Geocachingverhalen uit het verleden: Goud uit het Baksche Ven

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 10 juni 2014

De dag waarop ik na drie pogingen dan eindelijk de “goudschat” uit het Baksche Ven op kon graven.

Het verhaal:

De nieuwe Meelhopper kwam uit op een vrijdag dat we toevallig allebei vrij waren. En hij bleek ook nog in Oisterwijk te zijn en daarmee onze nieuwe dichtstbijzijnde niet gevonden cache. ’s Morgens hadden we allebei andere verplichtingen, dus konden we ’s middags pas op jacht. Daardoor ging het eremetaal sowieso aan onze neus voorbij.

Elitaire zwemvereniging

De caches van Meelhopper zitten altijd vol geniepige dingen, dus wij waren op het ergste voorbereid. Ik had zelfs heel de regels van zwemvereniging ’t Baksche Ven door zitten lezen, dat is echt een elitaire club, je moet eerst jaren aspirant-lid zijn (met rare regels als de tijdstippen waarop je mag komen zwemmen en geen stemrecht bij vergaderingen) voor je echt lid mag worden. Gelukkig hoeven wij geen lid van deze zwemvereniging te worden, want met de kanovereniging hebben wij het Staalbergven al regelmatig ter beschikking als “privé-zwembad”.

Take one

Maar goed, gewapend met verrekijker, opschrijfboekje, zaklamp, magneetklauw en pen gingen we op jacht. De verrekijker hadden we vrijwel meteen nodig om een getal op een elektriciteitsmast te lezen. Het duurde even voor ik dat scherp had gesteld, want ik heb niet zo’n goede verrekijker, het is een goedkoop dingetje uit de ANWB-winkel, betaald met een ANWB-cadeaubon. We lazen goed en misten geen informatie.

We moesten zo’n kubus-puzzel oplossen, daar waren we wel even mee bezig, maar het lukte wel, omdat er getallen op stonden en daarmee konden we het aan elkaar puzzelen. We liepen door het bos van ’t Baksche Ven (waar je amper een glimp van opvangt, want er staat een groot hek omheen) naar het Galgenven. Nadat we het mooie stukje rondom het ven hadden gelopen, kwam waypoint 6. Dat werd helaas waypoint terror, want er stond een soort van dubbele projectie op en wij begrepen hem niet. Ik had iets geniaals bedacht met twee projecties vanuit het genoemde punt en dan kruisten we het pad “achter” het Galgenven. Anke vond dat wel logisch klinken, dus wij ons op dat pad een ongeluk gezocht naar een omgevallen boomstronk, want dat was de hint, maar niets gevonden.

Omdat het al laat in de middag was, zijn we terug gelopen richting de auto. We hadden wel een spoilerfoto van de cache-locatie en de bomen langs het zandpad naar de auto leken daar erg op, dus nog een paar keer de bosjes ingedoken, maar helaas niets gevonden. Er waren te veel mogelijkheden. Wel heel jammer, want we hadden de TTF nog kunnen hebben.

Take two

Op mijn eerstvolgende vrij dag ging ik terug, ondanks dat het miezerde. Maar ja: Life isn’t about waiting for the storm te pass, it’s about learning to dance in the rain. En daarom ging ik dus in de regen op pad om mijn nieuwste ideeën te testen. Ik werd achtervolgd door een speurtocht-lopende school en dat zoekt nogal irritant. En ik fietste met mijn fiets een stuk door het bos om niet te hoeven lopen. Heb alleen het stuk rondom het ven gelopen, omdat je daar niet mag fietsen. Helaas waren mijn nieuwe ideeën ook niet goed, dus na een uur of twee doelloos rondlopen en fietsen in het bos, toch maar weer naar huis gegaan.

Waar ik ’s avonds de meest geniale ingeving tot nu toe kreeg. Om de tweede projectie vanuit het eerste geprojecteerde punt te maken. Meteen uitgevoerd en dan kwam je in het bos uit tussen het Galgeven en het pad aan de rechterzijkant (ik heb precies de plattegrond van het bos in mijn hoofd en begrijp nu precies wat ik bedoel). Ik had daar laatst een nieuw pad gezien, maar toen niet gevolgd. Daar moest het zijn! Dan hadden we alleen helemaal niet om het Galgeven heen hoeven te lopen, wat ook weer  zou kloppen met het log van Huijgers die beweerde dat de cache van Meelhopper nauwelijks de paden van de Breksche Hoven zou volgen. En die route loopt wel rondom het hele ven heen.

Helaas werd ik toen ziek en kon ik op mijn volgende vrije dagen mijn nieuwe bevinding niet controleren.

Take three

Vandaag was het dan toch zo ver. Het was stralend weer, dus in korte broek. Wel deet opgedaan, maar dat was niet zo zinvol. Ik ging weer met mijn fiets, maar de nacht ervoor was het onweer flink tekeer gegaan, dus het pad stond vol met grote modderplassen. Ik vond de ingang van het paadje en even later met behulp van de spoilerfoto ook waypoint 7.  Hier zat een vreselijke puzzel in van doorzichtige plaatjes met streepjes, die je op elkaar moest puzzelen tot een coördinaat. Maar er stond niet bij wat de onder- of de bovenkant was en ook niet wat links of rechts was, dus plenty mogelijkheden. Ik probeerde eerst logisch na te denken, maar het lukte niet echt. Pas toen ik alles los liet, lukte het ineens wel. Helaas was ik ondertussen wel lek gestoken door de terror-Galgeven-mug, de bewakers van dit stukje bos. Dus ik was blij dat ik verder kon.

Waypoint 8 was ook echt vet geniepig met een nano in een schroef in een paal, maar er waren daar niet veel mogelijkheden, dus ik had binnen twee minuten die schroef los, zodat het niet frustrerend kon worden. Waypoint 9 bleek toen alsnog op de driesprong te liggen, daar hadden Anke en ik nog gezocht bij poging 1. Waypoint 9 was ook nog eens heel simpel, dus dan hadden we de cache toch nog gevonden, omdat de gegevens van wp 7 en wp 8 niet nodig waren om de cache te vinden. Dus klein beetje balen. Ik moest eigenlijk nog een cijfer vinden onderweg, maar dat lukte niet. Om de cache te vinden, had ik nu de spoilerfoto niet meer nodig. Hij lag inderdaad in het bosje aan dat zandpad en we hebben er bij poging 1 bijna overheen gelopen.

Van het cijferslot had ik alleen de eerste twee cijfers, de laatste twee moest ik gokken, maar met een beetje draaien had ik het zo open. Een grote cache was mijn beloning. Toch jammer dat er geen echt goud in zat ;>)

Wat ik hier op 10 juni 2021 nog aan toe te voegen heb:

Ja, dit was een echte frustratiecache. Van de ene kant fijn dat hij zo dicht bij huis was, zodat ik er mooi op de fiets heen kon. Van de andere kant ook irritant, omdat je hem dan uit de dichtstbijzijnde-lijst wil hebben. De cache zit ondertussen al jaren in het archief en veel van de bospaadjes van toen zijn nu weer verboden terrein. Ik ga nog wel regelmatig wandelen bij het Galgenven, omdat het een beetje verborgen ligt in het bos en daarom bij het grote publiek niet bekend is, in tegenstelling tot de vennen aan de overkant van de Moergestelseweg.

Geocachingverhalen uit het verleden: Rondje Bernheze

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 13 mei 2007:

We zijn het hele weekend bezig geweest met Rondje Bernheze; dat was destijds een van de eerste powertrails in onze omgeving; een hele serie caches dicht bij elkaar om snel geocachingpunten te kunnen scoren.

Het verhaal:

De volgende dag moest het Rondje Bernheze natuurlijk worden afgemaakt. Ik houd niet van series die niet af zijn. Pien ging ook mee, die had wel trek in lekker veel founds, dus stapten we met z’n drieën weer in de auto. Het ging weer net als de dag ervoor. Ik weet niet meer wat de echte volgorde van vondst is, dus heb ik ze maar weer in volgorde van nummering van maker Flet gelogd.

Wel grappig is dat Rondje Bernheze 43: Zeveneeuwenpark na twee weken offline werd gehaald wegens vandalisme en dat wij nu één van de weinige teams zijn, die deze wel gevonden hebben. We hadden een goede taakverdeling: ik reed, Anke bediende de GPS en Pien zat achterin de bonuscache te berekenen. We konden alles prima vinden, behalve Rondje Bernheze 38: Topwortel, die echt goed verstopt zit. Dat is de enige waar we voor terug hebben gemoeten.

We kwamen verschillende andere teams tegen, die allemaal een andere volgorde reden dan wij. Ook hadden we twee keer een gesprekje met een cache-buurman. Beiden mannen begrepen maar niet waarom er steeds mensen uit auto’s stapten met vreemde apparaatjes die dan rond bomen liepen en na een paar minuten weer verdwenen.

Helaas hebben we ook de bonus niet gevonden. Ergens hadden Anke en ik iets fout gedaan, maar we wisten niet waar. Later in de week deed Nopi de caches die wij op zaterdag hadden gevonden en zij ontdekten onze fout. Anke en ik moeten dus nog een keer terug voor de bonuscache en voor nummertje 51, de vervanger van Zeveneeuwenpark. Aan Rondje Bernheze hebben we niet alleen 50 founds overgehouden, maar ook een geweldig weekend gehad.

Wat ik hier op 13 mei 2021 nog aan toe te voegen heb:

Een heel weekend rondrijden met de auto om zoveel mogelijk geocaches te vinden zo nu niet meer mijn idee zijn van een “geweldig weekend”. Als ik nu een serie caches doe, kies ik als vervoersmiddel de fiets of mijn voeten. Maar toen waren powertrails nog heel nieuw en wij wilden ook graag eens zoveel geocachingpuntjes op een dag scoren. Verder is het ook vrij ongebruikelijk dat ik hier de chauffeur was en de gps niet in handen had.

Informatie:

Rondje Bernheze zit al lang in het archief.

  1. Rondje Bernheze 02: Curvestone
  2. Rondje Bernheze 04: Effe Strekken
  3. Rondje Bernheze 05. De Sluis
  4. Rondje Bernheze 06: Geluidswal
  5. Rondje Bernheze 08: Peelrandbreuk
  6. Rondje Bernheze 09: Halley
  7. Rondje Bernheze 10: Zevenbergen
  8. Rondje Bernheze 11: ’t Rundje
  9. Rondje Bernheze 12: 10 Meter bos
  10. Rondje Bernheze 13: Het Kasteeltje
  11. Rondje Bernheze 15: Langven
  12. Rondje Bernheze 18: Venloop
  13. Rondje Bernheze 20: Landscape
  14. Rondje Bernheze 23: Holletje
  15. Rondje Bernheze 24: De Stroom
  16. Rondje Bernheze 27: Heide 1
  17. Rondje Bernheze 29: Broedplaats
  18. Rondje Bernheze 30: Berkenpuistje
  19. Rondje Bernheze 31: Heide 3
  20. Rondje Bernheze 33: Den Berg
  21. Rondje Bernheze 34: IJzerwater
  22. Rondje Bernheze 35: Waterput
  23. Rondje Bernheze 36: Bestuur en Ontspanning
  24. Rondje Bernheze 38: Topwortel
  25. Rondje Bernheze 40: Het Knotje
  26. Rondje Bernheze 43: Zeveneeuwenpark
  27. Rondje Bernheze 44: Heikantsedijk
  28. Rondje Bernheze 47: Heide 2
    Maker: Flet
    Type: Traditionals
    Gevonden op: 13 mei 2007
    Heideroosjes: Anke en Maartje
    Nopi: Pien
    Plaats: Bernheze

Geocachingverhalen uit het verleden: Waterpret

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 15 april 2009:

Anke en ik gingen allerlei wateracties uitvoeren rondom Den Bosch.

Zwemmen langs de A2

Vandaag was een dag voor gestoorde acties, namelijk watercaches. We hadden al snel na het verschijnen door dat de “oppikker” van Purk langs de A2 geen echte oppikker was, maar eentje waar je wat vreemde activiteiten voor moest verrichten. Dus leenden we de grote auto van de ouders van Anke (want daar past mijn kleine kano mooi achterin), kano-uitrusting mee en op naar de A2. We schrokken nogal van de cache-locatie. Ik had verwacht dat het bij de Pettelaer zou zijn, maar het was veel erger: ingeklemd tussen de A2, het provinciehuis in Den Bosch en een hoop kantoorgebouwen ligt een soort van grote vijver met eilandjes. En op 1 van die eilandjes lag de cache verstopt.

Ik had niet zo’n zin om in dit gebied met mijn kano op mijn schouder rond te gaan lopen, dus besloten we eerst om polshoogte te gaan nemen op locatie. Na een wandeling door de berm en door hoog gras met stekelplanten kwamen we aan op locatie X. Er lag een sloot tussen ons en de cache die ongeveer zo breed was als de Voorste Stroom (een meter of 10). Ik dacht dat ik er wel door kon lopen nadat ik mijn kanokleren had aangetrokken, maar dat viel tegen, ik zakte op diverse plaatsen meteen weg. Dus had ik zoiets: van laat maar zitten. Het wordt zwemmen of de kano halen en in beide had ik niet zo’n zin. Toen zei Anke dat zij wel naar de overkant wilde zwemmen.

Dus trok ik weer mijn gewone kleren aan en Anke mijn kanokleren en sprong ze heel fanatiek de sloot in met een ingevuld logo op haar voorhoofd geplakt. Het bleek dat ze nog een eilandje verder moest zijn en nog een stuk vijver doormoest. Daar was een bos en de cache was slecht zichtbaar. Dus kwam ze toch terug om de GPS op te halen. Met GPS ging ze weer terug door de sloot en de vijver. Ik was ondertussen aan het spelen met het fototoestel op haar telefoon en heb niet alleen Anke in het water, maar ook maar meteen de hele omgeving op de foto gezet. Ik kon Anke vanaf mijn plek niet meer zien, dus ik had geen idee of ze de cache gevonden had of niet. Maar na een tijdje kwam ze juichend tevoorschijn uit de vijver, dus wist ik dat ze de cache had gevonden.

Een nadeel van deze cache was dat er een of ander rottige plant groeide die een ontzettende jeuk veroorzaakte. We waren allebei geraakt door die plant en hebben nog dagenlang jeuk gehad. Heel stom, aan je huid was niet meer te zien dan wat vage rode plekjes, maar het jeukte als een gek. Vooral die nacht na de dag hebben we allebei niet veel geslapen vanwege de jeuk. Dus Oppikker van de A2: geweldige cache, uhum.

Peninsula/Zandmeren

Op naar ons volgende project. Ergens aan het einde van 2007 hadden we de eerste Peninsula/Zandmeren-cache gelopen, maar de tweede was toen te ver weg en eigenlijk ook beter bereikbaar via het water. We zouden terug komen met de kano’s…en dat duurde tot vandaag.

We hadden maar 1 kano bij, mijn rodeo-bootje, dus zou ik gaan kanoën en Anke zou wachten op het land. Dus ik trok mijn kanospullen aan, deed de GPS aan een keycord om mijn nek en stapte op een volgens ons illegale locatie in, uitgezwaaid door Anke. Er waren drie caches die vlak bij elkaar lagen als je over het water ging. Eerst ging ik kijken naar Adolfs Trekschuit, maar na een rondje om het schip werd ik niet echt wijzer van hoe ik de cache moest benaderen. Dus ben ik eerst de Peninsula/Zandmeren op gaan halen en daarna naar de overkant van het water getraverseerd voor Peninsula: Alem. Deze caches waren goed te vinden.

Adolfs trekschuit

Daarna Anke gebeld dat ik nog een keertje op het schip van Adolf wilde proberen te komen en om te vragen welke kant ook alweer bakboord was (Anke heeft gezeild, dus die weet dat). Ik ben nog heel lang bezig geweest met het schip van Adolf. Of beter gezegd om op het schip van Adolf te komen. Ik heb de plek waar de cache verstopt zat wel gezien, maar die zat twee meter boven mijn hoofd. Er was geen ladder of touw om op de boot te komen. Na een paar rondjes om het schip dacht ik een plek te hebben gevonden, waar ik er wel op kon komen, maar dan moest ik in mijn kano gaan staan. Ik was bang om in het water te vallen en de GPS is wel spatproof maar niet volledig waterdicht. Dus GPS, het waterdichte zakje met spullen en mijn peddel op de schuit gelegd. Maar na wat pogingen om er op te klimmen vanuit mijn kano, viel ik in het water en dreef mijn kano af. Dus ik snel achter mijn kano aangezwommen om hem te vangen en daarna weer ingestapt en terug gepeddelt met mijn handen, om mijn peddel, de GPS en het zakje met pen, logo en telefoon van de trekschuit af te halen. Tja, die zijn dus allemaal op het schip geweest, maar ik niet.

Ik vaarde terug naar de kant. Voor de verandering kwam ik keurig uit mijn kano gestapt (meestal val ik tijdens het uitstappen in het water). Dus ik tilde hem op mijn schouder om hem naar de auto te dragen en toen gleed ik uit op de rotsen langs de kant. Mooie schaafwond op mijn knie en mijn tanden door mijn lip heen. Leuk hoor, kanoën en geocachen. Maar goed, toch twee caches gevonden.

Onderweg naar de volgende cache bedachten we een aanvalsplan om het schip van Adolf toch te kunnen veroveren. Maar ons kennende gaat dit ook weer anderhalf jaar duren.

We kwamen er die avond ook nog achter dat Geopatra een paar kilometer verderop nog een paar nieuwe caches van het type Zandmeren heeft neergelegd. Hemelsbreed maar een paar honderd meter van elkaar af, maar te voet zo’n 25 km. Wij gaan die dus ook mooi per kano doen, dat gaat lekker snel en het is mooi een combinatie van de twee hobbies.

Het schip van Adolf is voorlopig nog niet uit mijn gedachten verdwenen. Het is zo’n soort obsessie als het Rovershol, je wilt hem gewoon perse in je lijst hebben.

Minder natte caches

Wij gingen verder met wat minder natte caches. Een Leuk Verzoek was een mysterie waarvan ik wel wist hoe ik hem op moest lossen, het was namelijk gewoon een andere manier van coördinaten noteren, maar welke dan? Het duurde online een hele tijd voor ik het goede grid had gevonden. Volgens de logjes was de cache in het veld moeilijk te vinden, maar wij zagen hem al van 10 meter afstand liggen, dus waren heel snel klaar.

We hadden geen tijd meer voor de multi de Bovenwaardse Geschiedenis, maar nog wel voor de traditional op de route: Tradi Bovenwaard. Omdat die er maar tijdelijk blijft liggen, tot Bovenwaardse Geschiedenis niet meer overstroomt is, wilden wij die wel graag vinden. We moesten een doodlopend landweggetje inrijden van T.T. en vertrouwden het niet echt, maar we kwamen keurig uit op een parkeerplaats van Natuurmonumenten. Het was een echt struingebied. Geopatra dacht zijn cache moeilijk verstopt te hebben, maar ze hadden het bosje omgehakt en daardoor viel de houder + cache erg op, dus hadden we die snel gevonden.

Dit was weer een geocaching-dag die we niet snel zullen vergeten. Vandaag geen multi’s, maar wel een paar traditionals waar we flink wat moeite voor hebben moeten doen.

Wat ik hier op 15 april nog aan toe te voegen heb:

Ja, de lastigste caches leveren wel leuke herinneringen op. We hebben die cache op Adolfs trekschuit nog wel ooit gevonden. Ook per kano, maar toen was de waterstand hoger en konden we veel makkelijker op het schip komen. Naar de cache hebben we toen nog wel heel lang moeten zoeken. Diezelfde dag deden we per kano (we hadden toen twee kano’s bij en konden samen) de hierboven genoemde Zandmeren-caches. En in januari dit jaar postte ik al een verslag van een andere kano-avontuur langs de A2.

Geocachingverhalen uit het verleden: winterwonderland Luxemburg

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 18 februari 2010:

Anke, Stephanie en ik waren een weekje op vakantie in Luxemburg, waar het nogal winters weer was. Na een mislukt bezoek aan het gesloten kasteel van Vianden, gingen we maar weer op geocachingjacht.

Het kasteel van Vianden

We zouden vandaag naar Vianden gaan. Volgens enkele van onze ouders was dit plaatsje het bezoeken waard. Op de heenweg reden we langs de Ourtal-caches, dus die konden we dan meteen mee oppikken. De ene vonden we vrij snel, maar de andere was onvindbaar en had een afwijking, ook volgens de laatste logjes. Dus toen hield het op en konden we meteen ook de bonus niet meer doen. Pech gehad.

De enige cache die in Vianden online was, lag bij de waterenergie-centrale. Dat was wel interessant om te zien, we zijn na het vinden van de cache nog door de gratis museum-hal gelopen. De hele berg was gewoon ondermijnd, best wel spectaculair. Helaas kon je de machine zelf niet zien.

Wij hadden eigenlijk maar van Vianden verwacht, (souvenir)winkels enzo, maar het was er erg uitgestorven en er was bijna niets open (het was een doordeweekse dag). We zijn naar het kasteel geklommen en hebben er omheen gewandeld, maar je mocht niet in het kasteel. Toen hadden het wel gezien en zijn we maar weer gaan geocachen. Anke was de chauffeur, ik de navigator en Stephanie de zoeker.

Duitsland

De eerste was een cache met een volledig Nederlandstalige cache-beschrijving in Duitsland. Was best een vage locatie, na een wandeling door een akker bovenop een berg kwam je aan bij een stukje bos waar de cache lag. De volgend cache was nog vager. Ook bovenop een berg, bij een beetje een vreemd gebouwtje met een groot hek eromheen. Je moest door een laag sneeuw ploeteren om aan de achterkant van het hek te komen. Onder het hek lagen een paar vastgevroren stenen en daaronder lag de cache, die dus ook vastgevroren was. Het duurde een poosje voor we de cache uit zijn benarde positie hadden bevrijd, want we moesten hem dus zo’n beetje ontdooien, wat lastig gaat als het maar net iets boven 0 is.

739 bouten

De volgende cache was ook een ramp. Eerst hadden we een steile helling vol ijzel waarop de auto dienst weigerde. Dus gingen Stephanie en ik duwen en zo kregen we de auto toch de helling op. Daar kwamen we aan bij een tunneltje dat vol zat met ijzeren bouten. Volgens de cache-beschrijving was een van die 739 bouten de cache. Owh ja, leuk!!! We dachten dat we de auto voor niets de helling op hadden geduwd, maar na bestudering van andere logs zijn we er toch uitgekomen. Er werd over een “prettig kerstfeest” gesproken en opeens zag Anke een kerstboom van graffiti. Ik vond toen dat een bout er vreemd uitzag en die is er toen uitgedraaid door Anke, die het langste van ons drieën is. Het bleek inderdaad de cache te zijn. Wel een van de vreemdste cache-locaties ooit.

Wegkruizen-experts

De volgende cache werd aangeprezen als moeilijk. Nadat we een volgende berghelling hadden getrotseerd kwamen we bij een wegkruis aan. Anke en ik zijn na ons weekendje Limburg (waar we o.a. een serie langs wegkruizen deden) wegkruizen-expert. Ik vond de schroef in het informatiebordje bij het wegkruis erg verdacht en draaide hem los en jawel hoor: de cache.

Helaas konden we de volgende van de wegkruizen niet bereiken wegens ijzel op de weg. Dat was vandaag toch weer het belangrijkste obstakel, ondanks dat de zon zowaar scheen en de gevoelstemperatuur best goed was.

De volgende cache lag bij een vreemde watermolen. T.T. (de navigatie) en Eragon (mijn gps) waren het absoluut niet met elkaar eens, dus bereikten we de cache met een omweggetje. Daarna volgde de Katzeloch, ook al zo’n apart verstopplekje in een boom langs een weg. Alleen waren het twee wegen die in een zigzag onder elkaar lagen en wij stonden natuurlijk aan de verkeerde weg geparkeerd, de bovenste weg. Terwijl we over het steile stukje afdaalden naar de onderste weg, werd ik aangevallen door een boom met stekelige takken en haalde ik mijn been open (door mijn spijkerbroek heen). Gelukkig lette Stephanie beter op en vond die de cache.

Pond-cacher

De twee volgende cachers, de Bӓӓtinger-caches, waren nog de beste van de dag. De ene op een oud wandelpad in een stenen muurtje (dat we pas bereikten na omhoog te zijn geklommen over steile weggetjes) en de andere bij een kleine ruïne met uitzicht over de omgeving. Stephanie (die een eigen geocachingteam heeft) moest er nog eentje om de 500 founds te bereiken. Dus we moesten echt nog 1 cache doen, want dat is wel een mooie milestone. Dat werd Knab, een cache die volgens de beschrijving niet veel voorstelde. Het zou een nano zijn. Over een weggetje dat eigenlijk voor bestemmingsverkeer was (maar wij zijn “domme Hollanders”) bereikten we de cache. Ik had hem in no-time gevonden en zo had Snuffel 007 haar 500ste cache gevonden en is ze officiëel een Pond-Cacher geworden. Op naar de 1000! (Mocht je nieuwsgierig zijn, de Heideroosjes zaten toen rond de 1750 founds).

Wat ik hier op 18 februari 2021 nog aan toe te voegen heb:

Pfft, ja, wij waren met een superklein autootje en moesten allemaal sneeuw en ijs trotseren. De grotere wegen waren wel gestrooid, maar al die gekke geocachingweggetjes niet. Ik denk dat ik dat nu niet meer zou durven om dan zomaar op de gps rond te gaan rijden in het buitenland, maar toen waren we nog jong en wild en deden we regelmatig van dat soort rare dingen.

Geocachingverhalen uit het verleden: Kanoën rond het vriespunt

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 28 januari 2011:

De dag dat ik besloot om een rondje te gaan kanoën in de vijver bij het provinciehuis in Den Bosch. Scoorden we daarmee een FTF of niet?

2676. Aïda

Maker: Purk

Type: Mysterie

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 28 januari 2011

Plaats: Den Bosch

Hoogtepunt van deze dag was natuurlijk onze glorieuze FTF op Aïda. Dit is de nieuwste mysterie van Purk. Ik vroeg me af waarom zo’n simpel uitziende puzzel nog door niemand gelogd was, maar daar kwam ik al snel achter: Aïda bleek in dezelfde omgeving als het net gearchiveerde Oppikkertje langs de A2 te liggen, de gemeentevijver bij het provinciehuis in Den Bosch. Omdat de puzzel over opera’s ging, vroeg ik mijn moeder of ze zin had om hem op te lossen, want zij heeft meer verstand van klassieke zaken dan mij. Ze had hem heel snel opgelost en ik kreeg net als al een heleboel mensen voor mij groen licht van de checker. Op de kaart in Eragon (mijn gps) kon ik zien dat de cache idd in het water verstopt lag. De pagina stond ondertussen al vol met notes van cachers. Sommige waren er best wel overstuur van, vooral de goudjagers.

Ik bracht Anke op de hoogte van het bestaan van deze cache en vanaf dat moment begonnen wij zelf te broeden op het scoren van de FTF. Dat moest deze vrijdag plaats gaan vinden, dan waren we allebei vrij en had Anke de beschikking over de auto van haar houders, de kano-vervoer-auto bij uitstek, omdat we daar mijn kleine kano zo in konden schuiven. We regelden een sleutel van de kanostalling en de rest van de week hielden we de pagina van Aïda angstvallig in de gaten om te zien of niemand ons voor was. Maar blijkbaar vond geocachend Midden-Brabant het veel te koud voor een kunststukje of ze hoopten stiekem allemaal dat het weer zou gaan vriezen, zodat ze de cache over het ijs konden bereiken. Op donderdagavond had nog steeds niemand gelogd, dus Anke en ik besloten ons plan door te zetten en vrijdagmorgen naar Den Bosch te gaan.

We gingen eerst naar het clubhuis van de kanovereniging om mijn kano uit de stalling te halen. We waren een beetje angstig dat de vijver bevroren zou zijn en konden dan meteen checken hoe het Staalbergven eruit zag. Op de oprit van ’t Staal werden we in misleiding gebracht door het kleinere Wolfsputven, dat er vrij bevroren uitzag, maar bij nadere studie bleek het alleen om de randen te gaan. Het grotere Staalbergven was nog helemaal ijsvrij, dus het plan kon doorgaan. We haalden Wave (mijn kano) uit het hok en gingen op weg naar Den Bosch. Volgens een thermometer langs de weg was het -2 graden Celsius. Koud dus. Ik had ’s morgens m’n thermoshirt al aangetrokken, zodat dat in ieder geval lekker warm zou zijn. De rest van m’n kanospullen zaten in de tas. Er was besloten dat ik het slachtoffer zou zijn dit keer, omdat Anke de vorige keer Oppikkertje langs de A2 al voor haar rekening had genomen.

Wat ik zelf het ergste vond was niet zozeer de kou, maar dat die vijver omringd wordt door kantoorgebouwen en het dus midden in bewoond gebied is. Ik was bang om erg veel bekijks te hebben. In de auto hadden we al bedacht dat we gingen zeggen dat het om een weddenschap ging als we aangesproken zouden worden. We parkeerden op het transferium een meter of 200 van de vijver af. In de auto kleedde ik me om, maar omdat het zo koud was en we nog een stukje moesten lopen trok ik mijn spijkerbroek over mijn korte kanobroekje aan en ging ik met kanosokken (mijn schoenen zijn te groot voor deze kano) en al in mijn wandelschoenen, wat heel raar aanvoelde. Anke kreeg Eragon en het fototoestel en de peddel en ik gooide Wave over mijn schouder. We gingen op weg naar de vijver en vielen natuurlijk nogal op met zo’n gifgroene kano. Een oudere man sprak ons aan en hij geloofde in ons weddenschap-verhaal en wenste ons veel succes.

Halverwege kwamen we tot de conclusie dat we een pen waren vergeten, iets wat toch wel cruciaal is als je een logrolletje wil tekenen, dus Anke ging terug naar de auto om een pen te halen en ik liep vast door naar de vijver. Midden in de vijver staat een kunstwerk en toen ik het informatiebordje las, wist ik meteen dat we goed zaten, want dit kunstwerk bleek Aïda te heten. Terwijl ik op Anke wachtte, zag ik een bewaker mijn kant op komen, dus ik was nog bang dat ons feestje niet door zou gaan. Gelukkig liep hij verder. Ik trok mijn spijkerbroek en wandelschoenen uit en mijn spatzeil aan en stapte in. Ik had besloten dat ik Eragon niet meer nodig had, het was wel duidelijk dat de cache op het kunstwerk zou zitten. Dus peddelde ik in de richting van het kunstwerk en vaarde er omheen om alle vier de betonnen pijlers waar de metalen constructie op stond te bekijken, maar ik kon de cache zou gauw niet vinden. Dan maar onder het metaal doorvaren om het vanaf het midden punt te bekijken. Dit werkte beter en nu had ik de cache snel te pakken.

Triomfantelijk hield ik de micro in de lucht. Anke riep vanaf de kant vragend of we echt de FTF hadden en ik toverde de blanco logrol uit het kokertje en schreef er onze naam op. Het was veel te koud voor een rondje door de vijver of voor een freestyle-kunstje, dus peddelde ik terug naar de kant, stapte uit en verwisselde het korte kanobroekje vlug voor mijn warme spijkerbroek en de kanosokken voor m’n wandelschoenen. En toen kwam er ineens een heel bekend hoofd aanlopen: Purk himself. Hij bleek te werken in een kantoor daar vlakbij en kon de vijver vanuit het raam van zijn kantoor in de gaten houden. Toen hij een gifgroene kano in het vizier kreeg, wist hij dat er eindelijk cachers op zijn cache af waren gekomen. Hij had een collega bij die pas begonnen was met cachen. Die man wilde eigenlijk ook wel gaan loggen met behulp van mijn kano en ik vond het prima, maar hij paste er niet in met zijn benen. Ja, ik ben natuurlijk niet zo groot en Wave is afgesteld op mijn lengte. Dus de STF ging er nog niet uit. Purk vond het volkomen normaal dat wij met een kano door de vijver gingen varen om zijn cache te loggen en dat vond ik wel weer geweldig: dat wij niet de enige mensen zijn die volslagen gestoord zijn. We praten nog wat over geocachen en kanocaches tot Purks lunchpauze over was en hij terug moest naar zijn werk.

Ik had het ondertussen best koud gekregen, dus vond het niet erg dat we terug konden naar de auto. Daar trok ik vlug trui en jas aan en zetten we de verwarming hoog. Beetje gestoord zijn we wel.

Wat ik hier op 28 januari 2021 nog aan toe te voegen heb:

Haha, dit is met stip één van de gekste dingen die ik ooit heb gedaan op geocaching-gebied. Maar wat waren we trots op die First-to-Find! Ik krijg het nog koud als ik er aan terug denk.

Geocachingverhalen uit het verleden: een duistere oudejaarsavond

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 31 december 2013

Anke en Guy hadden bedacht dat we op oudejaarsavond nog wel even de nieuwe multi-cache in Oisterwijk konden gaan loggen…

4718. Sportief Oisterwijk

Maker: Kopahuma

Type: Multi

Heideroosjes: Maartje, Anke en Guy

Gevonden op: 31 december 2013

Plaats: Oisterwijk

Er kwam toch nog een found #417 in 2013, want in de laatste week van het jaar, kwam er een nieuwe cache in Oisterwijk online. Anke en Guy hadden bedacht, dat we die nog wel op de laatste avond van het jaar konden doen. Nou begon ik de laatste dag van het jaar met koorts + bijverschijnselen en ook Anke en Guy waren allebei niet lekker, dus ik zag dat hele cachen niet zo zitten. De hele jaarwisseling eigenlijk niet; ik wilde het liefste in mijn bed kruipen.

Maar tijdens het eten verzamelden we alle drie blijkbaar genoeg energie om toch nog op jacht te gaan. De cache liep rondom de sportvelden van Oisterwijk – sportpark Den Donk – dus daar waar het oude clubhuis van de kanovereniging stond. Guy deed de administratie en ik bediende zoals gewoonlijk de gps. We hadden moeite met het tellen van het aantal paarden bij de manege, omdat het bord niet goed te zien was in het donker. Ook nog een tijdje naar de cache gezocht, omdat het coördinaat niet helemaal bleek te kloppen. Maar toch nog gevonden en zo werd dit de allerlaatste cache van 2013.

Wat ik hier op 31 december 2020 nog aan toe te voegen heb:

Ik weet dat er een aantal jaar geleden in België een groep cachers is die altijd in het donker gaat cachen en die zichzelf de Nachtcachers noemen. Zelf cache ik toch liever bij daglicht, maar dit was nog wel een grappige actie om het jaar mee af te sluiten.

Geocachingverhalen uit het verleden: De Brand

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 24 december 2006

Anke en ik gingen struinen door De Brand.

83. d’n Unent Renewed 1

84. De Brand – 2

85. d’n Unent Renewed 2

Maker: Purk

Type: 2x traditional, 1x multi

Gevonden op: 24 december 2006

Heideroosjes: Anke en Maartje

Plaats: Udenhout

Kerstmis op maandag en dinsdag betekende drie dagen vrij en ik wist al ruim van te voren wat ik op die drie dagen zou doen: geocachen, geocachen en geocachen.

Op de dag voor kerstmis ging Anke mee en de keuze viel op de multi De Brand. Ik moest hem alleen nog uitprinten en toen zag ik ineens dat Purk aan een nieuw project was begonnen. Hij had de oude Rondom d’n Unent-serie verwijdert en was bezig met een nieuwe Renewed-serie. Daarvan waren er al twee online, dus die nam ik ook mee voor de zekerheid.

We begonnen met De Brand – 2. Die tocht is echt monsterlijk. Dwars door moerassen en slootjes en vage bosgebieden. Je wordt heel vies en je hele broek zit aan het einde vol modder. Het was ook nog heel mistig, dus we hadden echt weer een top-dag uitgekozen. Lol hebben we wel gehad. Vlak voor het eindpunt waren we dichter bij Unent Renewed 1, dus toen zijn we die eerst gaan ophalen. Dat was niet zo’n goed idee, want de weg er naartoe liep dwars door het bos en in dat stuk bos lagen sloten die door de hevige regenval vol water zaten. We hebben heel veel slootje gesprongen. Op de plek aangekomen hadden we Unent Renewed 1 binnen een minuut vast. Daarna opnieuw dwars door het bos terug naar het eindpunt van De Brand – 2 (De Brand 1 was ooit onze vierde cache). Er was één probleem, een brede sloot tussen ons en het pad naar de cache. We moesten een heel eind teruglopen langs de sloot voor hij smal genoeg was om er overheen te springen. Daarna een run naar de cache en hebbes.

We fietsten toen door naar Unent Renewed 2, die we ook zo te pakken hadden. Die zat wel leuk verstopt, maar met spoilerfoto is het goed te doen. En op een bepaald moment vallen steenhopen en loszittende stukken hout je nou eenmaal op.

Wat ik hier op 24 december 2020 nog aan toe te voegen heb:

Haha, dit is een typisch Heideroosjes Geocaching Avontuur. In het begin gingen we heel ver voor een cache. Nu zou ik niet meer gaan slootje springen, denk ik.

Geocachingverhalen uit het verleden: Of all places; Wijchen

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 19 november 2007

Op jacht naar de 400ste cache voor de Heideroosjes in Wijchen – of all places.

Het verslag:

396. Hartencache

Maker: Jacq

Type: Traditional

Gevonden op: 19 november 2007

Heideroosjes: Anke en Maartje

Plaats: Wijchen

397. Around Wijchen #6: Het Kasteel

398. Around Wijchen #2: De Meer Deel 2

399. Around Wijchen #1: De Meer Deel 1

400. Around Wijchen #3: Smeulenberg

401. Het Oosterse Mysterie

402. Around Wijchen #8: Balgoij

403. Around Wijchen #7: De Pas

404. Around Wijchen #5: Het kerkje in Veenhof

Maker: Petervw

Type: Traditionals

Gevonden op: 19 november 2007

Heideroosjes: Anke en Maartje

Plaats: Wijchen

405. Muizencache

Maker: Jacq

Type: Multi

Gevonden op: 19 november 2007

Heideroosjes: Anke en Maartje

Plaats: Wijchen

Vandaag moest het gaan gebeuren, Anke en ik hadden een slagdag gepland waarop we onze 400ste cache zouden gaan vinden. De keuze was gevallen op een rondje Wijchen, dat is een plaatsje in ons eigen Noord-Brabant. We kwamen per ongeluk op de binnendoorweg terecht. Het enige gunstige daaraan was, dat we langs het restaurant kwamen waar de Hartencache verstopt lag. Dit was een cache vol Valentijnsdag-reclame, allemaal hartjes dus. We hebben dan ook niks geruild. Hij was neer gelegd ter ere van iemand huwelijk. Hmm, mocht ik ooit gaan trouwen, dan wil ik ook een cacheroute cadeau krijgen, haha.

Daarna begonnen we aan Around Wijchen. De eerste was ook meteen de beste, Het Kasteel dus. Leuk kasteeltje. Het irritante aan Wijchen was dat je nergens mocht parkeren zonder parkeerschijf. Ik heb zo’n ding niet in de auto liggen, want ik heb er geen. We dachten eindelijk een straat te hebben gevonden waar je wel mocht parkeren. Bleek achteraf dat je daar helemaal niet mocht parkeren. Kwartier weggeweest, maar die stomme gluiperds van de politie hadden er snel een bon opgedaan. Stelletje eikels. Parkeerboete, verdomme.

En we hadden de cache niet eens gevonden (De Thee-cache)…

We gingen toch maar verder met het rondje Wijchen. Parkeren bij het zwembad moest toch wel mogen? Van daaruit deden we de Meer 1 en 2, die inderdaad bij een meertje lagen. In dat meertje stond een vreemd kunstwerk, een soort van reusachtig vogelhuis.

Hierna volgde onze 400ste cache, de Smeulenberg. Die berg stelde niet veel voor, dat was een bult zand begroeit met van dat hoge gras. Heel leuk om doorheen te lopen met de GPS.

De volgende werd een mysterie-cache. Het was een sudoku, dus niet erg moeilijk. Hij heette het Oosterse Mysterie, omdat hij in Chinese stijl was. Het verstopplekje was niet echt bijzonder. Daarna volgde nog een cache bij een kapelletje. Rondom lag allemaal grind en ik dacht er leuk om heen te kunnen rijden, wat dus niet echt lukte. Fijn achteruit door een smal rotsteegje dus. Hiephoi, maar het is gelukt.

Daarna volgde nog een exemplaar bij een grote kerk, waar net de mis begon. Leuk, een cache zoeken midden tussen een massa mensen.

Tijdens het Rondje Wijchen hadden we ook de coördinaten bezocht van de Muizencache.

Het eindcoördinaat bleek weer bij de Meer 1 en 2 in de buurt te liggen. Daar kon je niet komen met de auto, dus maar weer bij het zwembad geparkeerd en nog een keer gaan lopen. De cache lag in de voortuin van de vermoedelijke makers. Een ieder geval erg vandalisme-proof, maar ik blijf het stom vinden om zo voor een raam te gaan staan loggen.

Ondertussen was het donker geworden en besloten we naar huis te gaan. We hadden 1 cache van het rondje niet kunnen bereiken en dus ook de bonuscache niet kunnen doen. We moesten dus nog een keer terug.

Wat ik hier op 19 november 2020 nog aan toe te voegen heb:

Dit verslag straalt helemaal uit dat geocaching met de auto helemaal niet leuk is. Die parkeerboete is overigens nog steeds de enige boete die ik ooit gekregen heb, maar sinds 2012 rijd ik bijna nooit meer auto, dus dat helpt daar vast aan mee. Dankzij geocaching was ik wel heel goed in keren op de meest rare plekken en achteruit rijden. Dat dan weer wel.

Geocachingverhalen uit het verleden: Schiermonnikoog

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 5 november 2010

Anke en ik waren op vakantie in Drenthe en we wilden graag een dagje naar Schiermonnikoog, omdat we alle waddeneilanden een keer bezocht wilden hebben.

Het verslag:

2464. Light of Oostmahorn

Maker: Meister-Jäger

Type: Traditional

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 5 november 2010

Plaats: Oostmahorn

2465. Het Geheim van Vredehof 1

Maker: Elmasj

Type: Multi

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 5 november 2010

Plaats: Schiermonnikoog

2466. Tussen twee zeeën

Maker: Sandraak en Beamer

Type: Traditional

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 5 november 2010

Plaats: Schiermonnikoog

2467. Paradijsroute deel 1 van 4

Maker: AvanD

Type: Traditional

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 5 november 2010

Plaats: Schiermonnikoog

2468. Het Geheim van Vredehof 2

Maker: Elmasj

Type: Multi

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 5 november 2010

Plaats: Schiermonnikoog

2469. Paradijsroute deel 2 van 4

2470. Paradijsroute deel 3 van 4

Maker: AvanD

Type: Traditional en multi

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 5 november 2010

Plaats: Schiermonnikoog

2471. NOORD.NL

Maker: Mr. Top.NL

Type: Traditional

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 5 november 2010

Plaats: Schiermonnikoog

2472. Het Geheim van Vredehof 4

Maker: Elmasj

Type: Multi

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 5 november 2010

Plaats: Schiermonnikoog

Voordat we op vakantie gingen, hadden we bedacht dat we graag een dagje naar een eiland wilde. Om praktische redenen kozen we voor Schiermonnikoog, omdat de caches hier te voet waren te doen en omdat de laatste boot op vrijdag pas om 21 uur vertrok. Dan hadden we alles bij elkaar flink wat uren te besteden op het eiland. De eerste boot vertrok al om 9 uur, dus moesten we deze dag vroeg uit onze bedden, want het was nog wel een flink aantal kilometers – 70 kilometer – rijden naar Harlingen, de plek waar de boot vertrok. Ik wist dat er in die haven ook een cache moest liggen, maar ik was die vergeten in te laden, dus had ik de vorige avond nog gebeld met mijn moeder voor de coördinaten van die cache (Aanvulling: dit was voor internet op je telefoon).

Goed, de bewuste cache had de spannende naam de Light of Oostmahorn, dat vond ik klinken als een plaats uit een fantasyboek. We waren veel te vroeg bij de haven en konden dus nog doorrijden voor deze, die toch een haventje verderop lag. Reno (mijn toenmalige auto) achtergelaten op een heel spannende parkeerplaats zonder randjes van een verhoging van basaltblokken in de zee. Daarna een korte wandeling naar de kleine vuurtoren nabij die parkeerplaats. Daar vonden we in alle vroegte die cache, die subtiel onder het loopbruggetje hing. Missie geslaagd.

Op naar de boot naar Schiermonnikoog. Dat was een heel gezellige boot en tot onze grote verbazing zat die aardig vol. Op de boot kreeg je een hele krant met wetenswaardigheden over het eiland, dus die doorgenomen onderweg.

Op het eiland aangekomen pakten de meeste mensen de bus, maar wij gingen heel fanatiek lopen. Alle caches lagen in een soort van halve cirkel rondom het kleine en enige dorpje dat het eiland telde. Je kon ze allemaal lopen in een lange wandeling, andere geocachers hadden dat ook gedaan en van hun had ik het idee gepikt. Er lagen twee series op het eiland: De Paradijsroute en het Geheim van de Vredehof, een serie over de locaties van de gelijknamige TV-serie die jaren geleden op het eiland is opgenomen.

Schiermonnikoog is weer een heel ander eiland dan Texel en Vlieland. Minder fantasy-achtig dan Vlieland, maar wel weidser, ruiger en uitgestrekter dan Texel, omdat er veel minder bewoning is.

We begonnen met de eerste van de Vredehof-serie en daar hebben we meteen lang over gedaan, omdat we fouten maakten in onze berekeningen. Wel een mooie bank ontdekt en daar wat foto’s genomen. Uiteindelijk vonden we de cache. We vervolgden onze route door het duingebied. Er waren wel wat vage aanduidingen van paden, maar er was ook veel te struinen. Het was behoorlijk warm die dag voor november, maar wij hadden truien en winterjassen aan, dus we kregen al vlug rode wangen van de warmte en de wind. Maar het was wel echt een toffe wandeling. Midden in het duingebied vonden we de trad Tussen twee zeeën, een echte ouderwetse traditional met een grote kist, die we erg de moeite waard vonden. Vanaf hier kon je inderdaad twee zeeën zien.

Ook kon je de hele tijd de twee vuurtorens van Schiermonnikoog zien. Die ene zijn we vlak langs gelopen, de andere niet. We vonden de eerste cache van de Paradijs-route, die was niet zo heel moeilijk. Daarna moesten we een stukje terug voor de Vredehof 2 en we dachten af te snijden langs een steegje, waarmee we een stukje illegaal over een verlaten vakantiepark liepen. Ondertussen kwamen we de ene na de andere paddestoel tegen en die moesten natuurlijk allemaal gewaymarkt worden. Het was wat deze paddestoelen betreft alles of niets en het bleek uiteindelijk alles te worden, ik ben er uren mee bezig geweest om ze allemaal te claimen, maar de waymarking-obsessie wakkerde hierdoor wel weer helemaal aan.

Vredehof 2 werd gevonden, maar het lukte ons niet om Vredehof 3 te vinden, dat was een domper omdat we nu ook de bonus gingen missen, vanwege de missende hint met cruciale cijfers. Er waren meer mensen die Vredehof 3 niet konden vinden, maar toch jammer. We troosten ons met de snelle founds van Paradijs-route 2 en 3. Helaas is het ons niet gelukt om de bonus van deze serie te vinden. Die was opgesteld als een soort letterbox, maar wij kwamen er niet uit. Hiermee te veel tijd verloren.

Noord.nl was ook een heel rare cache; midden tussen het helmgras in de duinen lag een micro onder een tegel. We hebben deze met meer geluk dan wijsheid gevonden, want van de vreemde hint werden we niet heel veel wijzer.

Helaas bleek de cache in de bunker geript, ondanks dat we een tijdje door de aartsdonkere bunker hebben rondgedwaald. Anke had speciaal hiervoor haar zaklamp meegenomen. Vredehof 4 konden we vinden in een enorm drassig gebied. Hierna nog een poging gedaan om de bonus van de Vredehof te vinden, maar dat is niet gelukt, helaas. Heel veel mensen schijnen op de bonus te zijn stuk gegaan. Er is een vage hint en dat is erg vervelend.

Voor ons was dit de laatste cache. Ondertussen meer dan 20 kilometer gelopen, dus we begonnen onze voeten wel te voelen. We liepen in de schemering de laatste kilometers naar het dorp, met als onderbreking nog een stel fietspaddestoelen. In het dorp zelf vonden we een leuk eetcafé en daar hebben we gegeten. We vroegen ons af hoe de eigenaar het volhield met zo weinig klandizie (er waren maar twee tafeltjes bezet), maar misschien leeft hij gewoon op de zomer.

Op tijd begonnen aan de terugtocht naar de boot, langs andere wegen dan ’s morgens. Toen waren vrijwel meteen de natuur ingegaan, nu moesten we langs de geasfalteerde weg en het was ondertussen donker geworden. We kwamen nog meer paddestoelen tegen, maar het was ook best gevaarlijk. Schiermonnikoog kent niet veel lantaarnpalen, dus de meeste wegen waren pikkedonker. Er mogen alleen auto’s van bewoners en leveranciers op het eiland, dat zijn er dus niet veel, maar de aanwezige voertuigen reden veel te hard. Iedere keer als we een auto of vrachtwagen aan hoorden komen, sprongen we dus ruim op tijd aan de kant.

We kwamen op tijd aan in het havengebouw, waar het nog even twijfelen was of de boot nog wel zou komen. We hadden het toch wel goed gelezen? Natuurlijk wel. Op de terugweg zat er bijna niemand op de boot, dus het was heel rustig. Door de raampjes was niets te zien, alleen maar donker en af en toe het licht van een vuurtoren.

In Harlingen aangekomen haalden we Reno op uit de parkeergarage en begonnen aan de 80 kilometer terug naar ons vakantiehuisje in Drenthe. Op de terugweg begon het keihard te slagregenen, echt zo hard dat het eng was. Terwijl het de hele dag supermooi weer was geweest, dus daar hebben we geluk mee gehad. Uiteindelijk kwamen we veilig terug op het huisjespark.

Wat ik hier op 5 november 2020 nog aan toe te voegen heb:

Dit was tot nu toe mijn eerste en enige dag op Schiermonnikoog en ik vond het een mooi avontuur. Als ik dit zo lees wil ik zo terug, maar dan een lang weekend ofzo, want je kon er ook nog een fietstocht maken over het hele eiland en er liggen na tien jaar vast nieuwe caches. Ook leuk: de meeste caches die wij tien jaar geleden vonden, zijn nu nog steeds online!

Geocachingverhalen uit het verleden: First to Find?

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 3 september 2011

Over een goldrush in onze woonplaats. Waren we eerste of niet?

Het verslag:

3331. Gessels Kappelleke

Maker: Georibo

Type: Multi

Heideroosjes: Maartje, Anke en Guy

Nopi: Pien en Noortje

Gevonden op: 3 september 2011

Plaats: Oisterwijk

Anke en ik waren het grootste gedeelte van de dag naar een geocaching-event geweest en ’s avonds bleef ik bij haar thuis eten. Na het eten wilden we nog iets bekijken op de site van geocaching, toen we ineens zagen dat er een nieuwe cache online was gekomen: Het Gessels kapelleke. Hmm, zou dat die kapel aan de Moergestelseweg zijn? Ja dus en hij was nog door niemand gevonden…en veel goudjagers zaten op het event… (wij waren naar huis gegaan vanwege de hitte).

Ineens wilde iedereen mee op goudjacht en we propten ons met vijf mensen in mijn kleine Renault. We raceten naar de kapel. Er stonden geen andere auto’s, dus dat was een goed teken.

Het was een offset-multi, dus vraag beantwoorden en dan de cache. Het antwoord op de vraag was vlug gevonden op het bordje bij de kapel, dus op naar de cache, die maar 100 meter verderop zou liggen. We raakten nog even in paniek omdat we niet naar de spoilerfoto hadden gekeken, maar de hint was duidelijk genoeg: er was maar een grote stronk aan die kant van het pad. Guy en ik doken er tegelijk op af, maar ik zat aan de goede kant en had de cache het eerst te pakken. Gespannen stond de rest eromheen, zouden we nog de eersten zijn?

Wargh!!!

Een spierwitte logrol blonk ons tegemoet. Dat betekende een First to Find voor de Heideroosjes en een Second to Find voor Nopi. Helemaal blij reden we terug naar huis, waar het eremetaal meteen gelogd werd.

Wat ik hier op 3 september 2020 nog aan toe te voegen heb:

Tja, wij zijn niet zo’n eremetaal-jagers, dus wij hebben maar een handjevol FTF’s. Deze was vooral leuk omdat het in onze eigen woonplaats was en we er met vijf man sterk op af gingen.

Geocachingverhalen uit het verleden: Windmolens in de Twilight Zone

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verhaal online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 13 augustus 2008

Anke en ik waren op vakantie in Zweden en we gingen vandaag geocachen op het eiland Solleron.

  1. Malibambo
  • Maker: micke a
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 13 augustus 2008
  • Plaats: eiland Solleron, Zweden
  1. The Give Healthy
  • Maker: S.P.A.M.
  • Maker: micke a
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 13 augustus 2008
  • Plaats: eiland Solleron, Zweden
  1. Adfam 1
  • Maker: adfam
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 13 augustus 2008
  • Plaats: eiland Solleron, Zweden
  1. Leron
  • Maker: rådis
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 13 augustus 2008
  • Plaats: eiland Solleron, Zweden
  1. Froplantage
  • Maker: tigern
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 13 augustus 2008
  • Plaats: eiland Solleron, Zweden
  1. Backestad – Farled Dalarna
  • Maker: rådis
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 13 augustus 2008
  • Plaats: eiland Solleron, Zweden
  1. Bengtsarvet – Farled Dalarna
  • Maker: rådis
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 13 augustus 2008
  • Plaats: eiland Solleron, Zweden
  1. Larka
  • Maker: tigern
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 13 augustus 2008
  • Plaats: eiland Solleron, Zweden

Het plan voor vandaag was om de caches op het eiland Solleron te gaan vinden. Dit eiland lag niet zo heel ver van de camping af en was met een grote brug verbonden met het vasteland. Maar eerst gingen we de meest afgelegen cache doen die we ooit gedaan hebben. Na een hele rit over modderige bospaden (we vonden het een wonder dat de TomTom deze weg wel kende), kwamen we aan bij een bospad. Dit smalle bospad leidde ons naar een kruis op een rots. Achter die rots bleek een openluchtkerk te liggen, heel erg apart, zo midden in het bos. Deze kerk lag mijlenver van de bewoonde wereld af en we vroegen ons af of er werkelijk mensen op de mis af zouden komen, maar dit was wel heel erg leuk om te zien en weer echt iets waar je anders nooit zou komen. Na een tijdje zoeken vonden we de cache niet ver van de kerk af en wandelden we weer terug over het survivalpaadje. De weg naar de kerk toe was niet echt geschikt voor oude mensen, maar misschien word het geloof in Zweden nog wel anders beleefd dan in Nederland?

Toen we terug waren bij de auto (ja, die had ik gewaymarkt) moesten we weer terug rijden over de modderige zandpaden naar de bewoonde wereld. Gek genoeg werden we ergens halverwege gehinderd door iets zeer vreemds: windmolens! Ze waren daar midden in het bos in de facking middle of nowhere windmolens aan het bouwen. Het waaide daar niet eens, er was geen enkele vorm van bewoning en Anke en ik vroegen ons serieus af waarom ze de moeite namen om die dingen daar te bouwen? Toch waren ze er drie aan het bouwen. Wij moesten wachten op de enorme vrachtwagens (special order) die de onderdelen van de windmolens aanvoerden: enorme palen en enorme wieken. Echt niet normaal. Ondertussen konden we de complete extra lange live-editie van Twilight Zone van de Golden Earring afluisteren. Daarna kregen we eindelijk het teken dat we door mochten rijden. Ik denk dat de werkmannen zich net zo over ons verbaasden als wij over hen. Wat moest dat kleine, buitenlandse autootje met die twee vrouwen erin daar in dat afgelegen bos???

Nou geocachen dus, haha.

We gingen door voor ons volgende project. Ik had The Give Healthy eigenlijk over willen slaan, omdat hij bovenop een hoge berg lag en veel tijd zou kosten, maar volgens Pien en Noortje was hij erg de moeite waard, dus gingen we hem toch doen.

Onderaan de berg lag een soort van pretpark voor kinderen (Tomteland) en je kon gratis op de parkeerplaats parkeren. Je kon tegen betaling met de stoeltjeslift mee naar boven. In de winter werd deze berg gebruikt om op te skieën, in de zomer om op te mountainbiken en de lift werd dan ook vooral gebruikt door mountainbikers die met hun fiets en al in de stoeltjeslift gingen. Je had echt een geweldig uitzicht vanaf de stoeltjeslift en ook vanaf de berg zelf.

Bovenop de berg was een restaurant, maar wij hadden veel meer aandacht voor de cache. Die lag op de berghelling en we moesten er nog even naar zoeken. Het logboek was erg grappig. Bij het log van Nopi (die hadden de cache al tijdens hun vakantie in 2007 gevonden) stond een pijltje van een ander Nederlandse team die naar hun log leidde en daar stond: I agree with Nopi. Pien had iets geschreven over het mooie uitzicht. Wij schreven ons eigen log en besloten dat deze locatie zeer geschikt was om een nieuwe profielfoto te maken. Dus zocht ik een rotsblok waar ik mijn fototoestel op kon stellen. Alleen moesten wij dan wel wat lager staan. Dus Anke al goed staan en ik mijn timer instellen. Daarna moest ik hard lopen om op tijd op de locatie te staan. Op de foto zie ik er dan ook uit alsof ik net aan kom rennen, wat ook eigenlijk echt het geval is. Mijn moeder vond het een enge foto, ze zou die cache nooit gedaan hebben, haha.

Wij aten ons lunch op bovenop de berg, zodat we nog even van het uitzicht konden genieten. Daarna weer terug naar beneden met ons stoeltjeslift-retourtje, want beneden wachten nog meer caches op ons.

Adfam 1 lag in het bos bij een klein houthakkersdorpje in de bergen. We moesten een stukje wandelen langs een mooie waterval en toen vonden we de cache. Was ook een mooie locatie.

Leron lag op het eiland Solleron op een weinig bijzondere locatie. Eigenlijk hadden we ook nog de kano-cache willen doen die op een klein eilandje een eindje verderop, maar we hadden geen kano bij.

De cache bij de Froplantage zat onderin een hek verstopt. Wat de Froplantage nou precies was is mij niet helemaal duidelijk. Het had iets te maken met water in ieder geval. Bevloeiingsveld ofzo?

Farled Dalarna – Backestad en Bengtsarvet lagen allebei weer bij een steiger aan het water. Nadat we de laatste van de twee gelogd hadden kwam ik tot de conclusie dat ik een coördinaat in mijn GPS miste. De achtste cache van die dag, Larka, stond wel op mijn beide lijstjes: mijn traditional-print voor Mora en omgeving en op mijn handgeschreven daglijst van die morgen, maar hij stond niet in de GPS. We probeerden Noortje te bellen, maar die nam maar niet op. Anke had zoiets van, dan doen we die cache toch niet, een found meer of minder maakt niet uit. Maar ik wilde hem perse hebben omdat het een cache was die Nopi al wel had en wij nog niet. Uiteindelijk nam Noortje dan toch op (Pien was onbereikbaar) en ze was bereid om het coördinaat voor ons op te zoeken. Larka bleek maar een paar honderd meter van Bengtsarvet af te liggen en we konden er te voet naartoe. Noortje belde zelfs nog terug dat ze zich de cache nog herinnerde van vorig jaar. Ze had hem zelfs mee gevonden. Hij lag onder een huisje op steunen in een gehuchtje. Volgens Noortje was het een hippie-dorp, maar wij hebben geen mens gezien.

Met deze cache hadden we Solleron leeggecachet, op die kano-cache na.

Wat ik hier op 13 augustus 2020 nog aan toe te voegen heb:

Als ik windmolens zie heb ik altijd de rest van de dag Twilight Zone in mijn hoofd. En geocachen in Zweden was erg avontuurlijk, vergeleken met Nederland. We hadden toen nog geen gps met kaart, dus het was toen veel moeilijker dan het nu zou zijn. Nu gebruik ik nooit meer print-outs en ook geen handgeschreven daglijsten. Het is nu query (een lijst met cache-bestanden) in gps en gaan. 

Geocachingverhalen uit het verleden: Zandkastelen

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verhaal online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 6 augustus 2006

Anke en ik veroverden een kasteel en daarna kwamen Stephanie en J. erbij met wie we de Loonse- en Drunense Duinen onveilig gingen maken.

  1. Kastelencache Zwijnsbergen
  • Maker: Purk
  • Type: Multi
  • Gevonden op: 6 augustus 2006
  • Heideroosjes: Anke en Maartje
  • Plaats: Helvoirt
  1. Waypoint 7
  • Maker: Kiske
  • Type: Multi in kist
  • Gevonden op: 6 augustus 2006
  • Heideroosjes: Anke en Maartje
  • Snuffel007: Stephanie en J.
  • Plaats: Udenhout
  1. Zand, zand en nog een zand
  • Maker: Purk
  • Type: Multi in kist
  • Gevonden op: 6 augustus 2006
  • Heideroosjes: Anke en Maartje
  • Snuffel007: Stephanie en J.
  • Plaats: Udenhout

Tja, ergens in januari hadden we het eerste kasteel (De Strijdhoef) al gevonden. Dus het werd wel eens tijd om verder te gaan met de kastelenserie. Met het Witte Kasteel – voor ons een echte frustratiecache – wilde het niet erg opschieten, dus gingen we Zwijnsbergen maar eens doen. Die had ik al ooit gedaan met team HaJaMaToJo. Dat was maar goed ook, want ik vergat de print-out. Gelukkig stonden de coördinaten nog in de GPS. Omdat de route leuk is om te lopen, liepen we hem helemaal. Ik wist alleen niet meer precies waar de cache lag en er is op het eindpunt een grote afwijking. Dus kamden Anke en ik het bos uit. Uiteindelijk hebben we de grote emmer gevonden.

We waren terug aan het lopen naar onze fietsen toen Stephanie en J. belden. Zij wilden ook gaan cachen. We spraken af om elkaar te ontmoeten bij De Rustende Jager. We hadden nog wat uit te vechten met frustratiecaches Zand, zand en nog eens zand en Waypoint 7.

Ergens in de zomer van 2005 liep ik met twee andere vriendinnen Waypoint 7, een multi-cache in de duinen met, jawel zeven waypoints. Een leuke route, maar helaas vonden we niets bij de boom met gele vlek op het eindpunt. We hadden toen sowieso een pechdag, want we deden drie caches (Waypoint 7 – Zand, zand…en Rondom d’n Unent The Key) en vonden er geen (inmiddels wel alledrie gevonden :>) Op internet schreef iedereen in hun log dat Waypoint 7 zo’n makkelijke cache was en daar kon ik dus niet meer tegen, haha.

Vandaag ging ik in de herkansing, met een ander zoekteam. We bleken een jaar daarvoor zowat bovenop de cache te hebben gestaan. Maar je hebt voor deze cache wel een prikstok nodig. Laat nou net een ander team hun prikstok te zijn vergeten. J. vond hem en omdat we toch nooit meer kunnen achterhalen van wie dat ding is, hebben we hem maar gehouden. J. was zo aardig om de prikstok aan mij cadeau te doen. De stok heet Prik, naar het zwaard van Frodo uit Lord of the Rings. Frodo is ook de naam van één van mijn cavia’s, maar dat is weer een ander verhaal.

De kist van Waypoint 7 was een heel klein munitiekistje, gewikkeld in een plastic zak. Die plastic zak stak een beetje boven de grond uit en een van ons kwam op het idee om er aan te trekken, anders hadden we misschien nog wel niks gevonden. Maar goed, met deze frustratie was afgerekend.

Na Waypoint 7 gingen we meteen door naar de volgende frustratie. De eerste keer Zand, zand en nog een zand was met Pasen 2005. Anke, twee andere vriendinnen (dezelfde als bij Waypoint 7) en ik sjouwden toen een hele dag door de duinen. Het was een mooie, maar ook vermoeiende route, want je moest de hele tijd heuvel op, heuvel af door mul zand. We liepen vast op de dode boom op het voorlaatste waypoint. We waren toen nog beginners en stopten meteen. Later gingen we nog eens terug voor een tweede poging, maar toen waren we zo eigenwijs om dezelfde dode boom te proberen, stom natuurlijk, want we wisten eigenlijk al dat dat niet klopte.

Nu dus voor de derde keer met Anke, Stephanie en J. Dit keer niet eigenwijs, maar met veel meer ervaring. Dus meteen de berekeningen voor de andere dode bomen gemaakt en naar allebei de punten toelopen, dichtstbijzijnde het eerst. En jawel, meteen raak. Hup eindcoördinaat op een paaltje en hup cache een eindje verderop. De net gevonden prikstok kon meteen gebruikt worden. We werden opnieuw beloond met een travelbug. De oogst was groot die dag. Nu zou Zand, zand… nooit meer op de frustratielijst komen, omdat ik nu bij de eerste keer al alle drie de bomen zou proberen. Ach ja, er moeten ook altijd nog wat frustraties overblijven.

Wat ik hier op 6 augustus 2020 nog aan toe te voegen heb:

In het begin moesten we het geocachen leren met veel trial & error. We wisten er niet veel van af en vonden heel vaak caches niet of pas bij een tweede of derde poging. Het was wel leuk dat er toen altijd veel mensen mee wilden. Ik ben zelf altijd vrij fanatiek gebleven met deze hobby, bij de rest kwamen er andere dingen voor in de plaats. Maar het zijn leuke herinneringen.

Owh en de gevonden prikstok heb ik vaak gebruikt, tot ik hem zelf ergens in het Bossche Broek verloren ben, omdat er een gaat in mijn rugzak bleek te zitten, waar de stok precies doorheen paste…helaas niet meer terug gevonden. Ik heb nu een prikstok die mijn vader voor mij gemaakt heeft, maar eerlijk gezegd vergeet ik die altijd mee te nemen.