Geocachingverhalen uit het verleden: Je kan er langs de grachten lopen…

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 20 januari 2017:

Na een lange dag college moest ik vanwege mijn treinabonnement tot 18.30 uur in Amsterdam blijven. Ik besloot om dan maar wat caches te gaan zoeken om de datum op te hogen.

Het verhaal:

Door de winterse kou van januari, duurde het even voor ik weer eens zin had om te gaan geocachen. En eigenlijk voelde het nu nog als een verplichting, want dit was een 2-cache-datum. Het was een schooldag, dus ik zocht caches uit in Amsterdam. Laat in de middag verliet ik het schoolgebouw. Ik ging eerst naar de Amsterdam Love Bridge, hier was ik 1,5 jaar geleden ook al eens geweest, op mijn allereerste schooldag, maar toen kon ik de cache niet vinden. Ik dacht dat het heel ver uit het centrum was, maar eigenlijk is het heel dicht bij het Rembrandtplein. De hint was veranderd en daardoor had ik de cache nu snel te pakken. De vorige keer heb ik helemaal verkeerd gezocht, want de cache zit dus helemaal niet in zo’n slotje.

Ik besloot nog een andere frustratie van diezelfde dag te proberen: het bankje dat gebruikt zou zijn voor een scène in de film The Fault in Our Stars. Deze cache was helemaal niet moeilijk, want het was gewoon een simpel magneetje onder het bankje, maar de vorige keer werd dat bankje bezet door giebelende fangirls. Hiermee had ik dus twee frustratie-caches opgelost. Ik wandelde verder naar Behind the Monument. Deze cache had ik nog nooit eerder geprobeerd. Hij was ook niet moeilijk, ik had hem snel te pakken. Was ook het mooiste logboekje van de drie. Nu had ik mooi drie founds.

Omdat het ondertussen aardig donker begon te worden, besloot ik om te stoppen. Het was behoorlijk kil vandaag en ik was helemaal koud. Ik houd ook niet echt heel erg van Amsterdam en in de winter ziet alles er daar helemaal grauw uit, dus dan schiet de hele tijd dat sombere liedje van “je kan er langs de grachten lopen” door mijn hoofd. De tijd die nog over was tot 18.30 uur bracht ik door in diverse winkels. Daar was het in ieder geval warmer dan buiten.

Wat ik hier op 20 januari 2022 nog aan toe te voegen heb:

Tja, 20 januari is nog altijd een 5-cache-datum en daardoor onderdeel van het Geocaching Datum Project. Omdat de datum dit jaar dus op donderdag – een werkdag – valt, zal er niets veranderen.

Ondertussen ben ik gelukkig afgestudeerd en hoef ik nooit meer naar Amsterdam. Mijn relatie met de hoofdstad is nooit goed geworden, haha. En owh wat jammer dat er in 2017 nog geen Adventure Labcaches bestonden en dat ik ook nog niet aan Munzee deed…

En ik vind het nog steeds heel oneerlijk dat deeltijdstudenten geen recht hebben op gratis OV. Ik heb zo ontzettend veel reiskosten uit eigen zak moeten betalen, dat gaat echt over duizenden euro’s.

Geocachingverhalen uit het verleden: Carnavalskrakers

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 13 januari 2008:

De jaarlijkse carnavalspuzzel van Purk kwam online en die moest ik natuurlijk oplossen om de lijn voort te kunnen zetten.

Het verhaal:

We zaten al een tijdje te wachten op de nieuwe carnavalscache van Purk. Hij maakt er elk jaar een. Dit jaar viel carnaval heel vroeg, dus wij hadden de cache al lang online verwacht, maar het duurde zo lang dat ik dacht dat hij het dit jaar niet meer ging doen. Gelukkig kwam er toch een. Van de drie carnavalscaches tot nu toe was dit met stip de moeilijkste. Met geluidsfragmentjes van een paar seconden moest je het coördinaat zien te kraken. Natuurlijk waren het allemaal geluidsfragmenten van carnavalskrakers uit het verleden. Het hele gezin is er die vrijdagavond bij betrokken geweest en samen konden we wel een paar liedjes achterhalen, maar lang niet allemaal. Uiteindelijk toch maar naar de kanovereniging vertrokken.

Meteen nadat ik op zaterdagmiddag terug kwam van mijn werk weer verder gegaan met de cache. Na enkele uren had ik van alle liedjes de artiest en de titel ontdekt. Dat viel nog niet mee, al dat zoeken op tekstfragmentjes die in dialect en half onverstaanbaar zijn. Tegen die tijd kwamen de carnavalskrakers me ook mijn neusgaten uit. Als je carnaval aan het vieren bent en dronken bent heb je het niet zo door, maar als je lang naar die teksten luistert hoor je pas hoe onzinnig ze zijn. Vervolgens moest je het jaar zoeken waarin het liedje was uitgekomen en dan het jaartal omrekenen tot een getal voor het coördinaat. Dat was het ergste, want de helft van de liedjes had twee mogelijke jaartallen, de sites spraken elkaar tegen. Ik bleek ook nog een liedje fout te hebben, dat vrijwel dezelfde tekst heeft als een ander liedje…dus ik had al mijn Evince-pogingen er al doorheen gejaagd.

Evince is de coordinatencecker die bij veel mysterie-caches op de pagina staat. Hij controleert je coordinaat of het goed is. En als je het 3x hebt geprobeerd mag je er vijf uur niet op, dus mocht ik tot middernacht niks meer checken. Ik baalde, want ik had mijn zinnen gezet op eremetaal. Die werd trouwens door mijn neus geboord toen een hele groep cachers de cache tegelijkertijd logden.

Ik moest ’s avonds naar een verjaardag, dus had even een paar uur puzzelrust, want ik was er ondertussen al behoorlijk gefrustreerd was. Ik had voor als ik weer op Evince mocht al weer drie mogelijkheden klaar liggen.

Pas ver na twaalven kwam ik weer thuis. Ik kon het gewoon niet laten, ik moest nog even mijn nieuwste bevindingen proberen op Evince. Ook met het idee dat als ze dan alle drie fout waren, ik naar bed kon gaan en dan ’s morgens als ik wakker werd de vijf uur wachttijd weer voorbij waren. Met trillende vingers van de spanning voerde ik mijn nieuwste coördinaat in. Tot mijn grote verbazing gaf Evince groen licht en de boodschap “congratulations, go out and find that cache”. Ik was heel erg blij natuurlijk. Gps nog van boven (lag op mijn slaapkamer) gehaald en de coördinaten ingevoerd, want nu wilde ik ook weten waar hij dan lag. Dat hij ergens in Oisterwijk lag, daar waren we ondertussen al wel achter door de logjes. Binnen heb ik geen bereik met de gps, dus buiten op straat gaan staan. De rest van het gezin lag al in bed en er klonken slaperige stemmen wat ik toch allemaal aan het uitspoken was zo laat :>)

Volgens mijn gps lag hij zo’n 5 km naar links, bezien vanaf onze voordeur. Ergens in de bossen dus. Dat moest dan maar wachten tot de volgende morgen, haha. Na zonsondergang mag je niet in het bos en het is ook veel te donker.

De volgende dag was het zwembadtraining, dus we moesten ’s morgens al op pad. Gelukkig wilde Anke en Pien wel met mij mee. Omdat hij toch in Oisterwijk lag, gingen we eens een keertje ouderwets en sportief op de fiets. Ergens in het buitengebied tussen Oisterwijk en Moergestel konden we de cache opduiken. Al mijn uren puzzelen waren niet voor niets geweest.

Wat ik hier op 13 januari 2022 nog aan toe te voegen heb:

Owh ja, Evince was echt een vreselijke checker met die drie pogingen. Volgens mij mag je tegenwoordig onbeperkt dingen invoeren. Het heet ook niet meer Evince.

Purk heeft de jaarlijkse carnavalspuzzels vol gehouden van 2006 tot en met 2012 en wij hebben ze allemaal opgelost en gevonden. Ze bleven steeds maar een paar maanden online, dus toch leuk om de hele reeks compleet te hebben.

Geocachingverhalen uit het verleden: Het Verborgen Rijk

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 6 januari 2013:

Mijn moeder en ik reisden af naar het Verborgen Rijk bij Sint Oedenrode om de eerste caches van 2013 te zoeken.

Het verhaal:

Voor vandaag was er beter weer voorspeld dan de rest van de week: bewolkt, maar wel droog. Mijn moeder wilde ook graag haar eerste caches van 2013 vinden, dus die ging gezellig mee. We gingen de cache doen die al wekenlang op het programma stond: Het geheim van het Verborgen Rijk van de Murgjes, waarvan we eerder het Vingerhoedsmysterie en het Raadsel van de Watertrol hebben gelopen.

Ook deze cache was weer helemaal van die opzet. Dingen uit de omgeving gebruiken alsof ze in een fantasie-verhaal voorkomen. Een geweldig fantasierijk verhaal erbij over allerlei wezens. Dat is aan mijn moeder en mij wel besteed, want wij hebben een grote fantasie (veel andere cachers klaagden dat ze het langdradig vonden). Meestal zit er wel een lastig dingetje in de caches van de Murgjes, dus we waren de hele tijd blij als we weer een waypoint verder kwamen zonder problemen. We waren zelfs verbaasd dat de eerste waypoints zo voorspoedig verliepen. Pas bij waypoint 8 trad het eerste probleem op. Er stond een soort van breuk in de berekening en we hadden geen idee wat voor waarde het moest zijn. H/D??? Echt geen idee. We hebben er een tijdje staan dralen en het toen maar opgegeven.

Het volgende waypoint was een boom en daar stond een foto van op de beschrijving. Het pad kon ook maar een kant op, dus zijn we het pad afgelopen en op de kruising met het volgende pad stond de boom. Mooi, we konden weer verder. Na de projectie vanaf de boom moest je een mier zoeken. Dit was het waypoint waar de meeste teams de fout ingingen, maar ik had de mier binnen 5 minuten gespot, dus dat ging best voorspoedig. Met het foto-zoektochtje ging het minder goed, maar dat bleek je achteraf ook niet echt nodig te hebben. De cache lag op privéterrein en we werden begroet door een blaffende hond. Gelukkig vonden we de cache snel, het was een doorzichtige bak en ik zag al meteen dat er een 3-Oog-Alien in zat, dus die ging mee naar huis. Toen het bakje open ging bleek er ook nog de zevende dwerg in te zitten. Ik ben al twee jaar lang bezig om de zeven dwergen bij elkaar te sparen, ook dat is ooit een actie van de AH geweest. Ik had er ondertussen al zes bij elkaar gevonden, allemaal uit verschillende caches. Eigenlijk wel jammer dat ik niet heb bijgehouden uit welke caches ze allemaal kwamen. Maar nu heb ik ze dus compleet. Deze eerste found van 2013 kon dus al niet meer stuk. Hij heeft dan ook een favorite gekregen.

Vrijwel meteen na het loggen kreeg ik een mailtje van de Murgjes met uitleg over onze probleem-waypoints. H onder D, betekend dus honderd. Heel simpel eigenlijk, maar net als met die E,T,D….N,T bij de Watertrol keken wij er helemaal overheen. Gelukkig is het toch goed gekomen.

De auto stond trouwens geparkeerd op een privéparkeerplaats bij een geheimzinnig gebouw. Je moest een parkeerticket printen met het logo van de cache en als een soort van parkeerbonnetje in je auto leggen. Dat hadden wij braaf gedaan, maar we kregen wel vreemde ideeën over dat gebouw…

Vlak bij de parkeerplaats lag nog een traditional, dus daar zijn we heen gelopen. Het was een TB-hotel in een achtertuin van mensen. Ze hadden hier heel grappige straatnamen, zoals Koren, Haver en Gerst. Vonden wij wel origineel, de meeste dorpen in Nederland houden er hetzelfde straatnamenpatroon op na. De cache was snel gespot, er zat maar 1 trackable in, een coin die wij geruild hebben. Signal stond erop, dus mijn moeder mocht hem hebben, want die is dol op Signal, de kikker-mascotte van Groundspeak (de organisatie achter geocaching).

We verplaatsten de auto naar de parkeerplaats bij de Kienehoef. Hier was ik al vaker geweest om te geocachen. Er lag hier vroeger een frustratie-multi. Die is gearchiveerd en nu ligt er een nieuwe multi. Ik had hem alleen maar in Eragon staan en helaas had de maker geen html gebruikt, dus alle tekst stond achter elkaar door. Dit maakte de cachebeschrijving nog waziger dan hij al was. Het was heel onduidelijk hoe je aan de waarde voor het eerste waypoint moest komen. Uiteindelijk was het gewoon alfabet-waarde. De rest van de tocht verliep ook niet over rolletjes, we hebben de helft van de aanwijzingen niet gevonden en werden erg afgeleid door alle schattige dieren van de kinderboerderij op het terrein.

Op het einde bakte ik niet veel de berekening, dus stonden we op de verkeerde plaats te zoeken. Aan de zoeksporen te zien, hadden meer geocachers verkeerd gezocht. De zoekplek lag ook erg in het zicht. Mijn moeder kreeg een helder inzicht betreffende de berekening en toen bleek het aan de overkant van het pad te zijn. Daar stuitten we meteen op de cache, hadden we hem toch nog gevonden. Maar caches in de Kienehoef gaan dus nooit zonder slag of stoot.

We wilden de dag afsluiten met een makkelijke cache, dus gingen we nog een traditional doen. Die lag in het parkje achter het gemeentehuis van Sint Oedenrode. Dit was inderdaad een snelle found. Dat gemeentehuis ziet eruit als een kasteeltje, wel een mooi gebouw. Toen we terug naar huis reden zagen we nog allemaal plekken waar we in het verleden ook al gecachet hebben. Leuk, zoveel cache-herinneringen.

En de kop voor 2013 is eraf.

Wat ik hier op 6 januari 2022 nog aan toe te voegen heb:

Grappig dat we hier pas op 6 januari voor het eerst gaan geocachen, nu ga ik meestal al op 1 januari op pad, omdat er een Hello jaar X – souvenir aan verbonden is. Caches van de Murgjes zijn wel altijd leuk en goed verzorgd. De cache Het Geheim van het Verborgen Rijk bestaat trouwens nog steeds, dus hopelijk heb ik nu niet teveel spoilers weggegeven… Voor de liefhebbers: cachecode GC3KC78.

Getallen van 2021

Deze maand geen Day Zero Project 2.0. Update, omdat er heel weinig op het gebied van DZP is gebeurd. Eigenlijk alleen weer wat aan de geocachingdoelen gedaan (en langlopende doelen zoals het boekendoel) en die bespreek ik deels hier ook bij de getallen. Veel doelen van mijn DZP zijn nu niet haalbaar, omdat we weer in een strenge lockdown zitten en ook omdat het winter is. Daarom dit keer wat getallen over het jaar 2021.

Geocaching

Laten we dan maar meteen met geocaching beginnen. Het is ondertussen ruim 17 jaar geleden dat ik mijn eerste geocache vond en ik vind het nog steeds een leuke hobby. In 2021 vonden we 842 caches. We starten het jaar met 9975 founds en eindigden dus met 10817 founds. Dat betekent dat we in 2022 in ieder geval voor de 11000 zullen gaan. 2021 eindigt hiermee op de vijfde plaats qua jaarfounds en is het beste jaar sinds 2017, dat nog altijd op nummer 1 staat.

De beste geocachingmaand van dit jaar was zonder meer de maand mei. We vonden toen maar liefst 222 geocaches wat dus een kwart van het jaartotaal is en mei 2021 eindigt hiermee op plek 4 in de maand-top-5. We verbeterden de dagenstreak van 18 dagen achter elkaar een cache vinden (sinds de zomer van 2016) naar 21 dagen achter elkaar een cache vinden. De dag met de meeste founds zat ook in mei, dat was 2 mei 2021 en we vonden toen maar liefst 50 caches op een dag. We waren allebei op vakantie, maar niet samen. Anke en Guy vonden dus 4 caches, mijn moeder en ik logden er 46. Verder ging het maandtotaal van mei over de 1000 founds heen (van alle maanden mei bij elkaar opgeteld dus). April was een maand eerder al over de 1000 founds heen gegaan en later dat jaar volgde ook augustus nog. Voor 2022 staat maart in de planning.

2021 startte met nog 44 probleemdata voor het Geocaching Data Project (alle data op minstens 10 founds krijgen). Dit jaar werden er 14 data opgelost, waarvan vijf 5-cache-data. Er blijven dus nog 30 data over voor 2022. Mijn persoonlijke doel is om er minstens 10 op te lossen. Er vallen er veel op zondag dit jaar, dus als het weer een beetje meewerkt moet dat lukken.

Na het vinden van de 10000ste cache nam ik mij voor om meer multi-caches te gaan doen, maar met 27 multi’s in 2021 valt dat nog tegen. Daarom nam ik een doel op in mijn DZP2.0. dat ik 50 multi’s wil vinden tijdens de looptijd van mijn DZP. Omdat DZP2.0. pas halverwege het jaar startte, tellen er maar 13 multi’s van die 27 jaarfounds mee voor het doel.

Met de labcaches ging het beter. Bijna de helft van de jaarfounds zijn labcaches. Het is nog een relatief nieuw soort caches (pas onstaan in 2020), daarom hebben we er dit jaar zoveel gedaan. Labcaches tellen sneller door, omdat welk waypoint telt als een found (dat vind ik eigenlijk niet eerlijk, maar het is wel makkelijk bij het oplossen van probleemdata). Het komt dus deels door de labcaches dat we dit jaar zoveel founds hebben.

We scoorden ook nog 23 geocaching-souvenirs.

Boeken

Ik las in 2021 maar liefst 120 boeken. Mijn leesdoel op lezerscommunity Hebban stond op 100 boeken, maar dat bereikte ik al begin november. Het is een gemiddelde van 10 boeken per maand. Behoorlijk veel boeken. Het overgrote deel van deze boeken leende ik van de bibliotheek, een enkeling is van mezelf en dan zijn er nog een paar geleend van familie of kennissen. Ook mocht ik een paar keer een boek recenseren. Boeken kopen doe ik nog maar heel weinig, ze zijn veel te duur en de meeste boeken lees ik toch maar 1x. Toch wil ik volgend jaar wat minder lezen en wat meer gaan schrijven. Kijken of dat gaat lukken, want dat is moeilijk voor iemand met zware bibliobibuli ;>) Overigens lees ik al mijn hele leven heel veel, alleen op de middelbare school heb ik even een leesdip gehad vanwege die afschuwelijke verplichte literatuurlijst met al die saaie, ouderwetse boeken.

Van deze 120 boeken zijn er maar 10 geschreven door een mannelijke auteur en eentje door een man en vrouw samen. Blijkbaar houd ik meer van vrouwelijke auteurs, haha. De meest populaire auteurs (drie boeken of meer) dit jaar waren Corina Bomann, Anne Jacobs/Marie Lamballe (is dezelfde auteur), Lucinda Riley (helaas is ze er niet meer), Sarah Lark, Kristin Hannah, Jenny Colgan, Sofia Caspari en Leigh Bardugo. Op de young adults van Bardugo na (Grisha en Kraaien) weet je dan meteen wat mijn favoriete genre is: (historische) romans.

Spelletjes

Deze getallen zijn niet helemaal eerlijk, want ik ben pas begonnen met de gespeelde spellen bijhouden via een app (Board Game Stats – kost eenmalig een paar euro) eind augustus. Deze getallen zijn dus alleen over de laatste vier maanden van het jaar. In die vier maanden speelde ik 183 spelletjes met 13 verschillende tegenstanders. Dat waren 43 unieke spellen. De top-5 van meest gespeelde spellen in deze maanden is:

  1. Qwixx
  2. Keer op Keer
  3. CuBirds
  4. Meadow
  5. Qwirkle cards

Op Meadow na zijn dit allemaal korte, snelle spelletjes die je dus makkelijk erbij pakt en waarvan je snel meerdere potjes speelt. Van Qwixx hebben we diverse soorten, maar die kun je niet apart in de app zetten. Van Keer op Keer hebben we ondertussen ook versie 2. CuBirds is een geweldig spelletje met kubustische vogels, heel verslavend. Meadow is een spel met heel mooi artwork en is niet moeilijk maar wel heel tactisch. Qwirkle cards is ook een snel spelletjes, wat niet moeilijk is, maar wel ook vrij tactisch. Ik ben heel benieuwd hoe volgend jaar de statistieken er over een heel jaar uitzien.

Munzee

De Munzee-app heeft geen mooie jaaroverzichten. Ze doen ook niet aan verschillen tussen landen, zoals bij geocaching, waar je dan meteen een landsouvenir kan scoren. Munzee werd er niet warm of koud van toen ik in het buitenland ging cappen. Ik weet dus eerlijk gezegd niet meer met welke getallen ik in 2021 gestart ben. Wel dat ik eindig in level 116 met 26520 captured Munzees en 864676 punten. Dan kan ik het in 2022 beter bijhouden.

Waymarking

Waymarking is net als geocaching van de organisatie Groundspeak en draait dus via dezelfde server. Qua statistieken lijken de websites dan ook heel erg op elkaar. Qua gebruikersgemak blijft waymarking toch erg achter. Ik heb dit jaar niet zoveel waymarks aangemaakt – slechts 11 – eigenlijk precies genoeg voor de virtuele 500 medaille. Die wilde ik al heel lang bereiken, het was zelfs een doel bij mijn eerste Day Zero Project, wat dus pas in december 2021 is geslaagd. De volgende virtuele medaille is pas bij 1000 aangebrachte waymarks. Omdat ik al zolang over deze 500 heb gedaan is de motivatie om door te gaan niet zo heel groot meer. Ik weet niet of ik helemaal kan loslaten, ik vrees dat ik altijd een obsessie voor fietspaddestoelen van de ANWB (mijn meest gewaymarkte object) zal behouden. Dus het zou zomaar kunnen dat ik af en toe nog een waymark aan zal brengen. Maar qua hobby heb ik veel meer plezier van geocaching en Munzee en waymarking zal dus steeds verder naar de achtergrond zakken.

Wandelen

Ik zou het dus tof vinden om hier te vermelden hoeveel kilometer ik dit jaar heb gewandeld, maar ik heb dit dus niet bijgehouden. Ben eigenlijk nog steeds op zoek naar een gratis of heel goedkope app waarin ik dit makkelijk kan bijhouden. Mocht iemand nog tips daarvoor hebben: graag.

MaandMoves: december 2021

Dit jaar ga ik proberen om elke maand op de laatste dag een soort van maandoverzicht te geven. Ik heb dit eerder geprobeerd met weekoverzichten, maar dat heb ik algauw opgegeven; te veel moeite. Een maand is een wat langere periode en ik hoef dan ook wat minder gedetailleerd op zaken in te gaan.

December

Op de zondagen en de kerstdagen na, heb ik verder alle andere dagen van deze maand gewerkt. Naast werk wordt het leven ook nog beheerst door de K-ziekte van een close familielid en het C-virus. Wat betreft corona vraag ik me af wat we er nu precies mee opgeschoten zijn, want een jaar geleden was het precies hetzelfde met de strenge lockdown en de grens van code zwart en weer een nieuwe variant. Op de vaccinaties na dan. Maar als je de rest van je leven om de zoveel maanden een vaccinatie zou moeten halen, begin ik (wel gevaccineerd) toch ook te twijfelen aan de werking. Toch mag ik nog niet klagen. Zelf nog geen corona gehad, zelfs nog nooit officieel getest (alleen zelftesten). Mijn werk gaat gewoon door. Ik heb geen kinderen die ik thuis moet onderwijzen. Dus zolang die stomme avondklok niet terug komt, zal ik deze zoveelste lockdown ook wel weer doorkomen.

Wandelen, geocaching en Munzee

Met zo weinig vrije dagen bleven er dus niet zoveel dagen over om te wandelen of te geocachen. Ik heb dus maar drie dagen aan geocaching gedaan, waarbij ik 32 caches vond. Omdat er dit jaar twee van de drie probleemdata van december op een zondag vielen, kon ik twee 5-cache-data wegwerken voor mijn Geocaching Datum Project. Eén van die data was 5 december en omdat we toen in de middag ook Sinterklaas deden met de family was ik al heel vroeg op pad om de datum te redden. De avond ervoor had ik twee mysteries opgelost. Tijdens een wandeling over het Elfenpad (tussen Tilburg Universiteit en de Reeshof) deed ik een labcache en daarna vond ik twee opgeloste mysteries.

Bij de tweede datum trok ik mijn plan van november uit de kast: geocaching per fiets rondom Gilze. Omdat ik geen uitsluitsel van de NS kreeg of de storing bij de OV-fietsen op station Gilze-Rijen al opgelost was, besloot ik op safe te spelen en voor een OV-fiets van station Tilburg Reeshof te gaan. Daar waren geen problemen en per fiets vond ik maar liefst 23 geocaches – meer dan ik van tevoren had verwacht – dus de datum 19 december werd ruimschoots gesaved.

Met Kerstmis vond ik ook nog een paar caches in de woonplaats van mijn broertje voor de family-kerst-meeting.

De derde probleemdatum viel op een doordeweekse werkdag en ik wist dus al van tevoren dat die zou blijven staan. Maar twee data weggewerkt is al heel mooi. Het leverde ook nog genoeg punten op voor de twee bergsouvenirs van december. De berg van deze maand is Denali. Ook kreeg ik het oudejaarssouvenir van 2021 (de laatste jaren is het gebruikelijk dat je in de laatste week van het jaar een oudejaarssouvenir kan verdienen en in de eerste week van het jaar een nieuwjaarssouvenir).

Qua Munzees ging het ook beter dan verwacht. Er blijkt een MunzeeGarden te zijn aangelegd rondom de universiteit van Tilburg. Blijkbaar zitten daar een aantal studenten die aan Munzee doen. Dit is nog een vrij nieuwe MunzeeGarden (ontstaan in september van dit jaar) en het leverde mij dus heel veel punten op, genoeg om naar level 116 te gaan. Ik heb nog steeds niet heel de Garden leeggecapt, dus volgend jaar ook nog wat.

Echt een noemenswaardige afstand (meer dan 10 kilometer) wandelen deed ik eigenlijk met Kerstmis. Beide dagen gewoon hier in de omgeving, want het was ijskoud.

Spelletjes

Er werden alweer meer spelletjes gespeeld dan in november en vooral mijn tegenstanders waren erg gevarieerd deze maand, want ik had maar liefst 11 verschillende medespelers (niet allemaal tegelijkertijd natuurlijk). Met Kerstmis werd er alle drie de avonden gespeeld, ik had een spelmiddag/avond met vriendinnen en ik speel ook vaak tegen mijn moeder. Met Sinterklaas kreeg ik het spel Sagrada, dus dat is deze maand een paar keer gespeeld. Ook maakte ik eindelijk Arnak open, want al een tijdje klaar lag. Ik won mijn eerste potje meteen. In Terraforming Mars (een geleend spel) was ik dan bij mijn eerste poging zwaar waardeloos. Keer op Keer 2 is wel helemaal mijn spel: bij mijn eerste potje bereikte ik meteen de hoogste rang. Met Kerstmis mocht het kerst-envelopje (er zitten een paar envelopjes met extra kaartjes in die je open mag maken bij bepaalde gelegenheden) van Meadow open. Kortom, ik ben nog altijd niet uitgespeeld.

Kijken

Eigenlijk was het idee om met Kerstmis naar de bioscoop te gaan voor de nieuwste Matrix. Maar ja, toen kwam die lockdown, dus de bioscoop moest weer dicht. Wel zag ik op Netflix de kerstfilm A boy called Christmas, wat ik wel een aardige film vond, leuk kerstsprookje. De film stond in de top-10 van meest gestreamde films die dag, dus denk dat heel veel mensen hem gezien hebben. Misschien moet ik mijn cavia’s ook leren praten, want de muis had zonder meer de beste uitspraken.

Verder

Was het fijn om Sinterklaas en Kerstmis te kunnen vieren met mijn family. Had ik een heleboel Adventkalenders. Mijn moeder en ik wisselden Adventcadeautjes uit, die we het hele jaar daar verzameld hadden, dus eigenlijk het hele jaar plezier van gehad. Ik had een adventkalender met thee, maar die viel een tikje tegen omdat de smaken vier keer herhaald werden en ik 1 smaak (rooibos natuurlijk) heel vies vond. De andere drie smaken waren wel prima. Dan was er nog een Adventkalender met chocolaatjes en de kraskalenders van de staatsloterij, het enige lot dat ik koop (en de tweede kreeg ik cadeau). Heel veel cadeautjes dus deze maand, zowel gegeven als gekregen. Allebei leuk. Zelfs mijn cavia’s kregen cadeautjes, maar ze wilden absoluut geen kerstmutsjes op voor een kerstfoto. Eten is veel belangrijker!

Ook las ik weer een aantal boeken uit, maar ik haalde mijn jaardoel (100 boeken) al in november, dus dit zijn allemaal bonusboeken. Omdat ik bang was dat de bibliotheek weer dicht zou moeten, leende ik een extra grote stapel boeken, maar de bibliotheek mag dit keer open blijven, dus dat is een meevaller. Gelukkig heb ik een onbeperkt abonnement en mag ik boeken zes weken lenen en vaak verlengen (zolang ze niet gereserveerd zijn).

Geocachingverhalen uit het verleden: Heel veel honden uitlaten.

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 30 december 2016

Ondanks het ijskoude weer gingen Anke en ik heel veel honden uitlaten in Terheijden.

Het verhaal

Er was in 2016 nog maar 1 record te verbreken: dat van de meeste caches in een jaar. Dat staat op naam van het jaar 2011, met 941 founds. Maar…vandaag hebben we wel 2010 van plek 2 afgejaagd. 2010 stond al jarenlang op de tweede plek met 922 founds. Maar daar zijn we vandaag dus overheen gegaan en vanaf nu staat 2016 op de tweede plek met 926 founds.

Vandaag hadden Anke en ik nog een leuke dag met het rondje Who let the dogs out? Bij de naam van deze cacheserie moest ik denken aan dat foute, seksistische hitje van de Baha Men. Deze cacheroute ging gewoon over echte honden. We hebben het tijdens de wandeling dan ook vooral gehad over bekende honden uit het heden en het verleden.

Voor de bonus moest je hondenrassen raden en dat zou alleen voor echte hondenkenners zijn. Maar uiteindelijk viel het wel mee. Van de zes hondenrassen kon ik er vier zo opdreunen. En de andere twee vonden we snel via internet. Daarmee konden we de bonus, genaamd Top Dog, ook vinden. De caches waren allemaal redelijk snel gevonden, naar een enkele wat langer moeten zoeken.

Terheijden is best een mooi dorpje. We moesten door een weg met een verbodsbord, dus ik vroeg twijfelend: “Mogen we hier wel in?” Anke antwoordde heel droog: “Ja, want wij hebben geen wielen.”

Het stukje langs het riviertje de Mark was het mooiste. Daarna loop je langs de Schans, dat is een vestingwerk uit de tijd van de 80-jarige oorlog.

Onderweg pakten we ook I love geocaching in Terheijden mee, die lag mooi op de route. We moesten 18 caches om dit jaar tweede te laten worden. Na de honden-serie stonden we op 15 founds, dus we moesten er nog 3. We besloten dus ook nog het Rondje Put te gaan doen, dat was maar een kort rondje. Onderweg kwamen we nog langs de Carpool Terheijden, maar dat was een zeer vieze locatie; wat een ranzige zooi kunnen mensen er toch van maken.

Rondje Put was een kort maar krachtig rondje: 5 caches. Daarmee haalden we dus de tweede plaats. Het was heel druk rond de put, met mensen en honden, dus ongezien loggen was vrij lastig.

Verder was het vandaag heel erg koud, maar net boven het 0-punt.

We waren ook nog vroeg in de middag thuis, dus kon ik meteen loggen. We gaan het jaar 2016 uit met de teller op 7127 founds. Whoop whoop!

Wat ik hier op 30 december 2021 nog aan toe te voegen heb:

Dit was ondanks de kou best een leuk wandelrondje. Het jaar daarop – in 2017 – verbraken we het jaarrecord, maar 2016 staat nu nog steeds op de derde plek (tenzij we er in 2021 nog overheen gaan, maar ik heb deze blog al ingepland in september, dus dat weet ik nu nog niet).

Geocachingverhalen uit het verleden: Hardlopende fiets?

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 23 december 2013

Omdat ik een hekel heb aan hardlopen, besloot ik de hardloop-serie per fiets te gaan doen.

Het verhaal

Er was een nieuwe serie caches bij Boxtel. De serie heette Hardlopen en lag langs de hardloop-route van de maker. Maar ik heb een hardgrondige pesthekel aan hardlopen en ging lekker fietsen, want dat vind ik wel leuk. Er was geen bonus, dus het maakte niet uit in welke volgorde ik dit ging aanpakken. Nummertje 4 lag het dichtste bij vanuit Oisterwijk, dus werd dat de eerste. Bij de eerste even moeten zoeken hoe de cache verstopt zat, maar het bleken allemaal kleine rolletjes te zijn in het randje van een verkeersbord. Dat was dus bij alle 10 het geval. Ze waren niet heel nauwkeurig ingemeten, dus als er meerdere borden bij elkaar stonden wat langer moeten zoeken. Ook waren de rolletjes lastig uit de kokertjes te krijgen, dus moest ik steeds mijn pen demonteren om met het veertje de logrol eruit te trekken. Maar ach, in 2 uurtjes even 10 founds scoren is best lekker. Meteen mijn beweging en mijn portie buitenlucht voor vandaag gehad.

Wat ik hier op 23 december 2021 nog aan toe te voegen heb:

Onbewust redde ik met deze actie ook meteen de datum. De serie verdween vrij snel alweer in het archief. Al dat onderhoud aan nano’s zal wel te veel moeite hebben gekost.

Ik heb nog steeds een hekel aan hardlopen (en kan het ook niet lang meer sinds mijn kniekneuzing), maar fietsen doe ik nog altijd veel.

Geocachingverhalen uit het verleden: Rondje Tilburg per fiets

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 16 december 2014

In de ochtend had ik een introductie bij een bedrijf waar ik een paar maanden heb gewerkt via een uitzendbureau. Omdat ik toen toch al in Tilburg was, besloot ik om in de middag een paar geocaches mee te pakken.

Het verhaal

De eerste was Op de koffie bij het JEL-team, een cache in een bosje langs het fietspad, die verstopt zit in een thermoskan. Ik had eigenlijk verwacht dat het een voortuincache zou zijn, dus ik vond dit eigenlijk fijner.

Door naar het Meisjes en de Draak, die ik vooral door de draak in de titel van de cache, graag wilde vinden. Hij ligt in het bosgebied de Kaaistoep achter de wijk de Blaak. Helaas waren de Schotse Hooglanders niet te zien, maar op zich vond ik de locatie van  de cache wel ok.

De korte multi Burgemeester van de Mortel stond al heel lang op het to-do-lijstje, maar het sprak me niet zo aan, een multi midden in een woonwijk. In het kader van meer multi’s in de lijst, moest hij er vandaag toch aan geloven. Het viel eigenlijk wel mee, wat vragen beantwoorden op het plein en daarna een liftconstructie aan het balkon van een flat. Gelukkig waren er op dat moment geen mensen, dus voelde ik mij niet zo bekeken. De kleine cache zat tjokvol trackables, dus ik heb er brutaalweg een paar meegenomen. Achteraf bezien had ik ze best allemaal mee kunnen nemen, want toen ik ging loggen bleek de cache die dag nog te zijn gearchiveerd.

De avond ervoor had ik Kittens opgelost, een makkelijke mysterie over de volgorde waarin een nestje kittens was geboren. Zulke puzzels kan ik wel aan en vind ik nog leuk om te doen. Het was een voortuincache in zo’n typische Tilburgse volksbuurt. Gelukkig is het daar vrijwel uitgestorven op een doordeweekse dag. Ik besloot mijn cache-tocht met het loggen van de derde Kerkenroute-cache. Ik vind niet echt dat die caches iets toevoegen, maar ja, ze staan in de nearbiest-lijst, dus moeten gevonden worden. Zo had ik relatief snel vijf caches gescoord.

Later bleek dat dit de laatste caches van 2014 waren; de rest van het jaar moest er gewerkt worden en waren de weersomstandigheden erg slecht.

Wat ik hier op 16 december 2021 nog aan toe te voegen heb:

Pfft, wat maak ik mij hier nog druk om de nearbiest-lijst. Tegenwoordig boeit mij dat niet meer zo; als een cache mij niet leuk lijkt, doe ik hem gewoon niet. Er zijn genoeg andere om uit te kiezen.

Geocachingverhalen uit het verleden: Disney/Pixar op de Nieuwe Heide

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 9 december 2013

Ik ging per trein naar Best voor een wandeling over de Nieuwe Heide langs Disney/Pixar caches.

Het verhaal

Het idee was om op pad te gaan om verschillende doelen te vervullen; het verbeteren van de 1-cache-datum, geocachingfound #4700, 400 founds voor 2013 en het totaal voor de maand december over de 200 founds halen (dat is dus voor alle december-maanden van het begin af aan, het was de enige maand met minder dan 200 founds). Al een hele tijd wilde ik de At the movies-serie in Best gaan doen. Ik vond het alleen net iets te ver fietsen. Dus besloot ik om met de trein te gaan en dan vanaf het station te lopen. Het was ongeveer 2,5 kilometer wandelen vanaf het station naar de eerste cache. Gelukkig was er een loop/fietsbrug over de snelweg, waar zelfs flink gebruik van werd gemaakt. En er was ook nog een fietspaddestoel die ik kon waymarken, dus mijn wandeling begon goed.

De At the Movies-caches liggen allemaal in het gebied van de Nieuwe Heide, daar was ik al vaker geweest voor andere caches, in het bijzonder voor Natuurwandeling Nieuwe Heide, de eerste found van 2011. Het was druk in het gebied met wandelaars en honden. Ook waren ze bomen aan het kappen rondom het Langven, dus ik vreesde voor de caches die in dat gebied lagen. Maar de caches waren er allemaal nog, ze lagen er keurig bij, met logrollen in het thema van de film en allemaal schoon en droog. Ook werden er hints gegeven, wat het zoeken nog wat versnelde, ik vind het altijd wel prettig als er een kleine hint wordt gegeven. Ik hield de volgorde aan die werd aangeraden bij de bonus-cache, maar ik was halverwege begonnen. Dat werd dus bij de bonus-cache een probleem, want toen moest ik 750 meter terug lopen, maar dat had ik ervoor over de serie compleet te krijgen.

Goed, ik bereikte de bonus, die aangekleed was met het blikje van een bioscoop-bon en ruilde trackables. Daarna begon ik aan de wandeltocht terug naar het station van Best. Ik had ook mijn dagdoel nog niet bereikt, dus er moesten nog een paar caches gevonden worden. Ik had Met Stip op de kaart…Best al opgelost, een mysterie waarbij je alleen maar een projectie hoefde te maken. Ik vond de cache bij een boom in een parkstrookje.

Vanaf daar liep ik naar de start van de korte multi Speeltuinronde 1. Die liep dus langs de speeltuintjes in de wijk en de route liep ook nog langs de voortuincache Mijn hobby’s. Dus die ook nog meegepikt. De speeltuintjes waren wel leuk, maar werden helaas misbruikt als hondenuitlaat, waardoor ik bij speeltuin 3 met de eerste voet in de stront trapte en bij speeltuin 4 met de andere voet. Ook vond ik dat de cache niet zo heel kindvriendelijk verstopt was in de geluidsdempende muur langs de spoorlijn.

Het was wel fijn dat het station ondertussen al in zicht was. Ik stapte in de trein met mijn stinkende hondenstrontschoenen, dus thuis wachtte nog het vervelende schoonmaakklusje op mij. Gelukkig kon ik mezelf troosten met het feit dat ik wel alle gestelde doelen had vervuld.

Wat ik hier op 9 december 2021 nog aan toe te voegen heb:

Whaha, ook acht jaar geleden was ik dus al bezig met het Geocaching Datum Project en maandaantallen en andere doelen. Wat dat betreft is er nog niet veel veranderd, behalve dan dat er nu geen 1-cache-data meer zijn, de laagste aantallen zijn twee 3-cache-data. Ook heeft december niet meer het laagste aantal founds, dat is nu februari.

Die wandeling vanaf het station naar de Nieuwe Heide heb ik ondertussen zo vaak gemaakt, dat ik hem zo’n beetje kan dromen. Maar het is een mooi gebied om te wandelen en er verschijnen steeds weer nieuwe geocaches. Die At the Movies-serie zit ondertussen al lang in het archief.

Day Zero Project 2.0.: Update 5

Alle data van het Geocaching Datum Project vervullen (3/35)

November telde nog drie data voor het Geocaching Datum Project. Twee 5-cache-data en een 7-cache-data. Helaas vielen er twee op doordeweekse werkdagen (ook nog eens twee dagen achter elkaar), dus die kon ik niet oplossen. De derde – 21 november – viel wel op een zondag en die heb ik uiteindelijk op kunnen lossen, ook al waren er problemen waardoor ik geen OV-fiets kon huren op het station van Gilze-Rijen en moest ik overstappen op Plan B. Daarmee is de derde datum voor het GDP vervuld. Nog 32 data te gaan…

50 multicaches vinden (12/50)

In november vonden we 1 multicache, tijdens een mooie wandeling over de Landschotse Heide bij Middelbeers.

10x met mijn mede-Heideroosje gaan geocachen (2/10)

En dat was dus samen met mijn mede-Heideroosje Anke, dus daarmee zijn we voor de tweede keer samen op pad geweest. Dat beviel goed, dus eigenlijk wilden we nog een keer samen op geocachingjacht, maar toen regende het zo hard, dat we het weer moesten aflassen (de zoveelste keer dit jaar, we hebben last van de regenvloek, denk ik).

Verder

Alleen maar progressie gemaakt op geocachingdoelen deze maand dus (en het boekendoel, maar dat haal ik soweiso wel met twee vingers in mijn neus). Veel doelen staan nu stil vanwege de zoveelste lockdown en vanwege de herfst/winter.

Geocaching uit het verleden: het Vingerhoedsmysterie

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 2 december 2011

Mijn moeder en ik gingen naar Oirschot voor een poging om het Vingerhoedsmysterie te doorgronden.

Het verhaal

Mijn moeder had de hele maand november niets aan geocaching gedaan, dus het was hoog tijd dat we weer eens een geocaching-date hadden. Ik wilde graag de Verborgen Magische Wereld gaan doen, een cache in Veldhoven die al een paar keer is opgeklommen naar de eerste pagina van de nearbiest-lijst. De route liep door wat ik het “ufo-park” noem, een park waar alles in cirkels is aangelegd. Ik heb hier ooit een traditional gedaan, Bomruiming Meerveldhoven. Die passeerden we nu ook, dus kon mijn moeder hem ook nog loggen. Het park is heel speels aangelegd, met speeltuinen, weiden met koeien, stapstenen over de beek (wat mijn moeder vreselijk eng vond), een uitkijkheuvel in het midden van het park, een bos.

We bezochten zo’n beetje alle delen van het park en konden alle vragen beantwoorden. We waren best overtuigd van onze antwoorden, maar de checksum klopte niet. Volgens de logjes hadden onze voorgangers daar ook last van. Dan toch maar gaan kijken op ons berekende punt, maar daar vonden we niets, alleen een heleboel modder. Nog wat door het bos gelopen op zoek naar een holle boom, maar niets gevonden. Dat was wel even een deceptie. Ook de traditional Oeverzwaluwen was offline, dat was ook vervelend, want die hadden we ook wel willen doen. Met een licht katerig gevoel verlieten we deze cache-area.

Op naar onze frustratie van mei dit jaar. We deden toen de hele serie de 8 van Acht en vonden alles, behalve deze mysterie op het station, omdat we er helemaal niets van begrepen. Later de uitleg per mail gekregen van de CO, maar nu waren we pas weer hier. Nu hadden we de cache snel te pakken en was deze serie helemaal voltooid.

De volgende was een traditional, Boerderij 5. Vroeger lag die in de facking middle of nowhere, maar nu werd het gebouw langzaam ingesloten tussen de snelweg en het oprukkende industrieterrein. De boerderij werd echter nog bewoond door een zeer oud mannetje. Die kwam naar buiten gelopen, toen wij de cache niet konden vinden en heeft ons een handje geholpen. Waarschijnlijk vond hij het maar dom dat wij het niet konden vinden met al onze moderne techniek. Eigenlijk is het best triest dat zijn mooie plekje zo opgevreten wordt door een nieuwe tijd.

Wij gingen door naar Oirschot voor het Vingerhoedsmysterie. Dat was maar een korte multi, maar hij was best lastig. We achtervolgden zogenaamd een geheimzinnige man, maar de vragen waren af en toe heel vreemd opgesteld. Gelukkig waren we samen slim genoeg om alles opgelost te krijgen, zelfs het voorlaatste waypoint in de onthoofde paal. In de cache stond dat je een gratis tweede kopje koffie kreeg in het café Vingerhoeds en daar had mijn moeder wel oren na. Ik wilde eerst niet, omdat we de enige bezoekers waren en dan voel ik mij zo bekeken. Maar mijn moeder is dol op terrasjes, dus toch maar toegeven en over de drempel gestapt. Binnen werd er druk aan de kerstversiering gewerkt. Allemaal met de mysterieuze kleur paars, best wel apart en mooi. De eigenaar was wel heel vriendelijk en wist van geocaching, mijn moeder kreeg haar gratis kopje koffie en aan de muur hing een hele letterkast vol vingerhoedjes, dat vond ik wel grappig.

Als afsluiter van de dag reden we op mijn verzoek nog langs de Uitkijktoren. Ik vind uitkijktorens leuk en wilde graag de caches van deze eigenaar compleet hebben. Deze uitkijktoren in Sint Oedenrode was erg roestig, maar daardoor ook weer kunstzinnig. Een modderig pad bracht ons er naartoe. Mijn moeder durfde niet naar boven, maar ik vind dat juist het hoogtepunt van zo’n toren, dus ik ging gewillig de cache zoeken, die ik na wat rondkijken ook vond.

Hierna moesten we stoppen, omdat het begon te schemeren en mijn meegenomen caches op waren.

Wat ik hier op 2 december 2021 nog aan toe te voegen heb:

Die Magische Wereld hebben we nooit meer gevonden en zit ondertussen al lang in het archief. Een multi niet kunnen vinden aan het einde van een tocht is altijd zeer frustrerend.

Het Vingerhoedsmysterie is helaas ook gearchiveerd, wel pas deze zomer.

MaandMoves: november 2021

Dit jaar ga ik proberen om elke maand op de laatste dag een soort van maandoverzicht te geven. Ik heb dit eerder geprobeerd met weekoverzichten, maar dat heb ik algauw opgegeven; te veel moeite. Een maand is een wat langere periode en ik hoef dan ook wat minder gedetailleerd op zaken in te gaan.

November

Tja, de maand stond vooral in het teken van de ziekte met de grote K die zijn intrede deed bij een zeer close familielid. Ziekenhuisopnames, onderzoeken, het vonnis, chemo; de hele shitzooi kwam deze maand voorbij en zal de komende maanden aanhouden. En dat alles onder de grauwe sluier van corona die ook nooit meer lijkt op te trekken. We zullen er mee moeten dealen, zowel met de K als met de C.

Het weer was heel wisselvallig; van prachtig zonnig herfstweer tot hevige regen en zelfs winterse temperaturen van rond het 0-punt. De hoeveelheid post en brievenbuspakketten nam naar het einde van de maand explosief toe. Dus laat de winkels alsjeblieft openblijven, want anders krijgen we ook nog een postinfarct.

Waren er ook nog leuke dingen deze maand? Jawel, want je moet tenslotte de lichtpuntjes blijven zien.

Wandelen, geocaching en Munzee

Er werd slechts twee dagen aan geocaching gedaan deze maand, maar dit leverde wel 22 founds op. Allemaal echte geocaches, want deze maand geen labcaches gedaan. De eerste dag ging ik voor de verandering weer eens met mijn mede-Heideroosje Anke op pad en we wandelden over de Landschotse Heide bij Middelbeers en door het Beerzedal daar vlakbij. De andere dag ging ik alleen op pad om de 5-cache-datum te saven. Ik had een heel plan opgezet rondom Gilze-Rijen, maar dat was wel afhankelijk van een OV-fiets. En helaas was er een niet op afstand oplosbare storing bij de OV-fietsen, dus moest ik overgaan op Plan B en dat was te voet caches doen vanaf station Gilze-Rijen. Ik vond er uiteindelijk toch nog 10 en dat was dus genoeg om de datum te redden, want ik wil 10 founds op een datum en nu had ik er in totaal zelfs 15. Helaas bleven er ook nog twee data in november open staan, want die vielen dit jaar weer op een doordeweekse werkdag en nu we in de vroeg-donker-periode zitten is het dan onmogelijk om nog geocaches te vinden.

Met de Munzees ging het ook lekker, want in Rijen wonen een aantal Munzeejagers, dus ligt er een ware Munzee Garden. Daar heb ik lekker veel van kunnen vangen tijdens mijn geocachingwandeling en ging ik weer een level verder; ik zit nu in level 115. Ook besloot ik om een soort van Advent-Munzee aan te schaffen met de welluidende naam Sir Prize Santa. Je kunt hem van 1 t/m 24 december elke dag een keer cappen en dan krijg je elke dag een prijs. Ben benieuwd.

Verder wandelde ik alleen maar in de Oisterwijkse bossen en vennen en over de Kampina. Het kan nu alleen nog maar overdag en niet meer ’s avonds op werkdagen. Dat vind ik toch wel jammer aan de vroeg-donker-periode.

Spelletjes

November was een dieptepunt op het gebied van spellen spelen, want volgens mijn spellen-app slechts drie avonden gespeeld. Vanwege de nieuwe corona-maatregelen mocht de spelavond van spellenvereniging de Spelcarrousel niet doorgaan. Wel was er een online-bingo-avond, waar ik aan meedeed in gezelschap van S&A. Het was even heel spannend, maar helaas niets gewonnen. Het was gezellig, maar toch hoop ik dat de fysieke spellenavonden snel weer door mogen gaan.

Wel kwam eindelijk de Nederlandstalige uitbreiding van Everdell Spirecrest uit en die heb ik al wel een keer gespeeld. Met Reuzencritters! (ondanks dat ze in het Nederlands dus bosdieren heten, blijf ik hardnekkig critters zeggen, omdat S. het spel in het Engels heeft en het een leuker woord is).

Kijken

Weinig tv gekeken deze maand, maar wel 2x naar de bioscoop geweest. Op de laatste avond dat we nog na 17 uur ergens binnen mochten naar de nieuwste (60e) Disneyfilm: Encanto. Het is aan de animatie van de karakters en de opbouw van de liedjes duidelijk te zien en te horen dat het van dezelfde makers is als Frozen. Het verhaal is wel heel anders en ik vond het een mooie film, hoewel misschien iets te veel karakters. De andere film was House of Gucci, iets totaal anders dus. Een op waarheid gebaseerd familiedrama over de Italiaanse modefamilie Gucci, dat uiteindelijk eindigt met een moord. De film is een beetje langdradig, maar prima voor een regenachtige zondagmiddag.

Verder

Was ik veel bezig met sinterklaascadeautjes. Vorig jaar moest ik mijn eindscriptie inleveren op 4 december en ging de sinterklaasperiode volledig langs mij heen (en werd er uiteindelijk geen sinterklaas gevierd vanwege corona). Dus dat wilde ik dit jaar een beetje inhalen. Tja, ook dit jaar dus weer veel grauwe K- en C-sluiers over het sinterklaasfeest, maar we gaan het nu wel proberen te vieren.

Heb ik heel veel boeken gelezen. Ik had ook willen schrijven (NaNoWriMo), maar dat ging niet. En lezen ging wel, dus dat dan maar als uitvlucht.