niet samen in een hok konden wonen) kunnen ze gelukkig goed met elkaar overweg. Ik weet niet wie van hen de baas is (het alpha-mannetje), volgens mij wisselt dat regelmatig. Ze zijn wel stronteigenwijs, maar dat is cavia-eigen, denk ik. Ook is de ander jaloers, als ik er eentje uit haal om te knuffelen. Daarnaast zijn ze nu nog heel lenig (ik denk omdat ze nog jong zijn), ze springen heel gemakkelijk bovenop hun huisje.

Hoe belangrijk is de band die je hebt met je huisdieren?

Ik heb huisdieren voor de gezelligheid. Ik woon alleen, dus dan is het leuk als er tenminste iemand blij is als je binnen komt. Maar het is niet zo dat ik ze “mijn kinderen” noem ofzo, dat vind ik dan weer te ver gaan. Gewoon “mijn caafs”.  Daarnaast heb ik voor huisdieren gekozen, dus dan vind ik ook dat ik ze goed moet verzorgen tot aan hun einde. En ja, als er eentje dood gaat vind ik dat jammer en ben ik er een paar dagen verdrietig van, maar daarna is het ook weer goed: je weet dat dieren een stuk korter leven dan mensen. Hopelijk worden deze weer een jaar of vijf oud in goede gezondheid.

Wat zijn je favoriete herinneringen die je hebt gehad met je huisdieren?

De gekke capriolen die ze uithalen om de lekkerste hapjes te pakken te krijgen. Overigens hebben ze een heel gezonde smaak, want ze zijn dol op groenten en hooi. Paprika is favoriet, die verslinden ze inclusief de witte stukken en zaadjes. Ze eten dus ook regelmatig mijn “groente-afval” op. Zij blij, ik blij.

Welke koosnaampjes geef jij aan je huisdieren?

Freek noem ik soms Punky, vanwege zijn punkhaar. En Frinn noem ik heel vaak Zwabber, vanwege zijn uiterlijk.

 

DSC00008
Freek (links) en Frinn (rechts)

 

Freek en Frinn

Op mijn achtste kreeg ik mijn eerste cavia: Pluis. Die werd gevolgd door broertje Pluus en halfzusje Vlekje. Na die eerste ronde cavia heb ik een paar jaar hamsters gehad, maar die vond ik toch minder leuk, omdat ze niet zo oud worden en aan het einde heel erg aftakelen.

Op de dag na mijn vijftiende verjaardag kwam Willie in huis en sindsdien heb ik non-stop cavia’s gehad. Ik kan het niet laten, ik ga even alle namen opnoemen, in volgorde van komst: Willie, Ivy, Fleur, Harry, Frodo, Tijger, Frank, Flint, Figo, Farah, Finne, Fidro, Fabin en Fluff. Je ziet dus waar ik over ben gegaan op F-namen. Even had ik zelfs zeven cavia’s, maar ik moet toegeven dat dat wel erg veel was. Meestal had ik er tussen de twee en de vier tegelijkertijd. Ik heb nooit echt een voorkeur gehad voor mannetjes of vrouwtjes, dus de stand is dan ook zo’n beetje gelijk.

 

fabinfluff5
Fluff en Fabin

 

Toen Fluff en Fabin in de eerste week van juni allebei zijn overleden, was dat het eerste moment in zestien (!) jaar, dat ik helemaal geen cavia’s meer had. De eerste dagen wilde ik even helemaal geen cavia’s. Maar dat veranderde al snel. Ik kon niet wennen aan die lege plek in huis, waar hun hokken hadden gestaan.

Ik liep door de supermarkt en de wortels waren in de aanbieding. Ik had al een zak in mijn mandje liggen, toen ik besefte dat ik helemaal geen cavia’s meer had. En dat ik zelf geen kilo wortels ging opeten. Dus de zak ging terug.

Normaal gesproken volgde er een fluitconcert als de koelkast open ging, maar nu bleef het akelig stil. Ik miste zelfs de herrie van als Fluff aan de tralies van zijn hok ging rammelen.

En ik miste het om iets aaibaars en knuffeligs in huis te hebben.

Helemaal huisdierloos was ik nog niet, want ik had de wandelende takken nog. Er kwamen een heleboel eitjes uit in juni, dus ik heb nu een heleboel mini wandelende takjes (nimfen). Maar ja, die zijn niet aaibaar. Ze zijn zelfs zo klein, dat je ze amper op kan pakken zonder ze fijn te knijpen. Van mijn drie grote wandelende takken gingen er ook nog eens twee dood. Nou is dat wel normaal bij wandelende takken: ze leven niet langer dan ongeveer een jaar. Hun primaire doel in het leven is om zich voort te planten en dat hadden ze gedaan. Er is nu nog 1 laatste grote tak over.

In de eerste week van juni werden er ook weer kleine caafjes geboren bij de cavia’s van mijn nicht. Zij heeft een heleboel cavia’s en wel vaker jonkies, waarvan dan schattige foto’s verschijnen op facebook. Of ik interesse had in 1 of 2 baby-caafjes. Ik kreeg foto’s van drie kleine babycaafjes en tja, je bent een Crazy Cavia Lady of niet, ik was totaal verkocht. Het waren alledrie mannetjes, dus ik kon er twee uitkiezen. Beetje zielig voor nummertje drie, maar het hok is te klein voor drie stuks en ik moest ook nog rekening houden met mijn huisgenoten, die niet allemaal even cavia-minded zijn als mij ;>) Ik zag al aan moeder- en vadercavia dat het grote cavia’s gaan worden.

Grappig detail: Mijn allereerste cavia’s Pluis, Pluus en Vlekje kwamen ook al via dezelfde nicht. En Harry ook trouwens, maar dat was later.

Afgelopen weekend heb ik ze opgehaald. Ze heten Freek en Frinn. Qua vacht en kleurverdeling lijken ze gelukkig helemaal niet op Fabin en Fluff. Dat vind ik eigenlijk wel fijn. Het zijn dus broertjes en ik hoop daarom dat ze wel hun hele leven vreedzaam samen in een hok kunnen wonen. De oude kooi, waar Fabin en Fluff aan het begin samen in woonden is dus weer tevoorschijn gekomen en schoon gemaakt. Twee cavia’s samen in een hok, vind ik toch gezelliger van twee losse hokken. En het is ook wel fijn als je ze tegelijkertijd vast kan houden.

IMG-20170702-WA0005

Freek heeft US-Teddyhaar, dat betekend dat hij een soort langer stekelhaar heeft, wat heel zacht aanvoelt. Ik heb nog nooit eerder een cavia met teddyhaar gehad, dus dat is leuk. Hij is overwegend zwart, maar heeft wat donkerbruine vlekken, waaronder een langwerpige op zijn linkerkant.

IMG-20170702-WA0008

Frinn is kleiner dan zijn broer en ziet er ook totaal anders uit: hij is een borstelcavia met lang punkhaar dat echt alle kanten opsteekt. Als je hem aait, gaat het helemaal door de war. Fluff was ook een ruige borstelcavia, maar Frinn is nog veel ruiger. Op sommige plekken is zijn haar zo lang, dat hij wel een beetje een sheltie lijkt. Ik ben benieuwd hoe hij er uitziet als hij volgroeid is. Nu is het net zwabber met oogjes. Hij heeft drie kleuren: zwart – bruin – wit, maar hij heeft meer van de eerste twee kleuren, dan van het wit.

Mijn achternichtjes hebben ze goed handtam gemaakt, dus ze zijn heel aaibaar en knuffelig. Ze moeten nog wel een beetje wennen aan hun nieuwe huis, maar dat komt vast wel goed. Ik zou ook even moeten wennen als ik weggerukt wordt uit een hele groep cavia’s en in een doos wordt gestopt en vervoerd moet worden per auto. Ondertussen lopen ze al voorzichtig wat rondjes door het hok en ze kunnen “wieten” (zo noem ik het fluiten) en ze lusten wortel. Dus het zijn echte cavia’s ;>)

Mijn cavialoosheid heeft dus amper vier weken geduurd…waaruit maar weer blijkt: een leven zonder aaibare huisdieren is niets voor mij.

De foto van Fabin en Fluff is door mijzelf gemaakt. Mijn moeder maakte de foto’s van Freek en Frinn, ze heeft ze nog net niet van mij afgepakt…

 

 

 

 

Sweet goodbyes

In een week tijd zijn allebei mijn cavia’s overleden. Op 1 juni vond ik Fluff dood in zijn hok. Op 7 juni moest ik de beslissing nemen om Fabin in te laten slapen.

En ondanks dat ik al jaren volwassen ben en dit cavia nummer zestien en zeventien in mijn leven waren, is het einde van een huisdier de ultieme manier om mij keihard aan het janken te krijgen. Ik kan daar heel erg ontzettend niet tegen.

Ruim vier jaar geleden (april 2013) haalde ik ze samen op uit Cavia-opvang Caviaplein. Fabin was toen al twee jaar oud en was door zijn vorige eigenaars naar de opvang gebracht omdat hij eenzaam zou zijn. Bij de opvang kreeg hij een vriendje, in de vorm van Fluff, toen nog een klein baby-beertje, geboren in februari 2013.

Fabin was de driekleurige, gladharige cavia: bruin – zwart – wit. Fluff was de zwarte borstelige cavia, met een lichtbruine streep over zijn neus. Een mooi stelletje samen. In de opvang waren ze Fabian en Fluff gedoopt. Het is al jarenlang traditie om mijn cavia’s een naam te geven die begint met een F. Dat begon ooit als een grapje, maar is nu serious business. Ze konden dus zo blijven heten. In het geval van Fluff bleef dat ook zo. Maar ik vond Fabian een vreselijke kaknaam voor een cavia, dus haalde ik er na een paar dagen een letter tussenuit en werd het Fabin. Ik vond dat wel lekker fantasy-achtig klinken.

Dit waren zo’n beetje de eerste foto’s die ik van hun maakte. Op de rechter is Fluff nog echt een baby-cavia, op de rechter is hij al een stuk gegroeid.

Ik heb mijn huisdieren voor de gezelligheid, het zijn mijn huisgenoten. Cavia’s maken gezellige geluidjes en dat is leuk als je thuis komt. Meestal heb ik vier huisdieren tegelijk. Ik had dan ook al twee andere cavia’s toen Fabin en Fluff kwamen. Zij kwamen in de plaats van konijn Fender en cavia Fidro, die destijds ook vlak na elkaar dood zijn gegaan. Die andere twee cavia’s waren Farah en Finne. Dat waren twee vrouwtjes. Ik hield de mannetjes en de vrouwtjes altijd strikt gescheiden, want jonkies was niet de bedoeling, daarvoor waren de dames al te oud. Daarom heb ik maar 1 foto waar ze allevier tegelijkertijd op staan, samen met de logeerschildpadden van mijn tante en oom. Ze zijn met z’n allen andijvie aan het eten, wat bij mijn jongste broertje deze uitroep ontlokte: fuck segregation! Tja, de zoogdieren en de reptielen aten alle zes andijvie. Best grappig.

fabinflufffarahfinne

Fluff was een heel drukke cavia, terwijl Fabin juist heel rustig en lief was. In het begin was Fluff nog kleiner en banger en verstopte hij zich achter Fabin. Maar toen hij Fabin voorbij gegroeid was en ook nog eens een stuk zwaarder bleek te zijn, vond hij dat de rangorde opnieuw bepaald moest worden. En Fabin, die suffie, liet zich opjagen door de jongere, dominante Fluff en gaf ook al zijn eten af. Dat was dus niet echt een geschikte situatie. Uiteindelijk besloot ik dat het beter was om ze uit elkaar te halen. Vanaf dat moment leefden ze gescheiden, ieder in hun eigen hok. Die hokken stonden wel naast elkaar, dus ze konden elkaar wel horen, zien en ruiken. Echt veel belangstelling hadden ze niet meer voor elkaar, alleen tegen etenstijd gaven ze nog wel eens een gezamenlijk fluitconcert. Alleen hield Fabin zich keurig aan de avond als het aan etenstijd lag. En Fluff vond dat hij altijd honger had en ging ook aan de tralies van zijn hok hangen, want dat maakte lekker veel herrie en dan kon hij fijn veel aandacht trekken. Fabin had niet eens tralies op zijn hok, die kwam nog niet eens op het idee om aan zijn hok te knagen.

Niet dat ze op eetgebied iets te klagen hadden. Ze kregen van alles: diverse groenten, hooi en hard voer. Soms ook nog wel eens een stukje hard brood. Fabin en Fluff waren niet kieskeurig, eigenlijk aten ze allebei alles wat ik hun voorzette. Fabin at alles op zijn gemak op, die genoot echt van zijn eten. Fluff schrokte alles naar binnen, alsof de duizendkoppige hydra-cavia achter hem stond om het af te pakken.

Soms had ik ze nog samen buiten de hokken, meestal als ik een foto-idee had. Meestal was het dan Fluff die Fabin aan wilde vallen. Hij was echt niet meer gesteld op zijn voormalige hokgenootje. Tja, ik vond dat wel jammer. Ik ga in ieder geval nooit meer twee mannetjescavia’s nemen met zo’n groot leeftijdsverschil (van twee jaar).

Fluff en vooral Fabin waren erg fotogenieke cavia’s. Fabin ging er ook echt voor zitten. Mijn social media wemelde door de jaren heen dan ook van de caviafoto’s. Tja, andere mensen zijn Crazy Cat Ladies. Ik ben een Crazy Cavia Fan. Met sinterklaas maakte ik altijd de wortel-in-de-schoen-foto. Altijd succes.

Tja, op de dag dat je cavia’s in huis haalt denk je er niet aan dat ze ook ooit weer dood gaan. Dat is maar goed ook. Iedere keer als er eentje doodgaat denk ik: ik wil er nooit meer een, want ik vind dit zo vreselijk. Waarbij ik dan vergeet dat ze wel een goed leven hebben gehad. En dat ik er ook jarenlang plezier van heb gehad. In het geval van Fabin en Fluff dus ruim vier jaar.

fluff

 

Fluff had begin mei last gehad van een verstopping. Ik dacht eigenlijk dat hij daar toen niet doorheen zou komen, maar hij heeft dat toch gered, na een massage en het wondermiddel paardenbloem. Het ging eigenlijk weer heel goed met hem: hij at en dronk weer goed, hij poepte weer en hij hing weer als vanouds aan de tralies. Toch vond ik hem dus een paar weken na zijn ziekte dood in zijn hok. Of er was dus meer aan de hand of de verstopping had hem toch te erg verzwakt. Hij is vier jaar en drie maanden oud geworden.

 

DSC04179

Fabin was dus heel even de enige cavia in huis en hij leek ondanks zijn zes jaar nog prima in orde. Helaas kreeg hij een beroerte, dat is iets wat je niet aan kan zien komen. Hij was er zo zielig en slecht aan toe, dat ik hem in heb laten slapen.

Cavia’s zijn prooidieren met een heel hoge pijngrens. Als wij ontdekken dat ze ziek zijn, zijn ze vaak al te ver heen om er nog iets aan te doen. Dat is iets wat altijd moeilijk zal blijven. En zo twee binnen een week tijd is wel even heftig.

Fabin en Fluff kwamen dus tegelijkertijd in huis en zijn nu ook zowat samen gegaan. Ondanks dat ze dus niet de beste vrienden waren en gescheiden woonden, zullen ze daardoor ook altijd samen in herinnering blijven.

Fluff en Fabin, sweet goodbeyes!

20160920_100910

Alle foto’s bij deze blog zijn door de jaren door mij zelf gemaakt. Starring Fabin en Fluff natuurlijk. De woorden “sweet goodbyes” komen uit het afscheidsliedje van de band Krezip.

“Tears in your eyes, sweet goodbyes”