Geocachingverhalen uit het verleden: de ontdekking van Gilze-Rijen per fiets

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 21 oktober 2009

Anke, Stephanie en ik gingen Gilze-Rijen ontdekken per fiets.

Het verhaal:

De multi-fietstocht door Gilze-Rijen stond al een tijdje op het programma.

Na wat gedoe met fietsen en auto’s (er kunnen maar twee fietsen op de fietsendrager, dus moesten we met twee auto’s) stonden we aan de start. Het was mooi en droog weer.

De route was steeds tussenpunt-cache-tussenpunt-cache. Offset-multi’s dus.

De fietstocht volgde min of meer de route van de auto-cache Rondje Vliegveld, die ondertussen gearchiveerd is. Die heb ik alleen gedaan, dus voor mij waren er veel bekende plaatsen. Voor Anke en Stephanie was het nog wel nieuw.

Wel was er een team voor ons geweest die veel trackables hadden achter gelaten, dus Stephanie en ik hebben het een en ander geruild (Anke geeft niets om trackables).

Alles bij elkaar hadden we de tocht vrij snel gefietst. Het was vooral gezellig, de route was niet superbijzonder.

Wat ik hier op 21 oktober 2021 nog aan toe te voegen heb:

Vermoedelijk zou ik nu een OV-fiets huren op het station van Gilze-Rijen omdat gedoe met fietsenvervoer te omzeilen. Maar ik weet niet of er in 2009 al OV-fietsen bestonden.

Geocachingverhalen uit het verleden: HeideRoosduinen?

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 14 oktober 2013

Anke en ik waren een week op vakantie op Ameland en probeerden alle geocaches van het eiland te vinden. Dat viel nog niet mee. Verder wilden we de naamgeving van een natuurgebied aanpassen…

Het verhaal:

Het idee voor vandaag was om toch nog een keer een cache van de maker Waddeneiland te gaan proberen. We hadden nogal wat problemen met de caches van deze maker. Dat werd de Ballumerduinen, een multi nabij het plaatsje Ballum, een kilometer of vier van ons vakantie-adres af. Een gedeelte van de Ballumerduinen heette de Roosduinen en natuurlijk doopten wij dat meteen om tot de Heideroosduinen. Daarmee was de trend voor de rest van de route was gezet.

Heideroosduinen

Tot aan waypoint 8 verliep de route redelijk voorspoedig. Af en toe werden we in de war gebracht door de vreemde route, Waddeneiland liet ons rustig alle wegen van een bepaalde kruising uitproberen voor de route daadwerkelijk verder liep. Maar toen hadden we de Soay-schapen, een sterk schapenras dat meer aan geiten doet denken, al gezien en ook een aantal koeien. Bij waypoint 8 hield de tekst in de GPS op en hadden we geen verdere informatie. Ook de vraagstelling hier was erg vreemd, het ging over lichaamsdelen, maar op het bordje stond (met een grote afwijking) een ruiter op een paard, dus nogal veel lichaamsdelen. We begonnen wat dingetjes te gokken, maar moesten over het fietspad gaan lopen en dat was niet Waddeneiland eigen, vonden wij. Er was dus nog maar één andere mogelijkheid en dat was een koeienhek/wandelpoort terug het natuurgebied in. Wij waren de gelukkigste geocachers van Ameland toen we het plaatje op het hek vonden.

Duinvennetje

Daarna volgden nog een heleboel plaatjes, het is best onzeker als je van te voren niet weet hoeveel waypoints een cache heeft. Op het laatste waypoint werden we nog een keer ernstig in verwarring gebracht, er stond wel een coördinaat, maar het was maar half en met vraagtekens. Na wat vertwijfeld rond te lopen, met de handen in ons haar, ontdekten we nog meer plaatjes op boomstronken er om heen. Ze bevatten allemaal een stukje van het eind-coördinaat. En daarmee vonden we dan eindelijk ons eerste Waddeneiland-cache! We waren best wel een beetje trots op ons zelf en de rest van de dag zeiden we dan ook regelmatig tegen elkaar: “We hebben een Waddeneiland-cache gevonden!”

Soay-schapen

We gingen nog wat andere caches doen aan deze kant van het eiland. Als eerste was Noorderwind aan de beurt, een cache die niets te maken had met wind, maar op een verlaten trapveldje lag. Naast het trapveldje lag Amelands buitenzwemparadijs, maar dat zag er in de herfst maar verlaten en onaantrekkelijk uit. Dan is zelfs het slecht onderhouden Staalbergven (het buitenzwembad van Oisterwijk) nog mooier. Wij gingen naar het kleine vliegveld van Ameland om de cache Landingsbaan te loggen. Er was geen vliegtuig te zien, maar de cache was er gelukkig wel.

Koeien

Tijd voor een earthcache en het verhaal achter de Zandhaak van Ballum was best interessant, er ligt hier een zandbank in de zee, waardoor er tussen de zandbank en het strand een natuurgebied is ontstaan, een soort van Slufter (natuurgebied op Texel), maar dan kleiner. Er lagen hier zelfs zoetwaterpoelen.

Strandovergang

Ik had op internet gevonden dat de meeste geocachers Historisch Hollum maar een vage cache vonden, maar dat de cache bij de walviskaken in het museum lag. Nou, daar konden Anke en ik dan ook nog wel eens gaan kijken. Zo gezegd, zo gedaan en zo vonden we alsnog deze cache. Weer een frustratie opgelost.

Verwaaide boom

Onze laatste cache van de dag werd de Galgesloot, een cache langs een fietspad. Vroeger werden hier de Amelandse misdadigers opgehangen, nu is het een vredig fietspad. Ik keek finaal over de cache heen, maar Anke vond hem gelukkig snel. We waren nu al onderweg naar huis, dus zijn we rustig terug gefietst, omdat ik om de haverklap van mijn fiets af moest springen om een fietspaddestoel te waymarken of een koe te fotograferen.

Wat ik hier op 14 oktober 2021 nog aan toe te voegen heb:

Ja, de frustratie-caches van maker Waddeneiland. Later die week vonden we er alsnog een paar, dus we werden er steeds beter in. Maar alle caches van het eiland vinden is niet gelukt, ook al scheelde het niet veel.

Geocachingverhalen uit het verleden: Zeeland met kano’s op het dak

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 9 september 2007

Anke, Pien en ik maakten de omgeving rondom het plaatsje Veere onveilig met een dakdrager vol kano’s.

Het verhaal:

Een paar leden van de Kanovereniging planden een weekendje weg naar Zeeland. Op zaterdag zouden we gaan kanoën op het Veerse Meer en op zondag de brandingvaren. ’s Nachts zouden we overnachten op een camping ergens aan het Veerse Meer. Wij hadden daar wel zin in. Maar eigenlijk besloten we al meteen dat wij het brandingvaren gingen wijzigen in geocachen.

Na een leuke dag varen op het Veerse Meer en een gezellig overnachting namen wij op zondagochtend afscheid van de mannen. Met vier kano’s op het dak (iemand had twee verschillende kano’s bij en had de toerkano niet meer nodig) begonnen wij aan onze geocache-dag in Zeeland. Ik had zeven caches uitgezocht en nog een achtste als reserve. We zouden wel zien hoe ver we kwamen.

Aangezien we in Wolphaartsdijk startten, begonnen we met Veerse Meer: Wolphaartsdijk, eentje die deel uitmaakte van een serie rond het Veerse Meer en zelfs pas die week online was gekomen (service van de Zeelanders, noemde ik dat grappend tegenover Anke en Pien). We reden ons klem op de parkeerplaats van een camping en gingen het laatste stukje lopen. Dat was op zich wel grappig, kon je uitkijken over het Veerse Meer en zien waar we de vorige dag gekanood hadden. De cache zelf was vlug gespot.

We liepen terug en reden door naar Polderzicht. Met drie zoekers was die ook snel gevonden. Op naar het Kiekendiefpad. Dat bleek een zandpad vol kuilen en stenen te zijn. Zouden we daar wel op gaan rijden? Toch maar gedaan, het viel wel mee. Dus deze cache werd drive-in. Daarna zijn we het zandpad afgereden en op weg gegaan naar het plaatsje Veere. Hier lagen de andere vier caches die ik had uitgeprint. 3 Cheers for Pooh was een mysterie-cache met vragen over Pooh Beer, de mascotte van mvs “Team Pooh”. Die slepen overal een knuffelbeertje van Pooh Beer mee naartoe en maken van hem dan een foto in de sfeer van de cache. Wel grappig. 3 Cheers for Pooh, Veerse Smurf en Veerse Dwerg bleken allemaal op loopafstand van elkaar te liggen, dus hebben we een rondje gewandeld. De aanwezige vissers in het gebied waren heel verbaasd dat wij tot 3x toe langs hen zijn gelopen. De Smurf en de Dwerg (ik vond die namen grappig, daarom had ik ze uitgekozen) waren niet zo moeilijk te vinden, ook al hing die ene dan in een boom, in plaats van dat hij aan de voet verborgen lag. De Pooh-cache lag onder een brug, op zich ook wel een stoere verstopplek. Daar gaat niemand kijken. Maar als kanoërs komen wij natuurlijk vaak onder bruggen.

We verplaatsten de auto tot in Veere. Daar begonnen we aan Rondje Veere. Een leuk rondje rondom en door het historische stadje. Over de stadswallen en dwars door het centrum, met bezoekjes aan de molen en de kerk en de oude waterput. Ik vond vooral het stukje waarbij we door de stuwdam liepen leuk. Van tevoren hadden we helemaal niet verwacht dat je daar doorheen kon lopen. De cache lag bij iemand in de achtertuin verstopt. Toen we door het raam van de schuur keken, zagen we een zeekano liggen. Wij concludeerden dat dat leuke mensen moesten zijn. Een cache in de tuin en een kano in de schuur…

Tja, er was eigenlijk nog tijd genoeg over voor de reserve-cache. Dus toerden we door naar Domburg, voor de Manteling. Hier begonnen de foutjes erin te sluipen. Het was zo’n overwacht mooi weer dat ik jas en tas in de auto had laten liggen. In mijn jaszak had ik met voorbedachte rade reserve-batterijen gestopt. Natuurlijk begon juist in dit rondje GPS te zeuren dat zijn batterij bijna leeg was. Shit. Omdat we in een wildvreemd gebied zaten, besloten we dat we die batterijen toch wel nodig hadden. Dus zijn Anke en ik terug naar de auto gelopen om de reserve-batterijen op te halen, terwijl Pien op een bankje bleef zitten. Een vreemde tocht volgde. Langs rare kunstwerken (stenen aan touwtjes in de bomen) in de bossen en langs bonsai-eiken, dit zijn hele kleine eikenboompjes, die door de zeewind niet hoger worden dan een struik en in de vorm van bonsai-boompjes groeien. Wij hebben de route niet helemaal gelopen zoals het moest, want wij kwamen steeds veel eerder op het waypoint uit, dan de bedoeling was. Uiteindelijk kwamen we uit bij het kasteel van Domburg waar we de zogenaamd dikste lindeboom van Nederland moesten opmeten. Wij vonden dat deze boom die titel niet verdiende. De lindeboom van Oisterwijk is veel mooier en in onze ogen ook veel dikker. Dat hebben we dus wel even vermeld in ons log… Deze route was best leuk, maar de cacheverstopplek maar matig.

Het was tijd om aan de terugreis naar Noord-Brabant te beginnen, maar niet zonder een pitstop bij de McDonalds in Middelburg.

Wat ik hier op 9 september 2021 nog aan toe te voegen heb:

Ondanks dat dit alweer 14 jaar geleden is, kan ik mij deze dag nog wel goed herinneren. Zeeland is een leuke omgeving om te geocachen. Wel gelachen om de printjes, dat is nu bijna nooit meer nodig. Toen had ik nog wel een andere gps. En ook nog geen telefoon waarmee je foto’s kon maken, want ik heb geen foto’s van deze dag.

Geocachingverhalen uit het verleden: Kilocacher in België

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 2 september 2015

Hoe de Heideroosjes na vele jaren geocachen bij de zuiderburen dan eindelijk hun 1000ste Belgische cache vonden en een buitenlandse Kilocacher werden.

Het verhaal:

Op 20 juli 2008 stonden Anke en ik bij de graftombo van Baron Coppens, ergens in de buurt van Ten Aard in Belgiё en logden we onze 100ste Belgische found. We besloten op dat moment dat we ooit 1000 caches bij de zuiderburen wilden hebben, zodat we een Nederlandse Kilocacher in Belgiё zouden zijn, iets wat toen nog niemand had bereikt (ondertussen natuurlijk wel). Dit lange termijn doel, want we beseften toen al wel dat het niet bepaald snel zou gaan, werd het Belgiё-doel genoemd. Wij wisten heel goed wat we daarmee bedoelden. Toen wij allebei nog thuis woonden werd er nooit vreemd opgekeken als wij aankondigden dat we weer eens een slagdag gingen houden in Belgiё (Oisterwijk ligt niet heel ver van de grens met Belgiё af).

Gestaag tikten de caches door, maar er kwam een einde aan toen ik mijn auto weg deed halverwege 2012 en de zuiderburen met het openbaar vervoer moeilijk bereikbaar bleken te zijn. In 2013 hadden we bijna geen Belgische founds. Dat wilde ik in 2014 verbeteren door al op 1 januari een Belgische trail te gaan lopen. Toch lukte het in 2014 nog niet om de 1000 te bereiken. We kwamen wel ver, dus besloot ik het voor 2015 echt als doel op de kaart te zetten. Na een productieve dag met mijn ouders, waarop we tijdens een wandeling van 18 kilometer ruim 40 caches logden, passeerden we de 900 founds en toen begon het echt te kriebelen. Dus werden er weer een aantal Belgische cache-dagen gepland.

En vandaag was het dan eindelijk zo ver dat we de 1000 zouden kunnen gaan halen. Het was ook nog eens een 1-cache-datum, dus dat kwam geweldig goed uit voor het Geocaching Datum Project. 29 Belgische founds to go. Dus had ik een serie uitgezocht, waarmee we het ruim moesten gaan halen, Wie is het? Waarbij je echt aan de hand van het spelletje de hoofden van mensen moest wegstrepen voor de bonuscache. Anke en haar vriend hadden een weddenschap afgesloten over welk hoofd het zou zijn, toen Anke de hoofden uit ging printen.

We begonnen echter met wat andere ‘oppikkers’ en dat waren achteraf bezien eigenlijk leukere caches dan de caches van de trail. We reden in de stromende regen naar Belgiё en hoopten maar dat het weer nog zou bij trekken. De eerste found van de dag vond dus nog plaats in de regen, dat was Tikkenhaan, een stukje een natuurgebied in, vanaf een vaag parkeerplaats bij een slecht onderhouden, typisch Belgisch gebouw. Daarna begon het weer steeds meer op te klaren en begon de zon te schijnen en werd het ook steeds warmer.

Wij deden een korte en heel makkelijke letterbox en twee caches met uitzicht op het kasteel van Minderhout, best een aardig optrekje. Die ene moest ik alleen doen, omdat er geen echte parkeerplaats was. Bij de andere is Anke wel meegewandeld.

We zijn ook nog bij de Laermolen geweest, een watermolen. We dachten allebei dat we hier al eerder zijn geweest, toen lag de cache wel op een andere plek en was er ook een zusje van Anke bij. Ik heb het terug gezocht in mijn geocachingverslagen en dat moet dan op 1 februari 2009 zijn geweest, tijdens een grensoverschrijdende en ijskoude cache-dag. Het is zeker een mooie plek, daar bij die watermolen.

We vervolgden onze weg naar de Begijnhof van Hoogstraten, een heel keurig hofje achter de kerk, waar alle huisjes de namen van heiligen hadden gekregen. Ik ben wel vaker in Belgische (en Nederlandse) begijnhofjes geweest, maar deze was het beste onderhouden. De cache werd onder het wakend oog van Jozef gevonden. We gingen nog meer heilig doen, bij de kapel van OLVA, de Onze Lieve Vrouw van het nog iets. Dit was geen kapel meer, maar een kleine kerk. De deur stond open, dus ook even binnen gekeken. Kitsch, maar als je ervan houdt, wel mooi. Er hingen echt heel vreemde gebeden aan de muur, dus grapte ik dat wij een verzoek moesten doen voor de 1000ste Belgische found. Dat hebben we natuurlijk niet echt gedaan.

Het werd tijd om aan de trail te beginnen. 15 kilometer, die we heel fanatiek gingen wandelen. Het weer was ondertussen zo verbeterd dat we in T-shirt konden lopen. De route ging over landelijke, rustige wegen tussen de weilanden en akkers door. Met in de verte een windmolen.

Helaas werd de trail gekenmerkt door een groot aantal not-founds. Heel jammer, dat mensen een trail wegleggen en hem vervolgens niet onderhouden. Veel caches bleken geript te zijn en niet meer terug geplaatst. Het begon daardoor best benauwd te worden of we de 1000 B-founds wel zouden gaan halen vandaag.

Van de 23 caches hebben we er 5 niet kunnen vinden en daaruitvolgend hadden we ook te weinig informatie voor de bonus. De wandeling was op zich wel prima, ook al had Anke meer bos gewild. Ik wist vantevoren al dat het niet echt bosachtig zou zijn, omdat ik dat gezien had op Google Maps. Aan het einde kreeg ik behoorlijk last van mijn voeten en ik had ook niet zo’n zin meer in de caches van d’Achterstewijk, omdat die slechte kritieken kregen in logjes – slecht onderhouden. We vonden er twee, allebei zeiknat met een nauwelijks te beschrijven logrol. De co zou in deze wijk wonen, doe er dan wat aan.

Na de wandeling moesten we nog 3 founds voor de 1000. De eerste werd de laatste cache van de trail, die lag uit de richting en werd op mijn verzoek met de auto gedaan, omdat ik bijna niet meer kon lopen van de pijn aan mijn achillespezen. We vonden hem gelukkig wel. De volgende cache was een leuk verstopte cache in een fruit-boomgaard. De cache was een nep-appel met een rups. Wat de boom maakt, dat smaakt. Hoewel ik zelf niet zo’n fruit-liefhebber ben, vond ik dit wel heel leuk gemaakt. Nu ging het erom spannen, de volgende cache zou nummertje 1000 zijn. Dat werd uiteindelijk een cache die eigenlijk reserve was. Ik vond de naam aanvankelijk niet leuk en had hem blind ingeladen als reserve. Bij nadere bestudering bleek de cache wel heel veel favorites te hebben gekregen. Hij lag bij het riviertje de Mark, dat ook naar Nederland stroomt. We waren eerst naar de stuw gelopen, tja kanoёrs he? Maar de cache was een nagebouwde telefoon in een keurig droog kastje. Heel mooi gemaakt en verzorgd na al die ‘rotzooi’-caches van de trail. Het was even zoeken hoe het kastje open moest, maar Anke had daar geen geduld voor en rukte iets open, dat werkte ook.

Hiermee was onze 1000ste Belgische found een feit, bijna 7,5 jaar nadat we aan dit doel begonnen waren. Later besefte ik pas dat dit toch echt wel bijzonder is. Met 16 landen op de kaart is geocachen in het buitenland niet meer zo heel bijzonder voor ons – hoewel een nieuw land op de kaart altijd voor een instant geluk gevoel zorgt bij mij. Maar als je nagaat dat er van de ruim 6000 (we passeerden vandaag de #6100) nu 1000 Belgen zijn, dan is dat wel 1/6 deel. Het Belgiё-doel is hiermee vervuld. Natuurlijk gaan we vast nog wel eens in Belgiё geocachen, maar een nieuwe milestone daar is nu natuurlijk nog heel ver weg.

Op de derde plaats in onze landenlijst staat Duitsland, met 190 founds. De 1000 is daar dus nog heel erg ver weg. Daarnaast is Duitsland toch nog een stukje verder rijden dan Belgiё. Dus ik zie ons daar de komende jaren nog geen Kilocacher worden en waarschijnlijk gaat dat nooit gebeuren.

Voorlopig is het al een heel leuk feitje om Kilocacher te zijn in twee landen.

We probeerden ook nog een 1001ste found, maar ondanks dat we de cache wel vonden, kregen we hem niet open. Dus dat werd meteen weer een not-found.

We zijn toen terug naar Nederland gereden om te eten bij de McDonald’s. Soort van feestje vanwege nummer B-#1000.

Het was een toffe cache-dag met het gewenste resultaat en tegelijkertijd ook een leuke trip langs memory lane door onze Belgische cache-geschiedenis.

Wat ik hier aan toe te voegen heb op 2 september 2021:

Na het bereiken van het Belgische Kilocacherschap werd er niet meer zo heel vaak bij de zuiderburen gecachet. Zes jaar later staat de stand op 1378 B-founds. Nog altijd wel het tweede land in onze lijst, maar corona maakte buitenlandse founds natuurlijk extra lastig. Alle andere landen – inclusief derde plek Duitsland met 278 founds – liggen nog altijd ver achter op Nederland en België.

Geocachingverhalen uit het verleden: Waterpret

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 15 april 2009:

Anke en ik gingen allerlei wateracties uitvoeren rondom Den Bosch.

Zwemmen langs de A2

Vandaag was een dag voor gestoorde acties, namelijk watercaches. We hadden al snel na het verschijnen door dat de “oppikker” van Purk langs de A2 geen echte oppikker was, maar eentje waar je wat vreemde activiteiten voor moest verrichten. Dus leenden we de grote auto van de ouders van Anke (want daar past mijn kleine kano mooi achterin), kano-uitrusting mee en op naar de A2. We schrokken nogal van de cache-locatie. Ik had verwacht dat het bij de Pettelaer zou zijn, maar het was veel erger: ingeklemd tussen de A2, het provinciehuis in Den Bosch en een hoop kantoorgebouwen ligt een soort van grote vijver met eilandjes. En op 1 van die eilandjes lag de cache verstopt.

Ik had niet zo’n zin om in dit gebied met mijn kano op mijn schouder rond te gaan lopen, dus besloten we eerst om polshoogte te gaan nemen op locatie. Na een wandeling door de berm en door hoog gras met stekelplanten kwamen we aan op locatie X. Er lag een sloot tussen ons en de cache die ongeveer zo breed was als de Voorste Stroom (een meter of 10). Ik dacht dat ik er wel door kon lopen nadat ik mijn kanokleren had aangetrokken, maar dat viel tegen, ik zakte op diverse plaatsen meteen weg. Dus had ik zoiets: van laat maar zitten. Het wordt zwemmen of de kano halen en in beide had ik niet zo’n zin. Toen zei Anke dat zij wel naar de overkant wilde zwemmen.

Dus trok ik weer mijn gewone kleren aan en Anke mijn kanokleren en sprong ze heel fanatiek de sloot in met een ingevuld logo op haar voorhoofd geplakt. Het bleek dat ze nog een eilandje verder moest zijn en nog een stuk vijver doormoest. Daar was een bos en de cache was slecht zichtbaar. Dus kwam ze toch terug om de GPS op te halen. Met GPS ging ze weer terug door de sloot en de vijver. Ik was ondertussen aan het spelen met het fototoestel op haar telefoon en heb niet alleen Anke in het water, maar ook maar meteen de hele omgeving op de foto gezet. Ik kon Anke vanaf mijn plek niet meer zien, dus ik had geen idee of ze de cache gevonden had of niet. Maar na een tijdje kwam ze juichend tevoorschijn uit de vijver, dus wist ik dat ze de cache had gevonden.

Een nadeel van deze cache was dat er een of ander rottige plant groeide die een ontzettende jeuk veroorzaakte. We waren allebei geraakt door die plant en hebben nog dagenlang jeuk gehad. Heel stom, aan je huid was niet meer te zien dan wat vage rode plekjes, maar het jeukte als een gek. Vooral die nacht na de dag hebben we allebei niet veel geslapen vanwege de jeuk. Dus Oppikker van de A2: geweldige cache, uhum.

Peninsula/Zandmeren

Op naar ons volgende project. Ergens aan het einde van 2007 hadden we de eerste Peninsula/Zandmeren-cache gelopen, maar de tweede was toen te ver weg en eigenlijk ook beter bereikbaar via het water. We zouden terug komen met de kano’s…en dat duurde tot vandaag.

We hadden maar 1 kano bij, mijn rodeo-bootje, dus zou ik gaan kanoën en Anke zou wachten op het land. Dus ik trok mijn kanospullen aan, deed de GPS aan een keycord om mijn nek en stapte op een volgens ons illegale locatie in, uitgezwaaid door Anke. Er waren drie caches die vlak bij elkaar lagen als je over het water ging. Eerst ging ik kijken naar Adolfs Trekschuit, maar na een rondje om het schip werd ik niet echt wijzer van hoe ik de cache moest benaderen. Dus ben ik eerst de Peninsula/Zandmeren op gaan halen en daarna naar de overkant van het water getraverseerd voor Peninsula: Alem. Deze caches waren goed te vinden.

Adolfs trekschuit

Daarna Anke gebeld dat ik nog een keertje op het schip van Adolf wilde proberen te komen en om te vragen welke kant ook alweer bakboord was (Anke heeft gezeild, dus die weet dat). Ik ben nog heel lang bezig geweest met het schip van Adolf. Of beter gezegd om op het schip van Adolf te komen. Ik heb de plek waar de cache verstopt zat wel gezien, maar die zat twee meter boven mijn hoofd. Er was geen ladder of touw om op de boot te komen. Na een paar rondjes om het schip dacht ik een plek te hebben gevonden, waar ik er wel op kon komen, maar dan moest ik in mijn kano gaan staan. Ik was bang om in het water te vallen en de GPS is wel spatproof maar niet volledig waterdicht. Dus GPS, het waterdichte zakje met spullen en mijn peddel op de schuit gelegd. Maar na wat pogingen om er op te klimmen vanuit mijn kano, viel ik in het water en dreef mijn kano af. Dus ik snel achter mijn kano aangezwommen om hem te vangen en daarna weer ingestapt en terug gepeddelt met mijn handen, om mijn peddel, de GPS en het zakje met pen, logo en telefoon van de trekschuit af te halen. Tja, die zijn dus allemaal op het schip geweest, maar ik niet.

Ik vaarde terug naar de kant. Voor de verandering kwam ik keurig uit mijn kano gestapt (meestal val ik tijdens het uitstappen in het water). Dus ik tilde hem op mijn schouder om hem naar de auto te dragen en toen gleed ik uit op de rotsen langs de kant. Mooie schaafwond op mijn knie en mijn tanden door mijn lip heen. Leuk hoor, kanoën en geocachen. Maar goed, toch twee caches gevonden.

Onderweg naar de volgende cache bedachten we een aanvalsplan om het schip van Adolf toch te kunnen veroveren. Maar ons kennende gaat dit ook weer anderhalf jaar duren.

We kwamen er die avond ook nog achter dat Geopatra een paar kilometer verderop nog een paar nieuwe caches van het type Zandmeren heeft neergelegd. Hemelsbreed maar een paar honderd meter van elkaar af, maar te voet zo’n 25 km. Wij gaan die dus ook mooi per kano doen, dat gaat lekker snel en het is mooi een combinatie van de twee hobbies.

Het schip van Adolf is voorlopig nog niet uit mijn gedachten verdwenen. Het is zo’n soort obsessie als het Rovershol, je wilt hem gewoon perse in je lijst hebben.

Minder natte caches

Wij gingen verder met wat minder natte caches. Een Leuk Verzoek was een mysterie waarvan ik wel wist hoe ik hem op moest lossen, het was namelijk gewoon een andere manier van coördinaten noteren, maar welke dan? Het duurde online een hele tijd voor ik het goede grid had gevonden. Volgens de logjes was de cache in het veld moeilijk te vinden, maar wij zagen hem al van 10 meter afstand liggen, dus waren heel snel klaar.

We hadden geen tijd meer voor de multi de Bovenwaardse Geschiedenis, maar nog wel voor de traditional op de route: Tradi Bovenwaard. Omdat die er maar tijdelijk blijft liggen, tot Bovenwaardse Geschiedenis niet meer overstroomt is, wilden wij die wel graag vinden. We moesten een doodlopend landweggetje inrijden van T.T. en vertrouwden het niet echt, maar we kwamen keurig uit op een parkeerplaats van Natuurmonumenten. Het was een echt struingebied. Geopatra dacht zijn cache moeilijk verstopt te hebben, maar ze hadden het bosje omgehakt en daardoor viel de houder + cache erg op, dus hadden we die snel gevonden.

Dit was weer een geocaching-dag die we niet snel zullen vergeten. Vandaag geen multi’s, maar wel een paar traditionals waar we flink wat moeite voor hebben moeten doen.

Wat ik hier op 15 april nog aan toe te voegen heb:

Ja, de lastigste caches leveren wel leuke herinneringen op. We hebben die cache op Adolfs trekschuit nog wel ooit gevonden. Ook per kano, maar toen was de waterstand hoger en konden we veel makkelijker op het schip komen. Naar de cache hebben we toen nog wel heel lang moeten zoeken. Diezelfde dag deden we per kano (we hadden toen twee kano’s bij en konden samen) de hierboven genoemde Zandmeren-caches. En in januari dit jaar postte ik al een verslag van een andere kano-avontuur langs de A2.

Geocachingverhalen uit het verleden: Natte neuzen in de bomen

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verhaal online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 20 augustus 2014

Samen met mijn moeder maakte ik de bossen bij Chaam onveilig.

  1. Natte Neuzen I
  • Maker: Sheri5220
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 20 augustus 2014
  • Plaats: Chaam
  1. Aan de wandel #1
  2. Aan de wandel #14
  3. Squirrel de eekhoorn
  4. Aan de wandel #13
  5. Aan de wandel #12
  6. Aan de wandel #10
  7. Aan de wandel #9
  8. Aan de wandel #8
  9. Aan de wandel #7
  10. Aan de wandel #6
  11. Aan de wandel #5
  12. Aan de wandel #4
  13. Aan de wandel #3
  14. Aan de wandel #2
  • Maker: GeoMies NL
  • Type: Traditionals
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 20 augustus 2014
  • Plaats: Chaam

Theoretisch gezien is het pas half augustus en zou het zomerweer moeten zijn, maar helaas lijkt het de afgelopen week meer op herfst, met de bijbehorende regen. Voor vandaag was er redelijk weer voorspeld, dus besloten mijn moeder en ik toch nog maar eens op jacht te gaan. We gingen dit keer niet al te ver van huis, want we hadden nog wat af te handelen in de bossen bij Chaam. Twee maanden geleden stonden we hier al om de multi Natte Neuzen te gaan lopen. Maar er was flinke dreiging van onweer + bijbehorende regen en we hadden geen jassen bij, dus zijn we bij waypoint 2 noodgedwongen omgekeerd naar de auto. We zaten nog maar net in de auto toen het noodweer losbarstte, dus dat was een goede keuze. Nu was de lucht een stuk minder dreigend en hadden we wel jassen bij. Gelukkig waren die niet nodig voor de regen, tijdens deze route.

We moesten steeds tags met coördinaten zoeken, de ene hadden we heel snel gevonden, naar de andere moesten we wat langer zoeken, maar alles werd binnen de vijf minuten gevonden, dus voor we het wisten stonden we al met de cache in handen.

Vanaf dezelfde parkeerplaats startte ook nog een serie die Aan de Wandel heette. Ik had me er eigenlijk al bij neergelegd dat we vandaag niet meer aan de serie toe zouden komen, maar omdat Natte Neuzen zo vlot verliep, zijn we doorgegaan met de serie. Die zouden niet allemaal even makkelijk verstopt zijn, maar we zouden wel zien hoe ver we zouden komen. De eerste had ik al vrij snel te pakken, we zijn hierna in tegengestelde volgorde gaan lopen. Niet omdat er andere geocachers waren, want we hebben niemand ontmoet, maar omdat nummer 14 dichterbij lag, dan nummer 2. Nummer 14 werd vlot gevonden, dus hadden we ook nog tijd voor het uitstapje naar Squirrel de eekhoorn, een cache die je volslagen gek zou kunnen maken. Het was namelijk een nano en die moest je gaan zoeken in een stuk of 10 bergen dennenappels. Het geluk was echter met ons en ik had hem binnen 5 minuten te pakken. Mijn moeder vond dat vooral leuk omdat het een oom van mij eerder die maand niet gelukt was om deze cache te vinden en daar had hij over geklaagd op een verjaardag. Goed, wij vonden onszelf dus buitengewoon goed en gingen verder met de serie.

Bij nummer #12 mocht ik voor het eerst de boom in. Mijn moeder houdt daar niet van met haar hoogtevrees – en als ik er dan in klim, zit ze de hele tijd te schreeuwen dat ik eruit moet komen -, maar ik vind het wel leuk als het een beklimbare boom is. Bij deze was het nadeel dat hij niet nauwkeurig was ingemeten, je hem niet vanaf de grond zag hangen en er twee mogelijke klimbomen waren. Gelukkig zat ik meteen in de goede en zagen we toen ineens tegelijk de cache, mijn moeder vanaf de grond en ik vanaf m’n tak.

Nummer #11 moesten we overslaan, het bos was op veel plekken behoorlijk drassig, dit had er deels mee te maken dat er een retentiebekken in het bos lag, daardoor hebben we een paar keer mogen “turnen” langs modderpoelen en was het pad naar nummer #11 toe onder water gelopen. Ik had mijn kano helaas niet bij en heel erg warm was het ook niet vandaag, dus geen zin in zwem-activiteiten.

Naar nummer #10 was het verste lopen. Ik had in deze periode last van hielspoor (en typisch voor mij: aan beiden voeten tegelijkertijd), maar het ging dankzij ontstekingsremmers weer de goede kant op. Dit was wel de verste afstand sinds maanden. Mijn doel was vooral om de hele tijd op tempo te blijven lopen en dat is wel goed gelukt.

Nummer #9 lag op een plek die ik herkende van vroeger, namelijk het retentiebekken van Chaam. Hier ben ik al eerder geweest met Anke, om een earthcache te loggen, ik heb het even opgezocht en dat was in mei 2008, dat is alweer ruim zes jaar geleden. De earthcache bestaat niet meer, maar volgens mij was het wel dat bord (heb even de foto opgezocht en het is precies die plek, echt grappig). Ik vond toen de kale bomen in het water al interessant, grappig dat dat er nog steeds zo is. Het was een beetje een desolated wasteland.

Nummer #7 hing ook weer in een boom, hoger dan de vorige boomcache. Mijn moeder stond allemaal te gillen op de grond dat ze het zo vreselijk eng vond dat ik in die boom aan het klimmen was, maar zelf vind ik in een boom klimmen dan weer niet eng. Langs een ravijn lopen is veel enger. En putten, putten zijn ook heel eng (in de zomer van 2013 ben ik op vakantie in een put in Slovenië gevallen, met een ernstig gekneusde knie als gevolg, waardoor ik wekenlang nauwelijks kon lopen). En het heette hier nog wel het Putven-bos…

Ik logde de cache en bereikte de grond weer zonder kleerscheuren. We werden nog wel aangegaapt door voorbijkomende wandelaars, die vonden ons ongetwijfeld vreselijk idioot en gestoord. (Zijn we ook, daar niet van.)

We gingen nu van het meer open gebied rondom het retentiebekken, weer het bos in. Ik begon mijn hielspoor-voeten nu wel te voelen, maar wilde de serie nog wel afmaken. Moest ook wel, want we kwamen toch langs die caches onderweg naar de auto.

Nummer #3 was nog wel een leukertje, ik moest een stukje een boom in klimmen en daarna de cache ophengelen van een hogere tak met behulp van een stok. Het deed ons denken aan de maffe boomcache in Baarle-Hertog, van twee maanden geleden. Dit ging wel iets sneller dan toen, dat wel.

Nummer #2 was voor ons de laatste en die stelde niet meer zoveel voor. Het was nog een kilometer terug naar de auto, over een fietspad. We hadden 13 kilometer gelopen en de pijn was betrekkelijk geweest, dus ik kan weer de iets langere wandelingen aan. Wel zo fijn, want ik haatte het om niet goed te kunnen wandelen.

We hebben trouwens wel een paar regenbuien over ons heen gehad en door de hoge drassigheid van het bos, waren mijn sokken en schoenen zeiknat. Maar alles bij elkaar was het  wel te doen.

Wat ik hier op 20 augustus 2020 nog aan te voegen heb:

Het was lekker wandelen in de bossen van Chaam. Mijn moeder gilt nog steeds alles bij elkaar als ik in een boom klim, haha. Die hielspoor heb ik best wel lang last van gehad, vermoedelijk was het een gevolg van te snel weer belasten na die gekneusde knie. Uiteindelijk is het allemaal weer goed gekomen, gelukkig, hoewel ik nog steeds pijn heb als ik langer dan een paar minuten op mijn knieën zit en ik ook niet goed kan hardlopen sindsdien. Het is maar goed dat ik geen hardloopambities heb en dat wandelen wel prima gaat.

Geocachingverhalen uit het verleden: Windmolens in de Twilight Zone

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verhaal online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 13 augustus 2008

Anke en ik waren op vakantie in Zweden en we gingen vandaag geocachen op het eiland Solleron.

  1. Malibambo
  • Maker: micke a
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 13 augustus 2008
  • Plaats: eiland Solleron, Zweden
  1. The Give Healthy
  • Maker: S.P.A.M.
  • Maker: micke a
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 13 augustus 2008
  • Plaats: eiland Solleron, Zweden
  1. Adfam 1
  • Maker: adfam
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 13 augustus 2008
  • Plaats: eiland Solleron, Zweden
  1. Leron
  • Maker: rådis
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 13 augustus 2008
  • Plaats: eiland Solleron, Zweden
  1. Froplantage
  • Maker: tigern
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 13 augustus 2008
  • Plaats: eiland Solleron, Zweden
  1. Backestad – Farled Dalarna
  • Maker: rådis
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 13 augustus 2008
  • Plaats: eiland Solleron, Zweden
  1. Bengtsarvet – Farled Dalarna
  • Maker: rådis
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 13 augustus 2008
  • Plaats: eiland Solleron, Zweden
  1. Larka
  • Maker: tigern
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 13 augustus 2008
  • Plaats: eiland Solleron, Zweden

Het plan voor vandaag was om de caches op het eiland Solleron te gaan vinden. Dit eiland lag niet zo heel ver van de camping af en was met een grote brug verbonden met het vasteland. Maar eerst gingen we de meest afgelegen cache doen die we ooit gedaan hebben. Na een hele rit over modderige bospaden (we vonden het een wonder dat de TomTom deze weg wel kende), kwamen we aan bij een bospad. Dit smalle bospad leidde ons naar een kruis op een rots. Achter die rots bleek een openluchtkerk te liggen, heel erg apart, zo midden in het bos. Deze kerk lag mijlenver van de bewoonde wereld af en we vroegen ons af of er werkelijk mensen op de mis af zouden komen, maar dit was wel heel erg leuk om te zien en weer echt iets waar je anders nooit zou komen. Na een tijdje zoeken vonden we de cache niet ver van de kerk af en wandelden we weer terug over het survivalpaadje. De weg naar de kerk toe was niet echt geschikt voor oude mensen, maar misschien word het geloof in Zweden nog wel anders beleefd dan in Nederland?

Toen we terug waren bij de auto (ja, die had ik gewaymarkt) moesten we weer terug rijden over de modderige zandpaden naar de bewoonde wereld. Gek genoeg werden we ergens halverwege gehinderd door iets zeer vreemds: windmolens! Ze waren daar midden in het bos in de facking middle of nowhere windmolens aan het bouwen. Het waaide daar niet eens, er was geen enkele vorm van bewoning en Anke en ik vroegen ons serieus af waarom ze de moeite namen om die dingen daar te bouwen? Toch waren ze er drie aan het bouwen. Wij moesten wachten op de enorme vrachtwagens (special order) die de onderdelen van de windmolens aanvoerden: enorme palen en enorme wieken. Echt niet normaal. Ondertussen konden we de complete extra lange live-editie van Twilight Zone van de Golden Earring afluisteren. Daarna kregen we eindelijk het teken dat we door mochten rijden. Ik denk dat de werkmannen zich net zo over ons verbaasden als wij over hen. Wat moest dat kleine, buitenlandse autootje met die twee vrouwen erin daar in dat afgelegen bos???

Nou geocachen dus, haha.

We gingen door voor ons volgende project. Ik had The Give Healthy eigenlijk over willen slaan, omdat hij bovenop een hoge berg lag en veel tijd zou kosten, maar volgens Pien en Noortje was hij erg de moeite waard, dus gingen we hem toch doen.

Onderaan de berg lag een soort van pretpark voor kinderen (Tomteland) en je kon gratis op de parkeerplaats parkeren. Je kon tegen betaling met de stoeltjeslift mee naar boven. In de winter werd deze berg gebruikt om op te skieën, in de zomer om op te mountainbiken en de lift werd dan ook vooral gebruikt door mountainbikers die met hun fiets en al in de stoeltjeslift gingen. Je had echt een geweldig uitzicht vanaf de stoeltjeslift en ook vanaf de berg zelf.

Bovenop de berg was een restaurant, maar wij hadden veel meer aandacht voor de cache. Die lag op de berghelling en we moesten er nog even naar zoeken. Het logboek was erg grappig. Bij het log van Nopi (die hadden de cache al tijdens hun vakantie in 2007 gevonden) stond een pijltje van een ander Nederlandse team die naar hun log leidde en daar stond: I agree with Nopi. Pien had iets geschreven over het mooie uitzicht. Wij schreven ons eigen log en besloten dat deze locatie zeer geschikt was om een nieuwe profielfoto te maken. Dus zocht ik een rotsblok waar ik mijn fototoestel op kon stellen. Alleen moesten wij dan wel wat lager staan. Dus Anke al goed staan en ik mijn timer instellen. Daarna moest ik hard lopen om op tijd op de locatie te staan. Op de foto zie ik er dan ook uit alsof ik net aan kom rennen, wat ook eigenlijk echt het geval is. Mijn moeder vond het een enge foto, ze zou die cache nooit gedaan hebben, haha.

Wij aten ons lunch op bovenop de berg, zodat we nog even van het uitzicht konden genieten. Daarna weer terug naar beneden met ons stoeltjeslift-retourtje, want beneden wachten nog meer caches op ons.

Adfam 1 lag in het bos bij een klein houthakkersdorpje in de bergen. We moesten een stukje wandelen langs een mooie waterval en toen vonden we de cache. Was ook een mooie locatie.

Leron lag op het eiland Solleron op een weinig bijzondere locatie. Eigenlijk hadden we ook nog de kano-cache willen doen die op een klein eilandje een eindje verderop, maar we hadden geen kano bij.

De cache bij de Froplantage zat onderin een hek verstopt. Wat de Froplantage nou precies was is mij niet helemaal duidelijk. Het had iets te maken met water in ieder geval. Bevloeiingsveld ofzo?

Farled Dalarna – Backestad en Bengtsarvet lagen allebei weer bij een steiger aan het water. Nadat we de laatste van de twee gelogd hadden kwam ik tot de conclusie dat ik een coördinaat in mijn GPS miste. De achtste cache van die dag, Larka, stond wel op mijn beide lijstjes: mijn traditional-print voor Mora en omgeving en op mijn handgeschreven daglijst van die morgen, maar hij stond niet in de GPS. We probeerden Noortje te bellen, maar die nam maar niet op. Anke had zoiets van, dan doen we die cache toch niet, een found meer of minder maakt niet uit. Maar ik wilde hem perse hebben omdat het een cache was die Nopi al wel had en wij nog niet. Uiteindelijk nam Noortje dan toch op (Pien was onbereikbaar) en ze was bereid om het coördinaat voor ons op te zoeken. Larka bleek maar een paar honderd meter van Bengtsarvet af te liggen en we konden er te voet naartoe. Noortje belde zelfs nog terug dat ze zich de cache nog herinnerde van vorig jaar. Ze had hem zelfs mee gevonden. Hij lag onder een huisje op steunen in een gehuchtje. Volgens Noortje was het een hippie-dorp, maar wij hebben geen mens gezien.

Met deze cache hadden we Solleron leeggecachet, op die kano-cache na.

Wat ik hier op 13 augustus 2020 nog aan toe te voegen heb:

Als ik windmolens zie heb ik altijd de rest van de dag Twilight Zone in mijn hoofd. En geocachen in Zweden was erg avontuurlijk, vergeleken met Nederland. We hadden toen nog geen gps met kaart, dus het was toen veel moeilijker dan het nu zou zijn. Nu gebruik ik nooit meer print-outs en ook geen handgeschreven daglijsten. Het is nu query (een lijst met cache-bestanden) in gps en gaan. 

Geocachingverhalen uit het verleden: Zandkastelen

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verhaal online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 6 augustus 2006

Anke en ik veroverden een kasteel en daarna kwamen Stephanie en J. erbij met wie we de Loonse- en Drunense Duinen onveilig gingen maken.

  1. Kastelencache Zwijnsbergen
  • Maker: Purk
  • Type: Multi
  • Gevonden op: 6 augustus 2006
  • Heideroosjes: Anke en Maartje
  • Plaats: Helvoirt
  1. Waypoint 7
  • Maker: Kiske
  • Type: Multi in kist
  • Gevonden op: 6 augustus 2006
  • Heideroosjes: Anke en Maartje
  • Snuffel007: Stephanie en J.
  • Plaats: Udenhout
  1. Zand, zand en nog een zand
  • Maker: Purk
  • Type: Multi in kist
  • Gevonden op: 6 augustus 2006
  • Heideroosjes: Anke en Maartje
  • Snuffel007: Stephanie en J.
  • Plaats: Udenhout

Tja, ergens in januari hadden we het eerste kasteel (De Strijdhoef) al gevonden. Dus het werd wel eens tijd om verder te gaan met de kastelenserie. Met het Witte Kasteel – voor ons een echte frustratiecache – wilde het niet erg opschieten, dus gingen we Zwijnsbergen maar eens doen. Die had ik al ooit gedaan met team HaJaMaToJo. Dat was maar goed ook, want ik vergat de print-out. Gelukkig stonden de coördinaten nog in de GPS. Omdat de route leuk is om te lopen, liepen we hem helemaal. Ik wist alleen niet meer precies waar de cache lag en er is op het eindpunt een grote afwijking. Dus kamden Anke en ik het bos uit. Uiteindelijk hebben we de grote emmer gevonden.

We waren terug aan het lopen naar onze fietsen toen Stephanie en J. belden. Zij wilden ook gaan cachen. We spraken af om elkaar te ontmoeten bij De Rustende Jager. We hadden nog wat uit te vechten met frustratiecaches Zand, zand en nog eens zand en Waypoint 7.

Ergens in de zomer van 2005 liep ik met twee andere vriendinnen Waypoint 7, een multi-cache in de duinen met, jawel zeven waypoints. Een leuke route, maar helaas vonden we niets bij de boom met gele vlek op het eindpunt. We hadden toen sowieso een pechdag, want we deden drie caches (Waypoint 7 – Zand, zand…en Rondom d’n Unent The Key) en vonden er geen (inmiddels wel alledrie gevonden :>) Op internet schreef iedereen in hun log dat Waypoint 7 zo’n makkelijke cache was en daar kon ik dus niet meer tegen, haha.

Vandaag ging ik in de herkansing, met een ander zoekteam. We bleken een jaar daarvoor zowat bovenop de cache te hebben gestaan. Maar je hebt voor deze cache wel een prikstok nodig. Laat nou net een ander team hun prikstok te zijn vergeten. J. vond hem en omdat we toch nooit meer kunnen achterhalen van wie dat ding is, hebben we hem maar gehouden. J. was zo aardig om de prikstok aan mij cadeau te doen. De stok heet Prik, naar het zwaard van Frodo uit Lord of the Rings. Frodo is ook de naam van één van mijn cavia’s, maar dat is weer een ander verhaal.

De kist van Waypoint 7 was een heel klein munitiekistje, gewikkeld in een plastic zak. Die plastic zak stak een beetje boven de grond uit en een van ons kwam op het idee om er aan te trekken, anders hadden we misschien nog wel niks gevonden. Maar goed, met deze frustratie was afgerekend.

Na Waypoint 7 gingen we meteen door naar de volgende frustratie. De eerste keer Zand, zand en nog een zand was met Pasen 2005. Anke, twee andere vriendinnen (dezelfde als bij Waypoint 7) en ik sjouwden toen een hele dag door de duinen. Het was een mooie, maar ook vermoeiende route, want je moest de hele tijd heuvel op, heuvel af door mul zand. We liepen vast op de dode boom op het voorlaatste waypoint. We waren toen nog beginners en stopten meteen. Later gingen we nog eens terug voor een tweede poging, maar toen waren we zo eigenwijs om dezelfde dode boom te proberen, stom natuurlijk, want we wisten eigenlijk al dat dat niet klopte.

Nu dus voor de derde keer met Anke, Stephanie en J. Dit keer niet eigenwijs, maar met veel meer ervaring. Dus meteen de berekeningen voor de andere dode bomen gemaakt en naar allebei de punten toelopen, dichtstbijzijnde het eerst. En jawel, meteen raak. Hup eindcoördinaat op een paaltje en hup cache een eindje verderop. De net gevonden prikstok kon meteen gebruikt worden. We werden opnieuw beloond met een travelbug. De oogst was groot die dag. Nu zou Zand, zand… nooit meer op de frustratielijst komen, omdat ik nu bij de eerste keer al alle drie de bomen zou proberen. Ach ja, er moeten ook altijd nog wat frustraties overblijven.

Wat ik hier op 6 augustus 2020 nog aan toe te voegen heb:

In het begin moesten we het geocachen leren met veel trial & error. We wisten er niet veel van af en vonden heel vaak caches niet of pas bij een tweede of derde poging. Het was wel leuk dat er toen altijd veel mensen mee wilden. Ik ben zelf altijd vrij fanatiek gebleven met deze hobby, bij de rest kwamen er andere dingen voor in de plaats. Maar het zijn leuke herinneringen.

Owh en de gevonden prikstok heb ik vaak gebruikt, tot ik hem zelf ergens in het Bossche Broek verloren ben, omdat er een gaat in mijn rugzak bleek te zitten, waar de stok precies doorheen paste…helaas niet meer terug gevonden. Ik heb nu een prikstok die mijn vader voor mij gemaakt heeft, maar eerlijk gezegd vergeet ik die altijd mee te nemen.

Geocachingverhalen uit het verleden: 26 september 2015

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 26 september 2015:

De dag waarop ik dacht dat ik naar een event ging, maar terecht kwam op een Signal-verering. Signal is een kikker met een gps op zijn kop en hij is de mascotte van Groundspeak, de organisatie achter geocaching.

Het geocaching-souvenir wat iedereen kreeg die het Geocoinfest bezocht. In het logo zie je highlights van Eindhoven terug: het Klokgebouw, de watertoren met het travelbuglogo in de bollen, het Evoluon, het kunstwerk de Flying Pins en The Blob op het 18 Septemberplein.

Geocachingverhaal uit het verleden:

6150. Geocoinfest Europe 2015 Netherlands
Georganiseerd door: GCFE 2015
Type: Event
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
+ nog heel erg veel andere geocachers
Deelgenomen op: 26 september 2015
Plaats: Eindhoven

Al bijna een jaar geleden werd op de geocaching-website groots aangekondigd dat het Geocoinfest (volgens mij van oorsprong een Duits iets) in 2015 in Eindhoven zou worden gehouden. Om precies te zijn in het Klokgebouw en dat staat pal naast station Eindhoven Beukenlaan (het tegenwoordig station Eindhoven Strijp-S). Het zou nooit in mij opkomen om naar zo’n event in Duitsland te gaan, maar nu het zo dichtbij huis was (20 minuten met de trein), leek het me wel leuk om er een kijkje te gaan nemen. Dus ik plaatste een will attend, waardoor ik het hele jaar e-mails met notifications over het event kreeg.

Op de dag zelf lukte het bijna niet meer om te gaan, omdat ik op zaterdag moet werken, maar ik kon iets regelen met een collega en daardoor zat ik oververhit in de trein van half 3, samen met mijn moeder en haar Signal. Mijn moeder is namelijk een grotere verzamelaar van geocoins dan mij, dus ze wilde graag mee. En toen bleek dat de Reuze Signal van Groundspeak zou komen werd mijn moeder helemaal enthousiast. Signal is een kikker met een gps op zijn kop en de mascotte van Groudspeak, maar ik ben niet zo’n fan van kikkers en vind Signal maar een lelijk geval. Mijn moeder vindt hem wel leuk en heeft een eigen Signal die vaak mee gaat op geocachingavonturen. Veel geocachingteams hebben een knuffel of mascotte die ze overal mee naartoe nemen.

Iets voor 3 uur betraden wij het Klokgebouw, waar we entree moesten betalen en een polsbandje kregen. Die entree (het was maar 2,50 euro) was het wel waard, ondanks dat we nauwelijks 2 uurtjes zijn geweest. Wat ik een beetje ergerlijk vond, was dat het stereotype beeld van Nederland werd gepromoot: molens, tulpen en klompen. Afbeeldingen daarvan stonden op alle vaandels en er werden onaards lelijke collector item geocoins verkocht van een glitterende molen, tulp en klomp (alleen vandaag te koop!). Wat ik dan weer lachwekkend vond is dat het event plaatsvond in het Klokgebouw op Strijp-S, een groot voormalig industrie-terrein van Philips, midden in Eindhoven. In de verste verte is nog geen molen te zien, laat staan een tulp of een klomp. Echt een rare misser, weet niet wie dit stereotype gedoe bedacht had. Goed, in die trant was het dan wel grappig dat het logboekje bestond uit een gigantische molen van karton, waarop je met een gekleurde stift je nick-name mocht schrijven.

In de eerste hal was een markt met allemaal geocoin-aanbieders uit diverse landen. Zoveel mooie coins, maar ze zijn best aan de prijs, dus na lang wikken en wegen heb ik er twee uitgezocht. Ook kocht ik wandelsokken met het geocachinglogo erop, het was nu 2 halen, een betalen, het andere setje is dan ook voor Anke die bijna jarig is en dit vond ik wel een toepasselijk en nuttig cadeautje.
Mijn moeder kocht ook een paar dingetjes. Tot zover was alles nog best normaal, behalve dan dat zo’n beetje alles trackable was. Mensen, kledingstukken, vervoersmiddelen, vaandels bij kraampjes en knuffels.

Image result for geocaching signal

Er waren minstens 100 Signalknuffels in alle maten. En de enorme verering voor Signal zorgde ervoor dat ik bijna over de grond rolde van het lachen.
In hal B waren naast kinderspelletjes namelijk tafels voor de verzamelaars. Die bestonden voornamelijk uit middle-aged Duitsers met het nodige overgewicht, gekleed in kleding bezaaid met trackable items en geocachingbadges en pins. De meeste mannen droegen ook nog een cowboyhoed, eveneens vol geprikt met pins. Dan hadden ze allemaal minimaal 1 Signal-knuffel per persoon bij en al die Signals droegen al dan niet zelf genaaide pakjes en waren natuurlijk ook allemaal trackable. Je trof die mensen aan, zittend aan een tafeltje, met hun ene arm hun geliefde Signal tegen zich aanklemmend en hem met de andere hand zachtjes over zijn kopje aaiend…
Van deze mensen kan ik me – gezien hun lichamelijke toestand – ook niet voorstellen dat ze daadwerkelijk aan geocaching doen. Dit zijn meer de verzamelaars, ik reken mezelf toch meer tot de jagers.

Toen kwam het absolute hoogtepunt (of dieptepunt, het is maar vanuit welke view je het bekijkt) van het hele event: de meet & greet met de Reuze Signal! Dat is dus iemand in een Signalpak, net zoals Pardoes in de Efteling of Djambo in het Safaripark. Reuze Signal werd begeleid door zijn persoonlijke begeleiders, gekleed in T-shirts met opschriften als “I’m with Signal” en “Signals helper”. Alle Signal-vereerders sprongen op van hun bankjes, hun persoonlijke Signal-exemplaren in de hand geklemd en allemaal wilden ze op de foto met de Reuze-Signal. Bij voorkeur moest de Reuze-Signal dan hun persoonlijke, kleine kikkervriendje in zijn groene poten houden. Omdat de persoon die in het pak zat, volgens mij helemaal niets zag, was het aan de begeleiders van het idool om de knuffels in de poten te rangschikken.  Vervolgens kregen alle omstanders van “Signals helper”  een tag met een afbeelding van het groene gedrocht (zo noem ik hem heel vaak, ik heb echt helemaal niets met kikkers en eigenlijk vind ik Signal best wel heel erg lelijk) erop en de tekst “I met Signal.” Ik zie nu trouwens dat deze tag nog echt trackable is ook.
Signal als idool, ik had het zo eigenlijk nog nooit bekeken. En ik heb het nu bekeken terwijl de tranen van het lachen over m’n wangen liepen. Echt waar, dit was beter dan een cabaret-voorstelling.

Image result for geocaching signal

Iets voor 17 uur verlieten wij het event-gebouw. Je kon ook nog lab-caches doen, maar mijn moeder had geen zin om in een rij over Strijp-S te gaan lopen en ik dacht dat dit soort caches niet echt te loggen zijn. Later blijkt dat toch wel zo zijn, dus toch een beetje spijt, vanwege het icoontje dat ik nu gemist heb.

Wat ik hier op 26 september 2019 nog aan toe te voegen heb:

Jah! Die hele Signal Meeting was zo ontzettend lachwekkend. Ik zeg nu nog wel eens tegen mijn moeder het codewoord “Reuze-Signal” en dan liggen we meteen helemaal dubbel. Tegenwoordig hebben heel veel Signal-knuffels zelfs een eigen instagram-account. Je hebt veel verschillende manieren om geocaching te beleven, zullen we maar zeggen.

De afbeeldingen van Signal komen van internet, die van de knuffel van de GeocachingShop.

Geocachingverhalen uit het verleden: 19 september 2011

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 19 september 2011

Ik ging geocachen in het Belgische Merksplas rondom de voormalige landloperskolonie.

Geocachingverslag uit het verleden:

3356. Ringgracht
Maker: Marc en Lut
Type: Multi
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 19 september 2011
Plaats: Merksplas, België

3357. Heldencache
Maker: Peternootje
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 19 september 2011
Plaats: Merksplas, België

Het was voor de verandering eens een keertje stralend weer op mijn vrije dag, een mooie nazomerdag. Tja, dan is er eigenlijk maar een mogelijkheid om de dag te vullen: geocaching. De keuze was eigenlijk vorige week al gemaakt, ik ging Ringgracht doen. Die multi kwam in beeld toen ik de fietsroute in Merksplas ging doen en deze leek me ook erg leuk. Vandaag was het dan zover. Ik reed naar België. Ik was eerst bang dat het een stadscache zou zijn, omdat ik Reno op een beetje een vage parkeerstrook moest achterlaten, maar algauw ging ik het bos in. De ringgracht is jaren geleden uitgegraven door de gevangenen zelf om te voorkomen dat ze ontsnapten. De meeste mensen konden namelijk niet zwemmen in die tijd. Als je die gracht nu ziet kun je je niet voorstellen dat iemand daar niet even snel overheen zwemt.

De route volgde dus vooral de ringgracht en het was best wel een mooi gebied. De meeste waypoints waren ontzettend geniepig verstopt, het lijkt wel of de Belgische cachers in deze streek daar patent op hebben aangevraagd. De makers van deze cache waren wel zo aardig om een heleboel hints te plaatsen en daardoor kon ik alles toch vrij snel vinden. In het begin dan. Hoe verder ik naar het einde kwam, hoe meer problemen ik op de waypoints kreeg. Op een bepaald moment kwam ik op een terrein met allemaal vervallen gebouwen. Wat er nog van over was, zag er mooi uit, het leek alsof het vroeger een klooster was geweest ofzo, of misschien was het wel die gevangenis van de ringgracht, geen flauw idee, er stond nergens een informatiebord. (Jaren later -november 2014- leerde ik in het Gevangenismuseum in Veenhuizen dat in Merksplas net zo’n landloperskamp is geweest als in Veenhuizen en daar zijn dit dus de restanten van).

Ik had een beetje het gevoel op een lost-place-terrein te zijn. Ze waren bezig met restauratie-werkzaamheden en er stond wel een dreigend bordje dat verdacht gedrag meteen gemeld moest worden. Dus ik voelde me verdacht bezig toen ik met een spiegeltje zocht naar de aanwijzing. Ik kon maar de halve aanwijzing vinden en moest het getal gokken, gelukkig waren er maar 2 mogelijkheden en was de eerste meteen goed. Daarna heb ik veel tijd verloren toen ik wp 12 aanzag voor wp 13. Je moest op 13 een kelderke vinden en ik kon de tag wel vinden, maar het kelderke niet. Met mijn prikstok heb ik daar een hele tijd in de grond staan porren. Logjes gelezen en die spraken bijna allemaal over problemen bij wp 13. Dat was dus duidelijk het terror-waypoint. Ik begon een beetje wanhopig te worden, tot ik er uiteindelijk achter kwam dat ik helemaal nog niet op wp 13 was…

Op wp 13 zelf had ik het kelderke trouwens in no-time gevonden. Ik heb langer naar wp 14 moeten zoeken, die nogal geniepig verstopt zat tussen twee takken in. En dat langs een bospad met aan weerszijden heel veel bomen. De cache zelf was sneller gevonden. Heel veel mensen hadden over deze route 2x gedaan en de meeste hadden de maker om hulp gemaild. Dus ik was wel een beetje trots op mezelf dat ik het in 1x en zonder hulp allemaal heb gevonden. Ik heb er wel 3 uur over gedaan, maar dat maakt niet uit, ik heb me prima vermaakt.

Het was al laat, dus de wherigo die ik op Eragon had gezet ging niet meer lukken. Nog wel een stukje naar huis omgereden om een traditional te loggen, de Heldencache, die lag bij een monument voor soldaten in de tweede wereldoorlog. Het was een best groot en keurig onderhouden monument, midden in een straat. De cache zat best sneaky verstopt, maar ik had hem snel gevonden. Tijdens Ringgracht was ik ook al een oorlogsmonument tegengekomen, er schijnt in Merksplas flink gevochten te zijn rondom de bevrijding in 1944.

Na deze found ben ik terug naar Hilvarenbeek gereden. Het was een lekkere, relaxte cache-dag, droog en met precies de goede temperatuur.

Wat ik hier op 19 september 2019 nog aan toe te voegen heb:

Ja, ik had toen dus geen flauw idee dat Merksplas een kolonie is geweest. Ik was wel heel nieuwsgierig en vond het raar dat er nergens een informatiebord of zoiets stond. Ondertussen heb ik heel veel over de kolonie gelezen – er stond o.a. een groot artikel over Merksplas-Kolonie in het blaadje van Brabants Landschap, waar ik donateur van ben – en in 2016 – toevallig ook op 19 september – ben ik nog eens terug geweest met Anke, omdat er een nieuwe cacheserie lag. Deze cache is inmiddels gearchiveerd. De restauratie van de gebouwen was toen ver gevorderd en er stond zowaar ook een informatiebord.

Geocachingverhalen uit het verleden: 5 september 2016

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verhaal online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 5 september 2016

Ik had een vrije dag, het was lekker weer en ik besloot helemaal naar Sint-Michielsgestel te fietsen om daar een nieuwe serie te gaan doen.

Geocachingverhaal uit het verleden:

6774. #1 Over de brug komen
6775. #2 Over de brug komen
6776. #3 Over de brug komen
6777. #5 Over de brug komen
6778. #6 Over de brug komen
6779. #7 Over de brug komen
6780. #8 Over de brug komen
6781. #9 Over de brug komen
6782. #10 Over de brug komen
6783. #11 Over de brug komen
6784. #12 Over de brug komen
6785. Bonus: Over de brug komen
Maker: Team Tomijn & Team Kroon1906
Type: Traditionals + bonusmysterie
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 5 september 2016
Plaats: Sint-Michielsgestel

DSC06403

Vorige week was ik ook al in Sint-Michielsgestel. Ik voelde me dus een beetje genaaid toen er zondag ineens een trail in deze plaats online kwam. Omdat het vandaag heel mooi weer werd en ik vrij was, besloot ik nog maar eens naar SMG te fietsen. De trail zelf was 10 kilometer lang en die heb ik gewandeld. De eerste helft liep dwars door het dorp en vond ik nog niet zo denderend. Het zoekt niet zo lekker als er voortdurend Dreuzels voorbij komen en je GPS een afwijking heeft. Daardoor heb ik nummertje 4 niet gevonden. Die lag op de brug bij Kentalis en het was daar ontzettend druk met wandelende en fietsende mensen. Om de cache te pakken, moest je onder de rand van de brug kijken en dat lukte mij niet zonder op de brug te gaan liggen, maar iedereen staarde mij aan. Dus maar opgegeven. Jammer dan. Hij had ook nog aan de andere kant van de brug kunnen zitten.

DSC06388

De tweede helft van de route vond ik mooier, die liep door een stukje bos dat ik nog niet kende. Daarna volgde het allermooiste stuk: langs de Essche Stroom bij de Halse Barrier. Hier hebben ze het water weer laten meanderen en je kunt er nu mooi wandelen. Mooie wolken, koeien, hangbruggen over het water, een kunstwerk van oude Romeinse munten. Helemaal goed. De bonus verpestte het weer een beetje: die lag in een heel goor bosje met allemaal menselijke uitwerpselen. En had ook nog eens afwijking. Beetje jammer, dat moet de maker nog maar even veranderen. De bonus lag ook aan de overkant van het water, wat niet strookte met de rest van de serie.

DSC06394

Na de trail ben ik weer naar huis gefietst, ik had mijn portie beweging voor vandaag ruimschoots gehad.

Wat ik hier op 5 september 2019 nog aan toe te voegen heb:

Haha, ja ik was echt kwaad dat die serie online kwam, toen ik net in Sint-Michielsgestel was geweest. Het is toch een kilometer of 15 fietsen, enkele reis. De serie heeft niet lang bestaan, de meeste caches zitten alweer in het archief. Jammer, want het was best een leuk rondje om te wandelen.

DSC06391

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt op 5 september 2016

Geocachingverhalen uit het verleden: 29 augustus 2015

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 29 augustus 2015:

Deze datum had pas 1 found, dus besloot ik na mijn werk nog een paar geocaches te gaan doen, per fiets.

6102. Helvoirt de serie (18) Sportpark Helvoirt
6103. Helvoirt de serie (11) Uitzicht op de Guldenberg
6104. Helvoirt de serie (13) De Helvoirtsche Heide
Maker: Brandweerman Bart
Type: Traditionals
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 29 augustus 2015
Plaats: Helvoirt

6105. Het Benkse van Bommel
Maker: Bommelding
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 29 augustus 2015
Plaats: Helvoirt

Dit was een 1-cache-dag en ik had bedacht om na mijn werk nog de nieuwste exemplaren van de Helvoirt-serie te gaan loggen. De vorige hadden mijn moeder en ik al vlak na het online komen gedaan en toen zag alles er nog goed uit. Nu, na nog geen maand online (deze serie kwam begin augustus online) waren de meeste al in hevig verval. Als in, ontbrekende logrol-behuizing, voddige logrollen, zeiknatte logrollen, caches op de verkeerde plaats. Ik vraag me steeds vaker af of mensen wel beseffen waar ze aan beginnen als ze een hele serie online plaatsen. Die Helvoirt-serie bestrijkt best een groot gebied, als je ze allemaal wilt controleren en bijhouden, kost je dat toch zeker een halve dag. Het plaatsen van geocaches is voor veel mensen geen enkele probleem, maar het onderhouden blijkbaar wel. Daarom juich ik het toe als mensen gewoon 1 tot 5 kwalitatief goede caches onderhouden. Dat wel uit de mond van iemand die nog nooit zelf een cache heeft geplaatst. Maar die wel regelmatig haar cadeau “gekregen” cache ging controleren en die ook netjes uit het bos heeft gehaald na archivering.

Goed, de caches van de Helvoirt-serie waren dus een beetje een disaster, met name die in het modderige boomgat bij het pannenkoekenhuis, was gewoon ronduit smerig. Die bij het sportpark was een vodje papier in een boterhamzakje, die van de Guldenberg was de enige die er nog netjes uitzag. Het was ook nog een behoorlijk eind fietsen, maar dat wist ik dan nog van tevoren. De cache van Bommels benkske vond ik dan wel weer grappig, vooral omdat het bankje Dreuzel-vrij was, het daadwerkelijk een mooi uitzichtpunt is, waar je niet met de auto kan komen en daarom een stukje voor moet lopen en omdat hij leuk verstopt was. Ik had hem snel gevonden. Bommel is trouwens een hond. Dus eigenlijk vond ik dit de leukste cache.

Op zo’n dag als vandaag vraag ik me wel eens af waarom ik eigenlijk nog aan geocaching doe, maar gelukkig zijn er ook nog een heleboel mooie caches die wel de moeite waard zijn. En ik had een mooie fietstocht.

Wat ik hier op 29 augustus 2019 nog aan toe te voegen heb:

De Helvoirt-serie heeft niet lang bestaan. Veel langere trails zijn geen lang leven beschoren; onderhoud kost tijd. De kwaliteit van caches is heel verschillend. Ik heb geweldige trails gelopen en waardeloze multi’s. Maar andersom net zo goed.

En ja, de Heideroosjes hebben ook eigen caches gehad, maar die zijn ondertussen allemaal in het archief. Twee waren er van Guy en moesten in het archief wegens verhuizingen; je kunt moeilijk een cache in je voortuin laten liggen als je daar zelf niet meer woont. De derde hadden we cadeau gekregen, maar omdat de puzzel op een bepaald moment niet meer op een normale manier opgelost kon worden, is hij na 1,5 jaar in het archief gegaan.