Wat heb ik de laatste tijd gelezen?

Ik loop heel erg achter met de boekenrecensies van de boeken die ik de laatste maanden gelezen heb. Klussen, verhuizen, inrichten en ook nog moeten werken; het kost allemaal veel tijd. Dus ik weet niet of ik alle boeken nog ga behandelen, maar ik zal een poging doen. Alle boeken zijn geleend bij Bibliotheek Midden-Brabant.

Het geheugen van Babel

Het geheugen van Babel – Christelle Dabos

Deel drie van de vierdelige Spiegelpassante-serie van de Franse schrijfster Christelle Dabos. Fantasy en young adult, hoewel de bibliotheek er een science fiction sticker achterop heeft geplakt. Waarschijnlijk omdat het zich op planeten in de ruimte afspeelt, maar ik vind het echt meer fantasy. Het duurde lang voor de bibliotheek besloot om ook deel 3 aan te schaffen (de eerste twee delen hebben ze wel). Omdat het ook al even geleden is dat ik deel 2 heb gelezen, moest ik er weer even inkomen. Een korte samenvatting aan het begin was handig geweest, maar die ontbrak helaas. Ophelia is terug op haar thuisplaneet en leeft al bijna drie jaar gescheiden van haar echtgenoot – tegen wil en dank – Thorn omdat die is verdwenen. Als Ophelia een kleine hint krijgt dat Thorn mogelijk op de planeet Babel verblijft, vertrekt ze daarheen. Babel is een planeet met rangen en standen en Ophelia moet undercover als student om hogerop te komen. Gaat dit haar lukken en vindt ze Thorn nog ooit terug? En natuurlijk heeft ook deze planeet weer een ietwat gestoorde familiegeest, twee zelfs. Die familiegeesten spreken mij niet zo aan en het is de reden dat ik de serie soms een beetje moeizaam vindt. Ophelia (en Thorn) vind ik dan weer wel leuke personages en Ophelia’s gave is interessant. Daarom wil ik deel 4 ook nog lezen, zodat ik weet hoe het afloopt. Maar het is voor mij toch echt niet vergelijkbaar met Harry Potter; ik verwacht niet dat ik de serie ooit nog eens opnieuw zal gaan lezen.

Zwaluwdans

Zwaluwdans – Jet Nijland

SPOILER! Best een aardig boek (het is niet heel dik), maar er zijn wel betere boeken in dit genre. Verder was het natuurlijk leuker geweest als het hoofdpersonage Elisa de liefdesbaby van de twee geliefden Nando en Neva was geweest en dat bleek dan weer niet het geval te zijn. Dan was de link met Nederland ook wel weer lastiger geweest. Het boek is een soort van West Side Story, alleen speelt het zich dan af in de Spaanse stad Sevilla. Er zit ook nog een stukje geschiedenis in over de Spaanse Burgeroorlog.

Het perfecte plaatje

Het perfecte plaatje – Lauren Weisberger

Lauren Weisberger is vooral bekend van De duivel draagt Prada, dat ook verfilmd is. Dat is een leuk boek met veel humor dat vlot weg leest. Het perfecte plaatje is te langdradig en blijft te lang om bepaalde zaken heen draaien. Ook is het boek heel erg Amerikaans, want flink betalen (en dus frauderen) voor een plaats op een goede universiteit is iets wat hier in Nederland niet snel zal voorkomen. Het ergste is dat het meisje waar het om gaat – Max – goed genoeg was om zelfstandig op de universiteit te komen. Ze wil echter liever naar de filmacademie, iets wat haar ouders afkeuren, want dat is geen goede toekomst voor hun enigste kind. Max is verreweg het leukste hoofdpersonage in het boek en maakt ook de grootste ontwikkeling door. Haar moeder – een bekende tv-presentatrice – is een controlfreak die het allemaal perfect wil doen, maar daardoor juist heel grote fouten maakt en de sympatie van iedereen verliest. Dan is er nog de zus van de moeder, die in een of andere Amerikaanse streberstad woont, waar ze zich bij kleuters al druk maken naar welke universiteit ze moeten…alsjeblieft zeg. Het boek is hier en daar dus behoorlijk over de top.

Waar ik ook heen ga

Waar ik ook heen ga – Fioly Bocca

Boeken over het lopen van een lange-afstand-wandeltocht (meestal de Camino) vind ik altijd wel leuk en dit boek beloofde veel goeds. Helaas viel het wandelaspect in dit boek heel erg tegen. Het ging veel meer over het psychologische verleden van de twee vrouwen, dan over de wandeling zelf, die leek er maar een beetje bij gehaald om een kapstok voor de ontmoeting te hebben. Ik kreeg er dan ook helemaal niet het wandelgevoel van, dat ik bij andere wandelboeken wel heb. Ook bleven de personages heel afstandelijk voor mij, ondanks dat je best veel over hen komt te weten. Het is maar een dun boekje, dus daarom heb ik het wel uitgelezen, maar ik vind het absoluut geen aanrader.

Het grachtenhuis

Na Het schuilhuis is dit mijn tweede boek van Rachel van Charante. Opnieuw met de tweede wereldoorlog als onderwerp. Heleens man is omgekomen aan het begin van de oorlog en daarom woont ze weer bij haar ouders op de boerderij in Lochem. Ze wil echter dolgraag terug naar de bruisende stad Amsterdam. Ze vertrekt en krijgt een baan bij een advocatenkantoor dat ondertussen blijkt overgenomen door een Duitser: Ralph Baumann. Het kantoor moet aanvragen van Joden verwerken die hiermee willen bewijzen dat ze niet Joods zijn en zo aan deportatie ontkomen. Heleen heeft echter een Joodse vriendin met jonge kinderen…

De gebeurtenissen in het boek volgen elkaar op en het leest daarom weg als een spannende, thrillerachtige roman. Van sommige zaken vraag ik mij wel af of dat echt zo gegaan kan zijn, maar het was natuurlijk een andere tijd met vooral ook andere communicatiemiddelen. En wat is goed en wat is fout? Is verliefd worden op de vijand fout?

Verder vond ik de verhaallijn in het heden veel minder interessant dan de verhaallijn in de oorlog. Dat heb ik wel vaker bij dit soort dubbele verhaallijnen, alsof die in het heden maar er een beetje bij verzonnen is.

Een nieuwe zomer in de kleine bakkerij

Een nieuwe zomer in de kleine bakkerij – Jenny Colgan

Jenny Colgan kan haar getijdeneiland Mount Polbearne niet loslaten en schreef dus nog maar eens een boek over Polly en haar kleine bakkerij. Polly is niet het hele boek de hoofdpersoon, ze wordt afgewisseld met de nieuwe bewoonster van het eiland: Marissa, die vanwege psychische problemen op het eiland verblijft. Marissa heeft Italiaanse roots en is dol op koken. Is er een combinatie van de bak- en kookkunsten mogelijk om meer klanten te trekken naar de kleine bakkerij? Natuurlijk komen ook alle bekende personages uit de andere boeken weer voorbij, van de rijke vrienden en hun verwende zoontje, tot de papegaaiduiker Neil. Omdat het boek een paar jaar verder is in de tijd, heeft Polly ondertussen ook kinderen; een ondeugende tweeling. Alles bij elkaar leest het weer lekker weg, echte feelgood met een vleugje ernst. Leuk boek als zomertussendoortje.

Soms sneeuwt het in april

Soms sneeuwt het in april – Janneke Siebelink

Janneke Siebelink is de dochter van Jan Siebelink, waarvan ik dus nog nooit een boek heb gelezen. Ik leende dit boek van de bibliotheek, omdat ik las dat het deels op Texel speelde. Ik ben vrij vaak op het eiland geweest, voor het laatst vorig jaar oktober en toen kwam ik langs de begraafplaats voor de Georgiërs bij de Hoge Berg. Ik hoopte in dit boek dus meer te lezen in romanvorm over de Opstand van de Georgische soldaten op Texel, waarbij aan het einde van de oorlog nog 565 Georgiërs, 120 Texelaars en ongeveer 800 Duitsers om het leven kwamen. Vooral voor het eiland een heftig stukje oorlogsgeschiedenis, waar veel mensen niets vanaf weten.

Om heel eerlijk te zijn viel dat nogal tegen. Je moet eerst door eindeloze hoofdstukken over een tienermeisje (een oorlogsbaby) – Katharina – in Amsterdam heen lezen, voor je eindelijk de geschiedenis van haar moeder Heleen op Texel te lezen krijgt. De opstand wordt er dan in een paar bladzijden doorheen gejaagd en ik kreeg er ook niet echt een duidelijk beeld van in het boek; je kan nog beter de wikipediapagina lezen; die is een stuk informatiever.

Verder kon ik ook absoluut niets met de stukken over Katharina als volwassen vrouw. Op 40-jarige leeftijd is ze eindelijk zwanger, maar ze zit in een relatiecrisis met de vader en pleegt ze nou uiteindelijk zelfmoord??? Ik vond het allemaal veel te vaag en onbegrijpelijk. Zowel Heleen als Katharina (zo moeder, zo dochter, dan dan weer wel) zijn vreemde karakters in hun doen en laten. Als lezer begrijp ik ze vaak niet.

En als dit dan literatuur is, haak ik maar weer af. Ik kan hier gewoon te weinig mee.

Waar ik ga

Waar ik ga – Gayle Forman

Het mooiste boek van Gayle Forman is Als ik blijf, maar ook al haar andere boeken vond ik goed. Ook Waar ik ga is weer een prima young adult boek waarin de verhaallijnen van drie jongeren met een probleem langzaam samen komen. Aan het einde zijn niet alle problemen opgelost, maar heb je als lezer wel de hoop dat het goed gaat komen met de personages. Toch had het boek nog best wat dikker mogen zijn als het aan mij had gelegen, zodat er nog net wat meer verdieping in de verhaallijnen had gezeten.

Gloriedagen

Gloriedagen – Corina Bomann

De Duitse schrijfster Corina Bomann moet dag en nacht aan het schrijven zijn, want ze levert de ene na de andere roman af. Gloriedagen is het eerste deel van de Walfriede-serie. Waldfriede is een ziekenhuis in Duitsland en het bestaat nog steeds; blijkbaar kwam Bomann op het idee om deze serie te schrijven, nadat ze zelf hier opgenomen is geweest. De boeken zijn gebaseerd op het leven van Hanna, een verpleegster die meer dan dertig jaar in het ziekenhuis heeft gewerkt en daar dagboeken over bij heeft gehouden.

Waldfriede werd na de eerste wereldoorlog opgericht door Dr. Louis Conradi, een zevendedagsadventist. Hanna en veel andere werknemers hangen dit geloof ook aan. Hanna is een heel braaf karakter, omdat ze ongetrouwd is gebleven, zit een spannende liefdesrelatie er voor haar niet in. Het gaat in het boek dan ook vooral over haar psychologische klachten (haar verloofde is in de eerste wereldoorlog onder haar handen gestorven). Verder leeft Hanna voor haar patiënten.

Dat is dan ook het interessantste aan het boek; hoe start je een ziekenhuis op, de medische ontwikkelingen (in dit boek gaat het in het bijzonder vaak over röntgenapparatuur), de behandelingen. Hoewel ik dit niet Bomanns beste of spannendste boek vind, wil ik de vervolgen nog wel lezen.

Hoop voor het landhuis

Hoop voor het landhuis – Anne Jacobs

Hoop voor het landhuis is het derde en laatste boek van de Landhuis-serie van Anne Jacobs. Hoewel je het met Jacobs nooit helemaal zeker weet, want de Weesmeisje-serie blijft maar groeien. Het boek start midden in de gebeurtenissen, dus het is wel handig als je deel 1 en deel 2 ook hebt gelezen. Het vlot niet erg met het de verbouwing van het landhuis, want grootmoeder en kleindochter hebben nogal uiteenlopende ideeën, er zijn voortdurend financiële problemen en dan worden er ook nog menselijke resten gevonden in de kelder van het landhuis en moet alles stil gelegd worden vanwege archeologisch onderzoek. Algauw wordt duidelijk dat de botten erg oud zijn. De verhaallijn in het heden wordt vervolgens afgewisseld met een geschiedkundige verhaallijn over de nonnen die ooit een klooster bewoonden op de plek waar nu het landhuis staat. Zij hadden bepaald geen makkelijk leven.

Uiteindelijk zou Jacobs nog boeken vol kunnen schrijven over de personages. Voor nu zijn alle verhaallijnen redelijk afgerond.

Hildes geluk

Hildes geluk – Marie Lamballe

En ook het derde en vermoedelijk laatste boek over Hilde. Maar met Marie Lamballe, wat gewoon dezelfde schrijfster is als Anne Jacobs, weet je het maar nooit. Na de oorlog hebben Hilde en haar Jean-Jacques zoveel moeite gedaan om elkaar terug te vinden. En nu leven ze langs elkaar heen, omdat JJ een wijnmakerij heeft, terwijl Hilde nog steeds een succes probeert te maken van Café Engel, dat ze wel moderniseren tegen de wil van haar behoudende ouders in. Ik vind Hilde best wel een chagrijnig karakter geworden in dit derde deel, terwijl ik haar in deel 1 juist zo sympathiek vond. Dan zijn er nog de problemen van de huurders die boven het café wonen en van de familieleden, zoals de broers van Hilde. Nog deel 2, nog dit deel 3 halen het niveau van deel 1, maar het leest toch wel weer lekker weg.

Boekentip #5: Sarah Jio

De boekentip voor deze maand zijn de boeken van Sarah Jio. Dit zijn allemaal stand-alones; de meesten hebben een lengte van tussen de 300 en de 400 pagina’s, dus vrij gemiddeld. Bijna alle boeken hebben een dubbele verhaallijn; waarvan er eentje in het verleden en eentje in het heden speelt. Het zijn dus (historische) romans met – ondanks de soms heftige onderwerpen – vaak wel een vleugje feelgood erin.

Sarah Jio

Sarah Jio (1978) is een Amerikaanse auteur. Ze woont in Seattle met haar (stief)gezin. Ze is ook journalist en heeft o.a. geschreven voor Glamour, O, The Oprah Magazine en SELF. Ondertussen heeft ze tien boeken op haar naam, waarvan er verschillende in de bestsellerlijst van de New York Times hebben gestaan. Tot nu toe zijn zeven van deze boeken in een Nederlandse vertaling verschenen:

  • Bloemen voor mijn dochter All the flowers in Paris
  • Bloesem in de sneeuw Blackberry winter (ook uitgegeven als Bloesem in de nacht)
  • De geheimzinnige tuinThe last camellia
  • Die avond aan het meerMorning glory
  • Eiland in bloeiThe violets of March
  • Met liefs uit LondenWith love from London
  • Om nooit te vergeten Always

Vooralsnog niet vertaald zijn:

  • The look of love
  • Goodnight June
  • The bungalow

De titels vind ik niet allemaal geweldig vertaald; de Amerikaanse titels zijn in mijn beleving vaak mooier. Wel heb ik alle zeven vertaalde boeken gelezen. Van de bibliotheek, uit de MiniBieb van mijn ouders en ook nog eentje geleend. Bloesem in de sneeuw was ooit het eerste boek dat ik van haar las en de nieuwste – Met liefs uit Londen – als laatste.

De mooiste vond ik toch Bloemen voor mijn dochter, hoewel dat een vrij heftig oorlogsverhaal is en de personages heel veel ellende over zich heen krijgen.

In Met liefs uit Londen vind ik de look and feel heel fijn, want dat gaat deels over een boekenwinkel. Dit is wel het boek dat de meeste feelgood in zich heeft van allemaal (gevolgd door Eiland in bloei)

Om nooit te vergeten gaat over een vrouw die haar ex-vriend terug vindt als een dakloze zwerver. Jio schreef dit boek om een stem te geven aan de vele naamloze zwervers in Amerika. Een interessant gegeven, maar ik vond wel dat de vrouw heel erg ver ging om haar ex te “redden”. Het is een vrij maatschappijkritisch boek.

In Bloesem in de sneeuw draait het om de verdwijning van een driejarig jongetje, maar ik vond het in de eerste plaats vrij moeilijk te bevatten dat de moeder hem hele nachten alleen in huis achterlaat om te gaan werken. Dit boek had ook wel veel drama.

Die avond aan het meer gaat ook over een verdwijning en heeft net als Bloesem in de sneeuw een licht thrillerachtig tintje.

De geheimzinnige tuin vond ik het minste boek; het geven van de zeldzame plant was wel leuk, maar dat mensen er elkaar om gingen vermoorden vond ik nogal wat.

Eiland in bloei gaat meer over een vrouw in een soort van midlife-crisis, die daarom een tijdje bij een oude tante intrekt ergens op een eiland. Dit boek is waarschijnlijk wel het meest herkenbare voor veel vrouwen.

Conclusie

Bloemen voor mijn dochter voor de liefhebbers van een tragische oorlogsgeschiedenis

Liefs uit Londen en Eiland in bloei voor de feelgoodlezers.

Om nooit te vergeten zit een beetje tussen feelgood en maatschappijkritisch in.

En de overige drie boeken hebben meer een zoektocht in zich en een licht thrillerachtige verhaallijn.

De mensen die – net als ik – aan ernstige bibliobibuli lijden lezen ze natuurlijk gewoon allemaal.

Ik hoor graag wat jouw favoriete Sarah Jio is.

Gelezen boeken in maart, april en mei

Ik loop een paar maanden achter met mijn korte recensies over gelezen boeken. Eigenlijk wil ik die recensies meteen schrijven na het lezen van een boek, maar dat is hier dus niet helemaal gelukt. Vandaar dat de recensies naar het einde toe steeds korter zullen worden.

Een koffer vol raadsels – Carrie Turansky
Een oceaan van hoop – Carrie Turansky

Er viel een trein uit in de dienstregeling en ik besloot de wachttijd tot de volgende trein door te brengen in de LocHal; de prijswinnende hoofdvestiging van Bibliotheek Midden-Brabant, die pal naast station Tilburg staat. In de kast met nieuwe boeken vond ik deel 2 van deze serie en ik besloot dan meteen op zoek te gaan naar deel 1 van de serie, op een andere verdieping. Na een soort van roadtrip door de bibliotheek vond ik het boek en haalde ik ook nog mijn trein.

De boeken gaan over de vier kinderen van de familie McAllister en spelen rond het jaar 1909. De vader is overleden, de oudste zus werkt op een landgoed als kamenierster en de moeder heeft de grootste moeite om rond te komen met de drie jongste kinderen. Dan wordt ze ook nog eens ernstig ziek en worden de drie jongste kinderen uit huis geplaatst. Ze komen terecht in het Home Children programma; zo’n zeventig jaar lang werden groepen Engelse weeskinderen naar Canada gemigreerd. Sommige kinderen (vaak de jongsten) werden geadopteerd en in Canadese families opgenomen, maar de oudere kinderen hadden over het algemeen minder geluk. Zij werden als contractarbeiders (vaak voor werk op de boerderij of als huishoudster) verkocht aan families en moesten daar tot hun volwassenheid blijven. Home Children hadden een slechte naam.

Grace van 7 jaar wordt geadopeerd door rijke mensen, maar verliest al het contact met haar biologische familie die ze tien jaar lang niet zal zien. De 14-jarige tweeling Garth en Katie worden van elkaar gescheiden. Garth komt terecht als arbeider op een boerderij waar meerdere Home Children in dienst zijn en moet zijn contract uitdienen. Katie is het slechtste af; na een mislukte plaatsing komt ze terecht op een afgelegen en vervallen boerderij bij een ongelukkig gezin. De oudere, al volwassen, zus Laura reist haar broertje en zusjes achterna na Canada. Lukt het haar om hen terug te krijgen?

Het Home Children programma heeft dus echt bestaan; ik had er nog nooit van gehoord, wel van vergelijkbare programma’s in andere boeken. Natuurlijk is de situatie in deze boeken nogal opgeklopt om er ook nog een feelgoodroman van te kunnen maken. Er is liefde, het komt allemaal goed (al dan niet dankzij het geloof) en er is steeds financiële hulp. Verder komt het christelijke geloof nogal vaak terug in de boeken, de schrijfster is blijkbaar erg gelovig en heeft dat geloof opgedrongen aan zo’n beetje alle hoofdpersonages. Als atheïst vond ik dit irritant. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat als je zoveel ellende hebt meegemaakt als bijvoorbeeld Katie, dat je dan nog steeds een rotsvast geloof hebt. Als je over de gelovige stukjes heen kijkt zijn dit verder wel prettig leesbare historische feelgoodromans.


Tussen de regels door – Rachel Hauck

Ook dit boek vond ik tijdens de wachttijd in de LocHal. Boeken met een bibliotheek op de omslag die over een leesclub gaan, trekken nou eenmaal mijn aandacht. Tot aan ongeveer pagina 300 vond ik het een prima boek. Vijf mensen krijgen een uitnodiging voor een bijeenkomst in een historische bibliotheek. Ze sluiten vriendschap, besluiten elke week samen te blijven komen en samen te eten en uiteindelijk wordt er natuurlijk ook veel gepraat. Er is een oudere man bij die al heel lang weduwnaar is en een romantisch liefdesverhaal wil schrijven. Dan is er de rijke directrice van een cosmeticabedrijf, bekend uit de roddelbladen. Chuck is een taxichauffeur die gescheiden is en zijn kinderen niet meer mag zien. Hoogleraar Jett en personal assistent Lexa kennen elkaar al; ze zijn getrouwd geweest, maar gescheiden. Langzaam kom je alle levensverhalen van de personages te weten. Helaas komt er zo rond driekwart van het boek ineens een (voor mij als atheïst dan) totaal onverwachte goddelijke interventie en ineens gaat het allemaal alleen nog maar over dat door het geloof alles goed komt. Terwijl het woord “kerk” volgens mij niet eens genoemd wordt in de eerste 300 pagina’s, er is alleen 1x een regeltje dat iemand voor een ander zal bidden. Verder geen enkele aanwijzing naar deze plotselinge zeer gelovige draai. Aan het einde van het boek is iedereen dan ook braaf getrouwd en gaan ze ineens allemaal naar de kerk. Beetje jammer dat een boek dat best goed begon ineens zo’n rare draai krijgt en een wel heel overdreven rooskleurig en goddelijke einde. Dat Jett en Lexa weer bij elkaar komen was te verwachten, maar de rest ging ineens wel in een – licht ongeloofwaardige – stroomversnelling.

Waar ik bij de boeken van Carrie Turansky er nog overheen kon lezen (en de historische verhaallijn mij wel boeide), vond ik het bij Rachel Hauck er echt te dik bovenop liggen (opdringerig) en het verhaal – dat ik aanvankelijk dus best goed vond – echt verpesten. Haar andere boeken laat ik dan ook in de bibliotheek liggen.


Zes maanden zonder – Charlotte de Monchy

Vorig jaar las ik al een ander boek van Charlotte de Monchy – Tegen beter weten in. Dat boek vond ik in de MiniBieb van mijn ouders en het was een snel weglezend feelgoodboek. Ook dit boek stond in de MiniBieb en was opnieuw een leuk feelgood tussendoortje. Natuurlijk was ook nu het verhaal voorspelbaar. Robin sluit met haar zus Roos de deal dat ze zes maanden geen seks zal hebben en geen alcohol zal drinken. Vervolgens vertrekt ze als “au-pair” naar het buitenland en natuurlijk wordt ze daar verliefd. Maar het leuke aan dit boek is dat het deels in Nederland speelt, dus herkenbaar is. En het leest lekker snel weg. Dus mocht er nog een De Monchy langskomen in de MiniBieb, dan zal ik die zeker ook gaan lezen.


De som van jou en mij – Cecelia Ahern

Ook dit is een feelgoodboek, maar het heeft een beetje een vreemde schrijfstijl; ik moest er even inkomen. Hoofdpersoon Allegra is ook een beetje een vreemde vogel. Hoewel het nergens in het boek expliciet benoemd wordt, denk ik dat ze een vorm van autisme heeft. De rode draad in dit boek is dat iemand tegen Allegra zegt dat zij als persoon de som is van de vijf belangrijkste personen in haar leven. Allegra neemt dit heel letterlijk en probeert de rest van het boek te achterhalen wie haar Vijf Personen zijn. Deze zoektocht komt soms een beetje lachwekkend over op mij als lezer, terwijl bepaalde situaties juist plaatsvervangende schaamte of medelijden bij mij op wekte. Het gegeven van die Vijf Personen vind ik trouwens wel interessant. Want ik heb het vermoeden dat iedereen zich tijdens het lezen af gaat vragen wie hun Vijf Personen zijn. Ik deed dat in ieder geval wel en ben er nog niet helemaal uit, omdat close family zoals je ouders of broers en zussen eigenlijk niet mee mogen tellen.


Allemaal willen we de hemel – Els Beerten

Dit boek las ik vanwege mijn Day Zero Project 2.0. doel om de resterende titels van De Grote Vriendelijke 100 te lezen. Ik reserveerde het boek bij de bibliotheek, maar het bleek met ruim 500 pagina’s best een dikke pil te zijn, dus hij bleef even liggen, ook omdat ik even geen zin had in weer een boek over de oorlog. Begin mei gaat het natuurlijk veel over de oorlog, dus toen begon ik in dit boek en las ik het binnen een paar dagen uit. Het boek speelt zich af tijdens en na de tweede wereldoorlog in een niet nader bij naam genoemd Belgisch dorp. We zien het verhaal door de ogen van vier hoofdpersonages. Jef is de oudste zoon van het gezin, zijn zus Renée is iets jonger en dan is er nog nakomertje Remy. Ward is de beste vriend van Jef en is verliefd op Renée. Muziek speelt een vrij grote rol in het boek; ze bespelen allemaal een instrument en zijn lid van de plaatselijke harmonie.

Het verhaal wordt niet chronologisch verteld; er wordt juist heel veel op en neer gesprongen in de tijd. Dat wordt niet altijd duidelijk aangegeven. Verder duurt het soms een paar alinea’s voor je door hebt met welk oogpunt je te maken hebt. Het is een boek waar je wel je hoofd goed bij moet houden, ondanks dat het langzaam is opgebouwd en toewerkt naar de grote climax.

Centrale vraag in het boek is wanneer iemand een held is (en daarmee recht heeft op een plaats in de hemel). De personages zijn ook nog vrij gelovig, wat waarschijnlijk gebruikelijk was in die tijd, maar het is niet opdringerig ofzo. De kinderen zitten bijvoorbeeld nog op een school waar ze les krijgen van paters en nonnen. Uiteindelijk spelen enkele geestelijken wel een grote rol in het verspreiden van de propaganda waardoor Ward zich aanmeld als soldaat aan het oostfront (Rusland). En (de vermoedelijk homoseksuele) Jef eindigt zijn leven als missiepater in Afrika.

Dan is er nog de wie-heeft-het-gedaan verhaallijn over de moord (tijdens de oorlog) op verzetsstrijder en harmonielid Theo; oom van Ward en goede vriend van de vader van de andere drie. Ward lijkt de ideale hoofdverdachte. Deze ene moord wordt hem dan ook veel harder aangerekend dan alle ” naamloze vijanden” die hij heeft gedood aan het front. Maar gedurende het verhaal ga je er als lezer steeds harder aan twijfelen of Ward het wel heeft gedaan. En als hij het niet op zijn geweten heeft; wie dan wel?

Het boek stelt dus best veel psychologische levensvragen. Wat is goed en wat is slecht? Ben je trouw aan je land of aan je familie? Verdiend iemand die heel slechte dingen heeft gedaan een tweede kans? Goed boek. En erg jammer dat het een Belgisch boek is en daardoor hoogstwaarschijnlijk niet op de literatuurlijst staat.

De postbezorgster van Parijs – Meg Waite Clayton

En weer een boek over de oorlog dat zich afspeelt in Frankrijk. De titel vind ik niet zo goed gekozen, omdat brieven bezorgen niet echt de hoofdactiviteit is van het hoofdpersonage Nanée Gold. Daarnaast speelt het boek zich slechts voor een klein gedeelte af in Parijs. De rijke Amerikaanse erfgename Nanée Gold is gebaseerd op een echt bestaand persoon, die bij het Franse verzet heeft gezeten. De gebeurtenissen in het boek zijn dan ook deels op waarheid gebaseerd, maar het hele verhaal van Eduard Moss is fictie. Moss is een verzonnen personage. Het kamp waar hij als kunstenaar gevangen is gezet, heeft wel echt bestaan. Het boek is dus een mix van waargebeurd en geromantiseerde fictie. Ik heb ondertussen best veel boeken gelezen over Frankrijk tijdens de tweede wereldoorlog, dus bepaalde zaken waren herkenbaar. Hoewel Gold haar geld o.a. gebruikt om mensen te helpen, vind ik het lastig dat er echt mensen bestaan die zo ontzettend rijk zijn dat ze letterlijk kunnen smijten met hun geld. Afgezien daarvan is het een prima weglezende historische oorlogsroman.


Herfstrood – Jackie van Laren

Tussen al die oorlogsboeken had ik even behoefte aan een wat luchtiger feelgoodboek. Eerder las ik van deze serie al Lentegroen en Zomerloof en mijn mening over de serie is door dit boek niet veranderd. De gebeurtenissen kabbelen voort. Freek en Silvie draaien opnieuw als twee verliefde tieners om elkaar heen, terwijl je allang weet dat ze toch weer bij elkaar zullen komen. De gebeurtenissen vallen in herhaling, want het boek een tikje langdradig maakt. Omdat de criminele organisatie die in Freeks landhuis woonden inmiddels opgepakt zijn, is die spanning ook verdwenen (ok, er zit nog een klein stukje spanning in vanwege het geld). Toch zal ik het laatste boek ook nog wel eens een keertje lenen bij de bibliotheek, als ik weer eens aan een feelgoodtussendoortje toe ben.


Lily’s belofte – Lily Ebert & Dov Forman

Lily’s belofte is het waargebeurde levensverhaal van de Joodse Lily Ebert. Het is dan ook geen roman, maar meer een vertelling over haar leven. Opgegroeid in Hongarije als oudste in een gezin van zes kinderen. Vader sterft nog voor de rest van zijn gezin in een ghetto wordt opgesloten. Oudste zoon Imi wordt hier weggehaald om als dwangarbeider te werken. Moeder en de overige vijf kinderen worden op transport gezet in de zomer van 1944. De moeder en de twee jongste kinderen worden direct na aankomst vermoord. Lily en haar twee zusjes zijn tieners en worden geselecteerd om te werken. Het lukt hen om samen te blijven en ondanks vele ontberingen (verhongering, mishandeling, dodenmars naar een ander kamp) overleven ze alledrie de oorlog. Ze hebben dan geen huis meer om naar terug te keren en komen na vele omzwervingen terecht in Israel; het beloofde land. De familie van Lily is praktiserend gelovig en dit blijft de rest van haar leven zo. Ze trouwen en krijgen kinderen. Op een bepaald moment wordt Lily’s man ziek en gaan ze voor behandeling naar Engeland. Het klimaat daar is beter voor zijn gezondheid, dus blijven ze daar wonen. Lily praat bijna nooit over haar oorlogservaringen. Als haar man uiteindelijk overlijdt is Lily rond de 60 jaar oud. En pas dan gaat ze praten. Ondertussen is ze dik in de negentig en al die jaren heeft ze gastlessen gegeven op scholen en werkt ze voor verschillende organisaties. Aangespoord door haar haar achterkleinzoon Dov Forman besluit ze uiteindelijk een boek te schrijven om haar verhaal voor altijd vast te leggen. Deze Dov weet ook via twitter de familie van een soldaat op te sporen die haar aan het einde van de oorlog heeft geholpen. Lily’s verhaal is indrukwekkend; de omstandigheden waarin ze weet te overleven in de kampen zijn meer dan schrijnend. Natuurlijk heb ik er eerder over gelezen in oorlogsromans, maar dit is een ooggetuigeverslag van iemand die het echt heeft meegemaakt. Lily is een krachtige vrouw en ik hoop dat ze nog een tijdje leeft om te kunnen zien wat voor impact haar boek op de wereld maakt.


De roos van Napoleon – Jacobine van den Hoek

Een historische roman die gebaseerd is op het leven van Josephine, de eerste vrouw van Napoleon. Hoewel het boek een goed beeld geeft van die tijdsperiode, vind ik Josephine niet echt een sympathiek karakter. Zij en haar vriendinnen stammen uit adellijke families en zijn vooral bezig om in de gunst te komen bij mannen die hun kunnen onderhouden, al dan niet als minnares. Josephine is getrouwd en heeft twee kinderen, maar ze leeft al jarenlang gescheiden van haar man. Dan is er nog de dreiging van de Franse Revolutie; Josephine stamt uit een adellijke familie, net als haar eerste echtgenoot. Ze zijn koningsgezind en dan had je grote kans om je hoofd te verliezen. In het boek zit ze dan ook een tijd in de gevangenis, maar ze blijft in leven. Het boek focust zich vooral op Josephine, maar af en toe krijg je een blik op het leven van Napoleon. Pas aan het einde van het boek krijgen ze een relatie. De suggestie die in dit boek gewekt wordt, is dat het vooral Napoleon was die (de zes jaar oudere) Josephine wilde hebben. Zij vond hem in de eerste instantie niet zo aantrekkelijk.


Jij kan me helpen – Kristin Harmel

Weer een oorlogsroman die zich afspeelt in Frankrijk. Ruby is een Amerikaanse, maar ze is getrouwd met een Franse man. Het is geen heel gelukkig huwelijk. Hij houdt voor haar verborgen dat hij voor het verzet werkt en helpt met een lijn die neergestorte piloten het land uit helpt. Tijdens een missie wordt hij doodgeschoten en Ruby zet zijn werk voor de lijn dan voort. Ondertussen heeft ze vriendschap gesloten met haar Joodse buurmeisje Charlotte. Als haar ouders op transport worden gesteld, lukt het Ruby om het tinermeisje te redden. Dan is er ook nog de knappe piloot Thomas, voor wie Ruby gevoelens krijgt. Spoiler: Ruby wordt uiteindelijk verraden en komt zwanger en wel terecht in een werkkamp. Op dit punt wordt het verhaal helaas ongeloofwaardig. Het lijkt mij sterk dat ze de zwangerschap verborgen heeft weten te houden, dat ze hoogzwanger weet te ontsnappen uit het kamp en vervolgens na alle ontberingen een gezond kind op de wereld zet. Ik begrijp wel dat de schrijfster een nakomeling wilde om het leven voort te zetten, maar dit is zo goed als onmogelijk. Ondanks deze ongeloofwaardigheden wel weer een mooie oorlogsroman van Kristin Harmel.


Vrijheid – Imogen Kealey

En jawel: nog een oorlogsroman (hoewel het ook op sommige thrillerlijsten staat) die zich afspeelt in Frankrijk. Dit boek is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de verzetsheldin Nancy Wake. Ze is getrouwd met een Franse man. Als hij wordt opgepakt weet zij te ontkomen naar Engeland. In Engeland wordt ze getraind als spion (SOE) en in Frankrijk gedropt om daar verzetsgroepen te leiden. Haar codenaam is “Witte Muis”. Als vrouw heeft ze moeite om haar plek te veroveren tussen de (hoofdzakelijk) mannen. Maar ze staat haar mannetje. Zo fietst ze o.a. een hele nacht vele kilometers rond om een nieuwe radio te bemachtigen. Het boek is geschreven als een spannende James Bond. Actie na actie, met wat minder aandacht voor de emoties. Imogen Kealey is dan ook een duo dat uit een filmproducent en een schrijfster van historische fictie bestaat. Volgens de tekst op de achterkant volgt er ook nog een verfilming. Dus daardoor leest het boek als filmscript. Natuurlijk wordt er door de Duitsers jacht gemaakt op Wake. Al haar vijanden zijn samengevat in kolonel Böhm. Gedurende het boek zijn er verschillende confrontaties tussen de twee. Een spannende pageturner; idd wel meer een thriller dan een roman. Naar de film ben ik ook nog wel benieuwd.


Aan het einde van de wereld – Kristin Hannah

In de jaren ’70 moet de tiener Leni met haar ouders meeverhuizen naar Alaska. Haar vader, een Vietnamveteraan, heeft hier een huis geërfd. Bij aankomst blijkt het “huis” niet meer te zijn dan een blokhut in de wildernis op een paar kilometer afstand van een kleine nederzetting. Alle bewoners manen het gezin aan om zich goed voor te bereiden op de winter; de extreme kou, de wilde dieren, de eenzaamheid, de duisternis en een gebrek aan voedsel. Het explosieve huwelijk tussen haar ouders en de psychologische gesteldheid van haar vader blijken nog erger te zijn dan al die winterse ongemakken. Leni en haar moeder weten zich aardig aan te passen aan de omstandigheden. De vader blijft een probleemfactor. Leni sluit vriendschap met de enige leeftijdsgenoot uit het dorpje: een jongen. De onderhuidse spanningen zijn groot in dit op sommige punten thriller-achtige boek. Leni stelt uiteindelijk dat je “wild” moet worden om in Alaska te overleven en daar heeft ze gelijk in.

Ik denk dat ik het zelf niet zou kunnen om zo te leven. Prachtige natuur, maar zo afgelegen en zo primitief.


Gertrudes besluit – Lena Johannson

Deze roman is gebaseerd op het leven van de oprichters van het merk Nivea. Helaas vind ik het niet het beste boek in deze categorie. Het lijkt wat afstandelijk geschreven en ik krijg niet echt feeling met de personages. Het leest daardoor minder prettig weg dan andere boeken in dit genre. Ik weet nog niet of ik de rest van de serie nog ga lezen.


Vertel het de bijen (deel 1) – Diana Gabaldon

Tja, het langverwachte negende deel in de Reiziger-cyclus van Diana Gabaldon. Het is niet dat ik er keihard om stond te springen ofzo, maar ik wilde nog wel weten hoe het verder ging met Claire, Jamie en de andere bewoners van hun nederzetting. Als lezer kan ik deze historische fictie best waarderen, ondanks dat Gabaldon het verhaal soms onnodig lang oprekt met nutteloze beschrijvingen. Helaas gebeurt er niet zo heel veel bijzonders in dit boek. Het leven kabbelt voort, er wordt veel terug gekeken op het verleden. Claire en Jamie beginnen (zeker voor die tijd) natuurlijk ook wel op leeftijd te raken; ze zijn al zo vaak zwaargewond geweest dat ze zowat onsterfelijk moeten zijn. Jamie bouwt een nieuw huis (het vorige is afgebrand), dochter Brianna en haar gezin zijn teruggekeerd naar deze tijd (het raadsel van de reizigers wordt nog steeds niet opgelost), er gaan mensen dood en er worden baby’s geboren. Er is een oorlog op komst, maar die bereikt in dit eerste deel de nederzetting nog niet. Aan het einde gaan enkele personages op reis, dus die reizen zullen nog wel verder gaan in deel 2. Dat ga ik ook nog lezen, het is al gereserveerd bij de bibliotheek.


De gebroeders Leeuwenhart – Astrid Lindgren

Weer eentje voor de Grote Vriendelijke 100 lijst. Eerlijk gezegd had ik de nodige moeite met dit boek. Doodgaan wordt verheerlijkt, want volgens dit boek kom je dan terecht in een andere wereld. Het boek begint dan ook met het trieste overlijden van twee broers. Ze krijgen een volgend leven in een andere wereld, waar een oorlog aan de gang is. Het is een avonturenboek voor kinderen, natuurlijk. Aan het einde gaan ze weer dood en hopen ze weer in een nieuwe wereld te belanden. Tja, als dat de boodschap van dit boek is… Misschien heb ik het niet goed begrepen hoor, maar ik vond het gewoon niet zo’n aansprekend boek. Wel leuk dat er illustraties in staan.


Sophia’s triomf – Corina Bomann

Het derde boek in de trilogie, waarin alle verhaallijnen afgerond worden. Om niet te spoilen ga ik er dus niets over vertellen. Alles bij elkaar heb ik best genoten van deze trilogie, hoewel ik echt helemaal niets met make-up of schoonheidsidealen heb. Sommige verhaallijnen waren wel wat cliché, maar het leest wel lekker vlot weg.


De rozentuin – Tracy Rees

Na het wat tegenvallende Het familiegeheim van Florence Grace en de fijne historische feelgood Het geheim van Silvermoor het derde boek van deze schrijfster dat ik heb gelezen. Deze vond ik wel weer tof, lekker veel girlpower. Het gaat over drie vrouwen/meisjes die hun eigen plan trekken in het Londen van 1900. Ze willen allemaal een betere toekomst voor zichzelf en de mensen om hen heen, ook als dat tegen de geldende regels ingaat. Fijne historische feelgood.


Het Cupcake Café – Jenny Colgan

Na het succes van de Kleine Bakkerij-serie ging Colgan door met cupcakes. En ja, het leest allemaal weer lekker weg, maar is ook weer meer van hetzelfde. Maar als tussendoortje lees ik het graag.


Levende bezems – Lisa Tetzner

Ook dit boek staat in de Grote Vriendelijke 100. De eerste uitgave stamt al uit 1941. Het is een jeugdklassieker, maar ik had het boek nog nooit gelezen. Giorgio woont in een dorpje in de bergen. Als zijn moeder ziek wordt is er geld nodig om de dokter te betalen. Daarom wordt Giorgio – via een nare ronselaar – verhuurt als schoorsteenveger in Milaan. Dit werk wordt gedaan door kleine jongens van een jaar of 12 en zij moeten echt als een soort van levende bezems de schoorstenen in. Kinderarbeid en zeker niet bevorderlijk voor de gezondheid van de jongens. De jongens sluiten een verbond van zwarthanden om elkaar te steunen. Dan is er nog de dokter die zich het lot van de jongens aantrekt en hen wil helpen. Zo komt het met Giorgio uiteindelijk goed (ook jeugdboeken zijn tenslotte vaak feelgood en hebben een sprookjesachtig happy end), maar voor veel van zijn lotgenoten zal het anders zijn geweest. Ondanks dat het een kinderboek is, vond ik het een zeer aardig boek.


De geheimen van Minnie Gray – Rachel Hore

Een boek dat gebaseerd is op het waargebeurde verhaal van een vrouwelijke Engelse spion genaamd Olga Gray (1906-1990) die in de jaren dertig van de vorige eeuw werkte voor de Britse inlichtingendienst. Auteur Rachel Hore heeft haar in het boek een andere naam gegeven, zodat ze sommige situaties kon romantiseren. Het verhaal komt heel traag op gang en boeide mij in het begin dan ook minder dan andere boeken van Rachel Hore. Ik vond Minnie ook vaak een beetje naïef overkomen en kreeg de indruk dat daar misbruik van werd gemaakt door o.a. haar leidinggevenden. De inlichtingendienst is heel bang voor de opkomst van het communisme. Minnie moet dan ook infiltreren bij een communistische organisatie. Probleem is dat ze diverse mensen van deze organisatie eigenlijk best aardig vind. Ze wordt dan ook het hele boek lang op en neer geslingerd tussen gevoelens van vertrouwen en verraad. Daarnaast zou ze ergens ook wel een gezin willen, maar op liefdesgebied gaat het haar allemaal niet zo gemakkelijk af. Uiteindelijk is die psychologische strijd van Minnie het boeiendste in dit boek. Want verder blijven veel zaken toch een beetje mysterieus, waarschijnlijk was dat ook echt zo in de tijd tussen de twee wereldoorlogen in en zonder de moderne communicatiemiddelen. Verder vind ik de Engelse titel A beautiful spy mooier dan de Nederlandse titel. Maar Rachel Hore heeft absoluut betere boeken geschreven dan dit boek.


Een groot hart – Ellie Dean

Deel 4 in de maar liefst 18-delige serie over een pension in het Engelse plaatsje Cliffehaven ten tijde van de tweede wereldoorlog. Ieder boek gaat over een nieuwe gast in het pension van Peggy en over de lotgevallen van de familieleden van pensionhoudster Peggy. De gast uit dit boek is Julie, die als vroedvrouw werkt. In het boek vinden er diverse bevallingen plaats tijdens bombardementen en dat moet behoorlijk heftig zijn geweest. Dean heeft de ervaringen van Julie gebaseerd op verhalen van vrouwen die daadwerkelijk als vroedvrouw hebben gewerkt tijdens de Blitzkrieg. De boeken lezen – ondanks de soms heftige gebeurtenissen – heel lekker weg. Het is leuk om steeds kennis te maken met nieuwe personages, maar dat ook de bekende personages steeds weer terug komen. Dus hopelijk worden ze allemaal vertaald.

Voor de moesson – Dinah Jefferies

Dit boek speelt rond 1930 in een koninkrijkje in India. De jonge Britse fotografe en weduwe Eliza (die haar kinderjaren in India doorbracht, maar later terug naar Engeland is gegaan) mag een tijdje in het paleis wonen om foto’s te maken van de koninklijke familie. Ze voelt zich aangetrokken tot één van de prinsen; Jay. Maar omdat ze weduwe is, ligt er volgens veel Indiase mensen een bepaalde vloek over haar heen. En is een relatie tussen Eliza en Jay wel mogelijk in dit paleis vol geheimen? Weer een aardige historische roman van Dinah Jefferies. Er zitten wel een paar heftige scenes in en de “vloek van de weduwe” komt veelvuldig terug in het boek.

De chocoladevilla – Maria Nikolai

Deze roman past prima in het rijtje Anne Jacobs en Corina Bomann. Dit verhaal speelt rond 1903 en ook in Duitsland en gaat over Judith, de dochter van een chocoladefabrikant. Haar moeder heeft het gezin in de steek gelaten, haar jonge tweelingbroertjes zijn een stel deugnieten, haar vader wil het liefste dat ze zo snel mogelijk trouwt, er blijken financiële problemen te zijn, er zijn verschillende huwelijkskandidaten beschikbaar en dan is er nog de mysterieuze komst van een jongeman in haar leven. In zekere zin is het verhaal wel voorspelbaar, sommige situaties zag ik al van verre aankomen. Het is ook wel een echte feelgood-roman met een vleugje historie. Maar het leest wel lekker (en gaat deels over chocolade, wat het extra lekker maakt) weg en ik wil de vervolgen ook nog graag lezen als die uit zijn gekomen. Vergeet niet om een stuk chocolade op te eten tijdens het lezen.

De Jasmijnvilla – Elena Conrad

Giulia erft een villa in Italië van de Italiaans grootvader die ze amper kent. Waarom heeft haar moeder Italië ooit verlaten? Giulia besluit het huis met eigen ogen te gaan bekijken, maar de meeste dorpelingen stellen zich wantrouwig naar haar op. Natuurlijk wordt ze ook nog verliefd op een knappe man, maar wat is er aan de hand met zijn verleden? Giulia heeft dus de nodige vragen op te lossen. Ik vond het boek in vergelijking tot bijv. de Chocoladevilla een stukje moeizamer lezen, het was ook een beetje afstandelijk geschreven. Ik vond het geheim van de moeder uiteindelijk ook niet de klapper die het had moeten zijn. Toch is het wel een aardige feelgoodroman voor tussendoor.

De tsarina en de filosoof – Martina Sahler

Het vervolg op De Stad van de tsaar, maar het speelt enkele tientallen jaren later. We volgen de nazaten van de personages uit het eerste boek die leven in de stad Sint Petersburg. Ik vond dit boek iets minder boeiend dan het eerste boek. Tsarina Catharina zit ondertussen op de troon en zij is – net als Peter de Grote uit het eerste boek – ook een onaangenaam personage. Ze doet weinig aan alle misstanden die plaats vinden in haar land. Mensen die tegen haar in gaan worden verband naar werkkampen in Siberië. De filosoof Mervier wordt vanuit Pruisen gestuurd om als spion verhaal te halen in Sint Petersburg. Hij raakt hier bevriend met de beschermelinge van de tsarina. Lukt het hen om iets aan de misstanden te doen? Of is de macht van Catharina te groot?

De vrouw van de theeplanter – Dinah Jefferies

Het verhaal van Gwendolyn (ze komt ook voor in een ander boek van Jefferies: De Saffierweduwe), die op 19-jarige leeftijd vanuit Engeland naar Sri Lanka (jaren twintig/dertig vorige eeuw) vertrekt om te trouwen met een theeplanter die weduwnaar is geworden. Laurence blijkt een stugge man te zijn met de nodige geheimen en ze moet wennen aan het leven aan de andere kant van de wereld op een plantage. Dan wordt ze zwanger en bevalt ze van een tweeling. Er is echter iets aan de hand met één van de kinderen, waardoor haar leven op z’n kop komt te staan. Het is best wel een verdrietig verhaal, alles bij elkaar. Ik denk zelf dat ik zomaar op een boot naar de andere kant van de wereld was gestapt om te trouwen met een (oudere) man die ik amper kende. Een historische roman met een lichte thrillerachtige verhaallijn erin.

Alaska – Anna Woltz

Dit is weer een jeugdboek uit de lijst van de Grote Vriendelijke 100. Het is maar een dun boekje, dus ik had het snel uit. Meisje heeft een probleem, jongen heeft een probleem en ze komen bij elkaar in de brugklas. Dan komt Parker erachter dat de hond (de hond heet dus Alaska) die als puppy van haar was, nu als hulphond bij Sven woont. Probleem is dat ze Sven helemaal niet aardig vindt, maar ze heeft er alles voor over om Alaska nog eens te zien. Sven heeft last van epileptische aanvallen, daar moet Alaska hem bij helpen. Een hoop problemen dus en ik vond niet alle situaties in het boek heel erg geloofwaardig (de ouders hebben niet door dat hun 12-jarige dochter ’s avonds vaak uit huis wegloopt om in het donker een fietstocht te maken door de stad? 1x ok, maar meerdere keren?) Toch is het wel een prettig leesbaar en eigentijds jeugdboek.

Het Alles – Dave Eggers

Dit is een soort van vervolg op De Cirkel. Dat boek had nog een soort van plot, maar Het Alles is meer een eindeloze opsomming van dingen die het bedrijf doet. Sommige dingen vond ik amusant, andere verontrustend. Ik zou me best voor kunnen stellen dat er in de toekomst dingen waar worden uit dit boek. Bepaalde dingen gebeuren al, zij het dat in dit boek alles wel erg uitvergroot en overdreven wordt. Het einde vond ik een beetje jammer, maar wel een goede manier om een einde aan het boek te breien. Het boek zet je ook wel aan het nadenken over in hoeverre wij deze digitale samenleving eigenlijk wel willen.

Gelezen boeken in februari 2022

In februari las ik vrij veel boeken (17 stuks), dat komt vooral omdat ik corona kreeg en vijf dagen mijn huis niet uit mocht (dat was in de stormweek en ik was best wel ziek, dus het kostte mij niet zoveel moeite om binnen te blijven). Ik heb toen veel boeken gelezen.

Alleen op de wereld – Hector Malot

Dit is natuurlijk een klassieker, de originele editie stamt al uit 1870. Ik heb besloten (toen het eind vorig jaar een mooie aanbieding was) om de geïllustreerde editie (illustraties door Charlotte Dematons) uit 2016 aan te schaffen. Om de een of andere reden had ik dit boek nog nooit gelezen en dat is best apart, want ik heb als kind toch echt wel een groot gedeelte van de jeugdbibliotheek verslonden. Ik was een beetje bang dat ik de schrijfstijl niet prettig zou vinden (dat vind ik vaak bij klassiekers), maar het is herschreven, dus dat is prima. Wel vind ik dat je heel erg merkt dat het oorspronkelijk een feuilleton-verhaal was, sommige hoofdstukken lijken een beetje abrupt afgebroken te zijn en ook het einde vond ik een beetje afgeraffeld. Het verhaal doet ook wel een beetje denken aan het Nederlandse Kruimeltje, maar dat is van latere datum, dus waarschijnlijk haalde Chris van Abkoude zijn inspiratie deels bij Hector Malot. In ieder geval maakt de vondeling Rémi behoorlijk veel mee op zijn zwerftochten door Frankrijk, maar uiteindelijk blijkt hij natuurlijk – ietwat cliché – bij een rijke familie te horen en komt alles goed.

Zolang er sterren aan de hemel staan – Kristin Harmel

Waar ik Hier ben je veilig op sommige punten nogal ongeloofwaardig vond, vond ik dit boek wel weer heel mooi. Ook dit boek gaat over de oorlog. De bejaarde Rose is dementerend en doet ineens uitspraken over mensen waar haar kleindochter Hope nog nooit van gehoord heeft. Rose blijkt van Joodse afkomst te zijn en is in de oorlog gevlucht naar Amerika. Maar ze is er nooit achter gekomen wat er met haar familie en haar geliefde is gebeurt. Kleindochter Hope probeert hier achter te komen en dan blijkt dat Rose een behoorlijk heftige oorlogsgeschiedenis heeft. Ook mooi zijn de traditionele recepten van de familiebakkerij die door het boek verweven zijn en die invloeden hebben uit verschillende richtingen. En net als in Het meisje uit de trein wordt hier meer gehamerd op de overeenkomsten tussen godsdiensten, dan op de verschillen. En dat vind ik heel goed.

De zonde waard – Simone van der Vlugt

Hij stond in de bibliotheek bij de bestsellers, dus ik besloot nog maar eens een thriller te proberen. Door de korte hoofdstukken leest het boek vlot weg en het heeft zeker een spanningsboog, maar ik vond het een zeer ongeloofwaardig verhaal met veel te veel lijken. Gek is dat, dat de historische boeken van deze schrijfster mij wel aanspreken en dat ik de thrillers echt vreselijk vind.

De belofte van het weesmeisje – Anne Jacobs

Deel 5 in de serie van het weesmeisje. De titels vind ik een beetje ongelukkig gekozen, want Marie was in deel 1 eigenlijk al geen weesmeisje meer. Omdat het verhaal om diverse leden van de familie Melzer draait, hadden de titels beter anders kunnen zijn. Ondanks dat de spanningen in het Duitsland tussen de twee wereldoorlogen behoorlijk toenemen (en bepaalde regels ook zwaar absurd zijn; zo krijgt Paul het advies om te scheiden van de zijn Joodse vrouw Marie…), leest het boek wel weer heerlijk weg. Ik gok dat er minstens nog een boek gaat komen in deze serie, misschien zelfs nog wel twee. Ik ben ook best benieuwd hoe het verder gaat met de diverse personages en dan vooral met Dodo, dus ik heb geen bezwaar tegen het verlengen van deze serie.

Een hart zo vurig – Brigid Kemmerer

Het vervolg op Een vloek zo eenzaam, de Belle en het Beest-bewerking die ik vorige maand las. Tja, het leest op zich wel lekker weg, maar ik heb niet echt het idee dat ze tot een oplossing komen. Dit boek heeft Grey, de lijfwacht uit deel 1, die toch iets anders blijkt te zijn, als hoofdpersoon en Lia Mara, de min of meer afgezette prinses van een vijandelijk buurland van Sinteldaal. Er is ook nog een deel 3 en die ga ik ook nog lezen, maar ik vind het allemaal vrij chaotisch en zeker niet de beste boeken die ik ooit gelezen heb.

Achtste-groepers huilen niet – Jacques Vriens

Dit is een klassieker (hoewel pas in 1999 verschenen) en toch had ik het boek nog nooit gelezen. Maar het staat in de Grote Vriendelijke Top-100 en het stond in de MiniBieb van mijn ouders, dus twee redenen om het eindelijk eens te lezen. Ook was ik vorig jaar in Helmond en daar heeft schrijver Jacques Vriens gewoond, dus was er een labcache over hem te doen. Het is natuurlijk een heel zielig boek, een beetje The Fault in Our Stars, maar dan met jongere kinderen (groep 8) en in Nederland. Ondanks dat het heel verdrietig is dat het stoere meisje Akkie ongeneeslijke leukemie blijkt te hebben, zitten er ook mooie dingen in en het is herkenbaar voor iedereen die ooit in groep 8 heeft gezeten, want natuurlijk heeft ook deze groep 8 een musical, een kamp en is er een cito-toets. Het is ook verfilmd, dus stiekem wil ik die film nu ook zien. Hij staat zowaar op Netflix.

Momo en de Tijdspaarders – Michael Ende

Ook Momo en de Tijdspaarders staat in de Grote Vriendelijke Top-100 en was een boek dat ik nog niet eerder gelezen had. De schrijver, Michael Ende, is vooral bekend van Het Oneindige Verhaal/The Neverending Story en dat heb ik wel gelezen. Momo is een soort van modern sprookje, waarin het meisje Momo helemaal alleen (a la Pluk van de Petteflet) in een vervallen amfitheater woont. De mensen uit de nabijgelegen stad komen naar haar toe om raad en de kinderen voor haar eindeloze fantasie. Tot op een dag de Tijdspaarders komen die alle volwassenen willen dwingen om tijd op te sparen. Momo is als een van de weinigen niet bevattelijk voor de Tijdspaarders en moet het probleem oplossen. Het verhaal is mij op sommige punten een beetje te vaag of te langdradig. Wel leuk dat er afbeeldingen in staan. Toch geef ik de voorkeur aan Het Oneindige Verhaal.

Het meisje uit de trein – Irma Joubert

De 6-jarige Gretl overleeft als enige een treinramp waarbij de rest van haar familie om het leven komt. Het gaat om een trein die op weg was naar een concentratiekamp. Ze komt in huis bij de jonge, Poolse verzetsstrijder Jakob en zijn familie en hoewel ze best wel verwaarloosd wordt door dit gezin, overleeft ze op deze manier wel de oorlog. Na de oorlog wil de familie eigenlijk van haar af en wordt ze met een Duits adoptie-programma naar Zuid-Afrika gestuurd. Vind ze hier dan eindelijk het geluk? Het idee achter het boek vind ik wel interessant, maar het las niet overal heel lekker weg. Het is soms langdradig en op andere punten weer iets te snel. Verder vond ik het ook wel heel erg leunen op het geloof. Gretl worstelt ook wel met al die verschillende geloven waar ze mee te maken krijgt, zo erg dat je bijna zou verwachten dat ze atheïst wordt, maar dat gebeurt toch niet. Dat had ik misschien mooier gevonden, nu leunde het allemaal toch te veel op: geloof maakt alles goed. En daar sta ik als atheïst niet achter. Het boek is het eerste van een trilogie, maar ik weet nog niet zeker of ik de overige boeken nog wil gaan lezen.

Hier ben je veilig – Kristin Harmel

Ook dit boek gaat over de oorlog. Van de ene kant vond ik het heel interessant, het is namelijk op waarheid gebaseerd: in de uitgestrekte Poolse bossen overleefden grote groepen Joodse mensen de oorlog door zich te verstoppen in holen onder de grond en zich vaak te verplaatsen. Dit gedeelte van het verhaal was dan ook prima in orde. Maar Harmel koos met haar hoofdpersoon Yona voor een nogal vreemde invalshoek. Yona is de dochter van een man die later in de oorlog een hoge nazi wordt, maar ze wordt op 2-jarige leeftijd gestolen door een vreemde vrouw die al jaren in de bossen leeft. Ze verkiest Yona min of meer als haar opvolgster. Dit hele gedeelte is vaag en een beetje bovennatuurlijk en ook wel ongeloofwaardig. Als de vrouw is overleden blijft Yona alleen over en komt ze dus terecht bij zo’n groep verstopte Joden. Het meest ongeloofwaardige gedeelte in het boek is echter als Yona haar biologische vader weer ontmoet. Het hele gegeven van dit boek was in mijn boek beter uit de verf gekomen als gekozen was voor een andere soort hoofdpersoon. Nu zat ik echt vaak met opgetrokken wenkbrauwen van de ongeloofwaardigheid en werd mijn aandacht afgeleid van waar het eigenlijk echt om ging. Dus beetje gemengde gevoelens over dit boek, terwijl ik bijvoorbeeld Het boek van verloren namen van dezelfde schrijfster wel heel mooi vond.

Een recept voor geluk – Veronica Henry

Dit is het derde boek dat ik van Veronica Henry heb gelezen en helaas ook het slechtste. Het boek komt heel langzaam op gang. Pas als de historische verhaallijn begint – die speelt tijdens de bombardementen op Bath (Engeland) in de tweede wereldoorlog – wordt het echt interessant. Die historische verhaallijn is dan ook de reden dat ik het boek heb uitgelezen, want de verhaallijn in het heden is hoofdzakelijk een eindeloze herhaling van diverse problemen van de hoofdpersoon. Wel mooi is dat het huis zowel in de historische verhaallijn als de hedendaagse verhaallijn een grote rol speelt in het opvangen van mensen.

Honderd uur nacht – Anna Woltz

Dit boek las ik ook ter ere van de Grote Vriendelijke Top-100 en het was na het kinderboekenweekgeschenk Haaientanden pas mijn tweede Anna Woltz. Het is een jeugdboek, maar wel een heerlijk weglezend jeugdboek. Terwijl storm Eunice over Nederland raasde las ik over de orkaan die New York in 2012 trof en hoe dat werd beleefd door een uit Nederland gevluchte tiener en haar brandnieuwe Amerikaanse vrienden. Natuurlijk zijn er de nodige problemen op te lossen, maar de de door de orkaan veroorzaakte ongemakken (de elektriciteit valt uit) brengen de tieners snel nader tot elkaar. Goed boek. Ik hoop dat de jeugd van tegenwoordig dit mag lezen voor hun literatuurlijst, want dit is veel interessanter dan al die verouderde, saaie literatuur.

De stad van de tsaar – Martina Sahler

Een historische roman over de (in mijn ogen) zeer narcistische tsaar Peter de Grote die een stad gaat bouwen die Sint Petersburg zal gaan heten. We volgen de bouw van de stad door de ogen van enkele inwoners van het eerste uur. Het doktersgezin had daarbij mijn grootste sympathie, naast de lijfeigenen en de Zweedse krijgsgevangene. De tsaar zelf vond ik maar een arrogante klootzak met grootheidswaanzin, hoewel hij af en toe ook wel iets goeds deed. En ook de adellijke dame vond ik een zeer irritant personage. Het boek las wel lekker weg, maar het haalt het niet bij de boeken bij Ken Follett die een vergelijkbaar onderwerp hebben, hoewel die zich afspelen in Engeland.

Het familiegeheim van Florence Grace – Tracy Rees

Vorig jaar las ik van dezelfde schrijfster Het geheim van Silvermoor en dat vond ik een leuke kruising tussen een historische roman en een feelgoodboek. Helaas haalt Florence Grace het niet bij Silvermoor. Misschien omdat het verhaal uiteindelijk nergens echt toe leidt. Florence groeit op in een arm dorpje op de heide bij haar grootmoeder. Als zij sterft blijkt Florence bij de rijke familie Grace te horen en wordt ze opgehaald om verder opgevoed te worden in de familievilla in de grote stad. Een totaal ander leven dan Florence gewend is en niet alle familieleden zijn haar goed gezind. De grootvader speelt iedereen tegen elkaar uit met als inzet de erfenis. Houdt Florence dit vol of gaat ze terug naar de heide? En dan is er nog de liefdesrelatie met een totaal ongeschikte man (in mijn ogen dan he en dat ligt aan zijn karakter, niet aan de familieband). Het leest wel vlot weg, maar vond het geen hoogvlieger binnen het genre.

Het stof dat van dromen valt – Louis de Bernieres

Mooie titel, maar pfft wat heb ik lang over dit boek gedaan. Ik begon er al in januari mee, maar heb het een paar keer weggelegd voor een ander boek. Uiteindelijk dan toch uitgelezen. Het boek gaat over een aantal Engelse buurkinderen die in hun jeugd bevriend raken. Dan breekt de eerste wereldoorlog uit en die beleven ze allemaal anders. Ze overleven ook niet allemaal. Vervolgens komen de jaren na de oorlog die ook niet makkelijk zijn. De schrijfstijl van het boek is heel vermoeiend. Soms in dagboekvorm. Soms in briefvorm. Te veel hoofdpersonages. Op veel punten te langdradig. Er zitten een paar tegenstrijdigheden in het boek. Rosie is een bloedirritant personage met al haar heiligheid. Haar ouders zijn ook raar. Daniel vind ik best wel aardig, maar de schrijver vervalt heel vaak in eindeloze technische verhandelingen over gevechtsvliegtuigen die mij niet echt interesseren. Kortom, een moeizaam boek om door te komen. Er is nog een vervolg, maar ik betwijfel of ik dat nog ga lezen.

De boekbinder – Bridget Collins

Dit boek kreeg de meest prachtige recensies, maar om heel eerlijk te zijn vond ik het tegenvallen. Het eerste deel is interessant, dat roept veel vragen op en maakt je nieuwsgierig naar het ambt van boekbinden. Maar dan volgt er een deel wat meer een boeketreeksroman is, zij het dan dat het om een regenboogliefde gaat en in die zin dan nog origineel is. En in het laatste deel zou alles samen moeten komen, maar dat is vooral heel chaotisch en laat mij als lezer met veel vragen achter. Bijvoorbeeld de vraag wat Emmett nou met zijn gave gaat doen? Kan hij die gewoonweg niet gebruiken of krijgt hij dan problemen? En vinden Emmett en Lucian in deze middeleeuws aandoende wereld ergens een plek waar ze wel samen mogen zijn? En zo zijn er nog wel wat dingen. Er wordt nu te veel open gelaten.

Eva’s dochters – Lynn Austin

Het boek gaat over vier generaties vrouwen (overgrootmoeder, grootmoeder, dochter, kleindochter) en hoe die hun relatie/huwelijk en de rol van de vrouw daarin beleven. Dan is er het grote familieraadsel wie nu de vader is van Grace. Helaas wel met een erg godsdienstige inslag, want om de haverklap wordt er geciteerd uit de bijbel. Het geloof speelt in deze familie dan ook een erg grote rol. Daar had ik als atheïst enige moeite mee. Maar tussen dat gelovige door zat nog wel een aardige familiegeschiedenis verscholen en daarvoor heb ik het boek uitgelezen. Toch ga ik verder geen boeken van deze schrijfster meer lezen. Ik zag later ook pas dat er aanbevelingen in stonden van de EO en het Reformatisch Dagblad. Wel nog leuk; ik haalde dit boek uit de MiniBieb van mijn moeder, las het op vakantie en liet het vervolgens achter in een MiniBieb daar.

Het afscheid van de tropen – Dinah Jefferies

De saffierweduwe – Dinah Jefferies

Het ene boek las ik eigenlijk al in januari, maar had ik nog niet meegenomen in mijn recensies. Deze twee boeken lijken ook ergens op elkaar; in beiden wordt een vrij naïeve vrouw ernstig bedrogen door haar echtgenoot. De roots van beide vrouwen liggen in Engeland, maar het ene boek speelt in Ceylon in de jaren ’30 en het andere in Maleisië in de jaren ’50. De vrouwen wonen daar voor het werk van hun mannen. Ik vind het vooral interessant hoe mensen daar toen leefden zonder de moderne communicatie- en vervoersmiddelen van nu. Wel wordt er behoorlijk neergekeken op de plaatselijke bevolking, want het zijn Engelse kolonies en dat volk is superieur (zo wordt het niet letterlijk geschreven, maar dat is het gevoel). In beide boeken zit ook nog een lichte thrillerachtige verhaallijn. Alles bij elkaar boeiend genoeg om de boeken uit te lezen, maar ik vond eerdere boeken – Dochters van de Dordogne en De dochter van de zijdekoopman – die ik van Dinah Jefferies heb gelezen beter.

Gelezen boeken in januari 2022

Ik begon het jaar met een aardige leesdip, maar uiteindelijk toch nog wel tien boeken gelezen, dus ik heb de “achterstand” wel weer ingehaald.

Engel van Mesopotamië – Brenda Meuleman

Dit fictieve boek is gebaseerd op het leven van Gertrude Bell (1868-1926), een Engelse ontdekkingsreizigster en archeologe. In het boek heeft ze wel een andere naam gekregen, namelijk Helen King, zodat Meuleman zich bepaalde vrijheden kon veroorloven. Helaas vond ik het boek een beetje tegenvallen. Het belicht namelijk vooral de laatste jaren van haar leven, terwijl ik had gehoopt te lezen over haar leven in de woestijn, haar reizen en het bergbeklimmen. Dat laatste zit er nog wel een beetje in, tijdens flashbacks. Maar alleen al de wikipediapagina over het leven van Gertrude Bell is eigenlijk interessanter dan dit boek… Wel wordt duidelijk dat vrouwen een zeer ondergeschikte rol moesten spelen in die tijd en dat dat bijzonder moeilijk moet zijn geweest voor de vrijgevochten en intelligente King. Zo studeerde zij als een van de eerste vrouwen af aan Oxford. In Mesopotamië (wat nu Irak is) had ze een vergelijkbare rol als T.E. Lawrence (Lawrence of Arabia), maar in tegenstelling tot hem werd ze daar aanvankelijk niet eens voor betaald door de Britse regering. 100 jaar later kan ik daar als vrouw erg kwaad om worden.

Een vloek zo eenzaam – Brigid Kemmerer

De zoveelste bewerking van het sprookje van Belle & het Beest. Harper, een meisje uit hedendaags Amerika, belandt in een fantasywereld waar ze het hart van de vervloekte prins Rhen moet veroveren. Lukt dat niet voor het einde van het seizoen, dan verandert Rhen in een moordend monster. Dit gaat zo al een seizoen of 300 zo. Ik ben nooit zo van die eeuwiglevende mensen die dan een relatie krijgen met een jonge sterveling (Sarah J. Maas doet dit ook vaak). Ik vind dat ongeloofwaardig, zelfs in een fantasyverhaal. En dat Harper dan na al die 300 meisjes ineens wel de ware is? Mwah, na 300 meisjes is zij het eerste meisje dat echt iets met je doet??? Dan ben je wel veeleisend hoor. Verder vond ik de lijfwacht Grey eigenlijk leuker overkomen dan Rhen. En dan is er nog de hopeloze situatie in de rest van het stuurloze land. Alles bij elkaar boeide het mij net genoeg om ook deel 2 nog te willen lezen, vooral omdat daarin de hoofdrol voor Grey is weggelegd.

Het huis van je dromen – Veronica Henry

Een tijd terug las ik al een ander boek van Veronica Henry: Echte liefde vind je in de boekhandel. Dat was een leuk feelgoodboek en dat is dit ook wel. Hoewel ik nooit zo goed begrijp waarom vrouwen halsoverkop kunnen trouwen met totaal ongeschikte mannen. Maar ja, het drama moet natuurlijk ergens vandaan komen. Nu boeit een boekhandel mij net iets meer dan de wereld van makelaars, maar het las lekker weg. En ja, ik begrijp wel dat je in zo’n huis zou willen wonen als je het kan betalen.

Jij mag alles zijn – Griet Op de Beeck

Mijn eerste boek voor de Grote Vriendelijke 100 stond al voor ik dit doel had bedacht gereserveerd bij de bibliotheek. Het is een populair boek, dus het duurde even voor ik aan de beurt was. Het is een kinderboek, maar wordt volgens mij vooral gelezen door fans van de rest van het werk van Griet Op de Beeck. Het boek gaat over het bijna 9-jarige meisje Lexi, waarvan haar moeder wordt opgenomen in een psychiatrische kliniek. De vader heeft geen tijd om voor zijn dochter te zorgen en dumpt haar bij een tante ver weg. Lexi heeft veel last van schuldgevoelens. Ik vond het gedrag van Lexi soms wel een beetje te volwassen overkomen. Er staan wel een paar mooie dingen in het boek en je leest het in een paar uur uit. Ook leuk is dat er heel mooie illustraties in het boek staan van Linde Faas. Wel had ik nog wat informatie achterin verwacht, waarin wordt uitgelegd waar kinderen zoals Lexi terecht zouden kunnen met vragen. Maar misschien zit dat in de Belgische editie wel en is dat in de Nederlandse weggelaten, omdat dingen in ons land anders zijn dan in België? Ik weet het niet. Overigens had ik nog nooit iets van Griet Op de Beeck gelezen, misschien dat ik binnenkort ook nog een volwassen boek van haar zal gaan lezen.

Met een beetje geluk – Tamara Haagmans

Een dun feelgoodboekje van een Nederlandse schrijfster dat je in een paar uurtjes uitleest. Nicole erft onverwacht een pretpark van haar overleden tante, maar het blijkt nogal een verlopen boel te zijn, het geld is zo goed als op en ze krijgt meteen ruzie met de parkmanager; een knappe man. Natuurlijk worden ze toch verliefd op elkaar, dat was vrij voorspelbaar. Uiteindelijk vond ik de oplossing voor het pretpark wel mooi. Het boek deed eigenlijk precies wat het moest doen: ik kreeg er een feelgoodgevoel van.

Daar waar de rivierkreeften zingen – Delia Owens

SPOILERS!

Delia Owens debuteerde pas op hoge leeftijd met dit boek. Het is in de markt gezet als thriller en ik houd niet echt van thrillers, dus daarom heeft het lang geduurd voor ik het leende bij de bibliotheek. Er is een misdaad gepleegd: er is een man vermoord. Maar verder vond ik het boek niet heel thrillerachtig. Het gaat veel veel meer over hoe een eenzaam meisje overleefd in een hut in het moeras. Het meisje, Kya, heeft een grote kennis van de natuur, maar is nooit naar school geweest. Als de dode man wordt gevonden is Kya direct de hoofdverdachte. Dan blijkt ook maar weer hoe bekrompen een klein dorpje in de buurt van de wildernis kan zijn. En ja #metoo speelt hier ook een grote rol. En het Amerikaanse rechtssysteem is in mijn ogen ook maar vreemd, met zo’n jury. Eigenlijk vond ik het einde een beetje jammer (en een tikje ongeloofwaardig gezien haar onbekendheid met busreizen), maar ergens is dat natuurlijk ook de kracht van het boek. Tijdens de rechtszaak wordt eigenlijk precies verteld hoe het gegaan is, maar toch wordt ze vrijgesproken. De mooiste quote die ik in het boek las is van een Amerikaanse natuurkundige die echt heeft bestaan, ook al had ik nog nooit van de beste man gehoord, namelijk Aldo Leopold: There are some who can live without wild things and some who cannot. Net als Kya kan ik absoluut niet zonder wilde dingen leven.

De Camino – Anya Niewierra

Ook dit boek pas laat opgepakt, omdat het een thriller is en dat niet mijn favoriete genre is. Maar het gaat wel over wandelen en dat spreekt mij dan weer wel aan. Het boek bevat inderdaad typische thrillerelementen, zoals een dode met een andere identiteit, alle informanten die (mond)dood worden gemaakt voor ze antwoorden kunnen geven, een creepy achtervolger en mensen die zich anders voordoen dan ze werkelijk zijn. Hoewel het boek vernoemd is naar de wandelroute is dat niet echt de hoofdlijn van het verhaal. Het gaat veel meer om het verleden van Lottes man die zelfmoord pleegde tijdens het lopen van de Camino. Hij blijkt een heftig oorlogsverleden te hebben in Bosnië. Een oorlog die woedde van 1990-1995, recente geschiedenis dus. Sommige gebeurtenissen zijn helaas vergelijkbaar met gebeurtenissen uit de Tweede Wereldoorlog, die veertig jaar eerder plaats vond. In 40 jaar tijd zijn de mensen dus niets wijzer geworden. Niewierra benadrukt verschillende keren hoe het volgens haar zover gekomen is. Ik denk dat in haar theorie wel een kern van waarheid zit, maar ik mist in dit boek dan nog de eigen keuze. En de spijt ontbrak ook. Als ik Lotte was, weet ik niet of ik hier zo mee om zou kunnen gaan. Uiteindelijk bevat het boek misschien een beetje te veel verhaallijnen, maar toch vond ik het wel interessant om te lezen.

Sterrenzicht – Brandon Sanderson

Het tweede deel van deze science fiction young adult-serie van Brandon Sanderson. Het eerste boek focuste heel erg op de vliegopleiding van Spensa. In die zin is dit boek veel interessanter, want Spensa wordt op een missie naar vijandelijk gebied gestuurd in vermomming. We komen nog veel meer te weten over de wereld waar Spensa in leeft (of eigenlijk zit ze erin gevangen). Ook tof is het ruimteschip van Spensa, dit is namelijk een kunstmatige intelligentie die dus met haar kan praten. En dan is er ook nog de doemslak. Het boek las dus nog lekkerder weg dan deel 1 en ik ben zeer benieuwd hoe het allemaal af gaat lopen in deel 3. Helaas is die nog niet uit in de Nederlandse vertaling, dus ik zal nog even geduld moeten hebben.

Alles wat je lief is – Nicola Yoon

Eerder las ik De zon is ook een ster van Nicola Yoon. Dit boek is ook een young adult in dezelfde schrijfstijl en het leest heel lekker weg. Madeline heeft een immuunziekte waardoor ze altijd geïsoleerd binnenshuis moet leven, omdat alles buiten haar ziek zou kunnen maken. Ze heeft dus alleen contact met haar moeder en een verpleegster en verder alleen online. Een levenslange, extreme lockdown dus. Dan komen er nieuwe buren naast hen wonen en Madeline wordt hopeloos verliefd op de buurjongen. Het is natuurlijk wachten op het moment dat ze uit het huis ontsnapt om hem te ontmoeten. En hoe ziek gaat ze dan worden? Eerlijk gezegd vermoedde ik al halverwege het boek dat er iets niet klopte en ik bleek gelijk te krijgen aan het einde. Alles bij elkaar vond ik het wel een makkelijk weglezend boek, terwijl het onderwerp toch best zwaar is. Het boek is ook verfilmd onder de Amerikaanse titel Everything, everything (die ik eigenlijk beter vind dan de Nederlandse titel). Ik zou die film ook nog graag willen zien, maar staat natuurlijk weer niet op Netflix, zucht.

Gelezen boeken in november 2021

14 boeken en een stripboek joeg ik er doorheen deze maand. Lezen is voor mij vluchten naar een andere wereld en dat had ik hard nodig de afgelopen maand. Qua genres schoot het enorm heen en weer van young adult, naar historische romans, feelgood en gewone romans.

Wolkenstad – Anthony Doerr

Anthony Doerr is de auteur van het bekroonde Als je het licht niet kunt zien. Wolkenstad is totaal anders en het duurt ook even voor je in het verhaal zit en de onderlinge verbanden begint te zien. Er zijn vijf verhaallijnen met in de hoofdrollen verschillende buitenbeentjes. Anna en Omeir in de zestiende eeuw. Zeno en Seymour in onze tijd. En Konstance in de toekomst. Het verband tussen de verhaallijnen is een oud manuscript genaamd Wolkenkoekkoekstad met daarin het verhaal van een herder die in een vogel wil veranderen om de mythische stad in de wolken te kunnen bereiken. Het is mooi hoe het verhaal van Aethon (de herder) in alle verhaallijnen verder gaat. Ondanks dat het boek 600 pagina’s telt vond ik sommige verhaallijnen toch behoorlijk afgeraffeld. Vooral bij Konstance lijkt er wat informatie te ontbreken. Ondanks dat vond ik dat er toch veel mooie verbanden in het boek zaten en het is natuurlijk een ode aan de bibliotheek en aan verhalen.

Het eiland – Libby Page

Ook dit is een feelgoodboek en een bestseller. Dit boek sprak mij een stuk meer aan dan De roadtrip en de De theewinkel. Betere schrijfstijl, meer drama, betere spanningsboog. Of misschien gewoon het leven op een afgelegen Schots eiland. Lorna gaat na 22 jaar terug naar het Schotse eiland waar ze opgegroeid is, maar dat ze op haar 18e achter zich heeft gelaten. Ze heeft met niemand meer contact gehad, ook niet met haar jongere broer Jack en haar toen beste vriendin Sarah. Dus hoe gaan zij en haar tienerdochter Ella ontvangen worden? Er is natuurlijk de spanningsboog met de vraag waarom Lorna weg is gegaan. Dan is er de vraag hoe de gemeenschap haar ontvangt. De hoofdstukken vanuit het oogpunt van Lorna worden afgewisseld met die van haar schoonzus Alice, die van buitenaf komt maar al jaren een echte eilander is. Een mooi boek over hoe te overleven op een klein eiland en de onderlinge verhoudingen van de mensen.

De theewinkel vol geluk – Manuela Inusa

Dit vond ik helemaal een tegenvaller. Het idee van vijf vriendinnen die allemaal een winkel runnen in dezelfde straat is op leuk. Maar de schrijfstijl is heel simplistisch en de verhaallijn ontzettend voorspelbaar. Het is maar een dun boekje, dus in een paar uurtjes uitgelezen. Twijfel nog of ik de vervolgdelen wil gaan lezen.

De roadtrip – Beth O Leary

Tja, dit feelgoodboek wordt de hemel ingeprezen. Toch vond ik het niet per se heel geweldig; ik heb betere roadtripboeken gelezen. Het idee van twee exen die samen in een auto terecht komen is leuk, maar ik vond de reden waarom ze uit elkaar waren gegaan nogal zwak. En dan nog die ontzettend irritante Marcus. Ik had hem al lang gedumpt als vriend. Het boek is verder wel vlot geschreven, dat dan weer wel.

Sterrenvlucht – Brandon Sanderson

Ik ben best wel fan van Brandon Sanderson (Mistborn, Elantris), maar Sterrenvlucht is young adult en ik durfde het niet goed aan te schaffen, bang dat het tegen zou vallen na zijn boeken voor volwassenen. Het duurde een eeuwigheid voor de bibliotheek het boek eindelijk aankocht. Sterrenvlucht is een science-fiction roman en focust op Spensa die ondergronds leeft op een donkere planeet. Ze wil niets liever dan vliegenier worden, want dan kan ze de lucht en de sterren zien. Maar Spensa’s vader is – toen zij nog een kind was – neergeschoten als verrader en dat betekent dat Spensa eigenlijk geen recht heeft op een plaatsje bij de vliegopleiding. Het wordt haar heel lastig gemaakt. Het verhaal is op zich interessant, maar er zit wel heel veel technisch geneuzel in over ruimteschepen, wat mij niet zo boeit. Ook de opleiding valt een paar keer in herhaling. Wat Spensa in haar vrije tijd doet (ze vindt een kapot, vreemd ruimteschip) is eigenlijk interessanter. En dan is er nog de interactie met haar medeleerlingen. En het geheim van de aanvallers. Alles bij elkaar zeker een goed science-fiction boek. Ben ook benieuwd naar het vervolg.

Wacht op mij – Gayle Forman

Een tijd terug las ik Als ik blijf van Gayle Forman en dat vond ik een heel mooie young adult-roman. Blijkt die dus verfilmd te zijn (nog niet gezien) en er dus ook nog een vervolg. Dat is Wacht op mij. Dit keer niet bekeken vanuit de ogen van Mia, maar vanuit die van haar ondertussen ex-vriendje Adam. Ondanks het grote succes van zijn band, kan Adam de roem niet aan. En wat is er gebeurt tussen hem en Mia? Ze leken zo’n hecht stel. Tja, dit boek haalt het bij lange na niet bij Als ik blijf, dit is zo n emotionele rollercoaster met een origineel oogpunt. Daar kan dit boek nooit aan tippen. Toch is het ergens wel fijn om te weten hoe het nu met Mia gaat en ja ik heb ook wel te doen met Adam. Maar ergens was het misschien mooier geweest als dit alles aan onze verbeelding was overgelaten.

De verloren erfgenaam – Jennifer Lynn Barnes

Deel 2 van de serie na De Erfenis. Het hele verhaal is natuurlijk volslagen ongeloofwaardig, maar het leest lekker weg en ik vind het puzzelelement leuk. Eigenlijk vond ik de epiloog wel jammer, maar goed ik mag niet spoilen, haha. Het schijnt dat er nog een derde deel gaat komen. Wil ik dan ook nog wel lezen.

Alle sterren aan de hemel – Sarah Lark

De nieuwste Sarah Lark en het eerste boek van een trilogie. Alle bekende ingredienten zijn natuurlijk weer aanwezig: emigratie naar Nieuw-Zeeland, grote liefde, buitenechtelijke kinderen, driehoeksverhouding. Dit keer alleen geen schapenboerderij maar een paardenfokkerij. En hier was het de eerste wereldoorlog die roet in het eten kwam gooien. Ondanks dat sommige dingen wel voorspelbaar zijn als je andere boeken van Lark hebt gelezen, las het wel weer heerlijk weg. Ook vond ik het best interessant om over de inzet van paarden voor oorlogshandelingen te lezen (cavalerie) en over de cavalerie-school in Duitsland. Dus kom maar door met deel 2 en deel 3.

Crazy Cavia’s – Laurent Dufreney & Miss Prickly

Dit is een stripboek over cavia’s, dat ik kreeg van mijn vriendinnen, omdat ze het zo leuk vonden om op mijn cavia’s Fenno en Frido te passen toen ik op vakantie was. Het verhaal is natuurlijk bedoeld voor kinderen, maar ik vond het ook best amusant, omdat de karakters van cavia’s wel goed werden weergegeven: eten is primaire levensbehoefte nummer 1. Ook goed dat er achterin nog informatie over caviaverzorging is opgenomen. Het enige waar ik mijn vraagtekens bij zet is dat dat er in dit verhaal vijf mannetjescavia’s samen leefden. Mij is altijd geleerd dat dat eigenlijk niet goed gaat, tenzij het heel verdraagzame cavia’s zijn of ze altijd al samen hebben gezeten. En ze moeten een heel grote leefruimte hebben (dat was wel in het stripboek). In die zin hadden ze beter voor vrouwtjescavia’s kunnen kiezen.

Dochters van een nieuwe tijd – Carmen Korn

Dit boek gaat over vier Duitse vrouwen in de periode van de eerste wereldoorlog tot vlak na de tweede wereldoorlog. Op zich een interessant gegeven, maar het boek is helaas nogal afstandelijk geschreven, waardoor je niet echt meevoelt met de personages. Er worden ook een paar keer sprongen gemaakt in de tijd en het boek beslaat sowieso al een periode van ruim 25 jaar, dus dat helpt niet echt mee in het meeleven. Er zijn nog twee vervolgdelen, maar ik twijfel of ik die nog wil lezen.

Geef nooit op – Ellie Dean

Het derde deel in de 18-delige serie van Ellie Dean die zich afspeelt rondom de gasten in het pension van Peggy in het Engelse Cliffehaven ten tijde van de tweede wereldoorlog. Ook dit deel leest weer lekker weg en geeft tegelijkertijd veel informatie over het leven tijdens de oorlog. De 17-jarige Rita is een beetje een tomboy die graag bij de luchtmacht zou willen. Haar moeder is overleden, haar vader is opgeroepen voor de strijd en haar Italiaanse buren worden geïnterneerd, dus Rita staat er alleen voor. Ze slaat zich er best aardig doorheen voor zo’n jong meisje, terwijl haar situatie best hopeloos is.

De verhaallijn van Rita wordt afgewisseld met die van de bewoners van het pension, die ook al meedoen in de eerste twee delen. Van mij mogen ze rustig doorgaan met vertalen, het is een prettige mix van historische oorlogsroman met een vleugje feelgood, want zelfs tijdens de oorlog waren er lichtpuntjes te vinden.

Sophia’s Wens – Corina Bomann

Na Sophia’s Hoop, het tweede boek van de Kleuren van Schoonheid-trilogie van Corina Bomann. Het is duidelijk het tussendeel, waarin veel verhaallijnen voortkabbelen, maar nog niet tot een echte conclusie komen. Bomann heeft bij vlagen best een trage schrijfstijl en dat is hier ook weer. Toch leest het wel weer lekker weg, omdat het niet al te ingewikkeld is. Ik ben wel benieuwd hoe alles afloopt in deel 3, maar daar moeten we nog even op wachten.

List & Leugens – Leigh Bardugo

Waar ik de Grisha-trilogie van dezelfde auteur zo weg las, vond ik List & Leugens lastiger om in te komen. De Kraaien boeiden mij simpelweg minder dan Alina & co. Het is ook veel meer een klassieke schelmenroman, dan het fantasy-achtige van de Grisha. Toch speelt het boek zich wel af in dezelfde wereld en tijd. In de Netflix-serie Shadow & Bone zijn de verhaallijnen van de beide series zelfs gemixt. Dat is in de boeken dus niet. Omdat ik de serie al gezien heb, had ik al een aantal spoilers van wat er in dit boek ging gebeuren.

De honderd jaar van Lenni en Margot – Marianne Cronin

De 17-jarige Lenni en de 83-jarige Margot ontmoeten elkaar op de creatieve afdeling van het ziekenhuis waar ze allebei verblijven. Margot met hartklachten, Lenni is ongeneeslijk ziek (wat ze precies heeft wordt niet letterlijk beschreven in het boek, maar ik gok een vorm van kanker). Samen zijn ze 100 jaar en ze besluiten om een schilderij te maken van elk van die 100 jaar. Zo krijgen we dus hun levensverhalen te horen. Omdat Margot een stuk ouder is, natuurlijk wat meer van haar dan van Lenni. Hoewel Margot het ook niet makkelijk heeft gehad, vond ik het verhaal van Lenni toch wel heel schrijnend. Zo eenzaam, zo vol vechtlust en dan toch de strijd moeten verliezen.

Het boek heeft natuurlijk iets droevigs vanwege het naderende overlijden van de personages. En toch straalt er ook zoveel levenslust van de bladzijden en zijn de levensverhalen interessant. Echt wel een aanrader dit boek.

Het schuilhuis – Rachel van Charante

Een boek van een Nederlandse schrijfster, dat zich dan ook afspeelt in Nederland tijdens de tweede wereldoorlog. De 18-jarige Victoria is in het bos achter het huis van haar ouders aan het tekenen als er een vliegtuig neerstort. De Engelse piloot overleeft de crash, maar is gewond en moet verborgen worden. In een opwelling besluit Victoria hem te verbergen op de zolder van de schuur in de tuin van haar ouderlijk huis. Ondertussen stapelen de problemen zich natuurlijk op: de piloot wordt gezocht en heeft medische hulp nodig. Wie is er te vertrouwen? De ouders van Victoria hebben financiele problemen en denken die op te kunnen lossen door Victoria min of meer uit te huwelijken aan de rijke erfgenaam Robert. Maar is Robert wel te vertrouwen?

75 jaar later vertelt Victoria haar verhaal aan een journaliste.

Het historische stuk was beter dan de verhaallijn in deze tijd. Ik kon mij levendig voorstellen hoe lastig Victoria het moet hebben gehad. De verhaallijn in het heden was ook nogal afgeraffeld, alsof de schrijfster binnen een aantal woorden/pagina’s moest blijven. Ik begrijp wel dat ze de link heeft willen leggen tussen personages uit het verleden en het heden, maar wat er in deze tijd aan het licht komt is groot genoeg om een ander boek mee te vullen.

Toch vond ik het alles bij elkaar wel een fijn boek.

Gelezen boeken in oktober 2021

Nu het weer te vroeg donker is om ’s avonds nog in het bos te gaan wandelen (want dat mag nou eenmaal niet na zonsondergang en is ook veel te duister) neemt mijn leesradius weer toe. Deze maand dan ook weer 11 boeken gelezen.

Louis & Louise – Julie Cohen

Een interessant en tegelijkertijd ook wel wel moeizaam boek. Het boek wisselt twee verhaallijnen af die in principe over dezelfde persoon gaan. De ouders zijn hetzelfde, de vrienden (de tweeling Benny en Ally die een zeer grote rol spelen in beide verhaallijnen) zijn hetzelfde, de omgeving is hetzelfde. Beiden zijn biseksueel en hebben relaties met zowel mannen als vrouwen gehad. Maar in de ene verhaallijn is Louis een jongen/man en in de andere verhaallijn is Louise een meisje/vrouw. En dat genderverschil maakt hun levens anders en toch ook hetzelfde. Omdat in beide verhaallijnen dus dezelfde bijpersonages voorkomen, is het soms even schakelen hoe het nou ook alweer zat. Zo heeft Louise een dochter, maar heeft Louis geen kinderen. Louis heeft een boek gepubliceerd over een onderwerp waar Louise ook een boek over zou willen schrijven. In beide verhaallijnen ligt hun moeder op sterven, maar in de ene verhaallijn is hun vader er nog, terwijl die in de andere verhaallijn is verdwenen. In de ene verhaallijn is een belangrijk bijpersonage overleden, in de andere verhaallijn is diezelfde persoon nog springlevend. Ook vond ik de tussenstukjes over het opgroeien van Louis/Louise die steeds enkele jaren samen vatten wat minder geschreven, alsof ze er later nog tussen gepropt waren op aanraden van een redacteur. Het idee van het boek is natuurlijk heel erg origineel en in het verhaal komen veel dingen over gender en seksualiteit voor die nu spelen, maar ook vroeger al. Helaas wordt het mij gedurende het boek niet duidelijk of dit verhaal nu positief of negatief bedoeld is. Uiteindelijk hield ik er vooral een negatief gevoel aan over. En ik vermoed dat dat eigenlijk niet de bedoeling is geweest van de schrijfster.


Twee zusjes – Kristin Hannah

Ook dit boek stond in de minibieb van mijn ouders. Na De Nachtegaal, De Wintertuin en De Vier Windstreken leek dit boek wel geschreven door een totaal andere schrijfster. Ik herkende er weinig tot niets in van haar latere werk. Twee zusjes gaat over twee halfzussen met een leeftijdsverschil van zeven jaar. Ze hebben dezelfde moeder, maar verschillende vaders. Ze hebben een moeilijke jeugd gehad en hebben nu een totaal ander leven en weinig contact. Meghann (wat een hoop overbodige letters in deze naam) is een rijke en succesvolle echtscheidingsadvocatie, Claire woont en werkt op een camping en heeft een dochtertje van vijf jaar oud. Claire besluit vrij halsoverkop om te trouwen en Meghann vindt dit heel onverstandig en probeert haar van dit huwelijk te weerhouden. Dit alles zou al genoeg zijn voor een prima feelgoodverhaallijn met wat drama van hun jeugd erin verwerkt. Maar halverwege het boek slaat de toon ineens om en wordt Claire ernstig ziek en zwabbert het verhaal ineens alle kanten op en neemt de ongeloofwaardigheid sterk toe. Vooral dit contrast tussen de twee verhaalhelften werkte niet voor mij. Het was te veel voor één boek. Ook heb ik mij erg geërgerd aan de loze stukken tussen Meghann en haar psychologe. Om de één of andere reden komen psychologen in boeken op mij altijd over als onbekwame geldkloppers. Zo ook hier.


De Maneschijn sonate – Corina Bomann

De schrijfstijl van Corina Bomann leest heerlijk weg en dat geldt ook voor dit boek met een verhaallijn in het heden en eentje in het verleden. Het boek speelt deels op Sumatra en ik vond het verrassend hoe open daar met relaties werd omgegaan. Ook gaat het boek over twee vioolspelende wonderkinderen die dezelfde viool in hun bezit hebben gehad; Rose en Helen. Wat is het verband tussen deze twee vrouwen en wat is er met hun gebeurd? Een eeuw later krijgt Lilly de viool op een mysterieuze manier in handen en ze probeert de geschiedenis van de viool en de twee wonderkinderen te achterhalen. Op zich interessant, maar de zoektocht hangt wel van heel veel toevallige ontmoetingen en vondsten aan elkaar. Ook wordt er meerdere keren gebruik gemaakt van rampen om bepaalde personages om het leven te laten komen. Daarnaast is de titel van het boek de naam van het muziekstuk wat bij de viool zit. Maar uiteindelijk wordt de componist van dit muziekstuk niet achterhaald. In dit zin had het boek beter iets met viool in de titel kunnen krijgen.

Welkom bij Hotel Flanagans – Asa Hellberg
De dochters van Hotel Flanagans – Asa Hellberg

Asa Hellberg is een Zweedse schrijfster en haar blog is helaas in het Zweeds, dus ik kan het niet lezen. Haar boeken zijn in het Nederlands vertaald en daardoor wel leesbaar voor ons. Het zijn feelgood-boeken en ze lezen lekker weg. In Hotel Flanagans is het net goede tijden, slechte tijden. Overlijdens, nieuwe eigenaren, geldproblemen, problemen met familieleden, relatieproblemen, arme mensen op zoek naar een beter leven, discriminatie vanwege huidskleur, buitenechtelijke kinderen, kinderen die niet aan de verwachtingen van hun ouders voldoen. Het zit allemaal in deze boeken, die zeer geschikt zijn voor de fans van Lucinda Riley en Corina Bomann.


Eindeloos dichtbij – Jenny Colgan

Deel 3 van de Schotland-serie van Jenny Colgan. De Schotland-serie spreekt mij meer aan dan de Bakkerij-serie. In dit boek ruilen de Londense Lissa en de nuchtere Schotse Cormac – beiden verpleegkundigen – van huis en baan. Per mail en later per app wisselen ze gegevens uit over hun patiënten en hun belevenissen. Ze hebben elkaar echter nooit ontmoet. Natuurlijk valt te voorspellen dat ze gevoelens voor elkaar krijgen. Maar dit boek gaat ook over posttraumatische stressstoornis. Ook bevat het situaties waarin de verpleegkundigen belanden met hun soms erg vreemde patiënten. Natuurlijk komen ook de personages uit de voorgaande delen nog een keer voorbij. Helaas zitten er weer een paar ongeloofwaardige stukjes in (daar is Colgan nogal goed in), maar overall vind ik deze serie toch wel een heel stuk beter dan de kleine bakkerij-serie.


De laatste brief – Sarah Blake

Om heel eerlijk te zijn vond ik dit een vrij saai boek. Het speelt aan het begin van de tweede wereldoorlog, als Amerika nog geen deel neemt aan de oorlog. Alleen de verhaallijn over radiojournaliste Frankie is echt interessant; zij geeft commentaar tijdens de Blitzkrieg en reist later in het boek per trein door Frankrijk om namen en verhalen van vluchtende mensen (vooral veel Joodse mensen) vast te leggen. Dat is dan ook de enige reden dat ik het boek heb uitgelezen. De andere personages wonen in een dorpje ergens aan de kust van Amerika. Met Emma en Wil had ik alleen maar medelijden: waarom kan niemand die arme Emma gewoon eerlijk vertellen wat er met haar man is gebeurd? Iris vond ik ook maar een aparte vrouw, haar baan als hoofd van het postkantoor lijkt me dan weer wel tof. Als ik in de jaren veertig had geleefd, had ik die baan wel willen hebben. Het boek eindigt eigenlijk voor niemand echt vrolijk en daardoor lijkt het verhaal ook niet echt af. En nee, de oorlog is ook nog niet voorbij aan het einde van het boek, maar nu is het net alsof je de eerste afleveringen van een serie hebt gekeken die door geldgebrek nooit afgemaakt is.


Tegen beter weten in – Charlotte de Monchy

Dit boek vond ik in de minibieb van mijn ouders. Het is een feelgoodboek van een Nederlandse schrijfster. Ik had nog nooit een boek van haar hand gelezen, maar de achterkant maakte mij nieuwsgierig. Het boek is inderdaad een typisch feelgoodboek; aan het begin kun je al voorspellen welke vrouw met welke man gaat eindigen. Wel leest het boek heerlijk weg en sprak de omgeving (een afgelegen dorpje in Canada) mij aan; zo gingen de personages bijvoorbeeld kajakken. Ook bevatte het boek dialogen met veel humor, iets wat ik wel eens mis in andere boeken. Bij dit boek toverden de dialogen regelmatig een glimlach op mijn gezicht, dus dat is een pluspunt tijdens het lezen. Het boek doorgegeven aan mijn moeder die naar eigen zeggen in een feelgood-lees-periode zit en daarna gaat het weer in de minibieb; op zoek naar nieuwe lezers.


Het huis in Kreis Pinneberg – Rhidian Brook

Let op: spoilers!

Dit is het boek waar de film The Aftermath op is gebaseerd die ik vorige maand heb gezien. De auteur – Rhidian Brook – schrijft normaal filmscenario’s en dit boek is dan ook geschreven met de wetenschap dat een verfilming in zicht was. Toch zijn er een paar opmerkelijke verschillen tussen het boek in de film. Zowel boek als film spelen zich af in Hamburg, net na de oorlog. De Britse kolonel Lewis is verantwoordelijk voor de wederopbouw van de stad en toont veel begrip voor de overgebleven, veelal dakloze Duitse inwoners van de stad. In 1946 komen zijn vrouw en zoon ook in Hamburg wonen en wordt er een huis gevorderd van de overwonnen Duitsers. Dit is echter een groot landhuis, dat bewoond wordt door de voormalig architect Lubeck en zijn dochter. Lewis neemt het besluit dat het huis groot genoeg is om te delen en laat de man en zijn dochter bij hen inwonen. Dit gegeven van een huis delen is gebaseerd op de ervaringen van Brooks grootvader, die met zijn gezin zo’n vijf jaar een huis heeft gedeeld met het Duitse gezin van wie het huis eigenlijk was. De situatie in het boek is waarschijnlijk wel een stuk dramatischer gemaakt. Zowel het Britse gezin als het Duitse gezin heeft een groot verlies geleden. De oudste zoon van Lewis en zijn vrouw Rachael is omgekomen tijdens een bombardement en dit verdriet (en Lewis jarenlange afwezigheid) werpt een grote schaduw over hun huwelijk. Lubeck is zijn vrouw verloren, eveneens bij een bombardement en heeft een zeer moeizame relatie met zijn tienerdochter Frieda. In de film hadden Lewis en Rachael slechts één kind; de omgekomen Michael. In het boek is er echter nog een jongere zoon – Edmund – die mee naar Duitsland komt. In het boek is er ook nog een verhaallijn over een groep weeskinderen (hun ouders zijn omgekomen tijdens de bombardementen op Hamburg, waarbij ook Lubecks vrouw is gestorven) die probeert te overleven in de puinhopen van het platgebombardeerde Hamburg. Ook deze weeskinderen komen niet voor in de film. In het boek sluit Edmund vriendschap met deze weeskinderen, dus vermoedelijk is hij daarom uit de film geschreven. De verhaallijn van Lubecks dochter Frieda is wel overeind gebleven: zij hangt eigenlijk nog steeds het naziregime aan (ze heeft ook nooit veel anders meegekregen en mist haar moeder) en weet niet goed wat ze met haar leven moet doen. Tja, Rachael mist Lewis, Lubeck mist zijn vrouw, dus wat er tussen hun gebeurt is vrij voorspelbaar.

Hoewel ik het boek niet heel prettig vond weglezen, is het wel interessant. Veel boeken over de oorlog stoppen op het moment van de bevrijding, maar toen ging alles natuurlijk niet meteen goed. Ik kon me zowel de reacties van de Britten als van de Duitsers best voorstellen. Uiteindelijk drukt het boek vooral de waanzin van oorlog uit en wat het doet met mensen aan welke kant ze ook stonden. Dat vond ik beter over gebracht in het boek, dan in de film. De film laat wel beelden zien van het platgebombardeerde Hamburg, maar focust toch vooral op de relaties tussen de mensen in het huis. Het boek heeft meer verhaallijnen en laat daardoor meer zien.


Dit leven is van jou – Tatiana de Rosnay

Tatiana de Rosnay is vooral bekend geworden door Haar naam was Sarah, wat ik een mooi en verdrietig boek vond. Toch heb ik nooit andere boeken van haar gelezen, tot deze. Om heel eerlijk te zijn vond ik een heel vreemd boek, met een deels heel ongeloofwaardige verhaallijn. Het is niet zo dik, dus ik heb het wel uitgelezen, maar ik had er iets anders van verwacht. Zo had ik meer willen weten over het leven van de dakloze vrouw Celestine, voor ze dakloos werd. Maar wat dat betreft laat De Rosnay haar lezers op hun honger zitten. We komen veel meer te weten over het andere hoofdpersonage, de 18-jarige Martin. Zijn vader is rijk maar ongeïnteresseerd, zijn moeder is overleden. Martin raakt bevriend met Celestine, maar vanaf het moment dat Celestine op sterven ligt en wensen gaat vervullen van Martin wordt het verhaal totaal ongeloofwaardig en ontspoord het ook in mijn ogen. Jammer, want er had meer uit dit concept gehaald kunnen worden in mijn ogen.


Winter in de kleine bakkerij – Jenny Colgan

Het laatste en eigenlijk onnodige derde deel van de kleine bakkerij-serie. Polly twijfelt en twijfelt en twijfelt over alles, vooral over haar relatie met Huck. Haar vriendin doet iets ongelooflijks stoms. Dan zijn er nog Polly’s treurige moeder en haar onbekende vader. Kortom, alles kabbelt weer voort, het leest best lekker weg, is hier en daar ongeloofwaardig en alles komt aan het einde goed, want feelgood. En toch nog even een kritische noot: Polly en Huck wonen in een vuurtoren. Nu heb ik op Texel de vuurtoren beklommen en die lijkt mij echt totaal ongeschikt voor bewoning. De verdiepingen zijn daarvoor echt te klein. En ik denk niet dat de vuurtoren in het boek veel groter zal zijn dan die van Texel. Het is een soort van extreem onhandig Tiny House.

Gelezen boeken in september 2021

Het boek van verloren namen – Kristin Harmel

Dit boek gaat over de oorlog en qua onderwerp leek het een beetje op Noem geen namen van Astrid Sy, wat ik eerder dit jaar las. Alleen speelt dit boek in Frankrijk en niet in Nederland. Maar in beide boeken gaat het over de redding van joodse kinderen. De joodse Eva vlucht met haar moeder vanuit Parijs naar een dorpje in Zuid-Frankrijk (vrije zone) waar ze terecht komt bij een verzetsgroep. Eva blijkt een groot talent te hebben voor het maken van vervalste persoonsbewijzen en dit doet ze voornamelijk voor joodse kinderen, maar ook voor neergestorte piloten en anderen. Zij gaan allemaal naar het neutrale Zwitserland. Ondertussen heeft Eva vaak ruzie met haar (nogal eenzijdig denkende) moeder, is haar vader afgevoerd naar een onbekende bestemming en wordt ze verliefd op een niet-joodse man. Ook maakt ze zich zorgen over de verloren identiteit van de kinderen en daarom bedenkt ze een code om de namen te bewaren in een boek – vandaar dus de titel van het boek. Fijn geschreven boek.

Het boek van gevonden voorwerpen – Lucy Foley

Oeps, ik denk dat ik dit boek al 2x verlengd had voor ik eindelijk eens ging lezen en toen las ik het zo’n beetje in 1x uit. Het boek leest prettig weg en kent een grote spanningsboog: waarom werd Jane als baby afgestaan door haar biologische moeder? Haar dochter Kate zoekt het antwoord op deze vraag na de onverwachte dood van Jane. Het verhaal gaat langs twee wereldoorlogen en verder spelen diverse kunstvormen een grote rol. Omdat het boek in de jaren 80 speelt, gaat de communicatie nog per brief en telefoon. Het gaat ook over kinderen die niet aan de verwachtingen van hun ouders voldoen. Mooi boek.

  • De vier windstreken – Kristin Hannah

De vier windstreken is het nieuwste boek van Kristin Hannah, van wie ik eerder dit jaar al De Wintertuin en De Nachtegaal las, beide heel goede boeken. Waar ik bij die twee boeken meteen werd meegezogen in het verhaal, duurde dat hier wat langer. Het boek speelt in de jaren dertig van de vorige eeuw in Texas tijdens de Dust Bowl, een langdurige periode van extreme droogte in enkele Amerikaanse staten. Elsa leeft met haar kinderen, man en schoonouders op een boerderij, maar door de aanhoudende droogte mislukken de oogsten, sterven de dieren, zijn er steeds stofstormen en is er voortdurend geldgebrek en honger. Veel mensen trekken naar de naastgelegen staat Californië, op zoek naar werk en een beter leven. De schoonfamilie van Elsa wil echter hun eigen stuk grond niet opgeven. Uiteindelijk vertrekken alleen Elsa en haar twee kinderen naar Californië, maar deze staat wordt overspoeld door vluchtelingen die op allerlei manieren uitgebuit worden. Lukt het Elsa om haar kinderen te beschermen en een beter bestaan op te bouwen?

Eigenlijk heersen er in dit boek, bijna een eeuw geleden dus ook al klimaatproblemen, zoals extreme weersomstandigheden. Daarnaast ontstaan de stofstormen, doordat de bovenlaag van de grond compleet kapot is geploegd door de hardwerkende boeren. En ook nu hebben we nog steeds te maken met stromen vluchtelingen overal ter wereld. Het is dus eigenlijk triest dat er bijna 100 jaar later nog maar weinig dingen verbeterd zijn…

  • Zomer in de kleine bakkerij – Jenny Colgan

Dit boek is het vervolg op de De kleine bakkerij aan het strand en de gebeurtenissen op het getijdeneiland kabbelen voort. De oude eigenaresse van de bakkerij overlijdt en haar erfgenaam wil de boel eens even flink komen veranderen, wat ten koste gaat van wat Polly heeft opgebouwd. Tja, ook dit boek leest wel lekker weg, maar toch heeft deze serie het niet voor mij. Ik vind veel dingen te ongeloofwaardig overkomen.

  • Obsidian – Jennifer Armentrout

Mwah, ik vond dit niet echt een heel geweldig boek. Het is een young adult-boek en het eerste deel van een maar liefst vijfdelige serie. Het leest op zich wel vlot weg, maar het boeide mij allemaal niet zo erg. Te veel high school-gezeur en die leeftijd ben ik toch wel ontgroeid. De hoofdpersoon verhuisd naar een dorpje waar buitenaardse wezens blijken te wonen die zich vermommen als gewone mensen. Natuurlijk wordt ze verliefd op zo’n wezen. Het boek was langdradig en deels ook wel voorspelbaar. Ik heb het een beetje scannend uitgelezen, maar heb geen behoefte om de vier vervolgdelen te lezen.

  • Storm rond het landhuis – Anne Jacobs

Na Het Landhuis het tweede boek in de serie over het Duitse landgoed Dranitz van Anne Jacobs (die bekend werd door de Weesmeisje-serie). De gebeurtenissen kabbelen voort in dit boek. Er wordt veel geruzied over de stukken grond rondom het landhuis. En dan zijn er alle familieperikelen en de liefdesrelaties. Het leest allemaal lekker weg en ondertussen kom je ook wat te weten over het leven in de voormalige DDR. In het eerste boek had je ook nog een historische verhaallijn die het boek extra interessant maakte, maar dat verhaal was af en daardoor heeft dit boek dit niet meer. Die historische verhaallijn maakte deel 1 wel spannend en die spanning mis ik dus in deel 2. Ik verwacht dat er ook nog een derde deel zal komen en die wil ik dan zeker nog wel lezen.

  • De aardbeiendief – Joanne Harris

De aardbeiendief is na Chocolat, Rode Schoenen en De zoetheid van perziken het vierde boek wat Joanne Harris schreef over Vianne Rocher en haar twee dochters Anouk en Rosette. Om heel eerlijk te zijn vind ik dit het zwakste boek van het viertal. Er gebeurd eigenlijk niet zoveel in dit boek; alleen het dagboek van de overleden Narcisse zorgt nog voor een beetje spanning. Verder is er veel herhaling en is het allemaal nogal traag. Misschien had Harris het bij drie boeken moeten laten, maar de echte fans zullen dit boek vast ook wel waarderen.

  • Om nooit te vergeten – Sarah Jio

Kailey staat op het punt om te trouwen, maar haar aanstaande echtgenoot is eigenlijk niet de liefde van haar leven. Deze man – Cade – is verdwenen. Tot hij op een dag voor haar neus staat. Hij blijkt als dakloze op straat te leven, ziet eruit als een zwerver en lijdt aan geheugenverlies. Kan Kailey hem nog redden? En wat dat betekent dat voor haar nieuwe relatie en haar aanstaande huwelijk?

Sarah Jio heeft met dit boek een achtergrondverhaal willen schrijven voor de vele daklozen in Amerika. Het boek roept natuurlijk een bepaalde spanningsboog op: wat is er mis gegaan in het leven van Cade? Maar het leunt ook wel erg op uitvergrote emoties. Kailey pikt wel heel erg veel van Cade, zowel in het verleden als in het heden. Daarnaast komt haar nieuwe relatie er maar bekaaid af en wordt er wel erg veel schuld afgewenteld op de voormalige zakenpartner van Cade.

Ondanks de vaak zware onderwerpen lezen de boeken van Sarah Jio wel altijd lekker weg en dat geldt zeker ook voor dit exemplaar.

Val en Verlossing – Leigh Bardugo

Dreiging en Duisternis – Leigh Bardugo

Na het eerste deel Schim en Schaduw, zijn dit het tweede en derde boek van de Grisha-trilogie van Leigh Bardugo. Van het eerste boek – het is wel gemixt met de boeken van de Kraaien van dezelfde auteur – draait nu de serie Shadow & Bone op Netflix. De Grisha-trilogie is fantasy voor young adults van de bovenste plank. Als tiener heb ik heel veel fantasy gelezen, later ebde mijn belangstelling voor dit genre steeds meer weg. Maar dit is zeker het beste wat ik sinds jaren op het fantasy-vlak heb gelezen. Ik ga verder niet spoilen, ga het maar lekker zelf lezen. Of de serie kijken. Beiden de moeite waard.

Gelezen boeken in augustus 2021

In augustus had ik een beetje een leesdipje, want ik las heel weinig voor mijn doen; slechts zeven boeken. Twee daarvan waren recensie-exemplaren, dus die heb ik al uitgebreid behandeld.

Dit waren:

Zonnebloemzussen – Martha Hall Kelly

Het Koetshuis – Karin Quint

Verder las ik:

Fin & Rye – Harry Cook

Harry Cook schreef het boek dat hij zelf had willen lezen als tiener die ontdekt dat hij op jongens valt. Het is een Young Adult-boek en het leest lekker weg, hoewel ik de dialogen soms een beetje zwak vond: “Ik houd van jou” en dan als antwoord: “Ik ook van jou.” En zulke herhalingen kwamen vaker terug.

Het verhaal speelt zich af in Australië. Fin en Rye zijn twee doodnormale jongens die toevallig op jongens vallen. De alleenstaande, alternatieve moeder van Rye vindt dit prima; ze wil gewoon dat haar zoon gelukkig is. De ouders van Fin daarentegen vinden het helemaal niets. Ze zijn gelovig en denken dat ze hun zoon kunnen “genezen” van zijn geaardheid. Nadat Fin voor het eerst met een jongen heeft gezoend verhuizen ze meteen naar een andere stad. Hier komt Fin op dezelfde school terecht als Rye en ze vallen als een blok voor elkaar. Fins ouders vinden het een drama en zenden hun zoon naar conversietherapie: een therapie gericht op voorschriften uit de bijbel die moet leiden tot de “uitdrijving” van Fins “foute voorkeuren” en tot zijn “genezing”.

Als atheïst heb ik nogal moeite met het denkbeeld van de ouders van Fin en het bijzonder de conversietherapie (die heel triest is voor de betrokken jongeren, maar ook bijna lachwekkend overkomt op een niet (zwaar) gelovige). Wat moeten wij nu nog met ruim 2000 jaar oude voorschriften uit de bijbel? De wereld is veranderd, het tijdsbeeld is veranderd en dat is niet meer dan normaal na 2000 jaar. Ongetwijfeld bestond er toen ook al liefde tussen mensen van hetzelfde geslacht en daar is wat mij betreft echt helemaal niets mis mee. Liefde is liefde in mijn ogen en je doet er niemand kwaad mee als je als vrouw van een vrouw of als man van een man houdt.

Daar komt nog bij dat zowel Fin als Rye (en ook hun vrienden June en Poppy) heel normale tienerjongens zijn. Het zijn in mijn ogen leuke jongens: hebben een goede band met hun ouders (ja, Fin aanvankelijk ook), zijn sociaal, hebben hobby’s, komen goed mee op school, hebben een fijn karakter. Al die dingen lijken mij veel belangrijker aan je kind en zijn of haar partner dan of hij op meisjes of jongens valt.

Cook heeft met dit boek niet alleen een mooi liefdesverhaal geschreven, maar eigenlijk zouden juist alle ouders van anders geaarde tieners dit boek ook moeten lezen om de boodschap te begrijpen dat je kind goed is zoals het is.

De kleine bakkerij aan het strand – Jenny Colgan

Tja, feelgood van de bovenste plank. Een leuke roman om eens te lezen – het leest vlot weg -, maar ik werd er niet heel enthousiast van. Colgans andere serie – die met de boekenbus – spreekt mij meer aan. In dit boek vind ik het bakkerij-gedeelte een beetje ongeloofwaardig overkomen. Volgens mij zijn bakkers de halve nacht in touw om alle producten te bakken en deze vrouw doet het in twee uurtjes ofzoiets? Kan bijna niet. En dat haar nieuwe love-interest al na een half “verkeerd” woord vertrekt, vond ik ook maar slappe hap. Verder houd ik niet van extreem rijke mensen die met geld kunnen smijten en die komen dus voor in dit boek. Wat ik dan weer wel een leuke toevoeging vind zijn de recepten achterin het boek.

Wild – Cheryl Strayed

Dit waargebeurde verhaal is het verslag van de 1700 loodzware kilometers die de dan 26-jarige Cheryl Strayed aflegt over de Pacific Crest Trail in het westen van de Verenigde Staten. Als wandelaar met de wens om ook nog eens een Lange Afstand Pad te lopen vond ik het een mooi boek. Hoewel het landschap, de wilde dieren en de zwaarte van de trail absoluut niet te vergelijken zijn met een willekeurige LAW in Nederland, zal elke wandelaar toch dingen herkennen. De pijn aan voeten en andere lichaamsdelen. Verkeerde wandelschoenen. Honger en dorst. Verdwalen ondanks markeringen. De ontmoetingen met andere wandelaars.

Daarnaast is Strayed iets minder zwaar op de hand dan Raynor Winn, waarvan ik eerder dit jaar Het Zoutpad las. Ook een mooi en waargebeurd wandelverslag, maar ik herkende mezelf een beetje meer in Strayed dan in Winn. Misschien omdat ze jonger is, ondanks dat ze ook al genoeg levenservaring op heeft gedaan. Of omdat ze Amerikaans is. Wie zal het zeggen. Voor elke wandelaar of avonturier vind ik dit wel een aanrader. Ik wil nu ook nog de gelijknamige film zien, maar blijkbaar staat die op dit moment niet op Netflix (streamingsdiensten, zucht).

Schim en Schaduw – Leigh Bardugo

Na het bekijken van de eerste drie afleveringen van de serie Shadow & Bone op Netflix werd ik toch nieuwsgierig naar de boeken. In de Young Adult fantasy wereld zijn de boeken van de Amerikaanse schrijfster Leigh Bardugo al een hele tijd heel erg hot. Dus ondanks dat mijn afstudeerscriptie over Young Adult in het genre fantasy gaat, ben ik nogal late to the party. Het eerste boek van de Grisha-trilogie las ik in een avond uit. Waarom heb ik Bardugo niet eerder ontdekt? Wat maakt dit boek nu zo goed? Het begint midden in de actie. Het heeft een originele wereld, gebaseerd op de geschiedenis van Rusland, de karakters zijn tof. De Vlakte is oprecht eng. De personages zijn interessant en grijs (dus niet heel zwart of heel wit). Hoofdpersoon Alina heeft veel moeilijke, maar interessante keuzes te maken. Nu wil ik vooral nog veel meer Bardugo lezen. En de serie afkijken.

Zomerloof – Jackie van Laren

Na Lentegroen het tweede deel van de Onder de bomen-serie van Jackie van Laren. Waar ik het eerste deel best lekker weg vond lezen, vond ik dit deel nogal langdradig en vaak in herhaling vallend. Sylvie en Freek draaien eerst als twee verliefde pubers rondjes om elkaar heen. Hun gedachten zijn ook bijna puberaal. Ties, de 12-jarige dochter van Sylvie, komt bijna volwassener over in haar relaties dan haar moeder. Er komen nog twee boeken, maar het verhaal is misschien te dun om vier boeken te vullen. Om nog wat spanning in het verhaal te brengen zijn er de criminele ontwikkelingen, maar ook die zijn niet echt verrassend te noemen. Een beetje slimme lezer wist natuurlijk al lang waar dat drugsafval vandaan kwam.

Omdat ik nu wel wil weten hoe het afloopt, zal ik het herfst- en het winterboek ook nog wel ooit lenen (ze moeten nog verschijnen) bij de bibliotheek, maar in dit genre zijn er zeker betere boeken.

Gelezen boeken in juli 2021

Ik dacht dat ik in juli niet zoveel gelezen had, maar het zijn toch nog negen boeken. Allemaal geleend van de bibliotheek. Ik ben zo blij dat de bibliotheek bestaat, dat ik het niet eens erg vond dat mijn abonnementsgeld deze maand werd afgeschreven. De meeste boeken speelden in de tweede wereldoorlog; blijkbaar was ik in de stemming om dat soort boeken te lezen.

Lieve Edward – Ann Napolitano

De 12-jarige Edward overleefd als enige passagier het neerstorten van een vliegtuig. Alle andere passagiers – ook zijn ouders en zijn drie jaar oudere broer – komen om het leven.

Het boek gaat wisselend over hoe het leven voor Edward verder gaat na de crash. Verder is er een verhaallijn over het verloop van de tragische vlucht, die uit het oogpunt van verschillende passagiers wordt bekeken. Ergens is dit verdrietig, omdat je als lezer dan al weet dat al die mensen dood zijn gegaan. Toch vond ik deze verhaallijn eigenlijk interessanter dan die van Edward.

Edward blijft namelijk heel vlak. Dat ligt deels aan de schrijfstijl en deels aan zijn karakter. Eigenlijk neemt hij nauwelijks eigen beslissingen, hij doet braaf alles wat de tante en oom die hem in huis nemen voor hem besluiten en hij volgt zijn buurmeisje in alles. Ik had in die zin wel wat meer ontwikkeling in zijn karakter verwacht, maar ondanks dat hij aan het einde van het boek een jaar of 18 is, vind ik hem dan nog steeds heel vlak.

Op een bepaald moment blijkt dus dat veel nabestaanden van de andere passagiers Edward brieven hebben geschreven, vandaar ook de titel van het boek. Maar het is eigenlijk niet Edward zelf die beslist wat hij met al deze verzoeken moet doen, maar zijn vriendin Shay. En Edward doet braaf wat zij zegt.

Dus eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik nou van dit boek moet vinden. Het krijgt heel goede recensies en ik denk eigenlijk dat ik er gewoon meer van had verwacht.

Terwijl Parijs sliep – Ruth Druart

Een boek over de gevolgen van gebeurtenissen in de tweede wereldoorlog. In de eerste plaats ben je goed of ben je fout als je indirect voor de Duitsers werkt. De Franse Jean-Luc werkt bij de Franse spoorwegen en draagt dus indirect bij aan de transporten van Joodse mensen naar de concentratiekampen. Op een dag zijn er problemen met een transport en weet een moeder haar baby in de armen van Jean-Luc te drukken. Jean-Luc en zijn min-of-meer vriendin Charlotte besluiten met de baby – Samuel/Sam – naar het buitenland te vluchten en komen uiteindelijk in Amerika terecht.

Acht jaar na de oorlog blijkt echter dat Samuels ouders de oorlog overleefd hebben en ze willen hun kind terug… Samuel is ondertussen een totaal Amerikaans jongetje geworden dat Sam genoemd wordt. En wie heeft er nu meer recht op dit kind? Zijn getraumatiseerde biologische ouders? Of zijn adoptie-ouders die zijn leven gered hebben, maar die nu beschuldigd worden van ontvoering? En belangrijker nog (en dat wordt dus in het boek nogal over het hoofd gezien) wat wil Sam eigenlijk zelf?

Ik vond dit een interessant boek, dat vanuit meerdere perspectieven geschreven is. Voor beide ouderparen waren genoeg argumenten te vinden waarom ze recht hadden op de jongen. Sam zelf wordt niet altijd even aardig behandeld in dit boek, alsof hij een ding is in plaats van een zelfstandig denkend mens. Ik denk uiteindelijk ook dat Sams keuze het belangrijkste is.

De Nachtegaal – Kristin Hannah

Dit boek stond al een tijdje op mijn verlanglijstje en nu eindelijk gelezen. Het tweede boek dat ik las van deze schrijfster, eerder las ik De Wintertuin; ook heel mooi. Ook dit boek gaat over de tweede wereldoorlog en speelt in Frankrijk. Het boek gaat over de lotgevallen tijdens de oorlog van twee zussen (met een vrij groot leeftijdsverschil) met de achternaam Nachtegaal (in het Frans). Er gebeurt heel veel in dit boek, veel heftige dingen ook. Ik ga geen spoilers geven; je moet het zelf maar lezen. Maar het is wel heel mooi geschreven.

Aan het einde komt er iets in terug wat te vergelijken is met de situatie in Terwijl Parijs sliep ; de oudste zus Vianne neemt het jonge zoontje van haar Joodse vriendin in huis, als zij gedeporteerd wordt. Ook dit jongetje wordt na de oorlog bij haar weggehaald om opgevoed te worden door een ver Joods familielid. Net als bij Sam uit het andere boek wordt hier ook geen enkele rekening gehouden met de gevoelens van het kind zelf. Dit vond ik best wel heftig.

Noem geen namen – Astrid Sy

Ook dit boek van een Nederlandse schrijfster gaat over het redden en verbergen van Joodse kinderen in de tweede wereldoorlog, maar dit boek speelt niet in Frankrijk, maar in Nederland. Vanuit het Joodse weeshuis in Amsterdam zijn enkele honderden kinderen gered van deportatie. Een groep van niet-Joodse studenten speelden hierin een rol: zij regelden (onderduik)adressen voor de kinderen en brachten ze weg (meestal per trein). Het boek is dus op waarheid gebaseerd en de belevenissen van echt bestaande mensen zijn erin verwerkt, hoewel de schrijfster er voor heeft gekozen om ze andere namen te geven, zodat ze zelf hun karakters uit kon diepen. Astrid Sy heeft tien jaar onderzoek gedaan voor dit boek gepubliceerd werd. Ik vond het een interessant, maar ook heel heftig boek. Er staat ook letterlijk in dat er voor elk kind dat gered werd, zeker tien andere kinderen wel werden gedeporteerd. En kinderen in de basisschoolleeftijd hadden sowieso geen enkele kans om te overleven in de concentratiekampen; zij werden allemaal direct vermoord. Iets wat ik nog altijd niet kan begrijpen: wat hebben minderjarige kinderen verkeerd gedaan en hoe kun je daaraan meewerken?

Het boek geeft dus een interessante inkijk in hoe dit in zijn werk ging. Zowel bezien vanuit de ogen van een student als vanuit de ogen van een Joodse kinderverzorgster die in het weeshuis werkte.

Een heftig boek, maar wel goed geschreven. Als dit boek – het is waargebeurd en van een Nederlandse auteur – wel op de literatuurlijst mag, vind ik dit absoluut een goede aanrader om te lezen voor de lijst.

Alleen op avontuur – Lidewij Noord

Een dun boekje over wandelen en of vrouwen alleen dat wel veilig kunnen doen. Eerlijk gezegd vond ik het een beetje tegenvallen. Er wordt enorm veel geciteerd uit andere boeken, vooral uit Wild dus ik kan beter dat boek gaan lezen (ligt nu klaar bij de bibliotheek, dus in augustus). Het is ook niet echt een lopend verhaal, maar meer een samenraapsel van anekdotes en dus citaten van anderen. Ik vind het niet echt een aanrader.

Jennifer Donnelly – De Theeroos

Een dikke pil over het leven Fiona, een meisje uit een Engelse arbeiderswijk ten tijde van Jack the Ripper die uiteindelijk naar New York vertrekt om haar fortuin te zoeken. Het boek las best lekker weg, maar er zijn betere boeken in dit genre. Ik vond dat Fiona ineens wel heel snel heel veel geld verdiende en datzelfde gebeurde met haar ex-vriendje in Londen. Beetje ongeloofwaardig. Er is blijkbaar ook nog een vervolg, maar dat laat ik voorlopig even liggen; er zijn andere boeken die ik liever wil lezen.

Stemmen aan het front – Aimie K. Runyan

Ook dit boek gaat over de oorlog, maar dan over de eerste wereldoorlog. Ruby – ik heb helaas heel vervelende associaties met deze naam, dus had mede daardoor problemen met de hoofdpersoon – is een jonge Amerikaanse vrouw uit een gegoede familie die werkt als telefoniste. Het leger in Europa komt mannen tekort en besluit vrouwen in te zetten als telefonist. Ruby meldt zich aan en gaat dus als vrouwelijke militair naar Europa.

Ik vond het boek interessant, omdat het gaat over de vrouwenemancipatie en de maatschappelijke veranderingen aan het begin van de twintigste eeuw. Maar het boek is een tikje saai geschreven; het lijkt vaak een opsomming van feiten en de hoofdpersonen zijn ook heel erg braaf; pas aan het einde van het boek doet Ruby iets onverwachts.

Roadtrip

Roadtrip – Graeme Simsion & Anne Buist

Roadtrip is het vervolg op Camino. Zelfde hoofdpersonen, andere wandeling. Als wandelaar vond ik dit een heerlijk feelgood-boek wat prima in mijn straatje past en het las heel vlot weg; ik had het in een avond uit. Wel vond ik dat het verhaal een paar keer in herhaling valt en dan had ik zoiets van: nu weet ik het wel. Er zaten ook wel een aantal passages in die ik nogal zeurderig vond overkomen. Waarschijnlijk komt dit door het feit dat het boek is geschreven door twee auteurs. Waar in Camino ook een heleboel andere wandelaars hun pad kruisen, is het op deze route heel rustig. Dus beleven we nu de verhalen van de mensen waar ze bij overnachten.

Gelezen boeken in juni 2021

Ik heb best veel boeken gelezen in juni en de genres sprongen weer alle kanten op. In ieder geval veel boeken waarin bibliotheken of boekwinkels in wat voor vorm dan ook voor kwamen.

Ik begon al in mei aan dit dikke boek, maar las het pas in juni uit. De Schemering en de Dageraad is het vierde boek dat Ken Follett over het fictieve middeleeuwse stadje Kingsbridge (Engeland) heeft geschreven, maar chronologisch komt het voor de overige drie andere boeken. Overigens is dit één van de weinige boeken die ik echt zelf gekocht heb of nou ja van de boekenbon die mijn kerstpakket vormde. Ik vind deze serie echt geweldig, heerlijke historische romans. In ieder boek heb je drie of vier hoofdpersonages; iemand uit de adelstand, iemand uit het gewone volk (meestal een heel slim iemand die zijn/haar tijd ver vooruit is) en iemand uit de geestelijkheid. Je volgt die personages dan gedurende enkele tientallen jaren van hun leven. Natuurlijk gaat het leven van de personages niet over rozen; de dood is in alle hoeken, ze trouwen met de verkeerde partners, er zijn buitenechtelijke kinderen, verboden relaties, standsverschillen, ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en er is altijd wel ergens een oorlog of een andere ramp. Dit boek begint meteen met een vikingaanval en gaat daarna over het ontstaan van Kingsbridge en volgt dus het leven van de handige dorpsjongen Edgar (zoon van een scheepsbouwer), de intelligente Ragna (dochter van een Franse edelman) en de monnik Aldred.

In veel recensies klagen mensen dat de vier Kingsbridge-boeken qua verhaallijnen inwisselbaar zijn en dat is wel een klein beetje zo in de zin van dat bij Follett de adel vaak slecht en corrupt is, de geestelijkheid wisselend goed en slecht is en de personages uit het gewone volk over het algemeen heel slim en goed zijn. Maar de boeken spelen in verschillende tijden en zijn vanuit historisch oogpunt enorm interessant om allemaal te lezen. Neem wel je tijd, want de dikste telt meer dan 1000 pagina’s…

Santa Montefiore besloot om nog een zesde boek over de familie Deverill te schrijven. Ik vond dit boek niet echt heel veel toevoegen aan de serie; het valt heel vaak in herhaling en bevat eigenlijk te veel personages om het nog leuk te houden. Als je de andere boeken hebt gelezen weet je al hoe de familie in elkaar zit, dus dan blijft eigenlijk alleen nog de verhaallijn over het verkochte kasteel overeind als boeiend. Dat het kasteel verkocht moest worden aan een hotelketen, omdat het geld van de “oude adel” op was, vond ik dan weer wel interessant. Het is ook geloofwaardig; in Ierland zijn daadwerkelijk veel oude kastelen die men aan de straatstenen niet kwijt raakt, omdat het onderhoud veel te duur is.

Deel 2 van de Happy Ever After-serie, waarvan ik eerder dit jaar Op goed geluk las. Dit boek heeft een nieuwe hoofdpersoon, maar Nina uit deel 1 doet nog wel mee als bijpersonage. Ze is er niet aardiger op geworden… De situatie waarin Zoe belandt is niet echt feelgoed te noemen. Ze gaat als kinderoppas werken in een huis met drie heel vreemde kinderen. Zelf heeft ze ook een zoontje, maar de relatie met zijn vader is zo goed als over. In het oude, slecht onderhouden huis lijkt het te spoken, de vader is vaak weg, de huishoudster is chagrijnig en de moeder is verdwenen. De spanningsboog in dit boek was dus een stuk hoger dan in deel 1. Het las wel weer lekker weg, maar net als in deel 1 vond ik sommige gebeurtenissen wel een tikkeltje ongeloofwaardig.

Het geheim van Silvermoor heeft misschien niet de meest originele verhaallijn, maar het is wel heel fijn geschreven en ik vond de personages heel levensecht. Het boek speelt aan het begin van de vorige eeuw in een Engelse mijnstreek. De mijnen zijn eigendom van adellijke families en het contrast tussen hun levens en dat van hun arbeiders is groot. Rondom de mijnen zijn mijnwerkersdorpjes ontstaan waar de mijnwerkers wonen. Tommy woont in het ene dorpje, Josie in het andere dorpje en hun families werken dus niet in dezelfde mijnen en keuren hun vriendschap dus ook niet echt goed. Beide tieners willen eigenlijk iets anders met hun leven, maar zulke ambities horen niet bij kinderen van mijnwerkers. Hun toekomst staat al lang vast: Tommy zal op zijn 14e de mijn in moeten, terwijl Josie als meisje bovengronds kolen zal moeten wassen. Lukt het hen om hun toekomst te veranderen?

Het boek is een historische roman (alles betreffende de mijnen is gebaseerd op historische feiten) gemixt met een feelgoodverhaallijn. Ik vind boeken over mijnen altijd wel interessant, dus daarom sprak dit boek mij extra aan. Het las ook heel lekker weg. Aanrader voor liefhebbers van romans met een historische feelgood verhaallijn.

Ik vind de omslag van dit boek heel mooi, maar het verhaal zelf niet echt heel erg geweldig. Het is niet zo heel dik, dus ik heb het wel uitgelezen, maar er zijn betere boeken met als thema het oplossen van een eeuwenoude puzzel door een geheimzinnig genootschap. Er zaten overigens wel een paar grappige dingetjes in, zoals de zoektechnieken die gebruikt worden.

Ik las zowel Zondagskind als Zondagsleven. Het zijn autobiografische boeken over het leven van schrijfster Judith Visser die Asperger heeft, een vorm van autisme. Als iemand die enorm introvert is, herkende ik wel enkele van de autistische trekjes, maar gelukkig voor mezelf lang niet alles. Vergeleken met Jasmijn (de naam die ze zichzelf in het boek heeft gegeven) ben ik zelfs ontzettend sociaal. Het lijkt mij heel moeilijk om zo te moeten leven; met een zeer heftige vorm van Asperger. In Zondagskind heb ik vooral medelijden met haar; het autisme is dan nog niet vastgesteld en zo wordt ze vaak als dom weggezet (o.a. omdat ze heel weinig praat), terwijl ze op bepaalde vlakken (taal bijvoorbeeld) juist heel intelligent is.

Ik vond het ook treurig dat ze eigenlijk een natuurmens is, maar opgroeit in een flat in een stad en maar af en toe naar het strand kan. Ze is ook dol op dieren en vindt dat die trouwer zijn dan mensen. Dan heb ik enorm veel geluk dat ik opgegroeid ben in de natuurlijke omgeving van de Oisterwijke bossen en vennen. En ja, ik vind (huis)dieren ook erg belangrijk. Jasmijn wordt ook als kind al vegetariër, op eenzelfde manier als ik dat ben geworden nadat ik achter het bestaan van de bio-industrie kwam.

Toch had ik niet alleen medelijden, want als ze ouder wordt, vind ik haar gedrag ook wel vaak ergerlijk of zelfs a-sociaal. Zo spijbelt ze bijna een heel schooljaar van haar stage, maar er is blijkbaar niemand die dat komt controleren. Stagebegeleiding? Bestond dat niet in die tijd (jaren ’80)?
Ik ben het wel volledig met haar eens dat je elk schoolvak op je eigen niveau zou moeten kunnen volgen. En dan kan het dus zo zijn dat je Nederlands op vwo-niveau doet, terwijl je wiskunde op vmbo-niveau doet. Ook qua examens. Want ja, de meeste mensen zijn niet in alles even goed, maar als je in wat je wel goed kan meer uitgedaagd wordt, zou dat een geweldige omvorming van het huidige (middelbare) schoolsysteem zijn.

In Zondagsleven is ze volwassen en ook hier zitten echt een paar momenten in dat ik denk: nu ben je echt heel a-sociaal. Zo beantwoordt ze geen mailtjes van ex-collega’s waar ze goed mee omging, omdat ze geen zin heeft in verder contact. Kom op, een mailtje beantwoorden is een kleine moeite, denk ik dan. Maar het ergste is het hoofdstuk waarin haar vader haar naar Duitsland brengt (ze gaat daar een meerdaagse wandeltocht maken), een acht uur durende autorit waarin hij geen radio mag luisteren (want zij kan niet tegen het geluid en luistert uitluitend naar Elvis Presley) en nauwelijks mag spreken (want zij heeft geen behoefte aan een diepzinnig gesprek) en als ze eindelijke aankomen stuurt ze hem meteen terug. Terwijl die arme vader behoefte heeft aan een kop koffie en een hapje eten voor hij weer helemaal terug naar huis moet rijden. Dat vond ik echt wel een heftig stukje. Dat je zo totaal ongevoelig kan zijn voor de behoeften van andere mensen…

Haar ouders doen echt ontzettend veel voor haar (boodschappen, op haar hond passen als ze moet werken) en zijn eigenlijk (in beide boeken) heel mild voor haar; ze vergoeilijken altijd haar soms erg vreemde gedrag naar andere mensen toe. Toch is ze niet echt aardig voor haar ouders. Ze mogen bijv. komen eten, maar dan moeten ze na twee uur weer naar huis, want dan is ze moe van het sociale contact. Ze betwijfelt ook steeds of haar ouders wel van haar houden, terwijl die ouders op mij als lezer echt overkomen als zeer liefdevolle ouders.
Ook de relatie tot haar vriend is heel erg apart. Zo krijgt hij geen sleutel van haar flat en mag hij alleen langskomen op afgesproken tijdstippen. Ik was gillend weggelopen als ik die vriend was.

Zo kan ik nog wel meer dingen noemen, maar ik zal het hierbij laten.

De nieuwste Corina Bomann, het eerste boek van een trilogie en ik was de allereerste lener, dus een hagelnieuw bibliotheekboek. Sophia’s Hoop bevat natuurlijk weer enkele voor een roman bekende elementen, maar het las wel heel weer heel lekker weg. Sophia is het enige kind van een Duits apothekersechtpaar en bij gebrek aan een zoon mag ze scheikunde studeren aan de universiteit. Haar vader hoopt natuurlijk dat ze hem opvolgt in de apotheek. Maar Sophia is meer geïnteresseerd in de toepassingen van plantextracten voor huidcremes en parfums. Natuurlijk gebeurt er dan iets waardoor ze onterft wordt en ze vertrekt met een vriendin naar Frankrijk. Daar zijn ze niet echt blij met Duitse mensen, want de wonden van de eerste wereldoorlog zijn nog vers. Lukt het Sophia toch om een toekomst voor zichzelf op te bouwen?

Dit is een feelgoodroman van Katie Fforde, maar ik vond het een matig boek. Ongeloofwaardige verhaallijn en het cliché van het arme meisje dat tot over haar oren verliefd wordt op een rijke man, terwijl ze eigenlijk totaal niet bij elkaar passen en in totaal verschillende werelden leven. En alle mensen die ze onderweg tegenkomt worden meteen haar beste vrienden en nodige haar meteen bij hun thuis uit. Dat werkt zo niet in het dagelijks leven, tenminste bij mij niet.

Ver van huis is het tweede deel in een serie die maar liefst achttien boeken telt. Eerder las ik deel 1: Een nieuwe begin. De boeken spelen tijdens de tweede wereldoorlog, in een Engels kustplaatsje. Peggy heeft hier een soort van pension met kamers die ze verhuurd aan allerlei soorten mensen. Elk boek bevat de verhalen van de mensen die gedurende de oorlog bij haar gelogeerd hebben. In dit boek draait het vooral om de verpleegster Polly en de Poolse vluchtelinge Danuta. Ondanks de heftige verhaallijnen – het leven tijdens de oorlog is zwaar op allerlei gebieden – las het boek wel veel vlot weg. Dus wat mij betreft mogen ze lekker verder vertalen, in ieder geval komt ook deel 3 dit najaar nog uit in de Nederlandse vertaling.

Middernachtbibliotheek is een psychologische roman. Hoofdpersoon Nora kampt met een depressie ten gevolge van een samenloop van negatieve gebeurtenissen in haar leven en besluit om zelfmoord te plegen. Ze komt echter terecht in een tussenwereld; een bibliotheek vol boeken die al haar mogelijke levens bevatten. Nora kan hier die verschillende levens ervaren en moet dan uiteindelijk besluiten welk leven ze kiest. Natuurlijk blijken ook die andere levens niet perfect te zijn, dus welke keuze zal ze maken?

Ondanks het vrij zware thema las het boek wel lekker weg. En ja, ik denk dat iedereen stiekem wel eens nieuwsgierig is naar wat er gebeurd zou zijn als ze op cruciale momenten in hun leven een andere keuze hadden gemaakt. Ik in ieder geval wel.

Day Zero Project 2.0.: Schrijven, lezen en kijken

Op 5 juli 2021 start ik met mijn tweede Day Zero Project (DZP 2.0.). Het doel van een DZP is om zoveel mogelijk af te kunnen vinken van een lijst met 101 doelen in 1000 dagen. Daarmee eindigt mijn tweede DZP op 31 maart 2024, dat is mijn verjaardag. 

Vandaag de uitleg over de doelen in de categorie Schrijven, lezen en kijken:

17. Een boek schrijven

Mijn afstudeerscriptie ging over het schrijven van een boek. En ik wil dat boek (of een ander) dus daadwerkelijk gaan schrijven. Ik zet hier expres niet uitgeven bij, want dat is een doel op zich, zeker als ik het in eigen beheer zou doen. Natuurlijk weet ik ook niet of het uberhaupt goed genoeg is om uitgegeven te worden. Dus eerst maar eens boek schrijven.


18. Elke maand een update over het Day Zero Project op mijn blog

Bij mijn vorige Day Zero Project was ik hier heel laks in. Ik schreef wel als ik een doel had vervuld, maar niet zo vaak over het verloop van het DZP in het algemeen. Dat wil ik nu wel gaan doen. Benieuwd of ik het vol ga houden.


19. Aan een schrijfwedstrijd meedoen

Dit doel stond ook al op mijn eerste DZP-lijst, maar toen is het er nooit van gekomen, omdat ik het veel te druk had met mijn studie. Daar moest ik al zoveel voor schrijven, dat er van creatief schrijven niet veel meer terecht kwam, behalve dan voor het vak creatief schrijven tijdens mijn minor Schrijven in Opdracht. Schrijfwedstrijden zijn echter heel goed voor je schrijfontwikkeling, dus daarom dit doel op herhaling. Nu ik afgestudeerd ben heb ik in ieder geval meer tijd om creatief te schrijven. Nu nog de motivatie.


20. In de eerste maand (juli 2021) een brief schrijven aan mijn toekomstige zelf (via FutureMe)

Dit doel heb ik gewoon al vervuld! Bij mijn eerste DZP heb ik dit ook gedaan, toen nog echt uitgeprint en in een dichtgeplakte envelop gestopt, het bestand van mijn laptop gewist en pas echt opengemaakt aan het einde van mijn DZP. Ik vond dat dus erg interessant om te lezen en daarom moest dit doel er zeker weer in. Dit keer heb ik het wat moderner aangepakt: de brief is geschreven (nou ja, getypt) op de website FutureMe en als het goed is belandt hij op de laatste dag van DZP2.0. in mijn mailbox. Spannend!


21. Proberen om meer volgers te krijgen op mijn blog

Ja, dat is een ding. Ik schrijf niet over populaire dingen zoals mode of make-up. En ik heb geen kinderen, dus ben ook geen mommyblogger. En met een alternatieve niche als geocaching trek je gewoon niet zoveel lezers. Iets meer volgers/lezers/bezoekers zou toch wel leuk zijn, dus toch maar eens alle tactieken toe gaan passen die ik gelezen heb in o.a. mijn studieboeken.


22. Een maandelijkse boekentip op mijn blog

Hier ben ik ook al mee begonnen, er staan al drie boekentips online. Het doel is dus vooral om dit maandelijks vol te houden. Gebrek aan tips heb ik niet, want ik lees heel veel.


23. Drie bibliotheken bezoeken van het lijstje de mooiste bibliotheken van Nederland

Er bestaan verschillende lijstjes van de Mooiste Bibliotheken van Nederland, ik heb een lijst gemaakt naar aanleiding van de genoemde bibliotheken op de volgende websites: Erfgoed Bekeken, MustReads en Vogue

Hier staan de volgende bibliotheken op:

  • Eemhuis, Amersfoort
  • OBA, Amsterdam
  • Cuypersbibliotheek (Rijksmuseum), Amsterdam
  • Handelingenkamer, Den Haag
  • Bibliotheek Rotterdam
  • Bibliotheek TU Delft
  • Bibliotheek Neude, Utrecht
  • Boekenberg, Spijkenisse
  • Korenbeurs, Schiedam
  • LocHal, Tilburg
  • Bibliotheek Universiteit Utrecht
  • Jutter, Vlieland
  • Centre Ceramique, Maastricht
  • Openbare bibliotheek, Almere
  • Openbare bibliotheek Broederenkerk, Zutphen
  • Openbare bibliotheek, Arnhem
  • Bibliotheek School 7, Den Helder
  • Erasmus Universiteitsbibliotheek, Rotterdam

In drie van deze bibliotheken ben ik al eens geweest. De LocHal in Tilburg is natuurlijk de hoofdvestiging van de Bibliotheek Midden-Brabant, de bibliotheekdienst waar ik zelf lid van ben. Meestal reserveer ik boeken die ik ophaal bij de vestiging in mijn woonplaats Oisterwijk, maar ik kom ook wel eens in de LocHal, bijvoorbeeld als er activiteiten van de bibliotheek zijn, want hey, het is één van de mooiste gebouwen ter wereld. Door corona is het nu al een hele tijd geleden dat ik er geweest ben, dus hoog tijd om weer eens een bezoekje aan de LocHal te brengen.

In de OBA, de openbare bibliotheek van Amsterdam ben ik ook al meerdere keren geweest; ik ben er zelfs gastlener. Ze hebben meer boeken dan de Bibliotheek Midden-Brabant en tijdens mijn studie aan de Hogeschool van Amsterdam heb ik er een aantal keer studieboeken geleend. Helaas is het te ver weg om echt regelmatig boeken te lenen, dus dat zal nu ik afgestudeerd ben wel niet meer voorkomen.

Ook in de Cuypersbibliotheek in het Rijksmuseum ben ik al eens geweest. Nou ja, ik mocht er niet echt in, maar je kon wel van bovenaf in de bibliotheek kijken en die is inderdaad erg mooi, zij het erg klassiek.

Van de overige bibliotheken op het lijstje lijkt vooral de Boekenberg mij erg tof om te zien, maar ik ben nog nooit van mijn leven in Spijkenisse geweest.

En jammer dat de bibliotheek in het CODA in Apeldoorn niet op dit lijstje staat, want daar ben ik al wel eens geweest.


24. Elke maand een kaartje versturen via ontvangeenkaartje.nl

Ontvangeenkaartje.nl is een website (er is ook een bijbehorende app) die is opgericht (door mensen uit Oisterwijk zelfs, maar daar kwam ik pas later achter) tijdens de eerste lockdown. Je kunt er adressen opvragen van mensen die je dan een kaartje stuurt. Voor ieder kaartje dat je verstuurt, krijg je ook weer een kaartje terug. Op je profiel kun je enkele voorkeuren aangeven, bijvoorbeeld dat je graag kaarten met giraffen ontvangt. Dan kan de verzender daar eventueel rekening mee houden. Het is eigenlijk de Nederlandse versie van postcrossing, alleen is postcrossing wereldwijd en beperkt dit zich binnen Nederland. Ik heb ook een tijdje aan postcrossing gedaan, maar internationale postzegels zijn superduur, het duurde eeuwigheid voor de kaarten aankwamen en best vaak kwamen ze ook nooit aan. Bij postcrossing schrijf je natuurlijk in het Engels en ik vind Nederlands toch fijner. Daarnaast zijn de binnenlandse postzegels iets goedkoper dan de internationale zegels en komt 99% van de kaarten keurig binnen 48 uur aan. De reacties zijn ook wat uitgebreider dan die van de wereldmensen die vaak niet verder kwamen dan “thank you”.


25. Elke maand een brief of kaart versturen aan mijn penvriendin

Ik schrijf al sinds mei 2014 met mijn penvriendin S. Tijdens mijn studie had ik vaak geen tijd en vergat ik haar wel eens te schrijven. Terwijl zeker een kaartje sturen niet zo’n moeite is. Als ik het maandelijks voor ontvangeenkaartje kan, kan ik het ook maandelijks voor S. De langere brieven bewaar ik dan wel voor speciale gelegenheden.


26. Alle Harry Potter boeken herlezen en vervolgens de films nog eens kijken

Ik heb alle Harry Potter boeken meerdere keren gelezen en de meeste films ook vaker dan 1x gezien. Maar het is nu alweer wat jaren geleden, dus het lijkt mij leuk om de serie weer eens te herlezen en dan steeds na het lezen van het boek de bijbehorende film te kijken.


27. Alle Disneyfilms in volgorde van de classiclijst kijken en er een recensie over schrijven op mijn blog. (Ik mag er wel maximaal 10 uitsluiten die mij echt saai lijken.)

Ik vind Disneyfilms leuk (ik ben sowieso van de teken/animatiefilms), maar heb wel zo mijn favorieten. Zo zijn er dus films die ik al heel vaak heb gezien en films die ik nog nooit heb gezien. Daarom lijkt het mij leuk – nu Disney+ bestaat – om alle films in volgorde van verschijning te bekijken om zo de ontwikkeling van de tekenstijl te volgen en dan steeds een korte recensie te schrijven wat ik er van vond. Het gaat mij dus om de klassiekers en ik laat de Pixar-films even achterwege, want anders wordt het wel heel veel om te bekijken.


28. Elk kwartaal een kaartenbingo organiseren op instagram

Nog niet zo lang geleden heb ik de kaartenbingo’s ontdekt; ze worden vrij veelvuldig georganiseerd via instagram. De organisator kiest een thema en dan stuur je vijf kaarten naar de mensen uit je groepje met op elke kaart een letter van het 5-letterige themawoord. Heb je alle letters van het themawoord compleet, dan heb je bingo en win je nog een extra kaart of een envelop met goodies in het thema. Ondertussen heb ik mijn eerste eigen kaartenbingo georganiseerd en dat smaakt naar meer, dus ik ga het vaker doen.


29. Serieus meedoen aan NaNoWriMo in november

NaNoWriMo staat voor National Novel Writing Month en het doel is om gedurende de maand november minstens 50.000 woorden voor een roman te schrijven. Ik heb al wel eens eerder een poging gedaan, maar daar kwam niets van terecht. Dit jaar wil ik het wel serieus aan gaan pakken, want anders komt dat boek nooit af en dit is een ideale stok achter de deur.


30. De Hobbit en Lotr-films nog eens bekijken

De Hobbitfilms heb ik na de bioscoop nooit meer gezien. De Lord of the Rings-film heb ik wel vaak gezien, maar nu al jarenlang niet meer. Tijd om ze allemaal nog eens te bekijken, maar dat gaat wel in delen, want ik vind ze wel allemaal erg lang duren.