Geocachingverhalen uit het verleden: Lingezegen

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 7 juli 2017

Na een gesprek voor een stageplek in de ochtend ging ik de rest van de dag per OV-fiets op pad om te geocachen om de datum te redden voor het Geocaching Datum Project.

Het verhaal:

Vandaag had ik een gesprek voor een mogelijke stage in Arnhem (ik heb daar uiteindelijk ook echt mijn stage gedaan). Maar het was ook een 3-cache-datum, de enige overgebleven datum van juli. Dus was mijn idee om daarna in die omgeving te gaan geocachen. Ik maakte me zorgen of ik wel genoeg caches zou kunnen vinden, want het idee was om er minstens 7 te vinden, zodat ik op 10 founds zat. Daar had ik me helemaal niet zo druk om hoeven te maken, want uiteindelijk vond ik 15 geocaches en dan ook nog eens vier verschillende types: virtual, earthcache, multi en traditionals.

Ik heb een zwak voor virtuele caches, omdat ze heel zeldzaam zijn (Aanvulling: er mochten een hele tijd geen nieuwe virtuele caches online komen, maar nu zijn ze soms weer toegestaan, daardoor zijn er nu een heleboel meer. In 2017 waren er nog maar een stuk of 35 in Nederland.) Al heel lang stond die van Arnhem op mijn verlanglijstje, maar met de Walk of Wisdom en de NS-wandelingen van de laatste tijd, kwam ik steeds niet in de buurt van deze brug; de John Frost-brug over de Rijn. Nu zocht ik eerst beneden tevergeefs naar een gedenkplaat, tot ik begreep dat ik op de brug moest zijn. Omdat ik toch over de brug moest fietsen, voor de rest van het programma, sleurde ik mijn OV-fiets de trap op. Het was een erg steile fietsgoot, dus het was een heftig opsleep-moment. Wel stond ik boven aan de trap meteen bij het monument. Er lagen zelfs nog bloemen bij, waarschijnlijk van de herdenking in mei. Ook begreep ik nu waarom hij Pegasus Bridge heet, er zitten allemaal tegels met een afbeelding van het mythische paard ingemetseld. Het is de bijnaam van de brug, vernoemd naar Operatie Pegasus; een militaire operatie in oktober en november 1944 met als doel geallieerde militairen na de Slag om Arnhem vanuit bezet gebied te evacueren over de Nederrijn naar geallieerd gebied, als onderdeel van Operatie Market Garden. John Frost was een luitenant-kolonel van het tweede bataljon van de Eerste Britse Luchtlandingsbrigade. Dit is ook de brug van de film A bridge too far, maar de brug zelf werd niet in de film gebruikt, er is gefilmd bij de Wilhelminabrug in Deventer. Ik beantwoordde de vraag en maakte nog wat foto’s als bewijs. Meestal stellen de vragen bij virtuele caches helemaal niets voor, het is vooral de zeldzaamheid en het oergevoel wat het hem doet bij virtuals.

Pegasus Bridge

Ik fietste door in de richting van Park Lingezegen, dat is een landschapspark wat nog in aanleg is. Onderweg kwam ik langs het gehucht Elden en hier zat een trad verstopt in het plaatsnaambord. Ik moest wel even mijn OV-fiets-van-de-dag als opstapje gebruiken om erbij te kunnen. Toch mooi een extra found.

In Park Lingezegen aangekomen, ging ik eerst voor de earthcache. Op het 0-punt trof ik echter geen informatiebord aan. Dus maar een foto van het water gemaakt. Je moest op de foto met een “verroest” bord met de naam Lingezegen erop en ik had gezien dat die eentje bij de ingang van het park stond. Later bleek zelfs dat ze bij alle toegangswegen stonden, dus bij de eerste die ik tegen kwam een foto gemaakt. De vraag bleek ook al in de tekst van de cachebeschrijving te staan, dus ook op die manier ingestuurd. Beetje apart zo, maar hey, het is een earthcache.

Een cache die Automatiek heet, klinkt in mijn ogen niet zo aantrekkelijk, maar het bleek een automatiek te zijn met allemaal boerenproducten uit de omgeving. De cache zat in een melkbus en ik had moeite om die open te krijgen, maar het lukte. Het was best wel warm deze dag en ik droeg veel te warme nette kleding vanwege dat gesprek. Ik had dorst en besloot om een fruitdrankje uit de automatiek te halen. Het zat alleen in een glazen fles, dus moest ik het meteen opdrinken, want glas is lastig te vervoeren per fiets als je geen fietstassen of zoiets hebt. Maar dan had ik toch even wat vocht op. Het flesje kon ik meteen weer inleveren daar.

Na mijn drankje fietste ik verder, ik deed twee caches bij “monumenten”. De een lag achter een elektriciteitskastje, de minst aantrekkelijke locatie van vandaag. Was ook nog lastig te vinden, want hij zat in de boom, in plaats van op de grond. Wel een schoner idee, omdat het daar vast ook als toilet werd gebruikt. De andere cache lag bij een vaag monumentje, maar ik weet eigenlijk niet meer waar het voor was. Iets met een dijkafsluiting, volgens mij. Cache lag een beetje oneerbiedig achter het monumentje.

Het Liberation Monument was opvallender, groot en op een mooiere, opvallende locatie. De cache lag hier ook een stukje van het monument af, zoals het in mijn ogen hoort. De caches met de naam Urnenmuur vond ik eerst niet zo aantrekkelijk klinken, dacht aan een kerkhof. Maar het bleek om een kunstproject te gaan, met een lange muur en heel veel planten. De caches, vooral die in de muur, zaten vrij sneaky verstopt, maar heb ze wel allebei gevonden. Er was een heel mooi, natuurlijk begroeid afdak, zoiets zou ik wel in mijn imaginaire droomtuin willen hebben. Ik vond het hele park eigenlijk wel inspirerend, ik houd wel van die combinatie tussen natuur en cultuur.

Natuurlijk werd ik spontaan verliefd op de Moeras Hoeders – ook een kunstproject – van grote vogelverschrikkerpoppen, die op Jack uit de Nightmare before Christmas leken. Ze hielden maar liefst drie caches in het vizier, eentje zelfs op de standaard van een Moeras Hoeder. Je moest naar de Hoeders toestruinen en daar houd ik wel van: traditionals die je niet zomaar kan loggen, maar waar je iets voor moet doen. Bij voorkeur te voet of per fiets.

Aan de overkant van het pad lag weer een ander “vakje” van het park en hier lag ook een drietal caches: de vogelpoorten en Huissen #1. Die laatste was een korte multi, maar de vraag ging ook over de vogelpoorten. Dus loste ik die vraag op, vond Vogelpoort #2 op mijn route en vervolgens de multi bij het vogelkijkscherm. Er was ook heel veel water in het park, met allemaal touwen om een bepaald soort waterplant te laten groeien. Zag er heel apart uit. Ik wandelde nog verder naar de tweede Vogelpoort en daarna terug naar mijn fiets. Het was nu tijd om naar het station te fietsen, onderweg bezocht ik nog een supermarkt om iets te drinken te kopen, want ik had vreselijke dorst en ik kon pas na 18.30 uur reizen vanwege de spits en mijn treinabonnement.

Wat ik hier op 7 juli 2022 nog aan toe te voegen heb:

Lingezegen vond ik een verrassend mooi park, ik ben er later nog eens doorheen gelopen (wel een ander stuk) tijdens een NS-wandeling. De Pegasus Bridge heb ik tijdens mijn stage elke keer gezien.

Vanaf deze week komen er data aan de beurt voor de geocachingverslagen uit het verleden die ik al eerder heb gehad. Het verhaal van 7 juli 2007 lees je hier.

NS-wandeling Warnsborn

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen. Deze wandeling liep ik in de zomer van 2019.

NS-wandeling Warnsborn

18 kilometer van station Wolfheze, naar station Arnhem. Het was een doordeweekse dag en omdat ik graag voor 16 uur weer in de trein wilde zitten, vanwege mijn Dal Vrij abonnement, besloot ik al om 6 uur op te staan, zodat ik de trein van 6.45 uur kon pakken, dan kon ik net inchecken voor de spits (dat kan dus tot 6.35 uur en dan kun je nog steeds Dal Vrij reizen, ondanks dat je reis helemaal in de spits plaats vind.) Eigenlijk heb ik een hekel aan zou vroeg op staan, maar in de zomer als het al licht is en als het voor iets leuks is, dan lukt het wel.

Dwars door Gelderland

Het zou vandaag met 28 graden best wel warm worden en ’s morgens vroeg was het al zo warm dat ik geen jas mee hoefde te nemen. Helaas waren er problemen met de trein, waardoor ik alsnog een half uur later dan gepland aan de start van de wandeling stond, in Wolfheze. Ik was al eens eerder op station Wolfheze geweest – dus geen nieuw station voor mijn lijstje – om van daaruit te wandelen en later bleek dat deze NS-wandeling vrijwel helemaal gelijk liep met enkele etappes van Dwars door Gelderland, die ik in de zomer van 2016 heb gelopen. Ik had dan ook heel veel herkenningsmomenten op de route. Vanaf het station ga je vrijwel meteen de bossen in en je loopt dan meteen door een aantal mooie bomenlanen.

Ecoduct Wolfhezerheide

Het eerste stuk loopt over de Wolfhezerheide, dit is wel een mooi gebied om te wandelen.  Afwisselend met bossen, heide en smalle waterstroompjes. Je steekt de snelweg over via het ecoduct Wolfhezerheide, dit is een van de weinige ecoducten in Nederland waar je als wandelaar ook overheen mag; de meesten zijn alleen als oversteekplaats voor dieren bedoeld. Het ecoduct verbindt beide delen van de Wolfhezerheide, waardoor de populaties van dieren aan weerszijden elkaar kunnen ontmoeten. O.a. de ringslang en de zandhagedis maken hier gebruik van.

Wodanseiken

Vervolgens passeer je op de heide de Middeleeuwse landweren. Dit zijn twee evenwijdig lopende, aarden wallen, bedoeld als grensmarkering of omheining. De wallen waren vroeger hoger en begroeid met doornige struiken, zodat het de enige doorgang was voor wagens. Op deze plek werd dan waarschijnlijk tol geëist. Je zou hier ook nog oude karrensporen moeten kunnen zien. Deze weg werd ook wel de Schelmseweg genoemd, omdat boeven (schelmen) via deze weg naar het gerecht in Arnhem werden gebracht.

Op een bepaald moment ga je het bos weer in en kom je langs de Wodanseiken, een paar bomen die al 450 tot 500 jaar oud zouden zijn. Ze kregen hun naam van een aantal romantische landschapsschilders van de Oosterbeekse School, die de bomen schilderden rond 1850. Wodan is ook een Germaanse god en de naam woensdag is van zijn naam afgeleid. Bijzonder, zulke oude bomen, maar eigenlijk waren de imposante bomen eromheen mooier om te zien. Want die Wodanseiken zijn dus niet zo heel groot.

De Duizendjarige Den

Iets verderop vind je nog een markante boom op de route, ook al staat deze niet meer overeind. Het zijn de resten van de Duizendjarige Den. Deze den is niet echt 1000 jaar uit, maar onderzoek heeft uitgewezen dat hij wel zo’n 400 jaar oud is geworden, wat ook een respectabele leeftijd is, die wij mensen nooit zullen bereiken. En ook voor een dennenboom is het een behoorlijke leeftijd. De den is waarschijnlijk rond 1600 gekiemd, midden in de Tachtigjarige Oorlog. In 2006 is hij omgewaaid en nu blijft de stam liggen als voedselbron voor planten en insecten. Het duurt enkele tientallen jaren voor de boom helemaal verteerd zal zijn.

Airborne Oorlogbegraafplaats Oosterbeek

Er waren geen caches meer op de route (die heb ik in 2016 allemaal al gevonden), dus ik kon flink doorlopen. Voor mijn doen dan, want ik ben geen snelwandelaar. Ik had de gpx-track natuurlijk ingeladen, maar de route was ook vrij goed gemarkeerd met pijltjes, dus ik kon bijna niet verkeerd lopen. Voor ik het wist stond ik al bij station Oosterbeek, ongeveer op de helft van de route. Je moet dan door een heel lange straat door het dorp lopen, wat een beetje een saai stukje is. Daarna ga je weer de bossen in en kom je langs de Airborne oorlogbegraafplaats in Oosterbeek. Hier liggen zo’n 1750 geallieerde militairen begraven, die sneuvelden bij de Slag om Arnhem. Ik heb ondertussen al verschillende oorlogsbegraafplaatsen gezien, maar het blijft moeilijk te bevatten hoeveel levens de Tweede Wereldoorlog heeft geëist.

Ondertussen was het een stuk warmer geworden en hoe heter, hoe minder fijn ik loop. Ook nu begon ik last te krijgen van de hitte. Mijn water was op en mijn eten was ook op en er waren geen punten om water bij te krijgen onderweg.

Park Sonsbeek

Uiteindelijk kwam ik via de bomenlanen van Landgoed Lichtenbeek en Landgoed Warnsborn weer uit in de parken bij Zypendaal en Sonsbeek. Hier lagen nog twee caches die ik mee zou kunnen pakken, als ik af zou wijken van de route. Omdat ik de “onderroute” vorige week al drie keer had gelopen (toen bezocht ik in dit park Huize Zypendaal en het Watermuseum en deed ik een multi-cache over het Mannetje van de Zyp), besloot ik nu de “bovenroute” te nemen voor de caches. Infiltratie werd na even zoeken gevonden. Ik had een beetje afwijking op ground zero en er waren veel hint-objecten aanwezig. Maar als beloning wel een grote munitiekist.

Daarna was het nog 2 kilometer naar de ABC-cache van Sonsbeek. Het was een “zware” wandeling met flinke hoogteverschillen en ik kwam nog langs de oude brandtoren in het park en toen ik eindelijk op ground zero was…kon ik de cache niet vinden. Jammer de bammer. Het was best wel druk daar en er waren overal netelige planten en ik had een korte broek aan.

Daarnaast begon de tijd te dringen voor de trein. Ik had eerst nog wilde plannen om ook nog de Eusebiuskerk te gaan beklimmen, omdat ik nieuwsgierig ben naar de glazen balkons en er ook een virtuele cache te doen is, maar uiteindelijk zat ik pas om 15.23 uur in de trein, dus dat was nooit meer gelukt. Moet ik nog eens terug naar Arnhem; wat vervelend nou toch.

Deze slideshow vereist JavaScript.

NS-wandeling Park Lingezegen

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen.

Park Lingezegen

Park Lingezegen is een groot stadspark tussen Elst en Arnhem. Deze wandeling van 17 kilometer start vanaf station Elst en loopt via Park Lingezegen en uiterwaardpark Meinerswijk naar station Nijmegen. Je kunt de wandeling op verschillende plaatsen inkorten, je passeert halverwege station Arnhem-Zuid, maar ik ging voor de volle 17 kilometer.

Pasen 2019 en de temperaturen waren zomers. Ik wilde eigenlijk de nieuwe NS-wandeling bij Rhenen gaan doen (Blauwe Kamer), maar er werd aan het spoor gewerkt op dat traject, dus moesten de plannen gewijzigd worden en koos ik voor de NS-wandeling Lingezegen.

100.000 paardenbloemen

Ik had deze NS-wandeling tot nu toe niet gedaan, omdat ik bang was dat die door hetzelfde gebied zou lopen, als waar ik in 2017 al eens ben geweest om te geocachen, maar dat bleek helemaal niet zo te zijn. Startstation Elst was nieuw voor mijn lijstje. Al vaak gestopt (ik heb stage gelopen in Arnhem en pakte vaak de sprinter naar Den Bosch, omdat die Dal Vrij tijdstechnisch eerder vertrok dan de intercity), maar nog nooit uitgestapt. Nu dus wel. De wandeling liep eerst een stuk door het dorp heen en daarna slingerde die door verschillende delen van Park Lingezegen. Dit is dus veel groter dan dat stuk waar ik toen ben geweest. De route was bijna helemaal verhard, volgens mij zou die dus ook door rolstoelers gedaan kunnen worden.

Het eerste stuk waren er geen caches, dus liep ik vrij snel door. Bij het begin van het park stond een bordje dat ze bloemzaden hadden verspreid, die in het voorjaar van 2019 in bloei moesten staan…nou, dat was dus niet gelukt, de bermen daar waren op wat gras na helemaal leeg. Verderop waren er wel extreem veel paardenbloemen en madeliefjes. Overal geel, waar je ook maar keek. Het was supermooi weer, dus het was overal best druk met wandelaars en fietsers, maar niet dat ik er last van had. Vooral rondom Landerij de Park waren veel mensen en er werd ook flink gespeeld in de bijbehorende waterspeeltuin. Dat had ik als kind ook wel leuk gevonden. De route slingerde om het spoor, je moest best vaak onder of over het spoor door. In een van de spoortunnels waren leuke tekeningen gemaakt van monsters op fietsen en stepjes.

De cache met de schroefjes

De eerste cache die ik op de route vond, was er eentje van een serie rondom Arnhem-Zuid.  Het 0-punt klopte niet, dus ik moest even zoeken, terwijl de cache best een grote bak was en op een logische locatie lag. De cache zat ook nog leuk verstopt, maar omdat deze cache nog gewoon online is, zal ik niet spoilen.

Halverwege de route kwam ik langs station Arnhem-Zuid. Zo kom je er nooit, zo kom je er 2x per week (ik was daar eerder die week geweest om een marktplaats-aankoop op te halen). Ook wel weer grappig.

De andere cache lag ergens in een park. Twee caches dus maar, ik had eigenlijk ingezet op een stuk of vijf, maar uiteindelijk had ik geen in de multi’s. Dit was een van de vier data in april die nog onder de 10 zaten. Deze datum stond dus op 8 en nu precies op 10, dus een krappe save, maar voorlopig ruim voldoende.

Meinerswijk

Eigenlijk vond ik het laatste stuk van de route het interessantste. Dit liep namelijk door uiterwaardpark de Meinerswijk, een gebied met veel waterplassen. Deze waterplassen zijn ontstaan door afgravingen voor zand- en kleiwinning. In dit gebied waren maar liefst drie steenfabrieken gevestigd, van Steenfabriek Meinerswijk staan nog enkele gebouwen overeind.

Dit is ook een stuk van de Romeinse Limes-route en er waren hier veel Romeinse resten te vinden, mooie wegwijzers in Romeinse stijl en de nagebouwde contouren van een Romeins fort. Dit castellum lag aan de weg tussen Noviomagus (Nijmegen) en Carvo (Kesteren).  Het houten grensfort werd waarschijnlijk gebouwd tussen het jaar 10 en 20 en was bedoeld om de Romeinse scheepvaart over de Rijn te beschermen. In de 400 jaar daarna is het castellum verschillende keren verstevigd, vergroot, vernield en weer opnieuw opgebouwd.  Rond het jaar 400 is het fort verlaten door de Romeinen. Men heeft een tijd gedacht dat dit castellum het Castra Herculis was, maar dit moet groter zijn geweest en stond waarschijnlijk op de plek waar nu Elst ligt.

Op ongeveer dezelfde locatie is later het Huys Meinerswijk gebouwd, wat ook wel het Kasteel van Arnhem werd genoemd. Hier heeft o.a. de Gelderse legeraanvoerder Maarten van Rossum gewoond. Het kasteel is in 1853 afgebroken en er is niets meer van terug te zien.

Doorlaatbrug

Ook kon ik nu eindelijk over die (nep)dam lopen, die ik al zo vaak vanuit de trein heb zien liggen. Aan de ene kant zie je het dal richting Oosterbeek en aan de andere kant zie je dus Meinerswijk. Ik kwam er later achter dat het geen dam is, maar de doorlaatbrug Meinerswijk; een voormalige brug en waterkering. De doorlaatbrug is niet meer in gebruik, maar heeft de status van rijksmonument, omdat men lange tijd dacht dat de brug deel uit maakte van de IJssellinie. Dit is echter niet zo, want de doorlaatbrug is pas in 1966 gebouwd en toen was de IJssellinie al voor een groot deel ontmanteld. De gedachte was niet eens zo gek, want in Meinerswijk lag wel degelijk een deel van de IJssellinie, zo zijn er nog enkele kazematten te zien, die de stuwen en doorlaatwerken moesten beschermen. Deze kazematten zijn begin jaren ’50 van de vorige eeuw aangelegd, omdat men bang was voor de dreiging vanuit Rusland. De IJssellinie liep van Zwolle naar Nijmegen en men kon er een gebied van 120 vierkante kilometer mee onder water zetten. Persoonlijk vraag ik me af of die hele IJssellinie nog wel zin had, want er waren in die tijd ook al lang vliegtuigen die over dat water heen konden vliegen.

Konikpaarden en de Eusebiuskerk

In Meinerswijk kwam ik ook nog de kudde wilde Koninpaarden tegen, die echter zo tam waren dat je ze gewoon kon aaien. Ze stonden midden op het fiets/wandelpad en veel mensen stopten dan ook om de paarden te “knuffelen”.

Ik heb deze maand heel veel last van hooikoorts, maar gelukkig ging het vandaag redelijk. Blijkbaar ben ik toch allergischer voor (bloesem)bomen, dan voor grassen. En op deze route waren meer grassen dan bomen. Ik had ook nog graag in die glazen lift van de Eusebiuskerk gewild, maar de kerk bleek gesloten te zijn op deze heilige eerste paasdag. Ik kwam ook niet meer in het centrum van Arnhem, want eigenlijk stond ik al tegenover het station, toen ik van de Nelson Mandela brug af kwam.

In de trein naar huis was het heel rustig, wat ik niet zo erg vond. Ondanks dat ik er vandaag niet op hoefde te letten (op feestdagen mag je de hele dag Dal Vrij reizen, dus geen last van spitstijden), had ik de trein van voor 16 uur. Grappig eigenlijk, als ik er op let kost het vaak veel moeite en nu had ik er helemaal niet opgelet en lukte het gewoon precies.

Alles bij elkaar best een afwisselende NS-route met veel (aangelegde) natuur en cultuurhistorie. En het was echt heerlijk wandelweer vandaag.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Virtuele Caches (1)

Voor doel #37 van mijn Day Zero Project moest ik 10 virtuele caches loggen. Dat is ondertussen gelukt, ik heb er zelfs al 12. Maar ik heb best het een en ander over deze bijzondere cachevorm te vertellen, dus daarom krijgen deze caches een korte serie eigen verslagen.

Vandaag trap ik af met het verslag over de eerste virtuele cache die ik vond tijdens de DZP-periode: Pegasus Bridge in Arnhem.

1. Pegasus Bridge – GCGECF

Pegasus Bridge is een cache uit 2003. Je moet een herdenkingsplaquette zoeken op de John Frost Brug in Arnhem. De brug die bekent is uit de oorlogsfilm A bridge to far. 

Op de cachepagina wordt verder heel weinig informatie gegeven, maar ik heb een paar maanden stage gelopen bij het Gelders Archief in Arnhem en kwam toen regelmatig langs deze brug. In de maand september wordt de vrijheid in deze omgeving ook nog groots herdacht. Mede hierdoor ging ik zelf maar eens op onderzoek uit naar de betekenis van de pegasus – het gevleugelde paard – in Arnhem.

De militaire operaties met als doel geallieerde militairen na de Slag om Arnhem, vanuit bezet gebied te evacueren over de Nederrijn naar geallieerd gebied, heette Operatie Pegasus 1 en 2. Het mythische dier was ook het embleem (ze droegen dit om hun bovenarm) van de 1st British Airborne Division, dit waren geallieerde soldaten uit Groot-Brittannië, die in Arnhem hebben gevochten.

In Arnhem kun je de Freedom Trail wandelen, die loopt langs zo’n 35 stoeptegels met het pegasus-symbool erop. Deze tegels markeren locaties die van belang zijn geweest in de oorlog.

pegasustegel
Pegasus-tegel op de John Frostbrug in Arnhem en mijn hand met Smaug (gps)

Bronnen:

Operatie Pegasus 1 en 2

Arnhemse mysteries opgelost: versierde stoeptegels in de binnenstad

Throwback Thursday: 6 december 2017

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 6 december 2017:

Ik ging in het donker geocachen in Arnhem na een stage lopen, om de datum te “redden” voor het Datum Project.

Het verslag:

8281. ABC van Arnhem – Trolleybus
8282. ABC van Arnhem – John Frostbrug
8283. ABC van Arnhem – Sabelspoort
8284. ABC van Arnhem – Eusebiuskerk – Walburgiskerk
Maker: NiMa&theBlackdog
Type: Traditionals
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 6 december 2017
Plaats: Arnhem

8285. Geological Treasure
Maker: Petra-Bayo
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 6 december 2017
Plaats: Arnhem

Ik loop ondertussen alweer zo’n vier maanden stage in Arnhem, bij het Gelders Archief. Ik dacht eigenlijk dat er niet echt caches in het centrum lagen, dat had ik in juli eens een keer gekeken. Jammer, maar helaas. Tot ik een week of twee geleden toch nog eens mijn Google Maps cursor naar Arnhem liet glijden en zag dat er eind juli een hele serie caches was geplaatst in Arnhem: een compleet ABC. En daarvan lagen er een aantal in het centrum en ook twee op de Westervoortsedijk, de straat waar het archief zit gevestigd.

Omdat ik toch tot 18.25 uur moet wachten, voor ik met mijn Dal Vrij-abonnement kan reizen, wandel ik altijd van het archief naar het station, om de tijd te overbruggen en ook omdat ik niet zo dol ben op de bus. In deze tijd van het jaar is het natuurlijk al vroeg donker, dus die wandeling vindt ook in het donker plaats. En in het donker is het lastiger geocaches zoeken. Toch besloot ik om het een keertje te gaan proberen, ten slotte was ik daar toch en als het niet zou lukken, jammer dan. En dan maar meteen op een 3-cache-datum, dan zouden het een in ieder geval nuttige founds zijn.

Dus Smaug een query vol Arnhemse caches opgevoerd, magneetstok en extra batterijen mee en aangezet toen ik wegliep bij het archief. De eerste cache werd een not-found, vooral omdat mijn 0-punt in het water van de Rijn zou liggen en ik het niet zag zitten om daar in het donker halsbrekende toeren uit te gaan halen. De cache bij het Trolleybusmuseum, verderop aan de Westervoortsedijk lukte wel en nog snel ook. Ik ben hier dus al zo’n 20x  vlak langs gelopen…

Nu ik de verstopmethode gezien had, kreeg ik de smaak te pakken, dus wandelde ik een stukje om voor de cache bij de John Frostbrug. Die zat in dat kunstwerk, wat ik de Gevleugelde Kop noem, ook hier was ik al vaker langs gekomen. De cache werd redelijk snel gevonden en mijn wandeling ging verder naar de Sabelspoort, dit is de enige van de vier Middeleeuwse stadspoorten van Arnhem die intact is gebleven. Ook hier was ik al eens eerder onderdoor gelopen, niet wetende dat er een cache was. Deze cache had ik dankzij de hint snel te pakken. Ik denk dat het hier best een voordeel was, dat ik er in het donker was, want nu had ik geen Dreuzel-pottekijkers.

Onder de Sabelspoort door, ging ik naar het Stadskantoor. Hier loop ik dus normaal gesproken altijd langs, ook hier dus weer een cache op de route. Ook weer snel te pakken, met dank aan de hint. Whoppa, ik had er dus al vier ondertussen. Mijn doel was in ieder geval twee founds, om de datum op 5 founds te krijgen, maar nu had ik hem dus al op 7.

Er was nog één cache op de route, niet van het ABC, maar een losse traditional, die Geological Treasure heette en die bij een stenenwinkel verstopt zou liggen. Ik had al wel zo’n vermoeden waar dat dan zou zijn. Ja, hoor, het stenenwinkeltje aan het Velperplein. Hier zou ik nog wel eens binnen willen snuffelen, maar de winkel is altijd al gesloten als ik er langs kom. Als ik straks klaar ben met stage en ooit weer een dag vrij heb, dan ga ik nog een keertje terug naar Arnhem, om er te winkelen en voor de glazen torenlift in de Eusebiuskerk.

De cache had als hint dat hij magnetisch was, dus hij moest eigenlijk wel op het stalen hekje bij de ingang van de winkel zitten en jawel hoor: cache numero vijf ook in the pocket. Een voorbijganger vroeg nog of ik toevallig werkzaam was in de winkel. Haha, nee!

Op het station zou ook nog een cache van het ABC liggen, een offset-multi. Ik heb de vraag wel beantwoord en het eindpunt berekend, maar ik wilde ook wel graag de eerste intercity na 18.25 halen, dus ik besloot die cache te bewaren voor een andere gelegenheid en nu lekker naar huis te gaan. Met vijf founds en het saven van de 3-cache-datum was ik zeer tevreden met mezelf. Vooral omdat dit dus een datum was, die ik niet verwacht had te kunnen oplossen dit jaar.

Wat ik hier op 6 december 2018 nog aan toe te voegen heb:

Ha ja, mijn cachewandeling in het donker. Het verliep eigenlijk nog best goed. De offset-multi bij het station heb ik later nog gevonden. Maar ik moet nog wel een keertje terug voor die glazen lift in de Eusebiuskerk, want dat lijkt me mooi EN je kunt dan meteen een virtual cache loggen dus win-win.

NS-wandeling Hemelse Berg (3)

Ik heb mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst…what the hell was I thinking when I wrote that… Vandaar dus het cijfer achter de titel van deze blog.

Maar goed, ik heb nog tot september 2019 en ik heb er ondertussen drie gedaan, dus I will give it a try. In principe zijn er 40 NS-wandelingen, elk jaar komen er vier bij en gaan er vier in het “archief”. Maar de wandelingen die in het archief zitten, zijn nog wel beschikbaar via wandelwebsites. Ik neem dus wel de vrijheid om ook uit de archiefwandelingen te mogen kiezen.

Eigenlijk wilde ik door de duinen in Noord-Holland gaan wandelen, maar toen in Den Bosch alle treinen richting Amsterdam gecancelled waren, besloot ik halsoverkop terug in de trein te springen waar ik net uit kwam en mee verder te rijden naar Arnhem. Ik had een paar weken geleden, toen ik naar kasteel Doorwerth ben geweest, ook al de NS-wandeling Oosterbeek – Arnhem in geladen, over de Hemelse Berg. Je kunt de wandeling inkorten, maar ik ging voor de volle 15 kilometer.

Station Oosterbeek is niet meer dan twee perrons in een soort van “holle spoorweg”. Ik was er vorige zomer al eens langs gelopen bij een etappe van Dwars door Gelderland. Ik verwachtte eigenlijk dat deze route deels hetzelfde zou zijn, maar dat was dus helemaal niet. Al heel snel ging ik via een arboretum (bomentuin) de bossen in. De heuvelachtige bossen welteverstaan. Ik had tijdens mijn fietstocht naar Doorwerth al ervaren dat er grote hoogteverschillen zijn in dit stukje Gelderland en dat bleek vandaag ook weer. De route liep over verschillende landgoederen, die nu open gesteld zijn voor publiek. Ook kwam ik langs Heveadorp, een dorp dat is ontstaan rondom de voormalige rubberfabriek. Het kwam ook voorbij tijdens de TV-serie Onzichtbaar Nederland. Toch wel grappig hoe een industrie of een kasteel (het dorp Doorwerth is ook ontstaan dankzij het kasteel) zo’n invloed kan hebben op de plaatsvorming.

Wat ik ook heel grappig vond, is dat ik dus twee weken geleden hier heb gefietst en toen langs enkele paadjes kwam, waarvan ik dacht: owh, daar wil ik ook wel in gaan kijken. En je begrijpt dus al: de wandeling liep langs al die paadjes.

DSC07665

Er lagen eigenlijk geen caches op de route. Maar na een kilometer of vijf was ik 400 meter van de Duivelskolk af, cache waar ik twee weken geleden niet meer aan toe was gekomen.  Ik besloot nu dus om een stukje om te lopen. Dat was meteen een heftig stukje met een flinke afdaling (en op de terugweg dus een flinke steiging). De Duivelskolk was nu helemaal vrij van mensen en ik kon dus ongestoord zoeken. Ik had de cache binnen 10 minuten te pakken. Eerste, echte poging. Helemaal alleen. Dus ik was trots op mezelf, want de meeste cachers hadden meerdere pogingen nodig of hints. Op zich vond ik hem wel meevallen, eigenlijk.

Verder met de wandeling. Die liep door het azalealaantje op Landgoed Duno. Best wel mooi, want ze stonden nu in bloei. Dat hadden meer mensen in de gaten, dus het was er echt vreselijk druk, het drukste deel van de route. Hoewel dit eigenlijk op heel de route wel het geval was. Die ging verder over een vlonderpaadje, er werd gewaarschuwd voor verval van de planken en gladheid, maar dat weerhield niemand van een wandeling. Vervolgens een stuk door de weilanden, langs de plek waar ooit kasteel Rosande heeft gestaan: leengoed van Kasteel Doorwerth, maar al in de zeventiende eeuw voorgoed afgebroken. Dit stuk was weer behoorlijk hooikoorts-alert. Tja, ik ben geen type om altijd binnen te zitten…

Aan het einde van dit stuk stonden ineens twee kamelen in een weiland. Best wel awkward om dit soort exotische dieren hier ineens in ons bewolkte Nederland te zien. Toch zagen ze er niet slecht uit ofzo.

De route stak de weg over bij het plekje waar de cache De Slijpbeek ligt. Die had ik twee weken geleden al gelogd, maar ik herkende de locatie natuurlijk. Nu ging mijn weg verder over het landgoed aan de overkant van de weg, onder de oude spoorbrug door. Het pad ging nu heuvelopwaarts door de bosachtige omgeving richting Arnhem. Dit was nog wel een mooi stukje, maar het laatste stukje door de stad was niet meer zo mooi, een stukje hetzelfde als de fietsroute vorige week en ik had er toen wel genoeg van. Ik was dus blij toen het station opdoemde en bleek dat ik niet zo lang op de trein naar Tilburg hoefde te wachten.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt.