NS-wandeling Warnsborn

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen. Deze wandeling liep ik in de zomer van 2019.

NS-wandeling Warnsborn

18 kilometer van station Wolfheze, naar station Arnhem. Het was een doordeweekse dag en omdat ik graag voor 16 uur weer in de trein wilde zitten, vanwege mijn Dal Vrij abonnement, besloot ik al om 6 uur op te staan, zodat ik de trein van 6.45 uur kon pakken, dan kon ik net inchecken voor de spits (dat kan dus tot 6.35 uur en dan kun je nog steeds Dal Vrij reizen, ondanks dat je reis helemaal in de spits plaats vind.) Eigenlijk heb ik een hekel aan zou vroeg op staan, maar in de zomer als het al licht is en als het voor iets leuks is, dan lukt het wel.

Dwars door Gelderland

Het zou vandaag met 28 graden best wel warm worden en ’s morgens vroeg was het al zo warm dat ik geen jas mee hoefde te nemen. Helaas waren er problemen met de trein, waardoor ik alsnog een half uur later dan gepland aan de start van de wandeling stond, in Wolfheze. Ik was al eens eerder op station Wolfheze geweest – dus geen nieuw station voor mijn lijstje – om van daaruit te wandelen en later bleek dat deze NS-wandeling vrijwel helemaal gelijk liep met enkele etappes van Dwars door Gelderland, die ik in de zomer van 2016 heb gelopen. Ik had dan ook heel veel herkenningsmomenten op de route. Vanaf het station ga je vrijwel meteen de bossen in en je loopt dan meteen door een aantal mooie bomenlanen.

Ecoduct Wolfhezerheide

Het eerste stuk loopt over de Wolfhezerheide, dit is wel een mooi gebied om te wandelen.  Afwisselend met bossen, heide en smalle waterstroompjes. Je steekt de snelweg over via het ecoduct Wolfhezerheide, dit is een van de weinige ecoducten in Nederland waar je als wandelaar ook overheen mag; de meesten zijn alleen als oversteekplaats voor dieren bedoeld. Het ecoduct verbindt beide delen van de Wolfhezerheide, waardoor de populaties van dieren aan weerszijden elkaar kunnen ontmoeten. O.a. de ringslang en de zandhagedis maken hier gebruik van.

Wodanseiken

Vervolgens passeer je op de heide de Middeleeuwse landweren. Dit zijn twee evenwijdig lopende, aarden wallen, bedoeld als grensmarkering of omheining. De wallen waren vroeger hoger en begroeid met doornige struiken, zodat het de enige doorgang was voor wagens. Op deze plek werd dan waarschijnlijk tol geëist. Je zou hier ook nog oude karrensporen moeten kunnen zien. Deze weg werd ook wel de Schelmseweg genoemd, omdat boeven (schelmen) via deze weg naar het gerecht in Arnhem werden gebracht.

Op een bepaald moment ga je het bos weer in en kom je langs de Wodanseiken, een paar bomen die al 450 tot 500 jaar oud zouden zijn. Ze kregen hun naam van een aantal romantische landschapsschilders van de Oosterbeekse School, die de bomen schilderden rond 1850. Wodan is ook een Germaanse god en de naam woensdag is van zijn naam afgeleid. Bijzonder, zulke oude bomen, maar eigenlijk waren de imposante bomen eromheen mooier om te zien. Want die Wodanseiken zijn dus niet zo heel groot.

De Duizendjarige Den

Iets verderop vind je nog een markante boom op de route, ook al staat deze niet meer overeind. Het zijn de resten van de Duizendjarige Den. Deze den is niet echt 1000 jaar uit, maar onderzoek heeft uitgewezen dat hij wel zo’n 400 jaar oud is geworden, wat ook een respectabele leeftijd is, die wij mensen nooit zullen bereiken. En ook voor een dennenboom is het een behoorlijke leeftijd. De den is waarschijnlijk rond 1600 gekiemd, midden in de Tachtigjarige Oorlog. In 2006 is hij omgewaaid en nu blijft de stam liggen als voedselbron voor planten en insecten. Het duurt enkele tientallen jaren voor de boom helemaal verteerd zal zijn.

Airborne Oorlogbegraafplaats Oosterbeek

Er waren geen caches meer op de route (die heb ik in 2016 allemaal al gevonden), dus ik kon flink doorlopen. Voor mijn doen dan, want ik ben geen snelwandelaar. Ik had de gpx-track natuurlijk ingeladen, maar de route was ook vrij goed gemarkeerd met pijltjes, dus ik kon bijna niet verkeerd lopen. Voor ik het wist stond ik al bij station Oosterbeek, ongeveer op de helft van de route. Je moet dan door een heel lange straat door het dorp lopen, wat een beetje een saai stukje is. Daarna ga je weer de bossen in en kom je langs de Airborne oorlogbegraafplaats in Oosterbeek. Hier liggen zo’n 1750 geallieerde militairen begraven, die sneuvelden bij de Slag om Arnhem. Ik heb ondertussen al verschillende oorlogsbegraafplaatsen gezien, maar het blijft moeilijk te bevatten hoeveel levens de Tweede Wereldoorlog heeft geëist.

Ondertussen was het een stuk warmer geworden en hoe heter, hoe minder fijn ik loop. Ook nu begon ik last te krijgen van de hitte. Mijn water was op en mijn eten was ook op en er waren geen punten om water bij te krijgen onderweg.

Park Sonsbeek

Uiteindelijk kwam ik via de bomenlanen van Landgoed Lichtenbeek en Landgoed Warnsborn weer uit in de parken bij Zypendaal en Sonsbeek. Hier lagen nog twee caches die ik mee zou kunnen pakken, als ik af zou wijken van de route. Omdat ik de “onderroute” vorige week al drie keer had gelopen (toen bezocht ik in dit park Huize Zypendaal en het Watermuseum en deed ik een multi-cache over het Mannetje van de Zyp), besloot ik nu de “bovenroute” te nemen voor de caches. Infiltratie werd na even zoeken gevonden. Ik had een beetje afwijking op ground zero en er waren veel hint-objecten aanwezig. Maar als beloning wel een grote munitiekist.

Daarna was het nog 2 kilometer naar de ABC-cache van Sonsbeek. Het was een “zware” wandeling met flinke hoogteverschillen en ik kwam nog langs de oude brandtoren in het park en toen ik eindelijk op ground zero was…kon ik de cache niet vinden. Jammer de bammer. Het was best wel druk daar en er waren overal netelige planten en ik had een korte broek aan.

Daarnaast begon de tijd te dringen voor de trein. Ik had eerst nog wilde plannen om ook nog de Eusebiuskerk te gaan beklimmen, omdat ik nieuwsgierig ben naar de glazen balkons en er ook een virtuele cache te doen is, maar uiteindelijk zat ik pas om 15.23 uur in de trein, dus dat was nooit meer gelukt. Moet ik nog eens terug naar Arnhem; wat vervelend nou toch.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Day Zero Project: The End – These boots are made for walking

Mijn Day Zero Project is geëindigd op 29 september 2019, dus dit is de laatste keer dat ik ga schrijven over de doelen in de wandelcategorie These boots are made for walking.

These boots are made for walking

23. Dwars door Gelderland voltooien (13/25) – NIET GEHAALD

In 2016 was ik heel fanatiek met de lange afstand wandeling Dwars door Gelderland, dus het leek het ideale doel om het af te maken tijdens mijn Day Zero Project. Maar het kwam er maar niet van. Dat kwam vooral door de lange reistijden van en naar de start- en eindpunten van de route. NS-wandelingen zijn zoveel makkelijker, omdat ze altijd beginnen en eindigen bij een station (heel soms een busstation). Uiteindelijk heb ik geen enkele etappe van DDG gelopen tijdens DZP. Daarmee heb ik dit doel dan ook niet gehaald.

24. Walk of Wisdom (WoW) voltooien (6/6) – GEHAALD

De Walk of Wisdom is een wandeling van 136 kilometer, die in vogelvorm rondom Nijmegen loopt. Ik heb deze wandeling in zes etappes samen met mijn moeder gedaan. Bij het begin van mijn Day Zero Project hoefden we nog maar één etappe te lopen en dat gebeurde dan ook al in mei 2017.

25. Ter afsluiting van de WoW de toren van de Stevenskerk in Nijmegen beklimmen – GEHAALD

De Walk of Wisdom start en eindigt vanuit de Stevenskerk in Nijmegen. Ik vind het altijd leuk om kerktorens te beklimmen, dus ik was graag de WoW geëindigd bovenop de toren. Die toren bleek echter apart van de kerk beheerd te worden en was niet zo heel vaak open. Uiteindelijk stond ik dus pas twee jaar later, in mei 2019 op de toren, maar dat was nog ruim binnen de looptijd van mijn DZP, dus mission accomplished.

26. De Apeldoornse Vierdaagse uitlopen (4×20 km) – GEHAALD

Dit was een vervangend doel voor een doel dat nooit meer ging lukken. In juli 2018 deed ik mee aan de Apeldoornse Vierdaagse, de groenste vierdaagse van Nederland. Ik deed de 4×20 km en heb die zonder al te veel moeite volbracht. In 2020 wil ik heel graag nog een keer meedoen, maar dan wil ik de 4×30 km doen.

27. 20 NS-wandelingen doen die ik nog niet eerder gedaan heb – GEHAALD

Zoals ik al vaker heb geschreven werd dit zo’n beetje mijn lievelingsdoel. Ik wandelde wat af en de teller is ondertussen al ruim over de 30 NS-wandelingen heen. Die twintigste deed ik al in augustus 2018, dus toen had ik nog een heel jaar over. NS-wandelingen zijn een geweldige “uitvinding” voor iemand zonder auto, maar met een NS-abonnement. Voorlopig NS-wandel ik nog lekker door.

28. Meedoen aan een Fjoertoer – NIET GEHAALD

In november 2016 verbleef ik een weekend in Egmond aan Zee en op de zaterdagavond vond de Fjoertoer plaats, een avondwandeling met lichtjes. Wij gingen kijken en liepen een klein stukje mee (wat eigenlijk niet mocht, want we waren niet officieel ingeschreven). Er hing een geweldig sfeertje en het leek mij heel leuk om een keer echt mee te doen aan een Fjoertoer. Er zijn er elk jaar drie, in Egmond aan Zee dus, maar ook op Terschelling en Renesse. Het is er niet van gekomen, blijkbaar zijn de inschrijvingen altijd snel vol en ik vond ook geen medewandelaars.

29. Meedoen aan de Midzomernachtwandeling over de Veluwe (zie punt 30) – NIET GEHAALD
30. Het benodigde sponsorgeld van 250 euro voor de Midzomernachtwandeling bij elkaar zien te krijgen – NIET GEHAALD

Ik wilde dus heel graag een keer meedoen aan de Midzomernacht marathon over de Veluwe, van Natuurmonumenten. Het leek mij een uitdaging om het sponsorgeld van 250 euro bij elkaar te krijgen en om 21 kilometer te wandelen. Nog afgezien van de reis ernaartoe in het donker. Helaas was in 2016 de laatste Midzomernacht marathon en is het niet meer georganiseerd tijdens de looptijd van mijn DZP. Er zijn nog wel kortere wandelingen tijdens de Midzomernacht, maar dat is niet wat ik bedoelde.

31. Boomkroonpad in Drenthe wandelen – GEHAALD

Het lopen van het Boomkroonpad stond al heel erg lang op mijn verlanglijstje. Vrienden, familie en kennissen zeiden ook steeds dat dat echt wat voor mij zou zijn. Het probleem was dan ook niet dat ik niet wilde, maar dat Drenthe nogal een eind van Oisterwijk af is. In april/mei 2019 gingen we echter een weekje naar Drenthe en al op de eerste dag kon ik het Boomkroonpad afstrepen. Ik vond het heel erg leuk om te doen.

32. Wadlopen – NIET GEHAALD

Wadlopen blijft op mijn bucketlist staan, maar het is er tijdens de looptijd van mijn DZP niet van gekomen. Wel een paar keer naar aanbieders van wadloopwandelingen gekeken. Maar die waddeneilanden zijn helemaal aan de andere kant van het land, dus moet dit gekoppeld worden aan een vakantie, anders is het niet haalbaar met mijn afhankelijkheid van het openbaar vervoer.

33. De Sallandse Zandloper wandelen – GEDEELTELIJK GEHAALD

In april/mei 2018 verbleven we een weekje op de Sallandse Heuvelrug en we begonnen aan de Sallandse Zandloper, maar hebben de wandeling niet af kunnen maken. Ook liepen we helemaal verkeerd, dus ik denk dat we uiteindelijk maar een kwart van de daadwerkelijke route hebben gelopen. Ik wil graag nog een keer terug om de hele route te volbrengen in twee of drie dagen.

34. Pontjeswandeling in de kop van Noord-Holland – NIET GEHAALD

De Pontjeswandeling kwam ik tegen op de blog van iemand anders en het leek mij leuk, maar het is helemaal aan de andere kant van het land en ik kon er ook geen officiële website ofzo van vinden, dus misschien had de blogster in kwestie het wel zelf bedacht. In ieder geval is het doel dus nooit volbracht.

35. Nieuwe (lage) wandelschoenen aanschaffen voor al mijn wandelingen – GEHAALD

Ik kocht tijdens de looptijd van mijn DZP zelfs 2x nieuwe lage wandelschoenen, want gemiddeld loop ik mijn wandelschoenen – hoe duur ook – in 1 tot 1,5 jaar volledig aan gort. Van het eerste paar is de zool volledig afgesleten. Het tweede paar heeft ook aardig afgesleten zolen en er komen steeds meer gaten in de naden. Dus ik moet binnenkort weer nieuwe aanschaffen. Zucht, aanslag op mijn bankrekening.

The End

Dertien doelen, slechts zes gehaald. Het waren dan ook best grote doelen, dus ik vind het toch wel goed van mezelf. De Midzomernacht marathon werd mij ook onmogelijk gemaakt, doordat die niet meer georganiseerd wordt. De meeste doelen in dit lijstje blijven op mijn bucketlist staan, dus wie weet gaat het toch nog ooit gebeuren.

 

Day Zero Project: Hoe gaat het? – These boots are made for walking

En dan is er natuurlijk nog mijn Day Zero Project. Ondertussen ben ik twee jaar bezig – 1000 dagen zijn niet zomaar voorbij – maar het eindigt op 29 september 2019. Het grootste gedeelte van de tijd is dus ondertussen voorbij.

In 2017 en 2018 heb ik best wel wat doelen vervuld, zijn er nog veel doelen lopende en zijn er ook een paar doelen die niet meer gaan lukken.

Net als in 2017, heb ik in 2018 te weinig updates over mijn Day Zero Project geschreven. Daarom de komende weken per categorie een update over het hoe en wat. Daarnaast komen er de komende maanden nog enkele blogs naar aanleiding van vervulde doelen online.

Vandaag de categorie These boots are made for walking

Deze categorie bevat doel 23 t/m 35, dertien doelen die te maken hebben met wandelen. Wandelen is de laatste jaren echt mijn grootste hobby geworden, liefst natuurlijk in combinatie met mijn andere grote hobby: geocaching. Mijn wensenlijstje is echter groter dan mijn beschikbare tijd, dus ik heb nog lang niet alles kunnen lopen van deze categorie.

These boots are made for walking

DSC04761_LI (2)

  • Dwars door Gelderland voltooien (13/25)
  • Walk of Wisdom (WoW) voltooien (6/6)
  • Ter afsluiting van de WoW de toren van de Stevenskerk in Nijmegen beklimmen
  • De Apeldoornse Vierdaagse uitlopen (4×20 km)
  • 20 NS-wandelingen doen die ik nog niet eerder gedaan heb
  • Meedoen aan een Fjoertoer
  • Meedoen aan de Midzomernachtwandeling over de Veluwe (zie punt 30)
  • Het benodigde sponsorgeld van 250 euro voor de Midzomernachtwandeling bij elkaar zien te krijgen
  • Boomkroonpad in Drenthe wandelen
  • Wadlopen
  • De Sallandse Zandloper wandelen
  • Pontjeswandeling in de kop van Noord-Holland
  • Nieuwe (lage) wandelschoenen aanschaffen voor al mijn wandelingen

Volbracht (groen)

Zoals je ziet heb ik eigenlijk maar twee doelen extra volbracht in deze categorie. Ik heb mezelf namelijk nogal hoge doelen gesteld en het zal dus simpelweg niet allemaal gaan lukken.

Mijn lievelings-wandeldoel is wel gelukt: de 20 NS-wandelingen. Daarover kun je hier alles lezen.

Het Pieterpaddoel heb ik vervangen door een ander doel: Het uitlopen van de Apeldoornse Vierdaagse (4×20 km) en dat vervangende doel heb ik in juli 2018 ook daadwerkelijk volbracht. Alleen heb ik er nog nooit een blogje over geschreven. Het Pieterpad blijft ook op mijn wensenlijstje staan, maar het zal er voorlopig nog niet van komen.

Ondertussen heb ik alweer nieuwe wandelschoenen gekocht en die heb ik ook alweer bijna aan gort gelopen. Ik zal dus ergens in 2019 ook weer nieuwe exemplaren nodig hebben.

Mee bezig (oranje)

Tja, ik heb in 2018 de wandelroute Dwars door Gelderland opnieuw zwaar verwaarloosd. Ik hoop het ooit nog af te kunnen maken.

Dan de Sallandse Zandloper. In mei 2018 was ik met mijn moeder op vakantie aan de voet van de Sallandse Heuvelrug. Overal waar je maar kwam, verkochten ze het routeboekje van de Sallandse Zandloper, dus ik kon de verleiding niet weerstaan, ook al hadden we de week al aardig volgepland. We zijn er wel aan begonnen, maar hebben de route niet af kunnen maken, wegens tijdgebrek: we wilden simpelweg te veel dingen doen in een week tijd. We vonden het wel een heel mooi omgeving, dus misschien gaan we ooit nog een keertje terug naar deze omgeving. Dat zal echter niet binnen de looptijd van mijn DZP zijn.

Zwarte doelen

Mijn moeder (met wie ik de Walk of Wisdom heb gelopen) en ik hebben een paar keer op het punt gestaan om naar Nijmegen te gaan. Maar de toren van de Stevenskerk blijkt zeer beperkt opengesteld te zijn voor publiek. Dus iedere keer als wij wilden gaan, bleek die toren niet open te zijn. Toch hoop ik nog dat het deze zomer nog een keertje gaat lukken, dan is het nog voor het einde van mijn DZP.

De Fjoertoer heeft nog steeds hetzelfde probleem als vorig jaar: de inschrijvingen zijn snel vol, de data zijn onpraktisch en ik heb nog steeds geen mensen gevonden die mee willen lopen.

Dan de Midzomernachtwandeling over de Veluwe: Natuurmonumenten kwam met de onaangename mededeling dat de organisatie hen te veel moeite kostte, dus dat er daarom per 2018 geen Midzomernachtwandeling meer is. Tenminste, geen langere wandelafstand over de Veluwe. Door het hele land zijn er wel korte nachtwandelingen te maken, maar die zijn in mijn opinie erg gericht op kinderen (Oerrr). In 2015 heb ik wel eens deelgenomen aan een korte (9 km) Midzomernachtloop over de Kampina, in mijn eigen woonplaats, maar sindsdien doet Oisterwijk niet meer mee, helaas. Op het stoppen van de Midzomernachtwandeling over de Veluwe kwamen veel teleurgestelde reacties, dus stiekem hoop ik dat ze het in 2019 wel weer gaan doen. Of ik dan mee kan doen is nog maar de vraag, want afstuderen heeft een hogere prioriteit.

Het Boomkroonpad en wadlopen staan nog steeds op mijn verlanglijstje, maar beide zijn aan de andere kant van het land, dus zijn niet echt mogelijk tijdens een dagtripje. Het Boomkroonpad is in Drenthe en wadlopen kan naar diverse Waddeneilanden of zomaar een tocht. Ik heb nog niets voor deze zomer geboekt, omdat ik eerst zeker wil zijn van mijn hbo-diploma en dat ik geen herkansingen heb in de zomer. Mocht het allemaal gewoon lukken, dan ga ik misschien nog wel een weekje weg, gewoon in Nederland en dan zou Drenthe of een Waddeneiland zeker een optie zijn.

De Pontjeswandeling had ik op een andere blog voorbij zien komen, maar ik kan er geen officiële route van vinden en die blog bestaat niet meer. Daarnaast was ook dit aan de andere kant van het land, namelijk in Noord-Holland. Ik verwacht dus niet dat ik dit doel ooit nog ga vervullen.

 

 

 

Wandelroutes: Dwars door Gelderland (etappe 19, 20 + 21)

dwarsdoorgelderland

Eerder schreef ik al eens over mijn ervaringen – tot nu toe – met het Lange Afstand Wandelpad Dwars door Gelderland: deel 1, deel 2, deel 3 en deel 4. Vandaag volgt het verslag van etappe 19 tot en met etappe 21, die ik heb gelopen op 14 augustus 2016.

Ik besloot weer verder te gaan met mijn Dwars door Gelderland-project. Ik sloeg een paar etappes over, omdat etappe 18 offline was en ik die samen met 16 en 17 wilde doen. Dus startte ik vandaag met etappe 19, dat kon mooi vanaf station Dieren. Daar was ik redelijk op tijd, dus ik begon vol enthousiasme te lopen…moest ik al meteen met een pontje. Dat kostte 80 cent, maar ik had dus helemaal geen contant geld bij en je kon daar niet pinnen. De zoektocht naar een pinautomaat kostte me een heleboel tijd. Ik vroeg het in een winkel, maar die deden niet aan extra geld pinnen. Op het station in Dieren is helemaal niets te beleven. Dus moest ik doorlopen naar het centrum. Daar vond ik eindelijk een pinautomaat, maar helaas kreeg ik er een briefje van 20 uit en ik had gehoopt op twee briefje van 10. Terug naar de pont, ik was ondertussen bijna een uur verder. Gelukkig konden ze op het pontje wel wisselen van 20 euro – pfft.

Zo kon ik verder met de route, die mee slingerde met de IJssel. Het was hier gruwelijk druk, met wandelaars, fietsers en andere vervoersmiddelen. Ook op de rivier zelf was het druk met vaartuigen, ik had deze etappe ook bijna helemaal per kano af kunnen leggen. Ik miste mijn kano dan ook wel een beetje ;>) Het stikte ook van de campings langs de rivier.

Bij een oude locomotief (hoe die daar terecht kwam, werd mij niet helemaal duidelijk) vond ik een traditional cache. Etappe 19 verliep verder voorspoedig en na het vinden van de cache, kon ik meteen door met etappe 20. Die ging weg van de IJssel, nu liep ik meer op boerenweggetjes tussen de weilanden. De vragen van deze etappe waren een beetje onduidelijk gesteld, met veel rekenwerk. Onderweg liep ik een klein stukje om, om de traditional Fozzy te kunnen loggen. Fozzy bleek een lieveheersbeestje te zijn en zag er heel schattig uit. De cache was pas die week online gekomen. De cache van etappe 20 zou op verboden terrein liggen. Dat klopte inderdaad, maar ik ben brutaal de brandnetels ingestapt, over het touw heen, met mijn sokken opgetrokken, want ik droeg een korte broek. En ik vond de cache keurig op het 0-punt. Dus goed gerekend.

Vlug het verboden brandnetelterrein weer verlaten. En verder met etappe 21. Die liep door bosrijk gebied. De vragen waren nu duidelijker en ik stond al snel bij de cache. Ik begon ook nog aan etappe 22, maar die zou ik niet helemaal af gaan maken, want ik was nu in Doetinchem en daar was een station. In Doetinchem zelf werd ik nog afgeleid door een heleboel traditional-caches. Ik was hier nog nooit geweest, maar Anke en Guy wel, dus we hadden hier al founds. Al cachend vond ik mijn weg naar het station, waar de trein net voor mijn neus weg reed. Damned, kon ik op dit troosteloze station een half uur gaan zitten wachten. Uiteindelijk duurde de reis naar huis een eeuwigheid, want ook op Arnhem miste ik de trein.

dsc06177

Dit werd in 2016 de laatste Dwars door Gelderland wandeling. Hopelijk kan ik het project in 2017 afmaken.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.

 

Wandelroutes: Dwars door Gelderland (etappe 14 en 15)

dwarsdoorgelderland

Eerder schreef ik al over mijn ervaringen – tot nu toe – met het Lange Afstand Wandelpad Dwars door Gelderland: deel 1, deel 2 en deel 3. Vandaag volgt het verslag van etappe 14 en etappe 15, die ik heb gelopen op 5 augustus 2016.

Drie weken na de vrijdag waarop ik de etappes over de Posbank eigenlijk had willen lopen, ging ik dan alsnog. Toen kon het niet vanwege heftig onweer, maar voor vandaag was een dag vol zon voorspeld. Dus ging ik met de trein naar Velp. Onderweg naar waypoint 2 van etappe 14 (waypoint 1 had ik drie weken geleden al gedaan) passeerde ik de traditional Velpie. Dat was de cache die ik drie weken geleden niet kon doen, vanwege een drukke jaarmarkt. Nu was het heel rustig en viste ik de cache zo onder de heg vandaan. Het was een soort van voortuincache, namelijk. Die “frustratie” was dus vast opgelost.

Het begin van etappe 14 voerde mij door decadent Velp, wat een villa’s staan hier zeg! Maar echt mooi werd het pas toen ik – via Landgoed Beekhuizen – de Posbank op mocht. Ik was al vaker hier geweest, maar het blijft toch een heel mooi stukje Nederland. Al die heide, de hoogteverschillen, de lucht erboven, de uitzichten. Ik bleef maar foto’s maken. Alleen had ik stiekem gehoopt, dat de heide al in bloei zou staan, maar daar voor was ik nog net iets te vroeg.

Op het uitzichtpunt bij de Posbank kon ik eindelijk de earthcache over de IJstijd oplossen (ja, ook de Posbank is al in de IJstijd ontstaan). Dit was ook een beetje een frustratiecache, omdat ik hier al eerder was geweest en toen niet van het bestaan van die earthcache wist.

Grappig hoe het rondom de horecapunten heel druk is, maar dat er verder weg geen mens te bekennen is.

De cache bleek uiteindelijk onder het restaurant te liggen in een vreemde constructie, het duurde even voor ik dat doorhad. Het zoekt ook niet zo lekker, op zo’n openbare locatie. 

Etappe 15 ging vervolgens over een stukje Veluwe wat mij niet bekend voorkwam. Met veel (onzalige?) bossen met statige bomenlanen. Ik kwam Haarbalkoeien tegen, maar die lagen half dood op het pad. Ik vrees dat deze niet helemaal gezond waren.

De vragen van deze etappe waren helaas weer niet zo duidelijk, maar ik – als paddofreak – kon wel afleiden uit de vragen, dat er eentje over een fietspaddestoel ging. Dus zo heb ik de juiste paddestoel gevonden en kon ik vanaf daar de andere getallen ook achterhalen. Daardoor heb ik deze cache kunnen vinden.

Ik begon ook nog aan etappe 16, maar ik had al zware moeite met de eerste vraag. Dit was wel een heel mooi stukje met een wandelpad langs een spreng (waterloop) op de Veluwe.  Maar ik kon echt de gevraagde objecten uit de vraag niet vinden. Ik had er ondertussen ook flink wat kilometers opzitten en het was warm, dus besloot ik naar de bushalte in Laag-Soeren te lopen.

Een heel mooie wandeling, maar met alle reistijd erbij wel een pittig dagje.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.

 

 

Wandelroutes: Dwars door Gelderland (etappe 10, 11, 12 + 13)

dwarsdoorgelderland

Eerder schreef ik ook al over mijn ervaringen – tot nu toe – met het Lange Afstand Wandelpad Dwars door Gelderland: deel 1 en deel 2. Vandaag volgt het verslag van etappe 10 tot en met etappe 13, die ik heb gelopen op 21 juli 2016.

Het was vandaag iets minder heet dan gisteren, maar toch nog wel rond de 25 graden. Dus weer genoeg drinken meegenomen. Etappe 10 begon bij station Wolfheze en liep door een park met eeuwenoude bomenlanen naar de heide, waar ik over een stuwwal liep en langs de eeuwenoude Wodanseiken. Het was hier heel rustig en ik vond het een mooi gebied. De cache lag op een beetje een raar plekje, maar het klopte wel precies met de berekening.

dsc05846

Etappe 11 opende met een probleem: de cachebeschrijving was blijkbaar in een tabel en die wordt door mijn GPS gelezen als een afbeelding en dat is een bestandsvorm die hij niet kan lezen. Een blanco cachebeschrijving dus. Ik moest met internet op mijn telefoon aan de gang en ik heb geen abonnement, dus ik moest even wifi “pikken” van het nabijgelegen hotel. Zo kon ik de noodzakelijke gegevens uit de cachebeschrijving over schrijven en kon ik etappe 11 vervolgen over een landgoed. Onderweg vond ik een traditional van de serie Spookverhalen, inclusief afgehakte hand. Spooky hoor ;>) De eindcache van deze etappe zat heel keurig in een vogelhuisje.

 

Etappe 12 begon op een landgoed (ik heb diverse landgoederen doorkruist, vandaag), maar ging al gauw de stadsparken van Arnhem in. Ik kende Arnhem eigenlijk niet zo goed (alleen het station en Burgers’ Zoo), het bleek een stad met grote hoogteverschillen te zijn en volgens mij heb ik alle heuvels van de stad nu wel beklommen. Onderweg vond ik nog een cache van een sprookjesserie – bij een kabouter – en later in een hooggelegen park, vond ik nog een traditional in een hek. Ook vond ik de eindcache zonder problemen.

Etappe 13 liep van Arnhem naar Velp. In Velp ben ik wel een aantal keren geweest, omdat ik er even op school heb gezeten, voor de mbo-opleiding Bos- en Natuurbeheer (niet afgemaakt, om diverse redenen). Daardoor herkende nu wel diverse straten van Velp. De cache lag in een parkje achter het stadhuis. Het was hier nu uitgestorven, maar het was toch een beetje raar om daar door de rodondendrons te moeten kruipen. Gelukkig kon ik de cache uiteindelijk wel vinden.

Ik pakte het eerste waypoint van etappe 14 ook vast mee, omdat dat wandeltechnisch handiger uit zou pakken voor morgen (deze wandeling ging uiteindelijk niet door, vanwege hevig onweer). Maar voor vandaag zat het erop: ik had 25 kilometer gelopen en moest nog dwars door Velp naar het station wandelen.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.

Wandelroutes: Dwars door Gelderland (etappe 8 + 9)

dwarsdoorgelderland

Gisteren schreef ik al een stuk over mijn ervaringen – tot nu toe – met het Lange Afstand Wandelpad Dwars door Gelderland. Vandaag volgt het verslag van etappe 8 en etappe 9, die ik heb gelopen op 20 juli 2016.

Vandaag zou het een enorm hete dag worden, met een temperatuur van meer dan 30 graden. Na het ontbijt liep ik vanaf de camping naar de start van etappe 8. Toevallig liep die weg precies langs een andere letterbox Langs de tennisbaan – die niet bij DDG hoorde. Dit was ook al geen echte letterbox, het leek meer op een offset-multi (multi met maar 1 waypoint). De cache zou lastig te vinden zijn, maar ik had geluk, want ik had hem snel te pakken.

Nu kon ik beginnen met etappe 8, van een nieuwe maker. En eindelijk eentje met een duidelijke vraagstelling, waar geen twijfel over mogelijk was. De etappe liep eerst door het bos, daar was het nog goed te doen met de hitte. Daarna volgde een oversteek dwars door een stuifzandgebied: Planken Wambuis. Dat was weer even flink doorbikkelen door het mulle zand. De rest van de etappe liep langs het fietspad over de Edese Heide. Dit natuurgebied ligt aan de rand van de Edese stuwwal, die is al ontstaan in een IJstijd, zo’n 200.000 jaar geleden. Er liggen nog veel stenen die door het ijs zijn aangevoerd. Ik vond het een beetje jammer dat de route het asfalt volgde, het had van mij wel meer door het bos gemogen. Maar goed, nu kwam ik wel langs alle fietspaddestoelen – zo kon ik ook nog aan waymarking doen. En langs de kunstwerken met de marmeren stenen die hier overal liggen. Ze zijn vorm gegeven door kunstenaar Adri Verhoeven. Dit soort kunst vind ik wel mooi. Verder kwam ik ook nog langs een uitkijkpunt, maar dit was niet zo heel hoog, dus het uitzicht was niet heel spectaculair.

Ik had heel veel water meegenomen en liep heel rustig. Het was echt veel te warm voor een heftige inspanning. Ik vond de cache van etappe 8 en kon door voor etappe 9. Die liep weer meer door het bos en over zand/fietspaden. Ook hier geen problemen met de vragen, was dan ook van dezelfde maker als etappe 8. Ik kwam ook nog ontzettende schattige, jonge koeien tegen, die midden op het pad stonden. Geen haarbalkoeien dit keer, maar evengoed heel erg lief.  Volgens mij waren dit blaarkop-koeien. Ook deze cache werd gevonden en nu was ik vlakbij station Wolfheze, het eindpunt voor deze dag. Vandaag had ik slechts 18 kilometer gewandeld, maar vanwege de hitte voelde het als veel verder.

Foto’s bij deze blog zijn gemaakt door mijzelf.

 

Wandelroutes: Dwars door Gelderland (etappe 4 tot en met 7)

Tussen de doelen van mijn Day Zero Project staan enkele wandelroutes genoemd. Eén daarvan is Dwars door Gelderland en daar ga ik de komende dagen wat meer over vertellen. Van deze route heb ik nu 13 van de 25 etappes volbracht en de overige 12 etappes staan heel hoog op mijn wensenlijstje.

Dwars door Gelderland is een Lange Afstand Wandelpad (LAW) van 165 km. Zoals de naam al zegt, loopt de route dwars door de provincie Gelderland, om precies te zijn van Harderwijk naar ‘s-Heerenberg.

dwarsdoorgelderland

Deze wandelroute trok mijn aandacht door de caches die er langs liggen. In 2011 zijn enkele teams zo aardig geweest om een serie van 25 caches langs de route te leggen. Al vanaf 2014 wilde ik deze route gaan lopen, maar ja, als je geen auto hebt is het vervoertechnisch best lastig om daar te komen. Daarnaast kreeg ik toen een vervelende blessure aan mijn achillespezen (ja allebei tegelijkertijd), waardoor ik nauwelijks kon lopen, laat staan langere afstanden.

De caches zijn opgebouwd als letterboxen, maar eigenlijk klopt deze benaming niet, want het zijn multi’s. Bij een letterbox zou de hele omschrijving namelijk zonder vragen en waypoints moeten zijn en dat is bij deze caches niet het geval. Het zijn multi’s met weinig waypoints, waardoor je door kan lopen en kan genieten van de omgeving. Helaas zijn die weinig vragen ook meteen het zwaktepunt, want je hebt nu wel echt alle cijfers nodig om tot het juiste eindcoördinaat te komen – gokken is hier bijna onmogelijk.

In 2016 was het dan eindelijk zover: ik ging beginnen aan Dwars door Gelderland. Ik vertrok met mijn eigen fiets, beladen met kampeerspullen per trein naar de Veluwe, om mijn kamp op te slaan op een camping. Het idee was om die week 11 etappes van de 25 te lopen. Om precies te zijn etappe 4 tot en met etappe 15.

Verslag van dag 1: etappe 4 tot en met 7 (19 juli 2016)

Ik moest vanaf de camping nog best een eind met de bus, ik moest zelfs nog overstappen. Omdat het startpunt van etappe 1 helemaal een te lange wereldreis zou zijn, had ik besloten om te beginnen met etappe 4. Ook hier was niet echt een bushalte in de buurt, dus werd mijn startpunt de bushalte bij het Uddelermeer. Hier kon ik meteen een interessante earthcache doen, want dit meer is een pingo-ruïne en al ontstaan in de ijstijd. Supercool, ik zag de mammoets al rondlopen. Hoewel, het was nu wel heel mooi zonnig weer om je sneeuw en ijs voor te stellen. Op en neer naar het fotopunt was al drie kilometer, dus dat was het opwarmertje voor vandaag. Via een lange landweg liep ik naar de start van etappe 4 van Dwars door Gelderland. Aan die landweg kon ik al twee traditionals oppikken. Eerst het Terras, die naast een café lag. Het café was nog niet open, maar er was wel een andere geocacher. Deze kwam gewoon uit de streek en had ook etappes van Dwars door Gelderland gelopen. Hij wenste mij veel succes.

Iets verderop aan deze landweg kon ik ook nog een cache van de serie Buurtschappen Ermelo meepakken. Deze heette de Beek en zat keurig verstopt in een vogelhuisje. Aan de rest van de serie ben ik helaas niet toegekomen.

Aangekomen bij het startpunt van etappe 4, had ik er dus al wat kilometers opzitten. Etappe 4 liep dwars door het Houtdorper- en Speulderveld. Hier was ik al eens eerder geweest om te geocachen, tijdens een vakantie in Putten, maar toen was het winter. In de zomer ziet het gebied er heel anders uit. Ik kwam vrijwel meteen mijn geliefde haarbalkoeien (= Schotse Hooglanders) tegen, ook al waren deze niet zo enthousiast om op de foto te gaan. Ook kon ik al meteen het antwoord op de eerste vraag van de letterbox niet vinden. Overigens zijn de caches van Dwars door Gelderland eigenlijk geen echte letterboxen, maar gewoon multi’s. Ze hebben allemaal maar heel weinig (vier of vijf) waypoints, om het wandelgenot te verhogen. Maar als je maar vier of vijf vragen hebt, blijft er niet veel over om te gokken en moet je je vragen dus wel 100% goed hebben. Als je dan een vraag krijgt over een bordje dat blijkbaar al maandenlang verdwenen is (er werd in vele logjes over geklaagd), dan schiet dat niet zo hard op. En als de volgende vraag dan gaat om het aantal paaltjes om een omheind stukje bos, wat onduidelijk te zien is vanwege de uitgroei van de bomen en het gras eromheen verboden gebied is…tja dan is het toch echt tijd om een andere vraag te bedenken.

Dus daar stond ik dan aan het einde van etappe 4: al mijn voorbereiding ten spijt, kon ik de foute vragen niet oplossen. En dat betekende dus geen cache voor mij. Erger nog, etappe 5 was van dezelfde maker en had eenzelfde soort negatieve recensies in de logjes: ook voor de meesten te onduidelijke vragen en geen cache. Omdat de waypoints van de wandelroutes wel gegeven zijn, kon ik wel gewoon verder lopen. Ook ik had dus de nodige problemen met etappe 5 en ook deze cache heb ik niet gevonden. Dan baal je wel hoor, als je je als zo lang verheugd op zo’n serie, er dan eindelijk bent en dan sta je daar in de brandend hete zon en vind je helemaal niets. Als troost vond ik onderweg wel twee met stip op de kaart-caches: in Garderen en Ouwendorp, of all places. Verder kocht ik bij een Spar onderweg een 1,5 literfles drinken, omdat ik toen al bijna al mijn meegenomen water (Dopper + los flesje) opgedronken had.

Etappe 6 was van een andere maker. Ik had de moed een beetje opgegeven, maar er was hier geen bushalte, dus moest ik verder. Etappe 6 ging dwars door het Kootwijkerzand, een eindeloze zandvlakte, omringd door bomen. Het was hier lastig lopen door het mulle zand en ik had er al vele kilometers opzitten. Hier had ik wel even een dipje, moet ik eerlijk zeggen. Ik pepte wel behoorlijk op van het vinden van de cache van etappe 6. Eindelijk had ik een echte Dwars door Gelderland-cache gevonden! Maar ook deze etappe was niet zonder slag of stoot gegaan. Deze etappe eindigde keurig bij een bushalte, waar de bus naar Otterlo zou gaan. Helaas was hij net geweest en zou de volgende bus pas over een uur komen. Ik bekeek etappe 7 eens op de kaart en zag dat die precies in Otterlo eindigde. Hmm, dan zou ik morgen niet eerst met de bus hoeven, maar vanaf de camping kunnen gaan wandelen. Ik had ook geen zin om een uur te gaan zitten wachten op een stoeprandje (er was geen bankje) op een bus. En het voordeel van de zomer is, dat het langer licht is. Dus at ik wat koekjes als avondeten (slecht, maar hey, ik heb de hele dag gewandeld op vier broodjes zonder beleg!) en begon ik door te lopen. Etappe 4, 5 en 6 liepen allemaal door natuurgebieden, maar etappe 7 was een echte verbindingsetappe: allemaal asfalt. Het begin nog door het buitengebied, later echt dwars door het dorp heen. Na dat dorp werd het weer beter, langs een zand/fietspad. Hier was Galerie Zuid, er woonden kunstenaars die hun hele tuin vol hadden staan met minibibliotheken. Ook mocht je er gratis water tappen bij het fietscafé. Hier maakte ik dankbaar gebruik van, want ik had m’n 1,5 literfles ook alweer helemaal leeggedronken. Het was echt bloedheet vandaag. Er was ook nog een cache, waar ik nog even flink naar moest zoeken. Weer opgepept begon ik aan de laatste kilometers. Ook dit keer kon ik de cache wel vinden en toen was ik vlakbij mijn fiets, die bij de bushalte stond. Er stond 32 kilometer op mijn teller.

Ondertussen heb ik met een andere Dwars door Gelderland-geocachers antwoorden uitgewisseld, dus nu heb ik de goede eindcoördinaten voor etappe 4 en etappe 5. Nu alleen nog de tijd om nog eens terug te gaan. En bekijken of ik die etappes nog eens ga wandelen of dat ik dan ga fietsen.