NS-wandeling Gein en Vecht (DZP2.0. doel 37)

Station Abcoude

Wandelen met de Meeples

De reden waarom ik deze NS-wandeling ging maken was de Carcassonne Fotowedstrijd van spellenuitgeverij 999Games ter ere van het 20-jarig bestaan van het spel Carcassonne. De opdracht was om foto’s te maken met Meeples (de poppetjes uit het spel Carcassonne) en er waren veertien categorieën gebaseerd op thema’s uit het spel Carcassonne.

De echte stad Carcassonne ligt ergens in Zuid-Frankrijk en omdat het een middeleeuwse stad is, is het werelderfgoed. Daarom was één van de categorieën “werelderfgoed” en ik vond dat een lastige categorie. Want mijn eigen provincie Noord-Brabant heeft geen werelderfgoed, dat ligt bijna allemaal rondom Amsterdam. Zo is de grachtengordel van Amsterdam werelderfgoed, maar daar was ik net geweest (om eindelijk mijn diploma op te halen) voor ik wist van deze fotowedstrijd. En dan is er de Stelling van Amsterdam, onderdeel van de Hollandse Waterlinie. Dat is ook allemaal werelderfgoed.

Uitzicht onderweg

NS-wandeling Gein en Vecht

Dus besloot ik uiteindelijk om dan maar eens de NS-wandeling van Abcoude naar Weesp te gaan maken. Het is een NS-wandeling van 14 kilometer die ik nog nooit eerder heb gedaan. Het trok mij eerst niet zo, omdat het een onhandige, lange treinreis is met veel overstappen. Daarnaast ben ik in Weesp al een paar keer geweest, dus dat was ook niet meer nieuw. Maar die wandeling gaat dus wel langs een aantal forten van de Stelling van Amsterdam. Vandaag dus afgereisd naar Abcoude. Een nieuw station voor mijn lijstje, ook al heb ik die opdracht dit keer niet meer op mijn Day Zero Project-lijst staan, omdat ik al zoveel stations gehad heb en bang ben dat het niet meer zal lukken.

Molen in de polder

Slecht weer en Munzees

Helaas was de weersvoorspelling niet al te best, maar ik had ook geen zin om de hele dag binnen te zitten en dit was de laatste zondag die binnen de wedstrijdtermijn valt en waarop ik Weekend Vrij kon reizen. Nadat ik onderweg in de trein al wel een heleboel Munzees had gevangen, kwam ik aan in Abcoude in een flinke regenbui. Het plaatsje zag er dus maar troosteloos uit. Omdat er in Abcoude een rondje Munzees lag, had ik mij voorgenomen om eerst wat Munzees te gaan vangen. Nu het zo hard regende heb ik overwogen om het Munzee vangen te skippen en meteen aan de wandeling te gaan beginnen, maar er waren twee special Munzees, waarvan eentje van een type wat ik nog nooit eerder gevangen had. En er waren ook nog “echte” geocaches. Dus regenbroek aan en gaan. Er waren inderdaad Munzees, zowel virtuele als fysieke stickers. Ondanks dat de stickers al lange tijd niet meer gescand waren, waren de meeste nog wel heel.

Volg de rivier

Omdat ik tegenwoordig bijna alleen nog maar labcaches doe, worden normale geocaches een beetje speciaal. De Schat van Abcoude was een echte cache en lag verstopt in een parkje in Abcoude. Een grappige cache waarvan het deurtje open moest “pinnen” met een pasje. Ik gebruikte overigens niet mijn pinpas, maar mijn identiteitskaart, omdat die in het hoesje van mijn telefoon gestoken zat. Er zat een travelbug in, dus meteen wat geruild. Ik was te lui geweest om een query met geocaches te maken voor in mijn gps, maar daar kreeg ik spijt van, want het is superirritant om op de telefoon de hele tijd te moeten schakelen tussen de geocaching-app en de Munzee-app, vooral als het regent en de touchscreen het niet goed doet. En dan slurpen die apps ook nog batterijen. Ik vrees dat ik een externe accu met meer vermogen aan moet schaffen, want nu is het iedere keer net aan.

Maartjes Koeienfoto’s

Het onzichtbare Fort bij Abcoude

Ik wandelde door naar het Fort bij Abcoude. Helaas kon je hier helemaal niets van zien vanaf het wandelpad. Vrijwel al die forten liggen op een eiland omringd door water en dit eiland was helemaal begroeid en je zag nog geen glimp van het fort. Dus alleen een gesloten toegangspoort en een kanon gezien en geen foto kunnen maken. Ondertussen had ik zoveel Munzees gevangen, dat ik door was naar een volgend level, nummer 109. Ik schiet dit jaar snel door de levels heen, maar ik ben dan ook wel extreem veel met Munzee bezig geweest.

Het was nu tijd om de wandeling weer op te pakken, gelukkig was dat niet al te ver van het Fort van Abcoude af. De wandeling liep zoals de naam – Gein en Vecht – al zegt voor het grootste gedeelte langs het riviertje de Vecht. In de beschrijving werd gewaarschuwd voor de vele fietsers, maar die waren binnen gebleven op deze regenachtige dag. Alleen een aantal wielrenners gezien. Auto’s waren er ook niet zoveel. Het landschap zag er maar troosteloos uit in de regen. Grijze luchten, zwaar van de regen. Weilanden, koeien en af toe een gebouw. Omdat het wel 21 graden was, kreeg ik het op een bepaald moment benauwd in mijn regenbroek, dus heb ik die uitgetrokken. Dat liep toch lekkerder, het was op dat moment ook even droog. Bij de molen die al op informatieborden in Abcoude stond, kon ik nog een heel oud Munzee-hotel scannen, wat mij veel punten opleverde.

Fort Nigtevecht

Het tegenvallende Fort Nigtevecht

Ik kwam nu in de buurt van Fort Nigtevecht, ik hoopte dat ik hier wel iets van kon zien en een foto kon maken met de Munzees. Het officiële wandelpad richting het Fort Nigtevecht was afgezet vanwege begrazing. Jammer, want dat pad zag er wel leuk uit, met bunkers en een roestig kunstwerk. Nu moest ik omlopen. Je kon wel wat zien van Fort Nigtevecht en je mocht er zelfs binnen omdat er een café in zat. Ik ging er stiekem even naar het toilet, maar dat leek wel vijftig jaar oud, haha. Eerlijk gezegd vond ik het Fort nogal tegenvallen. Voor al die moeite die ik ervoor had gedaan om er te komen, had ik er meer van verwacht en op de foto met de Meeples zie je amper om welke bunker het gaat. Het zou net zo goed een bunker hier in de buurt kunnen zijn. Helaas verwacht ik ook niet om binnen de looptijd van de fotowedstrijd nog iets beters tegen te komen, dus de Meeples zullen het met Fort Nigtevecht moeten doen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is img_4800.jpg

Ik moest over een hek heen klimmen om verder te kunnen wandelen, want het oorspronkelijke pad was afgezet vanwege de dreiging van vallende boomtakken. Leuk hoor, dat Fort bezoeken aan elke kant versperringen of moeilijkheden. Of het zijn de moderne verdedigingstactieken…

Ik vond in de koeienweide nog wel een echte cache. Van het GeoToer-project nog wel, daar ben ik jaren geleden ooit vol goede moed aan begonnen, maar ik was nooit verder gekomen dan vier caches ofzo. Nu dus vijf. Het stond ook in mijn vorige DZP-lijst, maar vanwege het lastige bereik heb ik dat nu niet gedaan. Toch kriebelt het nu wel weer om de hele tocht eens te gaan fietsen. Het hele project van de GeoToer is wel weer nieuw leven ingeblazen, het stond zelfs in de Kampioen, dus misschien toch nog wel leuk. Braaf het codewoord opgeschreven, maar geen idee waar die overige codewoorden zijn.

Fiets- en voetgangersbrug over het Amsterdam-Rijn kanaal

Amsterdam-Rijn kanaal

Tussen de koeien en de paarden die hier gezamenlijk stonden te grazen bereikte ik het fietspad langs het Amsterdam-Rijn kanaal. Ook hier amper een fiets te bekennen. Wel was er nog een echte cache, de vierde van vandaag alweer. En eigenlijk allemaal leuke caches die droog waren en op leuke plekjes lagen enzo. Over het Amsterdam-Rijn kanaal ligt een brug die alleen toegankelijk is voor fietsers en voetgangers. Het is een waar kunstwerk en aan elke kant zou er een cache op de brug verstopt liggen. Helaas begon het alweer te regenen en kon ik de beide caches niet vinden. Vooral omdat ik geen idee had wat ik aan het zoeken was. Een nano? Een micro? En de zestiende bout, van onder, van boven, van opzij, van de leuning, van het brugdek? Geen idee. Ik werd zeiknat en had er na een tijdje gewoon geen zin meer in, dus ben ik maar doorgelopen. Toch baalde ik er wel een beetje van, je weet gewoon dat je rakelings langs twee caches bent gelopen en dat je hier niet meer zo snel terug zal komen. Dat steekt dan toch even. Ook omdat ik graag zeven caches had willen vinden, omdat ik dan meteen op de eerste dag van augustus over de 1000 maandfounds voor de maand augustus door de jaren heen was gegaan. Dat is nu dus – mede door deze twee not-founds – niet gelukt.

Laatste stukje

Aetveldsche polder

Het bleef maar regenen, dus mijn wandelmotivatie nam sterk af. Alles zag er hier hetzelfde uit. Ik moest een stuk door het plaatsje Nigtevecht lopen, in het zonnetje vast een enorm gezellig plaatsje met oude huisjes enzo, nu was het erg troosteloos en uitgestorven. Het stuk daarna was nog saaier, eindeloos het riviertje volgen tussen Hollandse landschappen door. Af en toe nog een aardig landhuis en ergens was nog een stukje met mooie bomenlaan, maar ik had er vooral genoeg van. Uiteindelijk kwam ik dan weer uit bij de Aetveldsche polder. Het grappige is dat ik hier al 2x eerder heb gewandeld en dat was in 2017 en 2019. En nu dus weer in 2021, dus ik kom hier om de twee jaar. Ik kon hier een Munzee vangen die het nog deed, maar die voor het laatst was gevangen in 2014. Deze sticker zat er dus ook al tijdens mijn eerste twee bezoeken aan Weesp, maar toen deed ik nog niet aan Munzee. Ik besloot om mijn regenbroek maar weer aan te trekken, want het gras stond hoog in de polder. Ik was bang dat het pad erg modderig zou zijn, maar dat ging wel. Op sommige plekken wel, maar ik werd vooral nat van het hoge gras. Voor zover ze dat nog niet waren van alle regen, raakten mijn sokken en schoenen nu dus echt doorweekt. Ik kon niet echt meer genieten van het weidse landschap om mij heen en van de koeien. Eigenlijk wilde ik gewoon naar de lekker warme en vooral droge trein.

Ik had mij eerst nog voorgenomen om de enige labcache van Weesp te gaan doen. Maar die had een verplichte volgorde en de punten lagen best ver uit elkaar. Uiteindelijk het eerste punt nog meegepakt, maar vanaf daar moest ik dan weer meer dan 600 meter terug naar het tweede punt en vanaf daar waarschijnlijk meer dan een kilometer de andere kant op voor punt drie. Daar had ik geen zin meer in. Het was dan wel weer droog geworden, maar mijn zeiknatte voeten waren in protest en het was ook al half 5 geweest. Dus besloot ik de labcache en het idee van zeven caches te laten gaan en naar het station te lopen. Daar hoefde ik niet zo lang te wachten op de trein en rondom het station kon ik nog een aantal virtuele Munzees vangen. Ook in de trein richting Utrecht kon ik nog een aantal Munzees vangen, dus de terugreis was wel lang, maar niet zo heel erg vervelend. Toch was ik blij toen ik na bijna twee uur reizen weer terug in Oisterwijk was. Toen scheen trouwens de zon…

Ondanks de treinsafari en het rotweer was het toch wel een aardige wandeling met in ieder geval een paar mooie geocaches, heel erg veel Munzees en natuurlijk de Meeple-foto’s waar het allemaal om begonnen was.

Day Zero Project 2.0. Doel 37

Doel 37 tot en met doel 46 zijn tien wandelingen van mijn Wandel Bucket List. Daarop staan ook alle NS-wandelingen die ik nooit eerder deed. Dat zijn er niet zo heel veel, want voor mijn vorige Day Zero Project liep ik er meer dan twintig. Daar zat de NS-wandeling Gein en Vecht niet bij, dus daarmee is de eerste van deze tien wandelingen volbracht.

MaandMoves: augustus 2021

Dit jaar ga ik proberen om elke maand op de laatste dag een soort van maandoverzicht te geven. Ik heb dit eerder geprobeerd met weekoverzichten, maar dat heb ik algauw opgegeven; te veel moeite. Een maand is een wat langere periode en ik hoef dan ook wat minder gedetailleerd op zaken in te gaan.

Augustus

In augustus had ik veel meer het zomer- en vakantiegevoel dan in juli. Hoewel ik het overgrote deel van de maand gewoon gewerkt heb, ben ik wel 2x een paar dagen weg geweest. Aan het begin van de maand drie dagen naar Beekbergen (Veluwe) en aan het einde van de maand dan eindelijk, EINDELIJK naar Disneyland Parijs. Hier wacht ik al mijn hele leven op en dankzij corona werd het geplande weekend maar liefst 1,5 jaar uitgesteld.

De hittegolf bleef ook deze maand gelukkig uit. Qua temperatuur is het voor mij zo prima, iets minder regen was wel fijn geweest, maar de natuur is er vast heel blij mee na al die droge zomers.

Wandelen

Op de eerste dag van augustus ging ik voor de NS-wandeling Gein en Vecht van Abcoude naar Weesp. Een vrij lange treinreis (ik had op dat moment een Weekend Vrij abonnement op de trein) en helaas werd ik geteisterd door regenbuien. Dat was een beetje jammer.

Tijdens de korte vakantie in Beekbergen wandelde ik met mijn moeder de Deelerwoudroute van Natuurmonumenten. Mooie route en hier was het wel stralend weer.

Ik deed nog een NS-wandeling, de Utrechtse Heuvelrug-wandeling van Driebergen-Zeist naar Maarn. Deze heb ik een paar jaar geleden ook al eens gedaan. Het ging nu naast het wandelen vooral ook om de Munzee Garden bij de Pyramide van Austerlitz.

Ook maakte ik nog een rondwandeling vanaf station Best, dit was geen bestaande wandeling, maar eentje die ik zelf samenstelde tussen labcaches en geocaches.

Ook in Dongen werd er een wandeling gemaakt door de Natuurtuin en een stadswandeling langs labcaches.

Verder werd er vooral veel rond geslenterd in Disneyland en van- en naar de bushalte. Volgens mijn stappenteller legden we op beide dagen zo’n 15 kilometer af, dus dat was niet slecht.

En natuurlijk nog een paar keer ’s avonds gewandeld in mijn “achtertuin”, de Oisterwijkse bossen en vennen.

Geocaching en Munzee

In augustus vonden we 132 geocaches. De meeste hiervan vond ik tijdens de drie dagen in Beekbergen. Ook Anke vond caches tijdens haar vakantie. En aan het einde van de maand dan drie Franse caches. Ik aasde eigenlijk op meer, maar helaas bleken de caches bij het vakantiepark heel moeilijk te bereiken te zijn vanwege dichte, hoge hekken (een coronamaatregel). In Disneyland zelf liggen dus twee geocaches (een derde is offline), een earthcache en een virtual, je vindt dus geen fysiek logboek. Maar de earthcache vond ik oprecht leuk bedacht, het gaat over de rotsformaties van de achtbaan Big Thunder Mountain. De virtual ging over het zwaard in de steen bij het Disney-kasteel (wat helaas in de steigers stond). De derde Franse cache werd een toevalstreffer op de terugweg. De auto had dorst en toevallig bleek er bij dat tankstation een cache te liggen. Had ik toch nog een extra Franse cache ;>)

Op 22 augustus deed ik alweer 17 jaar (!) aan geocaching en dat viel toevallig ook nog samen met het International Geocaching Day-weekend, dus dat was extra feestelijk.

Met de Munzees ging het nog beter dan met geocaching. Ik ving ontzettend veel Munzees en ben twee levels gestegen deze maand, ik zit nu in level 111. De Munzee Garden bij de Pyramide van Austerlitz telde lekker door, maar er waren ook veel (virtuele) Munzees in Disneyland en onderweg kon ik natuurlijk Munzees vangen langs de snelwegen in België en Frankrijk. Daarbij viel het op dat er in Frankrijk nauwelijks Munzees langs de snelwegen zijn en in België vooral rondom de grotere steden, met de ring van Antwerpen als Munzee-topper (en file-topper).

Spelletjes

Natuurlijk werden er ook weer veel avonden spelletjes gespeeld, tot in Frankrijk met de hele family aan toe. Ik besloot eindelijk eens de BGG-app te kopen waarin ik de statistieken van spellen bij kan houden. Op dit moment zijn Meadow en Everdell mijn persoonlijke favorieten, maar ik heb ook absoluut een zwak voor dobbelspelletjes als Keer op Keer en Qwixx.

Ook deed ik mee aan de 20 Jaar Carcassonne Fotowedstrijd van 999Games. Je moest foto’s maken met de beroemde Meeple-poppetjes uit dit spel. Mijn Meeples – onder leiding van Big Meep – en ik hebben heel erg ons best gedaan (we schakelden zelfs de hulp in van mijn cavia Frido en huisdraak Sitara), maar helaas hebben we niet gewonnen. Wel hoorden we bij de de beste tien van Nederland (het is een internationale wedstrijd) en maken we nog kans op een reisje naar de stad Carcassonne, maar met zoveel deelnemers acht ik mijn winkans niet echt groot. Het lijkt mij wel een heel gave stad om te bezoeken. Zoveel historie.

Kijken

Volgens mij heb ik deze maand nog geen seconde tv gekeken en ook geen films gezien. Veel te druk gehad met andere dingen.

Verder

Er werden dus weer een aantal doelen van mijn Day Zero Project 2.0. vervuld, maar daarover meer in de DZP-Update.

Mocht ik twee keer een boek recenseren als vooruitlezer, te weten Het Koetshuis van Karin Quint en Zonnebloemzussen van Martha Hall Kelly.

Kocht ik nieuwe wandelschoenen.

Verkocht ik eindelijk de eerste boeken via mijn Boekwinkeltje. Dus als je graag de iets oudere fantasy leest, neem een kijkje. Ik verkoop mijn halve collectie, omdat ik de boeken toch niet voor een tweede keer ga lezen en het jammer is als ze ongelezen in de kast staan en straks (mijn huurwoning wordt over een paar jaar gesloopt) weer onnodig verhuisd moeten worden. De opbrengst gaat naar de spelletjespot, want ik zou heel, heel erg graag Everdell Spirecrest willen hebben als die straks verschijnt in de Nederlandse vertaling en die is duur.

Geocachingverhalen uit het verleden: Enkeltje Den Dolder

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 8 april 2013:

Eigenlijk was dit een van mijn eerste NS-wandelingen en een eerste stap op het gebied van treincaching. Alleen noemde ik dat toen nog niet zo en was ik ook nog niet zo’n ervaren wandelaar. Dus een route van 18 kilometer was misschien nog een tikje te hoog gegrepen…

Enkeltje Den Dolder

Halverwege 2012 deed ik mijn auto weg en ondertussen begonnen de caches op fietsafstand op te raken. Inmiddels had ik wel een kortingsabonnement op de trein, dus ging ik op zoek naar caches die bereikbaar waren met dit vervoersmiddel. Zo vond ik al snel een bookmark-lijst met caches die begonnen bij een station. Enkeltje Den Dolder sprak me meteen aan, ruim 15 kilometer lopen van station Den Dolder naar station Baarn. Perfect. De volgende dag was ik vrij en het zou mooi weer worden, dus dan maar meteen de volgende dag dat gaan doen.

Het was nog wel twee uur treinen voor ik dan daadwerkelijk in Den Dolder was. Ik geloof niet dat ik ooit eerder in dit plaatsje ben geweest. Misschien moet ik eens foto’s gaan maken van alle stations waar ik kom (toevoeging: dat werd een doel bij mijn Day Zero Project). Kijken of ik alle stations van Nederland compleet krijg. Had ik eigenlijk mee moeten beginnen, onderweg naar Terschelling, want toen zijn we echt in uithoeken van het land geweest.

Den Dolder is een plaatsje in de nabijheid van Utrecht. De hele route was al ingeladen, dus ik hoefde onderweg geen coördinaten te kloppen. Ik moest wel vaak door de tekst heen scrollen op zoek naar de vragen. Gelukkig waren die niet al te moeilijk te beantwoorden. De route was afwisselend. Eerst door het bos, later over de Utrechtse Heuvelrug die bestaat uit bos met een stukje duinen, heel veel zandpaden en het einde op de landgoederen van Kasteel Groeneveld.

Al vrij in het begin maakte ik een uitstapje naar een cache van Skansen. Die lag bij een bankje bij een monument voor mensen die bij een brand waren omgekomen. Nu er alleen nog een grasveldje over was op de plek van het paviljoen, was het nauwelijks voor te stellen dat er ooit zo’n ramp had plaats gevonden hier.

Mijn volgende uitstapje was naar earthcache De Zoom. De Zoom is een soort van verhoging die dwars door het bos loopt. Je moest op de foto met een betonnen (meetpunt?)-blokje. De vorige avond had ik dat op internet gezien en leek het heel ver weg, dus het was wel grappig dat ik nu met mijn eigen ogen kon zien. Was nog wel even lastig om mezelf met GPS met het blokje op de foto te krijgen, maar het is gelukt. Daarna weer verder met de hoofdroute, nog onderbroken door het loggen van de cache Emporium. Dat vond ik een mooie naam voor een cache, klinkt lekker Romeins ofzo.

Na een kilometer of 8 kreeg ik last van mijn voeten. Daar heb ik de laatste tijd wel vaker last van, van zere hielen (hielspoor). Maar ik dacht dat het over was gegaan en durfde de lange wandeling daarom wel aan. Omkeren was geen optie, dat was net zo ver als doorlopen. Maar als ik op dat moment had geweten dat het nog 10 kilometer lopen zou zijn, dan weet ik niet wat ik gedaan zou hebben.

Er waren helaas weinig bankjes onderweg, gelukkig kwam ik wel een aantal fietspaddestoelen tegen; die kon ik waymarken en gebruiken als stoel. Helaas waren ze allemaal al geclaimd, alleen het fietsbord was nog voor mij, mijn tweede van Fietsroutenetwerk Provincie Utrecht.

Het nadeel van deze cache was dat de afstanden tussen de waypoints in het begin kort waren, waardoor je het gevoel had heel snel op te schieten, maar dat ze op het einde toe steeds langer werden, soms wel een kilometer of langer. En op een route van 15 kilometer kan het ook niet overal even mooi zijn. Dus soms sleepte ik mezelf weer een zandpad over.

Op de Utrechtse Heuvelrug aangekomen, kwam ik op bekend terrein. Hier heb ik bijna twee jaar geleden ook gelopen met Anke tijdens het allerlaatste GME. Dat besefte ik pas toen ik in de vogelkijkhut bij het Pluisven op het bankje zat.

Het stukje over de Utrechtse Heuvelrug was mooi, alleen jammer dat ik geen koeien gespot heb. Wel mooi dat ik nog over de Earthcache De Stulp heen liep, want ik had niet meer de fut om er voor om te lopen.

Na het duinstukje volgde een saaier stuk door de bossen en toen had ik het echt even gehad, ik moest mezelf echt voortslepen. Op elke paddo keek ik verlangend hoe ver het nog naar Baarn was. Toen de spoorlijn voor het eerst weer in zicht kwam, kreeg ik er weer zin in. Dat gaf een beetje het idee dat het eindpunt in zicht kwam. Op het landgoed rondom Kasteel Groeneveld aangekomen kwam het einde in zicht. Het kasteel zelf is niet zo heel mooi, ik vond het vooral heel kitscherig. De tuinen eromheen hebben wel weer iets, met waterpartijen en keurige lanen. Op het bankje voor het kasteel rekende ik de eindcache uit en die bleek op het landgoed te liggen. Er lag ook nog een traditional helemaal achteraan het landgoed, maar dat was 700 meter heen lopen en ook weer terug en dat kon ik niet meer opbrengen met mijn arme voetjes. Dus dan maar op naar de cache. Ik hoopte maar dat ik alle vragen goed beantwoord had, want het zou niet leuk zijn als ik de cache nu niet zou vinden als beloning. Gelukkig was hij keurig aanwezig op het door mij berekende waypoint en er zat zelfs een coin in. Jammer dat ik al mijn ruiltroep was vergeten, want het was ook nog eens een lekker grote bak.

Hierna moest ik nog verder lopen naar het station van Baarn en dat was nog een kilometer of twee, waarbij ik maar liefst drie keer het spoor over moest steken.

Ik was echt blij toen het station in zicht kwam. Vanwege mijn daluren-abonnement kon ik pas weer vanaf 18.30 uur met korting reizen. Vantevoren was ik bang geweest dat ik veel te vroeg klaar zou zijn met de wandeling, maar achteraf kwam ik precies op het goede tijdstip aan op het station. Ik had mooi de eerste trein naar Utrecht van na 18.30 uur. Die was te vroeg (een unicum voor de NS) en ik was echt blij dat ik kon zitten, vooral mijn voeten waren daar erg blij mee.

Met alle uitstapjes naar andere caches erbij, had ik had ruim 18 kilometer gelopen deze dag. Een prachtige wandeling, maar het is me best zwaar gevallen. En toch smaakt deze tocht naar meer van dit soort wandelroutes tussen stations.

Wat ik hier op 8 april 2021 nog aan toe te voegen heb:

Van die hielspoor heb ik nog lang last gehad, ik had het ook nog eens aan beiden hielen tegelijkertijd. Maar later ben ik natuurlijk een groot fan van NS-wandelingen/OV-stappers geworden en ondertussen heb ik er heel wat gewandeld.

Geocachingverhalen uit het verleden: Op de koffie in Helmond

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 25 maart 2016:

Mijn moeder en ik brachten deze Goede Vrijdag door in Helmond met geocaching, winkelen en een heerlijke Italiaanse lunch.

Helmond

Ik wilde al een hele tijd naar Helmond, omdat daar twee winkels waren, waar ik graag eens naartoe wilde: Fairyland, een fantasywinkel en de Disneywinkel Neverland. Er bleek ook nog een stadscache te zijn. Maar die winkels zijn niet open op mijn vrije maandag en ik werk op zaterdag, dus moest ik wachten tot ik een keer vrij zou zijn van school (vrijdag was schooldag). Helaas blijkt het op die dagen altijd te regenen ofzo. Vandaag waren er geen colleges vanwege Goede Vrijdag. Helaas regende het ook nu weer, maar ’s middags zou het droog worden. Mijn moeder werkt niet op vrijdag en wilde ook wel mee. Dubbel zo gezellig.

Met de trein ben je in drie kwartier in Helmond. We besloten eerst de cache te gaan doen. Het miezerde wel nog steeds en het was een foto-zoektocht, dus na 2 waypoints was ons blaadje al doorweekt. Gelukkig waren de foto’s over het algemeen wel goed te vinden. Ik had ooit ergens gelezen dat Helmond de lelijkste stad van Noord-Brabant zou zijn, maar wij vinden het wel een leuke stad. Tot nu toe kenden we alleen het theater, dat in de kerk is gebouwd (Theater het Speelhuis). Tijdens de geocachingwandeling zagen we ook veel mooie pleintjes en veel kunstwerken. Ook is er een kasteel, maar dat stond helemaal in de steigers, dus niet zo geschikt voor foto’s. Wel een goed teken dat ze het op aan het knappen zijn, natuurlijk (er zit een museum in; Museum Helmond). Het enige jammere aan de cache was eigenlijk dat het maar een micro was, die ook nog eens op een parkeerplaats lag. Maar dat is natuurlijk minder ripgevoelig. En het gaat natuurlijk om de wandeling, niet om het resultaat. Wel mooi een multi op de lijst erbij.

Het was ondertussen droog geworden en wij gingen op zoek naar de fantasywinkel. Ik geloof dat we daar een uur binnen zijn geweest en het was helemaal geweldig; zowel de inrichting als het assortiment. Ik heb er van alles gekocht (want fantasy-items en boardgames en boeken, al mijn favorieten bij elkaar) en mijn moeder ook (wel minder dan mij). En toen ik zei dat ik volgende week jarig ben, pakte de verkoopster ook nog alles leuk in. Waarschijnlijk heb ik wel eens eerder iets bij deze winkel gekocht, want ze blijken ook op Elfia te staan. Volgende maand maar eens op letten, dan, als het weer Elfia is.

We bezochten nog wat andere winkels en vonden toen Il Borgo, een Italiaanse lunchroom. Het eten daar was bijzonder lekker. Hierna gingen we op zoek naar de Disneywinkel, die lag buiten het centrum. Hier heb ik niets gekocht, want alles was bijzonder prijzig en ze hadden niets van mijn favoriete Disneykarakter: de 3-ogige alien uit Toy Story. Maar het was wel leuk om eens doorheen te lopen, het leek de Efteling wel. Na nog een bliksembezoek aan de Action was het tijd om naar het station te gaan. We moesten voor 16 uur inchecken, want anders hadden we geen korting en we wilden op tijd thuis zijn en niet tot 18.30 uur wachten.

Wat ik hier op 25 maart 2021 nog aan toe te voegen heb:

Haha, dit lijkt wel een reclameverslag/shoppinglog van een dagje de toerist uithangen in Helmond. Ik krijg bijna zin om nog eens een dagje te gaan shoppen in Helmond, maar ja lockdown… Beide winkels hebben wel een webshop en ik ben Fairyland ook nog een paar keer tegengekomen op Elfia.

Overigens ben ik in 2019 nog wel in het museum in het kasteel geweest met mijn toenmalige museumkaart. Helaas was Fairyland (zit nu in Aarle-Rixtel) toen al vertrokken uit Helmond en Neverland was die dag gesloten.

Geocachingverhalen uit het verleden: over Rondjes en Staartjes

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 18 maart 2019:

Over hoe ik een 5-cache-datum oploste met behulp van Rondjes en Staartjes in de polders rondom Gorinchem.

De polders bij Rondje

Rondjes en Staartjes

Ik had een keer op maandag vrij van school (ik volgde in deze periode een voltijdminor) en omdat het een 5-cache-datum was, besloot ik eens ruig te gaan geocachen. Met de trein naar Gorinchem, daar een OV-fiets gehuurd en op naar Rondje/Staartje, twee series die vlakbij elkaar liggen en die al heel lang op mijn verlanglijstje staan. Dat het bijna 11 kilometer fietsen was vanaf het station, deed er niet zoveel toe. De fietstocht was door de polders en de wind viel mee, dus ik schoot best goed op. Aangekomen bij het cachegebied bleek het om een prima boerenommetje te gaan, door de weilanden, langs paadjes met knotwilgen en zelfs een stukje bos. Ik vond de ene na de andere cache, maar had ook twee not-founds.

Stukje bos bij Rondje

Het laatste stukje van het Rondje was iets minder, daar moest je langs een asfaltweg lopen en de auto’s raasden daar voorbij. Niet dat er heel veel auto’s waren, maar blijkbaar was dat juist een reden om erg hard te rijden en ik voel me als wandelaar dan erg onveilig.

Typisch Hollands beeld in de polders van de Alblasserwaard

Na het Rondje ging ik verder met het Staartje, in het gebied aan de overkant van de weg. Dit was een heen en weer terug route van in totaal 5 kilometer. Dit keer vond ik wel alle caches en maakte ik een paar mooie foto’s. Aan het einde moest ik dus omdraaien en 2,5 kilometer terug wandelen, maar dat was niet echt een straf. Ik was ondertussen de 16 uur gepasseerd, dus moest de spits doorbrengen in deze omgeving (vanwege de voltijdminor moest ik regelmatig naar de Hogeschool van Amsterdam, de goedkoopste optie was een Dal Vrij-abonnement op de trein, want als deeltijdstudent heb je helaas geen recht op gratis reizen met het ov).

Het landschap bij Staartje

Daarom besloot ik om de Genieten van de Waard fietsserie af te maken. Daar zijn mijn moeder en ik ooit aan begonnen in de zomer van 2014, maar toen kwamen we in tijdnood. Ondanks allerlei voornemens hebben we de serie nooit afgemaakt. Dat besloot ik nu te doen, omdat die caches mooi richting het station lagen. Het was een fijner stuk fietsen dan de route die ik op de heenweg had genomen en ik vond ook nog de laatste negen caches van de serie. Ik noteerde nog braaf de hints voor de bonuscache, maar ik denk niet dat ik de aantekeningen van toen nog heb, dus die bonuscache gaat er waarschijnlijk nooit meer van komen.

Genieten van de Waard

Na de laatste cache van de serie was het nog een paar kilometer naar het station. Ik pakte nog een cache van de serie Schelluinen mee, omdat die mooi op de route lag, maar die was heel slecht onderhouden, dus dat vond ik jammer, omdat alle andere caches van vandaag dat wel waren. Ik kwam ongeveer om 18.20 uur op het station aan, plantte de OV-fiets terug in de box en kon nog mooi met de trein van 18.25 uur mee. Ik was over Geldermalsen gekomen, maar had nu besloten om over Dordrecht naar huis te gaan. In tijd maakte dat overigens niets uit. Ik las tijdens de heen- en terugreis bijna een heel boek uit, want hemelsbreed is Gorinchem niet eens zo heel ver van Oisterwijk af, maar met de trein reis je heel raar vanwege de ligging van het spoor en moet je vaak overstappen. Ik kwam wel thuis en heb daar nog lekker wat gegeten.

De tolbrug

Voor Nederland was dit een zwarte dag, vanwege de tramaanslag in Utrecht. Omdat ik zelf heel vaak met het openbaar vervoer reis, vond ik dit extra heftig. Puur persoonlijk gezien was het voor mij een goede geocachingdag met heerlijk lenteweer. Uiteindelijk vond ik maar liefst 45 caches vandaag. Hoewel mijn voorkeur tegenwoordig bij slowcaching ligt, is zo’n slagdag soms toch best lekker voor de statistieken.

Donkere wolken, maar het bleef droog

Wat ik hier op 18 maart 2021 nog aan toe te voegen heb:

Dit was een prachtig micro-adventure, ondanks het zwarte randje van de tramaanslag.

NS-wandeling Land van Ravenstein

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen. Deze wandeling liep ik in september 2019.

Land van Ravenstein

Deze zondag was de temperatuur een stuk gedaald (het was die week van de hitterecords van 2019), maar wel een lekkere wandeltemperatuur. Ik besloot eindelijk eens de NS-rondwandeling Ravenstein te gaan doen. Deze heeft een lengte van 16 kilometer. Ravenstein is in Noord-Brabant, dus het is voor mij niet zo’n heel lange treinreis. Ik ben al een paar keer eerder in Ravenstein geweest, waarvan die keer dat het het eindpunt was van een etappe van de Walk of Wisdom het meest memorabel is. Mijn moeder bleef het maar hebben over de “poort van Ravenstein”, maar het duurde zo lang voor die poort opdoemde, dat ik dacht dat het om een fata morgana ging.

Rustig

Het was een rustige wandeling. Het eerste stuk is een beetje saai, over lange, rechte landweggetjes. Je passeert ook nog een klein dorpje met een naambord dat bijna groter is dan het dorp: Deursen-Dennenburg. Maar het was wel lekker om even uit te waaien en ik liep in een flink tempo door. De route werd leuker toen ik door de uiterwaarden van de Maas mocht gaan lopen. Daar vond ik een cache, genaamd Zoek en vind! Ik had hem binnen een halve minuut gevonden, terwijl het volgens de omschrijving erg moeilijk moest zijn. Het zal de cache-ervaring wel zijn.

Prikkeldraad

Het struinpad door de uiterwaarden langs de Maas liep op een bepaald moment dood op prikkeldraad. Werd blijkbaar privaat terrein ofzo, er was ook een maisveld. Ik liep langs het maisveld terug naar de dijk. Helaas was daar geen uitgang. De keuze was een heel stuk terug lopen of onder het prikkeldraad door kruipen. Ik koos voor het laatste, maar het was niet echt prettig, ik kroop door de brandnetels en greep in de distels, dus lekker jeuk de rest van de dag. Ik wandelde over de dijk verder en zag in de verte nog de Branderode-runderen. Waarschijnlijk lag het aan deze koeien dat de struinroute afgesloten was, omdat de stier bij hen stond en die zou wandelaars aanvallen. Ik kon de stier eerlijk gezegd niet onderscheiden van de rest.

Stadscache Ravenstein

Ravenstein kwam in zicht, ik had behoorlijk snel gelopen voor mijn doen, dus er was nog tijd voor de stadscache van Ravenstein die al heel lang op mijn verlanglijstje stond. Helaas was de route echt heel vaag en had ik het gevoel dat ik op en neer bleef lopen. Ook waren de vragen op meerdere manieren te interpreteren en dat werkte niet lekker. De eindberekening was een heel lange som en kwam niet echt op een logisch punt uit, dus ik voelde de bui al hangen: ik kon de eindcache niet vinden. Ik vind het altijd vervelend om de eindcache van een multi niet te kunnen vinden, omdat je er vaak toch een stuk meer voor moet doen, dan voor een traditional. Jammer, maar helaas. Ik liep dus maar naar het station en stapte op de trein naar huis.

Deze diashow vereist JavaScript.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt.

Geocachingverhalen uit het verleden: 23 april 2017

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 23 april 2017

Ik bezocht Kasteel Doorwerth met mijn museumkaart en loste ook nog een 2-cache-datum op voor het Geocaching Datum Project.

Geocachingverhaal uit het verleden:

  1. De Slijpbeek
  • Maker: rderksen & jannette-geo
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 23 april 2017
  • Plaats: Arnhem
  1. Paaseieren op de Boersberg 1
  2. Paaseieren op de Boersberg 2
  3. Paaseieren op de Boersberg 3
  4. Paaseieren op de Boersberg 4
  5. Paaseieren op de Boersberg 5
  6. Paaseieren op de Boersberg 6
  • Maker: FransenMarjo & Efzet
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 23 april 2017
  • Plaats: Doorwerth 
  1. De Boersberg
  • Maker: Urban Vlo
  • Type: Earthcache
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 23 april 2017
  • Plaats: Doorwerth
  1. Paaseieren op de Boersberg 8
  2. Paaseieren op de Boersberg 9
  • Maker: FransenMarjo & Efzet
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 23 april 2017
  • Plaats: Doorwerth
  1. Een ridderlijk leven
  • Maker: Team FantasyWalkers
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 23 april 2017
  • Plaats: Doorwerth
  1. De adel van Doorwerth
  • Maker: geospaap & Alice in Wonderland & Team Spaapen
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 23 april 2017
  • Plaats: Doorwerth

23 april was een 2-cache-datum. Er moest dus gecachet worden, liefst met veel founds om de datum in 1x voor altijd te saven (daarmee bedoel ik dat ik de datum naar minstens 10 founds wil “upgraden”). Ik wilde al een paar maanden naar Kasteel Doorwerth, maar daar kun je niet komen met het openbaar vervoer, dus had ik bedacht om vanuit Arnhem te fietsen en dan moest het weer wel een beetje fatsoenlijk zijn. Vandaag leek het zover te zijn, achteraf vielen er een paar regenbuien en was het eigenlijk koud genoeg voor een winterjas, terwijl ik al een maand lang fanatiek mijn zomerjas draag (maar het was dus slechts 8 graden, bewolkt en met wind…). Ik zat al om 8.46 uur in de trein en daarmee was ik iets over 10 op Arnhem Centraal. Hier waren nog plenty off OV-fietsen, dus ik kon zo wegfietsen. Ik vond al vrij snel een cache bij een kunstmatig beekje langs het fietspad: de Slijpbeek. Hiermee had ik de datum in principe al gered, maar ik had wilde plannen voor meer. Ik moest echter eerst gaan schuilen voor een regenbui, gelukkig was er een afdakje in de buurt. Ik baalde wel een beetje, want ik wilde zoveel doen, dat 10 minuten schuilen voor een regenbui niet echt in het plaatje paste. Van de andere kant was ik mijn regenbroek vergeten, dus eigen schuld, dikke bult. Toen de regenbui voorbij was, kon ik weer verder fietsen. Wat een hoogteverschillen zeg, zo tussen Arnhem en Doorwerth. En die OV-fietsen hebben geen versnellingen, dus het was een pittig tochtje. Af en toe ben ik afgestapt en lopend naar boven gegaan, omdat dat sneller ging, dan mezelf helemaal over de kop trappen. Persoonlijk vind ik dat heuvelopwaarts wandelen veel minder vermoeiend is, dan heuvelopwaarts fietsen. Afdalen is dan weer wel leuker met de fiets, net of je vliegt.

Op de Boersberg, vlakbij het kasteel, was een paaseieren-trail weggegelegd. Online gekomen op mijn verjaardag. En ik ben natuurlijk ooit op tweede paasdag geboren, daarom werd ik aangetrokken door deze trail (grapje). Ook de Boersberg kent de nodige hoogteverschillen. Het is er wel erg mooi. En gelukkig ben ik voor de bomen hier een stuk minder allergisch, dan voor de bomen in Berkel-Enschot (stuifmeel, hooikoorts). Ik vond het ene na het andere paasei, maar het lukte me niet om een chocoladepaasei te maken van de bonus. Ook nummertje 7 bleef een mysterie, maar niet alleen voor mij. Er waren meerdere geocachers op pad en niemand heeft hem gevonden. Ik maakte ook nog een uitstapje naar de uitkijktoren op de Boersberg. Omdat ik dol ben op uitkijktorens – en hier had je ook echt een goed uitzicht, ondanks de bewolking. Maar er lag ook een earthcache, dus dat is goed voor mijn Day Zero Project.

Alles bij elkaar kostte het wandelen meer tijd dan ingepland, dus pas rond 14 uur fietste ik de parkeerplaats van het kasteel op. De multi die hier lag, had ik voor het grootste gedeelte online opgelost. Ja, slecht, maar wel heerlijk tijdsbesparend. Ik hoefde nog maar drie vragen ter plekke op te lossen, voor het cijferslot. Dat ging voorspoedig. De cache was heel origineel verstopt. Omdat de cache nog gewoon online is, zal ik niet verraden hoe, maar het is erg leuk gedaan. Deze cache is van dezelfde makers als de caches bij kasteel Hernen en kasteel Ammersoyen. Je begrijpt dat ik nu weer een nieuw doel heb: alle caches van hun hand doen. Zeven in totaal, drie gevonden. Ik voel al een nieuw doel voor een Day Zero Project opkomen, terwijl deze pas krap vier maanden onderweg is.

Alle kastelen van het Geldersch Landschap zijn tegenwoordig te bezichtigen met de museumjaarkaart.  Van buiten vind ik Kasteel Doorwerth best mooi, van binnen was ik er vrij snel doorheen, in vergelijking tot het Muiderslot of Kasteel Hoensbroek. Maar hey, het was gratis en toch wel de moeite waard. Ik vind kastelen gewoon interessant. Dit kasteel is echter vrij modern, op deze plaats staat al wel eeuwenlang een kasteel, maar in de oorlog is het ernstig beschadigd en daarna gerestaureerd in zeventiende-eeuwse stijl. Dat zag je ook wel: het was veel moderner dan de andere kastelen die ik bezocht heb.

Na het kasteelbezoek nog een rondje om het kasteel gewandeld en mooie kasteel- en wolkenfoto’s gemaakt. Hierna nog de cache de adel van Doorwerth gedaan. Ik wilde ook nog de Duivelskolk doen, maar hier was een geocachegezinnetje bezig en ik had geen zin om samen met hun te zoeken en ze schoten niet op. Omdat de NS-wandeling de Hemelse Berg hier ook nog langs gaat, sloeg ik hem nu dus over. Met twaalf caches had ik een zeer aardige score en de datum goed gesaved. En met mijn bezoek aan Kasteel Doorwerth heb ik weer een doel van mijn Day Zero Project-lijst vervuld: het bezoeken van drie kastelen.

Wat ik hier op 23 april 2020 nog aan toe te voegen heb:

Het is altijd fijn als data met weinig caches op een zondag vallen. Als het weer dan meewerkt is het altijd goed te doen om ze op te lossen. En zo’n dag als deze vind ik geweldig: het combineren van verschillende hobbies.

Deze diashow vereist JavaScript.

NS-wandeling Woldberg

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen.

Woldberg

De NS-wandeling Woldberg is een 17 kilometer lange rondwandeling vanaf station Steenwijk over landgoed de Eese en de bossen op stuwwal de Woldberg. Ook zou er een uitkijktoren op de route zijn en een theehuis.

Te ver weg

Deze route stond dus hoog op mijn verlanglijstje, maar de treinreis van Oisterwijk naar Steenwijk duurt maar liefst drie uur enkele reis, dus dat was geen doen voor één dag.

In april was ik echter een weekje met mijn moeder op vakantie in Drenthe en vanaf daar was het ongeveer drie kwartier met de trein vanaf station Beilen. Dat is wel te doen.

We gingen naar Steenwijk met de trein. Nou ja, eerst reden we met de auto naar het dichtbijzijndste station vanaf ons vakantie-adres: Beilen. Dat was toch nog meer dan tien kilometer rijden. Daar mocht je de auto zowaar gratis parkeren. Dat zie je niet meer zo vaak in Nederland. Het was ongeveer drie kwartier reizen met de trein, met een snelle overstap in Meppel. Zo kon ik twee stations afstrepen waar ik nog nooit eerder was in- of uitgestapt. Voor het station van Steenwijk stond een grote wegwijzer met daarop diverse wandelingen. Vooral lange afstand wandelingen (LAW’s), natuurlijk.

Onze NS-wandeling stond er niet op, maar er waren wel meerdere mensen die hem vandaag gingen lopen. Wij hadden geen haast, ik had deze wandeling bewust ingepland voor de zondag, zodat we geen last zouden hebben van de spitstijden van de NS (Ik heb een Dal Vrij abonnement en mijn moeder heeft een kortingsabonnement voor de daluren). Vlakbij het station ligt een Joodse begraafplaats en hier vonden we onze eerste cache. Hier kun je alles zien door de hekken, in Oisterwijk is ook een oude Joodse begraafplaats, maar die ligt verscholen achter hoge muren en ik heb er nog nooit een glimp van opgevangen. Je kunt je wel aanmelden voor een rondleiding, maar dat heb ik nog nooit gedaan.

Links- of rechtsom?

Wij liepen het eerste stukje over een fietspad door een woonwijk, dit was bedoeld om Steenwijk uit te komen, richting de polder. We passeerden wel een mooie perceeltje met veel bloesem. Hoewel ik vreselijk allergisch ben voor bloesem (hooikoorts), vind ik het wel mooi. Overigens had ik in Drenthe veel minder last van hooikoorts, dan in Noord-Brabant, juist omdat daar weinig bloesembomen zijn.

Aan de rand van de polder was een splitsing: je kon hier kiezen om het rondje linksom of rechtsom te lopen. Ik had gezien dat je rechtsom eerst onder een aantal viaducten door moest lopen en dat leek mij minder mooi, dus daarom wilde ik dat het eerste doen. Het echtpaar dat gelijk met ons uit de trein was gestapt ging linksom. Ook goed, liepen we elkaar niet in de weg. Wij liepen een heel eind langs het kanaal en kwamen toen uit bij de McDonalds naast het Fletcher Hotel. Op de parkeerplaats lag een cache, dus die moest meegepakt worden. Ondertussen was mijn moeder erachter gekomen dat ze al eens eerder in Steenwijk was geweest, zo’n zes jaar geleden, samen met mijn vader en dat ze toen gelogeerd hadden in dat Fletcher Hotel. Gedurende dat weekend hadden ze behoorlijk wat caches gevonden, waaronder de voorganger van deze Fastfood Steenwijk.

Caches en paddo’s

Iets verderop lag ook nog een cache op een verlaten carpoolstrook en daarmee kon ik eindelijk eens een keer een cache scoren die ik nog niet had, maar mijn moeder wel. Meestal is het andersom, omdat ik veel vaker ga geocachen. Dit stukje “snelwegen” leverde dus wel mooi twee founds op. We gingen nu weer het buitengebied in. Bij het bos aangekomen, weken we een stukje af van de route om nog een extra cache te kunnen loggen bij de pingoruïne. Van de pingo zelf was niet veel te zien, volgens mij stond die droog, maar de cache was wel leuk. Je had een magneetstok nodig, maar die zit standaard in mijn geocachingrugzak, dus dat was geen probleem. Echt een van mijn beste aankopen ooit op geocachinggebied en dat voor twee euro.

We wandelden rustig verder door het bos, tot we weer op de route waren. We gingen via Landgoed de Eese de Woldberg op. De Woldberg is de noordelijke punt van een stuwwal die is ontstaan tijdens het Saalien; dat is de voorlaatste ijstijd. Het ijs kwam toen tot de lijn Texel-Gaasterland-Steenwijk-Coevorden. De snelweg A32 is door de Woldberg aangelegd, de vele stenen die toen vrij kwamen liggen nu bij het geologisch monument Wolterholten.

Dit was een mooi stukje, met smalle wandelpaden door de bossen. Ook kwamen we nog een perceel met grafheuvels tegen. Hier kwamen we dat echtpaar uit de trein weer tegen, die liepen duidelijk een stuk sneller dan ons, haha. Die werden vast niet afgeleid door geocaching en waymarking (in Overijssel en Drenthe staan veel ANWB-paddestoelen). Geen caches meer helaas. Er lagen nog wel een paar multi-caches, maar die waren allemaal te lang om in de route op te nemen. Soms zou ik wel eens een tijd op een andere plek willen wonen om rustig alle multi-caches te kunnen wandelen. Rondom Oisterwijk zijn de mooie wandelmulti’s al lang op. En dit was echt een heel mooi gebied om nog vaker in te kunnen wandelen.

Uitkijktoren en Tuk’s Theehuis

Mijn moeder verlangde naar een kop koffie en ik zelf was nieuwsgierig waar de in de routebeschrijving beloofde uitkijktoren nu was. Volgens een informatiebord zou Tuk’s Theehuis na een tijdje opdoemen. Onderweg kwamen we nog een heel mooie bomenlaan tegen. En nadat we die doorgelopen waren kwamen we een bord tegen van het Theehuis. Dat was een schot in de roos. Heel aardige mensen, biologisch eten, veel vegetarisch, veel dieren, een informatiepunt van het Drentsch Landschap en een afbeelding van een mammoet aan de muur. Helemaal geweldig. En vanuit de tuin kon je de uitkijktoren zien. Ik was natuurlijk niet meer te houden, maar at toch eerst mijn salade op en dronk mijn vier koppen thee leeg (ik kreeg een hele pot voor de prijs van een kopje, maar het was eigenlijk bedoeld voor twee personen. Mijn moeder wilde liever koffie). Mijn moeder ging natuurlijk niet mee; die bleef veilig in de theetuin zitten. Ze heeft hoogtevrees. Ik wandelde naar de uitkijktoren en klom naar boven: 131 treden. Ik had het rijk voor mij alleen. Jammer dat alle informatiebordjes bespoten waren met graffiti. Vandalisme. Je had wel een mooi uitzicht; aan de ene kant over de Woldberg en aan de andere kant over Steenwijk. Ik kon ook de theetuin zien liggen.

Ik belde met mijn moeder vanaf de top en toen kwam ze naar mij zwaaien, dat was wel grappig. Na een tijdje ging ik weer naar beneden en pikte ik mijn moeder op bij het Theehuis. We hervatten het laatste stukje van de wandeling. Onderweg hadden we nog een halve earthcache opgelost, maar het was eigenlijk niet helemaal gelukt. Daar baalde ik een beetje van. Terug in Oisterwijk heb ik de boel nog wel op kunnen lossen met behulp van flink wat opzoekwerk. Ik weet nu dus wel alles over het ontstaan van de Woldberg. We kwamen echter wel keurig op tijd aan op station Steenwijk en hoefden maar even te wachten op de trein die ons via Meppel weer terug bracht naar Beilen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt.

 

“Een leven lang leren”

Als het goed is staat deze column vandaag in de Metro, maar natuurlijk publiceer ik het ook op mijn eigen blog. Ik schreef deze column als opdracht voor het vak Argumenteren en Overtuigen, onderdeel van de minor Schrijven in Opdracht. 

“Een leven lang leren”

Rijksoverheid en de Onderwijsraad hebben beiden hun mond vol over “een leven lang leren”. Je zou dus denken dat mensen die op latere leeftijd gaan studeren enorm aangemoedigd worden door deze instanties. Helaas is dat niet zo.

Ik ben zo’n late student; op mijn 29ste begon ik met de deeltijdopleiding Media, Informatie en Communicatie aan de Hogeschool van Amsterdam.

Ik wist dat je na je 30ste geen recht meer had op studiefinanciering, maar ik was net 29 geworden, dus ik dacht dat het wel goed zat. Mooi niet dus. Na de havo was ik namelijk ook al begonnen aan een hbo-opleiding, maar daar ben ik al binnen twee maanden mee gestopt. Toch ging daardoor de studietermijn van tien jaar wel tellen en die termijn was ondertussen voorbij. Dat betekende dat ik in het toenmalige stelsel geen recht had op studiefinanciering en ook niet op het daaraan gekoppelde studentenreisproduct, waarmee je gratis kan reizen.

Slik. Ik had me net aangemeld voor een studie die alleen te volgen is in Amsterdam. En ik woon in Noord-Brabant. Een retourtje Oisterwijk – Amsterdam Amstel kost 36,60 euro. Daardoor betaal ik nu 102 euro per maand voor een treinabonnement en ben ik gebonden aan de daluren van de NS.

Dan komt er nog bij dat mensen een deeltijdstudie niet voor vol aan zien. Dit is volslagen onzin: een deeltijdstudent moet evenveel studiepunten halen als een voltijdstudent, volgt vrijwel dezelfde vakken, moet evenveel studie-uren maken en betaalt net zoveel collegegeld. Het enige verschil is dat alle colleges op één dag vallen. Maar in tegenstelling tot voltijdstudenten moet ik mijn studiekeuzes altijd overal verdedigen, de studiecoördinator noemde mijn huidige baan een “minderwaardige mbo-baan”, voor sommige vakken bleek bij het eerste college nog niet eens een inhoud te zijn en de begeleiding is vaak waardeloos; ik zit al aan studieloopbaanbegeleider nummer drie.

Eigenlijk is het heel ironisch: Ik begon aan een studie met de hoop op een betere baan en daarmee een beter inkomen. De studie zelf blijkt echter een flinke financiële aderlating te zijn. Misschien moet ik naar Zweden emigreren. Studenten hoeven daar geen collegegeld te betalen, krijgen ook nog eens een basisbeurs en leeftijd doet er niet toe. Ik kan alleen maar hopen dat de diepte-investering die ik in mijn studie heb gedaan zich uiteindelijk in de toekomst terug zal betalen.

 

 

NS-wandeling Maasheggen (22)

Ik had mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst. Ondertussen heb ik dit doel vervuld, maar ik blijf doorgaan met NS-wandelen en ga de verslagen tot aan het einde van de looptijd van mijn DZP doornummeren. Dit was NS-wandeling nummer 22, gelopen in september 2018.

Maasheggen

15 kilometer, van station Boxmeer naar station Vierlingsbeek. Het gaat hier om een oude NS-wandeling, die niet meer op hun eigen website staat, maar nog wel wordt aangeboden via andere wandelwebsites. Ik liep – zoals altijd – met de gpx-route in mijn gps. Maar de rood/witte markeringen op deze route leken nog recent te zijn bijgewerkt.

 

Uiteindelijk ging ik op zoek naar oude NS-wandelingen binnen Noord-Brabant en vond uit de oude doos, de wandeling Maasheggen: van Boxmeer naar Vierlingsbeek. Eigenlijk wilde ik die al eerder gaan doen, maar toen viel de regen ’s morgens met bakken uit de lucht en ben ik niet gegaan. Vandaag was het aanzienlijk beter weer. Binnen Brabant zegt overigens weinig over de reistijd, want die was evengoed nog bijna 2 uur enkele reis, vooral omdat ik lang op station Eindhoven moest wachten op mijn overstap. Uiteindelijk was ik rond 11 uur in Boxmeer. Een nieuw station voor mijn lijst. Ik kende de plaats alleen van naam, omdat er in groep 5 van de basisschool een nieuw meisje bij ons in de klas kwam, die verhuist was naar Oisterwijk vanuit Boxmeer.

DSC01913
End of the world?

Op internet had ik wat reacties op deze wandeling gelezen, waarin o.a. stond dat Boxmeer een lelijk plaatsje zou zijn, maar ik vond het wel meevallen. De wandeling ging dwars door de winkelstraat heen en hoewel het er vroeg op de ochtend nog heel rustig was, zag het er best gezellig uit. Dit deel van Brabant schijnt nog heel gelovig te zijn en het stikte dan ook van de religieuze gebouwen in en rondom Boxmeer. Mijn eerste cache op de route was dan ook de Reli-cache, tussen twee van dit soort gebouwen in, bij een boom. De cachebak was heel groot, maar er zat een mini-amnoboxje in.

DSC01920

Hierna liep de wandeling verder langs de rivier de Maas, waar ik prachtige wolkenfoto’s kon maken. Overigens moest ik 15 kilometer afleggen en het idee was om uiterlijk 16 uur op het eindstation te zijn, zodat ik voor de spits in kon checken. Kon ik mooi het snelwandelen oefenen, want het kriebelt heel erg om volgend jaar weer mee te doen aan de Apeldoornse Vierdaagse, maar dan de 30 km (in 2018 deed ik de 20 km). En daarvoor zal ik moeten trainen op afstand en op snelheid, want anders ga ik dat niet vier dagen achter elkaar redden. De afspraak met mezelf was dan ook om niet voor caches af te gaan wijken van de route, 100 meter was de maximale afstand. Hierdoor moest ik dus wel een paar caches laten liggen.

DSC01921

De wandelroute was vernoemd naar de Maasheggen, dit zijn “heggen” van in elkaar gevlochten takken, bomen en struiken om de weilanden en akkers van elkaar te scheiden en het vee binnen de omheiningen te houden. Het waren dus veel zandpaden omringd door van dit soort heggen, maar de route liep ook een paar keer door stukjes bos, die best mooi waren.

 

 

Ik was nog nooit echt in dit gedeelte van Noord-Brabant geweest en vond het eigenlijk best een verrassende wandeling. Onderweg passeerde ik een Pieterpad-cache, want aan de markeringen te zien was dit ook een gedeelte van het Pieterpad. Ook kwam ik nog een replica van een Romeins straatnaambordje tegen, blijkbaar heeft de Via Valentiniana ook hier gelopen. Wat op zich wel kan, want dit gebied is niet heel ver van Noviamagus (Nijmegen) af.

DSC01928

En ondanks dat dit een oude NS-wandeling was, waren de markeringen prima onderhouden. Het leek zelfs wel alsof ze recent opnieuw opgeschilderd waren. Blijkbaar heeft Wandelnet (een wandelwebsite) de oude, populaire NS-wandelingen geadopteerd. Ik zal er de komende jaren nog wel vaker routes van gaan lopen, gok ik zomaar.

DSC01930

Het ging best goed met het snelwandelen en voor ik het wist wandelde ik Vierlingsbeek al binnen. Hier week ik een klein stukje van de route af om een cache van de Maasdorpentrail te loggen. Ondertussen zat ik in mijn hoofd met het probleem van Dal Vrij en overchecken van Arriva naar NS. Want zowel Boxmeer als Vierlingsbeek ligt dus aan een traject van Arriva. En hoewel ik ook Dal Vrij reis bij Arriva, vroeg ik me af of ze dan zouden rekenen met een nieuwe inchecktijd. Uiteindelijk was ik ruim op tijd op het station om binnen de tijd over te kunnen checken naar de NS en kon ik ook nog een andere Maasdorpencache meepakken. Die was heel leuk, want je vond een sleutel in een onthoofd paaltje en moest op zoek naar een object waar de sleutel op zou passen. Met mijn oplettende postbode-oog had ik natuurlijk al een brievenbus gezien op een vreemde locatie en jawel hoor: dichtgelaste klep en de cache zat erin. Tegenover de brievenbus stond ook nog een paddo, die wel een behoorlijk gehavend was.

DSC01935

DSC01938
Met die Maasdorpentrail zou ik nog wel verder willen, het is eigenlijk een fietstocht, die bijvoorbeeld ook door Arcen loopt. Maar dat is iets voor de toekomst.
Ik was ruim op tijd op het station van Vierlingsbeek. Weer een nieuw bordje voor mijn lijst, om precies te zijn het vijftigste bordje sinds ik met mijn Day Zero Project begonnen ben. De eis was 25 borden, dus ik heb dit doel nu al voor de tweede keer vervuld. Zou het ook nog een derde keer gaan lukken? Het wordt natuurlijk steeds moeilijker om op stations te komen die ik nog nooit gehad heb. Maar we zullen zien. Vind het wel grappig dat dit doel nu al 2x gelukt is, terwijl andere doelen nog altijd niet vervuld zijn.

DSC01922

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt, tijdens de (oude) NS-wandeling Maasheggen.

NS-wandeling Meinweg, dag 2 (21)

Ik heb mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst…what the hell was I thinking when I wrote that…? Het doel is ondertussen vervuld, maar ik heb besloten om de verslagen door te nummeren gedurende de looptijd van mijn DZP.

Meinweg, dag 2

Zo’n 25 kilometer van het stadspark van Brüggen (Duitsland) naar station Swalmen. De officiële route is ongeveer 18 kilometer, maar wij hebben een flink stuk omgelopen voor meer Duitse caches. Later op de dag kregen we daar een beetje spijt van.

 

De volgende ochtend startte met een ontbijt in het hotel. Ik was een beetje bang dat wij de enige gasten waren en dat dan alle aandacht op ons gericht was. Gelukkig was dat niet zo. Het ontbijt was prima, we kregen zo’n beetje het hele levensverhaal van de Duitse vrouw te horen. Die soms vergat dat wij Nederlanders waren en dan zo snel ging sprechen dat wij het niet meer konden volgen. Want op zich lijken Nederlands en Duits best erg op elkaar, beide talen komen van dezelfde Germaanse grondtaal, geloof ik.

 

Na het ontbijt gingen wij weer op pad. We liepen terug naar het park om de NS-route weer op te pakken. Hier zou nog een boomklimcache zijn, maar we konden de bewuste boom niet vinden, dus besloten we door te lopen. Al vrij snel maakten we een omweg voor twee caches. Dit waren allebei grote bakken. Eentje met als thema Kerstmis – speciaal voor mijn moeder – en een eentje met als thema paarden, die lag dan ook op de oprit van een manege.

DSC01832

Daarna namen we de beslissing om een eind om te lopen naar het voormalige munitiedepot. Hier zouden we vijf caches kunnen loggen. Het bleek een behoorlijk eind omlopen te zijn, verder dan we van tevoren berekend hadden. Het was een heel apart terrein, teruggegeven aan de natuur, maar je zag nog wel de tankpaden liggen en overal waren “verdedigingswallen” en resten van betonnen bunkers en putten. Heel apart. We kwamen bijna niemand tegen op het terrein. Misschien omdat het maandagochtend was, maar het voelde best wel aan als een desolated wasteland.

DSC01831

Na een heel eind wandelen vonden we de eerste cache in een boom. De tweede lag bij de laatste rails van een spoorlijntje, wat dus erg op het Bels Lijntje of het Halve Zolen lijntje leek. Hier was nog minder van over. Misschien had het ooit in verbinding gestaan met het spoor dat we gisteren passeerden op de Meinweg, maar dat heb ik nog niet kunnen achterhalen. De volgende cache lag bij een put en die had de reputatie om lastig te zijn. Helaas konden wij deze mölchfinger ook niet vinden. We hebben best wel lang staan zoeken, maar die put was best een beetje eng en het hek wat er omheen stond was totaal vervallen.

DSC01828

Er waren nog twee caches over op het terrein. Die lagen aan twee parallelle paden. Vanwege de tijd en de afstand zag ik het niet zo zitten om samen beide paden af te gaan lopen. Het leek mij efficiënter als ik het ene pad zou doen en mijn moeder het andere. Dan zouden we elkaar weer ontmoeten bij de in/uitgang van het munitiedepot, waar de paden samen kwamen. Mijn moeder werd niet heel enthousiast van het idee, maar toen ik de voordelen opnoemde stemde ze toch toe. “Mijn” cache zou in een bunker liggen en mijn moeder zou “Möttis Cache” gaan doen, wat ik had vertaald als Moeders Cache (wat niet klopt). Daarom vond ik dat zij die moest doen. En ook omdat mijn moeder niet in een bunker rond gaat kruipen. Nah, echt gezellig was het niet om alleen over dat desolate terrein te lopen. Ik vroeg me af hoe diep ik die bunker in zou moeten. Nou, dat werd de grap van de eeuw. Er was dus helemaal geen bunker! Blijkbaar was die er wel ooit geweest, maar er was niets meer van te zien of hij zat diep onder de grond en was overgroeid met planten. De cache lag gewoon bij de wortels van een boom. Easy peasy log dus.

DSC01833

Ik beende door naar het einde van het pad. Ik dacht dat daar een bankje stond bij het informatiebord en hoopte daar even te kunnen zitten voor mijn moeder kwam. Helaas was dat bankje een fata morgana, dus ging ik maar op de grond zitten. Binnen 10 minuten kwam mijn moeder al aan lopen. Ook zij had haar cache gevonden, maar dat was een heel avontuur geweest, omdat ze een steil heuveltje moest beklimmen. Ik vond haar een heldin, ook omdat haar pad langer was dan het mijne (zij moest ook nog de hoekjes lopen).

DSC01840

Goed, nu moesten we weer terug naar de NS-route. Die liep langs het riviertje de Schwalm. Daar aangekomen, rustten we even uit op een bankje. Toen scheen de zon nog en dachten we dat de weersvoorspelling met onweer en regen wel los zou lopen. Hadden wij het mooi verkeerd! We liepen verder langs de Schwalm. Het water stond heel laag, dus begon ik voorzichtig over de onder-de-brug cache Durf jij? Die precies op de route lag. Ik had daar zelfs mijn kanosokken voor meegenomen. Mijn moeder had zoiets van: dat zien we daar dan wel.

DSC01836

We liepen door het gebied de Venekoter See. Dit zijn allemaal behoorlijk grote, langgerekte vennen. Ze lijken een beetje op onze Oisterwijkse vennen, maar waren allemaal heel groot, terwijl wij meer kleinere vennen hebben. En toen barstte opeens de regen los. We hadden al een paar keer eerder onze regenjas (mijn moeder) en poncho (ik) aangetrokken, maar dan bleek het iedere keer loos alarm te zijn. Dit keer was het echter ernst. We kregen een complete clusterregenbui over onze hoofden. En dan sta je daar in de facking middle of nowhere met niets in de buurt. Geen schuilmogelijkheden. Geen bushalte of treinstation. Geen café. Schuilend onder een boom zag ik het even helemaal niet meer zitten. Het enige wat je nog kon zeggen, was dat het in ieder geval niet koud was. Omdat de boom niet echt hielp, besloten we maar verder te lopen.

DSC01837

Na verloop van tijd leek de regen minder te worden. We zagen toen een grote schaapskudde, dat was nog wel leuk. En opeens was er de uitkijktoren, die ons beloofd was door de gps’sen (de kaart in de gps geeft dit soms aan). Pas toen ik daar voor stond, beseften we dat we in een gebied waren, waar we vorig jaar november ook waren geweest: het Elmpter Schwalmbruch. Voor de trails van Weg mit dem Speck en Der Mensch bracht Bewegung. Toen vond ik het jammer dat ik het pad niet verder het gebied in kon volgen, vanwege de tijd. Nou, van dat pad kwamen we nu dus af. Het was er regenachtig… Zielig detail is dat in het november ook al regende, toen wij hier waren. Blijkbaar rust er een regenvloek op dit gebied ofzo.

DSC01842

Ik besloot toch de uitkijktoren nog eens te beklimmen. Mijn moeder is in november meegeweest, maar besloot nu om op de grond te blijven. Het was ondertussen min of meer droog geworden, dus we liepen iets vrolijker verder. Ik maakte nog wat foto’s. Met mijn gewone camera. Ik ben beide dagen vergeten om instagramfoto’s te maken met mijn telefoon. De tweede dag ook wel omdat ik geen zin om dat ding op te graven uit mijn rugzak, die onder mijn poncho zat.

DSC01843

Helaas begon het iets verderop weer te regenen. Mijn moeder begon er genoeg van te krijgen en vond dat de route nog eindeloos lang leek. Ik was na mijn klim op de toren juist weer wat opgepept, dus probeerde uit te vogelen hoe lang de route nog was. Toch nog wel een kilometer of vijf/zes. We ploeterden door.

DSC01846

Ondanks dat de afstand ongeveer even lang was, hadden we vandaag veel meer last van onze voeten. Het weer speelde daar vast in mee, mijn schoenen en sokken waren half nat geworden en mijn broek ook. En het was natuurlijk de tweede achtereenvolgende dag van inspanning. Toen de gpx-route ergens niet klopte en we een hele punt extra moesten lopen, baalden we daar allebei nogal van. We waren toe aan even zitten, liefst in een warm café. Misschien hadden we de omweg naar het munitiedepot niet moeten doen. Maar ja, dan hadden we ook die vier extra Duitse founds niet gehad. En we hadden het nu toch al achter de rug. We wisten vantevoren dat er geen escape op deze route zou zijn in de vorm van een bushalte. Eenmaal begonnen, moesten we het afmaken, tot minstens in Swalmen.

 

Op een bepaald moment liepen we over bomenlanen tussen weilanden en ik dacht daar al eerder gefietst te hebben, toen ik in november een beetje verdwaald was. En we kwamen hier een man met een hond tegen die ons met een vet Limburgs accent aansprak. We waren dus ongemerkt ons eigen land weer binnen gelopen. Dat was toch wel een ding, omdat we nu ons eindpunt gingen naderen.

DSC01849

Maar eerst kwam nog de brugcache. Daar aangekomen begon de zon ineens te schijnen. Omdat ik toch al helemaal nat en klammig was, was mijn enthousiasme om het riviertje in te springen alleen maar toegenomen. Ook hier stond het water niet al te hoog. Mijn moeder vond het wel best. Waarschijnlijk vond ze dit minder eng, dan mijn boomklimactie van een dag eerder. Tenslotte lig ik wel vaker in rivieren met mijn kano. En het spannendste wat er kon gebeuren was dat ik languit in het water zou vallen, maar dat zou eigenlijk alleen maar lachwekkend zijn. Ik trok mijn kanosokken aan (dat zijn een soort slappe schoentjes van neopreen, die meer op sokken lijken, vandaar dat ik ze zo noem. Ik draag deze kanosokken in mijn freestylekano, omdat schoentjes met zolen daar niet in passen), deed de poncho uit, rolde mijn broekspijpen op en stapte de rivier in. Er lagen veel stenen in, dus het liep niet zo lekker met die kanosokken. Onder de brug was de ondergrond wel vlak, dus dat liep wel fijner. Hier was het alleen iets dieper, dus ik hield angstvallig mijn broekspijpen omhoog. De stroming was best stevig, ondanks de lage waterstand. En het water best wel koud. Ik logde de cache en moest toen nog even blijven staan, omdat mijn moeder nog foto’s wilde maken. Ik klom er nu al eerder uit, langs de brugreling omhoog, zodat ik niet weer over al die stenen hoefde te stappen. Mijn moeder had een hele fotoreportage gemaakt en vond mij een held. Ik vond het eigenlijk heel erg grappig en was weer helemaal opgepept. Ik droogde mijn voeten af met mijn T-shirt van de vorige dag en trok wandelsokken en – schoenen weer aan.

 

Op naar de laatste etappe. Die slingerde nog door een bos, waar het ontzettend modderig was na de regenbui. Daarna kwamen we op een pad langs de buitenwijk van Swalmen. En toen opeens stonden we midden in het centrum van Swalmen. Dat was een beetje onverwacht, want we voelden ons echt alsof we rechtstreeks uit de bush kwamen. En er bleek een eetcafé te zijn, wat open was. Wij zakten neer op het terras en bestelden al het drinken en eten waar we al de hele dag zin in hadden gehad. We aten en dronken alles op, terwijl er een nieuwe regenbui neerkletterde op het afdak van het terras. Er zaten nog meer verregende wandelaars op het terras. Die hadden een etappe van het Pieterpad gelopen. Dus wij waren toch niet de enige gekken vandaag.

Nadat we er weer tegen konden liepen we het allerlaatste stukje naar het station van Swalmen. Dat stelt dus niets voor. En wat ik heel raar vond, was dat er twee perrons waren, maar dat de treinen in beide richtingen stopten op hetzelfde perron. Dat is heel verwarrend. En owh, wat ben ik altijd blij, na zo’n tocht als die van vandaag, dat de trein dan echt opdoemt in de verte. Want ondertussen had ik het heel koud gekregen en ik had alleen die zeiknatte poncho bij. De Arriva-trein bracht ons in een paar minuten naar Roermond, we grapten nog dat we daar te voet toch een stuk langer over zouden hebben gedaan. De aansluiting naar Eindhoven kwam ook vrij snel en daarmee kwamen we ook steeds dichter bij die welverdiende, warme douche.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt, behalve die waar ik zelf op sta, die werd natuurlijk gemaakt door mijn moeder.

 

 

NS-wandeling Meinweg, dag 1 (20)

Ik heb mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst…what the hell was I thinking when I wrote that…? Vandaar dus het cijfer achter de titel van deze blog. En hier is het dan: het verslag van NS-wandeling nummertje 20. Gelopen in augustus 2018. Daarmee is het doel dus vervuld, maar daar zal ik nog een aparte blog over schrijven.

Meinweg, dag 1

Grensoverschrijdende wandeling van ongeveer 20 kilometer van bushalte Meinweg in Herkenbosch (Nederland) naar het hotel in Niederkrüchten (Duitsland). De NS raadt overigens een ander hotel aan, in Brüggen zelf, maar dat zat al vol, dus heb ik een ander hotel uitgezocht. Dat bleek ook zowat op de route te zijn, dus prima.

 

Al zo lang als ik weet van het bestaan van de grensoverschrijdende tweedaagse NS-wandeling Meinweg, staat het heel hoog op mijn verlanglijstje om die te gaan lopen. Na een vakantie in deze omgeving, in november 2017, werd ik helemaal verliefd op Nationaal Park de Meinweg en wilde dus heel graag terug voor die NS-wandeling. Maar omdat er een hotelovernachting bij zit, in Duitsland, wilde ik niet alleen. Gelukkig was mijn moeder wel bereid om mee te gaan.

DSC01782

Het zou een bijzonder uitstapje worden, want ik hoopte twee van mijn lievelingsdoelen van mijn DZP-lijst te gaan vervullen. Namelijk de 20ste NS-wandeling en de 250ste Duitse cache. Vorig jaar, tijdens de vakantie in Limburg kwam ik namelijk 1 cache te kort voor die 250 caches bij de Oosterburen en dat vond ik toch een teleurstelling, omdat ik er tijdens die vakantieweek heel veel moeite voor had gedaan om dat getal te bereiken. Ik zou er precies genoeg hebben, maar de antwoorden op de vragen van een Duitse earthcache werden afgekeurd: mijn aardkundige Duits bleek niet zo goed te zijn, helaas.

 

We zaten al vroeg in de trein naar Roermond. Het weer was toen nog niet zo heel denderend, zelfs een beetje kil, dus de warme dranken, die we op station Eindhoven hadden gekocht, waren lekker. De American cookies, die we erbij kregen (het was een actie) bewaarden we voor later op de dag. In Roermond moesten we bijna een half uur wachten op de bus, dat was dus niet zo’n fijne aansluiting, maar je kunt niet alles hebben. De bus bracht ons naar bezoekerscentrum Meinweg in Herkenbosch.

DSC01785

Hier was ik vorig jaar ook al geweest (tijdens die vakantie), om de Herkenbosch-trail te lopen. Toen kwam ik op de fiets vanuit Reuver, wat een heel ander aanzicht was. Ik was toen ook niet in het bezoekerscentrum geweest. Helaas hadden we ons hier iets te veel van voorgesteld, met het mooie bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer op de Sallandse Heuvelrug in gedachten. Dit was een restaurant met een rekje met foldertjes en verkleurde ansichtkaarten. Ik had zelfs instant medelijden met de vrijwilliger die hier de hele dag moest staan voor en handjevol mensen die foldertjes uit het rek rukten. Mijn moeder kon nog wel een cache van de Herkenbosch-trail loggen, die ik dus al had. Helaas voor haar liep de route verder de andere kant op.

DSC01787

De route liep dwars door de Meinweg. Sommige stukken herkende ik (de uitkijktoren), maar andere plekken weer niet. Ook zag alles er toch heel anders uit in het zonnetje, dan in het sombere herfstweer van november. De temperatuur liep zelfs nog op tot 28 graden, dat hadden we ’s morgens in de trein niet verwacht. In de Meinweg zijn veel heidegebieden, maar helaas is de periode van bijna zes weken aaneengesloten tropische temperaturen met vrijwel geen regen funest geweest voor de heide. De voorspelling is dat de heide niet in bloei komt dit jaar. Veel heideplanten en ook andere begroeiing zagen er ronduit verbrand uit. Jammer hoor, het was vast nog mooier geweest als de heide in bloei had gestaan. Niet dat het nu niet mooi was, maar zulke extreme temperaturen horen niet zo lang aan te houden in Nederland.

DSC01788

Na een tijdje kwamen we de haarbalkoeien tegen. Je kon niet om ze heen, want ze stonden midden op het pad. Ze waren niet alleen, want ze liepen samen met enkele Galloways. Die vind ik ook leuk, maar Schotse Hooglanders zijn toch mijn favoriet. Ik ben dan ook een beetje jaloers op mijn broertje Joost en zijn vriendin, die net terug waren uit Schotland: zij zijn bij de roots van mijn lievelingskoeien geweest. Eén van de hooglanders had echt indrukwekkend grote horens. Ze bleven ook gewillig poseren voor foto’s.

 

Na een tijdje moesten we toch verder wandelen. We kwamen toen op bekend terrein uit: het “plateaupad” waar we in november gewandeld hadden voor de Grenslandtrail. Van de ene kant dus jammer dat we al die caches toen al gevonden hadden. Van de andere kant hadden we dan nu de helft van de trail gemist. En het was geen straf om hier nog eens terug te komen. We hielden even pauze om onze cookies op te eten. Helaas was er nergens een bankje, dus gingen we op een boomstronk zitten. Ook goed.

DSC01789

Daarna kwamen we dus in Duitsland uit. Op dit stuk van de route waren we nog nooit geweest. Duitsland ziet er toch anders uit dan Nederland. Meer verwaarloosd, een beetje zoals België, maar dan heuvelachtiger. En toch heeft het ook wel weer iets. Na een stukje door het boerenbuitengebied van Niederkrüchten en Elmpt, kwamen we uit in een bos. Hier was het veel groener dan op de rest van de route, het voelde aan alsof het hier nog wel recent geregend had.

DSC01804

En in dit bos zou een Duitse cache liggen, genaamd Fagus. Volgens de logjes moest je echter de boom in, dus het was nog maar de vraag of de boom beklimbaar zou zijn voor mij. Want mijn moeder gaat no way een boom in. Het pad naar de cache toe was al spannend en fantasy-achtig, een kronkelend, half overwoekerd pad het bos in. En daar was dan de Fagus. De cache bleek niet al te hoog te hangen en de boom was zelfs volgens de maatstaven van mijn moeder beklimbaar. Dus zo kon ik dan de boom in voor de 250ste Duitse cache van de Heideroosjes en kon ik eindelijk dat log schrijven. Mijn moeder legde het vast op foto. Daarna mocht ze mijn voet bevrijden, want die stond in een smalle spie tussen twee takken en mijn wandelschoen was helemaal klem komen te zitten. Dan is het toch wel fijn om met z’n tweeën te zijn, want ik weet niet hoe ik in mijn eentje mijn schoen/voet los had moeten krijgen… Ondanks dat, was ik helemaal happy met de 250ste Duitser voor de Heideroosjes.

DSC01807

We moesten nu kiezen of we eerst naar het hotel zouden lopen en daar gingen eten of dat we door zouden lopen naar het plaatsje Brüggen om daar wat te eten. Het werd het laatste. Brüggen kende ik ondertussen van foto’s, maar ik was er nog nooit geweest. Het bleek een leuk dorpje om doorheen te lopen. Veel oude gebouwen, een kasteel, een klooster. De winkels bleken zowaar open te zijn. Dat hadden we eigenlijk niet verwacht, op een zondag in dit best wel gelovige deel van Duitsland. Maar ja, die ruiken natuurlijk ook het geld van de toeristen.

 

We probeerden nog een stadsmulti in Brüggen te doen, die ons keurig langs alle highlights leidde, maar helaas hebben we de cache zelf niet gevonden en het lukte ons niet om onze fout te achterhalen. Dat was een beetje balen. We aten bij een Italiaans restaurant. Pizza. Erg lekkere pizza.

DSC01811

Daarna volgde dus de not-found van de multi en moesten we op weg naar het hotel, want we moesten voor 20 uur daar zijn. Onderweg probeerden we nog een traditional bij een boom. Het was maar een klein, smal boompje en veel verstopmogelijkheden waren er niet. Toch lukte het ons opnieuw niet om de cache te vinden. De takken van de boom bleken geniepige stekels te hebben. En aan de voet van de boom groeide een soort van stekelige, brandnetelachtige plant, waar ik accuut een allergische reactie van kreeg. De uitslag op mijn been sloeg vuurrood uit. Het jeukte behoorlijk.

DSC01818

Dus gaven we maar op en liepen verder naar het hotel, door een stadspark. Dit bleek ook gewoon de route van de NS-wandeling te zijn, dus dat scheelde alvast een paar kilometer voor de volgende dag. We hadden namelijk het plan opgevat om dan om te gaan lopen voor extra Duitse founds. Dat leek nu echt te gaan lukken.

Het hotel was niet zo groot en van een Duitse familie. De kamer was verder prima en we hadden zelfs een balkon waar we op konden zitten. Mijn moeder ging daar tevreden zitten, maar het was net 20 uur en ik was onrustig. Er lag nog een cache op ongeveer een kilometer afstand. Mijn voeten waren nog niet moe, dus ik wilde die nog gaan loggen. Mijn moeder wilde niet meer mee, maar vond het best als ik ging. De cache zou bij een kapel liggen. Ik liep er naartoe via een bos. Helaas voor mij bleek de plaatselijke jeugd daar een bijeenkomst te hebben met drank, chips en snoep. Ze zagen er niet bepaald uit alsof ze snel naar huis zouden gaan. Dus ik kon niet zoeken. Ik moest deze cache helaas laten gaan. Ik liep terug over het zandpad tussen de weilanden door en keek nog een paar keer achterom of ik die jeugd al zeg vertrekken, maar helaas. Jammer de bammer.

DSC01824

De rest van de avond brachten we door op het balkon. Het was heel rustig hier, in deze omgeving.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.

Lees volgende week hoe het verder gaat in het verslag van Meinweg, dag 2.