Geocachingverhalen uit het verleden: Offline cachen in Wijchen

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 25 november 2007

Net als vorige week een verslag uit 2007, omdat er maar 2x op deze datum is gecachet en de andere keer was ik er zelf niet bij, dus daar is geen verslag van.

Vanwege een storing op de website van geocaching, moesten we het doen met geocaches die al in de gps stonden. Daardoor gingen we opnieuw naar Wijchen, waar we vlak daarvoor ook al eens waren geweest.

Het verhaal

Op zondag zouden Anke en ik samen gaan geocachen, maar toen ik zondagmorgen vroeg de cachedag wilde gaan voorbereiden bleek de website offline te zijn wegens onderhoudswerkszaamheden. Het enige wat er op de hele site te zien was, was een plaatje van Signal (de mascotte van geocaching, een kikker met een signaal op zijn hoofd) met een bult op zijn kop. Balen dus, wat moesten we nu? De keuze viel op caches doen waarvan de coördinaten al in de GPS stonden. Zonder verdere hints of print-outs dus, want die hadden we niet.

Eerst gingen we afrekenen met Werk aan de winkel (A2). We wisten al heel lang waar deze cache ongeveer lag. Ter hoogte van Den Bosch zijn ze aan de A2 aan het werken en ergens bij die wegwerkzaamheden lag een cache verstopt. We waren er al vaak over de snelweg langs geraasd, maar de clou was dat je de cachelocatie alleen vanaf een bepaalde binnendoorweg kon bereiken. Team Softie legde ons uit welke afrit we moesten nemen. Dus Anke en ik hadden al eens op de cache-locatie gestaan, maar de cache niet gevonden. Vandaag dan nog maar een keertje terug. Het ding bleek gewoon heel sneaky verstopt te zijn en wij hadden gewoon niet goed genoeg gezocht. De altijd reserve-cache op de lijst, die langzamerhand een frustratie was geworden, was eindelijk gevonden.

Hierna gingen we door voor het TB Hotel in Den Bosch, ook al zo’n cache die heel vaak als reserve op de lijst had gestaan, maar waar we nooit aan toegekomen waren. We moesten op een heel rare plek parkeren en daarna langs een rivier en door een bos met vreemde inkervingen in de bomen lopen voor we de cache gevonden. Die bomen waren best wel eng, alsof er een of andere rare sekte daar een ritueel had gehouden. Voor een TB-hotel zaten er maar heel weinig travelbugs in en ik had geen zin om ze allemaal te loggen, dus maar 1 ding geruild.

Dit keer gingen we over de snelweg naar Wijchen om het rondje af te maken. We hadden nu de ene weg die we de keer ervoor niet hadden gevonden wel gevonden, het bleek een doodlopende weg te zijn en daarom hadden wij die overgeslagen. Het weggetje bracht ons bij de cache. De hint was onder een grote kei, maar het pad werd daar geblokkeerd door een stuk of zes van dat soort exemplaren. Het was nog even zoeken voor we de micro gevonden hadden. Hierna begon het geweldig leuke keren op een heel smal paadje met weinig ruimte. Ik zei een beetje gemeen: “Ja, Anke jij wilde hier in rijden, we hadden ook kunnen lopen.” Maar het lukte haar toch, het voordeel van een kleine auto.

Ik was ondertussen de ingewikkelde eindberekening aan het maken. Die was met allerlei belachelijk grote getallen en een beetje vreemd. Maar het coördinaat wat er uitkwam was op zich wel geloofwaardig, dus we besloten een kijkje te gaan nemen. We belandden bij een of andere vage sportclub. Wij gingen vlug het bos in. Daar bleek de cache gelukkig te zijn. We hadden de serie voltooid. Achteraf blijkt de maker van deze serie nog maar een jongentje te zijn van brugklasser-leeftijd. Dus best knap dat hij dan toch zoiets kan onderhouden al dan niet met hulp van zijn ouders (?).

Wij gingen verder met de Euro Cache en de Theme Cache, twee caches van dezelfde maker die wij in een wandeling oppikten. Omdat het ondertussen was gaan regenen en we in een bos met hoge bomen waren had GPS niet zo’n geweldig bereik en moesten we naar allebei wel even zoeken. Anke vond de eerste en ik de tweede. In de Euro Cache moest je eigenlijk dingetjes ter waarde van 1 euro ruilen. De Theme Cache had elk seizoen een ander thema en je moest ruilen binnen het thema. Maar wij hadden geen ruilmateriaal bij, dus konden niet meedoen.

We eindigden met de Thee Cache, die ons bij een eerdere poging al 50 euro aan een parkeerboete had gekost en die we niet eens gevonden hadden. De enige verkeersboete die ik vooralsnog in mijn leven heb gekregen en nog een erg zure ook, omdat we er nog geen kwartier hebben gestaan… Dit keer kwamen we met de auto vanaf de andere kant en zagen we meteen de objecten uit de hint. Daar lag de cache, maar wel met een dikke vette afwijking van 25 meter. Maar we hadden deze dure cache dan toch gevonden. Je moest er eigenlijk theezakje in ruilen, maar wij hoeven geen thee die al dagenlang buiten heeft gelegen, eerlijk gezegd. Het idee is leuk, maar de uitvoering matig met een lek bakje en een doorgeregende, kapotte plastic zak.

We probeerden hierna nog een cache (Buitensporig), maar die konden we niet vinden, dus reden we maar naar huis. We hadden genoeg van al het op en neer rijden en het was alweer bijna donker.

Wat ik hier op 25 november 2021 nog aan toe te voegen heb:

Owh ja, die vreselijke parkeerboete! Het is nog altijd mijn enige verkeersboete ooit; ik ben heel braaf en heb nog nooit een boete gekregen voor te hard rijden.

Verder zou ik er nu de voorkeur aan geven om de caches tijdens een wandeling op te pikken i.p.v. met de auto.

Geocachingverhalen uit het verleden: Het geheim van Elzenburg

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 18 november 2007

We gingen met acht vrouwen (allemaal familieleden van Anke, behalve ik dan) sterk op pad om het geheim van Elzenburg te ontrafelen.

Het verhaal

Het Geheim van Elzenburg was een nieuwe multi-cache in Vught en volgens de logjes van de mensen die hem al gelopen hadden, was hij erg leuk. We liepen samen met de geocachende familieleden van Anke: team Nopi en team Softie.

Met drie volledige teams moest het ons zeker wel gaan lukken om het geheim van Elzenburg te ontrafelen. Het begon al met een hoop gelach, want je mocht alleen maar op de kleine parkeerplaats bij het startpunt parkeren als je een papiertje op je auto plakte dat je een geocacher was. Je moest ook nog aanbellen bij het nabijgelegen gebouw om te gaan vertellen dat je ging geocachen. Op zondagmorgen om elf uur, deed er natuurlijk geen hond open. Dan maar op pad zonder de toestemming van de Stichting Markgraff.

Het Geheim van Elzenburg is een leuk in elkaar gezette multi-cache. Je doet een soort van cluedo-spel om te weten te komen wat er is gebeurd. Op elke waypoint vind je een aanwijzing. Die variëren van vliegtuigonderdelen tot paspoorten en persoonsbewijzen. We kwamen ook nog langs een klein (privé???)-kerkhof in de bossen, waar we nog nooit van gehoord hadden.

Het vreemdste waypoint was dat waar we een vreemd object tegenkwamen, een sterkte magneet aan een lange kabel. Wij stonden er alle acht vertwijfeld naar te kijken. Op het volgende waypoint werd alles duidelijk: dat was een halve meter diepe schacht en daar moest je dus een magnetisch iets uit opvissen. Iemand rende terug naar het vorige waypoint om de kabelmagneet te halen en zo konden we de aanwijzing opvissen.

We kwamen ook nog langs de cache Jagershagen 2. Ik had die anderhalf jaar eerder al gedaan met HaJaMaToJo en we konden de nicknames nog terugvinden in het logboekje. Wel grappig om dat terug te zien. Nu werd hij gelogd door team Nopi, want team Softie had hem ook al gedaan.

Zo konden we weer verder en kwamen we uit bij een koker met plattegrond. Die werd mooi nagetekend en we kwamen uit bij de ruïne van een huis. Dit bleek dus van de geheimzinnige man uit het paspoort te zijn. In de ruïne vonden we een kist met de laatste aanwijzingen. De cache bleek vlakbij het vervallen huis te liggen. We ruilden uitgebreid travelbugs en coins, want we hadden de voorraad trackables van drie teams. In de cache zat een brief waarin stond hoe we bepaalde items, zoals de magneetkabel moest omschrijven in ons log. Onder luid gelach werden die opgeschreven en later in de logjes verwerkt.

Deze cache is een echt aanrader en heeft een Geo d’or (dit bestaat niet meer, het heet nu Favorites) gekregen van ons.

Wat ik hier op 18 november 2021 nog aan toe te voegen heb:

Veertien jaar geleden en deze cache is nog steeds online en dus nog te lopen! Voor de geocachers onder ons, de cachecode is GC16G40. Aanrader hoor.

Het was ook gezellig om eens met zo’n grote groep te lopen, dat komt nu vrijwel nooit meer voor. Bij zo’n puzzelmulti is het altijd wel handig om over de input van meerdere hersenpannen te beschikken.

Geocachingverhalen uit het verleden: geocaching op de grens van Drenthe en Friesland

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 4 november 2010

Er is in het verleden maar 2x op de datum 4 november aan geocaching gedaan en daarvan was ik er zelf 1x niet bij. Dus daarom dit verslag van een dagje geocaching op de grens van Drenthe en Friesland. Anke en ik hadden een supergroot vakantiehuis in het gehucht Oude Willem waar o.a. meer keukengereedschap aanwezig was dan ik in mijn eigen huis had, haha.

Het verhaal

Op donderdag (grappig dat dit echt op een donderdag was, is het een echte throwback thursday) was het erg slecht weer, het regende bijna de hele dag. We besloten om traditionals te gaan doen in de omgeving van het huisjespark met als rode draad de caches van de Olde- en Nije-route. Helaas bleken die veel moeilijker te zijn, dan we dachten. Een paar konden er niet, omdat ze met foto’s waren (op de gps kon je geen foto’s inladen en we hadden in 2010 ook nog geen superhippe smartphones). We hebben er een of twee niet gevonden. Drie stuks hebben we wel af kunnen ronden en de rest hebben we niet meer geprobeerd.

De eerste was een snelle oppikker bij een kerkje, dat was de makkelijkste van de serie. De rest leverde veel meer problemen op. We vervolgden onze route met de Scheenesluis, hiervoor moesten we een stukje lopen langs het water. We kwamen langs een heel vreemd kunstwerk, van een afstandje zag het eruit als een klein huisje met een soort van sterrenkijker. We maakten de deur open en toen bleek het gewoon leeg te staan en van binnen zwaar in verval. Was best wel vervreemdend. Naar de cache heel lang gezocht, hij lag bij een bruggetje van ijzeren vierkantjes en uiteindelijk bleek hij eronder te zijn gepropt in een zwarte vuilniszak, waardoor hij behoorlijk goed gecamoufleerd was.

We deden een multi van de serie, maar ik had een paar antwoorden gegokt en daardoor konden we een paar waypoints overslaan en direct met de auto naar het eindpunt. Daarvoor moesten we over een hek klimmen, maar de cache was er wel.

De Blusscher was een voortuincache die verstopt zat in een brandblusser. Wel grappig gedaan en ik liet er een grote, zware travelbug (een gigantische sleutelbos met sleutelhangers) in achter, zodat ik die niet meer mee hoefde te sjouwen.

We deden twee caches bij Oorlogsmonumenten die we allebei relatief snel gevonden hadden. Helaas was de bonus met een foto en die konden we dus weer niet doen, maar we verloren veel tijd met het zoeken hoe we op het 0-punt moesten komen. Weer een gevolg van blind inladen, dat werkt gewoon niet altijd goed.

Het begon ondertussen heel hard te regenen, dus deden we gedurende de regenbui een paar caches van de Effe-serie, die waren niet heel bijzonder, maar wel snel te vinden. Toen we bij Vriezen/Dooien aankwamen was de regenbui gestopt. We betwijfelden of we deze cache zouden kunnen vinden, want we waren bang dat hij in/bij water zou liggen, maar dat viel mee, hij lag bij een gebouwtje dat als ijsbaanhonk diende als het ooit zou gaan vriezen en de cache was gewoon makkelijk te bereiken en te vinden.

We probeerden nog wat caches van de Olde- en Nije-route, maar we konden er maar eentje van vinden. De rest was onvindbaar en vooral die ene bij het kerkje was erg frustrerend omdat we het sommetje wel 10x nagerekend hebben.

We wilden onszelf troosten met nog eentje van de Effe-serie. Die lag op een carpoolstrook waar erg vreemde wisselingen van personen plaats vonden en we hebben een eeuwigheid gezocht naar de cache. Het zat ons vandaag niet echt mee, maar deze vonden we dan toch nog.

De cache bij de hut van Gerrit of Lolkema (we weten nu nog steeds niet van wie de hut was), was de wandeling er naartoe wel waard. Leuk stukje natuur en een grappige uitkijkpost waar de cache lag. Het was ook even droog, dus hier vrolijkten we na al die not-founds wel van op.

De volgende cache was weer een TB-hotel en erg grappig. Er hing een grote kluis aan de muur bij de oprit van een kapperszaak. In de cachebeschrijving stond hoe de kluis open moest worden gemaakt, maar wij probeerden het keer op keer, maar het lukte niet. De kapper kwam toen naar buiten om ons te helpen, echt een superaardige man. En hij heeft ons gered, want anders hadden we de kluis nooit open gekregen. Dit was dus een grappige ontmoeting.

We kwamen nog langs een carpoolcache die goed in onze carpoolcaches-met-gekke-plaatsnamen paste, namelijk Feanster.

De dag werd afgesloten met een voortuincache op het erf van mensen met een groot en mooi huis. Hij lag aan het begin van het erf, verstopt in een boomstronk. De betekenis van de cachenaam was waarschijnlijk het Friese woord voor wegmoffelen ofzoiets. Maar ondanks dat wij geen Fries kunnen, hadden we de cache toch snel genoeg gevonden.

Ondanks de vele not-founds toch nog 16 founds deze dag, dus genoeg voor het vakantie-doel (we wilden 10 caches per dag vinden).

Wat ik hier op 4 november 2021 nog aan toe te voegen heb:

Ondanks dat ik nog steeds het liefste mijn gps Smaug gebruik om te geocachen (die is nauwkeuriger, heeft een betere kaart en de batterijen gaan véél langer mee dan de accu van mijn telefoon. Ook word ik knettergek van het schakelen tussen de verschillende apps als ik ook aan Munzee wil doen.), heb ik tegenwoordig wel altijd mijn telefoon met geocaching-apps bij me als back-up. Want ook Smaug kan nog steeds geen foto’s inladen, dus dan is het handig om dat op de telefoon wel te kunnen bekijken. Labcaches kunnen zelfs alleen met een app op de telefoon.

De vakantie van toen bestond hoofdzakelijk uit geocaching, dat gemiddelde van 10 caches per dag werd ruimschoots gehaald.

Geocachingverhalen uit het verleden: de ontdekking van Gilze-Rijen per fiets

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 21 oktober 2009

Anke, Stephanie en ik gingen Gilze-Rijen ontdekken per fiets.

Het verhaal:

De multi-fietstocht door Gilze-Rijen stond al een tijdje op het programma.

Na wat gedoe met fietsen en auto’s (er kunnen maar twee fietsen op de fietsendrager, dus moesten we met twee auto’s) stonden we aan de start. Het was mooi en droog weer.

De route was steeds tussenpunt-cache-tussenpunt-cache. Offset-multi’s dus.

De fietstocht volgde min of meer de route van de auto-cache Rondje Vliegveld, die ondertussen gearchiveerd is. Die heb ik alleen gedaan, dus voor mij waren er veel bekende plaatsen. Voor Anke en Stephanie was het nog wel nieuw.

Wel was er een team voor ons geweest die veel trackables hadden achter gelaten, dus Stephanie en ik hebben het een en ander geruild (Anke geeft niets om trackables).

Alles bij elkaar hadden we de tocht vrij snel gefietst. Het was vooral gezellig, de route was niet superbijzonder.

Wat ik hier op 21 oktober 2021 nog aan toe te voegen heb:

Vermoedelijk zou ik nu een OV-fiets huren op het station van Gilze-Rijen omdat gedoe met fietsenvervoer te omzeilen. Maar ik weet niet of er in 2009 al OV-fietsen bestonden.

Geocachingverhalen uit het verleden: HeideRoosduinen?

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 14 oktober 2013

Anke en ik waren een week op vakantie op Ameland en probeerden alle geocaches van het eiland te vinden. Dat viel nog niet mee. Verder wilden we de naamgeving van een natuurgebied aanpassen…

Het verhaal:

Het idee voor vandaag was om toch nog een keer een cache van de maker Waddeneiland te gaan proberen. We hadden nogal wat problemen met de caches van deze maker. Dat werd de Ballumerduinen, een multi nabij het plaatsje Ballum, een kilometer of vier van ons vakantie-adres af. Een gedeelte van de Ballumerduinen heette de Roosduinen en natuurlijk doopten wij dat meteen om tot de Heideroosduinen. Daarmee was de trend voor de rest van de route was gezet.

Heideroosduinen

Tot aan waypoint 8 verliep de route redelijk voorspoedig. Af en toe werden we in de war gebracht door de vreemde route, Waddeneiland liet ons rustig alle wegen van een bepaalde kruising uitproberen voor de route daadwerkelijk verder liep. Maar toen hadden we de Soay-schapen, een sterk schapenras dat meer aan geiten doet denken, al gezien en ook een aantal koeien. Bij waypoint 8 hield de tekst in de GPS op en hadden we geen verdere informatie. Ook de vraagstelling hier was erg vreemd, het ging over lichaamsdelen, maar op het bordje stond (met een grote afwijking) een ruiter op een paard, dus nogal veel lichaamsdelen. We begonnen wat dingetjes te gokken, maar moesten over het fietspad gaan lopen en dat was niet Waddeneiland eigen, vonden wij. Er was dus nog maar één andere mogelijkheid en dat was een koeienhek/wandelpoort terug het natuurgebied in. Wij waren de gelukkigste geocachers van Ameland toen we het plaatje op het hek vonden.

Duinvennetje

Daarna volgden nog een heleboel plaatjes, het is best onzeker als je van te voren niet weet hoeveel waypoints een cache heeft. Op het laatste waypoint werden we nog een keer ernstig in verwarring gebracht, er stond wel een coördinaat, maar het was maar half en met vraagtekens. Na wat vertwijfeld rond te lopen, met de handen in ons haar, ontdekten we nog meer plaatjes op boomstronken er om heen. Ze bevatten allemaal een stukje van het eind-coördinaat. En daarmee vonden we dan eindelijk ons eerste Waddeneiland-cache! We waren best wel een beetje trots op ons zelf en de rest van de dag zeiden we dan ook regelmatig tegen elkaar: “We hebben een Waddeneiland-cache gevonden!”

Soay-schapen

We gingen nog wat andere caches doen aan deze kant van het eiland. Als eerste was Noorderwind aan de beurt, een cache die niets te maken had met wind, maar op een verlaten trapveldje lag. Naast het trapveldje lag Amelands buitenzwemparadijs, maar dat zag er in de herfst maar verlaten en onaantrekkelijk uit. Dan is zelfs het slecht onderhouden Staalbergven (het buitenzwembad van Oisterwijk) nog mooier. Wij gingen naar het kleine vliegveld van Ameland om de cache Landingsbaan te loggen. Er was geen vliegtuig te zien, maar de cache was er gelukkig wel.

Koeien

Tijd voor een earthcache en het verhaal achter de Zandhaak van Ballum was best interessant, er ligt hier een zandbank in de zee, waardoor er tussen de zandbank en het strand een natuurgebied is ontstaan, een soort van Slufter (natuurgebied op Texel), maar dan kleiner. Er lagen hier zelfs zoetwaterpoelen.

Strandovergang

Ik had op internet gevonden dat de meeste geocachers Historisch Hollum maar een vage cache vonden, maar dat de cache bij de walviskaken in het museum lag. Nou, daar konden Anke en ik dan ook nog wel eens gaan kijken. Zo gezegd, zo gedaan en zo vonden we alsnog deze cache. Weer een frustratie opgelost.

Verwaaide boom

Onze laatste cache van de dag werd de Galgesloot, een cache langs een fietspad. Vroeger werden hier de Amelandse misdadigers opgehangen, nu is het een vredig fietspad. Ik keek finaal over de cache heen, maar Anke vond hem gelukkig snel. We waren nu al onderweg naar huis, dus zijn we rustig terug gefietst, omdat ik om de haverklap van mijn fiets af moest springen om een fietspaddestoel te waymarken of een koe te fotograferen.

Wat ik hier op 14 oktober 2021 nog aan toe te voegen heb:

Ja, de frustratie-caches van maker Waddeneiland. Later die week vonden we er alsnog een paar, dus we werden er steeds beter in. Maar alle caches van het eiland vinden is niet gelukt, ook al scheelde het niet veel.

Geocachingverhalen uit het verleden: Zeeland met kano’s op het dak

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 9 september 2007

Anke, Pien en ik maakten de omgeving rondom het plaatsje Veere onveilig met een dakdrager vol kano’s.

Het verhaal:

Een paar leden van de Kanovereniging planden een weekendje weg naar Zeeland. Op zaterdag zouden we gaan kanoën op het Veerse Meer en op zondag de brandingvaren. ’s Nachts zouden we overnachten op een camping ergens aan het Veerse Meer. Wij hadden daar wel zin in. Maar eigenlijk besloten we al meteen dat wij het brandingvaren gingen wijzigen in geocachen.

Na een leuke dag varen op het Veerse Meer en een gezellig overnachting namen wij op zondagochtend afscheid van de mannen. Met vier kano’s op het dak (iemand had twee verschillende kano’s bij en had de toerkano niet meer nodig) begonnen wij aan onze geocache-dag in Zeeland. Ik had zeven caches uitgezocht en nog een achtste als reserve. We zouden wel zien hoe ver we kwamen.

Aangezien we in Wolphaartsdijk startten, begonnen we met Veerse Meer: Wolphaartsdijk, eentje die deel uitmaakte van een serie rond het Veerse Meer en zelfs pas die week online was gekomen (service van de Zeelanders, noemde ik dat grappend tegenover Anke en Pien). We reden ons klem op de parkeerplaats van een camping en gingen het laatste stukje lopen. Dat was op zich wel grappig, kon je uitkijken over het Veerse Meer en zien waar we de vorige dag gekanood hadden. De cache zelf was vlug gespot.

We liepen terug en reden door naar Polderzicht. Met drie zoekers was die ook snel gevonden. Op naar het Kiekendiefpad. Dat bleek een zandpad vol kuilen en stenen te zijn. Zouden we daar wel op gaan rijden? Toch maar gedaan, het viel wel mee. Dus deze cache werd drive-in. Daarna zijn we het zandpad afgereden en op weg gegaan naar het plaatsje Veere. Hier lagen de andere vier caches die ik had uitgeprint. 3 Cheers for Pooh was een mysterie-cache met vragen over Pooh Beer, de mascotte van mvs “Team Pooh”. Die slepen overal een knuffelbeertje van Pooh Beer mee naartoe en maken van hem dan een foto in de sfeer van de cache. Wel grappig. 3 Cheers for Pooh, Veerse Smurf en Veerse Dwerg bleken allemaal op loopafstand van elkaar te liggen, dus hebben we een rondje gewandeld. De aanwezige vissers in het gebied waren heel verbaasd dat wij tot 3x toe langs hen zijn gelopen. De Smurf en de Dwerg (ik vond die namen grappig, daarom had ik ze uitgekozen) waren niet zo moeilijk te vinden, ook al hing die ene dan in een boom, in plaats van dat hij aan de voet verborgen lag. De Pooh-cache lag onder een brug, op zich ook wel een stoere verstopplek. Daar gaat niemand kijken. Maar als kanoërs komen wij natuurlijk vaak onder bruggen.

We verplaatsten de auto tot in Veere. Daar begonnen we aan Rondje Veere. Een leuk rondje rondom en door het historische stadje. Over de stadswallen en dwars door het centrum, met bezoekjes aan de molen en de kerk en de oude waterput. Ik vond vooral het stukje waarbij we door de stuwdam liepen leuk. Van tevoren hadden we helemaal niet verwacht dat je daar doorheen kon lopen. De cache lag bij iemand in de achtertuin verstopt. Toen we door het raam van de schuur keken, zagen we een zeekano liggen. Wij concludeerden dat dat leuke mensen moesten zijn. Een cache in de tuin en een kano in de schuur…

Tja, er was eigenlijk nog tijd genoeg over voor de reserve-cache. Dus toerden we door naar Domburg, voor de Manteling. Hier begonnen de foutjes erin te sluipen. Het was zo’n overwacht mooi weer dat ik jas en tas in de auto had laten liggen. In mijn jaszak had ik met voorbedachte rade reserve-batterijen gestopt. Natuurlijk begon juist in dit rondje GPS te zeuren dat zijn batterij bijna leeg was. Shit. Omdat we in een wildvreemd gebied zaten, besloten we dat we die batterijen toch wel nodig hadden. Dus zijn Anke en ik terug naar de auto gelopen om de reserve-batterijen op te halen, terwijl Pien op een bankje bleef zitten. Een vreemde tocht volgde. Langs rare kunstwerken (stenen aan touwtjes in de bomen) in de bossen en langs bonsai-eiken, dit zijn hele kleine eikenboompjes, die door de zeewind niet hoger worden dan een struik en in de vorm van bonsai-boompjes groeien. Wij hebben de route niet helemaal gelopen zoals het moest, want wij kwamen steeds veel eerder op het waypoint uit, dan de bedoeling was. Uiteindelijk kwamen we uit bij het kasteel van Domburg waar we de zogenaamd dikste lindeboom van Nederland moesten opmeten. Wij vonden dat deze boom die titel niet verdiende. De lindeboom van Oisterwijk is veel mooier en in onze ogen ook veel dikker. Dat hebben we dus wel even vermeld in ons log… Deze route was best leuk, maar de cacheverstopplek maar matig.

Het was tijd om aan de terugreis naar Noord-Brabant te beginnen, maar niet zonder een pitstop bij de McDonalds in Middelburg.

Wat ik hier op 9 september 2021 nog aan toe te voegen heb:

Ondanks dat dit alweer 14 jaar geleden is, kan ik mij deze dag nog wel goed herinneren. Zeeland is een leuke omgeving om te geocachen. Wel gelachen om de printjes, dat is nu bijna nooit meer nodig. Toen had ik nog wel een andere gps. En ook nog geen telefoon waarmee je foto’s kon maken, want ik heb geen foto’s van deze dag.

Geocachingverhalen uit het verleden: Kilocacher in België

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 2 september 2015

Hoe de Heideroosjes na vele jaren geocachen bij de zuiderburen dan eindelijk hun 1000ste Belgische cache vonden en een buitenlandse Kilocacher werden.

Het verhaal:

Op 20 juli 2008 stonden Anke en ik bij de graftombo van Baron Coppens, ergens in de buurt van Ten Aard in Belgiё en logden we onze 100ste Belgische found. We besloten op dat moment dat we ooit 1000 caches bij de zuiderburen wilden hebben, zodat we een Nederlandse Kilocacher in Belgiё zouden zijn, iets wat toen nog niemand had bereikt (ondertussen natuurlijk wel). Dit lange termijn doel, want we beseften toen al wel dat het niet bepaald snel zou gaan, werd het Belgiё-doel genoemd. Wij wisten heel goed wat we daarmee bedoelden. Toen wij allebei nog thuis woonden werd er nooit vreemd opgekeken als wij aankondigden dat we weer eens een slagdag gingen houden in Belgiё (Oisterwijk ligt niet heel ver van de grens met Belgiё af).

Gestaag tikten de caches door, maar er kwam een einde aan toen ik mijn auto weg deed halverwege 2012 en de zuiderburen met het openbaar vervoer moeilijk bereikbaar bleken te zijn. In 2013 hadden we bijna geen Belgische founds. Dat wilde ik in 2014 verbeteren door al op 1 januari een Belgische trail te gaan lopen. Toch lukte het in 2014 nog niet om de 1000 te bereiken. We kwamen wel ver, dus besloot ik het voor 2015 echt als doel op de kaart te zetten. Na een productieve dag met mijn ouders, waarop we tijdens een wandeling van 18 kilometer ruim 40 caches logden, passeerden we de 900 founds en toen begon het echt te kriebelen. Dus werden er weer een aantal Belgische cache-dagen gepland.

En vandaag was het dan eindelijk zo ver dat we de 1000 zouden kunnen gaan halen. Het was ook nog eens een 1-cache-datum, dus dat kwam geweldig goed uit voor het Geocaching Datum Project. 29 Belgische founds to go. Dus had ik een serie uitgezocht, waarmee we het ruim moesten gaan halen, Wie is het? Waarbij je echt aan de hand van het spelletje de hoofden van mensen moest wegstrepen voor de bonuscache. Anke en haar vriend hadden een weddenschap afgesloten over welk hoofd het zou zijn, toen Anke de hoofden uit ging printen.

We begonnen echter met wat andere ‘oppikkers’ en dat waren achteraf bezien eigenlijk leukere caches dan de caches van de trail. We reden in de stromende regen naar Belgiё en hoopten maar dat het weer nog zou bij trekken. De eerste found van de dag vond dus nog plaats in de regen, dat was Tikkenhaan, een stukje een natuurgebied in, vanaf een vaag parkeerplaats bij een slecht onderhouden, typisch Belgisch gebouw. Daarna begon het weer steeds meer op te klaren en begon de zon te schijnen en werd het ook steeds warmer.

Wij deden een korte en heel makkelijke letterbox en twee caches met uitzicht op het kasteel van Minderhout, best een aardig optrekje. Die ene moest ik alleen doen, omdat er geen echte parkeerplaats was. Bij de andere is Anke wel meegewandeld.

We zijn ook nog bij de Laermolen geweest, een watermolen. We dachten allebei dat we hier al eerder zijn geweest, toen lag de cache wel op een andere plek en was er ook een zusje van Anke bij. Ik heb het terug gezocht in mijn geocachingverslagen en dat moet dan op 1 februari 2009 zijn geweest, tijdens een grensoverschrijdende en ijskoude cache-dag. Het is zeker een mooie plek, daar bij die watermolen.

We vervolgden onze weg naar de Begijnhof van Hoogstraten, een heel keurig hofje achter de kerk, waar alle huisjes de namen van heiligen hadden gekregen. Ik ben wel vaker in Belgische (en Nederlandse) begijnhofjes geweest, maar deze was het beste onderhouden. De cache werd onder het wakend oog van Jozef gevonden. We gingen nog meer heilig doen, bij de kapel van OLVA, de Onze Lieve Vrouw van het nog iets. Dit was geen kapel meer, maar een kleine kerk. De deur stond open, dus ook even binnen gekeken. Kitsch, maar als je ervan houdt, wel mooi. Er hingen echt heel vreemde gebeden aan de muur, dus grapte ik dat wij een verzoek moesten doen voor de 1000ste Belgische found. Dat hebben we natuurlijk niet echt gedaan.

Het werd tijd om aan de trail te beginnen. 15 kilometer, die we heel fanatiek gingen wandelen. Het weer was ondertussen zo verbeterd dat we in T-shirt konden lopen. De route ging over landelijke, rustige wegen tussen de weilanden en akkers door. Met in de verte een windmolen.

Helaas werd de trail gekenmerkt door een groot aantal not-founds. Heel jammer, dat mensen een trail wegleggen en hem vervolgens niet onderhouden. Veel caches bleken geript te zijn en niet meer terug geplaatst. Het begon daardoor best benauwd te worden of we de 1000 B-founds wel zouden gaan halen vandaag.

Van de 23 caches hebben we er 5 niet kunnen vinden en daaruitvolgend hadden we ook te weinig informatie voor de bonus. De wandeling was op zich wel prima, ook al had Anke meer bos gewild. Ik wist vantevoren al dat het niet echt bosachtig zou zijn, omdat ik dat gezien had op Google Maps. Aan het einde kreeg ik behoorlijk last van mijn voeten en ik had ook niet zo’n zin meer in de caches van d’Achterstewijk, omdat die slechte kritieken kregen in logjes – slecht onderhouden. We vonden er twee, allebei zeiknat met een nauwelijks te beschrijven logrol. De co zou in deze wijk wonen, doe er dan wat aan.

Na de wandeling moesten we nog 3 founds voor de 1000. De eerste werd de laatste cache van de trail, die lag uit de richting en werd op mijn verzoek met de auto gedaan, omdat ik bijna niet meer kon lopen van de pijn aan mijn achillespezen. We vonden hem gelukkig wel. De volgende cache was een leuk verstopte cache in een fruit-boomgaard. De cache was een nep-appel met een rups. Wat de boom maakt, dat smaakt. Hoewel ik zelf niet zo’n fruit-liefhebber ben, vond ik dit wel heel leuk gemaakt. Nu ging het erom spannen, de volgende cache zou nummertje 1000 zijn. Dat werd uiteindelijk een cache die eigenlijk reserve was. Ik vond de naam aanvankelijk niet leuk en had hem blind ingeladen als reserve. Bij nadere bestudering bleek de cache wel heel veel favorites te hebben gekregen. Hij lag bij het riviertje de Mark, dat ook naar Nederland stroomt. We waren eerst naar de stuw gelopen, tja kanoёrs he? Maar de cache was een nagebouwde telefoon in een keurig droog kastje. Heel mooi gemaakt en verzorgd na al die ‘rotzooi’-caches van de trail. Het was even zoeken hoe het kastje open moest, maar Anke had daar geen geduld voor en rukte iets open, dat werkte ook.

Hiermee was onze 1000ste Belgische found een feit, bijna 7,5 jaar nadat we aan dit doel begonnen waren. Later besefte ik pas dat dit toch echt wel bijzonder is. Met 16 landen op de kaart is geocachen in het buitenland niet meer zo heel bijzonder voor ons – hoewel een nieuw land op de kaart altijd voor een instant geluk gevoel zorgt bij mij. Maar als je nagaat dat er van de ruim 6000 (we passeerden vandaag de #6100) nu 1000 Belgen zijn, dan is dat wel 1/6 deel. Het Belgiё-doel is hiermee vervuld. Natuurlijk gaan we vast nog wel eens in Belgiё geocachen, maar een nieuwe milestone daar is nu natuurlijk nog heel ver weg.

Op de derde plaats in onze landenlijst staat Duitsland, met 190 founds. De 1000 is daar dus nog heel erg ver weg. Daarnaast is Duitsland toch nog een stukje verder rijden dan Belgiё. Dus ik zie ons daar de komende jaren nog geen Kilocacher worden en waarschijnlijk gaat dat nooit gebeuren.

Voorlopig is het al een heel leuk feitje om Kilocacher te zijn in twee landen.

We probeerden ook nog een 1001ste found, maar ondanks dat we de cache wel vonden, kregen we hem niet open. Dus dat werd meteen weer een not-found.

We zijn toen terug naar Nederland gereden om te eten bij de McDonald’s. Soort van feestje vanwege nummer B-#1000.

Het was een toffe cache-dag met het gewenste resultaat en tegelijkertijd ook een leuke trip langs memory lane door onze Belgische cache-geschiedenis.

Wat ik hier aan toe te voegen heb op 2 september 2021:

Na het bereiken van het Belgische Kilocacherschap werd er niet meer zo heel vaak bij de zuiderburen gecachet. Zes jaar later staat de stand op 1378 B-founds. Nog altijd wel het tweede land in onze lijst, maar corona maakte buitenlandse founds natuurlijk extra lastig. Alle andere landen – inclusief derde plek Duitsland met 278 founds – liggen nog altijd ver achter op Nederland en België.

Geocachingverhalen uit het verleden: Skansen in de regen

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 5 augustus 2008

Anke en ik waren op vakantie in Stockholm, Zweden. Ondanks dat het hartje zomer was, heeft het bijna de hele week non-stop geregend. Op deze dag bezochten we Skansen, een kruising tussen een dierenpark en een openluchtmuseum met historische huisjes.

Het verhaal:

Deze dag besloten we om met onze metrokaart naar Skansen te gaan. Voor we naar binnen gingen, deden we eerst nog een cache van de toeristische serie, die daar vlakbij verstopt lag bij het Vasa-museum. Hier zijn we niet binnen geweest. Die cache lag op een smal richeltje bij een kerkhof en omdat het ondertussen was gaan regenen was het daar heel glad. Bij zowat alle Zweedse caches is de hint “under rock”. Nu is Zweden bezaait met rotsen en stenen in alle maten, dus zo’n hint helpt niet echt. Bij deze cache kregen we het idee dat we de hele kerkhof-muur moesten afbreken. Door de regen draaide de pijl van de GPS alle kanten op, dus het was een klein wondertje dat we deze cache toch hebben gevonden.

Op naar Skansen. Skansen is een leuk park (ik was helemaal weg van de elanden met de grote, dikke neuzen, door mij dan ook grootneuselanden genoemd), maar de stromende regen die de hele dag aanhield gooide roet in het eten. Wij doken elke huisje in om steeds even te kunnen schuilen, dus moesten alle verhalen over oude ambachten aanhoren. Soms in het Zweeds (voor ons geen touw aan vast te knopen), vaak in het Engels (een stuk beter te volgen).

Toen we op gingen drogen in het restaurant bleek er de sound-check te zijn van een Zweedse Abba-coverband. Covers in het Zweeds dus! Nou ik kan je vertellen: van 100x The Winner takes it all in het Zweeds word je helemaal gestoord. De melodie is herkenbaar, de Zweedse woorden klinken onbegrijpelijk als je de Engelse tekst gewend bent. Het concert was gratis, dus als het nou wat beter weer was geweest, waren we waarschijnlijk wel gebleven.

Nu besloten we terug naar de camping te gaan, omdat het zo’n rotweer was. We gingen bij een andere ingang naar buiten, dan waar we binnen waren gekomen. We bleken nu heel dicht bij de Skansen-cache van de toeristische cache-serie te zijn, dus die pikten we nog even mee, op weg naar het metro-station.

Onderweg naar de camping stapten we uit om boodschappen te doen bij een supermarkt naast een metrostation (daar waren we al eerder geweest die week). Na het eten was de regen afgenomen tot miezer, dus besloten we om toch nog maar een avondwandeling te gaan doen langs twee geocaches: Juleljus was heel saai, die zat op een lantaarnpaal langs de weg. Zoveel mooie plekken hier en dan zo’n locatie? Norra Angby lag in een bos, dat was een veel betere cache-locatie.

Legenda:

  1. OTTT #5 – Vasa
  2. OTTT #6 – Skansen
    Maker: Trang
    Type: Traditionals
    Heideroosjes: Maartje en Anke
    Gevonden op: 5 augustus 2008
    Plaats: Stockholm
  3. Juleljus
    Maker: Hakanc
    Type: Traditional
    Heideroosjes: Maartje en Anke
    Gevonden op: 5 augustus 2008
    Plaats: Stockholm
  4. Norra Angby
    Maker: Hjarter
    Type: Traditional
    Heideroosjes: Maartje en Anke
    Gevonden op: 5 augustus 2008
    Plaats: Stockholm

Geocachingverhalen uit het verleden: Goud uit het Baksche Ven

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 10 juni 2014

De dag waarop ik na drie pogingen dan eindelijk de “goudschat” uit het Baksche Ven op kon graven.

Het verhaal:

De nieuwe Meelhopper kwam uit op een vrijdag dat we toevallig allebei vrij waren. En hij bleek ook nog in Oisterwijk te zijn en daarmee onze nieuwe dichtstbijzijnde niet gevonden cache. ’s Morgens hadden we allebei andere verplichtingen, dus konden we ’s middags pas op jacht. Daardoor ging het eremetaal sowieso aan onze neus voorbij.

Elitaire zwemvereniging

De caches van Meelhopper zitten altijd vol geniepige dingen, dus wij waren op het ergste voorbereid. Ik had zelfs heel de regels van zwemvereniging ’t Baksche Ven door zitten lezen, dat is echt een elitaire club, je moet eerst jaren aspirant-lid zijn (met rare regels als de tijdstippen waarop je mag komen zwemmen en geen stemrecht bij vergaderingen) voor je echt lid mag worden. Gelukkig hoeven wij geen lid van deze zwemvereniging te worden, want met de kanovereniging hebben wij het Staalbergven al regelmatig ter beschikking als “privé-zwembad”.

Take one

Maar goed, gewapend met verrekijker, opschrijfboekje, zaklamp, magneetklauw en pen gingen we op jacht. De verrekijker hadden we vrijwel meteen nodig om een getal op een elektriciteitsmast te lezen. Het duurde even voor ik dat scherp had gesteld, want ik heb niet zo’n goede verrekijker, het is een goedkoop dingetje uit de ANWB-winkel, betaald met een ANWB-cadeaubon. We lazen goed en misten geen informatie.

We moesten zo’n kubus-puzzel oplossen, daar waren we wel even mee bezig, maar het lukte wel, omdat er getallen op stonden en daarmee konden we het aan elkaar puzzelen. We liepen door het bos van ’t Baksche Ven (waar je amper een glimp van opvangt, want er staat een groot hek omheen) naar het Galgenven. Nadat we het mooie stukje rondom het ven hadden gelopen, kwam waypoint 6. Dat werd helaas waypoint terror, want er stond een soort van dubbele projectie op en wij begrepen hem niet. Ik had iets geniaals bedacht met twee projecties vanuit het genoemde punt en dan kruisten we het pad “achter” het Galgenven. Anke vond dat wel logisch klinken, dus wij ons op dat pad een ongeluk gezocht naar een omgevallen boomstronk, want dat was de hint, maar niets gevonden.

Omdat het al laat in de middag was, zijn we terug gelopen richting de auto. We hadden wel een spoilerfoto van de cache-locatie en de bomen langs het zandpad naar de auto leken daar erg op, dus nog een paar keer de bosjes ingedoken, maar helaas niets gevonden. Er waren te veel mogelijkheden. Wel heel jammer, want we hadden de TTF nog kunnen hebben.

Take two

Op mijn eerstvolgende vrij dag ging ik terug, ondanks dat het miezerde. Maar ja: Life isn’t about waiting for the storm te pass, it’s about learning to dance in the rain. En daarom ging ik dus in de regen op pad om mijn nieuwste ideeën te testen. Ik werd achtervolgd door een speurtocht-lopende school en dat zoekt nogal irritant. En ik fietste met mijn fiets een stuk door het bos om niet te hoeven lopen. Heb alleen het stuk rondom het ven gelopen, omdat je daar niet mag fietsen. Helaas waren mijn nieuwe ideeën ook niet goed, dus na een uur of twee doelloos rondlopen en fietsen in het bos, toch maar weer naar huis gegaan.

Waar ik ’s avonds de meest geniale ingeving tot nu toe kreeg. Om de tweede projectie vanuit het eerste geprojecteerde punt te maken. Meteen uitgevoerd en dan kwam je in het bos uit tussen het Galgeven en het pad aan de rechterzijkant (ik heb precies de plattegrond van het bos in mijn hoofd en begrijp nu precies wat ik bedoel). Ik had daar laatst een nieuw pad gezien, maar toen niet gevolgd. Daar moest het zijn! Dan hadden we alleen helemaal niet om het Galgeven heen hoeven te lopen, wat ook weer  zou kloppen met het log van Huijgers die beweerde dat de cache van Meelhopper nauwelijks de paden van de Breksche Hoven zou volgen. En die route loopt wel rondom het hele ven heen.

Helaas werd ik toen ziek en kon ik op mijn volgende vrije dagen mijn nieuwe bevinding niet controleren.

Take three

Vandaag was het dan toch zo ver. Het was stralend weer, dus in korte broek. Wel deet opgedaan, maar dat was niet zo zinvol. Ik ging weer met mijn fiets, maar de nacht ervoor was het onweer flink tekeer gegaan, dus het pad stond vol met grote modderplassen. Ik vond de ingang van het paadje en even later met behulp van de spoilerfoto ook waypoint 7.  Hier zat een vreselijke puzzel in van doorzichtige plaatjes met streepjes, die je op elkaar moest puzzelen tot een coördinaat. Maar er stond niet bij wat de onder- of de bovenkant was en ook niet wat links of rechts was, dus plenty mogelijkheden. Ik probeerde eerst logisch na te denken, maar het lukte niet echt. Pas toen ik alles los liet, lukte het ineens wel. Helaas was ik ondertussen wel lek gestoken door de terror-Galgeven-mug, de bewakers van dit stukje bos. Dus ik was blij dat ik verder kon.

Waypoint 8 was ook echt vet geniepig met een nano in een schroef in een paal, maar er waren daar niet veel mogelijkheden, dus ik had binnen twee minuten die schroef los, zodat het niet frustrerend kon worden. Waypoint 9 bleek toen alsnog op de driesprong te liggen, daar hadden Anke en ik nog gezocht bij poging 1. Waypoint 9 was ook nog eens heel simpel, dus dan hadden we de cache toch nog gevonden, omdat de gegevens van wp 7 en wp 8 niet nodig waren om de cache te vinden. Dus klein beetje balen. Ik moest eigenlijk nog een cijfer vinden onderweg, maar dat lukte niet. Om de cache te vinden, had ik nu de spoilerfoto niet meer nodig. Hij lag inderdaad in het bosje aan dat zandpad en we hebben er bij poging 1 bijna overheen gelopen.

Van het cijferslot had ik alleen de eerste twee cijfers, de laatste twee moest ik gokken, maar met een beetje draaien had ik het zo open. Een grote cache was mijn beloning. Toch jammer dat er geen echt goud in zat ;>)

Wat ik hier op 10 juni 2021 nog aan toe te voegen heb:

Ja, dit was een echte frustratiecache. Van de ene kant fijn dat hij zo dicht bij huis was, zodat ik er mooi op de fiets heen kon. Van de andere kant ook irritant, omdat je hem dan uit de dichtstbijzijnde-lijst wil hebben. De cache zit ondertussen al jaren in het archief en veel van de bospaadjes van toen zijn nu weer verboden terrein. Ik ga nog wel regelmatig wandelen bij het Galgenven, omdat het een beetje verborgen ligt in het bos en daarom bij het grote publiek niet bekend is, in tegenstelling tot de vennen aan de overkant van de Moergestelseweg.

Geocachingverhalen uit het verleden: Rondje Bernheze

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 13 mei 2007:

We zijn het hele weekend bezig geweest met Rondje Bernheze; dat was destijds een van de eerste powertrails in onze omgeving; een hele serie caches dicht bij elkaar om snel geocachingpunten te kunnen scoren.

Het verhaal:

De volgende dag moest het Rondje Bernheze natuurlijk worden afgemaakt. Ik houd niet van series die niet af zijn. Pien ging ook mee, die had wel trek in lekker veel founds, dus stapten we met z’n drieën weer in de auto. Het ging weer net als de dag ervoor. Ik weet niet meer wat de echte volgorde van vondst is, dus heb ik ze maar weer in volgorde van nummering van maker Flet gelogd.

Wel grappig is dat Rondje Bernheze 43: Zeveneeuwenpark na twee weken offline werd gehaald wegens vandalisme en dat wij nu één van de weinige teams zijn, die deze wel gevonden hebben. We hadden een goede taakverdeling: ik reed, Anke bediende de GPS en Pien zat achterin de bonuscache te berekenen. We konden alles prima vinden, behalve Rondje Bernheze 38: Topwortel, die echt goed verstopt zit. Dat is de enige waar we voor terug hebben gemoeten.

We kwamen verschillende andere teams tegen, die allemaal een andere volgorde reden dan wij. Ook hadden we twee keer een gesprekje met een cache-buurman. Beiden mannen begrepen maar niet waarom er steeds mensen uit auto’s stapten met vreemde apparaatjes die dan rond bomen liepen en na een paar minuten weer verdwenen.

Helaas hebben we ook de bonus niet gevonden. Ergens hadden Anke en ik iets fout gedaan, maar we wisten niet waar. Later in de week deed Nopi de caches die wij op zaterdag hadden gevonden en zij ontdekten onze fout. Anke en ik moeten dus nog een keer terug voor de bonuscache en voor nummertje 51, de vervanger van Zeveneeuwenpark. Aan Rondje Bernheze hebben we niet alleen 50 founds overgehouden, maar ook een geweldig weekend gehad.

Wat ik hier op 13 mei 2021 nog aan toe te voegen heb:

Een heel weekend rondrijden met de auto om zoveel mogelijk geocaches te vinden zo nu niet meer mijn idee zijn van een “geweldig weekend”. Als ik nu een serie caches doe, kies ik als vervoersmiddel de fiets of mijn voeten. Maar toen waren powertrails nog heel nieuw en wij wilden ook graag eens zoveel geocachingpuntjes op een dag scoren. Verder is het ook vrij ongebruikelijk dat ik hier de chauffeur was en de gps niet in handen had.

Informatie:

Rondje Bernheze zit al lang in het archief.

  1. Rondje Bernheze 02: Curvestone
  2. Rondje Bernheze 04: Effe Strekken
  3. Rondje Bernheze 05. De Sluis
  4. Rondje Bernheze 06: Geluidswal
  5. Rondje Bernheze 08: Peelrandbreuk
  6. Rondje Bernheze 09: Halley
  7. Rondje Bernheze 10: Zevenbergen
  8. Rondje Bernheze 11: ’t Rundje
  9. Rondje Bernheze 12: 10 Meter bos
  10. Rondje Bernheze 13: Het Kasteeltje
  11. Rondje Bernheze 15: Langven
  12. Rondje Bernheze 18: Venloop
  13. Rondje Bernheze 20: Landscape
  14. Rondje Bernheze 23: Holletje
  15. Rondje Bernheze 24: De Stroom
  16. Rondje Bernheze 27: Heide 1
  17. Rondje Bernheze 29: Broedplaats
  18. Rondje Bernheze 30: Berkenpuistje
  19. Rondje Bernheze 31: Heide 3
  20. Rondje Bernheze 33: Den Berg
  21. Rondje Bernheze 34: IJzerwater
  22. Rondje Bernheze 35: Waterput
  23. Rondje Bernheze 36: Bestuur en Ontspanning
  24. Rondje Bernheze 38: Topwortel
  25. Rondje Bernheze 40: Het Knotje
  26. Rondje Bernheze 43: Zeveneeuwenpark
  27. Rondje Bernheze 44: Heikantsedijk
  28. Rondje Bernheze 47: Heide 2
    Maker: Flet
    Type: Traditionals
    Gevonden op: 13 mei 2007
    Heideroosjes: Anke en Maartje
    Nopi: Pien
    Plaats: Bernheze

Geocachingverhalen uit het verleden: Waterpret

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 15 april 2009:

Anke en ik gingen allerlei wateracties uitvoeren rondom Den Bosch.

Zwemmen langs de A2

Vandaag was een dag voor gestoorde acties, namelijk watercaches. We hadden al snel na het verschijnen door dat de “oppikker” van Purk langs de A2 geen echte oppikker was, maar eentje waar je wat vreemde activiteiten voor moest verrichten. Dus leenden we de grote auto van de ouders van Anke (want daar past mijn kleine kano mooi achterin), kano-uitrusting mee en op naar de A2. We schrokken nogal van de cache-locatie. Ik had verwacht dat het bij de Pettelaer zou zijn, maar het was veel erger: ingeklemd tussen de A2, het provinciehuis in Den Bosch en een hoop kantoorgebouwen ligt een soort van grote vijver met eilandjes. En op 1 van die eilandjes lag de cache verstopt.

Ik had niet zo’n zin om in dit gebied met mijn kano op mijn schouder rond te gaan lopen, dus besloten we eerst om polshoogte te gaan nemen op locatie. Na een wandeling door de berm en door hoog gras met stekelplanten kwamen we aan op locatie X. Er lag een sloot tussen ons en de cache die ongeveer zo breed was als de Voorste Stroom (een meter of 10). Ik dacht dat ik er wel door kon lopen nadat ik mijn kanokleren had aangetrokken, maar dat viel tegen, ik zakte op diverse plaatsen meteen weg. Dus had ik zoiets: van laat maar zitten. Het wordt zwemmen of de kano halen en in beide had ik niet zo’n zin. Toen zei Anke dat zij wel naar de overkant wilde zwemmen.

Dus trok ik weer mijn gewone kleren aan en Anke mijn kanokleren en sprong ze heel fanatiek de sloot in met een ingevuld logo op haar voorhoofd geplakt. Het bleek dat ze nog een eilandje verder moest zijn en nog een stuk vijver doormoest. Daar was een bos en de cache was slecht zichtbaar. Dus kwam ze toch terug om de GPS op te halen. Met GPS ging ze weer terug door de sloot en de vijver. Ik was ondertussen aan het spelen met het fototoestel op haar telefoon en heb niet alleen Anke in het water, maar ook maar meteen de hele omgeving op de foto gezet. Ik kon Anke vanaf mijn plek niet meer zien, dus ik had geen idee of ze de cache gevonden had of niet. Maar na een tijdje kwam ze juichend tevoorschijn uit de vijver, dus wist ik dat ze de cache had gevonden.

Een nadeel van deze cache was dat er een of ander rottige plant groeide die een ontzettende jeuk veroorzaakte. We waren allebei geraakt door die plant en hebben nog dagenlang jeuk gehad. Heel stom, aan je huid was niet meer te zien dan wat vage rode plekjes, maar het jeukte als een gek. Vooral die nacht na de dag hebben we allebei niet veel geslapen vanwege de jeuk. Dus Oppikker van de A2: geweldige cache, uhum.

Peninsula/Zandmeren

Op naar ons volgende project. Ergens aan het einde van 2007 hadden we de eerste Peninsula/Zandmeren-cache gelopen, maar de tweede was toen te ver weg en eigenlijk ook beter bereikbaar via het water. We zouden terug komen met de kano’s…en dat duurde tot vandaag.

We hadden maar 1 kano bij, mijn rodeo-bootje, dus zou ik gaan kanoën en Anke zou wachten op het land. Dus ik trok mijn kanospullen aan, deed de GPS aan een keycord om mijn nek en stapte op een volgens ons illegale locatie in, uitgezwaaid door Anke. Er waren drie caches die vlak bij elkaar lagen als je over het water ging. Eerst ging ik kijken naar Adolfs Trekschuit, maar na een rondje om het schip werd ik niet echt wijzer van hoe ik de cache moest benaderen. Dus ben ik eerst de Peninsula/Zandmeren op gaan halen en daarna naar de overkant van het water getraverseerd voor Peninsula: Alem. Deze caches waren goed te vinden.

Adolfs trekschuit

Daarna Anke gebeld dat ik nog een keertje op het schip van Adolf wilde proberen te komen en om te vragen welke kant ook alweer bakboord was (Anke heeft gezeild, dus die weet dat). Ik ben nog heel lang bezig geweest met het schip van Adolf. Of beter gezegd om op het schip van Adolf te komen. Ik heb de plek waar de cache verstopt zat wel gezien, maar die zat twee meter boven mijn hoofd. Er was geen ladder of touw om op de boot te komen. Na een paar rondjes om het schip dacht ik een plek te hebben gevonden, waar ik er wel op kon komen, maar dan moest ik in mijn kano gaan staan. Ik was bang om in het water te vallen en de GPS is wel spatproof maar niet volledig waterdicht. Dus GPS, het waterdichte zakje met spullen en mijn peddel op de schuit gelegd. Maar na wat pogingen om er op te klimmen vanuit mijn kano, viel ik in het water en dreef mijn kano af. Dus ik snel achter mijn kano aangezwommen om hem te vangen en daarna weer ingestapt en terug gepeddelt met mijn handen, om mijn peddel, de GPS en het zakje met pen, logo en telefoon van de trekschuit af te halen. Tja, die zijn dus allemaal op het schip geweest, maar ik niet.

Ik vaarde terug naar de kant. Voor de verandering kwam ik keurig uit mijn kano gestapt (meestal val ik tijdens het uitstappen in het water). Dus ik tilde hem op mijn schouder om hem naar de auto te dragen en toen gleed ik uit op de rotsen langs de kant. Mooie schaafwond op mijn knie en mijn tanden door mijn lip heen. Leuk hoor, kanoën en geocachen. Maar goed, toch twee caches gevonden.

Onderweg naar de volgende cache bedachten we een aanvalsplan om het schip van Adolf toch te kunnen veroveren. Maar ons kennende gaat dit ook weer anderhalf jaar duren.

We kwamen er die avond ook nog achter dat Geopatra een paar kilometer verderop nog een paar nieuwe caches van het type Zandmeren heeft neergelegd. Hemelsbreed maar een paar honderd meter van elkaar af, maar te voet zo’n 25 km. Wij gaan die dus ook mooi per kano doen, dat gaat lekker snel en het is mooi een combinatie van de twee hobbies.

Het schip van Adolf is voorlopig nog niet uit mijn gedachten verdwenen. Het is zo’n soort obsessie als het Rovershol, je wilt hem gewoon perse in je lijst hebben.

Minder natte caches

Wij gingen verder met wat minder natte caches. Een Leuk Verzoek was een mysterie waarvan ik wel wist hoe ik hem op moest lossen, het was namelijk gewoon een andere manier van coördinaten noteren, maar welke dan? Het duurde online een hele tijd voor ik het goede grid had gevonden. Volgens de logjes was de cache in het veld moeilijk te vinden, maar wij zagen hem al van 10 meter afstand liggen, dus waren heel snel klaar.

We hadden geen tijd meer voor de multi de Bovenwaardse Geschiedenis, maar nog wel voor de traditional op de route: Tradi Bovenwaard. Omdat die er maar tijdelijk blijft liggen, tot Bovenwaardse Geschiedenis niet meer overstroomt is, wilden wij die wel graag vinden. We moesten een doodlopend landweggetje inrijden van T.T. en vertrouwden het niet echt, maar we kwamen keurig uit op een parkeerplaats van Natuurmonumenten. Het was een echt struingebied. Geopatra dacht zijn cache moeilijk verstopt te hebben, maar ze hadden het bosje omgehakt en daardoor viel de houder + cache erg op, dus hadden we die snel gevonden.

Dit was weer een geocaching-dag die we niet snel zullen vergeten. Vandaag geen multi’s, maar wel een paar traditionals waar we flink wat moeite voor hebben moeten doen.

Wat ik hier op 15 april nog aan toe te voegen heb:

Ja, de lastigste caches leveren wel leuke herinneringen op. We hebben die cache op Adolfs trekschuit nog wel ooit gevonden. Ook per kano, maar toen was de waterstand hoger en konden we veel makkelijker op het schip komen. Naar de cache hebben we toen nog wel heel lang moeten zoeken. Diezelfde dag deden we per kano (we hadden toen twee kano’s bij en konden samen) de hierboven genoemde Zandmeren-caches. En in januari dit jaar postte ik al een verslag van een andere kano-avontuur langs de A2.

Geocachingverhalen uit het verleden: winterwonderland Luxemburg

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 18 februari 2010:

Anke, Stephanie en ik waren een weekje op vakantie in Luxemburg, waar het nogal winters weer was. Na een mislukt bezoek aan het gesloten kasteel van Vianden, gingen we maar weer op geocachingjacht.

Het kasteel van Vianden

We zouden vandaag naar Vianden gaan. Volgens enkele van onze ouders was dit plaatsje het bezoeken waard. Op de heenweg reden we langs de Ourtal-caches, dus die konden we dan meteen mee oppikken. De ene vonden we vrij snel, maar de andere was onvindbaar en had een afwijking, ook volgens de laatste logjes. Dus toen hield het op en konden we meteen ook de bonus niet meer doen. Pech gehad.

De enige cache die in Vianden online was, lag bij de waterenergie-centrale. Dat was wel interessant om te zien, we zijn na het vinden van de cache nog door de gratis museum-hal gelopen. De hele berg was gewoon ondermijnd, best wel spectaculair. Helaas kon je de machine zelf niet zien.

Wij hadden eigenlijk maar van Vianden verwacht, (souvenir)winkels enzo, maar het was er erg uitgestorven en er was bijna niets open (het was een doordeweekse dag). We zijn naar het kasteel geklommen en hebben er omheen gewandeld, maar je mocht niet in het kasteel. Toen hadden het wel gezien en zijn we maar weer gaan geocachen. Anke was de chauffeur, ik de navigator en Stephanie de zoeker.

Duitsland

De eerste was een cache met een volledig Nederlandstalige cache-beschrijving in Duitsland. Was best een vage locatie, na een wandeling door een akker bovenop een berg kwam je aan bij een stukje bos waar de cache lag. De volgend cache was nog vager. Ook bovenop een berg, bij een beetje een vreemd gebouwtje met een groot hek eromheen. Je moest door een laag sneeuw ploeteren om aan de achterkant van het hek te komen. Onder het hek lagen een paar vastgevroren stenen en daaronder lag de cache, die dus ook vastgevroren was. Het duurde een poosje voor we de cache uit zijn benarde positie hadden bevrijd, want we moesten hem dus zo’n beetje ontdooien, wat lastig gaat als het maar net iets boven 0 is.

739 bouten

De volgende cache was ook een ramp. Eerst hadden we een steile helling vol ijzel waarop de auto dienst weigerde. Dus gingen Stephanie en ik duwen en zo kregen we de auto toch de helling op. Daar kwamen we aan bij een tunneltje dat vol zat met ijzeren bouten. Volgens de cache-beschrijving was een van die 739 bouten de cache. Owh ja, leuk!!! We dachten dat we de auto voor niets de helling op hadden geduwd, maar na bestudering van andere logs zijn we er toch uitgekomen. Er werd over een “prettig kerstfeest” gesproken en opeens zag Anke een kerstboom van graffiti. Ik vond toen dat een bout er vreemd uitzag en die is er toen uitgedraaid door Anke, die het langste van ons drieën is. Het bleek inderdaad de cache te zijn. Wel een van de vreemdste cache-locaties ooit.

Wegkruizen-experts

De volgende cache werd aangeprezen als moeilijk. Nadat we een volgende berghelling hadden getrotseerd kwamen we bij een wegkruis aan. Anke en ik zijn na ons weekendje Limburg (waar we o.a. een serie langs wegkruizen deden) wegkruizen-expert. Ik vond de schroef in het informatiebordje bij het wegkruis erg verdacht en draaide hem los en jawel hoor: de cache.

Helaas konden we de volgende van de wegkruizen niet bereiken wegens ijzel op de weg. Dat was vandaag toch weer het belangrijkste obstakel, ondanks dat de zon zowaar scheen en de gevoelstemperatuur best goed was.

De volgende cache lag bij een vreemde watermolen. T.T. (de navigatie) en Eragon (mijn gps) waren het absoluut niet met elkaar eens, dus bereikten we de cache met een omweggetje. Daarna volgde de Katzeloch, ook al zo’n apart verstopplekje in een boom langs een weg. Alleen waren het twee wegen die in een zigzag onder elkaar lagen en wij stonden natuurlijk aan de verkeerde weg geparkeerd, de bovenste weg. Terwijl we over het steile stukje afdaalden naar de onderste weg, werd ik aangevallen door een boom met stekelige takken en haalde ik mijn been open (door mijn spijkerbroek heen). Gelukkig lette Stephanie beter op en vond die de cache.

Pond-cacher

De twee volgende cachers, de Bӓӓtinger-caches, waren nog de beste van de dag. De ene op een oud wandelpad in een stenen muurtje (dat we pas bereikten na omhoog te zijn geklommen over steile weggetjes) en de andere bij een kleine ruïne met uitzicht over de omgeving. Stephanie (die een eigen geocachingteam heeft) moest er nog eentje om de 500 founds te bereiken. Dus we moesten echt nog 1 cache doen, want dat is wel een mooie milestone. Dat werd Knab, een cache die volgens de beschrijving niet veel voorstelde. Het zou een nano zijn. Over een weggetje dat eigenlijk voor bestemmingsverkeer was (maar wij zijn “domme Hollanders”) bereikten we de cache. Ik had hem in no-time gevonden en zo had Snuffel 007 haar 500ste cache gevonden en is ze officiëel een Pond-Cacher geworden. Op naar de 1000! (Mocht je nieuwsgierig zijn, de Heideroosjes zaten toen rond de 1750 founds).

Wat ik hier op 18 februari 2021 nog aan toe te voegen heb:

Pfft, ja, wij waren met een superklein autootje en moesten allemaal sneeuw en ijs trotseren. De grotere wegen waren wel gestrooid, maar al die gekke geocachingweggetjes niet. Ik denk dat ik dat nu niet meer zou durven om dan zomaar op de gps rond te gaan rijden in het buitenland, maar toen waren we nog jong en wild en deden we regelmatig van dat soort rare dingen.