Geocachingverhalen uit het verleden: tijgermuggen en heiligen rondom Scherp-Zichem

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 23 juni 2008:

Anke en ik gingen weer eens op slagdag bij de zuiderburen.

Het verhaal:

Mijn droom is nog steeds om ooit als Nederlander Kilocacher (dus 1000 Belgische geocachingfounds) in België te worden. Daarom gingen Anke en ik weer een keer een dagje cachen over de grens.

Mijn keuze was gevallen op Rondje Scherp-Zichem, een relatief nieuwe serie in België die bestaat uit regulars en korte (off-set) multi’s. We hadden het complete Rondje S-Z bij, de serie Brabantia Flandrensis en nog wat oppikkers die daar ook lagen. Het doel was om de 800ste found te scoren die dag, maar eigenlijk hoopten we het rondje compleet af te kunnen ronden en dus heel veel geocaches te vinden. Het verliep allemaal een beetje anders. De caches bleken flinke afwijkingen te hebben. Maar wij hadden de spoilerfoto’s niet mee uitgeprint, die we toch echt nodig hadden (en toen hadden we nog geen telefoons met internet). Daarnaast was T.T. kapot, dus die kon ook al niet mee, we moesten dus op de kaart en de GPS rijden. Ook zonder T.T. stonden we binnen het uur in Zichem. Daar vonden we de eerste cache snel, maar die was al met een afwijking. We gingen verder met de eerste twee BF’s, die we ook relatief snel vonden, na stukjes wandelen.

Hierna ging het fout, er kwamen een hoop not-founds insluipen. Af en toe zagen we het niet meer zo zitten en het dagdoel werd steeds verder naar beneden geschroeft. Het dieptepunt van de dag was de Voortberg. Deze berg ligt zomaar ineens midden in het landschap en is begroeit met een bos. Wij kwamen natuurlijk van de verkeerde kant af en moesten helemaal om de berg heenlopen, voor we er op konden klimmen. Het was ondertussen behoorlijk warm geworden, dus wij zweetten ons te pletter en werden lek gestoken door de grote hoeveelheid muggen die de berg als thuisbasis hadden uitgekozen. Omdat de meeste muggen groot en gestreept waren, doopte ik ze om tot tijgermuggen. Nadat we 3x de berg op en neer waren geklommen, hadden we wel de Dwarf-Doc (van een serie rond de 7 Dwergen van Sneeuwwitje) en de BF-Voortberg gevonden, maar niet de Rondje S-Z Voortberg-cache. Die lag volgens onze berekening aan de andere kant van het spoor, maar daar konden we niet komen vanaf de berg.

Lichtjes gefrustreerd gingen we verder met andere caches. We vonden toch nog wel het een en ander, vooral veel bij kapelletjes, waar ze er in België heel veel van hebben.

Het volgende dieptepunt beleefden we op een andere berg, de Wijngaartberg. Nadat we eindelijk hadden gevonden hoe we over een volgens ons prive-terrein via een hekje op de berg konden komen, konden we de cache niet vinden. We weten nu alles over Leo Leander Bekaert (een staalfabrikant), maar waar die cache nu zat??? Echt geen idee. Voor deze frusti moeten we dus nog eens terug.

Tegen etenstijd kwamen we terecht in het bedevaart-oord Scherpenheuvel. Hier hadden wij even niet op gerekend. Bussen vol heilige oudere mensen werden afgeleverd bij de abdij van Scherpenheuvel. Op straat stonden kraampjes vol met heiligenbeelden.

Wij moesten voor 1 cache ook vragen beantwoorden bij de abdij. Zelfs voor de raampjes van het toiletgebouw stonden heiligenbeelden. Wie waren eigenlijk op zoek naar een frietkot, want we hadden honger. In Scherpenheuvel bleek geen friet te verkrijgen. Pas een paar caches later vonden wel wel een frietkot. Hier kregen we geen grote friet, maar een gigantische friet. Toen we die op hadden, vormde dat genoeg brandstof voor de rest van de caches.

We cachten door tot het bijna donker was, maar toen hadden we lang niet alle caches van het programma gevonden. Dat was een beetje jammer. Goed, ondanks dat deze dag niet helemaal naar wens verliep hadden we toch behoorlijk wat caches gevonden, namelijk 22.

Wij moeten dus nog een keertje terug om de series af te gaan maken. Dat zal waarschijnlijk pas volgend jaar worden.

Wat ik hier op 23 juni 2022 nog aan toe te voegen heb:

Tja, dit soort dagen zou ik nu niet meer doen. Zoveel met de auto rondrijden. Liever een lekkere wandeling met een paar geocaches. Die Voortberg kan ik mij nog goed herinneren en ook de tijgermuggen. En dat heilige Scherpenheuvel ook. Volgens mij zijn we idd nog een keer terug geweest, maar dat weet ik niet helemaal zeker.

Geocachingverhalen uit het verleden: Kilocacher in België

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 2 september 2015

Hoe de Heideroosjes na vele jaren geocachen bij de zuiderburen dan eindelijk hun 1000ste Belgische cache vonden en een buitenlandse Kilocacher werden.

Het verhaal:

Op 20 juli 2008 stonden Anke en ik bij de graftombo van Baron Coppens, ergens in de buurt van Ten Aard in Belgiё en logden we onze 100ste Belgische found. We besloten op dat moment dat we ooit 1000 caches bij de zuiderburen wilden hebben, zodat we een Nederlandse Kilocacher in Belgiё zouden zijn, iets wat toen nog niemand had bereikt (ondertussen natuurlijk wel). Dit lange termijn doel, want we beseften toen al wel dat het niet bepaald snel zou gaan, werd het Belgiё-doel genoemd. Wij wisten heel goed wat we daarmee bedoelden. Toen wij allebei nog thuis woonden werd er nooit vreemd opgekeken als wij aankondigden dat we weer eens een slagdag gingen houden in Belgiё (Oisterwijk ligt niet heel ver van de grens met Belgiё af).

Gestaag tikten de caches door, maar er kwam een einde aan toen ik mijn auto weg deed halverwege 2012 en de zuiderburen met het openbaar vervoer moeilijk bereikbaar bleken te zijn. In 2013 hadden we bijna geen Belgische founds. Dat wilde ik in 2014 verbeteren door al op 1 januari een Belgische trail te gaan lopen. Toch lukte het in 2014 nog niet om de 1000 te bereiken. We kwamen wel ver, dus besloot ik het voor 2015 echt als doel op de kaart te zetten. Na een productieve dag met mijn ouders, waarop we tijdens een wandeling van 18 kilometer ruim 40 caches logden, passeerden we de 900 founds en toen begon het echt te kriebelen. Dus werden er weer een aantal Belgische cache-dagen gepland.

En vandaag was het dan eindelijk zo ver dat we de 1000 zouden kunnen gaan halen. Het was ook nog eens een 1-cache-datum, dus dat kwam geweldig goed uit voor het Geocaching Datum Project. 29 Belgische founds to go. Dus had ik een serie uitgezocht, waarmee we het ruim moesten gaan halen, Wie is het? Waarbij je echt aan de hand van het spelletje de hoofden van mensen moest wegstrepen voor de bonuscache. Anke en haar vriend hadden een weddenschap afgesloten over welk hoofd het zou zijn, toen Anke de hoofden uit ging printen.

We begonnen echter met wat andere ‘oppikkers’ en dat waren achteraf bezien eigenlijk leukere caches dan de caches van de trail. We reden in de stromende regen naar Belgiё en hoopten maar dat het weer nog zou bij trekken. De eerste found van de dag vond dus nog plaats in de regen, dat was Tikkenhaan, een stukje een natuurgebied in, vanaf een vaag parkeerplaats bij een slecht onderhouden, typisch Belgisch gebouw. Daarna begon het weer steeds meer op te klaren en begon de zon te schijnen en werd het ook steeds warmer.

Wij deden een korte en heel makkelijke letterbox en twee caches met uitzicht op het kasteel van Minderhout, best een aardig optrekje. Die ene moest ik alleen doen, omdat er geen echte parkeerplaats was. Bij de andere is Anke wel meegewandeld.

We zijn ook nog bij de Laermolen geweest, een watermolen. We dachten allebei dat we hier al eerder zijn geweest, toen lag de cache wel op een andere plek en was er ook een zusje van Anke bij. Ik heb het terug gezocht in mijn geocachingverslagen en dat moet dan op 1 februari 2009 zijn geweest, tijdens een grensoverschrijdende en ijskoude cache-dag. Het is zeker een mooie plek, daar bij die watermolen.

We vervolgden onze weg naar de Begijnhof van Hoogstraten, een heel keurig hofje achter de kerk, waar alle huisjes de namen van heiligen hadden gekregen. Ik ben wel vaker in Belgische (en Nederlandse) begijnhofjes geweest, maar deze was het beste onderhouden. De cache werd onder het wakend oog van Jozef gevonden. We gingen nog meer heilig doen, bij de kapel van OLVA, de Onze Lieve Vrouw van het nog iets. Dit was geen kapel meer, maar een kleine kerk. De deur stond open, dus ook even binnen gekeken. Kitsch, maar als je ervan houdt, wel mooi. Er hingen echt heel vreemde gebeden aan de muur, dus grapte ik dat wij een verzoek moesten doen voor de 1000ste Belgische found. Dat hebben we natuurlijk niet echt gedaan.

Het werd tijd om aan de trail te beginnen. 15 kilometer, die we heel fanatiek gingen wandelen. Het weer was ondertussen zo verbeterd dat we in T-shirt konden lopen. De route ging over landelijke, rustige wegen tussen de weilanden en akkers door. Met in de verte een windmolen.

Helaas werd de trail gekenmerkt door een groot aantal not-founds. Heel jammer, dat mensen een trail wegleggen en hem vervolgens niet onderhouden. Veel caches bleken geript te zijn en niet meer terug geplaatst. Het begon daardoor best benauwd te worden of we de 1000 B-founds wel zouden gaan halen vandaag.

Van de 23 caches hebben we er 5 niet kunnen vinden en daaruitvolgend hadden we ook te weinig informatie voor de bonus. De wandeling was op zich wel prima, ook al had Anke meer bos gewild. Ik wist vantevoren al dat het niet echt bosachtig zou zijn, omdat ik dat gezien had op Google Maps. Aan het einde kreeg ik behoorlijk last van mijn voeten en ik had ook niet zo’n zin meer in de caches van d’Achterstewijk, omdat die slechte kritieken kregen in logjes – slecht onderhouden. We vonden er twee, allebei zeiknat met een nauwelijks te beschrijven logrol. De co zou in deze wijk wonen, doe er dan wat aan.

Na de wandeling moesten we nog 3 founds voor de 1000. De eerste werd de laatste cache van de trail, die lag uit de richting en werd op mijn verzoek met de auto gedaan, omdat ik bijna niet meer kon lopen van de pijn aan mijn achillespezen. We vonden hem gelukkig wel. De volgende cache was een leuk verstopte cache in een fruit-boomgaard. De cache was een nep-appel met een rups. Wat de boom maakt, dat smaakt. Hoewel ik zelf niet zo’n fruit-liefhebber ben, vond ik dit wel heel leuk gemaakt. Nu ging het erom spannen, de volgende cache zou nummertje 1000 zijn. Dat werd uiteindelijk een cache die eigenlijk reserve was. Ik vond de naam aanvankelijk niet leuk en had hem blind ingeladen als reserve. Bij nadere bestudering bleek de cache wel heel veel favorites te hebben gekregen. Hij lag bij het riviertje de Mark, dat ook naar Nederland stroomt. We waren eerst naar de stuw gelopen, tja kanoёrs he? Maar de cache was een nagebouwde telefoon in een keurig droog kastje. Heel mooi gemaakt en verzorgd na al die ‘rotzooi’-caches van de trail. Het was even zoeken hoe het kastje open moest, maar Anke had daar geen geduld voor en rukte iets open, dat werkte ook.

Hiermee was onze 1000ste Belgische found een feit, bijna 7,5 jaar nadat we aan dit doel begonnen waren. Later besefte ik pas dat dit toch echt wel bijzonder is. Met 16 landen op de kaart is geocachen in het buitenland niet meer zo heel bijzonder voor ons – hoewel een nieuw land op de kaart altijd voor een instant geluk gevoel zorgt bij mij. Maar als je nagaat dat er van de ruim 6000 (we passeerden vandaag de #6100) nu 1000 Belgen zijn, dan is dat wel 1/6 deel. Het Belgiё-doel is hiermee vervuld. Natuurlijk gaan we vast nog wel eens in Belgiё geocachen, maar een nieuwe milestone daar is nu natuurlijk nog heel ver weg.

Op de derde plaats in onze landenlijst staat Duitsland, met 190 founds. De 1000 is daar dus nog heel erg ver weg. Daarnaast is Duitsland toch nog een stukje verder rijden dan Belgiё. Dus ik zie ons daar de komende jaren nog geen Kilocacher worden en waarschijnlijk gaat dat nooit gebeuren.

Voorlopig is het al een heel leuk feitje om Kilocacher te zijn in twee landen.

We probeerden ook nog een 1001ste found, maar ondanks dat we de cache wel vonden, kregen we hem niet open. Dus dat werd meteen weer een not-found.

We zijn toen terug naar Nederland gereden om te eten bij de McDonald’s. Soort van feestje vanwege nummer B-#1000.

Het was een toffe cache-dag met het gewenste resultaat en tegelijkertijd ook een leuke trip langs memory lane door onze Belgische cache-geschiedenis.

Wat ik hier aan toe te voegen heb op 2 september 2021:

Na het bereiken van het Belgische Kilocacherschap werd er niet meer zo heel vaak bij de zuiderburen gecachet. Zes jaar later staat de stand op 1378 B-founds. Nog altijd wel het tweede land in onze lijst, maar corona maakte buitenlandse founds natuurlijk extra lastig. Alle andere landen – inclusief derde plek Duitsland met 278 founds – liggen nog altijd ver achter op Nederland en België.

Geocachingverhalen uit het verleden: Trappies bij de zuiderburen

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verhaal online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 22 april 2018:

Op deze zonnige lentedag reden mijn moeder en ik naar België voor de Trappies-serie, die ons was aanbevolen door Belgische geocachers die we een tijdje terug waren tegen gekomen.

Trappies

Deze week vond ik maar liefst 69 caches in België. Afgelopen maandag vond ik er 47 met Anke en op zondag ging ik weer naar de zuiderburen, dit keer met mijn moeder, voor een ronde van 21 caches + nog een extra cache op de route bij Ravels. 22 april was nog een 3-cache-datum die ik graag wilde vervullen.

Het kwam wel goed uit dat het bijzonder mooi weer was. Ik reed voor het eerst in een half jaar weer eens auto en ik bleek het nog niet verleerd te zijn (ik heb zelf geen auto, dus ik rijd heel weinig). We parkeerden de auto op een grasstrook langs het kanaal, vlakbij een voetgangersbrug, die mij bekend voorkwam. Later bleek dat ik hier al wel eens eerder ben geweest, ook om te geocaching, maar toen parkeerde ik aan de andere kant van het kanaal. Dat was voor de cache die Het Doolhof heette en die ik min of meer per ongeluk vond.

De wandeling van vandaag was een kilometer of acht en die hebben we op ons gemak gedaan. De caches waren geen weggesmeten kokertjes, maar bijna allemaal mooie creaties. Af en toe was het flink nadenken hoe we de logrol te pakken moesten krijgen, zoals bij de cache met de sloten en de cache met de knikkers. Mijn moeder werd helemaal blij van de cache die verstopt zat in een huisje van een oud soort bouwstenen. Dit speelgoed herkende ze van vroeger.

De route liep eerst langs het kanaal. Er zaten heel veel muggen, dus was een beetje vervelend. Op het kanaal werd met kano’s gevaren, daar had ik eigenlijk ook wel zin in, met dit mooie weer. Maar ja, geocaching is meestal makkelijker te realiseren, haha. We kwamen langs de ruïnes van een oude steenfabriek, genaamd La Bonne Esperance. De gebouwen waren altijd blijven staan en nu vreselijk vervallen. Dat trok wel veel diersoorten aan, waaronder een heleboel zeldzame vleermuizen. Natuurlijk waren die overdag niet te zien, maar er was een cache naar vernoemd. We konden de cache eerst niet vinden, omdat wij allebei dachten dat een vleermuis op hoogte moest zitten. Bleek dat die cache onderin een boomstronk zat. Lastig te pakken, maar eigenlijk hadden wij hem heel snel, toen mijn moeder hem optilde met haar prikstok en ik hem opving met de paar vingers die ik door de spleet in de boom heen had gekregen.

Het kanaal

Daarna weer verder met de Trappies-serie. De route liep ook voor een gedeelte door de bewoonde wereld: het buitengebied van Ravels. Ik verbaas me er vaak over wat voor een lelijke woningen mensen bouwen, als ze vrije keuze hebben in de bouwstijl. Als ik zelf een huis ging bouwen zou ik echt iets moois (laten) ontwerpen. Overigens kwamen we weinig mensen tegen.

We gingen met deze trail niet het Doolhof-bos in, wat ik wel een beetje jammer vond. In plaats daarvan volgden we de verharde weg een hele tijd, tot we weer afdaalden naar het kanaal. Hier was een boomklim-cache, waar we een geocaching-gezin tegen kwamen, die in tegengestelde richting wandelde: Team Sack. De jongste zoon klom met gemak de boom in om de logrol te pakken, dus daar hebben wij maar even van geprofiteerd. Zelf zou ik die boom ook wel ingekomen zijn, maar dat had ik dan toch wel eng gevonden. Kinderen kennen die angst volgens mij niet.

Ik hield het vandaag bij de afgrond bij de rendier-cache. Die vonden we beiden erg schattig, maar mijn moeder bleef toch veilig boven staan. Het einde naderde alweer. De logrol van de bonuscache bleek een grote vlag te zijn, waar je je naam op mocht schrijven.

Het was nu half vier en we twijfelden nog heel even of we ook nog aan de nabijgelegen serie Tussen de Velden zouden beginnen. Maar eigenlijk vonden we 22 caches op 22 april wel een mooie score, dus we reden terug naar Nederland.

Wat ik hier op 22 april 2021 nog aan te voegen heb:

Omdat wij vlak bij de grens met België wonen, hebben we best veel caches (meer dan 1000) bij de zuiderburen gevonden. Sinds de corona-uitbraak zijn we er natuurlijk niet meer geweest, wat jammer is, want er liggen nog meer van dit soort mooie series op ons te wachten.

Geocachingverhalen uit het verleden: “Het lijkt wel Kerstmis!”

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 21 januari 2011

Blijkbaar is er maar 1x in de geschiedenis op deze datum aan geocaching gedaan en dat was in 2011; Anke en ik gingen Kerstmis vieren bij de Zuiderburen.

2649. Gideon de Kat

Maker: GeoWob & Geofluffy

Type: Traditional

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 21 januari 2011

Plaats: Zoersel e.o., België

2650. Cache boost 9 – de vaart

2651. Rondje Malle-Halle: Boexhout

Maker: KaRani

Type: Traditionals

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 21 januari 2011

Plaats: Zoersel e.o., België

2652. Pinokkio in de Renesse

Maker: GeoWob & Geofluffy

Type: Multi

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 21 januari 2011

Plaats: Zoersel e.o., België

2653. IJskelder

Maker: k3d

Type: Traditional

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 21 januari 2011

Plaats: Zoersel e.o., België

2654. Cache boost 10 – Schrobbershoek

2655. Rondje Malle-Halle: Lopende beek

2656. Cache boost 12 – Wolfschot II

Maker: KaRani

Type: Traditionals

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 21 januari 2011

Plaats: Zoersel e.o., België

2657. De lindeboom van Zoersel

Maker: McBartho

Type: Traditional

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 21 januari 2011

Plaats: Zoersel e.o., België

2658. Rondje Malle-Halle: Industrie

Maker: KaRani

Type: Traditional

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 21 januari 2011

Plaats: Zoersel e.o., België

2659. Stromboli de circusdirecteur

2660. Cache boost 3 – de oude knar

2661. Figaro de Kat

Maker: GeoWob & Geofluffy

Type: Traditionals

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 21 januari 2011

Plaats: Zoersel e.o., België

2662. Doortrappers B-day cache II

Maker: Doortrapper

Type: Traditional

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 21 januari 2011

Plaats: Zoersel e.o., België

2663. Rondje Halle-Malle: Emmapadje

2664. Rondje Halle-Malle: Landelijk Halle

2665. Rondje Halle-Malle: Kikkerpadje

Maker: Bakkerdirk

Type: Traditionals

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 21 januari 2011

Plaats: Zoersel e.o., België

2666. Doortrappers B-day cache

Maker: Doortrapper

Type: Traditional

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 21 januari 2011

Plaats: Zoersel e.o., België

2667. Rondje Halle-Malle: Tussen de velden

2668. Rondje Halle-Malle: ’t kapelleke

Maker: Bakkerdirk

Type: Traditionals

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 21 januari 2011

Plaats: Zoersel e.o., België

Anke en ik besloten dat het weer eens tijd was voor een slagdag, onze naam voor een dag waarop we veel caches proberen te vinden. Ik had de hele week geroepen dat ik 25 founds wilde op deze eerste slagdag van het jaar, maar nadat ik logisch na was gaan denken over de beschikbare tijd vanwege de wintertijd en de reistijd, stelde ik het bij tot het verdubbelen van de jaarfounds van 2011. Dat waren er tot vandaag 17, dus wilde ik 17 caches vinden vandaag. Ondanks dat het een slagdag was, was het eigenlijk een heel relaxt dagje. Er zat geen druk op ofzo, dus we konden heel rustig aan doen. We deden caches van de Pinokkio-serie, van de Malle-Halle-serie en van de Cache Boost-serie. Die laatste zorgde ervoor dat we de hele tijd in de lach schoten. Dat kwam omdat in de cache-beschrijving stond: 20 caches online op 1 dag: Het lijkt wel Kerstmis! Dus je begrijpt dat wij de hele dag tegen elkaar zeiden:  “Het lijkt wel Kerstmis!” En dan volgde er weer een lachbui…tja.

Verder had ik vandaag extreem last van het paddo-virus. Wij zijn op waymarking recordhouder van het aantal geclaimde fietspaddestoelen in België en dat wil ik graag zo houden. Na onze succes-reeks op Schiermonnikoog, is het paddo-virus weer helemaal opgelaaid en vooral in België heb ik er veel last van, omdat ik weet dat de ongeclaimde paddo’s daar voor het oprapen liggen. Anke werd er een beetje gek van dat ik voor elke paddo ging stoppen, maar ja, ik reed.

Na een paar founds hadden we het januari-doel bereikt (2650 founds) en daarom vonden we dat we wel een multi konden gaan doen. De multi liep door een park bij een kasteel en dat was best wel een droomhuis. Ik wilde daar wel gaan wonen en dan mocht Anke daar ook best wonen, in het roze gedeelte, wat ik minder mooi vond. Dat wilde ze niet ;>) Verder was de helft van de aanwijzingen verdwenen en duurde het even voor wij door hadden dat Pinokkio tegen ons zat te liegen. Dus als er laag stond, moest je hoog zoeken en zo meer van dat soort dingen. Na wat gokwerk lukte het ons toch nog om de cache te vinden, ondanks de ontbrekende aanwijzingen. Daarna nog doorgelopen naar de IJskelder, die op datzelfde terrein lag en die nu omgebouwd was tot vleermuiskelder. Daar weer naast was een speciale “cache-kelder” gebouwd, alleen toegankelijk voor geocachers. Het ding was heel subtiel verstopt, recht onder onze voeten en we vonden hem met behulp van de prikstok. Er hing ook nog een leuk bordje op de vleermuiskelder.

We hadden best veel tradjes waar we een stukje voor moesten wandelen, maar dat vonden we niet erg, het was best lekker weer toen de mist eenmaal opgetrokken was. We hadden slechts 2 not-founds, die ene kon niemand vinden, maar die andere was een beetje raar. Verder veel caches van Malle-Halle gevonden, maar nog niet alles, dus we moeten toch nog eens die kant op. Niet vervelend, het was wel een leuke omgeving om te cachen. En wat betreft de dag-founds: we zijn uiteindelijk geëindigd op 20 founds; dus het was echt Kerstmis geworden!

Wat ik hier op 21 januari 2021 nog aan toe te voegen heb:

Haha, die “Het lijkt wel Kerstmis!”-opmerking hebben we nog jarenlang gebruikt. Het was vooral grappig dat verder niemand dat begreep.

Geocachingverhalen uit het verleden: de Mjeelse Pier

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 29 oktober 2017

Anke en ik gingen weer eens samen op pad om het land van de Zuiderburen onveilig te maken. We gingen o.a. op zoek naar de Mjeelse Pier.

Het verslag:

8086. Beesten Bende 1

8087. Beesten Bende 2

8088. Beesten Bende 3

8089. Beesten Bende 4

8090. Beesten Bende 5

8091. Beesten Bende 6

8092. Beesten Bende 7

8093. Beesten Bende 8

8094. Beesten Bende 9

8095. Beesten Bende 10

8096. Beesten Bende 11

8097. Beesten Bende 12

8098. Bonus Beesten Bende

Maker: De_Pierkes

Type: Traditionals + bonus-mysterie

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 29 oktober 2017

Plaats: Meerle, België

8099. Kapelletje bij ons moeke

Maker: Sofie1702

Type: Traditional

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 29 oktober 2017

Plaats: Meerle, België

8100. De Mjeelse Pier

8101. Pierkes Wandeling 1

8102. Pierkes Wandeling 2

Maker: De_Pierkes

Type: Traditionals

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 29 oktober 2017

Plaats: Meerle, België

8103. Kapelleke

Maker: Goaer en Altimax

Type: Traditional

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 29 oktober 2017

Plaats: Meerle, België

8104. Pierkes Wandeling 3

8105. TB-Hotel Pierkes Wandeling 4

8106. Pierkes Wandeling 5

8107. Pierkes Wandeling 6

8108. Lage Rooij

8109. Pierkes Wandeling 7

8110. Zo maar eentje

8111. Zicht op de molen

8112. Smalle paadje

Maker: De_Pierkes

Type: Traditionals

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 29 oktober 2017

Plaats: Meerle, België

8113. Toeren langs boeren

Maker: Compasb

Type: Traditional

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 29 oktober 2017

Plaats: Meerle, België

Uit het log van team Onsbollke, die achter ons aan liepen tijdens het lopen van de Beesten Bende:

Geocachers aren’t born, they get published
Geocachers don’t get sick, they are just temporarily disabled
Geocachers don’t talk, they write notes
Geocachers don’t die, they just get archived

29 oktober was de vierde en laatste 2-cachedatum van deze maand en ook deze viel op een zondag. Ik wilde hem dan ook graag vervullen. Gelukkig was het weer goed en bleek Anke vrij te zijn, dus konden we voor de tweede keer dit jaar samen op pad en hadden we Ankes auto tot onze beschikking. We gingen daarom weer naar België, dit keer maar net de grens over, naar Meerle.

We begonnen met de Beesten Bende-trail, in het gebied waar we jaren geleden Elsakker Web – in maart 2011 – hebben gelopen. Eerlijk gezegd herkenden wij beiden het gebied niet echt meer. Misschien is het te lang geleden of we krijgen te veel geocachingherinneringen, dat kan ook. Goed, het was wel een echt wandelgebied met bos en kleine stukjes heide, er stonden dan ook al veel auto’s geparkeerd uit beiden landen, waaronder ook veel travelbugauto’s. De Beesten Bende-caches zaten allemaal verstopt in dieren, helaas veel van die vieze, slijmachtige beesten. En de caches waren er een beetje lomp ingestopt, alsof alle nepdieren opgezet en ontleed waren. Er zaten nog wel een paar caches bij waar je iets extra’s voor moest doen met een magneet of een magneetstok. Dus het was wel een keurig verstopte serie. Het enige nadeel met zoveel cachers op een hoopje, is dat we ons een beetje opgejaagd voelden door de achtervolgende cachers.

Daardoor gingen we wel als een speer en hadden we na het loggen van de bonus nog plenty off tijd over voor de andere serie in deze buurt: Pierkes Wandeling. Voor de puntjes dus, want de datum was al lang en breed gesaved door het vinden van dertien Beesten Bende caches. De caches van Pierke hadden als achtergrond het plaatje van een regenworm, dus ik was tijdens de Beesten Bende wandeling al begonnen over de legende van de Mjeelse Pier, een beeld van een regenworm dat ergens in België bij een kerk zou staan. En dat is dus in Meerle. Eindelijk kon ik het beeld van de gegijzelde regenworm dus in het echt zien en kon Anke zien dat ik niet uit mijn nek zat te lullen. Bij de worm – die best wel erg lijkt op de plaatjes uit het door ons vaak gespeelde spelletje Regenwormen – lag ook een cache; onze 8100ste alweer, met 100 caches binnen vier weken gaan we echt supersnel, ondanks dat ik het eigenlijk superdruk heb met school, stage en werk. Trails helpen enorm, maar toch denk ik niet dat we dit tempo in 2018 vol gaan houden. Hoeft natuurlijk ook niet, het belangrijkste is dat het leuk blijft.

We begonnen aan Pierkes Wandeling, die qua omgeving wel een stuk minder was dan de Beesten Bende. Landelijk België is in onze opinie toch vooral pauper-België. Alles bij de zuiderburen lijkt er meer vervallen en verwaarloosder uit te zien, dan bij ons, dit versterkt door de elektriciteitspalen langs de wegen. Hoewel er tegenwoordig best veel wandelpadaanduidingen zijn te vinden in België, liepen we hier eerst een stuk verkeerd, omdat je door een weiland moest lopen, wat wij meer op privaat terrein vonden lijken. Uiteindelijk toch gedaan, ondanks blaffende waakhond en daarmee kwamen we wel weer op de goede route uit.

Op een ander stukje moest je eigenlijk langs de autoweg lopen, waar ze superhard reden. Dat stond mij niet zo aan, dus dacht ik mooi over het landgoed aan de overkant van de weg te kunnen lopen. Bleek dit achteraf ook privaat te zijn, we moesten over een hek klimmen om er weer uit te komen, geholpen door twee Belgische dames, die geobsedeerd waren door de Jack Wolfskin pootafdruk op mijn rugzak. Ze dachten dat ik bij een hondenvereniging hoorde ofzo, ze hadden zelf ook honden bij. Blijkbaar lopen er dus wel vaker wandelaars verkeerd, want ze deden er heel normaal over, dat wij uit een verboden pad kwamen.

We maakten Pierkes Wandeling af en namen meteen nog wat losse traditionals in Meerle mee. Die waren allemaal niet zo heel bijster denderend verstopt, soms vraag ik me echt af waarom mensen niet in staat zijn om een leuk plekje voor hun geocaches uit te zoeken. Onze laatste cache in Meerle, een voortuincache, werd een not-found, de enige van de dag. Voortuincaches – en al helemaal die in het buitenland – zijn niet echt mijn favoriet, zeker niet als ze geen goede hint hebben, dan voel ik me vreselijk bekeken.

Dus reden we als troost nog met de auto langs de picknickplaats waar Toeren langs Boeren zou liggen. Hier hebben we heel lang gezocht naar de goed verborgen cache, maar we hebben hem wel gevonden. Ik was nu zo’n beetje door mijn meegebrachte caches heen en vond 28 caches ook wel een mooie score. Nu konden we mooi op tijd naar huis.

Wat ik hier op 29 oktober 2020 nog aan toe te voegen heb:

Eigenlijk was dit een prima cachedag: de laatste jaren gaan we niet meer zo heel vaak met twee Heideroosjes sterk op pad, dus dat was al leuk. Verder was het goed weer, was vooral de wandeling van de BeestenBende ook mooi, we vonden heel veel caches, maar waren toch nog op tijd thuis.

Nieuwsgierig naar het spelletje Regenwormen? Klik dan hieronder:

Regenwormen

Geocachingverhalen uit het verleden: 2 januari 2017

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 2 januari 2017:

Ik ging wandelen in het Belgische natuurgebied de Talander, waar het in de nacht ervoor gesneeuwd had.

Geocachingverhaal uit het verleden:

  1. 10/10 – de Talanderwandeling
  2. 8/10 – de Talanderwandeling
  3. 7/10 – de Talanderwandeling
  4. 6/10 – de Talanderwandeling
  5. 5/10 – de Talanderwandeling
  6. 4/10 – de Talanderwandeling
  7. 3/10 – de Talanderwandeling
  8. 2/10 – de Talanderwandeling
  9. 1/10 – de Talanderwandeling
  10. 9/10 – de Talanderwandeling
  11. Bonus – de Talanderwandeling
  • Maker: De Hendrikken
  • Type: Traditionals + bonus-mysterie
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 2 januari 2017
  • Plaats: Arendonk, België

De main-focus ligt dit jaar op de vijftien overgebleven 2-cache-data. Maar daarna zullen naar alle waarschijnlijk onherroepelijk de 3-cache-data volgen. Dus als het even zo uit komt, probeer ik ook de 3-cache-data al mee te pakken. 2 januari was een 3-cache-datum. En die viel dit jaar op mijn vrije maandag. Er waren echter twee punten: het was koud en ik had geen vervoer. Uiteindelijk kon ik de auto van mijn ouders lenen, omdat mijn vader op de fiets naar zijn werk was gegaan.

DSC06975
De Talander

De avond ervoor had ik al wel een aantrekkelijke trail gezien, de Talanderwandeling, net over de grens.  De Talanderwandeling was in 2014 uitgeroepen tot “mooiste wandeling van het jaar”, dus dat wilde ik wel eens met eigen ogen zien. Op het Kempens Landgoed was ik al vaker geweest, maar nog nooit in dit gedeelte. Omdat het vandaag 4 graden was (wat heel warm was, in vergelijking tot de temperaturen in de week hiervoor), was het flink aan het dooien in de bossen. In de Talander had het vannacht gesneeuwd – gelukkig in Oisterwijk niet.

DSC06976
De Talander

Omdat ik vlak voor mij andere geocachers zag vertrekken, een Belgisch gezin, besloot ik in tegengestelde richting te gaan lopen, zodat we elkaar niet in de weg zouden lopen. Nummer 10 was na het trotseren van een smeltend, ijzig, modderig pad snel gevonden. Met nummer 9 had ik heel veel moeite en die moest ik uiteindelijk laten liggen. Er werden namelijk niet echt hints gegeven, behalve dan dat je niet op de grond moest zoeken en dat is nogal een breed begrip. Ook naar 8 moest ik best lang zoeken, maar toen kreeg ik wel nieuwe ideeën voor nummer 9. Bij nummer 7 heb ik het langste staan zoeken. Alle bomen en half bevroren graspollen onderzocht. Toen kwam dat Belgische gezinnetje aanwandelen en de vader vond de cache binnen een minuut.  Dat voelt dan toch een beetje als een bummer hoor – met 7000+ tegen 700+ caches. Maar goed, dat wisten zij niet. Ik kreeg ook nog een tip voor nummertje 6 en dat was maar goed ook, want daardoor had ik die snel te pakken.

DSC06986
Reuzezon in de Talander

Nummertje 5 t/m 1 leverden geen problemen op, precies zoals het gezin mij al gemeld had. Toen ik bij 1 stond, kwam het gezin weer uit de bossen. Ik had hun gewaarschuwd voor nummertje 9 en vroeg of zij die wel gevonden hadden. Dat was zo het geval en ik kreeg een hint. Dus besloot ik toch nog terug te lopen naar nummertje 9. Met de hint en de ervaring van de andere caches in gedachten, had ik de cache nu snel te pakken. Gelukkig, had ik de serie toch nog compleet, alleen de bonus nog. Ik liep over hetzelfde pad als waar nummer 10 aan lag (in tegengestelde richting lopen, pakte nu dus niet zo goed uit). Al het ijs was ondertussen veranderd in grote modderpoelen. Zo snel gaat dat dus, als het dooit. De hele wandeling kreeg ik voortdurend druppels ijswater op mijn hoofd. Gelukkig had ik een muts op en is mijn winterjas waterproof. De bonus werd ook gevonden en ik nam de travelbug die het gezin er net in had gestopt, mee naar Nederland.

DSC06989
Sneeuw is alweer gesmolten

Zo heb ik in 2 dagen tijd al 31 caches gevonden in twee landen. Ik ben het nieuwe jaar dus zeer goed begonnen.

Owh en of ik de Talander nou de mooiste wandeling ooit vond? Nou, het was best een leuke wandeling, maar stiekem vind ik de Kampina en de Oisterwijkse Bossen en Vennen toch mooier, hoor.

DSC06995
Misty trees

Wat ik hier op 2 januari 2020 nog aan toe te voegen heb:

De Talanderwandeling was een goed begin van het nieuwe jaar en fijn dat ik de auto kon lenen, want anders was het heel lastig geweest om daar te komen. En wat fijn dat ik hiermee al een 3-cache-datum op heb gelost.

Alle foto’s zijn door mijzelf gemaakt op 2 januari 2017

DSC07001
Mooi lucht in de Talander

Geocachingverhalen uit het verleden: 28 november 2010

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 28 november 2010:

Mijn moeder en ik gingen geocachen in het Marum in België. Ondanks dat het pas november was, had het al flink gevroren.

Geocachingverhaal uit het verleden:

  1. Rondje Marum 1
  2. Rondje Marum 2
  3. Rondje Marum 3
  • Maker: De Kogakes
  • Type: 3x traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 28 november 2010
  • Plaats: Wuustwezel, België
  1. Woeste Wezel
  • Maker: Pelin
  • Type: Mysterie
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 28 november 2010
  • Plaats: Wuustwezel, België

 

  1. Het Marum
  2. Rondje Marum 4
  3. Kastelen en Heerlijkheden: Grand Art
  • Maker: De Kogakes
  • Type: 1x multi, 1x traditional, 1x mysterie
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 28 november 2010
  • Plaats: Wuustwezel, België

 

  1. Station Noorderkempen
  • Maker: Smell the Roses
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 28 november 2010
  • Plaats: Wuustwezel, België

 

  1. Lampepit de Vriend
  • Maker: GeoWob & Geofluffy
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 28 november 2010
  • Plaats: Wuustwezel, België
  1. Molenbergen
  • Maker: Putteke
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 28 november 2010
  • Plaats: Wuustwezel, België

 

  1. Nog maar eens een grensgeval
  • Maker: Alex & Hilde
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 28 november 2010
  • Plaats: Wuustwezel, België

Mijn moeder wilde heel graag nog eens gaan cachen voor het einde van het jaar en ik wilde dat ook wel. Voor de zondag was helder vriesweer beloofd en dat is in de winter eigenlijk het beste cache-weer dat je kan hebben. Ik had in de eerste instantie geen flauw idee waar ik wilde gaan cachen (omdat de Heideroosjes nou eenmaal veel meer founds hebben dan HaJaMaToJo komt de cache-keuze meestal op mij neer). Wel moest er een goede multi van 5 tot 10 kilometer bijzitten, omdat we lekker wilden wandelen.

De keuze werd mij gemakkelijk gemaakt toen de Geocaching Notify Mail binnen kwam en mijn blik op de lijst met nieuwe caches viel. Hierbij stond de multi-cache Het Marum en direct daaronder Rondje Marum 1 en 2. Ik vermoedde al meteen dat het hier dus om een multi met op de route oppikkertjes ging en dat is iets waar ik wel van houd, vanwege de extra puntjes die dit oplevert. Daarnaast was hij ook nog eens in België (wat weer leuk is voor ons lange-termijn-België-doel) en de afstand was goed te doen. Later in de week kwamen er ook nog een Rondje Marum 3 en 4 online, dus alles bij elkaar zag het er veelbelovend uit. Ik loste zelfs nog twee simpele mysteries op, bij allebei werd het antwoord eigenlijk min of meer in de tekst al gegeven. Wel leuk was dat de ene van de serie Kastelen en Heerlijkheden is, een serie die Anke en ik in april al hadden veroverd. Nog wat traditionals in de omgeving ingeladen voor als we tijd over zouden hebben en de voorbereiding was klaar.

Op zondagmorgen pikte ik mijn moeder op bij haar huis en gingen we op weg naar de zuiderburen, ook al was het dan maar net over de grens. Het winterzonnetje scheen, maar het was wel koud, zo rond de 0 graden. We hadden dus handschoenen aan en ik droeg mijn geocaching-muts. Ik kon vandaag ook testen of mijn speciaal uitgekozen dunne handschoenen geschikt waren voor de touchscreen van Eragon (mijn gps). Dit bleek zo te zijn, dus dat is mooi. Bij mijn oude handschoenen moest ik ze steeds uittrekken bij het invoeren van een nieuw coördinaat.

Het pas opengestelde natuurgebied Het Marum zag er mooi uit, bedekt met een laagje rijp en in de winterzon. Zo lang je in beweging bleef was de temperatuur goed te doen. Het enige probleem was dat het geheugen van Eragon vol bleek te zitten en dat hij daardoor niet alle caches ingeladen had. Ik vond dat frustrerend, want nu kon ik niet de hele tijd op mijn kaart kijken of we langs een traditional heen liepen. Gelukkig heeft mijn moeder ook een gps, dus uiteindelijk hebben we geruild, omdat ik beter ben in het overzicht bewaren bij meerdere caches door elkaar en beter kan kaartlezen.

Rondje Marum 1 en 2 waren makkelijk te vinden en lagen allebei precies op de route. Ook passeerden we nog een brug, waarvan ik dacht dat Anke en ik die al eerder bezocht hadden, toen er nog een cache lag. Ik heb niet meer uitgezocht of dit echt zo was. Voor Rondje Marum 3 moesten we een eindje omlopen en toen hebben we een beetje bos-crossing gedaan om weer op het pad uit te komen. Het was een mooi gebied, het is altijd een militair oefenterrein geweest, maar was nu dan opengesteld voor gewone natuur-recreanten (dit woord kwamen we tegen op een bord onderweg). Alle punten van de multi waren goed te vinden en voor we het wisten waren we alweer toe aan de eindberekening.

We kwamen eerst nog Wuuste Wezel tegen, een mysterie waarvan de oplossing al in de tekst werd gegeven. Dus zetten we op de ene GPS het eind-coord op en op de andere Wuuste Wezel. De Wezel werd met een kleine afwijking toch snel gevonden, omdat er weinig verstop-mogelijkheden waren. Daarna op naar de eind-cache van Het Marum, die we ook snel te pakken hadden. Wel jammer dat de coin er net voor ons uitgegrist was. Ondanks dat dit een nieuwe cache was, zijn we geen enkele andere geocacher tegen gekomen, wel een beetje apart, maar misschien vonden ze het te koud ofzo.

Tijdens de wandeling had ik al gezien dat Rondje Marum 4 buiten het gebied lag. Dus daar gingen we met Reno naartoe. Deze cache was snel gevonden op een kruising van drie verboden in te rijden zandpaden en 1 verharde weg (waarover wij dus aan kwamen rijden). Vanaf hier was het een paar honderd meter naar de mysterie van de kastelen en heerlijkheden. Die cache was al 3 maanden niet gevonden, dus ik was een beetje bang dat wij hem ook niet zouden kunnen vinden. We hadden bij benadering ook het verkeerde pad te pakken, dus deden we weer wat bos-crossing, voor we bij de cache uitkwamen, die keurig aan een breed zandpad verstopt lag. Hij was er wel en is deze dag ineens 3x gevonden. En dat nadat hij 3 maanden lang niet gevonden was, best wel apart. Wij liepen over de brede zandpaden terug naar Reno. Het was nog steeds best wel vroeg, dus gingen we nog wat traditionals doen in de omgeving van Wuustwezel. Ik wilde graag 11 caches vinden, niet zozeer voor de Heideroosjes, wij hebben dit jaar al meer dan genoeg caches gevonden voor alle mogelijke jaardoelen, maar omdat HaJaMaToJo dan zou eindigen op 350, een mooie milestone om het jaar mee te eindigen.

We gingen eerst naar het station van Noorderkempen, dit was een heel nieuw station, pas in 2009 gebouwd. De laatste logjes schreven dat het moeilijk was om de cache te vinden, maar mijn moeder had hem snel te pakken. Hij zat op de typische Belgische verstopmethode verstopt: in een paal onder een dopje. Deze techniek komt echt extreem vaak voor in België, soms nog moeilijker gemaakt door een doorzichtig draadje in de paal waaraan de cache dan hangt. Maar dat was hier niet. Het station was trouwens uitgestorven, er stonden alleen maar een paar auto’s geparkeerd en er was geen Dreuzel te zien.

Verder met Lampepit de Vriend, dit was voor ons de eerste van een serie waarbij alle caches zijn vernoemd naar karakters uit de Disney-film Pinokkio. Deze cache lag in een apart parkje in Wuustwezel. Het park was blijkbaar heel ambitieus ontworpen, met een fake-grot, een vijver, een boomgaard, een orangerie. Maar het leek alsof halverwege de financiering was gestopt, waardoor het nu erg pauper en vervallen overkwam. De cache lag verstopt bij de fake-grot en was met behulp van de hint heel snel gevonden.

Op naar de Molenbergen, het was moeilijk om hier te komen. TomTom had het verkeerd en toen zijn we er op de GPS naartoe gereden. Het laatste stukje moest gelopen worden tussen allemaal bomen door waarvan de wortels ook boven de grond waren gekomen. Ideale cache-verstopplaatsen in overvloed dus, maar welke moesten we nou hebben? We werden erg in de war gebracht door een grote bovengrondse wortel vlakbij het 0-punt. Uiteindelijk begon ik logjes te lezen en toen ging het over “voorbij de ideale verstopplek”. Dus ging ik een boom verder kijken en hier lag de cache.

We besloten de dag met Nog eens een grensgeval, die ik natuurlijk wilde hebben vanwege het woordje “grens” in de cache-naam (ik heb een tijdje een voorkeur gehad voor caches met het woord “grens” in de cachenaam). Deze konden we drive-in benaderen en was snel gelogd. We hadden 11 caches gevonden en 1 not-found, dat was Big in Japan, een mysterie waarvoor je een Japanse Puzzel moest oplossen. Die had ik  keurig in zitten kleuren, maar helaas konden we de cache ter plekke niet vinden.

Het was wel gelukt om 11 caches te vinden, dus HaJaMaToJo had de milestone van 350 founds bereikt en we konden tevreden terug naar Nederland.

Wat ik hier op 28 november 2019 nog aan toe te voegen heb:

Het Marum is een mooi gebied, later werd de serie nog uitgebreid en ben ik er nog eens terug geweest. Als je een thuis opgeloste mysterie in het veld niet kan vinden, is dat altijd frustrerend.

Geocachingverhalen uit het verleden: 17 oktober 2011

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 17 oktober 2011:

De laatste dag van het Heideroosjes Herfst CacheWeekend Editie 2011 in Sint-Katelijne-Waver of all places.

Geocachingverhaal uit het verleden:

  1. Het Katelijnepad reeks 1
  2. Het Katelijnepad reeks 2
  3. Het Katelijnepad reeks 3
  4. Het Katelijnepad reeks 4
  5. Het Katelijnepad reeks 5
  6. Het Katelijnepad reeks 6
  7. Het Katelijnepad reeks 7
  8. Het Katelijnepad reeks 9
  9. Het Katelijnepad reeks 10
  10. Het Katelijnepad reeks 11
  11. Het Katelijnepad reeks 12
  12. Het Katelijnepad reeks 13
  13. Het Katelijnepad reeks 14
  14. Het Katelijnepad reeks 15
  15. Het Katelijnepad reeks 16
  16. Het Katelijnepad reeks 17
  17. Het Katelijnepad reeks 18
  18. Het Katelijnepad reeks 19
  19. Het Katelijnepad reeks 20
  20. Het Katelijnepad reeks 21
  21. Het Katelijnepad reeks 22
  22. Het Katelijnepad reeks 23
  23. Het Katelijnepad reeks 24
  24. Het Katelijnepad reeks 25
  • Maker: Stanske
  • Type: Traditionals
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 17 oktober 2011
  • Plaats: Katelijne-Waver, België

 

  1. Binnendoor
  2. Roosendael
  • Maker: The Borders
  • Type: Traditionals
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 17 oktober 2011
  • Plaats: Katelijne-Waver, België

 

  1. Oude plagen – Lazaruskapel
  • Maker: Jpab*
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 17 oktober 2011
  • Plaats: Katelijne-Waver, België

 

  1. Het Speelbos
  • Maker: Kejeko
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 17 oktober 2011
  • Plaats: Katelijne-Waver, België

 

  1. Katje’s 2000 Founds
  • Maker: Brainlord
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 17 oktober 2011
  • Plaats: Katelijne-Waver, België

 

Na ons ontbijt met de broodjes van een ontzettend chaotische supermarkt, gingen we uitchecken en verlieten we het domein waar we het weekend hadden doorgebracht in een trekkershut. We hadden het al het hele weekend over de powertrail het Katelijnepad gehad en we hadden de naam van het plaatsje al regelmatig op de borden zien staan. Vandaag gingen we hem dan echt lopen: 17 kilometer, 25 caches.

Het was droog, maar wel bewolkt en daardoor zag het er een stuk minder gezellig uit dan gisteren. We kregen een lange wandeling in/door/om het plaatsje Sint-Katelijne-Waver. We leerden dat dat plaatsje bekend is om z’n vele fruitbedrijven. Het wordt er veelvuldig gekweekt en getransporteerd. Het hele industrieterrein bestond uit transportbedrijven voor groente en fruit. We kwamen verschillende keren bordjes van de Groente & Fruit-fietstocht/wandelroute tegen. Verder waren er ook vele kassen waar al dat groente en fruit verbouwd werd. Ook kende dit plaatsje veel scholen en kinderdagverblijven voor kinderen. Veel fruit eten, zorgt blijkbaar voor veel kinderen.

De route startte bij het fruit-museum. Hier hadden we meteen de langste zoektijd nodig voor de eerste cache van de serie. De found-ratus van alle volgende caches varieerde van binnen een tel gevonden, tot toch wel even zoeken. We vonden ze uiteindelijk allemaal, behalve nummer 8, die al een tijdje geript was, alle logjes voor ons spraken over een not-found.

Er lag ook nog een multi op de route, daar hebben we ook nog een poging tot gedaan, maar die konden we alweer niet vinden, het was vast weer de multi-vloek, die ons dit weekend parten speelde.

Na een uur of vier lopen waren we weer bij het fruit-museum, 24 founds rijker. We moesten een hele tijd wachten voor we over het smalle toegangsweggetje konden rijden, omdat er een bus voor onze neus schoolkinderen stond in te laden.

Omdat het nog vrij vroeg was, hebben we nog een paar trads gedaan, wel al in de richting van Nederland.

Er waren twee trads aan een soort van doorlopend bospad door een klein dorpje. Je kon midden tussen de twee parkeren en dan was het naar allebei een paar honderd meter lopen. Helaas konden we de eerste niet vinden, ondanks dat we onder en langs het bruggetje hebben gekeken. De andere vonden we wel.

Daarna gingen we een cache op een camping doen, die heette Roosendaal en zag er ook aantrekkelijk uit, Anke had deze camping ook gezien bij het zoeken van een trekkershut, maar helaas was het al gesloten in oktober. Hij lag midden in het bos en de cache zat verstopt bij het toiletgebouw. De hint was warm/koud, dus eerst zochten we bij de kranen, tot ik ineens de thermometer zag hangen en jawel hoor: bingo! Was wel grappig verstopt, vonden wij. De camping houden we in gedachten, mochten we ooit nog naar deze omgeving terug willen.

De volgende was een snelle oppikker bij een behoorlijk grote kapel. Ik was echter meer geobsedeerd door de grote hagedis die als versiering op een van de huisjes zat die tegenover de kapel stonden, de voormalige verblijven van de lepra-patiënten. Deze cache was van de serie Oude Plagen, maar daar hebben we er dus maar eentje van gedaan.

Wat volgde was een korte wandeling door het Speelbos. Hier mochten kinderen vrijelijk hutten bouwen enzo. De cache was verstopt bij een bruggetje dat opgebouwd was uit ongelijke blokken steen, dus erg veel verstopplekken voor een micro. We hebben best even moeten zoeken en wilde al bijna opgeven, toen Anke ineens een groen touwtje zag en de cache vond.

De laatste van de dag was de 2000ste cache van Katje. Pfft, de 2000 hebben wij alweer bijna 1,5 jaar achter ons liggen. Dat was in het gedenkwaardige 10 Years of Geocaching-weekend. De cache lag onder een brug en dit keer mocht ik eronder kruipen, omdat Anke bij de auto moest blijven, want we mochten daar eigenlijk niet parkeren.

Dit werd de laatste found van het Heideroosjes-Herfst-Cache-Weekend. We hebben in 3 dagen tijd maar liefst 70 caches gevonden, wat een enorme boost was. Het was ook nog eens mooi weer en gezellig, dus we gaan  het vast nog eens doen in 2012.

Wat ik hier op 17 oktober 2019 nog aan toe te voegen heb:

Volgens mij was dit het laatste Heideroosjes Herfst CacheWeekend. We hebben dat een paar jaar gedaan, maar kregen andere prioriteiten. Ik weet nog van dit weekend dat het een heel vieze en koude trekkershut was, maar dat we wel een heel toiletgebouw voor ons zelf hadden en dat was dan weer wel keurig schoon. We zaten zowat als enigen op dat domein in dat weekend.

 

 

Geocachingverhalen uit het verleden: 19 september 2011

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 19 september 2011

Ik ging geocachen in het Belgische Merksplas rondom de voormalige landloperskolonie.

Geocachingverslag uit het verleden:

3356. Ringgracht
Maker: Marc en Lut
Type: Multi
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 19 september 2011
Plaats: Merksplas, België

3357. Heldencache
Maker: Peternootje
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 19 september 2011
Plaats: Merksplas, België

Het was voor de verandering eens een keertje stralend weer op mijn vrije dag, een mooie nazomerdag. Tja, dan is er eigenlijk maar een mogelijkheid om de dag te vullen: geocaching. De keuze was eigenlijk vorige week al gemaakt, ik ging Ringgracht doen. Die multi kwam in beeld toen ik de fietsroute in Merksplas ging doen en deze leek me ook erg leuk. Vandaag was het dan zover. Ik reed naar België. Ik was eerst bang dat het een stadscache zou zijn, omdat ik Reno op een beetje een vage parkeerstrook moest achterlaten, maar algauw ging ik het bos in. De ringgracht is jaren geleden uitgegraven door de gevangenen zelf om te voorkomen dat ze ontsnapten. De meeste mensen konden namelijk niet zwemmen in die tijd. Als je die gracht nu ziet kun je je niet voorstellen dat iemand daar niet even snel overheen zwemt.

De route volgde dus vooral de ringgracht en het was best wel een mooi gebied. De meeste waypoints waren ontzettend geniepig verstopt, het lijkt wel of de Belgische cachers in deze streek daar patent op hebben aangevraagd. De makers van deze cache waren wel zo aardig om een heleboel hints te plaatsen en daardoor kon ik alles toch vrij snel vinden. In het begin dan. Hoe verder ik naar het einde kwam, hoe meer problemen ik op de waypoints kreeg. Op een bepaald moment kwam ik op een terrein met allemaal vervallen gebouwen. Wat er nog van over was, zag er mooi uit, het leek alsof het vroeger een klooster was geweest ofzo, of misschien was het wel die gevangenis van de ringgracht, geen flauw idee, er stond nergens een informatiebord. (Jaren later -november 2014- leerde ik in het Gevangenismuseum in Veenhuizen dat in Merksplas net zo’n landloperskamp is geweest als in Veenhuizen en daar zijn dit dus de restanten van).

Ik had een beetje het gevoel op een lost-place-terrein te zijn. Ze waren bezig met restauratie-werkzaamheden en er stond wel een dreigend bordje dat verdacht gedrag meteen gemeld moest worden. Dus ik voelde me verdacht bezig toen ik met een spiegeltje zocht naar de aanwijzing. Ik kon maar de halve aanwijzing vinden en moest het getal gokken, gelukkig waren er maar 2 mogelijkheden en was de eerste meteen goed. Daarna heb ik veel tijd verloren toen ik wp 12 aanzag voor wp 13. Je moest op 13 een kelderke vinden en ik kon de tag wel vinden, maar het kelderke niet. Met mijn prikstok heb ik daar een hele tijd in de grond staan porren. Logjes gelezen en die spraken bijna allemaal over problemen bij wp 13. Dat was dus duidelijk het terror-waypoint. Ik begon een beetje wanhopig te worden, tot ik er uiteindelijk achter kwam dat ik helemaal nog niet op wp 13 was…

Op wp 13 zelf had ik het kelderke trouwens in no-time gevonden. Ik heb langer naar wp 14 moeten zoeken, die nogal geniepig verstopt zat tussen twee takken in. En dat langs een bospad met aan weerszijden heel veel bomen. De cache zelf was sneller gevonden. Heel veel mensen hadden over deze route 2x gedaan en de meeste hadden de maker om hulp gemaild. Dus ik was wel een beetje trots op mezelf dat ik het in 1x en zonder hulp allemaal heb gevonden. Ik heb er wel 3 uur over gedaan, maar dat maakt niet uit, ik heb me prima vermaakt.

Het was al laat, dus de wherigo die ik op Eragon had gezet ging niet meer lukken. Nog wel een stukje naar huis omgereden om een traditional te loggen, de Heldencache, die lag bij een monument voor soldaten in de tweede wereldoorlog. Het was een best groot en keurig onderhouden monument, midden in een straat. De cache zat best sneaky verstopt, maar ik had hem snel gevonden. Tijdens Ringgracht was ik ook al een oorlogsmonument tegengekomen, er schijnt in Merksplas flink gevochten te zijn rondom de bevrijding in 1944.

Na deze found ben ik terug naar Hilvarenbeek gereden. Het was een lekkere, relaxte cache-dag, droog en met precies de goede temperatuur.

Wat ik hier op 19 september 2019 nog aan toe te voegen heb:

Ja, ik had toen dus geen flauw idee dat Merksplas een kolonie is geweest. Ik was wel heel nieuwsgierig en vond het raar dat er nergens een informatiebord of zoiets stond. Ondertussen heb ik heel veel over de kolonie gelezen – er stond o.a. een groot artikel over Merksplas-Kolonie in het blaadje van Brabants Landschap, waar ik donateur van ben – en in 2016 – toevallig ook op 19 september – ben ik nog eens terug geweest met Anke, omdat er een nieuwe cacheserie lag. Deze cache is inmiddels gearchiveerd. De restauratie van de gebouwen was toen ver gevorderd en er stond zowaar ook een informatiebord.

Geocachingverhalen uit het verleden: 18 juli 2010

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verhaal online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 18 juli 2010

Mijn moeder en ik gingen België weer eens onveilig maken en konden de parkeerplaats niet vinden…

Geocachingverhaal uit het verleden:

2128. Klein Kuylen
2129. Pruniewalk 8 Einde
2130. Pruniewalk 7 Omweg
2131. Pruniewalk 6 Natuurpunt
2132. Pruniewalk 5 De baan
2133. Pruniewalk 4 UFO
2134. Pruniewalk 3 Horzels
2135. Pruniewalk 2 Sahara
2136. Pruniewalk 1 De beek
Maker: Raffius
Type: Traditionals
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 18 juli 2010
Plaats: Weelde, België

2137. Liereman – Kempense Stal
2138. Liereman – Kijkplatform
Maker: Pannekoek en Prot
Type: Traditionals
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 18 juli 2010
Plaats: Oosthoven, België

Mijn moeder is al meer dan een jaar helemaal into geocaching dus het begint wat te worden met het account van HaJaMaToJo, dat eigenlijk al langer bestaat (wel een week of drie ;>) dan ons eigen Heideroosjes-account.

Er was een nieuwe serie uit in België en aangezien we voor ons doen al lang niet bij onze zuiderburen zijn geweest, leek het me wel leuk om die te gaan doen. Mijn moeder houdt over het algemeen meer van multi-caches, maar omdat dit een wandeling langs diverse traditionals was, vond ze het ook wel een keertje leuk om eens veel puntjes op een dag te gaan scoren.

Ondanks de TomTom was het nog een heel gedoe om op een fatsoenlijk startcoördinaat te komen. Hij stuurde ons vage weggetjes in met “Privaat”-borden, volgens de kaart reden we door een meer heen en uiteindelijk typte ik het coord van Klein Kuylen in, een nano-cache die vlakbij de Pruniewalk lag en waarbij wel een parkeercoördinaat werd gegeven, iets wat bij de Pruniewalk niet het geval was. Zo kwamen we bij Klein Kuylen aan, dit was de eerste nano voor HaJaMaToJo. Ik was veel te moeilijk aan het zoeken en daardoor vond mijn moeder de cache, waardoor ze meteen tot mijn nieuwe nano-expert is benoemd. Ik heb ondertussen een stuk of drie nano-experts in dienst.

We besloten om vanaf hier naar de Pruniewalk te gaan lopen. Nummer 8 was nu het dichtste bij, dus we gingen de serie in omgekeerde volgorde doen. Na een wandeling door de bush-bush kwamen we aan op een gewoon zandpad. Dat stukje “jungle” was niet zo slim van ons, want even verderop stond een bordje dat het “privaat” en “niet betreden” was. Ehm, dat stond er aan de andere kant niet en we hadden toch hoofdzakelijk door de drooggevallen slootbedding gelopen. Nummertje 8 lag aan de overkant van de sloot aan de andere kant van het zandpad en er kwamen Dreuzels (dacht ik) aan in de verte, dus wachten we tot ze voorbij waren. Alleen gingen ze niet voorbij, want het bleken ook geocachers te zijn, het Belgische team Oegeke. We gingen samen op zoek naar de cache, die door mij gevonden werd (wat me natuurlijk wel goed deed, haha). Oegeke deed de serie in een andere volgorde, dus we namen weer afscheid.

Wij begonnen aan de wandeling die hoofdzakelijk over stoffige zandpaden ging. We vonden nummertje 7 en 6 snel en zonder problemen. Bij nummer 5 en 4 kwamen we in een rommelig bos uit, waar niet echt een pad was. Nummertje 5 lag op de zweefvliegbaan waar het met dit mooie weer druk was met zweefvliegers. Die sloegen echter totaal geen acht op de geocachers. We kwamen hier nog een Belgisch team tegen, Mr. Jingles. Zij deden het rondje in de goede volgorde. Nummer 4 was eigenlijk wel het leukste, er was een uitkijktorentje in de buurt, waar ik natuurlijk in moest klimmen.

Daarna lagen nummer 3, 2 en 1 allemaal aan hetzelfde, lange en stoffige zandpad. We wezen nog wat Belgische fietsers de weg naar Weelde (alsof we het zelf zo goed wisten, uhum) via de kaart in Eragon (dat is mijn gps). En we kwamen zowel Oegeke als Mr. Jingles nog een keertje tegen. De laatste was wel bereid om mijn persoonlijke trackingnummer (dat zit op mijn rugzak) te discoveren, dus dan heb ik eindelijk eens een discover die Anke niet heeft (we doen een wedstrijd wie het vaakste gezien wordt).

Nadat we de Pruniewalk voltooid hadden beloonden we onszelf met een lekker ijsje op het terrasje van het door Oegeke aangeraden café. Dit was bij een recreatiemeer dat deed denken aan het Staalbergven, maar hier mocht je wel met bootjes in. Hier groeit vast geen Grote Biesvaren, aangezien dat stomme plantje zo zeldzaam is (uitleg: in het Staalbergven groeit een zeldzaam plantje dat de Grote Biesvaren heet. De recreatie op het ven zou het plantje mogelijk aantasten). Ik kreeg helemaal zin in kanoën, maar er moest nog meer gecachet worden.

We konden het bord met de vragen van de offset-multi niet vinden, dus zochten we de Mazda maar weer op. Mijn moeder had haar zinnen gezet op een traditional die ik vorig jaar al had gevonden met Stephanie. Ik liep nog maar een keertje met haar mee.

Daarna hadden we nog tijd over voor een andere wandeling, over het Liereman-pad. Het waren drie caches, maar de eerste was een nano in een ijzeren (dus magnetische) uitkijktoren en na een hele tijd zoeken moesten we het opgeven (ook omdat er een hele familie ons kwam storen). De andere twee micro’s konden we gelukkig wel vinden.

Helaas was het geen rondwandeling zoals de Pruniewalk, maar moest je nog een paar kilometer terug lopen naar de auto. Hierna waren de caches op en was het ook tijd om naar huis te gaan.

Wat ik hier op 18 juli 2019 nog aan toe te voegen heb:

Haha, ik ga nog steeds regelmatig geocachen met mijn moeder. Ook nog wel eens in België. Wat dat betreft is er in negen jaar weinig veranderd. Maar dat ze trails niet leuk zou vinden? Dat hoor ik haar nu nooit meer zeggen ;>)

Die Grote Biesvaren was een heel ding toen wij met het clubhuis van de kanovereniging naar het Staalbergven wilden verhuizen. We zitten daar sinds 2009. Ondanks dat het plantje op de bodem van het ven groeit en wij met onze kano’s niet op de bodem komen, werd er een groot probleem van gemaakt.

Dat Travelling Person nummer zit nog op mijn oude rugzak. Ik heb het nooit verplaatst naar mijn nieuwe (nou ja, ondertussen ook al niet meer zo nieuw) rugzak. Moet ik eigenlijk nog eens doen, maar het is een hele dikke patch, die lastig vast te naaien is. De vorige keer heeft mijn moeder het voor mij gedaan, want ik ben niet zo goed in handwerk, haha. Verder ben ik ook niet zo’n trackable-fan meer als vroeger, hoewel ik ze nog wel braaf verplaats als ik ze tegen kom in een cache.

 

Throwback Thursday: 30 mei 2009

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 30 mei 2009

Het geocachingvirus was eindelijk op mijn moeder overgeslagen, dus ik nam haar meteen mee op sleeptouw naar België.

Het verslag:

  1. Neffe de Vart: Vogelkijkhut
  2. Neffe de Vart: Ronde Put
  3. Neffe de Vart: Bonus
  • Maker: SuperBB
  • Type: 2x multi, 1x mysterie
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 30 mei 2009
  • Plaats: Postel, België
  1. De Maat – Den Driel
  • Maker: Nekrav
  • Type: earthcache
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 30 mei 2009
  • Plaats: Postel, België
  1. De Steen der Zeven Heerlijkheden
  • Maker: jvdm1632
  • Type: multi
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 30 mei 2009
  • Plaats: Postel, België

Na een zeer lange incubatietijd van ruim 4,5 jaar is het virus dan toch op mijn moeder overgeslagen. Ik heb het hier natuurlijk niet zomaar over een virus, maar over het geocaching-virus. De meeste mensen die ik ken weten al wel dat het in meer of mindere mate zeer besmettelijk is. Meestal slaat het vrij snel om zich heen, maar in het geval van mijn moeder duurde het dus heel lang. Eigenlijk bestaat het account van haar team HaJaMaToJo (dat zijn dus de eerste letters van de vijf leden van ons gezin – ik ben Ma) al langer dan dat van de Heideroosjes.

Maar ineens wilde mijn moeder heel graag geocachen, dus stelde ik voor om samen naar België te gaan.

Ik had mijn zinnen gezet op de cache bij de Abdij van Postel. Dat komt vooral door dit zinnetje: in de verte een groot gebouw…de abdij van Postel, wisten wij. Uitgesproken door Hugo van den Loonschen Duynen, de (overigs zwaar fictieve!) Bokkenrijder uit Villa Volta in de Efteling. Ik had al vaker gekeken of er een cache bij de abdij lag, maar pas sinds kort is er eentje. Dus mijn moeder en ik daarheen, heel de route gelopen, maar we konden de cache niet vinden. Een beetje teleurgesteld kwamen we terug bij de abdij. Lekker op het terras gezeten en daarna moesten we toch nog wat doen aan onze found-quotes. Ik had de 3-delige Neffe de Vart-serie al eens als reserve meegenomen, maar toen waren we er niet aan toe gekomen. Nu werden ze gebombardeerd tot headliner.

We moesten parkeren bij een brug over een kanaal en gelukkig waren ze zo aardig om te vertellen aan welke kant je moest gaan lopen. En er stond ook nog een paddo bij de parkeerplaats, dus het begon al heel goed met waymarking.

Al vlug kwam ik erachter dat je de twee korte multi’s door elkaar kon doen. Het was een leuk gebied met mooie bruggen en vogelkijkhutten. We hebben nog twee mensen de stuipen op het lijf gejaagd door ons geloop met apparaatjes rondom de vogelkijkhut. Ze waren heel snel weg :>)

Dat was niet zo erg, want nu konden wij rustig de hut doorzoeken. Zo vonden we de Ronde Put en de Vogelkijkhut. Hierna konden we de bonus uitrekenen en die lag ook nog eens keurig op de terugweg naar de auto toe. Dus die hadden we ook snel te pakken. Dit was een prima serie: 3 caches voor de prijs van 1 en ook nog eens een cache-waardig gebied. Ondertussen een aantal caches van SuperBB gelopen en die maakt allemaal keurige caches. Door leuke gebieden en niet al te moeilijk. Perfect dus eigenlijk.

Mijn moeder en ik gingen verder met een earthcache. We moesten er een stukje voor lopen vanaf de parkeerplaats bij de Klepperende Klipper. Ik wist dat er ook een cache was met die naam en dat ik die ook nog ooit wilde doen. Door deze earthcache werd ik een Bronze Earthcache Master, dan heb je earthcaches gedaan in drie verschillende landen.

Op de terugweg naar huis stopten we nog voor de Steen der Zeven Heerlijkheden. Die had al vaker op de reservelijst gestaan en ook nu dreigde hij weer overgeslagen te worden, maar ik vond dat we hem best nog even konden doen. Na een tocht over een vreemd zandpadweggetje kwamen we aan bij “de steen”. Ik had er een heel monument van verwacht, maar het was een miezerig klein steentje. Vanaf het steentje moest je een projectie maken naar de steen. Een smal paadje dwars door de bush leidde erheen. Dit was nog eens echt cachen, het was hier net een jungle. Na een tijd kwamen we aan bij de stash-area. Die bevond zich midden in een dichtbegroeid bos met hoge bomen. Na een tijdje zoeken hebben we hem gelukkig wel gevonden.

Ik wilde op een andere manier teruglopen, maar mijn moeder dacht de hele tijd dat we verdwaald waren. Dat lukt niet zo goed met een GPS in je hand :>) Dus stonden we even later toch weer bij de auto.

Het was tijd om naar Nederland te gaan. In mijn geval niet voor lang, want de dag erna ben ik weer naar België geweest om dus o.a. die multi bij de Klepperende Klipper te doen.

Wat ik hier op 30 mei 2019 nog aan toe te voegen heb:

Mijn moeder vind geocaching nog steeds leuk, vooral als het mooi weer is en ze vakantie heeft. Ook is ze dol op de mascotte van geocaching: de kikker Signal. Ondertussen heeft HaJaMaToJo meer dan 2500 caches gevonden.

Throwback Tuesday: 21 mei 2009

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

In de geschiedenis is er slechts 1x gecachet op de datum 23 mei en wel door Anke. Ik heb dus geen verslag van deze datum. Daarom deze week weer eens een Throwback Tuesday.

Vandaag gaan we terug naar 21 mei 2009

Na een dagje Bobbejaanland gingen we met vijf vrouw sterk nog even een Belgische cache loggen.

Het verslag:

  1. De Postkaart
  • Maker: Kogamiyata
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Nopi: Pien en Noortje
  • Gevonden op: 21 mei 2009
  • Plaats: Ten Aard, België

In de bioscoop kregen we bij de Dan Brown-film Angels & Demons kortingkaartjes voor het pretpark Bobbejaanland: twee voor de prijs van één. We hadden drie van die kaartjes.

Stephanie, Anke en ik hadden in gedachten om met alle zusjes te gaan, dan waren we precies met z’n zessen (zoals bekend heb ik geen zusjes, Stephanie heeft er eentje en Anke heeft er twee). Stephanies zusje had echter geen zin/tijd om mee te gaan, dus gingen we uiteindelijk met z’n vijven: Anke, Pien, Noortje, Stephanie en ik.

Ik had wel even gekeken of er nog een cache in de buurt lag van Bobbejaanland, maar eigenlijk komen wij toch al best vaak in dit gebied om te cachen, dus ik had in de eerste instantie zoiets van: ik laat die GPS voor de verandering eens een keertje thuis.

Maar de avond van tevoren vroegen de andere op msn of ik nog een cache had uitgezocht. Dus ging ik toch nog even op zoek.

Mijn keuze viel op de Postkaart. In de cache-beschrijving stond dat het de bedoeling was dat je een kaartje stuurde aan de laatste vinder voor jou. En als je ook nog een kaartje stuurde aan de maker van de cache, kreeg je de code van een bijzondere coin om die te discoveren. Dus kochten we in Bobbejaanland twee ansichtkaarten van het pretpark.

Na een leuke dag in Bobbejaanland schakelden we de hulp van de TomTom in om bij de cache te komen. Die lag voor Anke en mij op zeer bekend terrein. Op deze plek langs het kanaal waren we al meerdere keren geweest. Helaas bleek de cache zoals wel vaker, toch weer aan de overkant van het water te liggen. Dus maar weer even naar eigen idee naar de overkant gereden en na een korte wandeling zagen we de cacheberg al van ver liggen. Gelogd en wat adressen overgeschreven. Dus nu gaan we morgen de kaarten in de brievenbus doen en dan is het afwachten of ook wij een kaartje gaan krijgen van de vinders na ons…

Aanvullling op 31 juli 2009: Ha, ik zit net dit logje terug te lezen en ik heb deze week dan toch nog een kaart gekregen van een vinder na ons, ik denk dat het een Belgisch team is. Ze hebben ons een kaart gestuurd vanaf hun vakantie-adres in Denemarken. Zulke dingen vind ik toch wel heel erg leuk aan het geocachen. Zo maar een kaartje krijgen van een wildvreemde met wie je een mysterieuze hobby deelt…

Wat ik hier op 21 mei 2019 nog aan toe te voegen heb:

Haha, eigenlijk wel grappig dat ik hier toen zo enthousiast over was. Later heb ik best veel aan snailmail gedaan en nu doe ik soms aan postcrossing. En ik ben natuurlijk zelf ook postbesteller. Dus post is toch wel een belangrijk item in mijn leven.

Verder ben ik sinds toen volgens mij nooit meer in Bobbejaanland geweest. Lijkt me best leuk om nog eens te gaan.