Parkbos de Haar (Day Zero Project: doel #94)

Boomcertificaten

Ondanks dat mijn Day Zero Project al een tijdje afgelopen is, kom ik vandaag toch even terug op doel #94. Dat was er eentje uit de categorie serious things en wel het (financieel) adopteren van een dier of een boom. Ik beschouwde dit doel als vervuld, doordat Landal steeds een boom namens mij sponsorde in Parkbos de Haar, bij elke vakantie die ik bij hen boekte in de jaren 2017 en 2018. In totaal sponsorde ik zo drie bomen.

Ik zie nu dat er maar op één boomcertificaat vermeld staat dat het specifiek om een boom in Parkbos de Haar ging. Ik trok al in twijfel dat daar 70.000 bomen waren geplant, maar mijn andere bomen staan dus ergens anders in het land.

Ik had mij voorgenomen om mijn adoptiebomen in Parkbos de Haar eens te gaan bekijken en op een grauwe, koude winterdag in januari 2020 was het eindelijk zo ver. Vanwege het weer zijn de foto’s dus erg donker.

Parkbos de Haar

Parkbos de Haar is nog een heel jong bos, Natuurmonumenten is pas in 2015 begonnen met de aanleg. Alle boompjes zijn dus nog heel klein en daardoor is het bos absoluut nog niet te vergelijken met zoiets als de Oisterwijkse bossen, die al veel en veel langer bestaan. Parkbos is eigenlijk wel een heel goede benaming; het bos doet nu nog veel meer denken aan een park.

Het parkbos is te vinden aan de westzijde van Kasteel de Haar, ter hoogte van de Hoeve Wielrevelt, aan de Thematerweg 10c. Het hoort dan ook bij Landgoed Haarzuilens. Het plan is ontworpen door de tuinarchitect Hendrik Copijn. Het is een romantisch park in Engelse landschapsstijl, deze stijl sluit aan bij de oorspronkelijke plannen voor het park rondom Kasteel de Haar.

Het idee is dat je kan wandelen, struinen en spelen in het parkbos. Spelen kan nu al, want er zijn bijvoorbeeld al stapstenen aangelegd door de vele watertjes die het gebied doorkruisen. Wandelen kan ook al en dat struinen gaat in de toekomst vast nog komen.

DSC04942
Kasteel de Haar

Kasteel de Haar

Kasteel de Haar is het grootste kasteel van Nederland en het is te vinden in het plaatsje Haarzuilens, gemeente Vleuten in de provincie Utrecht. Er heeft op deze plek al eerder een kasteel gestaan, maar het huidige gebouw werd gebouwd in de periode van 1892 tot 1912 en is ontworpen door de architect Pierre Cupyers. Deze man is vooral bekend als ontwerper van het Rijksmuseum en het centraal station van Amsterdam, maar eigenlijk ontwierp hij vooral kerken. O.a. de Petruskerk in mijn eigen woonplaats Oisterwijk. Ik ben 1x binnen geweest in Kasteel de Haar en vond dat je die boogstructuur die je vaak in kerken ziet, ook terug zag in bijvoorbeeld de grote hal van het kasteel. Het klopt inderdaad dat het interieur is ontworpen in een neogotische, kerkelijke stijl.

Aan geld voor de herbouw van het kasteel was geen gebrek. De opdrachtgever was baron Étienne van Zuylen van Nyevelt van de Haar (1860-1934), die getrouwd was met barones Hélène de Rothschild (1863-1947), een erfgename uit de Franse tak van de rijke bankiersfamilie De Rothschild. Overigens waren de baron en de barones niet van plan om het kasteel permanent te gaan bewonen; het was alleen bedoeld als “nazomerverblijf” voor de maanden augustus en september… Voor iemand zoals ik – die op een klein appartement van amper 40m2 woont – is zulke rijkdom nauwelijks te bevatten. 

DSC04948
Kasteel de Haar in de mist

Haarzuilens

Kasteel de Haar heeft een nauwe band met het dorp Haarzuilens. Zo zijn de kleuren van het kasteel (rood en wit) en het wapen van de familie van Zuylen nog terug te vinden op vrijwel alle woningen van het dorpje, zelfs op de nieuwbouwwoningen. Overigens lag Haarzuilens vroeger dichter bij het kasteel. De baron wilde echter op de plaats van het dorp een Romeinse tuin aan laten leggen, dus kocht hij het complete dorp op en liet het ongeveer een kilometer verderop herbouwen. Haarzuilens is een brinkdorp, heeft een beschermd dorpsgezicht en veel gebouwen zijn rijksmonumenten, net als het kasteel zelf.

DSC04931

Stichting Kasteel de Haar

Sinds 2000 zijn het kasteel en de omliggende tuinen eigendom van de Stiching Kasteel de Haar. De familie Van Zuylen heeft nog wel steeds het recht om in de maand september gebruik te maken van het chatelet, het bijgebouw van het kasteel. De “landerijen” rondom het kasteel – waaronder Parkbos de Haar – zijn eigendom van Natuurmonumenten.

Elfia

En waarom heb ik nou zoveel belangstelling voor dit kasteel en de omgeving? Tja, omdat ik er ondertussen al heel vaak geweest ben vanwege het fantasy-evenement Elfia, wat elk jaar in april wordt gehouden in de tuinen rondom Kasteel de Haar (helaas ging het in april 2020 niet door vanwege het corona-virus, maar ik had sowieso niet gekund, omdat ik naar Disneyland zou gaan dat weekend, wat natuurlijk ook niet door ging). Daardoor voelt het een beetje alsof er een heel klein brokje van het kasteel van mij is, haha.

Groene Wissel Vleuten

Ik zocht op of er toevallig een wandeling vanaf station Vleuten naar Parkbos de Haar liep en dat bleek zo te zijn: er was een groene wissel. Die liep niet door Parkbos de Haar, maar er langs af, maar ik zou dan wel kunnen afbuigen.

Deze januaridag kwam met koud, grauw winterweer, maar volgens mijn 5-regel-dagboek lag er vorig jaar sneeuw op deze datum en dat was nu niet. Dus muts op, handschoenen aan, winterjas aan, thermosokken aan en gaan met die banaan. Op station Vleuten ben ik ondertussen al heel vaak geweest. Ik wandelde eerst een stukje door het dorp en daarna via een laan meteen naar Landgoed Haarzuilens. Ik kon natuurlijk ook weer de Hamtoren zien, een toren die een paar jaar geleden voor een paar miljoen te koop stond en wat mijn moeder en mij wel een leuk optrekje leek… als we de loterij zouden winnen… (overigens doe ik niet mee aan loterijen, maar dat is weer een ander verhaal). De Hamtoren stond nu in de steigers, blijkbaar wordt hij gerestaureerd.

DSC04932
Fietspad tussen de bomen. Deze foto scoorde (voor mijn doen) hoog op instagram.

Landgoed Haarzuilens

Daarna ging ik via een bomenlaan de gronden van landgoed Haarzuilens op. Hier herkende ik algauw dingen van een multi-cache die mijn moeder en ik ooit gedaan hebben voor we het terrein van Elfia betraden. Daar staan van die verroeste kerkjes en stalen koeien. Die kerkjes omdat dit het oude kerkenpaadje was. Via de bloesemlaan – nu natuurlijk nog geen bloesem – kwam ik onder de brug door naar het kasteel. Er is sinds kort een virtuele cache te doen bij Kasteel de Haar. De vraag is dus van wat voor materiaal de brug is gemaakt. Dat wist ik meteen, ik ben hier ondertussen al zo vaak geweest. Je moest natuurlijk ook een foto maken van jezelf met het kasteel op de achtergrond. Nou heb ik plenty off foto’s van mezelf met het kasteel, maar dan ben ik gekleed op z’n Elfiaans. Dus nu maar een keurige foto in geocaching-outfit gemaakt.

Geocaching en Munzee

Het kasteel zag er een beetje somber uit in dit grauwe winterweer en zonder dat “the gates of Elfia” geopend waren. Ik kon wel een paar Munzees vangen rondom het kasteel, waaronder een hotel waar ik nog een kamer kon krijgen. Dat is leuk voor de punten. Ik heb ook nog overwogen om een bezoek aan het kasteel te brengen (ik mag er gratis binnen met mijn museumkaart), maar geocaching was belangrijker vanwege mijn Geocaching Datum Project (dit was een 3-cache-datum) en ik had nu nog maar één cache gedaan; de virtual. Daarnaast was ik gekomen om het parkbos te bekijken, dus boog ik af naar Parkbos de Haar, wat dus vanaf de hoofdingang links van het kasteel blijkt te liggen. Omdat ik eerder langs nummer acht van de serie kwam, besloot ik in omgekeerde volgorde te gaan lopen. Dat bleek niet echt een goed idee te zijn. Nummer 8 en 7 werden snel gevonden. Ik vond het grappig dat nummer 7 bij een oude, omgevallen boom lag, die ze hier tussen de jonge boompjes hadden neergelegd. Die boom kwam dus uit een gebied iets verderop. Het leek op de Duizendjarige Den die ik tegen kwam bij de NS-wandeling Warnsborn. Het idee was ook hetzelfde; dat de boom bleef liggen om als voedsel te dienen voor insecten en andere beestjes.

 

Daarna verdwaalde ik een beetje onderweg naar nummer 6, ik liep vast in een drassig gebied, dat doorsneden werd door brede sloten (ok, dat was toch een beetje struinen). Dus teruggegaan naar het verharde pad. Toen stond ik bijna op nummer 4, dus besloot ik die maar eerst te loggen en dan via 5 naar 6 te komen. Ik had het er maar druk mee, want er waren ook nog Munzees in het Parkbos, dus liep ik afwisselend op Smaug en Phone te kijken. Het lukte nu wel om nummer 6 te bereiken, die bleek bij het geboortebos te liggen. Hier kunnen ouders een boom laten planten voor hun kind. Ik vind dat wel een goed initiatief; mocht ik ooit nog kinderen krijgen, dan krijgen die ook een boom.

Ik kwam langs een stukje waar een loopbrug door een soort van moeras was aangelegd. Hier waren dan ook moerascipressen geplant, maar die waren nu nog niet zo groot. Volgens de foto op het informatiebordje worden het wel stoere bomen, dus ik besloot dat ik een moerascipres had gesponsord. Er hingen tenslotte geen naamkaartjes aan die boompjes, dus ik heb er gewoon zelf eentje uitgezocht, haha.

Vlakbij nummer 6 ving ik ook nog een tijdelijke special Munzee, die mij 200 punten en een nieuwe badge opleverde. Dat ging dus ook lekker vandaag. Ik wandelde weer terug naar het rode bruggetje voor de laatste drie caches van de serie. Die werden allemaal gevonden en bij nummer 1 rekende ik de bonus uit. Die bleek in een gebied verderop te liggen, aan de overkant van de weg. Dat kwam mij eigenlijk wel goed uit, want nu kwam ik meteen langs de cache Klein Limburg, in het gelijknamige gebied. Vanaf dit gebied(je) kon je zo de kasteeltuinen van de Haar inkijken, ik zag allemaal bekende plekjes. Ook deze cache werd gevonden en daarna kon ik door voor de bonus van de Parkbos-serie. Hiervoor moest ik een klein stukje langs een landweggetje lopen en wat wordt er op dit soort weggetjes toch altijd idioot hard gereden. Waarschijnlijk omdat er geen enkele vorm van toezicht is. Ook de bonuscache werd gevonden.

Koud

Ik had nu ruim genoeg caches gevonden om de datum te saven voor mijn Geocaching Datum Project. Nu had ik verschillende keuzes. Ik kon de Groene Wissel af gaan maken, maar ik had nog zo’n 13 kilometer te gaan en het was echt koud, grauw winterweer. Daarnaast had ik een groot gedeelte van de route al eens eerder gelopen (Hollandse Kade). Er zou ook nog maar 1 cache op de route te loggen zijn, dus dat was ook niet echt een trigger meer om verder te gaan. Eigenlijk viel deze optie gewoon af: te koud en nog te ver.

De tweede optie was om een bezoek aan het kasteel te gaan brengen. Maar het was al bijna half 3 en er van uitgaande dat ik zo’n twee uur daar binnen zou blijven, zou ik pas om half 5 weer naar buiten komen en het was ook nog een klein uur terug lopen naar het station. Dat zou dan weer een race tegen het donker worden en dan moest ik ook nog 1,5 uur terug naar huis treinen. Daarnaast ben ik al eens in het kasteel geweest, dus het was niet dat ik er nog nooit geweest was.

Dus werd het de derde optie: op mijn gemak terug wandelen naar station Vleuten, zodat ik nog voor het donker terug in Oisterwijk zou zijn. Uiteindelijk was er allemaal ellende op het spoor (aanrijding met persoon en spoorwegovergangstoring) en daardoor strandde ik pas drie uur later op station Boxtel, waar gelukkig iemand mij op wilde komen halen.

Maar nu heb ik dat Parkbos de Haar tenminste eens met eigen ogen gezien ;>)

DSC04951

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt.

Informatie komt van de website van Natuurmonumenten, de website van Kasteel de Haar en Wikipedia.

Aanvulling:

Tja, dit soort dagen waarop ik op “avontuur” ga, vind ik dus heerlijk. En als ik dit zo terug lees, dan mis ik het extra erg. Januari is nog maar een paar maanden geleden en nu zitten we ineens gebonden aan de omgeving rondom huis. En ja, daar vallen ook best avonturen te beleven, maar het is toch anders.

 

De 20 van 2020: Februari Update

De 20 van 2020 zijn twintig doelen die ik dit jaar ga proberen te vervullen. Elke maand ga ik een update geven en dit is die van februari. Ik schrijf dit keer alleen over de doelen waar ik iets aan gedaan heb deze maand.

2. De 10.000ste cache vinden

Tja, waar ik in januari de ene na de andere cache vond, stond geocaching in februari op een heel laag pitje. De eerste reden was het weer: eerst kwam monsterstorm (geweldig woord, trouwens) Ciara, toen kwam monsterstorm Dennis en dan waren er nog een paar naamloze stormen en een heleboel regen. Nou kan ik regen wel handelen, maar met code geel of oranje is het niet verstandig om in het bos te gaan wandelen. Daarnaast waren er ook veel problemen met de trein. Dus moest ik de laatste twee 3-cache-data (twee dagen achter elkaar, precies de twee dagen dat Ciara over het land raasde) laten gaan…dat deed best wel een beetje pijn. Uiteindelijk vond ik deze maand dus maar negen caches.

Groundspeak – de organisatie achter geocaching – heeft iets met data; vaak is er op een bijzondere datum een souvenir te verdienen. Deze maand had twee speciale data: 02-02-2020; de wereldwijde palindroom-datum en natuurlijk 29-02-2020; de schrikkeldag die maar eens in de vier jaar voor komt. Traditioneel kun je op schrikkeldag een souvenir scoren en omdat ik die van 2012 en 2016 ook heb, wilde ik die van 2020 natuurlijk ook hebben (in 2008 deden we ook al aan geocaching, maar souvenirs bestaan pas sinds 10-10-2010, ook een bijzondere datum).

Links het Palindrome Day Souvenir en rechts het Leap Day 2020 Souvenir

3. Minimaal 10 data oplossen voor het Geocaching Datum Project

Tja, ik loste dus eigenlijk geen data op. Nou ja, ok 2 februari was een 9-cache-datum en die heb ik met vier founds wel over de 10 heen getrokken, maar voor mijn lijstje tellen alleen de 3, 4, 5 en 6-cache-data. Nu heeft februari dus (net als januari) een hele datumprobleemweek: twee 3-cache-data, een 5-cache-datum en twee 6-cache-data binnen een week. Als het tegen die tijd allemaal zo uit komt met werk, dan lijkt het me leuk om in 2021 een weekje op geocachingvakantie te gaan in die week, haha.

9. 100 boeken lezen

Door het slechte weer had ik wel veel tijd om te lezen, dus er gingen acht boeken doorheen: allemaal van de bibliotheek (ik ga ooit nog een ode aan de bibliotheek schrijven, ik houd echt van die instelling) en eentje uit de minibibliotheek van mijn ouders. Het beste boek vond ik Dor, over een ernstig gebrek aan water in een bloedhete zomer. Dit zou zomaar binnenkort eens realiteit kunnen worden.  Het verhaal van de dienstmaagd vond ik eigenlijk een vrij saai boek; ik ben best benieuwd naar de serie, maar heb helaas geen Netflix. Eerlijk gezegd vond ik Het Schaduwjaar, een YA-boek wat door iedereen de hemel in wordt geprezen, ook niet per se heel erg geweldig. Misschien word ik toch te oud voor Young Adult, hoewel ik Cinder en Lichtjaren dan wel lekker vond weglezen. Beiden spelen in een meer futuristische wereld, hoewel Cinder wel terug grijpt op het sprookje van Assepoester. Fairfield Park was vreselijk zoetsappig en deels ook ongeloofwaardig. Terug naar Wharton Park vond ik wel weer lekker weglezen, hoewel Riley wel altijd dezelfde ingrediënten gebruikt: een stinkend rijke familie, een groot (verwaarloosd) landgoed, buitenechtelijke kinderen, een groot verlies, vrouwen die op de verkeerde mannen vallen en de oorlog. Een nieuw leven zat dan weer tussen die twee andere boeken in: leuk om een keer te lezen, maar ook niet heel erg hoogstaand en ook vrij ongeloofwaardig.

10. 5000 captured Munzees bereiken

Ik vang Munzees vooral in combinatie met geocaching en omdat er zo weinig caches zijn gevonden in februari, waren er aanvankelijk ook niet zoveel Munzees gevangen. Dat maakte ik ruim goed toen ik voor school naar het Munzee-walhalla Amsterdam moest en daar vanwege mijn treinabonnement tot 18.30 uur moest rond hangen en in die tijd een heleboel Munzees kon vangen (waarom heb ik deze hobby niet eerder ontdekt? Je wilt niet weten hoe vaak ik de afgelopen jaren tot 18.30 uur in Amsterdam moest blijven en wilde dat ik iets leukers te doen had dan “winkels kijken”.). Beetje jammer was wel dat het steeds harder ging regenen, dus ik had o.a. doorweekte schoenen en sokken toen ik bij het station aan kwam…(en toen duurde de reis naar huis nog twee uur).

11. De 500-posted medaille bereiken bij waymarking

Ik zit nu aan de 466 waymarks. In februari werd ik (alleen virtueel natuurlijk) de trotse eigenaar van station Maarheeze, Kasteel de Haar in Haarzuilens, een kapel in Oisterwijk (die ik al jaren lang wilde waymarken), twee uitkijktorens en twee fietsknooppuntborden die ik al eerder heb bezocht, maar die ik nog nooit aangemeld had op waymarking. Nog 34 waymarks te gaan…

13. Een boek schrijven (of in ieder geval daarmee beginnen)

Hier ben ik wel mee bezig geweest, omdat het te maken heeft met mijn afstudeerproject. Hoewel ik deze maand meer bezig ben geweest met de vormgeving, dan met daadwerkelijk iets schrijven.

16. Verder gaan met ontspullen

De buy nothing maand is weer niet gelukt. Ik vond namelijk een aanbieding voor wandelschoenen en die moest ik echt nieuwe hebben, omdat ik mijn huidige exemplaren compleet aan gort heb gelopen. Verder kocht ik een kast/rek voor in mijn woonkamer, om een andere kastje te vervangen. Alleen staat dat andere kastje nu nog op mijn slaapkamer (die ook dienst doet als opslagruimte), omdat ik de inhoud nog moet uitzoeken (cd’s en dvd’s).

De 20 van 2020: Januari Update

De 20 van 2020 zijn twintig doelen die ik dit jaar ga proberen te vervullen. Elke maand ga ik een update geven en dit is die van januari.

1. Afstuderen en eindelijk mijn hbo-diploma halen

Nadat ik in december een dipje had met afstuderen (het was zo druk op mijn werk dat ik ’s avonds vaak gewoon te moe was om mij nog op school te kunnen concentreren), pakte ik het in januari weer op. Waar ik ook erg tegen op zag was het werk voor het eindasessment, maar daar ben ik nu bijna klaar mee. Weet wel dat als dat hbo-diploma eindelijk in de pocket is, ik nooit meer een STARR-formulier in ga vullen. Want wat heb ik daar toch een pesthekel aan (en volgens mij iedere student met mij).

2. De 10.000ste cache vinden

Ik vond maar liefst 76 caches deze maand. Dat zijn er even veel als in heel 2006! En 26 meer dan de 50 die ik maandelijks moet vinden om op schema te blijven om de 10.000ste  cache te halen dit jaar. Het is echter niet verkeerd om een voorsprong op te bouwen, omdat ik de komende maanden niet altijd even veel tijd zal hebben om te geocachen vanwege het afstuderen.

2020-02-01

3. Minimaal 10 data oplossen voor het Geocaching Datum Project

Dat ik in januari zo veel caches heb gevonden had vooral te maken met het Geocaching Datum Project. Januari is de grootste probleemmaand op dit gebied. Zo waren er nog 3-cache-data (die ik allebei heb opgelost) en maar liefst zes 5-cache-data (hiervan heb ik er twee opgelost). Er blijft dus nog het een en ander over voor volgende jaren. Ik heb me erbij neergelegd dat januari een lastige maand is. Maar ben wel blij dat de beide 3-cache-data opgelost zijn. Ik ben superblij met de “kwakkelwinter”, want daardoor had ik geen last van het weer, hoewel regen ook niet altijd leuk is, het is altijd nog beter dan sneeuw (IK HAAT SNEEUW).

2020-02-01 (1)

4. Het Brabants Vennenpad lopen met mijn moeder

Nog niets aan gedaan.

5. Forteiland Pampus bezoeken

Nog niet gedaan. Lijkt me in de winter ook minder leuk en weet niet eens of het wel kan in de winter.

6. Naar Disneyland

In april.

7. Lid worden van een spellenvereniging of er zelf eentje oprichten

Ik heb een spellenvereniging in Tilburg ontdekt, die zelfs te bereiken is met de trein (want ik heb geen auto). Ze hebben een maandelijkse spellenavond. Nu moet ik nog de stap zetten om erheen te gaan.

8. Minimaal drie uitkijktorens of kerktorens beklimmen, waar ik nog niet eerder op geweest ben

Al in de eerste week van het jaar beklom ik maar liefst twee – voor mij nieuwe – uitkijktorens. De eerste was de splinternieuwe Kempentoren in het Spoorpark in Tilburg; pas geopend in december 2019. Helaas was het die dag – nieuwjaarsdag – nogal mistig, maar deze uitkijktoren is zo dichtbij mijn huis dat ik zeker nog eens naar boven zal gaan, als het mooier weer is. Een paar dagen later beklom ik de uitkijktoren in het Herperduin, deze uitkijktoren is geopend in maart 2019 en ik liep er speciaal voor om, toen ik de Groene Wissel Oss wandelde. En tja, in de laatste week van het jaar 2019 beklom ik ook nog de Pompejus bij Fort de Roovere in Bergen op Zoom, maar die telt dus net niet mee voor de 20 van 2020. Maar drie uitkijktorens in een week tijd is wel een persoonlijk record, haha.

9. 100 boeken lezen

Ik vrees dat 100 boeken best een beetje een hoge inzet is, maar in januari las ik er alvast zeven en daar zaten er drie bij van 500+ pagina’s.

Kate Morton – De Vertrouweling

Lisa Maxwell – De Laatste Magiër

Lisa Maxwell – De Duivelsdief

Jojo Moyes – De Sterrengever

Graeme Simsion & Anne Buist – Camino

Philip Pullman – Het geheime bondgenootschap

Nicola Yoon – De zon is ook een ster

Deze zeven boeken zijn wel een aardige afspiegeling van wat ik het liefste lees: historische romans, historical fiction, fantasy en young adult (vooral omdat mijn afstudeerproject daar over gaat).

10. 5000 captured Munzees bereiken

Aan het einde van januari had ik ongeveer 2700 Munzees gevangen. Dus ik denk dat die 5000 wel moet gaan lukken dit jaar. Tegenwoordig ga ik dus niet alleen maar geocachen, maar ook Munzees vangen. Dat kan prima tegelijkertijd. Het wordt helemaal leuk als ik ook nog een wandelroute doe en er ook nog dingen te waymarken vallen.

11. De 500-posted medaille bereiken bij waymarking

In januari heb ik aardig mijn best gedaan op waymarking gebied. Er lagen nog wat dingen die ik kon aanmelden en dat heb ik dus eindelijk eens gedaan. Daardoor zit ik nu op 459 “eigen” waymarks. Nog 41 te gaan dus. Wat wel grappig is: je kunt tegenwoordig ook uitkijktorens waymarken, dus alle drie de hier boven genoemde uitkijktorens zijn nu op waymarking “van mij”. Verder claimde ik een paar stations, een fietspaddestoel en een paar fietsknooppuntnetwerkborden (die vind ik niet zo leuk, maar ze tikken wel lekker door richting de 500, dus ik probeer ze dit jaar wel mee te pakken).

12. De Apeldoornse Vierdaagse uitlopen

Dit is pas in juli, maar de inschrijving is deze maand wel geopend. Helaas lig ik nog overhoop met mijn werk betreffende vrij zijn in die week, dus dat moet nog opgelost worden voor ik mijzelf in kan schrijven.

13. Een boek schrijven (of in ieder geval daarmee beginnen)

Hier ben ik wel mee bezig geweest. De werktitel van het boek is Vogelvrouw. Het wordt een boek voor de leeftijdscategorie Young Adult (hoewel mensen van 25+ het ook mogen lezen hoor) in het genre fantasy. Ik weet ook al hoe de verhaallijn zal zijn en heb ook al een stuk van het eerste hoofdstuk geschreven, maar het is natuurlijk nog lang niet klaar.

14. De wandeling van Natuurmonumenten door de Kaapse Bossen

Hier ben ik nog niet geweest. In verband met de aanreistijd naar Doorn (geen station) zal dit pas in de zomer plaats gaan vinden.

15. Een van de volgende twee dierentuinen bezoeken: Pairi Daiza of Ouwehands Dierenpark.

Tja, de “pornopanda’s” waren natuurlijk volop in het nieuws deze maand. En ja, het zou leuk zijn als ze een babypanda weten te produceren. Maar ik ben nog niet naar deze dierentuin geweest. Ik denk dat het ook de zomer zal worden.

16. Verder gaan met ontspullen

Ik begon heel fanatiek met een buy nothing maand en dat hield ik ongeveer tot half januari keurig vol. Maar toen vond ik op Marktplaats een spel wat ik al heel lang graag wilde hebben voor een mooie prijs. Dus daar ging het mis. En toen vond ik een paar dagen later dat ik ook wel een paar nieuwe planten uit kon zoeken bij het tuincentrum, omdat er in december helaas een massale plantensterfte had plaats gevonden in mijn huis. Dus ik begin in februari weer opnieuw met de buy nothing maand.

17. De Marker Wadden bezoeken

18. Kasteel Heeswijk bezoeken

19. Naar het vernieuwde Naturalis

Dit is allemaal nog niet bezocht in januari. Ik denk dat dit ook pas allemaal in de zomer gaat gebeuren.

20. Een andere baan

Er kwam deze maand een erg leuke vacature voorbij en ik was al bezig aan een sollicitatiebrief, toen ik erachter kwam dat de vacature exclusief bedoeld was voor jonge starters tot 26 jaar. Tja, met die leeftijd kom ik niet meer mee weg, helaas. Dus dat hield op.

Munzee – mijn nieuwe hobby

Ik wist al jarenlang van het bestaan van Munzee, maar toch duurde het tot 2018 voor ik eindelijk eens een account aanmaakte op de website . Vervolgens was ik erg teleurgesteld toen het spelletje niet bleek te werken op mijn verouderde telefoon. Geld voor een nieuwe telefoon had ik niet, dus mijn idee om Munzee te gaan spelen verdween in de ijskast om er pas in de zomer van 2019 weer uit te komen. Toen maakte ik een wandeling met mijn moeder en kwamen we langs een plek waarvan ik wist dat er een Munzee zat. Dus vroeg ik of ik het eens met haar telefoon mocht proberen. En jawel hoor, daarmee lukte het wel. Vervolgens ving ik af en toe een Munzee als ik mijn moeders telefoon mocht lenen.

Refurbished iPhone

Mijn oude telefoon werd steeds slechter en toen zei mijn moeder ineens dat ze nog een oude iPhone in een lade had liggen. Die mocht ik wel overnemen. Nou, dat was een verbetering qua alles. De oude telefoon zeurde bij elke foto die ik maakte dat hij te weinig geheugen had. Daar heeft de nieuwe telefoon nog niet over gezeurd. De oude telefoon kon met moeite vier apps draaien, de nieuwe telefoon heeft er al wel tien en klaagt nog niet over geheugengebrek. Maar het leukste is dat ik nu zelf Munzee kan spelen.

Wat is Munzee dan?

Munzee is een spelletje voor op je telefoon. Je kunt de Munzee-app gratis downloaden en er is ook de eerder genoemde online website. Je maakt een account aan en vervolgens kun je in het veld op jacht om punten te scoren. Je krijgt punten als je een Munzee vangt – capture -, maar je krijgt ook punten als mensen een Munzee vangen die jij “gemaakt” hebt – deployed. 

IMG_9284
Munzee op boom in Oisterwijk (dat komt dus niet vaak voor, een Munzee midden in het bos)

Fysiek en virtueel

Je hebt fysieke Munzees en virtuele Munzees. Een fysieke Munzee is een sticker of plaatje met een QR-code die ergens opgeplakt zit. Bijvoorbeeld een (verkeers)bord, een plattegrond, een elektriciteitskastje, een lantaarnpaal of een ander object waarop een sticker blijft plakken. Een fysieke Munzee moet je scannen met de Munzee-app om hem te kunnen vangen. Daarnaast zijn er virtuele Munzees, deze bestaan alleen digitaal. Je kunt ze vangen met de Munzee-app als je in een bepaalde straal van het virtuele punt bent. Meestal gaat dit om 300 feet, maar er zijn ook specials waarbij je op 150 feet moet zijn.

2019-11-18 (2)
Verschillende soorten virtuele Munzees

Dat lijkt dus op geocaching?

Ja en nee. De overeenkomsten zijn dat je voor beide spelletjes naar buiten moet en dat je iets moet zoeken. Maar waar geocaches vooral te vinden zijn in de natuur, zitten Munzees vooral verstopt in stedelijk gebied. Een sticker plakken op een boom gaat niet zo gemakkelijk. Verder hoef je bij Munzee geen logjes te schrijven, iets wat bij geocaching toch wel op prijs wordt gesteld. En hoewel geocaching ook met je telefoon kan, gebruik ik altijd een gps. Munzee kan dan weer niet met een gps, maar moet met een telefoon (stiekem zou ik het geweldig vinden als ik Munzees ook kan zien op de kaart van mijn gps, maar dat is wishfull thinking). Wat ik ook wel prettig vind is dat mensen zich niet zo irriteren aan Munzee als aan geocaching. Op momenten dat toch iedereen met zijn of haar telefoon bezig is, kun ik lekker virtuele Munzees vangen en ben ik niemand tot last met mijn gekke hobby.

Nadelen

Waar niet onderhouden geocaches in het archief gaan, gebeurt dat dus niet met Munzees. Die blijven – bij mijn weten – eeuwig online. Omdat de echte hype al over z’n hoogtepunt heen lijkt te zijn (ik loop dus lekker achter) zijn er veel Munzees verouderd. Dit gaat dan vooral om fysieke Munzees, want aan een virtuele Munzee zit natuurlijk geen onderhoud. Zo bleken er best veel Munzees verstopt te zitten in mijn eigen woonplaats Oisterwijk, maar driekwart van de stickers bleek weg te zijn of zo vervaagd dat ze niet meer te scannen waren. Toch een beetje jammer. Munzee wordt wel wereldwijd gespeeld, maar er zijn een stuk minder mensen die dit doen, dan geocaching. Zo heb ik al Munzees gescand die nog nooit eerder door iemand gevangen waren. Het verschil is groot tussen dorpen en steden. In Amsterdam – een waar walhalla voor Munzee-jagers – wordt wel veel Munzee gespeeld. In Ubbergen – bij Nijmegen – was ik de eerste Munzee-jager die voorbij kwam in vijf jaar tijd.

2019-12-12 (3)
Munzee-walhalla Amsterdam; ik ben al begonnen, maar nog zoveel te vangen.

Hoe lang blijft het leuk?

Ik geef onmiddellijk toe dat geocaching meer met mij doet dan Munzee. Ik vind geocaching inhoudelijk een beter en meer uitgebreid spel. Het is leuker om een fysieke cache te vinden, dan om een virtuele Munzee te vangen enkel door op een knopje op je telefoon te drukken. Ik denk dat ik Munzee nu vooral heel leuk vind omdat het voor mij nog relatief nieuw is en omdat het leuk is om op plekken te spelen waar ik alle geocaches al gevonden heb. En zoals al eerder gezegd: niemand vind het raar als je ergens op je telefoon zit te kijken, maar veel mensen beginnen te kreunen als ik mijn gps tevoorschijn haal. Zo ving ik virtuele Munzees in de ZiggoDome tijdens het wachten op Krezip en ving ik er ook een heleboel tijdens een dagje Efteling. Volgend jaar ga ik met mijn familie naar Disneyland Parijs en ik heb al gezien dat het daar stikt van de (virtuele) Munzees. Dus die kan ik dan mooi vangen terwijl we in een wachtrij staan ofzo. Verder denk ik na ruim vijftien jaar geocaching wel zo’n beetje alles te weten over dit spelletje, maar ik weet nog lang niet alles van Munzee. Dus het is leuk om dat te ontdekken. Zo krijg je bijvoorbeeld badges als je een bepaald type Munzee hebt gevangen of voldaan hebt aan een opdracht. Die badges hebben wel weer iets weg van de souvenirs bij geocaching.

2019-11-18 (3)
Enkele badges die je kan scoren bij Munzee.

Stand

Ondertussen heb ik meer dan 1800 Munzees gevangen (ok, mijn moeder ving er ook een paar voor mij, maar heeft ondertussen haar eigen account), zit ik in level 100 en leverde dat mij zo’n 53.000 punten op. Munzee draait om de punten, maar eigenlijk boeien die punten mij nu nog niet zo. Ik vind de verschillende soorten Munzees veel interessanter of de badges die je kan scoren. Kortom, dit spelletje houdt mij nog wel even bezig.