De 20 van 2020: Wandelen in de Kaapse Bossen

Aan het begin van 2020, toen ik nog dacht dat het jaar vol hoogtepunten zou worden, stelde ik twintig doelen voor mezelf op die ik dat jaar wilde bereiken. Dankzij de coronacrisis en de bijbehorende maatregelen en beperkingen vielen de meeste doelen in het water. Toch zijn er vijf doelen geslaagd en daar wil ik toch even aandacht aan besteden.

De Kaapse Bossen

Doel 14 was om eindelijk eens de wandeling door de Kaapse Bossen bij Doorn te gaan lopen. Dit is een wandeling van Natuurmonumenten die al heel lang op mijn verlanglijstje staat. Het lastigste aan deze wandeling was om de startlocatie te bereiken, want Doorn heeft geen station. Maar in augustus 2020 logeerden mijn moeder ik drie dagen in een hotel bij Soesterberg en vanaf daar was het ongeveer 15 kilometer fietsen naar de Kaapse Bossen. Dit was wel tijdens de hittegolf, en voor zo’n hete dag hebben wij echt een extreem actieve dag gehad.

Fietspaddestoel voor waymarking

De fietstocht

We werden deze ochtend al vroeg wakker in het hotel, omdat het zo heet was. Helaas mochten we pas vrij laat ontbijten (er was een personenlimiet voor de eetzaal vanwege corona), dus las ik al een half boek uit. Het ontbijt was wel de moeite waard. Daarna gingen we op pad. Ondanks de hitte had ik een vrij heftig dagprogramma opgesteld. We gingen op de fiets naar de Kaapse Bossen bij Doorn. Dat was ongeveer 15 kilometer fietsen. We hadden een boekje met routes gekregen en ik had hier een gedeelte van een fietsroute via knooppunten uitgehaald, die we op de heenweg zouden gaan fietsen. De heenweg viel eigenlijk nog wel mee; het was toen nog niet op z’n heetst, we waren nog fris, de route liep voor een groot deel door de bossen (dus schaduw) en we konden vaak stoppen voor een fietspaddestoel (vanwege waymarking). Overigens was het wel heel druk in de bossen met andere fietsers en wandelaars.

Kaapse Bossen

De Kluizenaar van Doorn

Pas in Doorn sloeg de hitte weer toe, maar hier was wel een cache te loggen. De Kluizenaar van Doorn is een beeld van de schrijver Simon Vestdijk. Het beeld zit aan een bureau naast de kerk. De cache zit in de lade van het bureau. We konden hem eerst niet vinden, maar het bleek dat we onze arm niet ver genoeg in de lade staken. Nadat ik er met een zaklampje in had gekeken wist ik waar ik moest grijpen, dus ineens was mijn arm wel lang genoeg, haha. Vestdijk had blijkbaar veel last van depressies en was een beetje afstandelijk, waardoor hij de bijnaam de kluizenaar van Doorn kreeg.

Bomenlaan

Hoogtepuntenwandeling

We waren nu bijna bij de Kaapse Bossen. Een wandeling door deze bossen staat al jarenlang op mijn verlanglijstje, maar het komt er maar nooit van. 1,5 jaar geleden was ik er heel dichtbij, maar toen bleek je op station Zeist geen OV-fietsen te kunnen huren en wandelde ik in plaats daarvan naar Huize Doorn. Daar kwamen we nu ook nog langs. We lieten onze fietsen achter op de parkeerplaats en kozen voor de langste wandeling, die de Hoogtepuntenwandeling werd genoemd en 9 kilometer lang zou zijn (volgens de folder zelfs 12 kilometer, maar wij denken dat 9 of 10 kilometer wel klopt). We moesten even wennen aan de routepaaltjes, die anders zijn dan bij ons in Oisterwijk. Ik dacht dat je in de richting van het wandelaartje moest lopen, maar er bleken dus ook pijltjes onder te staan en zo niet, dan moest je gewoon rechtdoor.

Geschiedenis van de Kaapse Bossen

De Kaapse Bossen maken deel uit van de Utrechtse Heuvelrug en waren oorspronkelijk een productiebos, aangelegd op heide en zandverstuivingen. Tijdens de wandeling kom je inderdaad nog een klein stukje heide en een heel klein stukje zandverstuiving tegen. De naam van het bos is te danken aan de eerste eigenaars: de familie Swellengrebel. Zij woonden jarenlang in de Zuid-Afrikaanse Kaapprovincie. Rond 1750 keerden zij terug naar Nederland en kochten het gebied aan, dat ze vernoemden naar de streek waar ze vroeger gewoond hadden. Een eeuw later kwam het gebied in handen van de familie Van der Lee; zij legden lanen en kronkelige paden aan om een wandelbos te maken. Weer een eeuw later, in 1953, kocht Natuurmonumenten het gebied aan en sindsdien mag de natuur hier haar (grotendeels) haar gang gaan.

Uitkijktoren De Kaap

Het was heel raar dat je eerst de weg over moest steken voor een lusje aan de overkant van de weg. Dit gedeelte heet Sandenburg en is in beheer bij Utrechts Landschap. Maar toen we daar eenmaal waren bleek het er heel rustig te zijn met mooie bomenlanen, die vroeger onderdeel waren van Landgoed Sandenburg. De hitte was hier in het bos nog wel om uit te houden. Terug aan de overkant van de weg begon er hoogte in de wandeling te komen en dat viel dus wel een beetje tegen met deze hitte. We kwamen langs de dagrecreatie en liepen heel lang door de bossen. Er waren vooral heel veel statige bomenlanen. We passeerden Landgoed de Ruiterberg. Blijkbaar staat dit bekend om de bijzondere terrassentuinen, maar die hebben wij overgeslagen.

Ik verheugde me vooral op het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt van de route: uitkijktoren de Kaap. De grote vraag was echter of de toren geopend zou zijn voor beklimming. Tijdens corona was hij dicht geweest en mijn vraag op twitter aan Natuurmonumenten of hij alweer open was, werd nooit beantwoord. Onderweg waren we een hardloopster tegen gekomen die zei dat de toren dicht was. Dus mijn opwinding was al een beetje afgenomen. Maar ik had heel erg veel geluk: de toren bleek open te zijn! Dus ik kon er eindelijk op klimmen. Mijn moeder heeft hoogtevrees en die besloot op aanwijzing van een ouder echtpaar dat op een bankje vlakbij de toren zat te rusten door te lopen naar het restaurant. Koffie drinken op een terras is meer haar idee van een hoogtepunt ;>)

Ik ben nergens zonder Smaug

Ik klom naar boven, maar bovenaan zit een plateau wat verder niet ondersteund wordt en daar kreeg ik ook weer een beetje de bibbers. Niet zo erg als twee weken eerder op de Boudewijntoren, maar ik durfde niet over de reling te gaan hangen. Gelukkig kon je vanaf het midden van het platform ook prima foto’s maken. Na mij kwam een heel gezin naar boven en de stoer uitziende jongen was nog veel banger dan mij. Na een tijdje besloot ik weer naar beneden te gaan, ik kon onderaan de toren nog een Munzee scannen. Nu moest ik ook naar het restaurant, maar ik nam het verkeerde pad en omdat mijn moeder mijn rugzak met daarin Smaug (mijn gps) meegenomen had, zat er voor mij niets anders op dan gewoon de route te volgen.

Heide bij Chalet Helenaheuvel

Chalet Helenaheuvel

Ik vond het best lang duren voor ik bij het restaurant was, dat kwam vooral omdat ik ondertussen vol adrenaline zat van de torenbeklimming, het nu het heetste moment van de dag was en ik dorst had. Gelukkig was het een erg leuk terras, het leek qua sfeer een beetje op Groot Speijck (in de Oisterwijkse bossen), zelfs de kaart had sterke overeenkomsten. Dus we aten een hapje en dronken vooral heel veel. We mochten ook onze waterflessen vullen.

Kaapse Bossen

Er waren ook nog geocaches

Opgepept vervolgden we de wandeling weer. Eerst een klein stukje over de heide, maar die stond nog niet echt in bloei, ondanks dat augustus toch wel de bloeimaand is. Ik was vergeten om Smaug aan te zetten, tot mijn moeder vroeg of er nog caches waren. Toen bleek dat we vlakbij een cache waren en dat we ook net over een cache heen waren gelopen. Dus deden we eerst Eikenhakhout, dit was een mooie cache, die verstopt zat in een blok eikenhout en al uit 2013 stamde. Daarna wandelden we terug naar Rand van het bos. Deze cache zat onder een prullenbak. In zo’n mooie omgeving begrijp je eigenlijk niet waarom mensen voor zo’n locatie kiezen, maar het zal iets te maken hebben met toestemming. Wij ploeterden het pad omhoog nog een keer op en maakten de wandeling af.

Zonlicht in de Kaapse Bossen

De Pyramide van Austerlitz

Ik had besloten dat we een andere route naar het hotel gingen fietsen dan op de heenweg, ik hoopte eigenlijk dat dat korter zou zijn. Mijn moeder is niet zo’n kaartlezer en laat het navigeren altijd aan mij over. Maar ik had er niet aan gedacht dat we dan een flinke heuvelrug over zouden moeten. Dat was wel even pittig, zeker op een OV-fiets zonder versnellingen. Naar beneden racen was dan weer wel heel tof. In Maarn logden we nog een cache in een klein stukje bos. We besloten om nog een pit-stop te maken bij de Pyramide van Austerlitz, omdat we alweer dorst hadden. Ik ben hier drie jaar geleden (bijna op dezelfde datum, het scheelt maar vier dagen) al eens geweest, toen ben ik ook op de pyramide geweest. Dat was tijdens een NS-wandeling van Zeist naar Maarn. Maar mijn moeder had de hele pyramide nog nooit gezien en was er wel nieuwsgierig naar. Omdat er ondertussen ook een virtuele cache te doen was, die er toen nog niet was, vond ik het prima. Eerst een drankje op het terras van het totaal verlopen restaurant.

De Pyramide van Austerlitz

Munzee Garden

Hier kwam ik erachter dat er een Munzee Garden in de vorm van een piramide lag…dus ineens had ik het heel erg druk: met Munzees vangen, met de virtuele cache, met het oplikken van mijn ice-tea-green ijsje (ik ben echt een groot fan van de ice-tea-green ijsjes, vooral tijdens een hittegolf!). We wandelden al Munzee vangend in de richting van de pyramide. Die was al gesloten, blijkbaar al vanaf halverwege de middag omdat de stalen trap te heet werd in de brandende zon. Gelukkig was ik er al op geweest in augustus 2017 en mijn moeder heeft daar toch geen behoefte aan, omdat ze hoogtevrees heeft. We maakten foto’s van elkaar voor de piramide voor de virtuele cache en wandelden een rondje om het fenomeen, om de kijkgaten te tellen en Munzees te vangen. Daarna hebben we nog een hele tijd Munzees gevangen van de Munzee Garden Pyramide. Er zaten er een paar in van types die ik nog niet eerder had gevangen, dus het was erg leuk en we vergaten de tijd een beetje. En ja: mijn moeder doet ook aan Munzee; ik heb haar aangestoken.

Bomenlaan in Kaapse Bossen

Terug naar het hotel

Uiteindelijk moesten we toch naar het hotel gaan fietsen, vanwege de tijd. Onderweg nog een keer gestopt voor een cache die op een ATB-route lag, bijna naast het fietspad. Het was nog een grote, mooie cache ook. Onze OV-fietsen zonder versnellingen, zouden het niet aankunnen, zo’n mountainbikeroute. We fietsten het laatste stukje naar het hotel – dat was hetzelfde als in de ochtend – en kwamen helemaal bezweet en onder het zand aan. Toen waren we wel kapot. Ik had wel een geweldige dag gehad, want veel van mijn hobby’s gecombineerd: wandelen, geocaching, waymarking en Munzee.

Pad langs dagrecreatie Kaapse Bossen

NS-wandeling Utrechtse Heuvelrug (8)

Ik heb mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst…what the hell was I thinking when I wrote that… Vandaar dus het cijfer achter de titel van deze blog. Dit is de achtste wandeling voor mijn DZP. Ik loop gruwelijk achter met het plaatsen van verslagen, dus deze wandeling vond al plaats in de zomervakantie, om precies te zijn op 14 augustus 2017.

Utrechtse Heuvelrug

14 kilometer van station Driebergen-Zeist naar station Maarn:

Ik ging proberen om aan meerdere DZP-doelen op een dag te werken. Eén van die doelen is om per trein plaatsen te zoeken met de letters van mijn naam, waar ik nog niet eerder ben geweest. Voor de M had ik al een tijdje Maarn in gedachten. Deze stations tellen dan ook meteen mee voor het 25 nieuwe stationsborden-doel (dit heb ik ondertussen vervuld). Vorige week had ik ontdekt dat er ook een NS-wandeling naar Maarn toe liep, dus die kwam meteen op de verlanglijst en het kwam vandaag al meteen uit om te gaan, dus werd het die.

Het zou ideaal wandelweer worden vandaag: de eerste echt zomerse dag van augustus. De route liep over de Utrechtse Heuvelrug en startte bij station Driebergen-Zeist. Dit was een station waar ik al eerder was geweest, twee jaar geleden toen ik per OV-fiets in deze omgeving caches heb gedaan. Ik herkende het station dan ook nog. Dit keer ging ik echter niet fietsen, maar wandelen. Het eerste stukje van de route, richting het dorpje Austerlitz liep wel over de fietspaden waar ik toen ook overheen ben gefietst. Op een bepaald moment ging ik echter met een wandelpad het bos in en kwam ik over een stuk heide en stuifzand. De heide staat nu in bloei, dus dat is mooi om te zien en ja: ik ga het nog een keertje zeggen: Heideroosjes horen op de heide. Blijft leuk om te zeggen.

Via de rustige bossen kwam ik uit in het plaatsje Austerlitz. Ook hier was ik dus al eerder geweest, tijdens die fietstocht, twee jaar geleden. Ik heb toen ook een stuk gewandeld door de bossen rondom dit plaatsje om de caches van Rondje Austerlitz te loggen. Deze liggen er nu nog steeds. Maar natuurlijk mag je caches niet 2x loggen, dan zou het wel wat makkelijk worden. In de buurt van het dorpsplein lag wel een nieuwe cache, die er twee jaar geleden nog niet was: Drinkwater op het plein. Deze heb ik natuurlijk wel gelogd. Was even zoeken waar hij lag en je had er een magneet voor nodig, maar mijn telescoopmagneet (voor 2 euro gekocht bij de Flying Tiger) zit standaard in mijn geocachingrugzak, dus dat was geen probleem.

Wat ik heel jammer vond, was dat ik toen de in deze omstreken zeer beroemde Pyramide van Austerlitz niet heb bezocht. Het bezoeken van deze pyramide is iets wat altijd in mijn achterhoofd is blijven hangen en wat eigenlijk ook best op mijn DZP-lijst had kunnen staan. Ik kwam enkele fietspaddestoelen tegen, die ik natuurlijk gewaymarkt heb, en ook hier stond de Pyramide op aangegeven. Uiteindelijk bleek dat de pyramide ook werd aangegeven op de kaart in mijn GPS, dus ik wandelde er naartoe. Hierdoor week ik wel een beetje af van de officiële route, maar omdat die “slechts” 14 kilometer is, had ik vandaag flink wat speling.

Bij de Pyramide was het behoorlijk druk, het is natuurlijk zomervakantie en in de buurt is een grote, kermisachtige speeltuin, die gratis te bezoeken is. Ik volgde de mensenstroom naar het punt waar dan de daadwerkelijk Pyramide te bewonderen is. Vanaf een afstandje al een imposant bouwwerk, maar je mocht er dus ook op klimmen. En ja, iedereen die mij een beetje kent weet dat uitzichttorens een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij hebben. Je moest drie euro betalen voor de beklimming, dit geld werd dan in het onderhoud van de pyramide gestoken, die opgetrokken is uit graszoden en dus “leeft”. Het bouwwerk is erg gevoelig voor de weersomstandigheden, dus het zal een duur grapje zijn om het te onderhouden. Vandaag is er echter veel geld opgehaald, want de kassa rinkelde voortdurend.

Het was een steil trapje naar boven en veel mensen gingen voetje-voor-voetje naar boven, maar ik had er niet zo veel moeite mee, gewoon met lossen handen ;>

Bovenop had je op sommige punten inderdaad een behoorlijk ver uitzicht: je kon helemaal naar Utrecht kijken bijvoorbeeld. Maar op andere punten waren de omliggende bomen zo hoog, dat je er niet meer overheen kon kijken. Ik had het bijvoorbeeld leuk gevonden om de kerktoren van Amersfoort te zien, omdat ik daar de vorige week was geweest. Dat lukte dus niet door de bomen. Maar ja, om nou dat hele bos om te gaan hakken, vanwege het uitzicht, zou mij ook te ver gaan. Dus dan maar genieten van wat je nu wel kon zien. Wat ik ook wel jammer vond, was dat je niet in de toren (obelisk) op de pyramide mocht klimmen, maar die is meer dan 200 jaar oud en ik vrees dat hij afgekeurd is voor veelvuldige beklimming. En ook wel grappig dat ik in vrijwel alle plaatsen en plekken die werden aangegeven op de uitzichtbordjes op de pyramide ben geweest in het afgelopen jaar: Hilversum, Alkmaar, Amsterdam, Leiden, Haarlem, Amersfoort, Utrecht.

De pyramide is weliswaar recent (2008) gerestaureerd, maar de basis is al 200 jaar oud. En 200 jaar geleden was de Utrechtse Heuvelrug nog niet begroeid met bossen, maar met heide. Generaal Marmont, bedenker van de pyramide, kon dus veel verder kijken dan dat wij dat nu kunnen. Anderzijds kon hij ook veel minder zien, want de meeste van de gebouwen die er nu staan, waren er 200 jaar geleden nog niet. De Domtoren in Utrecht was er wel, dus een grappig idee dat Marmont die ook al heeft gezien vanaf zijn pyramide. Die heette aanvankelijk dus ook “de pyramide (ook wel de berg) van Marmont”. Maar toen Napoleon de slag bij Austerlitz won, werd de pyramide dus omgedoopt tot de Pyramide van Austerlitz en zo staat hij tot op de dag van vandaag bekend. Ook het plaatsje, ontstaan uit het voormalig legerkamp, dankt zijn naam aan deze illustere overwinning van Napoleon.

Nadat ik genoeg van het uitzicht had genoten, daalde ik de trap weer af en wandelde ik nog een rondje om de pyramide. Dat deed bijna niemand, maar ik vond het juist wel leuk, omdat je zo goed de constructie kon zien en mensloze foto’s kon maken.

In het mini-museum bij de speeltuin heb ik nog naar een korte film gekeken over de geschiedenis van de pyramide. Ik ben nu best wel geïntrigeerd door de Franse Tijd. Owh, en nadat ik het straatnaambordje van de Waterloostraat passeerde, heb ik de rest van de dag (nou ja, eigenlijk week, iedereen werd gek van mij ;>) dat Abba-deuntje in mijn hoofd gehad, waarmee ze in 1974 het Eurovisiesongfestival wonnen:

My my – At Waterloo Napoleon did surrender – Oh yeah – And I have met my destiny in quite a similar way – The history book on the shelf – Is always repeating itself – Waterloo I was defeated, you won the war – Waterloo promise to love you forever more – Waterloo couldn’t escape if I wanted to – Waterloo knowing my fate is to be with you -Waterloo finally facing my Waterloo

Waar het rondom de pyramide dus heel druk was, was het op het vervolg van de route weer heel rustig. Grappig was dat ook deze route – net als die van Woudenberg naar Amersfoort (Heiligenbergerbeek) – voor een gedeelte over het particuliere landgoed Den Treek – Henschoten liep. Een behoorlijk uitgestrekt landgoed dus, ook al was de wandeling Woudenberg – Amersfoort hier hemelsbreed maar tien kilometer vandaan.

Ik vond het ook nog leuk dat ik de replica van de wegwijzer aan de Wijkerweg in het echt tegen kwam. Hier had ik eerder op de dag over gelezen op een informatiebord bij de Pyramide. Deze wegwijzer stond vroeger aan de weg waarover het Frans-Bataafse kamp werd bevoorraad, tussen Amersfoort en Wijk bij Duurstede.

Voor ik het wist was ik eigenlijk al in Maarn. Het was nog best vroeg op de dag en het was heel mooi weer. Rondom Maarn liggen best wel veel caches, dus ik had me al voorgenomen om hier nog een rondje te gaan geocachen, als ik daar nog tijd voor zou hebben. Nou, tijd genoeg, tenslotte kon ik pas weer om 18.30 uur gratis reizen. Dus heb ik de route nog uitgebreid met een ruime ronde caches. Ik deed er een heel stel van Geosien, dat is blijkbaar een cacher uit deze omgeving. De eerste zou moeilijk te vinden zijn, vooral omdat hij begraven was onder zand. Ik moest bij de eerste aanblik van ground zero denken aan een cache op Ameland, die ook zo ingegraven was en waar we drie pogingen voor nodig hebben gehad… Deze had echter een heel duidelijke hint, dus ik had hem in vijf minuten opgegraven.

De andere caches van Geosien lagen op een grote camping midden in de bossen, die vrij toegankelijk was voor wandelaars en fietsers. Ik had de meeste moeite met de cache die op twee meter hoogte in het dak van een informatiepaneel lag. Niet zozeer om hem te pakken, dat ging heel snel met mijn telescoopmagneet (jaja, die werd goed gebruikt vandaag), maar het terugleggen duurde heel lang. Uiteindelijk wel gelukt.

Op de heide, naast het campingterrein lag een offset-multi van de hand van de zoon van Geosien. Ook die werd door mij gevonden. Daarna nog een cache van de moeder op de heide en daarna wandelde ik het dorp Maarn zelf binnen. Wel grappig was dat ik de Franse wegwijzer nog in het echt tegenkwam, waarover ik eerder die dag op een informatiebord had gelezen.

In Maarn zelf logde ik twee caches van de bankjes-serie. Eentje lag er aan de rand van de heide en een ander bij een kunstwerk dat ik op Pac Man vond lijken. Dit is eigenlijk een serie van zeven caches bij bankjes, maar ze lagen te ver uit elkaar om ze nu nog allemaal te voet te doen. Daarnaast zouden er een paar niet in orde zijn en daarom koos ik ervoor om de caches van de Oorlog & Verzet-serie te gaan doen. Hier heb ik er twee jaar geleden ook twee van gedaan en ik vond het een leuk idee om verder te gaan met deze serie. Wie weet krijg ik de serie ooit nog helemaal compleet (zou een DZP-doel op zich kunnen zijn), ik ben nu op de helft. Ik vond er nu in ieder geval drie, waarvan er eentje een offset-multi was. Dit vond ik ook het vaagste plekje, omdat het erg in het zicht was, maar er was hier inderdaad wel een oorlogsmonument.

Na de drie oorlogscaches was het tijd om naar het station te gaan.

Ik stond al bijna halverwege de trap van het station, toen ik zag dat er nog een bankjes-cache heel erg dichtbij het station was. Het kon nog net voor mijn trein aankwam, dus snel op en neer naar het bankje om die cache te loggen. En ik haalde ook nog keurig de trein, precies die van 18.30 uur. Evengoed duurde de terugreis nog een eeuw, omdat de trein “gezellig” stil ging staan ergens in een weiland voorbij Geldermalsen, omdat er een andere trein moest passeren. En op dit traject (Utrecht – Den Bosch) willen ze gaan rijden met zes intercity’s per uur: volgens mij gaat dat dus niet lukken. Verder was het een prima dag.

DSC09422

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt op 14 augustus 2017.