Getallen van 2021

Deze maand geen Day Zero Project 2.0. Update, omdat er heel weinig op het gebied van DZP is gebeurd. Eigenlijk alleen weer wat aan de geocachingdoelen gedaan (en langlopende doelen zoals het boekendoel) en die bespreek ik deels hier ook bij de getallen. Veel doelen van mijn DZP zijn nu niet haalbaar, omdat we weer in een strenge lockdown zitten en ook omdat het winter is. Daarom dit keer wat getallen over het jaar 2021.

Geocaching

Laten we dan maar meteen met geocaching beginnen. Het is ondertussen ruim 17 jaar geleden dat ik mijn eerste geocache vond en ik vind het nog steeds een leuke hobby. In 2021 vonden we 842 caches. We starten het jaar met 9975 founds en eindigden dus met 10817 founds. Dat betekent dat we in 2022 in ieder geval voor de 11000 zullen gaan. 2021 eindigt hiermee op de vijfde plaats qua jaarfounds en is het beste jaar sinds 2017, dat nog altijd op nummer 1 staat.

De beste geocachingmaand van dit jaar was zonder meer de maand mei. We vonden toen maar liefst 222 geocaches wat dus een kwart van het jaartotaal is en mei 2021 eindigt hiermee op plek 4 in de maand-top-5. We verbeterden de dagenstreak van 18 dagen achter elkaar een cache vinden (sinds de zomer van 2016) naar 21 dagen achter elkaar een cache vinden. De dag met de meeste founds zat ook in mei, dat was 2 mei 2021 en we vonden toen maar liefst 50 caches op een dag. We waren allebei op vakantie, maar niet samen. Anke en Guy vonden dus 4 caches, mijn moeder en ik logden er 46. Verder ging het maandtotaal van mei over de 1000 founds heen (van alle maanden mei bij elkaar opgeteld dus). April was een maand eerder al over de 1000 founds heen gegaan en later dat jaar volgde ook augustus nog. Voor 2022 staat maart in de planning.

2021 startte met nog 44 probleemdata voor het Geocaching Data Project (alle data op minstens 10 founds krijgen). Dit jaar werden er 14 data opgelost, waarvan vijf 5-cache-data. Er blijven dus nog 30 data over voor 2022. Mijn persoonlijke doel is om er minstens 10 op te lossen. Er vallen er veel op zondag dit jaar, dus als het weer een beetje meewerkt moet dat lukken.

Na het vinden van de 10000ste cache nam ik mij voor om meer multi-caches te gaan doen, maar met 27 multi’s in 2021 valt dat nog tegen. Daarom nam ik een doel op in mijn DZP2.0. dat ik 50 multi’s wil vinden tijdens de looptijd van mijn DZP. Omdat DZP2.0. pas halverwege het jaar startte, tellen er maar 13 multi’s van die 27 jaarfounds mee voor het doel.

Met de labcaches ging het beter. Bijna de helft van de jaarfounds zijn labcaches. Het is nog een relatief nieuw soort caches (pas onstaan in 2020), daarom hebben we er dit jaar zoveel gedaan. Labcaches tellen sneller door, omdat welk waypoint telt als een found (dat vind ik eigenlijk niet eerlijk, maar het is wel makkelijk bij het oplossen van probleemdata). Het komt dus deels door de labcaches dat we dit jaar zoveel founds hebben.

We scoorden ook nog 23 geocaching-souvenirs.

Boeken

Ik las in 2021 maar liefst 120 boeken. Mijn leesdoel op lezerscommunity Hebban stond op 100 boeken, maar dat bereikte ik al begin november. Het is een gemiddelde van 10 boeken per maand. Behoorlijk veel boeken. Het overgrote deel van deze boeken leende ik van de bibliotheek, een enkeling is van mezelf en dan zijn er nog een paar geleend van familie of kennissen. Ook mocht ik een paar keer een boek recenseren. Boeken kopen doe ik nog maar heel weinig, ze zijn veel te duur en de meeste boeken lees ik toch maar 1x. Toch wil ik volgend jaar wat minder lezen en wat meer gaan schrijven. Kijken of dat gaat lukken, want dat is moeilijk voor iemand met zware bibliobibuli ;>) Overigens lees ik al mijn hele leven heel veel, alleen op de middelbare school heb ik even een leesdip gehad vanwege die afschuwelijke verplichte literatuurlijst met al die saaie, ouderwetse boeken.

Van deze 120 boeken zijn er maar 10 geschreven door een mannelijke auteur en eentje door een man en vrouw samen. Blijkbaar houd ik meer van vrouwelijke auteurs, haha. De meest populaire auteurs (drie boeken of meer) dit jaar waren Corina Bomann, Anne Jacobs/Marie Lamballe (is dezelfde auteur), Lucinda Riley (helaas is ze er niet meer), Sarah Lark, Kristin Hannah, Jenny Colgan, Sofia Caspari en Leigh Bardugo. Op de young adults van Bardugo na (Grisha en Kraaien) weet je dan meteen wat mijn favoriete genre is: (historische) romans.

Spelletjes

Deze getallen zijn niet helemaal eerlijk, want ik ben pas begonnen met de gespeelde spellen bijhouden via een app (Board Game Stats – kost eenmalig een paar euro) eind augustus. Deze getallen zijn dus alleen over de laatste vier maanden van het jaar. In die vier maanden speelde ik 183 spelletjes met 13 verschillende tegenstanders. Dat waren 43 unieke spellen. De top-5 van meest gespeelde spellen in deze maanden is:

  1. Qwixx
  2. Keer op Keer
  3. CuBirds
  4. Meadow
  5. Qwirkle cards

Op Meadow na zijn dit allemaal korte, snelle spelletjes die je dus makkelijk erbij pakt en waarvan je snel meerdere potjes speelt. Van Qwixx hebben we diverse soorten, maar die kun je niet apart in de app zetten. Van Keer op Keer hebben we ondertussen ook versie 2. CuBirds is een geweldig spelletje met kubustische vogels, heel verslavend. Meadow is een spel met heel mooi artwork en is niet moeilijk maar wel heel tactisch. Qwirkle cards is ook een snel spelletjes, wat niet moeilijk is, maar wel ook vrij tactisch. Ik ben heel benieuwd hoe volgend jaar de statistieken er over een heel jaar uitzien.

Munzee

De Munzee-app heeft geen mooie jaaroverzichten. Ze doen ook niet aan verschillen tussen landen, zoals bij geocaching, waar je dan meteen een landsouvenir kan scoren. Munzee werd er niet warm of koud van toen ik in het buitenland ging cappen. Ik weet dus eerlijk gezegd niet meer met welke getallen ik in 2021 gestart ben. Wel dat ik eindig in level 116 met 26520 captured Munzees en 864676 punten. Dan kan ik het in 2022 beter bijhouden.

Waymarking

Waymarking is net als geocaching van de organisatie Groundspeak en draait dus via dezelfde server. Qua statistieken lijken de websites dan ook heel erg op elkaar. Qua gebruikersgemak blijft waymarking toch erg achter. Ik heb dit jaar niet zoveel waymarks aangemaakt – slechts 11 – eigenlijk precies genoeg voor de virtuele 500 medaille. Die wilde ik al heel lang bereiken, het was zelfs een doel bij mijn eerste Day Zero Project, wat dus pas in december 2021 is geslaagd. De volgende virtuele medaille is pas bij 1000 aangebrachte waymarks. Omdat ik al zolang over deze 500 heb gedaan is de motivatie om door te gaan niet zo heel groot meer. Ik weet niet of ik helemaal kan loslaten, ik vrees dat ik altijd een obsessie voor fietspaddestoelen van de ANWB (mijn meest gewaymarkte object) zal behouden. Dus het zou zomaar kunnen dat ik af en toe nog een waymark aan zal brengen. Maar qua hobby heb ik veel meer plezier van geocaching en Munzee en waymarking zal dus steeds verder naar de achtergrond zakken.

Wandelen

Ik zou het dus tof vinden om hier te vermelden hoeveel kilometer ik dit jaar heb gewandeld, maar ik heb dit dus niet bijgehouden. Ben eigenlijk nog steeds op zoek naar een gratis of heel goedkope app waarin ik dit makkelijk kan bijhouden. Mocht iemand nog tips daarvoor hebben: graag.

MaandMoves: oktober 2021

Dit jaar ga ik proberen om elke maand op de laatste dag een soort van maandoverzicht te geven. Ik heb dit eerder geprobeerd met weekoverzichten, maar dat heb ik algauw opgegeven; te veel moeite. Een maand is een wat langere periode en ik hoef dan ook wat minder gedetailleerd op zaken in te gaan.

Oktober

Het weer in oktober was heel erg wisselvallig: het ging van dagen vol herfststormen en regen naar heerlijk zonnige herfstdagen. In de laatste week van oktober had ik 1,5 week vakantie en daarvan bracht ik een week door op Texel, wat heerlijk was.

Wandelen

Ik had een complete Texel Bucket List opgesteld en daar stond op dat ik heel graag de tweedaagse NS-wandeling op Texel wilde doen. Die wandelingen staan ook op mijn Wandel Bucket List en vormen daarmee ook een doel voor mijn Day Zero Project 2.0. Overigens is het vrij hilarisch dat het NS-wandeling heet, want op Texel is geen spoorlijn en dus ook geen station. Wel heel mooie wandelingen, waarvan in november verslagen zullen verschijnen op dit blog.

Verder wandelde ik hoofdzakelijk in Oisterwijk zelf en maakte ik ter ere van International Earthcache Day een wandeling over de Stratumse Heide tussen Eindhoven en Heeze.

Geocaching, Munzee en Waymarking

In oktober vond ik 45 caches, waarvan 43 op Texel al dan niet in gezelschap van team HaJaMaToJo. Die twee overige caches vond ik ter ere van International Geocaching Day, dat was op 9 en 10 oktober (het is tegenwoordig een heel weekend, maar heet nog steeds day). Het was het zesde jaar op een rij dat het mij is gelukt om een earthcache te loggen op deze dag. Er zijn in verhouding niet zoveel earthcaches, dus het is altijd even zoeken naar een bereikbaar exemplaar. Dit jaar was dat dus de earthcache Stratumse Hei in combinatie met de multi-wandeling De Schat van Gijzenrooi. Dat leverde dus een souvenir op en verder scoorde ik ook de twee bergsouvenirs van de maand oktober.

Op Texel eindelijk de frustratie-multi-cache de Mythe van Texel kunnen loggen (ik denk dat ik daar nog een apart blog over ga schrijven) en ook de labcache Mooi Texel kostte de nodige moeite, omdat de punten over het hele eiland verspreid lagen. Verder vond ik de multiwandeling Oude Land van Tessel ook de moeite waard. Ook is het altijd fijn om de mysteries in het veld te vinden, die je thuis hebt opgelost, dat waren er in dit geval drie en ik heb ze gelukkig allemaal kunnen vinden. Op vier caches (er was een cache geript, een hengelcache waar ik geen hengel voor bij had en twee strandpalenmulti’s die lastig zijn omdat ze niet in een ronde lopen) na is het eiland nu weer helemaal leeggecachet.

Met de Munzees ging het ook heel lekker. Ik ging van level 111 naar level 114. Tja, ik hoefde niet te rijden en kon dus tijdens de heen- en terugrit naar Texel een heleboel Munzees pakken. Ook op Texel zelf waren er een heleboel Munzees te cappen, opvallend veel fysieke Munzee-stickers die nog in goede staat waren. Zelfs nog een paar nieuwe soorten kunnen vangen.

Op Texel stikt het van de fietspaddestoelen en ik hoef nog maar vijf waymarks voor een virtuele medaille. Ik hoop dus dat er nog vijf objecten voor mij bijzitten. Ik ben nog niet aan het loggen van mijn waymarks toegekomen, dus het antwoord op deze vraag kan ik nog niet geven.

In ieder geval heb ik het heerlijk druk gehad met het combineren van deze drie hobby’s op Texel.

Spelletjes

Natuurlijk was er een berg spelletjes mee naar Texel en is er elke avond gespeeld. Ook in Oisterwijk werd er minstens een avond per week gespeeld. Helaas kon ik deze maand niet naar de spelavond van de Spelcarrousel, omdat ik toen dus op Texel zat. Verder verkocht ik een aantal spellen die ik nauwelijks speelde om ruimte te maken in de spellenkast. En ik zit met smart te wachten op de Nederlandse vertaling van de uitbreiding voor Everdell: Spirecrest. Die ik dus gekocht heb van de opbrengst van de verkochte spellen.

Kijken

Qua tv af en toe een aflevering van Beste Zangers, Dit was het nieuws en Ik vertrek. Slechts twee films gekeken: The last letter from your lover, de verfilming van het boek De laatste liefdesbrief van Jojo Moyes. Ik heb het boek ooit gelezen, maar kon mij niet meer alles herinneren. Het is wel echt een vrouwenfilm, schat ik zo in. De tweede film was The Greatest Showman; die heb ik al eens eerder gezien, maar mijn moeder nog niet, dus keken we hem nadat ze een lied uit deze film deden bij de duet-aflevering van Beste Zangers. Een typische musicalfilm.

Over musicals gesproken: voor het eerst in jaren (corona enzo) naar een musical geweest en dat was Amélie. De film nog nooit gezien (staat niet op Netflix of Disney+ helaas) en ik vond de musical dan ook apart. Niet goed, niet slecht, iets ertussenin. Wel leuk om weer eens in een theater te zijn (Theaters Tilburg, lekker dichtbij) en het werd betaald met gekregen theaterbonnen, dus was bijna gratis.

Verder

Deed ik mee aan iets teveel kaartenbingo’s; het is een verslaving, maar de postzegels zijn helaas zo ontzettend duur. Ik organiseerde ook zelf een kaartenbingo met het thema Halloween. Maar liefst drie (van de zes) hadden bingo, een absoluut record. Beetje jammer dat ik zelf geen bingo had, maar helaas. Bij mijn vorige eigen bingo, de Huisdierenbingo had ik trouwens wel bingo. Wat huisdieren betreft was het 4 oktober natuurlijk Dierendag en schreef ik een blog over cavia’s. Mijn eigen cavia’s kregen een eetbare tunnel en daar hebben ze al een flinke hap uit genomen. Een week later – op 11 oktober – werd mijn oudste cavia Fenno 2 jaar oud. Toen ik op Texel zat, bleven de cavia’s thuis en had ik een compleet Cavia Verzorging Team aangesteld die hen bij toerbeurt kwamen verzorgen. De laatste handeling die ik verrichte voor ik vertrok was hun hok verschonen en dat mocht ik bij thuiskomst ook meteen weer doen. Ik ben van mening dat als je voor huisdieren kiest je er ook goed voor moet zorgen. En ja, dan regel je dus goede oppassers als je op vakantie gaat, want ze kunnen niet een week zonder eten en drinken. Er moeten genoeg lekker groentehapjes in huis zijn. Sleep ik grootverpakkingen bodembedekking en hooi de trap op, omdat die goedkoper zijn. En daar hoort ook bij dat ik elke week van mijn leven (sinds ik op 8-jarige leeftijd mijn eerste cavia kreeg) minstens één caviahok verschoond heb. In het begin zal mijn moeder daar nog bij geholpen hebben, maar ik deed dat ook als jong kind al zelfstandig. En mag ik de komende maand zorgen voor een jaarvoorraad caviakorrels. Maar het zijn zo’n gezellige huisgenoten en ik ben een #crazyguineapiglady voor altijd.

Geocachingverhalen uit het verleden: Enkeltje Den Dolder

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 8 april 2013:

Eigenlijk was dit een van mijn eerste NS-wandelingen en een eerste stap op het gebied van treincaching. Alleen noemde ik dat toen nog niet zo en was ik ook nog niet zo’n ervaren wandelaar. Dus een route van 18 kilometer was misschien nog een tikje te hoog gegrepen…

Enkeltje Den Dolder

Halverwege 2012 deed ik mijn auto weg en ondertussen begonnen de caches op fietsafstand op te raken. Inmiddels had ik wel een kortingsabonnement op de trein, dus ging ik op zoek naar caches die bereikbaar waren met dit vervoersmiddel. Zo vond ik al snel een bookmark-lijst met caches die begonnen bij een station. Enkeltje Den Dolder sprak me meteen aan, ruim 15 kilometer lopen van station Den Dolder naar station Baarn. Perfect. De volgende dag was ik vrij en het zou mooi weer worden, dus dan maar meteen de volgende dag dat gaan doen.

Het was nog wel twee uur treinen voor ik dan daadwerkelijk in Den Dolder was. Ik geloof niet dat ik ooit eerder in dit plaatsje ben geweest. Misschien moet ik eens foto’s gaan maken van alle stations waar ik kom (toevoeging: dat werd een doel bij mijn Day Zero Project). Kijken of ik alle stations van Nederland compleet krijg. Had ik eigenlijk mee moeten beginnen, onderweg naar Terschelling, want toen zijn we echt in uithoeken van het land geweest.

Den Dolder is een plaatsje in de nabijheid van Utrecht. De hele route was al ingeladen, dus ik hoefde onderweg geen coördinaten te kloppen. Ik moest wel vaak door de tekst heen scrollen op zoek naar de vragen. Gelukkig waren die niet al te moeilijk te beantwoorden. De route was afwisselend. Eerst door het bos, later over de Utrechtse Heuvelrug die bestaat uit bos met een stukje duinen, heel veel zandpaden en het einde op de landgoederen van Kasteel Groeneveld.

Al vrij in het begin maakte ik een uitstapje naar een cache van Skansen. Die lag bij een bankje bij een monument voor mensen die bij een brand waren omgekomen. Nu er alleen nog een grasveldje over was op de plek van het paviljoen, was het nauwelijks voor te stellen dat er ooit zo’n ramp had plaats gevonden hier.

Mijn volgende uitstapje was naar earthcache De Zoom. De Zoom is een soort van verhoging die dwars door het bos loopt. Je moest op de foto met een betonnen (meetpunt?)-blokje. De vorige avond had ik dat op internet gezien en leek het heel ver weg, dus het was wel grappig dat ik nu met mijn eigen ogen kon zien. Was nog wel even lastig om mezelf met GPS met het blokje op de foto te krijgen, maar het is gelukt. Daarna weer verder met de hoofdroute, nog onderbroken door het loggen van de cache Emporium. Dat vond ik een mooie naam voor een cache, klinkt lekker Romeins ofzo.

Na een kilometer of 8 kreeg ik last van mijn voeten. Daar heb ik de laatste tijd wel vaker last van, van zere hielen (hielspoor). Maar ik dacht dat het over was gegaan en durfde de lange wandeling daarom wel aan. Omkeren was geen optie, dat was net zo ver als doorlopen. Maar als ik op dat moment had geweten dat het nog 10 kilometer lopen zou zijn, dan weet ik niet wat ik gedaan zou hebben.

Er waren helaas weinig bankjes onderweg, gelukkig kwam ik wel een aantal fietspaddestoelen tegen; die kon ik waymarken en gebruiken als stoel. Helaas waren ze allemaal al geclaimd, alleen het fietsbord was nog voor mij, mijn tweede van Fietsroutenetwerk Provincie Utrecht.

Het nadeel van deze cache was dat de afstanden tussen de waypoints in het begin kort waren, waardoor je het gevoel had heel snel op te schieten, maar dat ze op het einde toe steeds langer werden, soms wel een kilometer of langer. En op een route van 15 kilometer kan het ook niet overal even mooi zijn. Dus soms sleepte ik mezelf weer een zandpad over.

Op de Utrechtse Heuvelrug aangekomen, kwam ik op bekend terrein. Hier heb ik bijna twee jaar geleden ook gelopen met Anke tijdens het allerlaatste GME. Dat besefte ik pas toen ik in de vogelkijkhut bij het Pluisven op het bankje zat.

Het stukje over de Utrechtse Heuvelrug was mooi, alleen jammer dat ik geen koeien gespot heb. Wel mooi dat ik nog over de Earthcache De Stulp heen liep, want ik had niet meer de fut om er voor om te lopen.

Na het duinstukje volgde een saaier stuk door de bossen en toen had ik het echt even gehad, ik moest mezelf echt voortslepen. Op elke paddo keek ik verlangend hoe ver het nog naar Baarn was. Toen de spoorlijn voor het eerst weer in zicht kwam, kreeg ik er weer zin in. Dat gaf een beetje het idee dat het eindpunt in zicht kwam. Op het landgoed rondom Kasteel Groeneveld aangekomen kwam het einde in zicht. Het kasteel zelf is niet zo heel mooi, ik vond het vooral heel kitscherig. De tuinen eromheen hebben wel weer iets, met waterpartijen en keurige lanen. Op het bankje voor het kasteel rekende ik de eindcache uit en die bleek op het landgoed te liggen. Er lag ook nog een traditional helemaal achteraan het landgoed, maar dat was 700 meter heen lopen en ook weer terug en dat kon ik niet meer opbrengen met mijn arme voetjes. Dus dan maar op naar de cache. Ik hoopte maar dat ik alle vragen goed beantwoord had, want het zou niet leuk zijn als ik de cache nu niet zou vinden als beloning. Gelukkig was hij keurig aanwezig op het door mij berekende waypoint en er zat zelfs een coin in. Jammer dat ik al mijn ruiltroep was vergeten, want het was ook nog eens een lekker grote bak.

Hierna moest ik nog verder lopen naar het station van Baarn en dat was nog een kilometer of twee, waarbij ik maar liefst drie keer het spoor over moest steken.

Ik was echt blij toen het station in zicht kwam. Vanwege mijn daluren-abonnement kon ik pas weer vanaf 18.30 uur met korting reizen. Vantevoren was ik bang geweest dat ik veel te vroeg klaar zou zijn met de wandeling, maar achteraf kwam ik precies op het goede tijdstip aan op het station. Ik had mooi de eerste trein naar Utrecht van na 18.30 uur. Die was te vroeg (een unicum voor de NS) en ik was echt blij dat ik kon zitten, vooral mijn voeten waren daar erg blij mee.

Met alle uitstapjes naar andere caches erbij, had ik had ruim 18 kilometer gelopen deze dag. Een prachtige wandeling, maar het is me best zwaar gevallen. En toch smaakt deze tocht naar meer van dit soort wandelroutes tussen stations.

Wat ik hier op 8 april 2021 nog aan toe te voegen heb:

Van die hielspoor heb ik nog lang last gehad, ik had het ook nog eens aan beiden hielen tegelijkertijd. Maar later ben ik natuurlijk een groot fan van NS-wandelingen/OV-stappers geworden en ondertussen heb ik er heel wat gewandeld.

De 20 van 2020: Wandelen in de Kaapse Bossen

Aan het begin van 2020, toen ik nog dacht dat het jaar vol hoogtepunten zou worden, stelde ik twintig doelen voor mezelf op die ik dat jaar wilde bereiken. Dankzij de coronacrisis en de bijbehorende maatregelen en beperkingen vielen de meeste doelen in het water. Toch zijn er vijf doelen geslaagd en daar wil ik toch even aandacht aan besteden.

De Kaapse Bossen

Doel 14 was om eindelijk eens de wandeling door de Kaapse Bossen bij Doorn te gaan lopen. Dit is een wandeling van Natuurmonumenten die al heel lang op mijn verlanglijstje staat. Het lastigste aan deze wandeling was om de startlocatie te bereiken, want Doorn heeft geen station. Maar in augustus 2020 logeerden mijn moeder ik drie dagen in een hotel bij Soesterberg en vanaf daar was het ongeveer 15 kilometer fietsen naar de Kaapse Bossen. Dit was wel tijdens de hittegolf, en voor zo’n hete dag hebben wij echt een extreem actieve dag gehad.

Fietspaddestoel voor waymarking

De fietstocht

We werden deze ochtend al vroeg wakker in het hotel, omdat het zo heet was. Helaas mochten we pas vrij laat ontbijten (er was een personenlimiet voor de eetzaal vanwege corona), dus las ik al een half boek uit. Het ontbijt was wel de moeite waard. Daarna gingen we op pad. Ondanks de hitte had ik een vrij heftig dagprogramma opgesteld. We gingen op de fiets naar de Kaapse Bossen bij Doorn. Dat was ongeveer 15 kilometer fietsen. We hadden een boekje met routes gekregen en ik had hier een gedeelte van een fietsroute via knooppunten uitgehaald, die we op de heenweg zouden gaan fietsen. De heenweg viel eigenlijk nog wel mee; het was toen nog niet op z’n heetst, we waren nog fris, de route liep voor een groot deel door de bossen (dus schaduw) en we konden vaak stoppen voor een fietspaddestoel (vanwege waymarking). Overigens was het wel heel druk in de bossen met andere fietsers en wandelaars.

Kaapse Bossen

De Kluizenaar van Doorn

Pas in Doorn sloeg de hitte weer toe, maar hier was wel een cache te loggen. De Kluizenaar van Doorn is een beeld van de schrijver Simon Vestdijk. Het beeld zit aan een bureau naast de kerk. De cache zit in de lade van het bureau. We konden hem eerst niet vinden, maar het bleek dat we onze arm niet ver genoeg in de lade staken. Nadat ik er met een zaklampje in had gekeken wist ik waar ik moest grijpen, dus ineens was mijn arm wel lang genoeg, haha. Vestdijk had blijkbaar veel last van depressies en was een beetje afstandelijk, waardoor hij de bijnaam de kluizenaar van Doorn kreeg.

Bomenlaan

Hoogtepuntenwandeling

We waren nu bijna bij de Kaapse Bossen. Een wandeling door deze bossen staat al jarenlang op mijn verlanglijstje, maar het komt er maar nooit van. 1,5 jaar geleden was ik er heel dichtbij, maar toen bleek je op station Zeist geen OV-fietsen te kunnen huren en wandelde ik in plaats daarvan naar Huize Doorn. Daar kwamen we nu ook nog langs. We lieten onze fietsen achter op de parkeerplaats en kozen voor de langste wandeling, die de Hoogtepuntenwandeling werd genoemd en 9 kilometer lang zou zijn (volgens de folder zelfs 12 kilometer, maar wij denken dat 9 of 10 kilometer wel klopt). We moesten even wennen aan de routepaaltjes, die anders zijn dan bij ons in Oisterwijk. Ik dacht dat je in de richting van het wandelaartje moest lopen, maar er bleken dus ook pijltjes onder te staan en zo niet, dan moest je gewoon rechtdoor.

Geschiedenis van de Kaapse Bossen

De Kaapse Bossen maken deel uit van de Utrechtse Heuvelrug en waren oorspronkelijk een productiebos, aangelegd op heide en zandverstuivingen. Tijdens de wandeling kom je inderdaad nog een klein stukje heide en een heel klein stukje zandverstuiving tegen. De naam van het bos is te danken aan de eerste eigenaars: de familie Swellengrebel. Zij woonden jarenlang in de Zuid-Afrikaanse Kaapprovincie. Rond 1750 keerden zij terug naar Nederland en kochten het gebied aan, dat ze vernoemden naar de streek waar ze vroeger gewoond hadden. Een eeuw later kwam het gebied in handen van de familie Van der Lee; zij legden lanen en kronkelige paden aan om een wandelbos te maken. Weer een eeuw later, in 1953, kocht Natuurmonumenten het gebied aan en sindsdien mag de natuur hier haar (grotendeels) haar gang gaan.

Uitkijktoren De Kaap

Het was heel raar dat je eerst de weg over moest steken voor een lusje aan de overkant van de weg. Dit gedeelte heet Sandenburg en is in beheer bij Utrechts Landschap. Maar toen we daar eenmaal waren bleek het er heel rustig te zijn met mooie bomenlanen, die vroeger onderdeel waren van Landgoed Sandenburg. De hitte was hier in het bos nog wel om uit te houden. Terug aan de overkant van de weg begon er hoogte in de wandeling te komen en dat viel dus wel een beetje tegen met deze hitte. We kwamen langs de dagrecreatie en liepen heel lang door de bossen. Er waren vooral heel veel statige bomenlanen. We passeerden Landgoed de Ruiterberg. Blijkbaar staat dit bekend om de bijzondere terrassentuinen, maar die hebben wij overgeslagen.

Ik verheugde me vooral op het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt van de route: uitkijktoren de Kaap. De grote vraag was echter of de toren geopend zou zijn voor beklimming. Tijdens corona was hij dicht geweest en mijn vraag op twitter aan Natuurmonumenten of hij alweer open was, werd nooit beantwoord. Onderweg waren we een hardloopster tegen gekomen die zei dat de toren dicht was. Dus mijn opwinding was al een beetje afgenomen. Maar ik had heel erg veel geluk: de toren bleek open te zijn! Dus ik kon er eindelijk op klimmen. Mijn moeder heeft hoogtevrees en die besloot op aanwijzing van een ouder echtpaar dat op een bankje vlakbij de toren zat te rusten door te lopen naar het restaurant. Koffie drinken op een terras is meer haar idee van een hoogtepunt ;>)

Ik ben nergens zonder Smaug

Ik klom naar boven, maar bovenaan zit een plateau wat verder niet ondersteund wordt en daar kreeg ik ook weer een beetje de bibbers. Niet zo erg als twee weken eerder op de Boudewijntoren, maar ik durfde niet over de reling te gaan hangen. Gelukkig kon je vanaf het midden van het platform ook prima foto’s maken. Na mij kwam een heel gezin naar boven en de stoer uitziende jongen was nog veel banger dan mij. Na een tijdje besloot ik weer naar beneden te gaan, ik kon onderaan de toren nog een Munzee scannen. Nu moest ik ook naar het restaurant, maar ik nam het verkeerde pad en omdat mijn moeder mijn rugzak met daarin Smaug (mijn gps) meegenomen had, zat er voor mij niets anders op dan gewoon de route te volgen.

Heide bij Chalet Helenaheuvel

Chalet Helenaheuvel

Ik vond het best lang duren voor ik bij het restaurant was, dat kwam vooral omdat ik ondertussen vol adrenaline zat van de torenbeklimming, het nu het heetste moment van de dag was en ik dorst had. Gelukkig was het een erg leuk terras, het leek qua sfeer een beetje op Groot Speijck (in de Oisterwijkse bossen), zelfs de kaart had sterke overeenkomsten. Dus we aten een hapje en dronken vooral heel veel. We mochten ook onze waterflessen vullen.

Kaapse Bossen

Er waren ook nog geocaches

Opgepept vervolgden we de wandeling weer. Eerst een klein stukje over de heide, maar die stond nog niet echt in bloei, ondanks dat augustus toch wel de bloeimaand is. Ik was vergeten om Smaug aan te zetten, tot mijn moeder vroeg of er nog caches waren. Toen bleek dat we vlakbij een cache waren en dat we ook net over een cache heen waren gelopen. Dus deden we eerst Eikenhakhout, dit was een mooie cache, die verstopt zat in een blok eikenhout en al uit 2013 stamde. Daarna wandelden we terug naar Rand van het bos. Deze cache zat onder een prullenbak. In zo’n mooie omgeving begrijp je eigenlijk niet waarom mensen voor zo’n locatie kiezen, maar het zal iets te maken hebben met toestemming. Wij ploeterden het pad omhoog nog een keer op en maakten de wandeling af.

Zonlicht in de Kaapse Bossen

De Pyramide van Austerlitz

Ik had besloten dat we een andere route naar het hotel gingen fietsen dan op de heenweg, ik hoopte eigenlijk dat dat korter zou zijn. Mijn moeder is niet zo’n kaartlezer en laat het navigeren altijd aan mij over. Maar ik had er niet aan gedacht dat we dan een flinke heuvelrug over zouden moeten. Dat was wel even pittig, zeker op een OV-fiets zonder versnellingen. Naar beneden racen was dan weer wel heel tof. In Maarn logden we nog een cache in een klein stukje bos. We besloten om nog een pit-stop te maken bij de Pyramide van Austerlitz, omdat we alweer dorst hadden. Ik ben hier drie jaar geleden (bijna op dezelfde datum, het scheelt maar vier dagen) al eens geweest, toen ben ik ook op de pyramide geweest. Dat was tijdens een NS-wandeling van Zeist naar Maarn. Maar mijn moeder had de hele pyramide nog nooit gezien en was er wel nieuwsgierig naar. Omdat er ondertussen ook een virtuele cache te doen was, die er toen nog niet was, vond ik het prima. Eerst een drankje op het terras van het totaal verlopen restaurant.

De Pyramide van Austerlitz

Munzee Garden

Hier kwam ik erachter dat er een Munzee Garden in de vorm van een piramide lag…dus ineens had ik het heel erg druk: met Munzees vangen, met de virtuele cache, met het oplikken van mijn ice-tea-green ijsje (ik ben echt een groot fan van de ice-tea-green ijsjes, vooral tijdens een hittegolf!). We wandelden al Munzee vangend in de richting van de pyramide. Die was al gesloten, blijkbaar al vanaf halverwege de middag omdat de stalen trap te heet werd in de brandende zon. Gelukkig was ik er al op geweest in augustus 2017 en mijn moeder heeft daar toch geen behoefte aan, omdat ze hoogtevrees heeft. We maakten foto’s van elkaar voor de piramide voor de virtuele cache en wandelden een rondje om het fenomeen, om de kijkgaten te tellen en Munzees te vangen. Daarna hebben we nog een hele tijd Munzees gevangen van de Munzee Garden Pyramide. Er zaten er een paar in van types die ik nog niet eerder had gevangen, dus het was erg leuk en we vergaten de tijd een beetje. En ja: mijn moeder doet ook aan Munzee; ik heb haar aangestoken.

Bomenlaan in Kaapse Bossen

Terug naar het hotel

Uiteindelijk moesten we toch naar het hotel gaan fietsen, vanwege de tijd. Onderweg nog een keer gestopt voor een cache die op een ATB-route lag, bijna naast het fietspad. Het was nog een grote, mooie cache ook. Onze OV-fietsen zonder versnellingen, zouden het niet aankunnen, zo’n mountainbikeroute. We fietsten het laatste stukje naar het hotel – dat was hetzelfde als in de ochtend – en kwamen helemaal bezweet en onder het zand aan. Toen waren we wel kapot. Ik had wel een geweldige dag gehad, want veel van mijn hobby’s gecombineerd: wandelen, geocaching, waymarking en Munzee.

Pad langs dagrecreatie Kaapse Bossen

Geocachingverhalen uit het verleden: earthcachen per veerboot

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 11 februari 2013:

Over een roadtrip per OV naar Terschelling, mijn obsessie voor ontdekkingsreiziger Willem Barentszoon en earthcachen vanaf een veerboot.

4329. Vuurtoren van Harlingen

Maker: Dr. Honeydew + nixe205

Type: Traditional

4330. De Griend – Friesland

Maker: Jut & Jul

Type: Earthcache

Heideroosjes: Maartje

HaJaMaToJo: Hannie

Gevonden op: 11 februari 2013

Plaats: Harlingen/Waddenzee/Terschelling

Waddeneilanden

Nog voor ik ook maar ooit van het Day Zero Project had gehoord had ik ook al een bucketlist en een van de doelen die daarop stond was het bezoeken van alle vijf de (bewoonde) Waddeneilanden van Nederland. Op Texel ben ik regelmatig geweest, omdat een oom en tante daar een caravan hadden, dus het ging vooral om de andere vier waddeneilanden. Tijdens die bezoeken moest ik ook minimaal één cache loggen en het liefste ook nog minstens één fietspaddestoel claimen voor waymarking.

In de zomer van 2009 ben ik met Anke en Stephanie een dagje naar Vlieland geweest en in de beperkte uren die we tot onze beschikking hadden lukte het ons om drie caches te vinden en claimde ik ook nog een heleboel paddo’s. In november 2010 ben ik met Anke een dagje naar Schiermonnikoog geweest, waar we een dagvullende wandeling maakten, een stuk of zeven caches logden en heel erg veel paddo’s konden claimen.

Dus moest ik nog naar Terschelling en Ameland. De keuze viel op Terschelling, dat leek mij op dat moment een interessanter eiland dan Ameland.

Willem Barentszoon

Natuurlijk had ik ook gekeken of er nog caches in de haven van Harlingen zouden liggen. Dat was ook nog zo, er lag sowieso een traditional bij de vuurtoren. En dan was er nog een puzzel over Willem Barentsz. In 4-havo heb ik een werkstuk gemaakt over deze Nederlandse ontdekkingsreiziger – die bekend is vanwege de overwintering op Nova Zembla – en daar kreeg ik maar liefst een 9.8 voor; het hoogste cijfer wat ik ooit op de middelbare school gehaald heb. Willem Barentsz. werd geboren op Terschelling (rond 1550) en daardoor is het eiland onlosmakend verbonden met deze bekende Nederlander. Ook vertrokken de schepen van de expeditie vanaf dit eiland. In de haven van Harlingen zijn vrijwilligers het schip waarmee Willem Barentsz. de noordoostelijke doorvaart ging onderzoeken aan het nabouwen. Hier was ik onmiddellijk door geïntrigeerd. Ik loste de puzzel op, maar er zat helaas geen checker op, dus ik wist niet of ik het goed gedaan had.

We vertrokken op tijd richting Harlingen, maar je zit toch zo’n vier uur in de trein. Ik kreeg ook nog een sms’je dat de boot pas een half uur later vertrok. We kwamen rond 14 uur aan in Harlingen. Omdat de supermarkten op Terschelling maar tot 18 uur open zijn en het onduidelijk was of nog tijd zouden hebben om boodschappen te doen op het eiland, gingen we naar de AH van Harlingen, die was tegenover het station. Daar kochten we wat voorraad, maar helaas was die door de pakken drinken nogal zwaar en kon ik mijn tas amper nog normaal tillen.

De vuurtoren van Harlingen

De vuurtoren van Harlingen was maar een klein torentje en stond gewoon tussen de huizen in, op de parkeerplaats van de AH. Dus die hebben we na het boodschappen doen even gelogd. Ik had de cache al gevonden, nog voor de gps’sen satellieten hadden gevangen. We liepen verder naar het gebouw van Rederij Doeksen, in de hoop onze bagage alvast te kunnen lozen. Maar dat lukte niet echt. Mijn moeder was nog half ziek (die had griep gehad in de week daarvoor) en die had het een beetje gehad na de lange treinreis, dus die heb ik toen in het restaurant achtergelaten met alle tassen. Zelf ging ik nog op zoek naar het schip van Willem Barentsz. en ook naar de bijbehorende cache. Ik liep eerst de verkeerde kant op, want ik wist niet waar ik het moest zoeken. Het bleek de andere kant op te zijn. Maar ik had door het tunneltje onder de spoorbrug door moeten lopen naar de werf en dat had ik niet gedaan. Dus bleef het bij een glimp van het schip, want ik moest terug om in te gaan schepen.

Earthcache de Griend

De overtocht naar Terschelling duurt maar liefst twee uur. Dat is best wel lang, zeker vergeleken met de overtocht naar de overige waddeneilanden. Maar ik had ontdekt dat er onderweg een earthcache te loggen was, door een foto te maken vanaf de boot, met op de achtergrond het vogeleiland Griend. Natuurlijk wilde ik dit graag doen. Ik had een hele tijd terug al eens iets over de cache van Griend gelezen op de geocachingwebsite, dus dan is het leuk als je zoiets eindelijk echt kan gaan loggen. We zaten dus binnen (het was best wel koud buiten) aan een tafeltje vlak bij de deur en hielden de kaarten op de GPS’sen nauwlettend in de gaten of we al in de buurt van Griend kwamen. Toen we bijna bij het eiland waren, zijn we naar buiten gegaan en hebben we foto’s van elkaar gemaakt met Griend op de achtergrond. Superleuke manier om een cache te kunnen loggen. En het was nu nog helder weer (op de terugreis zou het erg mistig zijn).

Later ging de zon onder en ben ik nog een keer naar buiten gegaan voor zonsondergangfoto’s, terwijl mijn moeder binnen bleef.

We kwamen pas om kwart voor zes aan op Terschelling – het was dus al donker – en het bleek nog heel lastig te zijn om ons huisje te bereiken. Dat is uiteindelijk nog wel gelukt.

Wat ik hier op 11 februari 2021 nog aan toe te voegen heb:

Tja, Terschelling, we zaten er in een ijskoude winterweek met sneeuw en ijs, dus we grapten de hele tijd dat we op Nova Zembla zaten. Het is een wonder dat we toch nog een aantal geocaches gevonden hebben en ook met de fietspaddestoelen kwam het nog goed. Dit is vooralsnog mijn enige bezoek aan Terschelling en ik ben eigenlijk best benieuwd hoe het er zonder sneeuw uitziet. Mede-Heideroosjes Anke is wel heel vaak op Terschelling geweest, dus die weet dat wel.

NS-wandeling Cortenoever

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen. Deze wandeling liep ik in augustus 2019.

NS-wandeling Cortenoever

De NS-wandeling Cortenoever stond al een tijdje op mijn verlanglijstje, maar het broedseizoen moest voorbij zijn, omdat je anders een gedeelte van de route niet kon lopen. De route is met 12 kilometer niet zo heel erg lang, maar je kon het uitbreiden door een rondje laarzenpad erbij te doen van 4 kilometer, wat de stand op 16 kilometer zou brengen. Officieel zou je in Brummen moeten starten en dan naar Zutphen moeten lopen, maar ik besloot om de route om treintijdtechnische reden om te draaien en in Zutphen te beginnen.

Zutphen

Ik ben al regelmatig op station Zutphen geweest en vorig jaar wandelde ik van Zutphen naar Deventer, maar toen ben ik niet in de stad geweest. Dit keer liep de route wel door de stad zelf. In maart 2011 was ik al eens met mijn moeder in Zutphen geweest, tijdens een vakantie. Toen hebben we ook een paar caches gedaan, maar de cache bij de middeleeuwse (ze zijn begonnen met bouwen in de 11e eeuw) Walburgkerk was toen geript. Ik besloot om het vandaag nog een keer te proberen en dit keer vond ik de cache wel. Dat de cache al zo lang bestaat is een wonder, want het is een papiertje in een kapot plastic zakje. Hij zit verstopt achter een regenpijp en de hint is pluvia, maar zodra het gaat regenen is deze cache eraan. Het is trouwens wel een mooie kerk, ik vroeg me af of je de toren ook mag beklimmen, maar vast niet op maandagmorgen rond 11 uur, haha. Ik heb het even opgezocht en het kan wel, maar alleen op bepaalde dagen en tijdstippen en op maandag is de hele kerk sowieso gesloten. Is weer iets voor mijn bucketlist, haha; #maartjebeklimtkerktorens.

IJssel

Ik ging Zwolle uit en liep een hele tijd langs de IJssel. In het begin stond er een mooi muurtje langs. Ik ging nog even via een paadje een woonwijk in om een voortuincache te loggen die Woody Woodpecker heette. Was wel grappig gemaakt. Daarna weer verder langs de IJssel, tot aan de Cortenoeversebrug, dit is een brug over de IJssel van zo’n 800 meter lang. Hier moest ik de rivier oversteken. Aan de overkant van de brug lag een cache precies op de route. Deze cache was ook naar de brug vernoemd. Via een trap daalde ik weer af naar de oever en de wandeling ging verder langs de andere kant van de rivier. Het was ondertussen zo warm en zonnig geworden dat ik mijn zomerjas uit kon trekken en verder kon lopen in mijn T-shirt. Er hingen wel erg dreigende zwarte wolken in de verte, maar gelukkig is het de hele wandeling droog gebleven.

Geocaching

Onderweg passeerde ik enkele caches van de Lekker Fietsen met Wil&Pet serie. Vorig jaar, toen ik meedeed aan de Apeldoornse Vierdaagse, heb ik ook al een aantal caches van deze serie (meer dan 160 caches!) gevonden, dus het was leuk om er nu weer een paar te vinden, vijf stuks om precies te zijn. Ze zijn niet moeilijk verstopt, maar hebben wel allemaal droge logrollen en zijn dus prima verzorgd. Dat vind ik wel zo prettig. Overigens was het heel rustig op de route, weinig andere mensen gezien. Zal wel komen omdat het maandag was.

Laarzenpad

Ongeveer halverwege moest ik beslissen of ik de extra lus over het laarzenpad van 4 kilometer ging lopen. Qua tijd lag ik goed op schema (ik wilde vanwege mijn Dal Vrij voor 16 uur ingecheckt zijn) en er lagen ook nog twee caches op de lus, dus ik ging ervoor. Ze beloofden mij ook een mooi gebied, maar dat vond ik een beetje tegenvallen. Het waren vooral weilanden met hoog gras en veel bosjes (lekker hooikoorts dus voor mij) en een paar kleine plassen. Er graasden een paar koeien en een paar paarden. Je kon een struinroute volgen via paaltjes. En er waren veel vogels, maar ik ben geen echte vogelaar en had geen verrekijker bij, dus ik kan je geen soortnamen geven. Eigenlijk vond ik deze extra lus niet echt de moeite. Het schijnt wel een biodiversiteitshotspot te zijn qua planten. Je moest ook over dezelfde weg heen en terug lopen. Verder vond ik allebei de caches niet. De ene cache was gewoon onvindbaar, hij zou ergens in de bosjes moeten liggen, maar die waren dicht begroeit in dit jaargetijde, dus ik kon het niet vinden. In de winter is deze cache misschien makkelijker te vinden. De andere cache leek geript te zijn, ik vond op ground zero wel een houdertje, maar geen kokertje of logrol. Jammer, maar helaas.

Verder langs de IJssel

Ik pakte de route weer op en maakte en klein omweggetje voor een extra cache. Daarna ging mijn route langs de IJssel weer verder. Dit gebied is bijna helemaal leeg, zonder bebouwing, dus je kon heel ver kijken. Verder waren er prachtige Hollandse luchten. Ik zag zelfs nog een kano voorbij komen op de rivier en kreeg zelf ook zin om hier te kanoën, maar het is best een eind van Oisterwijk af en ik zit altijd met het vervoer van mijn boot, omdat ik zelf geen auto heb. Ik vond nog een paar caches langs de IJssel en voor ik het wist wandelde ik Brummen al binnen. Hier was ik nog nooit geweest, maar ik heb een tijdje een penvriendin gehad die hier woonde, dus ik kende de plaatsnaam wel. Ik liep nog even een supermarkt binnen om een flesje water te kopen, want ik had dorst en het meegenomen water was al op. Ook nog even rondgekeken in de boekhandel, maar niets gekocht. Wel een mooie winkel.

Brummen

Daarna liep ik via een mooie bomenlaan naar het kleine station van Brummen. Een nieuw station voor mijn lijstje. Ik moest een kwartier wachten op de trein en besloot met deze sprinter door te gaan naar station Arnhem. Daar kon ik overstappen op de intercity. Deze wandeling is trouwens volledig verhard, op de extra lus over het laarzenpad na. Ik vond het wel een mooie wandeling, hoewel het wel een pokke-eind reizen is voor zo weinig kilometers. Gelukkig kwam ik vandaag mooi tussen de spitstijden uit en heb ik Dal Vrij, dus dan is het wel om te doen. Ik kies er natuurlijk ook zelf voor. Er waren trouwens geen paddo’s op de route, maar ik heb wel een paar fietsknooppunten borden gewaymarkt, omdat ik anders nooit aan die volgende waymarking-medaille ga komen.

Geocachingverhalen uit het verleden: 7 mei 2013

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 7 mei 2013

Ik huurde voor het eerst van mijn leven een OV-fiets en ging geocachen in de omgeving van Velp, nadat ik daar een gesprek had gehad op een school.

Geocachingverhaal uit het verleden:

  1. Beken serie 06 – Villapark
  2. De Emmapiramide
  3. Beken serie 01 – De Spreng
  4. Beken serie 02 – Kraakhelder
  5. Beken serie 04 – Blauwe Laantje
  6. Beken serie 05 – De Laan van Biljoen
  7. Beken serie 09 – Biljoen
  8. Beken serie 08 – Velp Zuid
  9. VECC – Velps Eerste Carpool Cache
  10. Beken serie 03 – Het Schoolplein
  11. Beken serie 10 – De bonus
  • Maker: Molletje83
  • Type: Traditionals, 1x multi, 1x bonus-mysterie
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden: 7 mei 2013
  • Plaats: Velp

Ik had een oriënterend gesprek op een school in Velp. Dat gesprek was al in de ochtend, dus ik had bedacht om daarna te gaan geocachen in de omgeving van Velp.  Ik zat al een tijdje met het probleem dat je met de trein op best veel plaatsen kan komen, maar dat je dan ter plekke zonder vervoer zit en afhankelijk bent van wat je te voet kan bereiken. Dat vond ik een irritant punt. Ik had al wel eens van OV-fietsen gehoord, fietsen van de NS die je kan huren op het station, maar in de laatste nieuwsbrief van de NS werd er reclame voor gemaakt en toen besloot ik een abonnement af te sluiten op de OV-fiets. Het abonnement kost slechts 10 euro per jaar, dus daar kan ik geen bult aan vallen. Per dag kost een OV-fiets huren tussen de drie en de vier euro. Dat is dus aanzienlijk goedkoper dan een fiets huren bij een willekeurig ander verhuurbedrijf.

Maar goed, in Velp zijn er vier OV-fietsen te huur en ik was best verbaast dat er al twee weg waren op een doordeweekse dag. Ik nam dus de derde mee. De vorige keer was ik naar de school gelopen en dat kan ook best, maar op de fiets ben je er binnen 10 minuten, dus dat gaat wel lekker snel. Na het gesprek ging ik op geocaching-jacht. Ik had de vorige keer al een cache van de beken-serie gedaan, voor vandaag stond de rest van de serie stond op het programma. Daarnaast wilde ik ook graag de Emmapiramide doen, omdat dat een uitkijktoren is.

Eerst kwam ik langs de beken-cache in de villawijk. Best wel een raar gezicht dat er midden in de wijk een beek ontspringt, maar het zag er ook wel heel gezellig uit.

Daarna heuvelopwaarts naar de Emmapiramide. Pfft, dat was best zwaar op een fiets met vrij slappe banden en over een wegdek vol gaten. Ik kwam wel twee paddo’s tegen, dus die natuurlijk gewaymarkt. De Emmapiramide is een uitkijktoren van 110 meter hoog, aangelegd op een handmatig aangelegde, piramide-vormige heuvel. De cache zat verstopt onder het informatiebordje helemaal bovenin de toren. Ik was sowieso al van plan geweest om de toren te beklimmen, maar vond het wel echt stoer dat de cache bovenin verstopt lag.

Helaas was het erg mistig weer, dus kon ik niet zo heel ver kijken. Maar het leek wel net Rivendell, het elvendorp uit Lord of the Rings. Dus toch een paar aparte foto’s kunnen maken. Misschien ga ik nog wel eens terug met mooi weer.

Nadat ik een tijdje rondgekeken had, kwamen er andere mensen de trappen van de toren op, dus tijd voor mij om naar beneden te gaan. Verder met de beken-serie. Nummertje 1 daarvan lag ook al op zo’n Rivendell-achtige locatie, met een sprookjesachtig beekje dat ontsprong in het bos. Ik moest even wachten tot er een Dreuzel op een bankje weg was, daarna was de cache snel gespot. Verder gefietst naar de nummer twee van de serie, onderweg nog een Zielige Paddo gepasseerd, dat is een paddo zonder kap, waarvan alleen het betonnen onderstel aanwezig is.

Daarna kwam ik in minder heuvelachtig gebied en volgden de caches van de beken-serie elkaar snel op. Alleen bij nummer vier een tijdje lopen zoeken, omdat de cache diep weggestopt zat in een spleet van de boom en er heel veel Dreuzels op het bospad waren die hun hond aan het uitlaten waren. Ik heb een cache opgevist uit het mini-vervalletjes bij de spoorlijn, die hing echt in het water. Deze verstopmethode al vaker gezien, maar deze was wel erg mooi waterdicht. Na de spoorwegovergang volgde er een mooie bomenlaan. Alle bomen zijn nu met een rotvaart in bloei gekomen, in twee weken tijd, na een heel koude winter. Geeft de wereld een heel ander aanzicht. De fietstocht ging nu verder over de landerijen van het landgoed van Biljoen. De cache lag bij de grote visvijver en moest met stokjes uit een “waterboom” gevist worden. Er was een visser bezig met zijn spullen, dus ik was bang voor glurende ogen, maar hij sloeg totaal geen acht op mij.

De laatste cache van de serie lag midden in Velp op een stom pleintje. Dit vond ik qua locatie de minste van de serie. De verstopmethode was ruk-een-plastic-afdekdop-eraf.

Hierna was ik in de buurt van de carpoolcache van Velp en die bleek prima bereikbaar te zijn per fiets. Dit was een heel erg nette carpoolstrook, eigenlijk meer een grote, vrij nieuwe parkeerplaats. Op een grasstrook aan de rand stond een kunstwerk, dat bestond uit willekeurig op elkaar gestapelde blokken in allerlei vormen. Hierin zou de cache verstopt zitten. Dit deed mij denken aan een cache die wij op het MZLE hebben gedaan, in juni 2010, die zat verstopt in een grote drukpers en daar hebben we toen met diverse andere teams erg lang naar gezocht. Ik zag mezelf dus ook al een hele tijd rondom dit blok-kunstwerk kruipen. Maar hier bleek het mee te vallen, ik had de cache binnen vijf minuten te pakken.

Het was ondertussen etenstijd en tegenover de carpoolstrook was een snackbar, dus besloot ik daar een frietje te halen. Ik moest mezelf tot 18.30 uur in Velp bezig houden, vanwege de korting op de trein.

Na het eten ging ik weer verder met cachen. Ik moest nog een laatste cache van de bekenserie, een korte multi bij het schoolplein, maar die was weer 2,5 km van de friettent af. De school stond op een heel idyllisch plaatsje, onderaan een aantrekkelijk uitziende heuvel. Als ik in Velp woonde en een school voor mijn kind zocht, dan zou ik het wel weten. De vragen waren zo beantwoord, dus op naar de cache die een stukje verder langs het wandelpad heuvelopwaarts lag. Hier ook meteen de bonus van de beken-serie uitgerekend. Die lag weer een paar kilometer van de school af, op het landgoed van Biljoen.

Het werd alleen wel allemaal krap met de treintijden. Maar ja, ik wilde die serie eigenlijk wel af maken, dus toch weer vlug op mijn OV-fiets gesprongen en op naar de bonus. Die kon ik niet meteen vinden en ik begon erg te twijfelen aan de locatie, maar toen zag ik toch een geocachershoopje liggen en kon de cache gelogd worden. Nog 20 minuten voor de trein zou vertrekken. Ik ben als een haas naar het station terug gefietst en was nog op tijd. Ik moest de OV-fiets nog inleveren. Na mijn eerste ervaring ben ik erg te spreken over de OV-fiets. Ik ga die nog wel vaker gebruiken in de toekomst, denk ik zo.

Wat ik hier op 7 mei 2020 nog aan toe te voegen heb:

Zoals hier regelmatig te lezen valt heb ik na deze eerste keer nog heel vaak een OV-fiets geleend. Ik ben ook nog daadwerkelijk begonnen aan de opleiding op de school in Velp, maar die heb ik om diverse redenen niet afgemaakt.

NS-wandeling Vuursche

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen. Deze wandeling liep ik in augustus 2019.

NS-wandeling Vuursche

Ik vond zowaar een NS-wandeling die ik nog nooit gedaan had: NS-wandeling Vuursche; 14 kilometer van station Baarn naar station Hollandsche Rading. Die laatste zou een nieuw station voor mijn lijstje worden.

Op station Baarn ben ik ondertussen al vaker geweest. Dit keer ging de wandeling echter de andere kant op. Al tegenover het station begon een park, volgens mij een warandepark met lange bomenlanen, een soort van doolhof met struiken aan weerszijden, een spiegelvijver en veel beelden, die o.a. wandelaars in verschillende tijdperken uitbeeldden. Het was hier behoorlijk druk, maar wat wil je op een zonnige zondag midden in de zomer. Eigenlijk was het op de hele route druk met fietsers, wandelaars en andere vervoersmiddelen.

Paleis Soestdijk

Aan de andere kant van het park kwam ik uit bij Paleis Soestdijk. Ik had het al vaak op tv gezien of op afbeeldingen, maar volgens mij nog nooit eerder in het echt. Het gebouw is niet mijn smaak, maar ik kan niet ontkennen dat het een leuk optrekje is. Hoewel je door het park rondom het paleis mocht wandelen, stonden er enorm veel mensen foto’s te maken buiten het hek. Ook veel toeristen. Ik maakte ook een foto, niet omdat ik het nou zo’n geweldige locatie vond, maar meer omdat het wel een trekpleister is op de route.

Utrechtse Heuvelrug

Mijn wandelroute ging verder door de bossen van de Utrechtse Heuvelrug. Ik was hier ooit al eerder geweest tijdens de cachewandeling van Den Dolder naar Baarn en ook een keer tijdens het Geocaching Multi Event (GME). Toen probeerden Anke en ik een Drakencache te vinden, maar die konden we niet vinden. Nu zit deze cache in het archief. Ik probeerde nog een andere, oude multi op te lossen, maar dat is mij uiteindelijk niet gelukt. Volgens mij ontbrak er een paddenstoel. Jammer, maar helaas. Ik verloor hier veel tijd mee.

Lage Vuursche

Ik pakte de route weer op en kwam uit in Lage Vuursche. Hier was het echt supertoeristisch, de mensen hingen letterlijk met de benen buiten. Ik maakte een omweggetje om een cache te loggen: Met stip op de kaart…Lage Vuursche. Ik weet niet of het mij gelukt is om de cache ongezien te loggen, want jeetje wat een drukte hier. Anderzijds zijn mensen vooral geïnteresseerd in zichzelf, dus wat dat betreft viel ik niet zo op. Ik keek nog even rond in een winkeltje, maar ik moet echt minderen in spullen, dus niets gekocht. Ik pakte de route weer op en ging weer het bos in. Ik maakte nog een omweg voor de cache Boswandeling. Hier was het juist heel erg rustig, was vast meer dan een kilometer van een horeca-gelegenheid af…

Waymarking

Na het loggen van de cache pakte ik de route weer op, die liep een heel eind over een fietsroute en ik kwam een aantal paddo’s tegen. Een paar daarvan bleken nog niet geclaimd te zijn, dus die zijn nu van mij, net als een paar fietsknooppuntborden. Ik werd een paar keer bijna omver gefietst door groepjes bejaarden. Voor ik het wist stond ik al op station Hollandsche Rading. De route was dan ook maar 14 kilometer, dus dat is niet zo heel lang. De trein kwam al na vijf minuten aan, dus ik hoefde niet lang te wachten en moest zelfs haasten met mijn foto van het stationsbordje en mijn OV-kaart opgraven uit mijn rugzak om in te kunnen checken.

Op zich vond ik het wel een leuke wandeling, alleen jammer dat het zo druk was. Misschien ooit in de winter nog eens doen, dan zal het wel rustiger zijn. En ik blijf het heerlijk vinden dat je op een zondag geen rekening hoeft te houden met de spitstijden.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De 20 van 2020: Februari Update

De 20 van 2020 zijn twintig doelen die ik dit jaar ga proberen te vervullen. Elke maand ga ik een update geven en dit is die van februari. Ik schrijf dit keer alleen over de doelen waar ik iets aan gedaan heb deze maand.

2. De 10.000ste cache vinden

Tja, waar ik in januari de ene na de andere cache vond, stond geocaching in februari op een heel laag pitje. De eerste reden was het weer: eerst kwam monsterstorm (geweldig woord, trouwens) Ciara, toen kwam monsterstorm Dennis en dan waren er nog een paar naamloze stormen en een heleboel regen. Nou kan ik regen wel handelen, maar met code geel of oranje is het niet verstandig om in het bos te gaan wandelen. Daarnaast waren er ook veel problemen met de trein. Dus moest ik de laatste twee 3-cache-data (twee dagen achter elkaar, precies de twee dagen dat Ciara over het land raasde) laten gaan…dat deed best wel een beetje pijn. Uiteindelijk vond ik deze maand dus maar negen caches.

Groundspeak – de organisatie achter geocaching – heeft iets met data; vaak is er op een bijzondere datum een souvenir te verdienen. Deze maand had twee speciale data: 02-02-2020; de wereldwijde palindroom-datum en natuurlijk 29-02-2020; de schrikkeldag die maar eens in de vier jaar voor komt. Traditioneel kun je op schrikkeldag een souvenir scoren en omdat ik die van 2012 en 2016 ook heb, wilde ik die van 2020 natuurlijk ook hebben (in 2008 deden we ook al aan geocaching, maar souvenirs bestaan pas sinds 10-10-2010, ook een bijzondere datum).

Links het Palindrome Day Souvenir en rechts het Leap Day 2020 Souvenir

3. Minimaal 10 data oplossen voor het Geocaching Datum Project

Tja, ik loste dus eigenlijk geen data op. Nou ja, ok 2 februari was een 9-cache-datum en die heb ik met vier founds wel over de 10 heen getrokken, maar voor mijn lijstje tellen alleen de 3, 4, 5 en 6-cache-data. Nu heeft februari dus (net als januari) een hele datumprobleemweek: twee 3-cache-data, een 5-cache-datum en twee 6-cache-data binnen een week. Als het tegen die tijd allemaal zo uit komt met werk, dan lijkt het me leuk om in 2021 een weekje op geocachingvakantie te gaan in die week, haha.

9. 100 boeken lezen

Door het slechte weer had ik wel veel tijd om te lezen, dus er gingen acht boeken doorheen: allemaal van de bibliotheek (ik ga ooit nog een ode aan de bibliotheek schrijven, ik houd echt van die instelling) en eentje uit de minibibliotheek van mijn ouders. Het beste boek vond ik Dor, over een ernstig gebrek aan water in een bloedhete zomer. Dit zou zomaar binnenkort eens realiteit kunnen worden.  Het verhaal van de dienstmaagd vond ik eigenlijk een vrij saai boek; ik ben best benieuwd naar de serie, maar heb helaas geen Netflix. Eerlijk gezegd vond ik Het Schaduwjaar, een YA-boek wat door iedereen de hemel in wordt geprezen, ook niet per se heel erg geweldig. Misschien word ik toch te oud voor Young Adult, hoewel ik Cinder en Lichtjaren dan wel lekker vond weglezen. Beiden spelen in een meer futuristische wereld, hoewel Cinder wel terug grijpt op het sprookje van Assepoester. Fairfield Park was vreselijk zoetsappig en deels ook ongeloofwaardig. Terug naar Wharton Park vond ik wel weer lekker weglezen, hoewel Riley wel altijd dezelfde ingrediënten gebruikt: een stinkend rijke familie, een groot (verwaarloosd) landgoed, buitenechtelijke kinderen, een groot verlies, vrouwen die op de verkeerde mannen vallen en de oorlog. Een nieuw leven zat dan weer tussen die twee andere boeken in: leuk om een keer te lezen, maar ook niet heel erg hoogstaand en ook vrij ongeloofwaardig.

10. 5000 captured Munzees bereiken

Ik vang Munzees vooral in combinatie met geocaching en omdat er zo weinig caches zijn gevonden in februari, waren er aanvankelijk ook niet zoveel Munzees gevangen. Dat maakte ik ruim goed toen ik voor school naar het Munzee-walhalla Amsterdam moest en daar vanwege mijn treinabonnement tot 18.30 uur moest rond hangen en in die tijd een heleboel Munzees kon vangen (waarom heb ik deze hobby niet eerder ontdekt? Je wilt niet weten hoe vaak ik de afgelopen jaren tot 18.30 uur in Amsterdam moest blijven en wilde dat ik iets leukers te doen had dan “winkels kijken”.). Beetje jammer was wel dat het steeds harder ging regenen, dus ik had o.a. doorweekte schoenen en sokken toen ik bij het station aan kwam…(en toen duurde de reis naar huis nog twee uur).

11. De 500-posted medaille bereiken bij waymarking

Ik zit nu aan de 466 waymarks. In februari werd ik (alleen virtueel natuurlijk) de trotse eigenaar van station Maarheeze, Kasteel de Haar in Haarzuilens, een kapel in Oisterwijk (die ik al jaren lang wilde waymarken), twee uitkijktorens en twee fietsknooppuntborden die ik al eerder heb bezocht, maar die ik nog nooit aangemeld had op waymarking. Nog 34 waymarks te gaan…

13. Een boek schrijven (of in ieder geval daarmee beginnen)

Hier ben ik wel mee bezig geweest, omdat het te maken heeft met mijn afstudeerproject. Hoewel ik deze maand meer bezig ben geweest met de vormgeving, dan met daadwerkelijk iets schrijven.

16. Verder gaan met ontspullen

De buy nothing maand is weer niet gelukt. Ik vond namelijk een aanbieding voor wandelschoenen en die moest ik echt nieuwe hebben, omdat ik mijn huidige exemplaren compleet aan gort heb gelopen. Verder kocht ik een kast/rek voor in mijn woonkamer, om een andere kastje te vervangen. Alleen staat dat andere kastje nu nog op mijn slaapkamer (die ook dienst doet als opslagruimte), omdat ik de inhoud nog moet uitzoeken (cd’s en dvd’s).

De 20 van 2020: Januari Update

De 20 van 2020 zijn twintig doelen die ik dit jaar ga proberen te vervullen. Elke maand ga ik een update geven en dit is die van januari.

1. Afstuderen en eindelijk mijn hbo-diploma halen

Nadat ik in december een dipje had met afstuderen (het was zo druk op mijn werk dat ik ’s avonds vaak gewoon te moe was om mij nog op school te kunnen concentreren), pakte ik het in januari weer op. Waar ik ook erg tegen op zag was het werk voor het eindasessment, maar daar ben ik nu bijna klaar mee. Weet wel dat als dat hbo-diploma eindelijk in de pocket is, ik nooit meer een STARR-formulier in ga vullen. Want wat heb ik daar toch een pesthekel aan (en volgens mij iedere student met mij).

2. De 10.000ste cache vinden

Ik vond maar liefst 76 caches deze maand. Dat zijn er even veel als in heel 2006! En 26 meer dan de 50 die ik maandelijks moet vinden om op schema te blijven om de 10.000ste  cache te halen dit jaar. Het is echter niet verkeerd om een voorsprong op te bouwen, omdat ik de komende maanden niet altijd even veel tijd zal hebben om te geocachen vanwege het afstuderen.

2020-02-01

3. Minimaal 10 data oplossen voor het Geocaching Datum Project

Dat ik in januari zo veel caches heb gevonden had vooral te maken met het Geocaching Datum Project. Januari is de grootste probleemmaand op dit gebied. Zo waren er nog 3-cache-data (die ik allebei heb opgelost) en maar liefst zes 5-cache-data (hiervan heb ik er twee opgelost). Er blijft dus nog het een en ander over voor volgende jaren. Ik heb me erbij neergelegd dat januari een lastige maand is. Maar ben wel blij dat de beide 3-cache-data opgelost zijn. Ik ben superblij met de “kwakkelwinter”, want daardoor had ik geen last van het weer, hoewel regen ook niet altijd leuk is, het is altijd nog beter dan sneeuw (IK HAAT SNEEUW).

2020-02-01 (1)

4. Het Brabants Vennenpad lopen met mijn moeder

Nog niets aan gedaan.

5. Forteiland Pampus bezoeken

Nog niet gedaan. Lijkt me in de winter ook minder leuk en weet niet eens of het wel kan in de winter.

6. Naar Disneyland

In april.

7. Lid worden van een spellenvereniging of er zelf eentje oprichten

Ik heb een spellenvereniging in Tilburg ontdekt, die zelfs te bereiken is met de trein (want ik heb geen auto). Ze hebben een maandelijkse spellenavond. Nu moet ik nog de stap zetten om erheen te gaan.

8. Minimaal drie uitkijktorens of kerktorens beklimmen, waar ik nog niet eerder op geweest ben

Al in de eerste week van het jaar beklom ik maar liefst twee – voor mij nieuwe – uitkijktorens. De eerste was de splinternieuwe Kempentoren in het Spoorpark in Tilburg; pas geopend in december 2019. Helaas was het die dag – nieuwjaarsdag – nogal mistig, maar deze uitkijktoren is zo dichtbij mijn huis dat ik zeker nog eens naar boven zal gaan, als het mooier weer is. Een paar dagen later beklom ik de uitkijktoren in het Herperduin, deze uitkijktoren is geopend in maart 2019 en ik liep er speciaal voor om, toen ik de Groene Wissel Oss wandelde. En tja, in de laatste week van het jaar 2019 beklom ik ook nog de Pompejus bij Fort de Roovere in Bergen op Zoom, maar die telt dus net niet mee voor de 20 van 2020. Maar drie uitkijktorens in een week tijd is wel een persoonlijk record, haha.

9. 100 boeken lezen

Ik vrees dat 100 boeken best een beetje een hoge inzet is, maar in januari las ik er alvast zeven en daar zaten er drie bij van 500+ pagina’s.

Kate Morton – De Vertrouweling

Lisa Maxwell – De Laatste Magiër

Lisa Maxwell – De Duivelsdief

Jojo Moyes – De Sterrengever

Graeme Simsion & Anne Buist – Camino

Philip Pullman – Het geheime bondgenootschap

Nicola Yoon – De zon is ook een ster

Deze zeven boeken zijn wel een aardige afspiegeling van wat ik het liefste lees: historische romans, historical fiction, fantasy en young adult (vooral omdat mijn afstudeerproject daar over gaat).

10. 5000 captured Munzees bereiken

Aan het einde van januari had ik ongeveer 2700 Munzees gevangen. Dus ik denk dat die 5000 wel moet gaan lukken dit jaar. Tegenwoordig ga ik dus niet alleen maar geocachen, maar ook Munzees vangen. Dat kan prima tegelijkertijd. Het wordt helemaal leuk als ik ook nog een wandelroute doe en er ook nog dingen te waymarken vallen.

11. De 500-posted medaille bereiken bij waymarking

In januari heb ik aardig mijn best gedaan op waymarking gebied. Er lagen nog wat dingen die ik kon aanmelden en dat heb ik dus eindelijk eens gedaan. Daardoor zit ik nu op 459 “eigen” waymarks. Nog 41 te gaan dus. Wat wel grappig is: je kunt tegenwoordig ook uitkijktorens waymarken, dus alle drie de hier boven genoemde uitkijktorens zijn nu op waymarking “van mij”. Verder claimde ik een paar stations, een fietspaddestoel en een paar fietsknooppuntnetwerkborden (die vind ik niet zo leuk, maar ze tikken wel lekker door richting de 500, dus ik probeer ze dit jaar wel mee te pakken).

12. De Apeldoornse Vierdaagse uitlopen

Dit is pas in juli, maar de inschrijving is deze maand wel geopend. Helaas lig ik nog overhoop met mijn werk betreffende vrij zijn in die week, dus dat moet nog opgelost worden voor ik mijzelf in kan schrijven.

13. Een boek schrijven (of in ieder geval daarmee beginnen)

Hier ben ik wel mee bezig geweest. De werktitel van het boek is Vogelvrouw. Het wordt een boek voor de leeftijdscategorie Young Adult (hoewel mensen van 25+ het ook mogen lezen hoor) in het genre fantasy. Ik weet ook al hoe de verhaallijn zal zijn en heb ook al een stuk van het eerste hoofdstuk geschreven, maar het is natuurlijk nog lang niet klaar.

14. De wandeling van Natuurmonumenten door de Kaapse Bossen

Hier ben ik nog niet geweest. In verband met de aanreistijd naar Doorn (geen station) zal dit pas in de zomer plaats gaan vinden.

15. Een van de volgende twee dierentuinen bezoeken: Pairi Daiza of Ouwehands Dierenpark.

Tja, de “pornopanda’s” waren natuurlijk volop in het nieuws deze maand. En ja, het zou leuk zijn als ze een babypanda weten te produceren. Maar ik ben nog niet naar deze dierentuin geweest. Ik denk dat het ook de zomer zal worden.

16. Verder gaan met ontspullen

Ik begon heel fanatiek met een buy nothing maand en dat hield ik ongeveer tot half januari keurig vol. Maar toen vond ik op Marktplaats een spel wat ik al heel lang graag wilde hebben voor een mooie prijs. Dus daar ging het mis. En toen vond ik een paar dagen later dat ik ook wel een paar nieuwe planten uit kon zoeken bij het tuincentrum, omdat er in december helaas een massale plantensterfte had plaats gevonden in mijn huis. Dus ik begin in februari weer opnieuw met de buy nothing maand.

17. De Marker Wadden bezoeken

18. Kasteel Heeswijk bezoeken

19. Naar het vernieuwde Naturalis

Dit is allemaal nog niet bezocht in januari. Ik denk dat dit ook pas allemaal in de zomer gaat gebeuren.

20. Een andere baan

Er kwam deze maand een erg leuke vacature voorbij en ik was al bezig aan een sollicitatiebrief, toen ik erachter kwam dat de vacature exclusief bedoeld was voor jonge starters tot 26 jaar. Tja, met die leeftijd kom ik niet meer mee weg, helaas. Dus dat hield op.

NS-wandeling Drentsche Aa

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen.

Drentsche Aa

Vanaf ons vakantiehuisje in Drenthe gingen mijn moeder en ik per auto naar station Beilen (waar je gratis mag parkeren!) en vanaf daar per trein naar station Assen. Dit is maar een kort ritje van 10 minuten. Vanaf station Oisterwijk zou het 3 uur en 10 minuten enkele reis zijn geweest. We gingen voor de rondwandeling Drentsche Aa.

Het lot van de verdwenen reuzenpaddo

Ik wilde mijn moeder dolgraag de reuzenpaddo laten zien, maar station Assen is verbouwd en de reuzenpaddo is verdwenen. Op internet is helemaal niets over de verdwijning van de reusachtige ANWB-paddenstoel terug te vinden. Dat was in mei 2019. Toen ik dit stukje ging schrijven zocht ik nog een keer naar het lot van de reuzenpaddo en RTV Drenthe heeft het uitgezocht voor hun nieuwsrubriek Zoek het uit! Ze hebben hem dus gewoon vernietigd…wat jammer zeg. Gelukkig dat Anke en ik de grote paddenstoel nog gezien hebben in de zomer van 2011.

Er staat nu een ander kunstwerk; een gigantische, stomende hond, genaamd Mannes. Ook vonden we een cache tegenover het station van de Knappe Koppen Serie. Edison zat heel toepasselijk verstopt in een lampenkap. We moesten nu terug door de spoortunnel naar de andere kant van het station om aan de wandeling te beginnen. Via de vogeltjesbuurt (ik vond het leuk dat er ook straten naar exotische vogels waren genoemd, zoals de flamingo) liepen we naar het natuurgebied de Drentsche Aa. Dit landschap heeft trouwens de status van Nationaal Park, wat je eigenlijk niet zou verwachten. Het weer was een stuk grauwer dan een dag eerder, maar het bleef wel droog. En unaniem waren we het erover eens dat dit een mooiere wandeling was dan het Bijvoetpad.

Nationaal Park

Er lagen ook nog enkele caches op de route. Ook kon ik nog een aantal paddo’s spotten. Zo vonden we 1,0 van een Assen-serie, die verder uit mysteries bestaat. Die hadden we niet opgelost, dus het bleef bij deze. We keken eerst nog uit of we toevallig zo’n mysteriecache zagen zitten, maar dat was niet zo. Wel vonden we nog een cache van de Deurzer-trail. Dit is wel grappig, want in 2014 heb ik de Deurzer-trail met Anke gedaan. Leuk dat hij dus nog steeds online is. Ik herkende het gebied ook wel. We liepen naar het plaatsje Rolde. Mijn moeder hoopte op een terras, maar dat viel alweer tegen, dus moest ze het met haar meegenomen broodje doen. Rolde  heeft een mooi, fotogeniek kerkje en we gingen ook even naar binnen. Weet niet of dat als atheïst nog mag, maar ik vind kerken nog steeds wel mooie gebouwen. Deze had bijvoorbeeld bijzonder mooie glas-in-lood-ramen.

Hunebedden van Rolde

Achter het kerkje lag een groot kerkhof en daarachter lagen heel toepasselijk de twee hunebedden van Rolde. Hier was het een komen en gaan van luidruchtige mensengroepen. Best irritant, want wij wilden een cache vinden en dat lukte niet zo. Ik werd heel chagrijnig van al die mensen, maar mijn moeder hield het hoofd koel en vond uiteindelijk de cache. Het lukte ook nog om enkele mensloze foto’s van de hunebedden te maken. De wandeling liep nu weer terug naar Assen, maar dan via de andere kant. Zo kwamen we over de Kampsheide, een interessant stukje bos/heide met veel grafheuvels, een hunebed (helaas niet gezien) en een pingoruïne. Over deze laatste ging een earthcache, maar wij hadden het informatiebord gemist en het was best wel een eindje terug. Uiteindelijk heb ik flink naar het antwoord moeten speuren op internet, maar ik heb het wel gevonden en daarmee kon de earthcache alsnog gelogd worden. Van de pingoruïne; die eruit zag als een gewoon ven, maakte ik een mooie puddlegramfoto. Mijn moeder kan zo’n gemiste earthcache niet zoveel schelen, maar ik kan daar dan best een beetje nijdig om worden.

Poepenveldje

De wandeling ging verder door een gebied met zo’n planken loopbrug, dat vind ik ook altijd wel leuk en zelfs mijn moeder vond dat prima, hoewel die eigenlijk niet zo van wankele dingen zonder leuningen is. We kwamen ook nog langs het Poepenveldje, iets uit een lang vervlogen oorlog. We kwamen weer aan de rand van Assen uit. Eigenlijk moesten we weer door de Vogeltjesbuurt lopen, maar er lag een rand bos omheen en daar bleken twee Pelikaancaches te liggen. Die wilden wij nog wel graag scoren, dus wij liepen door het bosje en vonden twee mooie caches met grote bakken. Het was de paar honderd meter omlopen wel waard. We eindigden in het Valkenstijn-park, ook hier ben ik wel eens eerder geweest, met Anke, maar dan tijdens ons BIL-weekend, in 2011. We zijn toen een weekend in Drenthe geweest om de BIL-serie af te kunnen maken, waar we in 2010 aan begonnen waren. Er was toen een geocaching-event in dit park.

Vlakbij het station wilde ik nog de cache bij het TT-monument doen, maar mijn moeder wilde door naar het station, omdat ik eerder had gemopperd dat ik de trein voor 16 uur wilde halen vanwege mijn Dal Vrij. Mijn moeder boeide dat niet zo voor een ritje van 10 minuten. Uiteindelijk hadden we beter die cache kunnen doen, want nu reed de trein voor onze neus weg en moesten we een half uur wachten op de volgende. We hadden nog wel de laatste trein voor 16 uur. Dat dan weer wel.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt.

Wandelen langs hunebedden: Bijvoetpad

In mei 2019 verbleef ik samen met mijn moeder een weekje in Drenthe. Daar wandelden we o.a. het Bijvoetpad, een rondwandeling vanaf het Hunebedcentrum in Borger, waarbij je onderweg zes hunebedden tegen komt.

Hunebedden

Als je in Drenthe bent, moet je natuurlijk wel een hunebed zien. Tenslotte is dit waar de provincie om bekend staat. Van de 54 hunebedden die nog te zien zijn in Nederland, liggen er 52 in de provincie Drenthe en twee in de provincie Groningen. De Nederlandse hunebedden zijn gebouwd tussen 3350 en 3050 voor Christus door het Trechterbekervolk. Qua bouwstijl vertonen ze overeenkomsten met de Duitse hunebedden in Nordrhein-Westfalen, Sleeswijk-Holstein en het Eemsland.

Hunebedden zijn megalithische grafheuvels. Megalieten zijn grote stenen. De stenen die gebruikt zijn om de hunebedden te bouwen zijn zwerfstenen uit Scandinavië, die door het oprukkende ijs in de ijstijden hier zijn beland.

Hunebedcentrum

Ik zocht dus een “hunebedwandeling” en vond die ook, namelijk het Bijvoetpad. Vreemd genoeg had de wandeling niet de naam Trechterbekerroute ofzo gekregen, maar was die vernoemd naar het kruid dat de Romeinen in hun sandalen stopte bij lange voetmarsen; bijvoet. Een rondwandeling van ongeveer 14 kilometer, die startte en eindigde bij het Hunebedcentrum. Op de parkeerplaats zagen we al mammoets staan. Geen echte – ze zijn helaas uitgestorven -, maar wel levensgrote modellen. Ik was in 2014 ook al eens bij het Hunebedcentrum geweest en begreep niet hoe ik – de grote mammoetliefhebber – deze reuzemammoets kon hebben gemist. Gelukkig kwam ik er al snel achter dat het Mammoetpad pas in 2017 is geopend.

Mijn vorige bezoek aan het Hunebedcentrum was dus in november 2014 in gezelschap van Anke. Er was echter veel veranderd en de entreeprijs was volgens mij meer dan verdubbeld. Ik mocht er echter gratis naar binnen met mijn museumkaart, dus dat heb ik gedaan. Het leek mij voor mijn moeder niet de moeite waard, dus die heeft terwijl ik binnen was in het betaalde gedeelte, rondgelopen in de gratis toegankelijke stenentuin en koffie gedronken. Toen vond ik het museum best interessant, nu vind ik het tegenvallen. Ze draaien nu een heel flauwe film en het is voortaan heel erg gericht op kinderen.  Wat wel mooi is, is de nieuwe museumwinkel en mijn moeder was ook erg te spreken over de koffie uit het museumcafé.

Bijvoetpad

Na mijn speedbezoek aan het museum, gingen we samen naar het geologische centrum de Hondsrug, dit staat op het terrein van het Hunebedcentrum en is gratis toegankelijk. Dit was niets veranderd en eigenlijk is dit interessanter dan het Hunebedcentrum zelf. Vervolgens gingen we wandelen. We begonnen meteen bij het grootste hunebed van Drenthe; nummer D27: 23 meter lang. Ik had dit hunebed dus ook al gezien in 2014, maar toen was het vreselijk weer en kwam de regen de hele dag met bakken uit de lucht. Het was leuker om het wat langer te kunnen bewonderen, in het zonnetje. De mensen liepen trouwens af en aan, de hunebedden zijn erg populair.

De wandeling liep eerst naar het plaatsje Borger. Hier logden we de cache Erwtje 544, een cache die ooit voortgekomen is vanuit het Snert Event. Ik heb in het verleden al wel vaker Erwtjes gevonden. De meeste van de caches die we vandaag vonden, lagen er in 2014 ook al, maar ondanks dat Anke en ik toen in Borger zelf zaten, hebben we veel caches niet gelogd, omdat we die week veel slecht weer hebben gehad. Dus wel leuk om het dan nu alsnog te doen. Aan de Hunebedstraat spotte ik ook nog de enige ongeclaimde paddo van deze vakantie. Er woont namelijk een heel fanatieker waymarker in dit gebied, die ook nog eens Paddo-officer is van de fietspaddestoelen-groep. Daarom had ik niet verwacht om nog een ongeclaimde paddo aan te treffen in deze area. Wel braaf alle paddo’s gemarkeerd en gefotografeerd, maar het leverde dus vooral discovers op. Ook de hunebedden hebben een categorie op waymarking, dat wist ik niet van te voren, dus wel grappig om de discovers mee op te voeren. Wie weet haal ik de 1000 discovers ooit nog.

Drouwen

Vervolgens hadden we echter drie not-founds ofzo. Dat was een beetje een domper. De wandeling liep heel langs over een slecht, hobbelig paadje langs het kanaal, in de brandend hete zon. Daarna ging het over landelijke weggetjes naar Drouwen. Eigenlijk viel de wandeling een beetje tegen, zeker in vergelijking met de NS-wandeling Woldberg, die we twee dagen eerder deden. Ik had meer natuur verwacht. Zo liepen we langs de rand van het Drouwenerzand, maar niet eroverheen. Mijn moeder snakte naar een terras, maar alles wat we tegen kwamen bleek hermetisch gesloten te zijn. We kwamen nog wel over de oude spoorbrug. Vroeger heeft hier blijkbaar een spoorlijn gelegen, maar er is nauwelijks iets van terug te zien in het landschap. Meestal kun je dat nog wel zien, zoals bij het Bels Lijntje, maar hier dus helemaal niet. Drenthe heeft niet veel spoor, de reden waarom we dit keer met de auto op vakantie waren.

Hunebedden

De hele wandeling vroegen we ons af wanneer de beloofde hunebedden nu eens zouden komen. Die kwamen pas in het gehucht Bronneger, maar toen hadden we ook wel wat: maar liefst vijf hunebedden vlak bij elkaar; de Bronneger Hunebedden (D21 t/m D25). D22 is het kleinste hunebed in Nederland. Er liepen groepjes mensen af en aan, maar toch hadden wij de hunebedden ook eventjes helemaal voor ons alleen, dus konden we fijn foto’s maken. Het is toch wel indrukwekkend dat de steenhopen in kwestie hier al duizenden jaren liggen. En dat ze alleen maar in Drenthe liggen (op twee in Groningen na). In Duitsland schijnen er ook nog een stuk of tachtig te zijn, van hetzelfde type. Het lijkt mij leuk om in de toekomst nog eens naar Duitsland te gaan om daar hunebedden te gaan bekijken.

Bij de Bronneger Hunebedden was ook een cache te loggen en deze was gelukkig wel aanwezig. Het laatste stuk van het Bijvoetpad brak aan, nu wel over een zandpad door het bos. Het laatste stukje was dan ook zeker het mooiste stukje van de route. We vonden zelfs nog een cache van de serie Moord bij het hunebed. Vlakbij het Hunebedcentrum weken we nog even uit naar het moestuinencomplex om de cache Groenteruilbank te loggen. Dit was een grote bak. We hadden hem net weer verstopt, toen de volgende cachers alweer aan kwamen. Wij gingen via een achterpoortje het terrein van het Hunebedcentrum weer op en dronken hier nog wat op het terras.

Begraafplaats Drenthe

Onderweg naar ons vakantiehuisje reden we nog langs de earthcache de Hoofdman van Drouwen. Deze cache ligt niet bij een hunebed, maar bij een grafheuvel uit de Bronstijd. Er kwamen veel vondsten uit dit graf, dus men denkt dat er een rijk persoon is begraven, die de bijnaam de Hoofdman van Drouwen heeft gekregen. Naast hunebedden liggen er dus ook talloze grafheuvels in Drenthe. Blijkbaar is deze provincie altijd gretig als begraafplaats gebruikt.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt.