NS-wandeling Land van Ravenstein

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen. Deze wandeling liep ik in september 2019.

Land van Ravenstein

Deze zondag was de temperatuur een stuk gedaald (het was die week van de hitterecords van 2019), maar wel een lekkere wandeltemperatuur. Ik besloot eindelijk eens de NS-rondwandeling Ravenstein te gaan doen. Deze heeft een lengte van 16 kilometer. Ravenstein is in Noord-Brabant, dus het is voor mij niet zo’n heel lange treinreis. Ik ben al een paar keer eerder in Ravenstein geweest, waarvan die keer dat het het eindpunt was van een etappe van de Walk of Wisdom het meest memorabel is. Mijn moeder bleef het maar hebben over de “poort van Ravenstein”, maar het duurde zo lang voor die poort opdoemde, dat ik dacht dat het om een fata morgana ging.

Rustig

Het was een rustige wandeling. Het eerste stuk is een beetje saai, over lange, rechte landweggetjes. Je passeert ook nog een klein dorpje met een naambord dat bijna groter is dan het dorp: Deursen-Dennenburg. Maar het was wel lekker om even uit te waaien en ik liep in een flink tempo door. De route werd leuker toen ik door de uiterwaarden van de Maas mocht gaan lopen. Daar vond ik een cache, genaamd Zoek en vind! Ik had hem binnen een halve minuut gevonden, terwijl het volgens de omschrijving erg moeilijk moest zijn. Het zal de cache-ervaring wel zijn.

Prikkeldraad

Het struinpad door de uiterwaarden langs de Maas liep op een bepaald moment dood op prikkeldraad. Werd blijkbaar privaat terrein ofzo, er was ook een maisveld. Ik liep langs het maisveld terug naar de dijk. Helaas was daar geen uitgang. De keuze was een heel stuk terug lopen of onder het prikkeldraad door kruipen. Ik koos voor het laatste, maar het was niet echt prettig, ik kroop door de brandnetels en greep in de distels, dus lekker jeuk de rest van de dag. Ik wandelde over de dijk verder en zag in de verte nog de Branderode-runderen. Waarschijnlijk lag het aan deze koeien dat de struinroute afgesloten was, omdat de stier bij hen stond en die zou wandelaars aanvallen. Ik kon de stier eerlijk gezegd niet onderscheiden van de rest.

Stadscache Ravenstein

Ravenstein kwam in zicht, ik had behoorlijk snel gelopen voor mijn doen, dus er was nog tijd voor de stadscache van Ravenstein die al heel lang op mijn verlanglijstje stond. Helaas was de route echt heel vaag en had ik het gevoel dat ik op en neer bleef lopen. Ook waren de vragen op meerdere manieren te interpreteren en dat werkte niet lekker. De eindberekening was een heel lange som en kwam niet echt op een logisch punt uit, dus ik voelde de bui al hangen: ik kon de eindcache niet vinden. Ik vind het altijd vervelend om de eindcache van een multi niet te kunnen vinden, omdat je er vaak toch een stuk meer voor moet doen, dan voor een traditional. Jammer, maar helaas. Ik liep dus maar naar het station en stapte op de trein naar huis.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt.

Day Zero Project: Hoe gaat het? – Lekker weg in eigen land

En dan is er natuurlijk nog mijn Day Zero Project. Ondertussen ben ik twee jaar bezig – 1000 dagen zijn niet zomaar voorbij – maar het eindigt op 29 september 2019. Het grootste gedeelte van de tijd is dus ondertussen voorbij.

In 2017 en 2018 heb ik best wel wat doelen vervuld, zijn er nog veel doelen lopende en zijn er ook een paar doelen die niet meer gaan lukken.

Net als in 2017, heb ik in 2018 te weinig updates over mijn Day Zero Project geschreven. Daarom de komende weken per categorie een update over het hoe en wat. Daarnaast komen er de komende maanden nog enkele blogs naar aanleiding van vervulde doelen online.

Vandaag de categorie Lekker weg in eigen land

Deze categorie gaat over de doelen 59 t/m 68, tien doelen dus, waarvan ik er best wel wat vervuld heb of mee bezig ben geweest.

59. Prik blind een plaats op de kaart van Nederland en bezoek deze

60. Bezoek plaatsen in Nederland, waar je nog nooit geweest bent, die beginnen met de letters van je voornaam: MAARTJE. Deze moeten bereikbaar zijn per trein, uitzondering J (want geen stations in J-plaatsen)

61. Naar het witte dorpje Thorn in Limburg

62. Fietsen langs de Linge en/of kanoën op de Linge

63. Zomerfolkfestival in Groningen bezoeken

64. 3 kastelen bezoeken 

65. Iets bezoeken tijdens Open Monumenten Dag in september

66. 25 foto’s van stationsborden verzamelen, van plaatsen waar ik nog niet “eerder” ben geweest, Project Of All Places.

67. 10x naar een musical/theatervoorstelling/bioscoop/concert       

68. 10 musea bezoeken

Volbracht (groen)

Deze categorie gaat heel lekker, van de tien doelen heb ik er al zeven volbracht. Wellicht dat die laatste drie doelen ook nog gaan lukken, het zijn niet de meest moeilijke doelen, dus wie weet.

Doel 59: Ik prikte de plaats Doorn op de kaart en maakte een (gedwongen) wandeling naar Huize Doorn, wat ik vervolgens bezocht heb met mijn museumjaarkaart. Het verslag lees je hier.

Doel 60: Ik had al bijna alle letters van mijn naam gehad, alleen de T ontbrak nog. Dit werd in januari 2018 al opgelost, want toen ging ik naar Tiel. De blog over het behalen van dit doel, lees je hier.

Doel 66: Dit is – denk ik – het enige doel wat ik te laag heb ingezet. Ik had in 2017 al 25 stationsborden bij elkaar en in 2018 ben ik de 50 gepasseerd. Eigenlijk heb ik dit doel dus nu al twee keer vervuld. En ik zou het niet eens gek vinden als ik de 75 ook nog ga halen.

Doel 68: Vorig jaar zat ik al aan 9 bezochte musea en al in januari 2018 bezocht ik een tiende museum. Daarmee was dit doel vervuld. Ondertussen heb ik al weer veel meer musea bezocht, want je komt nog eens ergens met zo’n museumjaarkaart.

Nog niet volbracht

Tja, Thorn lijkt me nog steeds een mooi plaatsje om eens te bezichtigen. Helaas is er geen treinstation.

Fietsen langs de Linge is er ook nog niet van gekomen, net als kanoën op dezelfde rivier.

De Open Monumenten Dag viel dit jaar weer vervelend. Op zaterdag moet ik sowieso werken, dus dan kan ik geen monument meer bezoeken. En de zondag bracht ik met mijn family door in de Efteling. Heel leuk, maar het is geen monument. Overigens heb ik het plan wat ik al in 2017 voor Open Monumenten Dag had – het bezoeken van kasteel Doornenburg – wel uitgevoerd in 2018, maar dan op de Kastelendag, dat was in mei. Ik overweeg dus om het doel aan te passen naar “bezoek een kasteel op de Kastelendag” ;>)

 

 

NS-wandeling Meinweg, dag 1 (20)

Ik heb mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst…what the hell was I thinking when I wrote that…? Vandaar dus het cijfer achter de titel van deze blog. En hier is het dan: het verslag van NS-wandeling nummertje 20. Gelopen in augustus 2018. Daarmee is het doel dus vervuld, maar daar zal ik nog een aparte blog over schrijven.

Meinweg, dag 1

Grensoverschrijdende wandeling van ongeveer 20 kilometer van bushalte Meinweg in Herkenbosch (Nederland) naar het hotel in Niederkrüchten (Duitsland). De NS raadt overigens een ander hotel aan, in Brüggen zelf, maar dat zat al vol, dus heb ik een ander hotel uitgezocht. Dat bleek ook zowat op de route te zijn, dus prima.

 

Al zo lang als ik weet van het bestaan van de grensoverschrijdende tweedaagse NS-wandeling Meinweg, staat het heel hoog op mijn verlanglijstje om die te gaan lopen. Na een vakantie in deze omgeving, in november 2017, werd ik helemaal verliefd op Nationaal Park de Meinweg en wilde dus heel graag terug voor die NS-wandeling. Maar omdat er een hotelovernachting bij zit, in Duitsland, wilde ik niet alleen. Gelukkig was mijn moeder wel bereid om mee te gaan.

DSC01782

Het zou een bijzonder uitstapje worden, want ik hoopte twee van mijn lievelingsdoelen van mijn DZP-lijst te gaan vervullen. Namelijk de 20ste NS-wandeling en de 250ste Duitse cache. Vorig jaar, tijdens de vakantie in Limburg kwam ik namelijk 1 cache te kort voor die 250 caches bij de Oosterburen en dat vond ik toch een teleurstelling, omdat ik er tijdens die vakantieweek heel veel moeite voor had gedaan om dat getal te bereiken. Ik zou er precies genoeg hebben, maar de antwoorden op de vragen van een Duitse earthcache werden afgekeurd: mijn aardkundige Duits bleek niet zo goed te zijn, helaas.

 

We zaten al vroeg in de trein naar Roermond. Het weer was toen nog niet zo heel denderend, zelfs een beetje kil, dus de warme dranken, die we op station Eindhoven hadden gekocht, waren lekker. De American cookies, die we erbij kregen (het was een actie) bewaarden we voor later op de dag. In Roermond moesten we bijna een half uur wachten op de bus, dat was dus niet zo’n fijne aansluiting, maar je kunt niet alles hebben. De bus bracht ons naar bezoekerscentrum Meinweg in Herkenbosch.

DSC01785

Hier was ik vorig jaar ook al geweest (tijdens die vakantie), om de Herkenbosch-trail te lopen. Toen kwam ik op de fiets vanuit Reuver, wat een heel ander aanzicht was. Ik was toen ook niet in het bezoekerscentrum geweest. Helaas hadden we ons hier iets te veel van voorgesteld, met het mooie bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer op de Sallandse Heuvelrug in gedachten. Dit was een restaurant met een rekje met foldertjes en verkleurde ansichtkaarten. Ik had zelfs instant medelijden met de vrijwilliger die hier de hele dag moest staan voor en handjevol mensen die foldertjes uit het rek rukten. Mijn moeder kon nog wel een cache van de Herkenbosch-trail loggen, die ik dus al had. Helaas voor haar liep de route verder de andere kant op.

DSC01787

De route liep dwars door de Meinweg. Sommige stukken herkende ik (de uitkijktoren), maar andere plekken weer niet. Ook zag alles er toch heel anders uit in het zonnetje, dan in het sombere herfstweer van november. De temperatuur liep zelfs nog op tot 28 graden, dat hadden we ’s morgens in de trein niet verwacht. In de Meinweg zijn veel heidegebieden, maar helaas is de periode van bijna zes weken aaneengesloten tropische temperaturen met vrijwel geen regen funest geweest voor de heide. De voorspelling is dat de heide niet in bloei komt dit jaar. Veel heideplanten en ook andere begroeiing zagen er ronduit verbrand uit. Jammer hoor, het was vast nog mooier geweest als de heide in bloei had gestaan. Niet dat het nu niet mooi was, maar zulke extreme temperaturen horen niet zo lang aan te houden in Nederland.

DSC01788

Na een tijdje kwamen we de haarbalkoeien tegen. Je kon niet om ze heen, want ze stonden midden op het pad. Ze waren niet alleen, want ze liepen samen met enkele Galloways. Die vind ik ook leuk, maar Schotse Hooglanders zijn toch mijn favoriet. Ik ben dan ook een beetje jaloers op mijn broertje Joost en zijn vriendin, die net terug waren uit Schotland: zij zijn bij de roots van mijn lievelingskoeien geweest. Eén van de hooglanders had echt indrukwekkend grote horens. Ze bleven ook gewillig poseren voor foto’s.

 

Na een tijdje moesten we toch verder wandelen. We kwamen toen op bekend terrein uit: het “plateaupad” waar we in november gewandeld hadden voor de Grenslandtrail. Van de ene kant dus jammer dat we al die caches toen al gevonden hadden. Van de andere kant hadden we dan nu de helft van de trail gemist. En het was geen straf om hier nog eens terug te komen. We hielden even pauze om onze cookies op te eten. Helaas was er nergens een bankje, dus gingen we op een boomstronk zitten. Ook goed.

DSC01789

Daarna kwamen we dus in Duitsland uit. Op dit stuk van de route waren we nog nooit geweest. Duitsland ziet er toch anders uit dan Nederland. Meer verwaarloosd, een beetje zoals België, maar dan heuvelachtiger. En toch heeft het ook wel weer iets. Na een stukje door het boerenbuitengebied van Niederkrüchten en Elmpt, kwamen we uit in een bos. Hier was het veel groener dan op de rest van de route, het voelde aan alsof het hier nog wel recent geregend had.

DSC01804

En in dit bos zou een Duitse cache liggen, genaamd Fagus. Volgens de logjes moest je echter de boom in, dus het was nog maar de vraag of de boom beklimbaar zou zijn voor mij. Want mijn moeder gaat no way een boom in. Het pad naar de cache toe was al spannend en fantasy-achtig, een kronkelend, half overwoekerd pad het bos in. En daar was dan de Fagus. De cache bleek niet al te hoog te hangen en de boom was zelfs volgens de maatstaven van mijn moeder beklimbaar. Dus zo kon ik dan de boom in voor de 250ste Duitse cache van de Heideroosjes en kon ik eindelijk dat log schrijven. Mijn moeder legde het vast op foto. Daarna mocht ze mijn voet bevrijden, want die stond in een smalle spie tussen twee takken en mijn wandelschoen was helemaal klem komen te zitten. Dan is het toch wel fijn om met z’n tweeën te zijn, want ik weet niet hoe ik in mijn eentje mijn schoen/voet los had moeten krijgen… Ondanks dat, was ik helemaal happy met de 250ste Duitser voor de Heideroosjes.

DSC01807

We moesten nu kiezen of we eerst naar het hotel zouden lopen en daar gingen eten of dat we door zouden lopen naar het plaatsje Brüggen om daar wat te eten. Het werd het laatste. Brüggen kende ik ondertussen van foto’s, maar ik was er nog nooit geweest. Het bleek een leuk dorpje om doorheen te lopen. Veel oude gebouwen, een kasteel, een klooster. De winkels bleken zowaar open te zijn. Dat hadden we eigenlijk niet verwacht, op een zondag in dit best wel gelovige deel van Duitsland. Maar ja, die ruiken natuurlijk ook het geld van de toeristen.

 

We probeerden nog een stadsmulti in Brüggen te doen, die ons keurig langs alle highlights leidde, maar helaas hebben we de cache zelf niet gevonden en het lukte ons niet om onze fout te achterhalen. Dat was een beetje balen. We aten bij een Italiaans restaurant. Pizza. Erg lekkere pizza.

DSC01811

Daarna volgde dus de not-found van de multi en moesten we op weg naar het hotel, want we moesten voor 20 uur daar zijn. Onderweg probeerden we nog een traditional bij een boom. Het was maar een klein, smal boompje en veel verstopmogelijkheden waren er niet. Toch lukte het ons opnieuw niet om de cache te vinden. De takken van de boom bleken geniepige stekels te hebben. En aan de voet van de boom groeide een soort van stekelige, brandnetelachtige plant, waar ik accuut een allergische reactie van kreeg. De uitslag op mijn been sloeg vuurrood uit. Het jeukte behoorlijk.

DSC01818

Dus gaven we maar op en liepen verder naar het hotel, door een stadspark. Dit bleek ook gewoon de route van de NS-wandeling te zijn, dus dat scheelde alvast een paar kilometer voor de volgende dag. We hadden namelijk het plan opgevat om dan om te gaan lopen voor extra Duitse founds. Dat leek nu echt te gaan lukken.

Het hotel was niet zo groot en van een Duitse familie. De kamer was verder prima en we hadden zelfs een balkon waar we op konden zitten. Mijn moeder ging daar tevreden zitten, maar het was net 20 uur en ik was onrustig. Er lag nog een cache op ongeveer een kilometer afstand. Mijn voeten waren nog niet moe, dus ik wilde die nog gaan loggen. Mijn moeder wilde niet meer mee, maar vond het best als ik ging. De cache zou bij een kapel liggen. Ik liep er naartoe via een bos. Helaas voor mij bleek de plaatselijke jeugd daar een bijeenkomst te hebben met drank, chips en snoep. Ze zagen er niet bepaald uit alsof ze snel naar huis zouden gaan. Dus ik kon niet zoeken. Ik moest deze cache helaas laten gaan. Ik liep terug over het zandpad tussen de weilanden door en keek nog een paar keer achterom of ik die jeugd al zeg vertrekken, maar helaas. Jammer de bammer.

DSC01824

De rest van de avond brachten we door op het balkon. Het was heel rustig hier, in deze omgeving.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.

Lees volgende week hoe het verder gaat in het verslag van Meinweg, dag 2.

 

NS-wandeling IJsselvallei, dag 2 (16)

Ik heb mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst…what the hell was I thinking when I wrote that…? Vandaar dus het cijfer achter de titel van deze blog. Dit is de zestiende wandeling voor mijn DZP. Deze wandeling vond plaats in juli 2018.

Opmerking: ik schijn er in geslaagd te zijn om alle foto’s die ik in de tweede helft van juli heb gemaakt kwijt te raken. Vermoedelijk heb ik ze gewist van mijn camera, zonder ze naar mijn laptop te kopiëren. Dus geen foto’s bij dit blog.

IJsselvallei, dag 2

14 kilometer van station Deventer naar station Olst. Helaas zaten er verschillende fouten in mijn gpx-track, waardoor ik een paar keer verkeerd gelopen ben.

Vorig jaar wandelde ik al het eerste traject van deze wandeling van Zutphen naar Deventer, IJsselvallei, dag 1.

Ik had mezelf als zomerdoel gesteld dat ik minstens 10 DZP-doelen wilde vervullen voor september. En het bereiken van 20 gelopen NS-wandeling scoorde daarbij heel hoog. Vandaag besloot ik te gaan voor de tweede dag van de NS-wandeling IJsselvallei. Vorig jaar liep ik al de eerste etappe: van Zutphen naar Deventer. Vandaag liep ik van Deventer naar Olst. Het is best een lange treinreis, maar het voordeel is dat de trein in 1x doorrijdt van Tilburg naar Deventer, dus ik hoefde maar 1x over te stappen. Ook had ik een upgrade om eerste klas te mogen zitten (reclame van de NS moeten bezorgen heeft zo zijn voordelen, ik had plenty-off van die kaartjes), dus ik zat daar best wel relaxt een boek te lezen.

In mei ben ik nog in Deventer geweest, dus ik herkende wel het één en ander op de route van het station naar de rivier de IJssel. Op zondagochtend is de stad trouwens uitgestorven: alle winkels zijn gesloten en er waren ook niet zo heel veel mensen. Gelukkig kwam ik vandaag ook niet voor de stad (die heb ik in mei al ruimschoots bewonderd), maar voor de wandeling. Vrij snel bereikte ik de rivier en de route liep dus een heel stuk over een stoep langs de rivier.

Op deze tweede etappe bleken een stuk meer caches te scoren te zijn, dan tijdens de eerste etappe, toen ik slechts 1 found had. Nu vond ik mijn eerste cache al bij de jachthaven van Deventer. Even wachten tot de auto’s weg waren (het was heel mooi weer en zondag, dus stervensdruk bij die haven) en even de cache uit de rand van het bordje wippen. Iets verderop vond ik onze 8700ste cache: bij een boom bij het IJsselstadion. Blijkbaar hoorde deze cache ook nog bij de DCGeopoly-serie, waar we in mei ook al een cache van vonden. Of we de serie ooit nog compleet gaan krijgen, betwijfel ik, maar stiekem vind ik het altijd wel leuk om iets van een serie te vinden, waar ik al eerder iets van gevonden heb. Om Zicht op de IJssel te kunnen loggen, moest ik een klein stukje omlopen, via de weg, in plaats van al het zandpad de uiterwaarden in te pakken. Maar ik vond dat deze cache wel een zeer toepasselijke naam had, dus wilde hem graag toevoegen aan het lijstje. Hij was nog grappig verstopt ook: in een omgebouwd paaltje.

Daarna moest ik volgens de gpx-route de uiterwaarden in. In het begin was er inderdaad nog een pad, maar dat liep op een bepaald moment dood en toen had ik om moeten draaien, maar ik ben doorgelopen en verdwaalde totaal, ondanks de gps met kaart in mijn hand. De gpx-route was blijkbaar verouderd en er lagen overal plassen water in die uiterwaarden, dus ik liep daar de hele tijd op vast. Ik had niet echt het idee dat ik hier mocht komen. Ik verdwaalde dus dankzij mijn gps, maar vond evengoed ook weer de weg terug dankzij de gps, want uiteindelijk bereikte ik de verharde weg op de dijk die langs de uiterwaarden liep. Daar kwam ik inderdaad een verbodsbord tegen, waar ik al bang voor was. Ik hoopte maar dat niemand gezien had dat ik een stukje door het kennelijk verboden gebied had gelopen. Geen idee hoe hoog die boetes zijn, maar het artikelnummer wordt ironisch genoeg vaak gevraagd bij multi-caches.

Ik snel verder, ver van de uiterwaarden vandaan, nu over het fietspad, dus dat mag gewoon.
Vantevoren had ik al gezien dat de route diverse caches van de IJssellinie-serie zou passeren. Bij de eerste aangekomen, die lag nog aan dat fietspad, voelde ik me iets rustiger worden. Ik ging nu een landgoed op en pakte de gpx-route weer op. Hier waren meer wandelaars, dus het was duidelijk wandelgebied en geen verboden gebied. Eigenlijk had ik verwacht dat de route – net als etappe 1 – helemaal langs de rivier de IJssel zou lopen, maar dat was dus helemaal niet. Het was eigenlijk best een fijne route, een beetje slingerend door bossen heen, over een landgoed dus en later tussen wat boerderijen door. Onderweg vond ik diverse caches van de IJssellinie-serie.

Je kon deze dag ook in de bunkers kijken, maar daar had ik geen tijd voor, want ik had met mijn verboden struintocht behoorlijk veel tijd verloren. Wie weet ga ik ooit nog eens terug om de IJssellinie-serie af te maken en zo’n bunker te bezoeken. Lijkt me best een keertje interessant, want er liggen hele bouwwerken onder de grond daar. Ik vond zelfs een multi van de serie. Offset natuurlijk, maar toch een leuke aanvulling voor de lijst. Eentje van de serie kon ik niet vinden, dus dat werd een not-found.

Ik verliet nu het gebied waar de serie lag en kwam in het buitengebied van Olst. Hier vond ik nog een cache bij de Vistrap. Deze lag er open en bloot bij, volgens mij was de magneet er af gevallen. Dus heb hem maar iets veiliger verstopt, zodat hij niet in het water kon rollen. Hierna liep ik regelrecht het centrum van Olst binnen. Je kon hier nog een serie doen: de drie hogen van Olst. Twee daarvan lag praktisch op de route. Helaas bleek de cache bij de kerk geript te zijn. Ik kwam nu eerst bij het station van Olst – mijn eindbestemming. De trein kwam echter pas over 20 minuten, dus ik had nog mooi tijd om de cache bij de Olba-schoorsteen te loggen. Jammer dat dit een erfenis was van een voormalig slachtbedrijf. Maar goed, je kunt niet altijd ethisch zijn.

Ik liep terug naar het station van Olst en maakte nog mijn stationsbordje-foto (die ik dus per ongeluk gewist heb met alle andere foto’s van deze dag). Met Olst heb ik alle stations van het traject Roosendaal – Zwolle compleet (kan ze ook uit mijn hoofd opdreunen: Roosendaal – Etten-Leur – Breda – Tilburg – Den Bosch – Oss – Nijmegen – Arnhem – Dieren – Zutphen – Deventer – Olst – Wijhe – Zwolle). De trein kwam trouwens keurig op tijd en ik kwam zonder problemen thuis op een redelijke tijd. Met 11 gevonden caches was ik zeer tevreden over de geocaching-rating. Maar ja, dat gedoe met het verboden struingebied was dan weer wel vervelend. Dus ik hield toch een beetje een gemengd gevoel over aan deze NS-wandeling.

 

 

NS-wandeling Holterberg (15)

Ik heb mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst…what the hell was I thinking when I wrote that…? Vandaar dus het cijfer achter de titel van deze blog. Dit is de vijftiende wandeling voor mijn DZP. Deze wandeling vond plaats in mei 2018.

Holterberg

14 kilometer van station Nijverdal naar station Holten. Het is de eerste keer in deze serie DZP-NS-wandelingen dat ik niet alleen was, maar een wandelmaatje had, want ik wandelde dit keer samen met mijn moeder. We breidden de route iets uit door langs het Canadian War Cemetery te wandelen.

 

 

 

Mijn moeder en ik verbleven op een vakantiepark bij Holten, een plaatsje in Overijssel, wat aan de voet van de Sallandse Heuvelrug ligt. Ik stond letterlijk te trappelen van ongeduld, omdat ik zo graag de NS-wandeling Sallandse Heuvelrug wilde lopen: van Nijverdal naar Holten. Hier zaten namelijk een heleboel ingrediënten in waar ik enthousiast van werd. Een nieuw stationsbord (Nijverdal) voor mijn Day Zero Project (Holten was eerder die week ook nieuw) en een nieuwe NS-wandeling, ook voor DZP. We zouden het bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer passeren. Vermoedelijk zouden er paddo’s zijn (voor waymarking). Vlakbij station Nijverdal was de laatste webcamcache van Nederland die de Heideroosjes nog moesten. Er was een earthcache op de route. En dan nog de Sallandse Heuvelrug zelf, een Nationaal Park waar ik nog nooit geweest was, maar wat de belofte in zich had om heel mooi te zijn.

DSC01005

We fietsten vanaf het vakantiepark naar station Holten en lieten de fietsen daar achter. De treinreis vanaf Holten duurde stiekem nog bijna drie kwartier, omdat je in een driehoek om het natuurgebied heen treint. Met een overstap van 2 minuten in Wierden, waar een hele mensenmassa tegelijk door een tunnel naar het andere perron moest rennen en moest overchecken naar een andere vervoerder: Blauwnet. We haalden het. Mijn eerste reisje met Blauwnet ooit. De trein zat overvol, maar na een kwartiertje konden wij er al weer uit in Nijverdal. Foto van het stationsbordje gemaakt. Mijn moeder heel serieus: moeten we kijken hoe laat de trein terug gaat? Ehm mam, we gaan NS-wandelen, het is het idee dat we terug lopen naar Holten. Wel grappig, dat dat er zo ingebakken zit als je regelmatig met de trein reist.

 

 

Ik zette Smaug (mijn gps) aan en de webcamcache bleek echt maar 150 meter van het station af te liggen. Ik had van tevoren goed uitgezocht waar je moest staan en gekeken of de webcam werkte. Die werkte heel goed in verhouding tot enkele andere webcams die ik eerder heb geprobeerd. Het lukte zelfs prima om foto’s te maken met de iPhone van mijn moeder (yup, mijn moeder heeft een hippere telefoon dan ik, want mij interesseert dat niet zo). Dat kwam goed uit, want nu hoefden we niemand om hulp te vragen. Tenslotte was het voor de meeste mensen gewoon een doordeweekse werkdag. We dachten dat we de camera zelfs zagen hangen in de kerktoren. Ik was dus meteen al in een stralende stemming en heb mijn moeder nog wel 10x gemeld dat de Heideroosjes nu alle vijf de actieve webcam-caches in Nederland hebben gelogd. Als je nagaat dat die in Nijverdal, Haarlem, Amsterdam, Sittard en op Terschelling zitten en allemaal bereikt zijn met het openbaar vervoer, dan is het best een prestatie om trots op te zijn.

DSC00984

We vervolgden de route door Nijverdal. Het VVV was hier, net als in Oisterwijk, gevestigd bij de bibliotheek. Terwijl mijn moeder naar het toilet ging, kocht ik het routeboekje van de Sallandse Zandloper, een wandeling die mij toch ook blijft intrigeren. Daarna maakten we een kleine omweg om een cache van de serie Kriskras door Nijverdal te loggen. Die lag bij een oude molen. Het bleef deze vakantie de enige cache van deze serie. We verlieten het centrum en liepen door een woonwijk naar de rand van de Sallandse Heuvelrug.

DSC00988

Volgens de beschrijving zou er best wat hoogteverschil in de route zitten en we mochten inderdaad meteen een heuvel op. Te voet was het echter allemaal best te doen, ik vind stijgen op de fiets altijd veel erger (en zou dat later deze week nog een paar keer gaan ervaren). Al wandelend ging het heel geleidelijk en we waren pas net gestart, dus de voeten hadden er nog zin in. Daarnaast vonden we de omgeving meteen al mooi. Al vrij snel kwamen we aan bij het Bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer. Dat was heel erg groot, met een winkel en een restaurant en een kleine tentoonstelling. Ook was er een sterrenwacht bij, maar die was niet open. Mijn moeder had al wel weer trek in koffie, maar ik had nog geen dorst (ik drink trouwens ook nooit koffie, want ik houd niet van de smaak). Dus ik bekeek de tentoonstelling, terwijl zij koffie dronk. Daarna nog een tijdje in de grote winkel rondgekeken.

DSC00990

We verlieten het bezoekerscentrum om onze wandeling te vervolgen. Rondom het centrum was het superdruk met mensen, maar verderop was het veel rustiger. Eigenlijk net zoals in Oisterwijk, grapten we tegen elkaar, daar zijn de meeste recreanten ook gegroepeerd in een straal van een kilometer rondom de horeca-gelegenheden. Het uitzicht bij de earthcache was overweldigend mooi. As far as my eyes can see. En leuk was dat je de antwoorden op de vragen direct kon mailen en ook automatisch antwoord kreeg dat het goed was. Vond mijn moeder ook heel fijn, want die heeft er een hekel aan dat de helft van de makers niet antwoorden als je je vragen in stuurt. We genoten een tijdje van het uitzicht en wandelden weer verder.

DSC00996

De wandeling was echt heel mooi, overal prachtige uitzichten over heide en bossen. Soms heel kleine, kronkelige paadjes. Weinig andere wandelaars. En lekker weer, de jassen konden na een tijdje uit. Deze NS-wandeling loopt voor een groot gedeelte gelijk met een etappe van het Pieterpad. Dat staat echt nog op mijn wishlist: het Pieterpad lopen. Mijn moeder zou dat ook nog wel willen, maar ik denk dat ze pas meegaat als ik het helemaal gepland heb, met overnachtingen en vervoer en alles, haha. We vonden wel een cache die naar het Pieterpad vernoemd was. Die lag gewoon weggesmeten in de bosjes langs het pad, maar mijn moeder vond hem wel. Logrolletje zag er overigens best wel netjes uit, dus vreemde locatie, maar blijkbaar wordt hij wel onderhouden.

DSC00998

We wandelden een hele tijd verder door de prachtige omgeving zonder geocaches op onze route. We waren alweer in de buurt van Holten, toen we besloten om een omweg te maken langs het Canadian War Cemetery Holten. We waren hier namelijk best nieuwsgierig naar en het is ook wel toepasselijk in deze week (eerste week van mei) van dodenherdenking en bevrijding. En er lag ook een cache bij de begraafplaats. Een keurige, respectvolle cache. De begraafplaats is best indrukwekkend. Het ligt er heel erg keurig bij en heeft iets vredigs, ondanks dat er natuurlijk veel verdriet schuil gaat achter de namen op de graven. Bijna allemaal Canadezen, onder de 30 jaar, die een halve wereld van hun thuisland, hun jonge leven gaven om een wildvreemd land te bevrijden.

 

Ik – de atheïst – moest wel een beetje snuiven bij veel goddelijke grafschriften. “Gesneuveld voor god, volk en vaderland”. Yeah right, kan me niet voorstellen dat wat voor god dan ook WOII gewild heeft. Uiteindelijk vond ik een grafschrift dat ik wel mooi vond en wat uiteindelijk bij mijn 4 mei-foto op instagram kwam: Only those who have loved and lost, can understand war’s bitter cost. Er was dit jaar wederom een hele discussie of die twee minuten stil nog wel nodig zijn. Persoonlijk vind ik van wel. Wat zijn nou twee minuten op een jaar? En mogen er in mijn Brabantse (katholieke) familie (katholiek Brabant kwam redelijk ongeschonden de oorlog door) geen “spannende” oorlogsverhalen zijn, ik heb genoeg indrukwekkende boeken over de oorlog gelezen. En ik vind het heel wat waard om in een vrije land te leven en alles te kunnen doen en laten wat ik maar wil. Al is het maar de vrijheid om ongekrenkt over de Sallandse Heuvelrug te kunnen wandelen en gratis gebruik te mogen maken van dure satellieten in de ruimte om te kunnen geocachen en waymarken. En voor die vrijheid wil ik graag twee minuten stil zijn.

We vonden de cache, die lag niet tussen de graven, maar in het parkje aan de voorkant van het kerkhof. Daarna verlieten we de plek weer. Het was er trouwens behoorlijk druk met bezoekers, er waren mensen van alle leeftijden. Het leeft gelukkig dus nog wel bij de mensen. Het was natuurlijk ook wel precies de eerste mei-week.

DSC01000

Wij wandelden terug naar de NS-route en zochten een terras op. Dat was Buitengewoon Holten en daar hebben we uiteindelijk geloof ik 3x gezeten tijdens deze week, het werd dus onze stamkroeg. Ik raakte deze week ook totaal verslaafd aan ice tea green. Een paar jaar geleden moest ik er niets van hebben, wilde ik alleen “echte ice tea”. Maar tegenwoordig ben ik helemaal weg van groene thee en van ice tea green. Smaken kunnen veranderen. Het was best even lekker om wat anders dan water te drinken en een broodje te eten. Vlakbij het eetcafé lag een cache van de mei-serie. De mei-serie ligt rondom Holten. Elke meidag van 2014 kwam er een cache online. Dus het was best toepasselijk dat wij ze nu ook in mei logden. Helaas was de serie niet al te best onderhouden, er waren dus ook veel caches offline. Maar deze, bij het TOP-punt was er wel.

DSC01001

De NS-wandeling liep verder langs het Wereldtijdpad. Dit pad ligt in de omgeving van Holten en is geplaatst rondom de eeuwwisseling. Van elk jaar van onze jaartelling is er een paaltje met informatie/highlights uit dat jaar geplaatst. Aan het paaltje zit een blokje en dan heb je een zijde met wereldnieuws, landelijk nieuws en regionaal nieuws. Best wel een gaaf project, maar het is zoveel informatie, dat je niet alle paaltjes gaat lezen, want het zijn er dus ruim 2000. Toevallig passeerden we deze dag de recente tijd, dus konden we onze eigen geboortejaren lezen. Er was ook een cache geplaatst die Wereldtijdpad heette, niet zo ver van mijn geboortejaar af. We vonden deze cache ook. Station Holten was ondertussen al in zicht en daarmee kwam er een einde aan deze mooie NS-wandeling.

DSC01008

Met waymarking kwam het ook goed vandaag, want het stikt van de paddo’s op de Sallandse Heuvelrug en omstreken. Alleen was ik zo stom om alle coördinaten te wissen in mijn gps, dus nu kan ik er nog niets mee doen…

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt, tijdens het lopen van de NS-wandeling Holterberg. Alleen de foto waar ik zelf op sta is gemaakt door mijn moeder.

 

Day Zero Project: Done: Doel #60

Doel #60 op mijn Day Zero Project-lijst is er eentje uit de categorie “Lekker weg in eigen land”. De bedoeling was dat ik plaatsen zou bezoeken die beginnen met de letters van mijn voornaam: MAARTJE. Per trein, dus die plaatsen moesten wel een station hebben. Omdat er in heel Nederland geen stations zijn in plaatsen waarvan de naam met een J begint, viel die letter af. Ter compensatie heb ik een extra A en een extra E gescoord ;>)

Die beide extra letters komen ook voor in mijn achternaam, dus misschien krijg ik die ook nog wel compleet binnen de looptijd van mijn DZP.

Ik besefte later pas dat dit doel natuurlijk deels overlapt met doel #66: Of all placesmaar ik heb ze nu beiden vervuld, dus het maakt niet heel veel uit.

Bewijslast

De M van Maarn:

DSC09446

De A van Alkmaar, Amersfoort en Apeldoorn:

De R van Roermond:

DSC00472

De T van Tiel:

Tiel

De E van Echt en Etten-Leur:

Alle foto’s zijn natuurlijk door mij zelf gemaakt.

Day Zero Project: Done: Doel #66

Doel #66 op mijn Day Zero Project-lijst is het verzamelen van 25 foto’s van stationsborden in plaatsen waar ik nog nooit “eerder” was geweest. Ik bedoelde daarmee dat ik er al wel eerder gestopt mocht zijn onderweg naar andere plaatsen, maar ik mocht er nog nooit eerder in- of uitgestapt zijn.

DSC04761_LI (13)

Omdat ik behoorlijk vaak met de trein reis en dus al in veel plaatsen geweest ben, dacht ik dat dit doel langer zou gaan duren, maar binnen acht maanden had ik de benodigde 25 borden bij elkaar verzameld. Er zijn zoveel stations in echte of all places-locaties in Nederland.

Er moet gezegd worden dat de NS-wandelingen enorm hebben geholpen. Dat is natuurlijk ook een doel op de lijst (doel #27), dus zo kon ik steeds mooi aan meerdere doelen tegelijkertijd werken.

Dit zijn ze dus geworden: mijn 25 “nieuwe” stationsborden:

Ik zal nog kort beschrijven wat ik in al deze plaatsen heb uitgespookt:

  1. Alkmaar: Geocachingwandeling, in het bijzonder om virtuele caches te loggen.
  2. Amersfoort: Eindpunt van de NS-wandeling Heiligenbergerbeek
  3. Apeldoorn: Stadsbezoek
  4. Culemborg: Eindpunt van de NS-wandeling Waterlinie Culemborg
  5. Deventer: Eindpunt van de NS-wandeling IJsselvallei (dag 1)
  6. Etten-Leur: Geocachingtrail per OV-fiets
  7. Gorinchem: 2x met fiets en al om te geocachen in de Biesbosch
  8. Groningen: Om het Zomerfolkfestival te bezoeken
  9. Haarlem: Stads- en museumbezoek (Teylers Museum)
  10. Harderwijk: Eindpunt van de NS-wandeling Hierdense Poort
  11. Heino: Eindpunt van de NS-wandeling Nijenhuis
  12. Hoensbroek: Bezoek aan Kasteel Hoensbroek
  13. Maarn: Eindpunt van de NS-wandeling Utrechtse Heuvelrug
  14. Naarden-Bussum: Stagegesprek
  15. Nunspeet: Startpunt van de NS-wandeling Hierdense Poort
  16. Nuth: Eindpunt na wandeling bezoek Kasteel Hoensbroek
  17. Oosterbeek: Startpunt van de NS-wandeling Hemelse Berg
  18. Putten: Vakantie op de Veluwe per trein
  19. Sittard: Eindpunt van de NS-wandeling Limburgs Plateau
  20. Spaubeek: Startpunt van de NS-wandeling Limburgs Plateau
  21. Utrecht Leidsche Rijn: Tentoonstellingsbezoek (Harry Potter Exhibition)
  22. Voorschoten: Eindpunt van de NS-wandeling De Horsten
  23. Weesp: Bezoek aan het Muiderslot
  24. Wijhe: Startpunt van de NS-wandeling Nijenhuis
  25. Zutphen: Startpunt van de NS-wandeling IJsselvallei (dag 1)

Als het zo doorgaat, dan haal ik dit doel misschien nog wel een keer extra voor het einde van de looptijd van mijn DZP-project 🙂

Alle foto’s van de stationsborden zijn natuurlijk door mij zelf gemaakt.

 

Weekend Vrij: oktober

Sinds eind juni 2016 heb ik een Weekend Vrij abonnement. Vrij reizen in het weekend en op feestdagen. Het weekend van de NS begint al op vrijdag om 18.30 uur, dus ook de reizen op vrijdagvond tellen mee. De rest van de week krijg ik 40% korting buiten de spitsuren, net als bij het Voordeelurenabonnement, wat ik eerst had. Het Weekend Vrij abonnement kost 32 euro per maand. Ik ga een jaar lang bijhouden hoeveel besparing me het heeft opgeleverd.

Mijn reishistorie van oktober is maar heel kort. Ik reisde maar 4x met de trein. Dit vooral omdat ik slechts 1 dag naar school ben geweest deze maand. Iets met ziek zijn, “herfstvakantie” en dwars door mijn wekker heen slapen. Waar reisde ik zoal heen?

Nieuw Vennep is de mooiste aanwinst voor de collectie stationsborden. Echt weer zo’n of all places naam. Ik was hier ook nog nooit geweest en ik kan je vertellen: het is echt een uithoek van het land. (Waarschijnlijk vinden de mensen uit Nieuw Vennep en omstreken Oisterwijk een uithoek, maar goed).

Die vogel op het bord van Amsterdam Muiderpoort is wel een leuke toevalstreffer.

De gratis reizen:

1x Amsterdam Centraal – Oisterwijk, besparing van 10,70 euro

1x retour Oisterwijk – Leiden, besparing van 22,80 euro

1x Tilburg – Nieuw Vennep, besparing van 11,80 euro

1x Utrecht – Oisterwijk, besparing van 7,50 euro


Totaal is dat dan 52,80 euro – 32 euro abonnementskosten = 20,80 euro besparing. Is toch weer wat.

Wat de NS wel aan mij verdiende (dit is wel allemaal met 40% korting):

1x Oisterwijk – Amsterdam Amstel, 10,30 euro

1x retour Oisterwijk – Amsterdam Muiderpoort, 20,80 euro


Dat is dan 31,10 euro. Als het goed is, krijg ik de onderste reis nog terug als reiskostenvergoeding.

Verder verkocht ik nog twee kortingkaartjes (voor het weekend), die ik al had gekocht voor ik dit abonnement aanschafte.

Wel maakte ik nog kosten voor de bus.

Deze maand was Weekend Vrij dus weer opnieuw voordeliger dan Voordeeluren. Ik merk wel dat ik nu expres een verre treinreis ga maken op zondag. Zoals naar Leiden (wat overigens in combinatie met mijn museumjaarkaart helemaal een gratis dagje werd).

Ook heb ik deze maand een enquete voor de NS ingevuld over reizen met de OV-chipkaart. Ik ergerde me aan de vraagstelling over poortjes op het station en kreeg daar bijna slaande over met een huisgenoot, die zelden met de trein reist. Tja, tot zover mijn ervaringen met het OV afgelopen maand.

 

 

 

Of all places: Oisterwijk

Ik woon dus in Oisterwijk, een dorp in Noord-Brabant. Al mijn hele leven, op 2 jaar in Hilvarenbeek na. Je spreekt het overigens uit als OOSTerwijk, iets wat mensen die niet uit deze regio komen, vaak niet weten. Dat is vaak hilarisch in de trein, dan roepen ze om: “Het volgende station is OISTerwijk.” En dat dan de hele coupé vol Oisterwijkers verzucht: “OOSTerwijk.”

Een paar jaar geleden, zocht ik al eens uit waarom het nou eigenlijk zo geschreven wordt, na het vinden van een cache bij een oude grenspaal in het bos:

Midden in het bos stond een oude grenspaal. Waarop Oisterwijk nog als Oosterwyk werd geschreven. Die twee “oo’s” vind ik eigenlijk logischer. Maar het is nou eenmaal Oisterwijk, Oirschot, Helvoirt, Cromvoirt en Goirle. Geen idee waarom. Aanvulling: Omdat het vraagstuk van de “oi” me al een tijdje bezig houdt heb ik het ingevoerd op google en ik kreeg zowaar een antwoord en wel dit op de site van Onze Taal: “Volgens het Woordenboek der Nederlandsche Taal (WNT) is de spelling oirbaar een overblijfsel uit de Middeleeuwen, toen in sommige gebieden de oo ook wel als oi werd geschreven, vooral als er een r volgde. Deze oi treffen we nu nog aan in enkele Zuid-Nederlandse plaatsnamen, zoals Helvoirt, Oirschot, Oisterwijk en Goirle.” Wat bij mij dan weer accuut de vraag oproept waarom Oisterwijk in dit lijstje voorkomt, na de “oi” in de plaatsnaam volgt immers niet de letter “r”, maar de “s”. En die paal op de Stille Wille zou ook Middeleeuws zijn en daar word de plaatsnaam wel met twee “oo’s” geschreven. Iemand hier een verklaring voor?

Na nog wat surfen over de site van Onze Taal vind ik ook nog dit stukje, wat het meer verklaarbaar maakt: “De i in de combinatie oi is het restant van een vroegere spelling; hij diende in het Middelnederlands om aan te duiden dat de voorafgaande klinker (in dit geval de o) verlengd moest worden.”

————–

Er bestaat ook nog een dorpje dat echt Oosterwijk ligt, dat ligt ten westen van Leerdam en is hier dus niet eens zo heel ver vandaan.

Oisterwijk heet zo, omdat het ten oosten van Tilburg ligt. De gemeente bestaat uit Oisterwijk, Moergestel en het buurtschap Heukelom. De meeste inwoners zijn er buitengewoon trots op, dat Oisterwijk in 1212 stadsrechten heeft gekregen van hertog Hendrik I van Brabant. Dat is in 2012 dan ook uitgebreid gevierd, met de Oisterwijk 800 feesten.

Verder staat Oisterwijk natuurlijk bekend om de Oisterwijkse bossen- en vennen en het heidegebied de Kampina. Ik zeg altijd dat je hier zo’n beetje tot in het oneindige kan wandelen en fietsen en dat is ook echt zo.

DSC06207

Foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.

 

 

Of all places: Eijsden

Het is ondertussen wel duidelijk geworden dat ik vaak met de trein reis. Dit omdat ik geen eigen auto heb en dus afhankelijk ben van het openbaar vervoer. Ik ben ook nog eens zo’n type die foto’s maakt van de blauwe stationsborden met de witte letters waar de plaatsnamen op staan. Dit wel alleen van stations waar ik ben gestapt of uit ben gestapt, dus niet van tussenliggende stations. Ondertussen heb ik een aardige collectie foto’s opgebouwd, maar ik heb nog lang niet alle stations van het land gehad.

Ik voel hier meteen een nieuwe categorie opkomen: foto’s van stationsborden en dan een blog over hoe ik daar terecht kwam. Die categorie gaat dan “Of all places” heten, een uitdrukking die ik vaak gebruik. Het pas ook goed bij geocaching, want één van de slogans van geocaching is: “Geocaching, zo kom je nog eens ergens.” En natuurlijk ben ik op veel “rare” plekken beland, dankzij geocaching.

Goed, vandaag dus de eerste Of all places: Eijsden.

Zo had ik dus de vreemde wens om eens het meest zuidelijk gelegen station van Nederland te bezoeken. Dat is Eijsden, in de provincie Limburg dus. Toen ik ontdekte dat er een NS-wandeling Eijsden – Maastricht bestaat, werd dat meteen mijn keuze voor de volgende wandeling.

Eijsden is wel een beetje een vreemd station. Hoewel het een Nederlandse plaats is en het station er verder uitziet zoals elk ander onbemand NS-station, wordt het niet bediend door de treinen van de NS, maar door treinen van de NMBS, dat is de Belgische spoorwegmaatschappij. Ik vroeg me af waarom dat was en het is best een aparte reden:

Een belemmering bij de exploitatie vanuit Nederlandse richting is het feit dat het station sinds de elektrificatie in 1985 op het Belgische net is aangesloten. Tussen Maastricht Randwyck en Eijsden ligt de spanningssluis met de overgang van 1500 V (Nederland) naar 3000 V (België) gelijkstroom. Het station is niet te bereiken met het Nederlandse elektrische materieel dat slechts geschikt is voor een spanning van 1500 V.

Waarom de Belgische treinen dan op zoveel meer volt rijden dan de Nederlandse treinen, heb ik nog niet ontdekt. De sprinters gaan in ieder geval niet sneller.

En mensen, wat zijn de Belgische treinen vies, vuil en goor! Het lijkt wel alsof ze nog nooit schoon gemaakt zijn, sinds ze in gebruik zijn genomen. Van buiten zitten ze helemaal vol graffiti en van binnen zit er overal het vuil van jaren (?). Ik weet wel dat de Nederlandse treinen ook niet altijd even schoon zijn, maar ik heb dit jaar tot nu 2x in een Belgische trein gezeten (de vorige keer was Roosendaal – Antwerpen) en beide treinen waren echt ontzettend ranzig. Zo vies dat je bijna niet op het bankje wil gaan zitten, maar blijven staan en een vieze paal vasthouden is ook geen goed alternatief. Of zal het zo zijn dat de Belgen gewoon hun alleroudste en -vieste boemeltreinen naar Nederland sturen?

Gelukkig is het stukje van Maastricht naar Eijsden slechts 13 minuten, dus kon ik de stinkende trein weer snel verlaten.

DSC05889

De foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.

 

 

Amsterdam

Amsterdam is de hoofdstad van Nederland. Dat weet iedereen. De keren dat ik er voor 2015 geweest was, zijn op twee handen te tellen, maar het afgelopen schooljaar was ik er wekelijks te vinden. Dit omdat ik een deeltijdopleiding volg aan de Hogeschool van Amsterdam. Waarom dan helemaal daar? Nou, omdat je deze opleiding – Media, Informatie & Communicatie – alleen in Amsterdam kan volgen. Op vrijdag zit ik dus meestal van ’s morgens vroeg tot in de avond in Amsterdam.

Eigenlijk heb ik niets met Amsterdam. Ciske de Rat zingt in de musical: “Amsterdam, hé pak me dan!” Maar deze stad heeft mij nog steeds niet gepakt. Ik vind het een veel te grote en drukke stad. Natuurlijk, die grachtenpanden zijn best mooi om eens langs te lopen, het is leuk om er een keer te shoppen, het barst er van de musea, dierentuin Artis is wel leuk… maar verder? Al die mensen, al dat verkeer. Vergeleken met een gemiddeld dorp in de provincie Noord-Brabant is er geen boom te bekennen. Voortuin? Nee. Struiken als afscheiding in de straten? Is ook bijna nergens op het stuk waar ik het meeste kom (Amstel). Groen is er wel in de parken, maar daar staat een hek omheen en de wandelpanden zijn geasfalteerd. Voor een bos moet je toch echt een heel stuk verderop zijn, laat staan voor heide of de duinen. Ik zou er wel kunnen kanoën op de Amstel, dat dan weer wel.

De school zit het dichtste bij station Amsterdam Amstel. Je kunt dan verder met de metro, maar dat is niet echt mijn favoriete vervoersmiddel. Meestal wandel ik het stukje van station naar school door de Wibautstraat. Dat stuk Amsterdam heb ik dus ondertussen oneindig vaak gezien.

Na bijna een jaar weet ik dus de weg in stukken Amsterdam en ben ik de stad iets meer gaan waarderen. Als het een beetje meezit ga ik hier nog drie jaar naar school. Wie weet ben ik tegen de tijd dat ik afgestudeerd ben wel een enorme fan van de hoofdstad geworden.

Tot die tijd blijf ik een natuurminnend provinciaaltje ;>)

i_amsterdam_by_malmos