Geocachingverhalen uit het verleden: Enkeltje Den Dolder

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 8 april 2013:

Eigenlijk was dit een van mijn eerste NS-wandelingen en een eerste stap op het gebied van treincaching. Alleen noemde ik dat toen nog niet zo en was ik ook nog niet zo’n ervaren wandelaar. Dus een route van 18 kilometer was misschien nog een tikje te hoog gegrepen…

Enkeltje Den Dolder

Halverwege 2012 deed ik mijn auto weg en ondertussen begonnen de caches op fietsafstand op te raken. Inmiddels had ik wel een kortingsabonnement op de trein, dus ging ik op zoek naar caches die bereikbaar waren met dit vervoersmiddel. Zo vond ik al snel een bookmark-lijst met caches die begonnen bij een station. Enkeltje Den Dolder sprak me meteen aan, ruim 15 kilometer lopen van station Den Dolder naar station Baarn. Perfect. De volgende dag was ik vrij en het zou mooi weer worden, dus dan maar meteen de volgende dag dat gaan doen.

Het was nog wel twee uur treinen voor ik dan daadwerkelijk in Den Dolder was. Ik geloof niet dat ik ooit eerder in dit plaatsje ben geweest. Misschien moet ik eens foto’s gaan maken van alle stations waar ik kom (toevoeging: dat werd een doel bij mijn Day Zero Project). Kijken of ik alle stations van Nederland compleet krijg. Had ik eigenlijk mee moeten beginnen, onderweg naar Terschelling, want toen zijn we echt in uithoeken van het land geweest.

Den Dolder is een plaatsje in de nabijheid van Utrecht. De hele route was al ingeladen, dus ik hoefde onderweg geen coördinaten te kloppen. Ik moest wel vaak door de tekst heen scrollen op zoek naar de vragen. Gelukkig waren die niet al te moeilijk te beantwoorden. De route was afwisselend. Eerst door het bos, later over de Utrechtse Heuvelrug die bestaat uit bos met een stukje duinen, heel veel zandpaden en het einde op de landgoederen van Kasteel Groeneveld.

Al vrij in het begin maakte ik een uitstapje naar een cache van Skansen. Die lag bij een bankje bij een monument voor mensen die bij een brand waren omgekomen. Nu er alleen nog een grasveldje over was op de plek van het paviljoen, was het nauwelijks voor te stellen dat er ooit zo’n ramp had plaats gevonden hier.

Mijn volgende uitstapje was naar earthcache De Zoom. De Zoom is een soort van verhoging die dwars door het bos loopt. Je moest op de foto met een betonnen (meetpunt?)-blokje. De vorige avond had ik dat op internet gezien en leek het heel ver weg, dus het was wel grappig dat ik nu met mijn eigen ogen kon zien. Was nog wel even lastig om mezelf met GPS met het blokje op de foto te krijgen, maar het is gelukt. Daarna weer verder met de hoofdroute, nog onderbroken door het loggen van de cache Emporium. Dat vond ik een mooie naam voor een cache, klinkt lekker Romeins ofzo.

Na een kilometer of 8 kreeg ik last van mijn voeten. Daar heb ik de laatste tijd wel vaker last van, van zere hielen (hielspoor). Maar ik dacht dat het over was gegaan en durfde de lange wandeling daarom wel aan. Omkeren was geen optie, dat was net zo ver als doorlopen. Maar als ik op dat moment had geweten dat het nog 10 kilometer lopen zou zijn, dan weet ik niet wat ik gedaan zou hebben.

Er waren helaas weinig bankjes onderweg, gelukkig kwam ik wel een aantal fietspaddestoelen tegen; die kon ik waymarken en gebruiken als stoel. Helaas waren ze allemaal al geclaimd, alleen het fietsbord was nog voor mij, mijn tweede van Fietsroutenetwerk Provincie Utrecht.

Het nadeel van deze cache was dat de afstanden tussen de waypoints in het begin kort waren, waardoor je het gevoel had heel snel op te schieten, maar dat ze op het einde toe steeds langer werden, soms wel een kilometer of langer. En op een route van 15 kilometer kan het ook niet overal even mooi zijn. Dus soms sleepte ik mezelf weer een zandpad over.

Op de Utrechtse Heuvelrug aangekomen, kwam ik op bekend terrein. Hier heb ik bijna twee jaar geleden ook gelopen met Anke tijdens het allerlaatste GME. Dat besefte ik pas toen ik in de vogelkijkhut bij het Pluisven op het bankje zat.

Het stukje over de Utrechtse Heuvelrug was mooi, alleen jammer dat ik geen koeien gespot heb. Wel mooi dat ik nog over de Earthcache De Stulp heen liep, want ik had niet meer de fut om er voor om te lopen.

Na het duinstukje volgde een saaier stuk door de bossen en toen had ik het echt even gehad, ik moest mezelf echt voortslepen. Op elke paddo keek ik verlangend hoe ver het nog naar Baarn was. Toen de spoorlijn voor het eerst weer in zicht kwam, kreeg ik er weer zin in. Dat gaf een beetje het idee dat het eindpunt in zicht kwam. Op het landgoed rondom Kasteel Groeneveld aangekomen kwam het einde in zicht. Het kasteel zelf is niet zo heel mooi, ik vond het vooral heel kitscherig. De tuinen eromheen hebben wel weer iets, met waterpartijen en keurige lanen. Op het bankje voor het kasteel rekende ik de eindcache uit en die bleek op het landgoed te liggen. Er lag ook nog een traditional helemaal achteraan het landgoed, maar dat was 700 meter heen lopen en ook weer terug en dat kon ik niet meer opbrengen met mijn arme voetjes. Dus dan maar op naar de cache. Ik hoopte maar dat ik alle vragen goed beantwoord had, want het zou niet leuk zijn als ik de cache nu niet zou vinden als beloning. Gelukkig was hij keurig aanwezig op het door mij berekende waypoint en er zat zelfs een coin in. Jammer dat ik al mijn ruiltroep was vergeten, want het was ook nog eens een lekker grote bak.

Hierna moest ik nog verder lopen naar het station van Baarn en dat was nog een kilometer of twee, waarbij ik maar liefst drie keer het spoor over moest steken.

Ik was echt blij toen het station in zicht kwam. Vanwege mijn daluren-abonnement kon ik pas weer vanaf 18.30 uur met korting reizen. Vantevoren was ik bang geweest dat ik veel te vroeg klaar zou zijn met de wandeling, maar achteraf kwam ik precies op het goede tijdstip aan op het station. Ik had mooi de eerste trein naar Utrecht van na 18.30 uur. Die was te vroeg (een unicum voor de NS) en ik was echt blij dat ik kon zitten, vooral mijn voeten waren daar erg blij mee.

Met alle uitstapjes naar andere caches erbij, had ik had ruim 18 kilometer gelopen deze dag. Een prachtige wandeling, maar het is me best zwaar gevallen. En toch smaakt deze tocht naar meer van dit soort wandelroutes tussen stations.

Wat ik hier op 8 april 2021 nog aan toe te voegen heb:

Van die hielspoor heb ik nog lang last gehad, ik had het ook nog eens aan beiden hielen tegelijkertijd. Maar later ben ik natuurlijk een groot fan van NS-wandelingen/OV-stappers geworden en ondertussen heb ik er heel wat gewandeld.

NS-wandeling Vuursche

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen. Deze wandeling liep ik in augustus 2019.

NS-wandeling Vuursche

Ik vond zowaar een NS-wandeling die ik nog nooit gedaan had: NS-wandeling Vuursche; 14 kilometer van station Baarn naar station Hollandsche Rading. Die laatste zou een nieuw station voor mijn lijstje worden.

Op station Baarn ben ik ondertussen al vaker geweest. Dit keer ging de wandeling echter de andere kant op. Al tegenover het station begon een park, volgens mij een warandepark met lange bomenlanen, een soort van doolhof met struiken aan weerszijden, een spiegelvijver en veel beelden, die o.a. wandelaars in verschillende tijdperken uitbeeldden. Het was hier behoorlijk druk, maar wat wil je op een zonnige zondag midden in de zomer. Eigenlijk was het op de hele route druk met fietsers, wandelaars en andere vervoersmiddelen.

Paleis Soestdijk

Aan de andere kant van het park kwam ik uit bij Paleis Soestdijk. Ik had het al vaak op tv gezien of op afbeeldingen, maar volgens mij nog nooit eerder in het echt. Het gebouw is niet mijn smaak, maar ik kan niet ontkennen dat het een leuk optrekje is. Hoewel je door het park rondom het paleis mocht wandelen, stonden er enorm veel mensen foto’s te maken buiten het hek. Ook veel toeristen. Ik maakte ook een foto, niet omdat ik het nou zo’n geweldige locatie vond, maar meer omdat het wel een trekpleister is op de route.

Utrechtse Heuvelrug

Mijn wandelroute ging verder door de bossen van de Utrechtse Heuvelrug. Ik was hier ooit al eerder geweest tijdens de cachewandeling van Den Dolder naar Baarn en ook een keer tijdens het Geocaching Multi Event (GME). Toen probeerden Anke en ik een Drakencache te vinden, maar die konden we niet vinden. Nu zit deze cache in het archief. Ik probeerde nog een andere, oude multi op te lossen, maar dat is mij uiteindelijk niet gelukt. Volgens mij ontbrak er een paddenstoel. Jammer, maar helaas. Ik verloor hier veel tijd mee.

Lage Vuursche

Ik pakte de route weer op en kwam uit in Lage Vuursche. Hier was het echt supertoeristisch, de mensen hingen letterlijk met de benen buiten. Ik maakte een omweggetje om een cache te loggen: Met stip op de kaart…Lage Vuursche. Ik weet niet of het mij gelukt is om de cache ongezien te loggen, want jeetje wat een drukte hier. Anderzijds zijn mensen vooral geïnteresseerd in zichzelf, dus wat dat betreft viel ik niet zo op. Ik keek nog even rond in een winkeltje, maar ik moet echt minderen in spullen, dus niets gekocht. Ik pakte de route weer op en ging weer het bos in. Ik maakte nog een omweg voor de cache Boswandeling. Hier was het juist heel erg rustig, was vast meer dan een kilometer van een horeca-gelegenheid af…

Waymarking

Na het loggen van de cache pakte ik de route weer op, die liep een heel eind over een fietsroute en ik kwam een aantal paddo’s tegen. Een paar daarvan bleken nog niet geclaimd te zijn, dus die zijn nu van mij, net als een paar fietsknooppuntborden. Ik werd een paar keer bijna omver gefietst door groepjes bejaarden. Voor ik het wist stond ik al op station Hollandsche Rading. De route was dan ook maar 14 kilometer, dus dat is niet zo heel lang. De trein kwam al na vijf minuten aan, dus ik hoefde niet lang te wachten en moest zelfs haasten met mijn foto van het stationsbordje en mijn OV-kaart opgraven uit mijn rugzak om in te kunnen checken.

Op zich vond ik het wel een leuke wandeling, alleen jammer dat het zo druk was. Misschien ooit in de winter nog eens doen, dan zal het wel rustiger zijn. En ik blijf het heerlijk vinden dat je op een zondag geen rekening hoeft te houden met de spitstijden.

Deze slideshow vereist JavaScript.

NS-wandeling Landgoed Groeneveld (17)

Ik heb mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst…what the hell was I thinking when I wrote that…? Vandaar dus het cijfer achter de titel van deze blog. Wandeling nummer 17 voor mijn DZP vond plaats in juli 2018.

Landgoed Groeneveld

15 kilometer, van station Baarn naar station Hilversum Media Park.  Met een omweg voor een virtuele cache, dus ik zat uiteindelijk aan de 18 kilometer.

 

Voor deze dag stond er weer een NS-wandeling op het programma en wel Landgoed Groeneveld van station Baarn naar station Hilversum Media Park. Beide stations waar ik al eens eerder ben geweest, dus geen nieuwe borden voor mijn lijst, maar dat mocht de pret niet drukken. Vanaf station Baarn ga je meteen een hooggelegen paadje langs het spoor in, omringd door wat bomen. Ik herkende dit paadje nog uit de tijd dat ik nog nooit een NS-wandeling had gedaan, maar al wel geocache-routes van station naar station deed. Zo liep ik in april 2013 de multi-cache Enkeltje Den Dolder van station Den Dolder naar station Baarn. Deze dag bleek dat de routes elkaar een klein gedeelte overlapte, alleen liep ik nu in tegengestelde richting, omdat ik toen in Baarn eindigde en nu hier startte.

 

Ik begon nu dus eigenlijk met het stukje, wat toen het einde was. Op geocachinggebied ging het bijzonder voorspoedig, want gedurende de eerste kilometer van de wandeling kon ik al drie caches loggen en daarvoor hoefde ik amper van de route af te wijken. Het Kippenbruggetje stelde als cache niet veel voor, maar ik vond het wel een grappige cachenaam. Hier kon ik ook al een paddo waymarken, maar het zou kunnen dat ik die ook al gezien heb tijdens Enkeltje Den Dolder. Mijn cachegeheugen is na bijna 8750 caches nog altijd heel goed, maar al die paddo’s onthouden is onmogelijk, want die dingen lijken nogal op elkaar. Dus komt het wel eens voor dat ik er eentje keurig heb gemarkeerd, die ik dan in het verleden ook al eens heb gedaan. Ach, zoveel moeite kost een paar foto’s nemen en een coördinaat opslaan nou ook weer niet.

 

Via een spannend uitziende spoorbrug ging ik het bos in en via brede bomenlanen kwam ik uit bij Kasteel Groeneveld en het bijbehorende landgoed. Het kasteel was niet open op maandag, wat ik van de ene kant niet zo erg vond: want een museumkaart was niet geldig en ook vanwege de tijd. Van de andere kant kostte de entree maar 5 euro en waren er best interessante tentoonstellingen o.a. over de tekeningen van Fiep Westendorp. Dus wellicht dat ik nog terug ga, als dat er van komt. Er ligt ook nog een multi op het landgoed, waar ik nu ook geen tijd voor had. Kasteel Groeneveld zelf is niet echt heel mooi (in vergelijking tot andere kastelen), meer een landhuis dan een kasteel.

DSC01646

Ik was er destijds ook al lang gelopen en ook over de bijbehorende landgoederen. Toen had ik vreselijke zere voeten en verlangde ik naar het einde, nu was ik nog fris en fruitig, aan het begin van de route. Ik maakte zelfs een omweggetje om de cache bij de Escher rotonde te kunnen loggen. Dit omdat ik een zwak heb voor het werk van de kunstenaar Escher. Op de rotonde staat een 3D-kunstwerk wat gebaseerd is op een tekening van Escher, hij heeft bijna 30 jaar in Baarn gewoond. Ik vond het een mooi kunstwerk, maar ja, zoals gezegd, ik houd van Escher.

 

Het landgoed – waar het best wel druk was met mensen – liep haast ongemerkt weer over in een bosgebied, waar het een stuk minder druk was. Ik vind het altijd grappig om te zien dat veel mensen toch in de buurt van een bezienswaardigheid of eetgelegenheid blijven. Zelf houd ik wel van dat gevoel dat het bos van mij alleen lijkt. Ik passeerde nog een cache die precies op de route lag, in een omgebouwd paaltje. Grappig detail is dat deze cache bij de Vincent-serie hoort, waar ik vorig jaar ook al een cache van heb gelogd, op het landgoed bij het hoofdkwartier van Natuurmonumenten. Dus leuk om er nu nog eentje te hebben.

 

Aan de rand van het Goois Natuurreservaat gekomen, koos ik een bankje uit om te lunchen. Ik moest trouwens erg gniffelen om die naam. Ik vind reservaat toch klinken als een afgesloten ruimte waarin je iets opsluit. En ik dacht daarbij dus aan Bekende Nederlanders die veelal in het Gooi wonen. Opgesloten in het Goois Natuurreservaat.
Vlakbij mijn bankje waren enkele koeien aan het grazen. Nou ja koeien, ik denk dat er minstens eentje een stier was, aan zijn…eh…onderdelen te zien. De koeien kwamen steeds dichterbij en de stier liep zelfs rakelings langs mijn bankje af. Helaas was ik te laat met mijn foto, maar het was een leuke lunch, voor Maartje de Koeienfotograaf.

 

Tijdens de lunch had ik besloten dat ik om ging lopen voor de virtuele cache Walk of Fame. Hiervoor moest je een foto van jezelf maken op het podium van een natuurtheater, verborgen in de bossen ongeveer een kilometer vanaf de route. Het bleek de moeite van het omlopen waard. Ik kwam uit in een mooi natuurtheater. Het zag er nog heel intact uit, maar bleek toch niet meer gebruikt te worden, alleen soms tijdens kinderkampen. Jammer hoor. In Oisterwijk hebben wij ook een Natuurtheater en dat wordt nog wel gebruikt door de plaatselijke amateurverenigingen. Ik ga er altijd graag naartoe. Maar dit theater zag er eigenlijk nog natuurlijker uit dan het onze. Ik voerde er de eenmalige, korte voorstelling “Heideroosje op de Hilversumse Heide” uit en maakte een foto van mezelf met de timer. Missie volbracht.

 

Op de terugweg naar de route kwam ik zowaar nog een Vincent-cache tegen. Dus nu heb ik er totaal al drie. Owh ja, ter informatie: Vincent is de kat van de eigenaars van de caches.

DSC01683

Teruggekomen op de route ging ik het mooiste stukje van de route op: de heide. Hier kon ik de earthcache Aardkundig Monument Gooise stuwwal doen en maakte ik de mooiste foto’s van de dag. Ook kwam ik nog een heleboel paddo’s tegen.

DSC01701

DSC01686

Ik verliet dit mooie stukje heide via de Sint Jansberg, waar een oud kerkhof is. Er was ook een cache, waar ik eerst aan voorbij liep, omdat hij op de kaart in mijn GPS onder een P (van parkeerplaats) verborgen lag, maar ik liep er nog even voor terug. Je bleek eigenlijk een sterke magneet nodig te hebben en mijn kleine magneetklauw was veel te zwak. Maar ik ben heel inventief en heb allerlei hulpmiddeltjes bij. Het lukte uiteindelijk door een touwtje om de cache heen te laten zakken, dat strak te trekken en zo de cache op te tillen. Weer een missie geslaagd. Later, tijdens het loggen las ik nog allerlei interessante informatie over het oude Sint Janskerkhof en de doodswegen. Wat een bijgelovige voorouders hebben wij zeg!

DSC01693

Ik stak de weg over voor de laatste etappe. Die bleek door bekend gebied te lopen, nou ja het eerste stukje dan. Hier staat namelijk de oudste paddo van Nederland! Helaas is het een replica en niet eens een heel mooi gelukte replica. Ik had hem ook al eerder gezien, want er ligt ook een cache bij, die ik deed met Anke, Stephanie en G., tijdens het GME-weekend in april 2010. Die cache heette dan ook Paddo. Ik schreef toen een zielig logje over dat iedereen mij altijd plaagde met mijn fascinatie voor het waymarken van paddo’s. Ter motivatie kreeg ik toen een supermooie paddo-coin van de Paddo-Officers. Die coin heb ik natuurlijk nog steeds en ik ben ook altijd paddo’s blijven waymarken. Ik heb zelfs mijn Persoonlijke Paddo, die heeft mijn vader voor mij gemaakt. Oorspronkelijk als surprise voor Sinterklaas, maar hij staat nog steeds ter decoratie in mijn huis.

 

Na die replica ging ik verder het gebied in dan destijds en daar bleken de echte “gouwe ouwe” paddo’s te staan: de lage nummers die de nog intact zijnde oudste paddo’s van Nederland vertegenwoordigden. Wel, ondanks dat ze ongetwijfeld allemaal al geclaimd zullen zijn, liep het kwijl nog net niet uit mijn mond.

DSC01714

DSC01715

Nadat ik al die paddo’s gemarkeerd had, liep ik verder over de Hilversums heide. Ik probeerde nog wat caches te vinden van de Smiley op de Hei-serie, maar die waren goed verstopt. Ik vond er uiteindelijk maar eentje van de drie die ik heb geprobeerd. Maar ik was toch wel tevreden over het aantal geocaches van vandaag: tien stuks met een earthcache en een virtual erbij, dus dan hoor je mij niet klagen.

DSC01717

DSC01718

De route was overall gezien heel mooi, maar het laatste stukje, door Hilversum was een beetje een pauperwijk. Wat nog versterkt werd door de stinkende containers die overal buiten stonden. Waarschijnlijk werden die de volgende dag opgehaald, maar met dit warme weer (30+ graden) rook het niet aangenaam. Maar ja, een andere weg naar het station is lastig, natuurlijk en het was maar een halve kilometer ofzo. Aangekomen bij het station had ik mooi de eerste trein na 18.30 uur, dus ik was ook nog op een redelijke tijd thuis. Ik was wel erg dorstig geworden, want het was dus bloedheet en ik had eigenlijk te weinig drinken meegenomen en kwam onderweg geen winkels tegen.

DSC01721

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.