Day Zero Project 2.0.: De Grote Vriendelijke 100

Ik ben alweer bijna een half jaar bezig met mijn tweede Day Zero Project, maar er stond nog heel lang een vraagteken bij het laatste doel, nummer 101. Heel lang wist ik hier niets voor te bedenken, maar dankzij lezerscommunity Hebban – waar ik al jaren mijn gelezen boeken bijhoud – kwam ik dan toch op een leuk idee.

In november kwam er een lijst uit met daarop volgens de stemmers de beste 100 kinder- en jeugdboeken. Deze stemming was opgezet door Hebban en De Grote Vriendelijke Podcast (een podcast over kinder- en jeugdboeken). Hebban zette vervolgens een challenge op, waarin je drie jaar de tijd krijgt om al 100 boeken van de lijst te lezen, tot 31 december 2024. Mijn DZP stopt al negen maanden eerder, op 31 maart 2024. Maar ik heb ook al vrij veel boeken van de lijst gelezen, dus dat maakt het iets makkelijker. Ik ga dus proberen om tijdens mijn DZP de lijst compleet te krijgen.

Wat ik leuk vind aan de lijst is dat het van prentenboeken tot young adult-boeken gaat. Van de andere kant vind ik het wel lastig om prentenboeken te meten met young-adult-boeken. En dat er veel klassiekers in staan, maar ook heel nieuwe boeken. En dat bepaalde auteurs er vaker in staan. Owh ja en dat er ook boeken van buitenlandse auteurs in staan. Kunnen ze voor de literatuurlijst op de middelbare scholen nog wat van leren…

Wat ik wel een misser vind is dat sommige boeken als hele serie genoemd worden (De Groene Bloem-trilogie van Floortje Zwigtman), maar dat de Harry Potter apart erin staan. Daar hadden ze dan beter consequent in kunnen zijn.

De meeste boeken heb ik al gelezen (of staan zelfs in mijn boekenkast). De boeken van Tonke Dragt heb ik allemaal zelfs meerdere keren gelezen (Tonke Dragt had wat mij betreft dan ook op 1 mogen staan i.p.v. 2, vooral ook omdat ze vrij tijdloze boeken heeft geschreven). De meeste Thea Beckmans ook. Harry Potter ook. De Roald Dahls ook. De meeste prentenboek en de boeken van Annie M.G. Schmidt zijn mij voorgelezen.

Van sommige boeken weet ik niet zeker of ik ze ooit gelezen heb, dat geldt voor de meeste Paul Biegels en voor de Kinderkaravaan van An Rutgers van der Loeff. Ook Pippi Langkous en Winnie the Poeh heb ik waarschijnlijk niet alles van (voor)gelezen, maar dat is gecompenseerd met de (teken)films.

Van het grootste gedeelte van de boeken en auteurs heb ik op zijn minst ooit gehoord. Toch staan er een paar boeken/auteurs in die geen belletje bij mij doen rinkelen.

En Anna Woltz staat er heel vaak in en daar heb ik nog nooit iets van gelezen (op het boekenweekgeschenk na), dus misschien moet ik daar maar eens mee beginnen ;>) Hoewel ik de nummer 1 – Lampje van Annet Schaap – dus ook nog niet gelezen heb, maar die staat wel bij mijn moeder in de kast.

Ben ik het volledig eens met deze lijst? Natuurlijk niet. Ik mis toch echt wel een aantal goede boeken van uitgeverij Lemniscaat. Waar zijn de historische jeugdboeken van Simone van der Vlugt? Evert Hartman? Per Nilsson? En als Ik geef je de zon van Jandy Nelson er in staat (wat ik overigens een heel goed boek vind), had ik toch zeker ook Een Weeffout in onze Sterren van John Green verwacht. Of een boek van Rainbow Rowell (Eleanor & Park) of Simon van Becky Albertalli.

De groene boeken moet ik nog lezen. Dat zijn er 45 met een stuk of vijf twijfelgevallen waarvan ik het niet meer zeker weet dus.

De Grote Vriendelijke 100:

  1. Lampje – Annet Schaap
  2. De brief voor de koning – Tonke Dragt
  3. Kruistocht in spijkerbroek – Thea Beckman
  4. Pluk van de Petteflet – Annie M.G. Schmidt
  5. Koning van Katoren – Jan Terlouw
  6. De gebroeders Leeuwenhart – Astrid Lindgren
  7. Harry Potter en de Steen der Wijzen – J.K. Rowling
  8. Hier is de boze heks – Hanna Kraan
  9. Matilda – Roald Dahl
  10. Ronja de roversdochter – Astrid Lindgren
  11. Gozert – Pieter Koolwijk
  12. De GVR – Roald Dahl
  13. Meester van de Zwarte Molen – Ottfried Preussler
  14. De Kleine Kapitein – Paul Biegel
  15. Kinderen van Moeder Aarde – Thea Beckman
  16. Sjakie en de Chocoladefabriek – Roald Dahl
  17. Alleen op de wereld – Hector Malot
  18. Het grote boek van Madelief – Guus Kuijer
  19. Het Sleutelkruid – Paul Biegel
  20. Hasse Simonsdochter – Thea Beckman
  21. Oorlogswinter – Jan Terlouw
  22. Het Oneindige Verhaal – Michael Ende
  23. Pippi Langkous – Astrid Lindgren
  24. Harry Potter en de Gevange van Azkaban – J.K. Rowling
  25. De Zevensprong – Tonke Dragt
  26. Harry Potter en de Geheime Kamer – J.K. Rowling
  27. Alfabet – Charlotte Dematons
  28. De Heksen – Roald Dahl
  29. Achtste-groepers huilen niet – Jacques Vriens
  30. De jongen, de mol, de vos en het paard – Charlie Mackesy
  31. De Gruffalo – Julia Donaldson & Axel Scheffler
  32. De Tuinen van Dorr – Paul Biegel
  33. Torenhoog en Mijlenbreed – Tonke Dragt
  34. Lennox en de gouden sikkel – Zindzi Zevenbergen
  35. Briefjes voor Pelle – Marlies Slegers
  36. Ik ben Krik, Krik ben ik – Hanna Kraan
  37. De Gorgels – Jochem Myjer
  38. Blauwe plekken – Anke de Vries
  39. Het verlangen van de prins – Marco Kunst
  40. Geef me de ruimte – Thea Beckman
  41. Heksenkind – Monica Furlong
  42. Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft – Werner Holzwarth
  43. Zonder titel – Erna Sassen
  44. De Geheime Tuin – Frances Hodgson Burnett
  45. Minoes – Annie M.G. Schmidt
  46. De Zweetvoetenman – Annet Huizing
  47. Rupsje Nooitgenoeg – Eric Carle
  48. De Griezels – Roald Dahl
  49. De kinderen van Bolderburen – Astrid Lindgren
  50. De meisjes – Annet Schaap
  51. Otje – Annie M.G. Schmidt
  52. Daantje, de wereldkampioen – Roald Dahl
  53. Luna – Pieter Koolwijk
  54. De Tunnel – Anna Woltz
  55. De Groene Bloem trilogie – Floortje Zwigtman
  56. Ik geef je de zon – Jandy Nelson
  57. Alle verhalen van Kikker & Pad – Arnold Lobel
  58. Wat je moet doen als je over een nijlpaard struikelt – Edward van de Vendel & Martijn van der Linden
  59. Nevermoor – Jessica Townsend
  60. Jij mag alles zijn – Griet op den Beeck
  61. Harry Potter en de Vuurbeker – J.K. Rowling
  62. Levende bezems – Lisa Tetzner
  63. Dromer – Mark Janssen
  64. Geheimen van het Wilde Woud – Tonke Dragt
  65. Spinder – Simon van der Geest
  66. Films die nergens draaien – Yorick Goldewijk
  67. Honderd uur nacht – Anna Woltz
  68. De veger – Jonathan Auxier
  69. Momo en de Tijdspaarders – Michael Ende
  70. De Tillermans – Cynthia Voigt
  71. Negen open armen – Benny Lindelauf
  72. Alaska – Anna Woltz
  73. De Torens van Februari – Tonke Dragt
  74. Wiplala – Annie M.G. Schmidt
  75. Je moet dansen op mijn graf – Aidan Chambers
  76. Lepelsnijder – Marjolijn Hof
  77. Doodgewoon – Bette Westera
  78. Winnie de Poeh – A.A. Milne
  79. De Kinderkaravaan – An Rutgers van der Loeff
  80. Hele verhalen voor een halve soldaat – Benny Lindelauf
  81. Hart van Inkt – Cornelia Funke
  82. Kruimeltje – Chris van Abcoude
  83. Allemaal willen we de hemel – Els Beerten
  84. Het Gulden Vlies van Thule – Thea Beckman
  85. Koningskind – Selma Noort
  86. Nachtverhaal – Paul Biegel
  87. Spijt – Carry Slee
  88. Dit is geen dagboek – Erna Sassen
  89. Kleine Sofie en Lange Wapper – Els Pelgrom & Thé Tjong-Khing
  90. Het Ministerie van Oplossingen – Sanne Rooseboom
  91. Wij gaan op berenjacht – Michael Rosen
  92. Max en de Maximonsters – Maurice Sendak
  93. Avonturen van de Dappere Ridster – Janneke Schotveld
  94. Polleke – Guus Kuijer
  95. Nederland – Charlotte Dematons
  96. Floddertje – Annie M.G. Schmidt
  97. Gips – Anna Woltz
  98. Zeb – Gideon Samson
  99. Wonderbos – Jan Paul Schutten
  100. Monkie – Dieter Schubert

Gelezen boeken in december 2021

In december las ik 11 boeken:

Elianes belofte – Fiona Valpy

Elianes belofte is het eerste boek dat ik van Fiona Valpy heb gelezen. Het boek speelt zich af in Frankrijk. Het heeft een historische verhaallijn en een verhaallijn in het heden. De historische verhaallijn speelt tijdens de Tweede Wereldoorlog. Toevallig in dezelfde omgeving als Dochters van de Dordogne, dat ik eerder deze maand las. Er zijn historische gebeurtenissen die in beide boeken ter sprake komen. Het boek las lekker weg, ondanks dat de schrijfsters af en toe iets te veel bijvoeglijke naamwoorden naar mijn zin gebruikt om een omgeving of situatie te beschrijven. Wel vond ik de historische verhaallijn net iets interessanter dan die van Abi in het heden. Niet dat wat Abi mee heeft gemaakt niet erg is, maar ik voelde meer mee met Eliane. Volgens de achterflap heeft Valpy al 20 historische romans op haar naam staan, helaas zijn er slechts twee daarvan vertaald in het Nederlands. Hopelijk komt daar nog verandering in.


Winterbloesem – Corina Bomann

Winterbloesem is een sprookjesachtig verhaal – of eigenlijk meer een novelle – van Corina Bomann. Je leest snel door het boek heen en alles is wel vrij voorspelbaar. Toch zit er wel een spanningsboog in, in de zin van dat je de identiteit van de vondelinge wilt weten. Het is echter zeker niet haar beste boek.


De schilder van Barcelona – Ildefonso Falcones

Een dikke pil en ik kwam er maar moeizaam doorheen. Ik heb de andere boeken van Falcones ook gelezen en die vond ik prettiger leesbaar. De kaft is wel heel mooi. Het boek leest echter vrij moeizaam omdat er heel veel historische feiten in verwerkt zijn over architectuur en kunststijlen in Barcelona. En dan nog alle maatschappelijke ontwikkelingen. Falcones laat twee hoofdpersonages zo’n beetje alles meemaken en het is nogal wat. Het verhaal is ook nogal vrouwonvriendelijk in mijn ogen: vrouwen als lustobject en verkrachtingen komen steeds terug in het verhaal. Het is een tijdsbeeld, maar ik ergerde mij eraan. Schilder Dalmau is ook niet per se een heel sympathieke hoofdpersoon. Hij doet echt veel stomme dingen in mijn ogen. De vrouwelijke hoofdpersoon, Emma, doet af en toe ook vreemde dingen, maar toch had ik meer met haar dan met Dalmau. Op den duur wordt het boek ook langdradig. Toch heb ik het wel uitgelezen, maar ik vond het eerdere werk van Falcones dus beter.


Zoals het leven komt – Michelle Visser

De titel van dit boek vond ik niet zo aantrekkelijk (hoewel in het nawoord wordt uitgelegd waarom voor deze titel is gekozen en dan begrijp ik het wel), maar de afbeelding op de kaft wel. Het boek speelt deels tijdens de Tweede Wereldoorlog in de omgeving van Enschede. Hoofdpersoon Anna raakt tijdens de bevrijding zwanger van een Canadese soldaat, terwijl haar echtgenoot nog altijd niet teruggekeerd is nadat hij als arbeider naar Duitsland is afgevoerd. Later emigreert Anna met haar gezin naar Australie, maar het jongste kind blijft achter in Nederland. Er zijn dus veel vragen in dit boek en stukje bij beetje kom je de antwoorden te weten. Ik had met zowel Anna als Marlies te doen, maar zeker ook met de andere personages. De oorlog heeft veel schade veroorzaakt in dit boek, maar Australie is ook niet bepaald het beloofde land. Mooi boek van een Nederlandse auteur.


Hildes beproeving – Marie Lamballe

Deel 2 in de Cafe Engel-serie. Tijdens het lezen dacht ik steeds dat de schrijfstijl van dit boek wel erg op die van Anne Jacobs lijkt. Na wat gegoogle kwam ik erachter dat Anne Jacobs en Marie Lamballe dezelfde persoon zijn. Het zijn beide pseudoniemen van de Duitse auteur Hilke Sellnick. Het boek leest verder prima weg, maar het mist de spanning die in deel 1 zat. Er zijn wel nieuwe personages, zoals de broers van Hilde, die beiden krijgsgevangenen zijn geweest. Maar daar krijg je niet veel over te lezen, het gaat veel meer over wie er verliefd is op wie en over de modernisering van het cafe. Toch ga ik deel 3 ook nog lezen als dat uitkomt in de Nederlandse vertaling.


De dochter van de zijdekoopman – Dinah Jefferies

De tweede historische roman die ik van Dinah Jefferies las. Hoofdpersonage is Nicole, dochter van een Vietnamese overleden moeder en een Franse vader. De vader is zijdekoopman en woont met zijn twee dochters in Vietnam. Vietnam is lang een Franse kolonie geweest, maar het Vietnamese volk wil eigen bestuur en komt steeds meer in opstand tegen hun Franse overheersers. Welke kant kiest Nicole? De hele politieke achtergrond van dit boek is al genoeg, daar komt dan ook nog het coming-of-age van Nicole bij, de strijd met haar oudere zus, de vraag hoe de moeder precies om het leven is gekomen en dan zijn er nog de geheime activiteiten van de vader en Nicoles beide love-interests. Dat is best veel voor een boek. Soms gaan de gebeurtenissen dan ook heel snel en soms ineens heel langzaam. Alles bij elkaar vond ik het wel een interessant boek, omdat ik niet veel over de geschiedenis van Vietnam weet.


Een wonderlijke winterreis – Corina Bomann

Een novelle van Corina Bomann over kerst. Of eigenlijk meer een roadtrip om op tijd thuis te zijn voor kerst. Leuk om een keer gelezen te hebben, niet echt heel hoogstaand.


Kraai & Koninkrijk – Leigh Bardugo

Deel 2 van de Kraaien-duologie. Ik vind nog steeds de Grisha-trilogie veel en veel beter dan de Kraaien, dat meer schelmenromans zijn. Maar het speelt wel op dezelfde wereld en er doen enkele bekende personages mee. En in de Netflix-serie Shadow & Bone worden de verhalen gemixt.


Dochters van de Dordogne – Dinah Jefferies

Het eerste boek dat ik las van Dinah Jefferies. Het gaat over drie zussen die samen in een huis wonen en de Tweede Wereldoorlog proberen door te komen. De zussen hebben natuurlijk heel verschillende karakters en kunnen niet zonder, maar soms ook niet met elkaar. Dan is er de oorlog, de vraag waarom hun moeder hun in de steek heeft gelaten, aanbidders. Een goede mix tussen een historische oorlogsroman met een vleugje feelgood.


De liefdesbrief – Lucinda Riley

Een thriller van de hand van Lucinda Riley, die ze al jaren geleden heeft geschreven en die ze later heeft aangepast en die nu dan ook in Nederlandse vertaling is verschenen. Net als al haar andere boeken op sommige punten ongeloofwaardig, maar het leest wel heel lekker weg. In dit boek, dat meer een thriller is dan haar andere romans, zit wel veel meer moord- en doodslag. Maar de spanningsboog is wel goed, je wil gewoon weten hoe het allemaal zit. En of het waargebeurd zou kunnen zijn? Ik sta niet in voor alle bastaarden die de Europese koningshuizen door de eeuwen heen op hun tronen hebben gehad…


Dochter van de diepzee – Rick Riordan

Een young adult-roman gebaseerd op de boeken van Jules Verne (10.000 mijlen onder zee). Las lekker weg, vond het wel grappig dat de personages van Verne volgens dit boek echt hebben bestaan. Waarschijnlijk is het nog meer herkenbaar als je 10.000 mijlen onder zee daadwerkelijk hebt gelezen, maar dat heb ik dus nooit gedaan.

Getallen van 2021

Deze maand geen Day Zero Project 2.0. Update, omdat er heel weinig op het gebied van DZP is gebeurd. Eigenlijk alleen weer wat aan de geocachingdoelen gedaan (en langlopende doelen zoals het boekendoel) en die bespreek ik deels hier ook bij de getallen. Veel doelen van mijn DZP zijn nu niet haalbaar, omdat we weer in een strenge lockdown zitten en ook omdat het winter is. Daarom dit keer wat getallen over het jaar 2021.

Geocaching

Laten we dan maar meteen met geocaching beginnen. Het is ondertussen ruim 17 jaar geleden dat ik mijn eerste geocache vond en ik vind het nog steeds een leuke hobby. In 2021 vonden we 842 caches. We starten het jaar met 9975 founds en eindigden dus met 10817 founds. Dat betekent dat we in 2022 in ieder geval voor de 11000 zullen gaan. 2021 eindigt hiermee op de vijfde plaats qua jaarfounds en is het beste jaar sinds 2017, dat nog altijd op nummer 1 staat.

De beste geocachingmaand van dit jaar was zonder meer de maand mei. We vonden toen maar liefst 222 geocaches wat dus een kwart van het jaartotaal is en mei 2021 eindigt hiermee op plek 4 in de maand-top-5. We verbeterden de dagenstreak van 18 dagen achter elkaar een cache vinden (sinds de zomer van 2016) naar 21 dagen achter elkaar een cache vinden. De dag met de meeste founds zat ook in mei, dat was 2 mei 2021 en we vonden toen maar liefst 50 caches op een dag. We waren allebei op vakantie, maar niet samen. Anke en Guy vonden dus 4 caches, mijn moeder en ik logden er 46. Verder ging het maandtotaal van mei over de 1000 founds heen (van alle maanden mei bij elkaar opgeteld dus). April was een maand eerder al over de 1000 founds heen gegaan en later dat jaar volgde ook augustus nog. Voor 2022 staat maart in de planning.

2021 startte met nog 44 probleemdata voor het Geocaching Data Project (alle data op minstens 10 founds krijgen). Dit jaar werden er 14 data opgelost, waarvan vijf 5-cache-data. Er blijven dus nog 30 data over voor 2022. Mijn persoonlijke doel is om er minstens 10 op te lossen. Er vallen er veel op zondag dit jaar, dus als het weer een beetje meewerkt moet dat lukken.

Na het vinden van de 10000ste cache nam ik mij voor om meer multi-caches te gaan doen, maar met 27 multi’s in 2021 valt dat nog tegen. Daarom nam ik een doel op in mijn DZP2.0. dat ik 50 multi’s wil vinden tijdens de looptijd van mijn DZP. Omdat DZP2.0. pas halverwege het jaar startte, tellen er maar 13 multi’s van die 27 jaarfounds mee voor het doel.

Met de labcaches ging het beter. Bijna de helft van de jaarfounds zijn labcaches. Het is nog een relatief nieuw soort caches (pas onstaan in 2020), daarom hebben we er dit jaar zoveel gedaan. Labcaches tellen sneller door, omdat welk waypoint telt als een found (dat vind ik eigenlijk niet eerlijk, maar het is wel makkelijk bij het oplossen van probleemdata). Het komt dus deels door de labcaches dat we dit jaar zoveel founds hebben.

We scoorden ook nog 23 geocaching-souvenirs.

Boeken

Ik las in 2021 maar liefst 120 boeken. Mijn leesdoel op lezerscommunity Hebban stond op 100 boeken, maar dat bereikte ik al begin november. Het is een gemiddelde van 10 boeken per maand. Behoorlijk veel boeken. Het overgrote deel van deze boeken leende ik van de bibliotheek, een enkeling is van mezelf en dan zijn er nog een paar geleend van familie of kennissen. Ook mocht ik een paar keer een boek recenseren. Boeken kopen doe ik nog maar heel weinig, ze zijn veel te duur en de meeste boeken lees ik toch maar 1x. Toch wil ik volgend jaar wat minder lezen en wat meer gaan schrijven. Kijken of dat gaat lukken, want dat is moeilijk voor iemand met zware bibliobibuli ;>) Overigens lees ik al mijn hele leven heel veel, alleen op de middelbare school heb ik even een leesdip gehad vanwege die afschuwelijke verplichte literatuurlijst met al die saaie, ouderwetse boeken.

Van deze 120 boeken zijn er maar 10 geschreven door een mannelijke auteur en eentje door een man en vrouw samen. Blijkbaar houd ik meer van vrouwelijke auteurs, haha. De meest populaire auteurs (drie boeken of meer) dit jaar waren Corina Bomann, Anne Jacobs/Marie Lamballe (is dezelfde auteur), Lucinda Riley (helaas is ze er niet meer), Sarah Lark, Kristin Hannah, Jenny Colgan, Sofia Caspari en Leigh Bardugo. Op de young adults van Bardugo na (Grisha en Kraaien) weet je dan meteen wat mijn favoriete genre is: (historische) romans.

Spelletjes

Deze getallen zijn niet helemaal eerlijk, want ik ben pas begonnen met de gespeelde spellen bijhouden via een app (Board Game Stats – kost eenmalig een paar euro) eind augustus. Deze getallen zijn dus alleen over de laatste vier maanden van het jaar. In die vier maanden speelde ik 183 spelletjes met 13 verschillende tegenstanders. Dat waren 43 unieke spellen. De top-5 van meest gespeelde spellen in deze maanden is:

  1. Qwixx
  2. Keer op Keer
  3. CuBirds
  4. Meadow
  5. Qwirkle cards

Op Meadow na zijn dit allemaal korte, snelle spelletjes die je dus makkelijk erbij pakt en waarvan je snel meerdere potjes speelt. Van Qwixx hebben we diverse soorten, maar die kun je niet apart in de app zetten. Van Keer op Keer hebben we ondertussen ook versie 2. CuBirds is een geweldig spelletje met kubustische vogels, heel verslavend. Meadow is een spel met heel mooi artwork en is niet moeilijk maar wel heel tactisch. Qwirkle cards is ook een snel spelletjes, wat niet moeilijk is, maar wel ook vrij tactisch. Ik ben heel benieuwd hoe volgend jaar de statistieken er over een heel jaar uitzien.

Munzee

De Munzee-app heeft geen mooie jaaroverzichten. Ze doen ook niet aan verschillen tussen landen, zoals bij geocaching, waar je dan meteen een landsouvenir kan scoren. Munzee werd er niet warm of koud van toen ik in het buitenland ging cappen. Ik weet dus eerlijk gezegd niet meer met welke getallen ik in 2021 gestart ben. Wel dat ik eindig in level 116 met 26520 captured Munzees en 864676 punten. Dan kan ik het in 2022 beter bijhouden.

Waymarking

Waymarking is net als geocaching van de organisatie Groundspeak en draait dus via dezelfde server. Qua statistieken lijken de websites dan ook heel erg op elkaar. Qua gebruikersgemak blijft waymarking toch erg achter. Ik heb dit jaar niet zoveel waymarks aangemaakt – slechts 11 – eigenlijk precies genoeg voor de virtuele 500 medaille. Die wilde ik al heel lang bereiken, het was zelfs een doel bij mijn eerste Day Zero Project, wat dus pas in december 2021 is geslaagd. De volgende virtuele medaille is pas bij 1000 aangebrachte waymarks. Omdat ik al zolang over deze 500 heb gedaan is de motivatie om door te gaan niet zo heel groot meer. Ik weet niet of ik helemaal kan loslaten, ik vrees dat ik altijd een obsessie voor fietspaddestoelen van de ANWB (mijn meest gewaymarkte object) zal behouden. Dus het zou zomaar kunnen dat ik af en toe nog een waymark aan zal brengen. Maar qua hobby heb ik veel meer plezier van geocaching en Munzee en waymarking zal dus steeds verder naar de achtergrond zakken.

Wandelen

Ik zou het dus tof vinden om hier te vermelden hoeveel kilometer ik dit jaar heb gewandeld, maar ik heb dit dus niet bijgehouden. Ben eigenlijk nog steeds op zoek naar een gratis of heel goedkope app waarin ik dit makkelijk kan bijhouden. Mocht iemand nog tips daarvoor hebben: graag.

Gelezen boeken in november 2021

14 boeken en een stripboek joeg ik er doorheen deze maand. Lezen is voor mij vluchten naar een andere wereld en dat had ik hard nodig de afgelopen maand. Qua genres schoot het enorm heen en weer van young adult, naar historische romans, feelgood en gewone romans.

Wolkenstad – Anthony Doerr

Anthony Doerr is de auteur van het bekroonde Als je het licht niet kunt zien. Wolkenstad is totaal anders en het duurt ook even voor je in het verhaal zit en de onderlinge verbanden begint te zien. Er zijn vijf verhaallijnen met in de hoofdrollen verschillende buitenbeentjes. Anna en Omeir in de zestiende eeuw. Zeno en Seymour in onze tijd. En Konstance in de toekomst. Het verband tussen de verhaallijnen is een oud manuscript genaamd Wolkenkoekkoekstad met daarin het verhaal van een herder die in een vogel wil veranderen om de mythische stad in de wolken te kunnen bereiken. Het is mooi hoe het verhaal van Aethon (de herder) in alle verhaallijnen verder gaat. Ondanks dat het boek 600 pagina’s telt vond ik sommige verhaallijnen toch behoorlijk afgeraffeld. Vooral bij Konstance lijkt er wat informatie te ontbreken. Ondanks dat vond ik dat er toch veel mooie verbanden in het boek zaten en het is natuurlijk een ode aan de bibliotheek en aan verhalen.

Het eiland – Libby Page

Ook dit is een feelgoodboek en een bestseller. Dit boek sprak mij een stuk meer aan dan De roadtrip en de De theewinkel. Betere schrijfstijl, meer drama, betere spanningsboog. Of misschien gewoon het leven op een afgelegen Schots eiland. Lorna gaat na 22 jaar terug naar het Schotse eiland waar ze opgegroeid is, maar dat ze op haar 18e achter zich heeft gelaten. Ze heeft met niemand meer contact gehad, ook niet met haar jongere broer Jack en haar toen beste vriendin Sarah. Dus hoe gaan zij en haar tienerdochter Ella ontvangen worden? Er is natuurlijk de spanningsboog met de vraag waarom Lorna weg is gegaan. Dan is er de vraag hoe de gemeenschap haar ontvangt. De hoofdstukken vanuit het oogpunt van Lorna worden afgewisseld met die van haar schoonzus Alice, die van buitenaf komt maar al jaren een echte eilander is. Een mooi boek over hoe te overleven op een klein eiland en de onderlinge verhoudingen van de mensen.

De theewinkel vol geluk – Manuela Inusa

Dit vond ik helemaal een tegenvaller. Het idee van vijf vriendinnen die allemaal een winkel runnen in dezelfde straat is op leuk. Maar de schrijfstijl is heel simplistisch en de verhaallijn ontzettend voorspelbaar. Het is maar een dun boekje, dus in een paar uurtjes uitgelezen. Twijfel nog of ik de vervolgdelen wil gaan lezen.

De roadtrip – Beth O Leary

Tja, dit feelgoodboek wordt de hemel ingeprezen. Toch vond ik het niet per se heel geweldig; ik heb betere roadtripboeken gelezen. Het idee van twee exen die samen in een auto terecht komen is leuk, maar ik vond de reden waarom ze uit elkaar waren gegaan nogal zwak. En dan nog die ontzettend irritante Marcus. Ik had hem al lang gedumpt als vriend. Het boek is verder wel vlot geschreven, dat dan weer wel.

Sterrenvlucht – Brandon Sanderson

Ik ben best wel fan van Brandon Sanderson (Mistborn, Elantris), maar Sterrenvlucht is young adult en ik durfde het niet goed aan te schaffen, bang dat het tegen zou vallen na zijn boeken voor volwassenen. Het duurde een eeuwigheid voor de bibliotheek het boek eindelijk aankocht. Sterrenvlucht is een science-fiction roman en focust op Spensa die ondergronds leeft op een donkere planeet. Ze wil niets liever dan vliegenier worden, want dan kan ze de lucht en de sterren zien. Maar Spensa’s vader is – toen zij nog een kind was – neergeschoten als verrader en dat betekent dat Spensa eigenlijk geen recht heeft op een plaatsje bij de vliegopleiding. Het wordt haar heel lastig gemaakt. Het verhaal is op zich interessant, maar er zit wel heel veel technisch geneuzel in over ruimteschepen, wat mij niet zo boeit. Ook de opleiding valt een paar keer in herhaling. Wat Spensa in haar vrije tijd doet (ze vindt een kapot, vreemd ruimteschip) is eigenlijk interessanter. En dan is er nog de interactie met haar medeleerlingen. En het geheim van de aanvallers. Alles bij elkaar zeker een goed science-fiction boek. Ben ook benieuwd naar het vervolg.

Wacht op mij – Gayle Forman

Een tijd terug las ik Als ik blijf van Gayle Forman en dat vond ik een heel mooie young adult-roman. Blijkt die dus verfilmd te zijn (nog niet gezien) en er dus ook nog een vervolg. Dat is Wacht op mij. Dit keer niet bekeken vanuit de ogen van Mia, maar vanuit die van haar ondertussen ex-vriendje Adam. Ondanks het grote succes van zijn band, kan Adam de roem niet aan. En wat is er gebeurt tussen hem en Mia? Ze leken zo’n hecht stel. Tja, dit boek haalt het bij lange na niet bij Als ik blijf, dit is zo n emotionele rollercoaster met een origineel oogpunt. Daar kan dit boek nooit aan tippen. Toch is het ergens wel fijn om te weten hoe het nu met Mia gaat en ja ik heb ook wel te doen met Adam. Maar ergens was het misschien mooier geweest als dit alles aan onze verbeelding was overgelaten.

De verloren erfgenaam – Jennifer Lynn Barnes

Deel 2 van de serie na De Erfenis. Het hele verhaal is natuurlijk volslagen ongeloofwaardig, maar het leest lekker weg en ik vind het puzzelelement leuk. Eigenlijk vond ik de epiloog wel jammer, maar goed ik mag niet spoilen, haha. Het schijnt dat er nog een derde deel gaat komen. Wil ik dan ook nog wel lezen.

Alle sterren aan de hemel – Sarah Lark

De nieuwste Sarah Lark en het eerste boek van een trilogie. Alle bekende ingredienten zijn natuurlijk weer aanwezig: emigratie naar Nieuw-Zeeland, grote liefde, buitenechtelijke kinderen, driehoeksverhouding. Dit keer alleen geen schapenboerderij maar een paardenfokkerij. En hier was het de eerste wereldoorlog die roet in het eten kwam gooien. Ondanks dat sommige dingen wel voorspelbaar zijn als je andere boeken van Lark hebt gelezen, las het wel weer heerlijk weg. Ook vond ik het best interessant om over de inzet van paarden voor oorlogshandelingen te lezen (cavalerie) en over de cavalerie-school in Duitsland. Dus kom maar door met deel 2 en deel 3.

Crazy Cavia’s – Laurent Dufreney & Miss Prickly

Dit is een stripboek over cavia’s, dat ik kreeg van mijn vriendinnen, omdat ze het zo leuk vonden om op mijn cavia’s Fenno en Frido te passen toen ik op vakantie was. Het verhaal is natuurlijk bedoeld voor kinderen, maar ik vond het ook best amusant, omdat de karakters van cavia’s wel goed werden weergegeven: eten is primaire levensbehoefte nummer 1. Ook goed dat er achterin nog informatie over caviaverzorging is opgenomen. Het enige waar ik mijn vraagtekens bij zet is dat dat er in dit verhaal vijf mannetjescavia’s samen leefden. Mij is altijd geleerd dat dat eigenlijk niet goed gaat, tenzij het heel verdraagzame cavia’s zijn of ze altijd al samen hebben gezeten. En ze moeten een heel grote leefruimte hebben (dat was wel in het stripboek). In die zin hadden ze beter voor vrouwtjescavia’s kunnen kiezen.

Dochters van een nieuwe tijd – Carmen Korn

Dit boek gaat over vier Duitse vrouwen in de periode van de eerste wereldoorlog tot vlak na de tweede wereldoorlog. Op zich een interessant gegeven, maar het boek is helaas nogal afstandelijk geschreven, waardoor je niet echt meevoelt met de personages. Er worden ook een paar keer sprongen gemaakt in de tijd en het boek beslaat sowieso al een periode van ruim 25 jaar, dus dat helpt niet echt mee in het meeleven. Er zijn nog twee vervolgdelen, maar ik twijfel of ik die nog wil lezen.

Geef nooit op – Ellie Dean

Het derde deel in de 18-delige serie van Ellie Dean die zich afspeelt rondom de gasten in het pension van Peggy in het Engelse Cliffehaven ten tijde van de tweede wereldoorlog. Ook dit deel leest weer lekker weg en geeft tegelijkertijd veel informatie over het leven tijdens de oorlog. De 17-jarige Rita is een beetje een tomboy die graag bij de luchtmacht zou willen. Haar moeder is overleden, haar vader is opgeroepen voor de strijd en haar Italiaanse buren worden geïnterneerd, dus Rita staat er alleen voor. Ze slaat zich er best aardig doorheen voor zo’n jong meisje, terwijl haar situatie best hopeloos is.

De verhaallijn van Rita wordt afgewisseld met die van de bewoners van het pension, die ook al meedoen in de eerste twee delen. Van mij mogen ze rustig doorgaan met vertalen, het is een prettige mix van historische oorlogsroman met een vleugje feelgood, want zelfs tijdens de oorlog waren er lichtpuntjes te vinden.

Sophia’s Wens – Corina Bomann

Na Sophia’s Hoop, het tweede boek van de Kleuren van Schoonheid-trilogie van Corina Bomann. Het is duidelijk het tussendeel, waarin veel verhaallijnen voortkabbelen, maar nog niet tot een echte conclusie komen. Bomann heeft bij vlagen best een trage schrijfstijl en dat is hier ook weer. Toch leest het wel weer lekker weg, omdat het niet al te ingewikkeld is. Ik ben wel benieuwd hoe alles afloopt in deel 3, maar daar moeten we nog even op wachten.

List & Leugens – Leigh Bardugo

Waar ik de Grisha-trilogie van dezelfde auteur zo weg las, vond ik List & Leugens lastiger om in te komen. De Kraaien boeiden mij simpelweg minder dan Alina & co. Het is ook veel meer een klassieke schelmenroman, dan het fantasy-achtige van de Grisha. Toch speelt het boek zich wel af in dezelfde wereld en tijd. In de Netflix-serie Shadow & Bone zijn de verhaallijnen van de beide series zelfs gemixt. Dat is in de boeken dus niet. Omdat ik de serie al gezien heb, had ik al een aantal spoilers van wat er in dit boek ging gebeuren.

De honderd jaar van Lenni en Margot – Marianne Cronin

De 17-jarige Lenni en de 83-jarige Margot ontmoeten elkaar op de creatieve afdeling van het ziekenhuis waar ze allebei verblijven. Margot met hartklachten, Lenni is ongeneeslijk ziek (wat ze precies heeft wordt niet letterlijk beschreven in het boek, maar ik gok een vorm van kanker). Samen zijn ze 100 jaar en ze besluiten om een schilderij te maken van elk van die 100 jaar. Zo krijgen we dus hun levensverhalen te horen. Omdat Margot een stuk ouder is, natuurlijk wat meer van haar dan van Lenni. Hoewel Margot het ook niet makkelijk heeft gehad, vond ik het verhaal van Lenni toch wel heel schrijnend. Zo eenzaam, zo vol vechtlust en dan toch de strijd moeten verliezen.

Het boek heeft natuurlijk iets droevigs vanwege het naderende overlijden van de personages. En toch straalt er ook zoveel levenslust van de bladzijden en zijn de levensverhalen interessant. Echt wel een aanrader dit boek.

Het schuilhuis – Rachel van Charante

Een boek van een Nederlandse schrijfster, dat zich dan ook afspeelt in Nederland tijdens de tweede wereldoorlog. De 18-jarige Victoria is in het bos achter het huis van haar ouders aan het tekenen als er een vliegtuig neerstort. De Engelse piloot overleeft de crash, maar is gewond en moet verborgen worden. In een opwelling besluit Victoria hem te verbergen op de zolder van de schuur in de tuin van haar ouderlijk huis. Ondertussen stapelen de problemen zich natuurlijk op: de piloot wordt gezocht en heeft medische hulp nodig. Wie is er te vertrouwen? De ouders van Victoria hebben financiele problemen en denken die op te kunnen lossen door Victoria min of meer uit te huwelijken aan de rijke erfgenaam Robert. Maar is Robert wel te vertrouwen?

75 jaar later vertelt Victoria haar verhaal aan een journaliste.

Het historische stuk was beter dan de verhaallijn in deze tijd. Ik kon mij levendig voorstellen hoe lastig Victoria het moet hebben gehad. De verhaallijn in het heden was ook nogal afgeraffeld, alsof de schrijfster binnen een aantal woorden/pagina’s moest blijven. Ik begrijp wel dat ze de link heeft willen leggen tussen personages uit het verleden en het heden, maar wat er in deze tijd aan het licht komt is groot genoeg om een ander boek mee te vullen.

Toch vond ik het alles bij elkaar wel een fijn boek.

Gelezen boeken in oktober 2021

Nu het weer te vroeg donker is om ’s avonds nog in het bos te gaan wandelen (want dat mag nou eenmaal niet na zonsondergang en is ook veel te duister) neemt mijn leesradius weer toe. Deze maand dan ook weer 11 boeken gelezen.

Louis & Louise – Julie Cohen

Een interessant en tegelijkertijd ook wel wel moeizaam boek. Het boek wisselt twee verhaallijnen af die in principe over dezelfde persoon gaan. De ouders zijn hetzelfde, de vrienden (de tweeling Benny en Ally die een zeer grote rol spelen in beide verhaallijnen) zijn hetzelfde, de omgeving is hetzelfde. Beiden zijn biseksueel en hebben relaties met zowel mannen als vrouwen gehad. Maar in de ene verhaallijn is Louis een jongen/man en in de andere verhaallijn is Louise een meisje/vrouw. En dat genderverschil maakt hun levens anders en toch ook hetzelfde. Omdat in beide verhaallijnen dus dezelfde bijpersonages voorkomen, is het soms even schakelen hoe het nou ook alweer zat. Zo heeft Louise een dochter, maar heeft Louis geen kinderen. Louis heeft een boek gepubliceerd over een onderwerp waar Louise ook een boek over zou willen schrijven. In beide verhaallijnen ligt hun moeder op sterven, maar in de ene verhaallijn is hun vader er nog, terwijl die in de andere verhaallijn is verdwenen. In de ene verhaallijn is een belangrijk bijpersonage overleden, in de andere verhaallijn is diezelfde persoon nog springlevend. Ook vond ik de tussenstukjes over het opgroeien van Louis/Louise die steeds enkele jaren samen vatten wat minder geschreven, alsof ze er later nog tussen gepropt waren op aanraden van een redacteur. Het idee van het boek is natuurlijk heel erg origineel en in het verhaal komen veel dingen over gender en seksualiteit voor die nu spelen, maar ook vroeger al. Helaas wordt het mij gedurende het boek niet duidelijk of dit verhaal nu positief of negatief bedoeld is. Uiteindelijk hield ik er vooral een negatief gevoel aan over. En ik vermoed dat dat eigenlijk niet de bedoeling is geweest van de schrijfster.


Twee zusjes – Kristin Hannah

Ook dit boek stond in de minibieb van mijn ouders. Na De Nachtegaal, De Wintertuin en De Vier Windstreken leek dit boek wel geschreven door een totaal andere schrijfster. Ik herkende er weinig tot niets in van haar latere werk. Twee zusjes gaat over twee halfzussen met een leeftijdsverschil van zeven jaar. Ze hebben dezelfde moeder, maar verschillende vaders. Ze hebben een moeilijke jeugd gehad en hebben nu een totaal ander leven en weinig contact. Meghann (wat een hoop overbodige letters in deze naam) is een rijke en succesvolle echtscheidingsadvocatie, Claire woont en werkt op een camping en heeft een dochtertje van vijf jaar oud. Claire besluit vrij halsoverkop om te trouwen en Meghann vindt dit heel onverstandig en probeert haar van dit huwelijk te weerhouden. Dit alles zou al genoeg zijn voor een prima feelgoodverhaallijn met wat drama van hun jeugd erin verwerkt. Maar halverwege het boek slaat de toon ineens om en wordt Claire ernstig ziek en zwabbert het verhaal ineens alle kanten op en neemt de ongeloofwaardigheid sterk toe. Vooral dit contrast tussen de twee verhaalhelften werkte niet voor mij. Het was te veel voor één boek. Ook heb ik mij erg geërgerd aan de loze stukken tussen Meghann en haar psychologe. Om de één of andere reden komen psychologen in boeken op mij altijd over als onbekwame geldkloppers. Zo ook hier.


De Maneschijn sonate – Corina Bomann

De schrijfstijl van Corina Bomann leest heerlijk weg en dat geldt ook voor dit boek met een verhaallijn in het heden en eentje in het verleden. Het boek speelt deels op Sumatra en ik vond het verrassend hoe open daar met relaties werd omgegaan. Ook gaat het boek over twee vioolspelende wonderkinderen die dezelfde viool in hun bezit hebben gehad; Rose en Helen. Wat is het verband tussen deze twee vrouwen en wat is er met hun gebeurd? Een eeuw later krijgt Lilly de viool op een mysterieuze manier in handen en ze probeert de geschiedenis van de viool en de twee wonderkinderen te achterhalen. Op zich interessant, maar de zoektocht hangt wel van heel veel toevallige ontmoetingen en vondsten aan elkaar. Ook wordt er meerdere keren gebruik gemaakt van rampen om bepaalde personages om het leven te laten komen. Daarnaast is de titel van het boek de naam van het muziekstuk wat bij de viool zit. Maar uiteindelijk wordt de componist van dit muziekstuk niet achterhaald. In dit zin had het boek beter iets met viool in de titel kunnen krijgen.

Welkom bij Hotel Flanagans – Asa Hellberg
De dochters van Hotel Flanagans – Asa Hellberg

Asa Hellberg is een Zweedse schrijfster en haar blog is helaas in het Zweeds, dus ik kan het niet lezen. Haar boeken zijn in het Nederlands vertaald en daardoor wel leesbaar voor ons. Het zijn feelgood-boeken en ze lezen lekker weg. In Hotel Flanagans is het net goede tijden, slechte tijden. Overlijdens, nieuwe eigenaren, geldproblemen, problemen met familieleden, relatieproblemen, arme mensen op zoek naar een beter leven, discriminatie vanwege huidskleur, buitenechtelijke kinderen, kinderen die niet aan de verwachtingen van hun ouders voldoen. Het zit allemaal in deze boeken, die zeer geschikt zijn voor de fans van Lucinda Riley en Corina Bomann.


Eindeloos dichtbij – Jenny Colgan

Deel 3 van de Schotland-serie van Jenny Colgan. De Schotland-serie spreekt mij meer aan dan de Bakkerij-serie. In dit boek ruilen de Londense Lissa en de nuchtere Schotse Cormac – beiden verpleegkundigen – van huis en baan. Per mail en later per app wisselen ze gegevens uit over hun patiënten en hun belevenissen. Ze hebben elkaar echter nooit ontmoet. Natuurlijk valt te voorspellen dat ze gevoelens voor elkaar krijgen. Maar dit boek gaat ook over posttraumatische stressstoornis. Ook bevat het situaties waarin de verpleegkundigen belanden met hun soms erg vreemde patiënten. Natuurlijk komen ook de personages uit de voorgaande delen nog een keer voorbij. Helaas zitten er weer een paar ongeloofwaardige stukjes in (daar is Colgan nogal goed in), maar overall vind ik deze serie toch wel een heel stuk beter dan de kleine bakkerij-serie.


De laatste brief – Sarah Blake

Om heel eerlijk te zijn vond ik dit een vrij saai boek. Het speelt aan het begin van de tweede wereldoorlog, als Amerika nog geen deel neemt aan de oorlog. Alleen de verhaallijn over radiojournaliste Frankie is echt interessant; zij geeft commentaar tijdens de Blitzkrieg en reist later in het boek per trein door Frankrijk om namen en verhalen van vluchtende mensen (vooral veel Joodse mensen) vast te leggen. Dat is dan ook de enige reden dat ik het boek heb uitgelezen. De andere personages wonen in een dorpje ergens aan de kust van Amerika. Met Emma en Wil had ik alleen maar medelijden: waarom kan niemand die arme Emma gewoon eerlijk vertellen wat er met haar man is gebeurd? Iris vond ik ook maar een aparte vrouw, haar baan als hoofd van het postkantoor lijkt me dan weer wel tof. Als ik in de jaren veertig had geleefd, had ik die baan wel willen hebben. Het boek eindigt eigenlijk voor niemand echt vrolijk en daardoor lijkt het verhaal ook niet echt af. En nee, de oorlog is ook nog niet voorbij aan het einde van het boek, maar nu is het net alsof je de eerste afleveringen van een serie hebt gekeken die door geldgebrek nooit afgemaakt is.


Tegen beter weten in – Charlotte de Monchy

Dit boek vond ik in de minibieb van mijn ouders. Het is een feelgoodboek van een Nederlandse schrijfster. Ik had nog nooit een boek van haar hand gelezen, maar de achterkant maakte mij nieuwsgierig. Het boek is inderdaad een typisch feelgoodboek; aan het begin kun je al voorspellen welke vrouw met welke man gaat eindigen. Wel leest het boek heerlijk weg en sprak de omgeving (een afgelegen dorpje in Canada) mij aan; zo gingen de personages bijvoorbeeld kajakken. Ook bevatte het boek dialogen met veel humor, iets wat ik wel eens mis in andere boeken. Bij dit boek toverden de dialogen regelmatig een glimlach op mijn gezicht, dus dat is een pluspunt tijdens het lezen. Het boek doorgegeven aan mijn moeder die naar eigen zeggen in een feelgood-lees-periode zit en daarna gaat het weer in de minibieb; op zoek naar nieuwe lezers.


Het huis in Kreis Pinneberg – Rhidian Brook

Let op: spoilers!

Dit is het boek waar de film The Aftermath op is gebaseerd die ik vorige maand heb gezien. De auteur – Rhidian Brook – schrijft normaal filmscenario’s en dit boek is dan ook geschreven met de wetenschap dat een verfilming in zicht was. Toch zijn er een paar opmerkelijke verschillen tussen het boek in de film. Zowel boek als film spelen zich af in Hamburg, net na de oorlog. De Britse kolonel Lewis is verantwoordelijk voor de wederopbouw van de stad en toont veel begrip voor de overgebleven, veelal dakloze Duitse inwoners van de stad. In 1946 komen zijn vrouw en zoon ook in Hamburg wonen en wordt er een huis gevorderd van de overwonnen Duitsers. Dit is echter een groot landhuis, dat bewoond wordt door de voormalig architect Lubeck en zijn dochter. Lewis neemt het besluit dat het huis groot genoeg is om te delen en laat de man en zijn dochter bij hen inwonen. Dit gegeven van een huis delen is gebaseerd op de ervaringen van Brooks grootvader, die met zijn gezin zo’n vijf jaar een huis heeft gedeeld met het Duitse gezin van wie het huis eigenlijk was. De situatie in het boek is waarschijnlijk wel een stuk dramatischer gemaakt. Zowel het Britse gezin als het Duitse gezin heeft een groot verlies geleden. De oudste zoon van Lewis en zijn vrouw Rachael is omgekomen tijdens een bombardement en dit verdriet (en Lewis jarenlange afwezigheid) werpt een grote schaduw over hun huwelijk. Lubeck is zijn vrouw verloren, eveneens bij een bombardement en heeft een zeer moeizame relatie met zijn tienerdochter Frieda. In de film hadden Lewis en Rachael slechts één kind; de omgekomen Michael. In het boek is er echter nog een jongere zoon – Edmund – die mee naar Duitsland komt. In het boek is er ook nog een verhaallijn over een groep weeskinderen (hun ouders zijn omgekomen tijdens de bombardementen op Hamburg, waarbij ook Lubecks vrouw is gestorven) die probeert te overleven in de puinhopen van het platgebombardeerde Hamburg. Ook deze weeskinderen komen niet voor in de film. In het boek sluit Edmund vriendschap met deze weeskinderen, dus vermoedelijk is hij daarom uit de film geschreven. De verhaallijn van Lubecks dochter Frieda is wel overeind gebleven: zij hangt eigenlijk nog steeds het naziregime aan (ze heeft ook nooit veel anders meegekregen en mist haar moeder) en weet niet goed wat ze met haar leven moet doen. Tja, Rachael mist Lewis, Lubeck mist zijn vrouw, dus wat er tussen hun gebeurt is vrij voorspelbaar.

Hoewel ik het boek niet heel prettig vond weglezen, is het wel interessant. Veel boeken over de oorlog stoppen op het moment van de bevrijding, maar toen ging alles natuurlijk niet meteen goed. Ik kon me zowel de reacties van de Britten als van de Duitsers best voorstellen. Uiteindelijk drukt het boek vooral de waanzin van oorlog uit en wat het doet met mensen aan welke kant ze ook stonden. Dat vond ik beter over gebracht in het boek, dan in de film. De film laat wel beelden zien van het platgebombardeerde Hamburg, maar focust toch vooral op de relaties tussen de mensen in het huis. Het boek heeft meer verhaallijnen en laat daardoor meer zien.


Dit leven is van jou – Tatiana de Rosnay

Tatiana de Rosnay is vooral bekend geworden door Haar naam was Sarah, wat ik een mooi en verdrietig boek vond. Toch heb ik nooit andere boeken van haar gelezen, tot deze. Om heel eerlijk te zijn vond ik een heel vreemd boek, met een deels heel ongeloofwaardige verhaallijn. Het is niet zo dik, dus ik heb het wel uitgelezen, maar ik had er iets anders van verwacht. Zo had ik meer willen weten over het leven van de dakloze vrouw Celestine, voor ze dakloos werd. Maar wat dat betreft laat De Rosnay haar lezers op hun honger zitten. We komen veel meer te weten over het andere hoofdpersonage, de 18-jarige Martin. Zijn vader is rijk maar ongeïnteresseerd, zijn moeder is overleden. Martin raakt bevriend met Celestine, maar vanaf het moment dat Celestine op sterven ligt en wensen gaat vervullen van Martin wordt het verhaal totaal ongeloofwaardig en ontspoord het ook in mijn ogen. Jammer, want er had meer uit dit concept gehaald kunnen worden in mijn ogen.


Winter in de kleine bakkerij – Jenny Colgan

Het laatste en eigenlijk onnodige derde deel van de kleine bakkerij-serie. Polly twijfelt en twijfelt en twijfelt over alles, vooral over haar relatie met Huck. Haar vriendin doet iets ongelooflijks stoms. Dan zijn er nog Polly’s treurige moeder en haar onbekende vader. Kortom, alles kabbelt weer voort, het leest best lekker weg, is hier en daar ongeloofwaardig en alles komt aan het einde goed, want feelgood. En toch nog even een kritische noot: Polly en Huck wonen in een vuurtoren. Nu heb ik op Texel de vuurtoren beklommen en die lijkt mij echt totaal ongeschikt voor bewoning. De verdiepingen zijn daarvoor echt te klein. En ik denk niet dat de vuurtoren in het boek veel groter zal zijn dan die van Texel. Het is een soort van extreem onhandig Tiny House.

Boekentip #4: Kingsbridge-boeken van Ken Follett

Als je naar mijn Boekenplank vol gelezen boeken kijkt, dan valt je waarschijnlijk op dat ik hoofdzakelijk boeken lees die geschreven zijn door vrouwen.

Toch is de boekentip van deze maand van een mannelijke auteur en wel Ken Follett. Hij schreef vier dikke historische romans (700-1100 pagina’s per boek) over de fictieve Engelse plaats Kingsbridge.

Ken Follett

Ken Follett (1949) is een Britse schrijver. Van zijn werk zijn over de hele wereld meer dan 100 miljoen exemplaren verkocht. Hij schreef een hele rits thrillers voor hij zich aan zijn eerste historische roman waagde. The Pillars of the Earth kwam uit in 1989. De Nederlandse vertaling kwam in 1990 en kreeg als titel De Kathedraal. Vanaf 2007 – na het verschijnen van het tweede deel) kreeg het eerste deel een titel die meer bij de oorspronkelijke titel paste, namelijk Pilaren van de aarde. Hetzelfde boek dus, maar met een andere titel. Het boek is ondanks de omvang van zo’n 1000 pagina’s enorm geliefd en beide titels verschenen in 2018 in de eerste editie van de Hebban Top 1000 van de online boekencommunity Hebban. Foutje natuurlijk, maar het geeft wel aan hoe populair dit boek is. In 2010 verscheen er ook een tv-serie.

Ik vond deze boeken zo goed, dat ik ze zelf heb gekocht. Deel 1 en deel 2 heb ik zelfs al twee keer gelezen en daar zal ooit nog wel een derde keer bij komen.

Kingsbridge

Door de jaren heen schreef Follett vier boeken over Kingsbridge:

Pilaren van de aarde

The Pillars of the Earth (1989) – De Kathedraal (1990)/Pilaren van de Aarde (2007)

Brug naar de hemel

World without end (2007) – Brug naar de hemel (2007)

Het eeuwige vuur

A column of fire (2017) – Het eeuwige vuur (2017)

De schemering en de dageraad

The Evening and the Morning (2020) – De schemering en de dageraad (2020)

Hoewel deel 4 pas het laatste verscheen, is dit qua tijdlijn het eerste verhaal in de serie. Daarna volgen historisch gezien deel 1-2-3 in volgorde.

Deel 4 speelt zich af rondom het jaar 1000 en gaat over het ontstaan van het plaatsje Kingsbridge.

Deel 1 speelt zich af in de twaalfde eeuw en gaat over de bouw van de kathedraal van Kingsbridge.

Deel 2 maakt een sprong van twee eeuwen verder en gaat over de veertiende eeuw, waarin Kingsbridge zich verder uitbreidt, maar ook geteisterd wordt door middeleeuwse rampen als de pest.

Deel 3 gaat opnieuw twee eeuwen verder in de tijd, naar de zestiende eeuw. Dit boek speelt zich het minste af in Kingsbridge zelf.

Alle boeken hebben drie of vier hoofdpersonages die we afwisselend gedurende een gedeelte van hun leven volgen. Natuurlijk kruisen de levens van de verschillende personages elkaar op diverse manieren. Dit is in alle boeken iemand uit de geestelijkheid, een edele en een of twee mensen uit de gewone bevolking. Deze laatste hebben dan vaak wel een bijzonder talent. Het talent voor het bouwen (architectuur) komt in zo’n beetje elk boek terug. Er wordt ook wel de suggestie gewekt dat de mensen in de boeken steeds afstammelingen van elkaar zijn, in ieder geval de bouwers Edgar (deel 4), Jack (deel 1), Merthin (deel 2) en Ned (deel 3).

Goed of slecht

Een punt van kritiek dat vaak in recensies is te lezen is dat bepaalde karakters wel heel goed zijn en andere wel heel slecht. Er zijn weinig grijze personages. Ook worden vrouwen wel vaak als lustobject afgeschilderd, maar ik vrees dat dat ook wel vaak zo was in die tijd. Dan zijn er nog de grove scenes over martelingen, die van mij niet zo gedetailleerd hadden gehoeven. Gelukkig zijn er dat niet zo heel veel, dus je kunt ze overslaan.

Wat overblijft zijn prettige historische romans, die ondanks hun dikte lekker doorlezen. Hoewel niet waargebeurd zitten er in elk boek wel echte historische gebeurtenissen. Ook de hele maatschappij van Kingsbridge is op waarheid gebaseerd. Maar natuurlijk is de hele boel wel geromantiseerd, om er een lopend verhaal van te kunnen maken.

Er zijn ook mensen die zeggen dat hij deel 4 beter niet had kunnen schrijven, omdat de opbouw van het verhaal sterk lijkt op die van de andere boeken. Maar ik vond dat ook een prima boek; het is een andere tijd, je leest over het ontstaan van Kingsbridge en juist die opbouw zorgt ook weer voor een verbinding tussen de boeken.

Andere boeken van Ken Follett

Van alle thrillers van de hand van Follett heb ik er precies nul gelezen, omdat ik niet zo van thrillers houd.

Wel heb ik de Century-trilogie gelezen, ook dikke pillen die leden van bepaalde families in Europa volgen, maar dan rondom de grote oorlogen van de twintigste eeuw: eerste wereldoorlog, tweede wereldoorlog en de koude oorlog. Dit zijn de boeken Val der titanen (deel 1), Nacht van het kwaad (deel 2) en Kou uit het oosten (deel 3). Qua verhaalopbouw en schrijfstijl lijken deze drie boeken wel erg op de Kingsbridge-boeken, maar de historische tijd en achtergrond is natuurlijk heel anders.

De tv-serie The Pillars of the Earth heb ik ook nog nooit gezien, lijkt mij eigenlijk wel interessant. Er doet ook een pak bekende acteurs in mee. Helaas schijnt geen enkele streamingdienst de serie nog te vertonen. Jammer.

Gelezen boeken in september 2021

Het boek van verloren namen – Kristin Harmel

Dit boek gaat over de oorlog en qua onderwerp leek het een beetje op Noem geen namen van Astrid Sy, wat ik eerder dit jaar las. Alleen speelt dit boek in Frankrijk en niet in Nederland. Maar in beide boeken gaat het over de redding van joodse kinderen. De joodse Eva vlucht met haar moeder vanuit Parijs naar een dorpje in Zuid-Frankrijk (vrije zone) waar ze terecht komt bij een verzetsgroep. Eva blijkt een groot talent te hebben voor het maken van vervalste persoonsbewijzen en dit doet ze voornamelijk voor joodse kinderen, maar ook voor neergestorte piloten en anderen. Zij gaan allemaal naar het neutrale Zwitserland. Ondertussen heeft Eva vaak ruzie met haar (nogal eenzijdig denkende) moeder, is haar vader afgevoerd naar een onbekende bestemming en wordt ze verliefd op een niet-joodse man. Ook maakt ze zich zorgen over de verloren identiteit van de kinderen en daarom bedenkt ze een code om de namen te bewaren in een boek – vandaar dus de titel van het boek. Fijn geschreven boek.

Het boek van gevonden voorwerpen – Lucy Foley

Oeps, ik denk dat ik dit boek al 2x verlengd had voor ik eindelijk eens ging lezen en toen las ik het zo’n beetje in 1x uit. Het boek leest prettig weg en kent een grote spanningsboog: waarom werd Jane als baby afgestaan door haar biologische moeder? Haar dochter Kate zoekt het antwoord op deze vraag na de onverwachte dood van Jane. Het verhaal gaat langs twee wereldoorlogen en verder spelen diverse kunstvormen een grote rol. Omdat het boek in de jaren 80 speelt, gaat de communicatie nog per brief en telefoon. Het gaat ook over kinderen die niet aan de verwachtingen van hun ouders voldoen. Mooi boek.

  • De vier windstreken – Kristin Hannah

De vier windstreken is het nieuwste boek van Kristin Hannah, van wie ik eerder dit jaar al De Wintertuin en De Nachtegaal las, beide heel goede boeken. Waar ik bij die twee boeken meteen werd meegezogen in het verhaal, duurde dat hier wat langer. Het boek speelt in de jaren dertig van de vorige eeuw in Texas tijdens de Dust Bowl, een langdurige periode van extreme droogte in enkele Amerikaanse staten. Elsa leeft met haar kinderen, man en schoonouders op een boerderij, maar door de aanhoudende droogte mislukken de oogsten, sterven de dieren, zijn er steeds stofstormen en is er voortdurend geldgebrek en honger. Veel mensen trekken naar de naastgelegen staat Californië, op zoek naar werk en een beter leven. De schoonfamilie van Elsa wil echter hun eigen stuk grond niet opgeven. Uiteindelijk vertrekken alleen Elsa en haar twee kinderen naar Californië, maar deze staat wordt overspoeld door vluchtelingen die op allerlei manieren uitgebuit worden. Lukt het Elsa om haar kinderen te beschermen en een beter bestaan op te bouwen?

Eigenlijk heersen er in dit boek, bijna een eeuw geleden dus ook al klimaatproblemen, zoals extreme weersomstandigheden. Daarnaast ontstaan de stofstormen, doordat de bovenlaag van de grond compleet kapot is geploegd door de hardwerkende boeren. En ook nu hebben we nog steeds te maken met stromen vluchtelingen overal ter wereld. Het is dus eigenlijk triest dat er bijna 100 jaar later nog maar weinig dingen verbeterd zijn…

  • Zomer in de kleine bakkerij – Jenny Colgan

Dit boek is het vervolg op de De kleine bakkerij aan het strand en de gebeurtenissen op het getijdeneiland kabbelen voort. De oude eigenaresse van de bakkerij overlijdt en haar erfgenaam wil de boel eens even flink komen veranderen, wat ten koste gaat van wat Polly heeft opgebouwd. Tja, ook dit boek leest wel lekker weg, maar toch heeft deze serie het niet voor mij. Ik vind veel dingen te ongeloofwaardig overkomen.

  • Obsidian – Jennifer Armentrout

Mwah, ik vond dit niet echt een heel geweldig boek. Het is een young adult-boek en het eerste deel van een maar liefst vijfdelige serie. Het leest op zich wel vlot weg, maar het boeide mij allemaal niet zo erg. Te veel high school-gezeur en die leeftijd ben ik toch wel ontgroeid. De hoofdpersoon verhuisd naar een dorpje waar buitenaardse wezens blijken te wonen die zich vermommen als gewone mensen. Natuurlijk wordt ze verliefd op zo’n wezen. Het boek was langdradig en deels ook wel voorspelbaar. Ik heb het een beetje scannend uitgelezen, maar heb geen behoefte om de vier vervolgdelen te lezen.

  • Storm rond het landhuis – Anne Jacobs

Na Het Landhuis het tweede boek in de serie over het Duitse landgoed Dranitz van Anne Jacobs (die bekend werd door de Weesmeisje-serie). De gebeurtenissen kabbelen voort in dit boek. Er wordt veel geruzied over de stukken grond rondom het landhuis. En dan zijn er alle familieperikelen en de liefdesrelaties. Het leest allemaal lekker weg en ondertussen kom je ook wat te weten over het leven in de voormalige DDR. In het eerste boek had je ook nog een historische verhaallijn die het boek extra interessant maakte, maar dat verhaal was af en daardoor heeft dit boek dit niet meer. Die historische verhaallijn maakte deel 1 wel spannend en die spanning mis ik dus in deel 2. Ik verwacht dat er ook nog een derde deel zal komen en die wil ik dan zeker nog wel lezen.

  • De aardbeiendief – Joanne Harris

De aardbeiendief is na Chocolat, Rode Schoenen en De zoetheid van perziken het vierde boek wat Joanne Harris schreef over Vianne Rocher en haar twee dochters Anouk en Rosette. Om heel eerlijk te zijn vind ik dit het zwakste boek van het viertal. Er gebeurd eigenlijk niet zoveel in dit boek; alleen het dagboek van de overleden Narcisse zorgt nog voor een beetje spanning. Verder is er veel herhaling en is het allemaal nogal traag. Misschien had Harris het bij drie boeken moeten laten, maar de echte fans zullen dit boek vast ook wel waarderen.

  • Om nooit te vergeten – Sarah Jio

Kailey staat op het punt om te trouwen, maar haar aanstaande echtgenoot is eigenlijk niet de liefde van haar leven. Deze man – Cade – is verdwenen. Tot hij op een dag voor haar neus staat. Hij blijkt als dakloze op straat te leven, ziet eruit als een zwerver en lijdt aan geheugenverlies. Kan Kailey hem nog redden? En wat dat betekent dat voor haar nieuwe relatie en haar aanstaande huwelijk?

Sarah Jio heeft met dit boek een achtergrondverhaal willen schrijven voor de vele daklozen in Amerika. Het boek roept natuurlijk een bepaalde spanningsboog op: wat is er mis gegaan in het leven van Cade? Maar het leunt ook wel erg op uitvergrote emoties. Kailey pikt wel heel erg veel van Cade, zowel in het verleden als in het heden. Daarnaast komt haar nieuwe relatie er maar bekaaid af en wordt er wel erg veel schuld afgewenteld op de voormalige zakenpartner van Cade.

Ondanks de vaak zware onderwerpen lezen de boeken van Sarah Jio wel altijd lekker weg en dat geldt zeker ook voor dit exemplaar.

Val en Verlossing – Leigh Bardugo

Dreiging en Duisternis – Leigh Bardugo

Na het eerste deel Schim en Schaduw, zijn dit het tweede en derde boek van de Grisha-trilogie van Leigh Bardugo. Van het eerste boek – het is wel gemixt met de boeken van de Kraaien van dezelfde auteur – draait nu de serie Shadow & Bone op Netflix. De Grisha-trilogie is fantasy voor young adults van de bovenste plank. Als tiener heb ik heel veel fantasy gelezen, later ebde mijn belangstelling voor dit genre steeds meer weg. Maar dit is zeker het beste wat ik sinds jaren op het fantasy-vlak heb gelezen. Ik ga verder niet spoilen, ga het maar lekker zelf lezen. Of de serie kijken. Beiden de moeite waard.

Gelezen boeken in augustus 2021

In augustus had ik een beetje een leesdipje, want ik las heel weinig voor mijn doen; slechts zeven boeken. Twee daarvan waren recensie-exemplaren, dus die heb ik al uitgebreid behandeld.

Dit waren:

Zonnebloemzussen – Martha Hall Kelly

Het Koetshuis – Karin Quint

Verder las ik:

Fin & Rye – Harry Cook

Harry Cook schreef het boek dat hij zelf had willen lezen als tiener die ontdekt dat hij op jongens valt. Het is een Young Adult-boek en het leest lekker weg, hoewel ik de dialogen soms een beetje zwak vond: “Ik houd van jou” en dan als antwoord: “Ik ook van jou.” En zulke herhalingen kwamen vaker terug.

Het verhaal speelt zich af in Australië. Fin en Rye zijn twee doodnormale jongens die toevallig op jongens vallen. De alleenstaande, alternatieve moeder van Rye vindt dit prima; ze wil gewoon dat haar zoon gelukkig is. De ouders van Fin daarentegen vinden het helemaal niets. Ze zijn gelovig en denken dat ze hun zoon kunnen “genezen” van zijn geaardheid. Nadat Fin voor het eerst met een jongen heeft gezoend verhuizen ze meteen naar een andere stad. Hier komt Fin op dezelfde school terecht als Rye en ze vallen als een blok voor elkaar. Fins ouders vinden het een drama en zenden hun zoon naar conversietherapie: een therapie gericht op voorschriften uit de bijbel die moet leiden tot de “uitdrijving” van Fins “foute voorkeuren” en tot zijn “genezing”.

Als atheïst heb ik nogal moeite met het denkbeeld van de ouders van Fin en het bijzonder de conversietherapie (die heel triest is voor de betrokken jongeren, maar ook bijna lachwekkend overkomt op een niet (zwaar) gelovige). Wat moeten wij nu nog met ruim 2000 jaar oude voorschriften uit de bijbel? De wereld is veranderd, het tijdsbeeld is veranderd en dat is niet meer dan normaal na 2000 jaar. Ongetwijfeld bestond er toen ook al liefde tussen mensen van hetzelfde geslacht en daar is wat mij betreft echt helemaal niets mis mee. Liefde is liefde in mijn ogen en je doet er niemand kwaad mee als je als vrouw van een vrouw of als man van een man houdt.

Daar komt nog bij dat zowel Fin als Rye (en ook hun vrienden June en Poppy) heel normale tienerjongens zijn. Het zijn in mijn ogen leuke jongens: hebben een goede band met hun ouders (ja, Fin aanvankelijk ook), zijn sociaal, hebben hobby’s, komen goed mee op school, hebben een fijn karakter. Al die dingen lijken mij veel belangrijker aan je kind en zijn of haar partner dan of hij op meisjes of jongens valt.

Cook heeft met dit boek niet alleen een mooi liefdesverhaal geschreven, maar eigenlijk zouden juist alle ouders van anders geaarde tieners dit boek ook moeten lezen om de boodschap te begrijpen dat je kind goed is zoals het is.

De kleine bakkerij aan het strand – Jenny Colgan

Tja, feelgood van de bovenste plank. Een leuke roman om eens te lezen – het leest vlot weg -, maar ik werd er niet heel enthousiast van. Colgans andere serie – die met de boekenbus – spreekt mij meer aan. In dit boek vind ik het bakkerij-gedeelte een beetje ongeloofwaardig overkomen. Volgens mij zijn bakkers de halve nacht in touw om alle producten te bakken en deze vrouw doet het in twee uurtjes ofzoiets? Kan bijna niet. En dat haar nieuwe love-interest al na een half “verkeerd” woord vertrekt, vond ik ook maar slappe hap. Verder houd ik niet van extreem rijke mensen die met geld kunnen smijten en die komen dus voor in dit boek. Wat ik dan weer wel een leuke toevoeging vind zijn de recepten achterin het boek.

Wild – Cheryl Strayed

Dit waargebeurde verhaal is het verslag van de 1700 loodzware kilometers die de dan 26-jarige Cheryl Strayed aflegt over de Pacific Crest Trail in het westen van de Verenigde Staten. Als wandelaar met de wens om ook nog eens een Lange Afstand Pad te lopen vond ik het een mooi boek. Hoewel het landschap, de wilde dieren en de zwaarte van de trail absoluut niet te vergelijken zijn met een willekeurige LAW in Nederland, zal elke wandelaar toch dingen herkennen. De pijn aan voeten en andere lichaamsdelen. Verkeerde wandelschoenen. Honger en dorst. Verdwalen ondanks markeringen. De ontmoetingen met andere wandelaars.

Daarnaast is Strayed iets minder zwaar op de hand dan Raynor Winn, waarvan ik eerder dit jaar Het Zoutpad las. Ook een mooi en waargebeurd wandelverslag, maar ik herkende mezelf een beetje meer in Strayed dan in Winn. Misschien omdat ze jonger is, ondanks dat ze ook al genoeg levenservaring op heeft gedaan. Of omdat ze Amerikaans is. Wie zal het zeggen. Voor elke wandelaar of avonturier vind ik dit wel een aanrader. Ik wil nu ook nog de gelijknamige film zien, maar blijkbaar staat die op dit moment niet op Netflix (streamingsdiensten, zucht).

Schim en Schaduw – Leigh Bardugo

Na het bekijken van de eerste drie afleveringen van de serie Shadow & Bone op Netflix werd ik toch nieuwsgierig naar de boeken. In de Young Adult fantasy wereld zijn de boeken van de Amerikaanse schrijfster Leigh Bardugo al een hele tijd heel erg hot. Dus ondanks dat mijn afstudeerscriptie over Young Adult in het genre fantasy gaat, ben ik nogal late to the party. Het eerste boek van de Grisha-trilogie las ik in een avond uit. Waarom heb ik Bardugo niet eerder ontdekt? Wat maakt dit boek nu zo goed? Het begint midden in de actie. Het heeft een originele wereld, gebaseerd op de geschiedenis van Rusland, de karakters zijn tof. De Vlakte is oprecht eng. De personages zijn interessant en grijs (dus niet heel zwart of heel wit). Hoofdpersoon Alina heeft veel moeilijke, maar interessante keuzes te maken. Nu wil ik vooral nog veel meer Bardugo lezen. En de serie afkijken.

Zomerloof – Jackie van Laren

Na Lentegroen het tweede deel van de Onder de bomen-serie van Jackie van Laren. Waar ik het eerste deel best lekker weg vond lezen, vond ik dit deel nogal langdradig en vaak in herhaling vallend. Sylvie en Freek draaien eerst als twee verliefde pubers rondjes om elkaar heen. Hun gedachten zijn ook bijna puberaal. Ties, de 12-jarige dochter van Sylvie, komt bijna volwassener over in haar relaties dan haar moeder. Er komen nog twee boeken, maar het verhaal is misschien te dun om vier boeken te vullen. Om nog wat spanning in het verhaal te brengen zijn er de criminele ontwikkelingen, maar ook die zijn niet echt verrassend te noemen. Een beetje slimme lezer wist natuurlijk al lang waar dat drugsafval vandaan kwam.

Omdat ik nu wel wil weten hoe het afloopt, zal ik het herfst- en het winterboek ook nog wel ooit lenen (ze moeten nog verschijnen) bij de bibliotheek, maar in dit genre zijn er zeker betere boeken.

Recensie: Zonnebloemzussen

Zonnebloemzussen

Zonnebloemzussen is na Russische Rozen en Seringenmeisjes het derde deel in de trilogie die de Amerikaanse auteur Martha Hall Kelly schreef over leden van de familie Woolsey-Ferriday. Ze schreef deze boeken nadat ze in een tijdschrift een artikel over Caroline Ferriday las. De boeken zijn ook afzonderlijk van elkaar te lezen; zo speelt Caroline Ferriday in dit boek geen rol.

Zonnebloemzussen gaat over drie vrouwen ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog (1861-1865). Deze oorlog ging over verschillende conflicten tussen de noordelijke en de zuidelijke staten, waaronder het slavernijconflict. In de noordelijke staten was slavernij al sinds 1819 verboden, terwijl in de zuidelijke staten nog wel slaven onder mensonterende omstandigheden werden gehouden, voornamelijk om op plantages te werken. De president, Lincoln, was voor de afschaffing van de slavernij. Uiteindelijk werd hij gedurende de burgeroorlog vermoord, in 1965.

Georgy Woolsey is één van de zeven Woolsey-zussen. De Woolseys zijn overtuigd abolitionist en dus voor afschaffing van de slavernij. Hun vader is omgekomen bij een scheepsramp, toen hun moeder zwanger was van het achtste kind; de enige zoon, Charley. Alle Woolseys doen veel om mensen te helpen en bekleden maatschappelijke en liefdadige functies voor zover dat kan als vrouw in die tijd. Georgy heeft de droom om verpleegster te worden en om een school voor vrouwelijke verpleegsters op te richten. Verpleegster is in die tijd nog geen beroep voor vrouwen, maar tijdens de burgeroorlog ontstaat er een tekort aan mannelijke verplegers en Georgy grijpt haar kans. Zo dient ze o.a. op een hospitaalschip en in een tent tijdens een grote veldslag.

De familie Woolsey zijn historische karakters; ze hebben echt bestaan en het verhaal van Georgy Woolsey en haar zussen is dan ook op hun echte levensverhalen gebaseerd. Zo zijn er in het boek (delen van) brieven gebruikt uit die tijd die bewaard zijn gebleven in het familie-archief.

De andere twee hoofdpersonages zijn geen historische personages, maar Hall Kelly heeft hun karakters wel gebaseerd op verhalen en biografieën van bestaande mensen na uitvoerige research.

Zo is er de wrede plantage-eigenaresse Anne-May Watson Wilson. Ze heeft de tabaksplantage geërfd van een tante. De tante was eigenlijk van plan om de nog aanwezige slaven vrij te laten, maar dat is Anne-May zeker niet van plan en ze houdt hun eigendomsakten verborgen. Haar kersverse echtgenoot Fergus Watson is eigenlijk tegen het houden van slaven, maar omdat Anne-May eigenaresse is van de plantage heeft hij weinig te zeggen. Dus houdt hij zich maar bezig met zijn botanisch onderzoek, tot hij als soldaat de oorlog intrekt, net als Anne-Mays broer Harry. Anne-May en haar zus Euphemia proberen de plantage draaiende te houden, maar ze hebben geen van beide veel verstand van hoe dat moet. Anne-May kan amper lezen of schrijven en heeft het veel te druk met haar minnaar – een getrouwde man uit het nabijgelegen dorp – en met geld uitgeven wat ze eigenlijk niet heeft. Door haar minnaar wordt ze uiteindelijk betrokken bij spionagewerkzaamheden; het gaat hierbij om locaties van waar het leger zich bevindt.

Eén van de slaven op de tabaksplantage van Anne-May is Jemma. Ze woont met haar ouders en nog een paar andere slaven – waaronder de kokkin Sally die als een oma voor haar is – in een hut. Haar zusje Patience is uitgeleend aan een naburige plantage en haar jongere broertje is omgekomen tijdens een brand. Van de vorige eigenaresse van de plantage heeft Jemma leren lezen en schrijven; dit was vooral zodat ze voor kon lezen en brieven kon schrijven. Anne-May maakt graag gebruik van deze vaardigheden van Jemma, die vooral als persoonlijke bediende moet werken. De andere slaven werken op de plantage en hebben daardoor veel meer verstand van het verbouwen van tabak dan de familie van Anne-May. Het karakter van Anne-May grenst aan sadistisch. Ze geniet ervan om Jemma en de andere slaven om het minste of geringste af te straffen; ze draagt altijd een zweep bij zich. Verschillende van Jemma’s medeslaven worden in het boek ter dood veroordeeld, maar niet voordat ze mishandeld of verkracht zijn door de wrede slavenopzichter LeBaron.

Het is moeilijk om je voor te stellen dat mensen zo wreed tegen elkaar kunnen zijn, alleen maar vanwege een andere huidskleur. Of dat de ene mens eigendom kan zijn van de andere mens. Ook de straffen zijn wreed en de manier waarop families uit elkaar worden gerukt. Jemma is eigenlijk veel intelligenter dan Anne-May, maar heeft heel weinig kans om iets van haar leven te kunnen maken, omdat ze eigendom is van Anne-May en overgeleverd is aan haar grillen. Anne-May is een heel wrede vrouw en kent geen genade. En zij wordt gesteund door de net zo wrede LeBaron.

Ergens in het boek – ik ga niet vertellen hoe – komt Jemma in contact met Georgy Woolsey. Lukt het haar toch om aan de slavernij te ontkomen en een vrij leven te leiden? En lukt het Georgy om haar droom van een verpleegstersschool waar te maken?

Zonnebloemzussen is een goed geschreven historische roman met een indrukwekkend onderwerp. Ik heb al wel vaker boeken over de Amerikaanse burgeroorlog en het slavernijconflict gelezen, maar in dit boek zijn de oogpunten goed gekozen en de karakters levensecht (vooral dus ook omdat de Woolsey-zussen echt bestaan hebben). Wel ligt mijn sympathie heel erg bij Jemma en Georgy. Anne-May is zo ontzettend slecht, dat ik nergens in het boek ook maar een beetje medelijden met haar op kan brengen. Het was misschien mooier geweest als Anne-May iets minder zwart en wat meer grijs was geweest, dat had haar personage interessanter gemaakt. Nu interesseerde het mij ook niet echt hoe het eindigde met Anne-May, want ik vond dat haar verdiende loon. Mijn voorkeur ging uit naar de hoofdstukken over Jemma en Georgy. Zij hebben ook hun gebreken (beide hebben bijvoorbeeld een enorm schuldgevoel over een sterfgeval binnen hun families), maar dat maakt ze menselijk.

Het boek is goed te lezen als losstaand verhaal binnen de trilogie. Zo heb ik zelf Russische Rozen en Seringenmeisjes nog niet gelezen, maar dat ga ik nu zeker doen.

Zonnebloemzussen verschijnt op 23 augustus bij uitgeverij Ambo Anthos. Ik mocht het e-boek als vooruitlezer lezen. Bedankt daarvoor!

Recensie: Landgoed Rosaville – Het Koetshuis

Uitgeverij Luitingh-Sijthoff koos mij uit als recensent voor een nieuwe feelgoodroman. Wat vond ik ervan?

Landgoed Rosaville – Het Koetshuis is het romandebuut van de Nederlandse schrijfster Karin Quint. Het is het eerste deel van een serie over landgoed Rosaville, hoewel dat niet echt duidelijk wordt aangegeven op de kaft of in het boek zelf. Het verhaal heeft ook een gesloten einde, dus ik vraag mij af of de vervolgboeken nog verder gaan over dezelfde personages of dat er dan andere hoofdrolspelers komen.

Het boek heeft een prettig schrijfstijl en leest heel snel weg; ik heb het uiteindelijk in één avond uitgelezen. Het is leuk dat er eens een feelgood-serie in ons eigen Nederland speelt, dat heeft iets herkenbaars. Wel vind ik dat de verwachtingen die in de flaptekst worden gewekt, niet helemaal uitkomen. Als je de flaptekst leest, verwacht je namelijk een wisselende verhaallijn, van grootmoeder Anne in het verleden en van kleindochter Laura in het heden. Maar de verhaallijn van grootmoeder Anne is alleen te lezen in enkele dagboekfragmenten en eigenlijk is haar verhaallijn niet zo heel erg boeiend; ze is verliefd op een rijke jongeman die haar niet al te best behandeld en je ziet als lezer al van verre aankomen dat dit helemaal niets gaat worden. Ik had dan ergens ook een buitenechtelijk kind of zoiets verwacht, maar de verhaallijn eindigde heel braaf; de relatie gaat uiteindelijk uit en Anne trouwt met haar grote liefde, de grootvader van Laura.

Wat dat betreft is de verhaallijn van kleindochter Laura een stuk interessanter. Laura komt uit een gebroken gezin, maar toch is haar complete modern family heel gezellig met elkaar. Laura kan het ontzettend goed vinden met haar stiefvader Kees en haar oudere stiefzus Hannah en eigenlijk het minste met haar biologische moeder. Ze heeft ook nog contact met haar biologische vader en diens tweede vrouw. Ik vond dit allemaal wel heel erg gezellig, ik hoop van harte dat het er in samengestelde gezinnen zo gezellig aan toe gaat, maar ik vrees dat de werkelijkheid vaak anders is. Stiefvader Kees is een man met geld en hij woont met zijn samengestelde gezin op landgoed Rosaville. Laura studeert af als historicus, maar het is moeilijk werk vinden in deze wereld. Dus regelt haar stiefvader een baantje voor haar bij Tomboy, het televisieproductiebedrijf van Tom Boyard (die achternaam deed mij de hele tijd denken aan Fort Boyard). Tom Boyard was eerst zanger van Boyband, een band ontstaan vanuit een talentenjacht. Nadat de bandleden uit elkaar zijn gegaan is Boyard – net als zijn vader – tv-producties gaan maken en het bedrijf maakt dus vooral nieuwe talentenjachten.

Laura heeft helemaal niets met televisie en kijkt er zelden naar. Ook met boybands heeft ze niets. Ze is aangenomen om het privé-archief van Toms overleden vader uit te zoeken, een man met wie hij een slechte relatie had en van wie hij het liefste helemaal niets meer wil bewaren. Tom Boyard lijkt nog veel meer problemen te hebben; de lopende talentenjacht lijkt te gaan floppen, zijn moeder is overleden aan kanker en dan is er nog iets geheimzinnigs aan hem. Laura vindt Tom in het begin helemaal niet aardig, al op haar eerste dag veroorzaakt ze een ongelukje waar hij bij betrokken is. Haar stiefzus Hannah en haar vriendin Emina zeuren haar voortdurend aan haar hoofd over hoe Tom Boyard in het echt is, maar Laura vindt hem totaal niet interessant. Maar langzaam gaat ze hem steeds aardiger vinden en hij blijkt ondanks al zijn successen een erg eenzame man te zijn. Als ze dan eindelijk achter zijn geheim komt, lijkt dat alsnog een breuk in hun prille relatie te veroorzaken. Of alles goed komt? Dat moet je zelf maar lezen.

Wat ik dan toch een klein beetje jammer vond is dat Laura geschiedenis heeft gestudeerd, maar dat ze niet echt erg diep in de geschiedenis van Landgoed Rosaville duikt. Er komen wel kort wat verhalen over markante eerdere bewoners langs, maar dat is geen hoofdverhaallijn. Ik ben benieuwd of we in de rest van de serie nog wat meer over de geschiedenis van Rosaville te weten gaan komen.

Uitgeverij Luitingh-Sijthoff, bedankt voor het recensie-exemplaar!

Gelezen boeken in juli 2021

Ik dacht dat ik in juli niet zoveel gelezen had, maar het zijn toch nog negen boeken. Allemaal geleend van de bibliotheek. Ik ben zo blij dat de bibliotheek bestaat, dat ik het niet eens erg vond dat mijn abonnementsgeld deze maand werd afgeschreven. De meeste boeken speelden in de tweede wereldoorlog; blijkbaar was ik in de stemming om dat soort boeken te lezen.

Lieve Edward – Ann Napolitano

De 12-jarige Edward overleefd als enige passagier het neerstorten van een vliegtuig. Alle andere passagiers – ook zijn ouders en zijn drie jaar oudere broer – komen om het leven.

Het boek gaat wisselend over hoe het leven voor Edward verder gaat na de crash. Verder is er een verhaallijn over het verloop van de tragische vlucht, die uit het oogpunt van verschillende passagiers wordt bekeken. Ergens is dit verdrietig, omdat je als lezer dan al weet dat al die mensen dood zijn gegaan. Toch vond ik deze verhaallijn eigenlijk interessanter dan die van Edward.

Edward blijft namelijk heel vlak. Dat ligt deels aan de schrijfstijl en deels aan zijn karakter. Eigenlijk neemt hij nauwelijks eigen beslissingen, hij doet braaf alles wat de tante en oom die hem in huis nemen voor hem besluiten en hij volgt zijn buurmeisje in alles. Ik had in die zin wel wat meer ontwikkeling in zijn karakter verwacht, maar ondanks dat hij aan het einde van het boek een jaar of 18 is, vind ik hem dan nog steeds heel vlak.

Op een bepaald moment blijkt dus dat veel nabestaanden van de andere passagiers Edward brieven hebben geschreven, vandaar ook de titel van het boek. Maar het is eigenlijk niet Edward zelf die beslist wat hij met al deze verzoeken moet doen, maar zijn vriendin Shay. En Edward doet braaf wat zij zegt.

Dus eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik nou van dit boek moet vinden. Het krijgt heel goede recensies en ik denk eigenlijk dat ik er gewoon meer van had verwacht.

Terwijl Parijs sliep – Ruth Druart

Een boek over de gevolgen van gebeurtenissen in de tweede wereldoorlog. In de eerste plaats ben je goed of ben je fout als je indirect voor de Duitsers werkt. De Franse Jean-Luc werkt bij de Franse spoorwegen en draagt dus indirect bij aan de transporten van Joodse mensen naar de concentratiekampen. Op een dag zijn er problemen met een transport en weet een moeder haar baby in de armen van Jean-Luc te drukken. Jean-Luc en zijn min-of-meer vriendin Charlotte besluiten met de baby – Samuel/Sam – naar het buitenland te vluchten en komen uiteindelijk in Amerika terecht.

Acht jaar na de oorlog blijkt echter dat Samuels ouders de oorlog overleefd hebben en ze willen hun kind terug… Samuel is ondertussen een totaal Amerikaans jongetje geworden dat Sam genoemd wordt. En wie heeft er nu meer recht op dit kind? Zijn getraumatiseerde biologische ouders? Of zijn adoptie-ouders die zijn leven gered hebben, maar die nu beschuldigd worden van ontvoering? En belangrijker nog (en dat wordt dus in het boek nogal over het hoofd gezien) wat wil Sam eigenlijk zelf?

Ik vond dit een interessant boek, dat vanuit meerdere perspectieven geschreven is. Voor beide ouderparen waren genoeg argumenten te vinden waarom ze recht hadden op de jongen. Sam zelf wordt niet altijd even aardig behandeld in dit boek, alsof hij een ding is in plaats van een zelfstandig denkend mens. Ik denk uiteindelijk ook dat Sams keuze het belangrijkste is.

De Nachtegaal – Kristin Hannah

Dit boek stond al een tijdje op mijn verlanglijstje en nu eindelijk gelezen. Het tweede boek dat ik las van deze schrijfster, eerder las ik De Wintertuin; ook heel mooi. Ook dit boek gaat over de tweede wereldoorlog en speelt in Frankrijk. Het boek gaat over de lotgevallen tijdens de oorlog van twee zussen (met een vrij groot leeftijdsverschil) met de achternaam Nachtegaal (in het Frans). Er gebeurt heel veel in dit boek, veel heftige dingen ook. Ik ga geen spoilers geven; je moet het zelf maar lezen. Maar het is wel heel mooi geschreven.

Aan het einde komt er iets in terug wat te vergelijken is met de situatie in Terwijl Parijs sliep ; de oudste zus Vianne neemt het jonge zoontje van haar Joodse vriendin in huis, als zij gedeporteerd wordt. Ook dit jongetje wordt na de oorlog bij haar weggehaald om opgevoed te worden door een ver Joods familielid. Net als bij Sam uit het andere boek wordt hier ook geen enkele rekening gehouden met de gevoelens van het kind zelf. Dit vond ik best wel heftig.

Noem geen namen – Astrid Sy

Ook dit boek van een Nederlandse schrijfster gaat over het redden en verbergen van Joodse kinderen in de tweede wereldoorlog, maar dit boek speelt niet in Frankrijk, maar in Nederland. Vanuit het Joodse weeshuis in Amsterdam zijn enkele honderden kinderen gered van deportatie. Een groep van niet-Joodse studenten speelden hierin een rol: zij regelden (onderduik)adressen voor de kinderen en brachten ze weg (meestal per trein). Het boek is dus op waarheid gebaseerd en de belevenissen van echt bestaande mensen zijn erin verwerkt, hoewel de schrijfster er voor heeft gekozen om ze andere namen te geven, zodat ze zelf hun karakters uit kon diepen. Astrid Sy heeft tien jaar onderzoek gedaan voor dit boek gepubliceerd werd. Ik vond het een interessant, maar ook heel heftig boek. Er staat ook letterlijk in dat er voor elk kind dat gered werd, zeker tien andere kinderen wel werden gedeporteerd. En kinderen in de basisschoolleeftijd hadden sowieso geen enkele kans om te overleven in de concentratiekampen; zij werden allemaal direct vermoord. Iets wat ik nog altijd niet kan begrijpen: wat hebben minderjarige kinderen verkeerd gedaan en hoe kun je daaraan meewerken?

Het boek geeft dus een interessante inkijk in hoe dit in zijn werk ging. Zowel bezien vanuit de ogen van een student als vanuit de ogen van een Joodse kinderverzorgster die in het weeshuis werkte.

Een heftig boek, maar wel goed geschreven. Als dit boek – het is waargebeurd en van een Nederlandse auteur – wel op de literatuurlijst mag, vind ik dit absoluut een goede aanrader om te lezen voor de lijst.

Alleen op avontuur – Lidewij Noord

Een dun boekje over wandelen en of vrouwen alleen dat wel veilig kunnen doen. Eerlijk gezegd vond ik het een beetje tegenvallen. Er wordt enorm veel geciteerd uit andere boeken, vooral uit Wild dus ik kan beter dat boek gaan lezen (ligt nu klaar bij de bibliotheek, dus in augustus). Het is ook niet echt een lopend verhaal, maar meer een samenraapsel van anekdotes en dus citaten van anderen. Ik vind het niet echt een aanrader.

Jennifer Donnelly – De Theeroos

Een dikke pil over het leven Fiona, een meisje uit een Engelse arbeiderswijk ten tijde van Jack the Ripper die uiteindelijk naar New York vertrekt om haar fortuin te zoeken. Het boek las best lekker weg, maar er zijn betere boeken in dit genre. Ik vond dat Fiona ineens wel heel snel heel veel geld verdiende en datzelfde gebeurde met haar ex-vriendje in Londen. Beetje ongeloofwaardig. Er is blijkbaar ook nog een vervolg, maar dat laat ik voorlopig even liggen; er zijn andere boeken die ik liever wil lezen.

Stemmen aan het front – Aimie K. Runyan

Ook dit boek gaat over de oorlog, maar dan over de eerste wereldoorlog. Ruby – ik heb helaas heel vervelende associaties met deze naam, dus had mede daardoor problemen met de hoofdpersoon – is een jonge Amerikaanse vrouw uit een gegoede familie die werkt als telefoniste. Het leger in Europa komt mannen tekort en besluit vrouwen in te zetten als telefonist. Ruby meldt zich aan en gaat dus als vrouwelijke militair naar Europa.

Ik vond het boek interessant, omdat het gaat over de vrouwenemancipatie en de maatschappelijke veranderingen aan het begin van de twintigste eeuw. Maar het boek is een tikje saai geschreven; het lijkt vaak een opsomming van feiten en de hoofdpersonen zijn ook heel erg braaf; pas aan het einde van het boek doet Ruby iets onverwachts.

Roadtrip

Roadtrip – Graeme Simsion & Anne Buist

Roadtrip is het vervolg op Camino. Zelfde hoofdpersonen, andere wandeling. Als wandelaar vond ik dit een heerlijk feelgood-boek wat prima in mijn straatje past en het las heel vlot weg; ik had het in een avond uit. Wel vond ik dat het verhaal een paar keer in herhaling valt en dan had ik zoiets van: nu weet ik het wel. Er zaten ook wel een aantal passages in die ik nogal zeurderig vond overkomen. Waarschijnlijk komt dit door het feit dat het boek is geschreven door twee auteurs. Waar in Camino ook een heleboel andere wandelaars hun pad kruisen, is het op deze route heel rustig. Dus beleven we nu de verhalen van de mensen waar ze bij overnachten.

Gelezen boeken in juni 2021

Ik heb best veel boeken gelezen in juni en de genres sprongen weer alle kanten op. In ieder geval veel boeken waarin bibliotheken of boekwinkels in wat voor vorm dan ook voor kwamen.

Ik begon al in mei aan dit dikke boek, maar las het pas in juni uit. De Schemering en de Dageraad is het vierde boek dat Ken Follett over het fictieve middeleeuwse stadje Kingsbridge (Engeland) heeft geschreven, maar chronologisch komt het voor de overige drie andere boeken. Overigens is dit één van de weinige boeken die ik echt zelf gekocht heb of nou ja van de boekenbon die mijn kerstpakket vormde. Ik vind deze serie echt geweldig, heerlijke historische romans. In ieder boek heb je drie of vier hoofdpersonages; iemand uit de adelstand, iemand uit het gewone volk (meestal een heel slim iemand die zijn/haar tijd ver vooruit is) en iemand uit de geestelijkheid. Je volgt die personages dan gedurende enkele tientallen jaren van hun leven. Natuurlijk gaat het leven van de personages niet over rozen; de dood is in alle hoeken, ze trouwen met de verkeerde partners, er zijn buitenechtelijke kinderen, verboden relaties, standsverschillen, ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en er is altijd wel ergens een oorlog of een andere ramp. Dit boek begint meteen met een vikingaanval en gaat daarna over het ontstaan van Kingsbridge en volgt dus het leven van de handige dorpsjongen Edgar (zoon van een scheepsbouwer), de intelligente Ragna (dochter van een Franse edelman) en de monnik Aldred.

In veel recensies klagen mensen dat de vier Kingsbridge-boeken qua verhaallijnen inwisselbaar zijn en dat is wel een klein beetje zo in de zin van dat bij Follett de adel vaak slecht en corrupt is, de geestelijkheid wisselend goed en slecht is en de personages uit het gewone volk over het algemeen heel slim en goed zijn. Maar de boeken spelen in verschillende tijden en zijn alleen daarom al interessant om allemaal te lezen. Neem wel je tijd, want de dikste telt meer dan 1000 pagina’s…

Santa Montefiore besloot om nog een zesde boek over de familie Deverill te schrijven. Ik vond dit boek niet echt heel veel toevoegen aan de serie; het valt heel vaak in herhaling en bevat eigenlijk te veel personages om het nog leuk te houden. Als je de andere boeken hebt gelezen weet je al hoe de familie in elkaar zit, dus dan blijft eigenlijk alleen nog de verhaallijn over het verkochte kasteel overeind als boeiend. Dat het kasteel verkocht moest worden aan een hotelketen, omdat het geld van de “oude adel” op was, vond ik dan weer wel interessant. Het is ook geloofwaardig; in Ierland zijn daadwerkelijk veel oude kastelen die men aan de straatstenen niet kwijt raakt, omdat het onderhoud veel te duur is.

Deel 2 van de Happy Ever After-serie, waarvan ik eerder dit jaar Op goed geluk las. Dit boek heeft een nieuwe hoofdpersoon, maar Nina uit deel 1 doet nog wel mee als bijpersonage. Ze is er niet aardiger op geworden… De situatie waarin Zoe belandt is niet echt feelgoed te noemen. Ze gaat als kinderoppas werken in een huis met drie heel vreemde kinderen. Zelf heeft ze ook een zoontje, maar de relatie mijn zijn vader is zo goed als over. In het oude, slecht onderhouden huis lijkt het te spoken, de vader is vaak weg, de huishoudster is chagrijnig en de moeder is verdwenen. De spanningsboog in dit boek was dus een stuk hoger dan in deel 1. Het las wel weer lekker weg, maar net als in deel 1 vond ik sommige gebeurtenissen wel een tikkeltje ongeloofwaardig.

Het geheim van Silvermoor heeft misschien niet de meest originele verhaallijn, maar het is wel heel fijn geschreven en ik vond de personages heel levensecht. Het boek speelt aan het begin van de vorige eeuw in een Engelse mijnstreek. De mijnen zijn eigendom van adellijke families en het contrast tussen hun levens en dat van hun arbeiders is groot. Rondom de mijnen zijn mijnwerkersdorpjes ontstaan waar de mijnwerkers wonen. Tommy woont in het ene dorpje, Josie in het andere dorpje en hun families werken dus niet in dezelfde mijnen en keuren hun vriendschap dus ook niet echt goed. Beide tieners willen eigenlijk iets anders met hun leven, maar zulke ambities horen niet bij kinderen van mijnwerkers. Hun toekomst staat al lang vast: Tommy zal op zijn 14e de mijn in moeten, terwijl Josie als meisje bovengronds kolen zal moeten wassen. Lukt het hen om hun toekomst te veranderen?

Het boek is een historische roman (alles betreffende de mijnen is gebaseerd op historische feiten) gemixt met een feelgoodverhaallijn. Ik vind boeken over mijnen altijd wel interessant, dus daarom sprak dit boek mij extra aan. Het las ook heel lekker weg. Aanrader voor liefhebbers van romans met een historische feelgood verhaallijn.

Ik vind de omslag van dit boek heel mooi, maar het verhaal zelf niet echt heel erg geweldig. Het is niet zo heel dik, dus ik heb het wel uitgelezen, maar er zijn betere boeken met als thema het oplossen van een eeuwenoude puzzel door een geheimzinnig genootschap. Er zaten overigens wel een paar grappige dingetjes in, zoals de zoektechnieken die gebruikt worden.

Ik las zowel Zondagskind als Zondagsleven. Het zijn autobiografische boeken over het leven van schrijfster Judith Visser die Asperger heeft, een vorm van autisme. Als iemand die enorm introvert is, herkende ik wel enkele van de autistische trekjes, maar gelukkig voor mezelf lang niet alles. Vergeleken met Jasmijn (de naam die ze zichzelf in het boek heeft gegeven) ben ik zelfs ontzettend sociaal. Het lijkt mij heel moeilijk om zo te moeten leven; met een zeer heftige vorm van Asperger. In Zondagskind heb ik vooral medelijden met haar; het autisme is dan nog niet vastgesteld en zo wordt ze vaak als dom weggezet (o.a. omdat ze heel weinig praat), terwijl ze op bepaalde vlakken (taal bijvoorbeeld) juist heel intelligent is.

Ik vond het ook treurig dat ze eigenlijk een natuurmens is, maar opgroeit in een flat in een stad en maar af en toe naar het strand kan. Ze is ook dol op dieren en vindt dat die trouwer zijn dan mensen. Dan heb ik enorm veel geluk dat ik opgegroeid ben in de natuurlijke omgeving van de Oisterwijke bossen en vennen. En ja, ik vind (huis)dieren ook erg belangrijk. Jasmijn wordt ook als kind al vegetariër, op eenzelfde manier als ik dat ben geworden nadat ik achter het bestaan van de bio-industrie kwam.

Toch had ik niet alleen medelijden, want als ze ouder wordt, vind ik haar gedrag ook wel vaak ergerlijk of zelfs a-sociaal. Zo spijbelt ze bijna een haal schooljaar van haar stage, maar er is blijkbaar niemand die dat komt controleren. Stagebegeleiding? Bestond dat niet in die tijd (jaren ’80)? Ik ben het wel volledig met haar eens dat je elk schoolvak op je eigen niveau zou moeten kunnen volgen. En dan kan het dus zo zijn dat je Nederlands op vwo-niveau doet, terwijl je wiskunde op vmbo-niveau doet. Ook qua examens. Want ja, de meeste mensen zijn niet in alles even goed, maar als je in wat je wel goed kan meer uitgedaagd wordt, zou dat een geweldige omvorming van het huidige (middelbare) schoolsysteem zijn.

In Zondagsleven is ze volwassen en ook hier zitten echt een paar momenten in dat ik denk: nu ben je echt heel a-sociaal. Zo beantwoordt ze geen mailtjes van ex-collega’s waar ze goed mee omging, omdat ze geen zin heeft in verder contact. Kom op, een mailtje beantwoorden is een kleine moeite, denk ik dan. Maar het ergste is het hoofdstuk waarin haar vader haar naar Duitsland brengt (ze gaat daar een meerdaagse wandeltocht maken), een acht uur durende autorit waarin hij geen radio mag luisteren (want zij kan niet tegen het geluid en luistert uitluitend naar Elvis Presley) en nauwelijks mag spreken (want zij heeft geen behoefte aan een diepzinnig gesprek) en als ze eindelijke aankomen stuurt ze hem meteen terug. Terwijl die arme vader behoefte heeft aan een kop koffie en hapje eten voor hij weer helemaal terug naar huis moet rijden. Dat vond ik echt wel een heftig stukje. Dat je zo totaal ongevoelig kan zijn voor de behoeften van andere mensen. Haar ouders doen echt ontzettend veel voor haar (boodschappen, op haar hond passen als ze moet werken) en zijn eigenlijk (in beide boeken) heel mild voor haar; ze vergoeilijken altijd haar soms erg vreemde gedrag naar andere mensen toe. Toch is ze niet echt aardig voor haar ouders. Ze mogen bijv. komen eten, maar dan moeten ze na twee uur weer naar huis, want dan is ze moe van het sociale contact. Ze betwijfeld ook steeds of haar ouders wel van haar houden, terwijl die ouders op mij als lezer echt overkomen als zeer liefdevolle ouders. Ook de relatie tot haar vriend is heel erg apart. Zo krijgt hij geen sleutel van haar flat en mag hij alleen langskomen op afgesproken tijdstippen. Ik was gillend weggelopen als ik die vriend was.

Zo kan ik nog wel meer dingen noemen, maar ik zal het hierbij laten.

De nieuwste Corina Bomann, het eerste boek van een trilogie en ik was de allereerste lener, dus een hagelnieuw bibliotheekboek. Sophia’s Hoop bevat natuurlijk weer enkele voor een roman bekende elementen, maar het las wel heel weer heel lekker weg. Sophia is het enige kind van een Duits apothekersechtpaar en bij gebrek aan een zoon mag ze studeren aan de universiteit. Haar vader hoopt natuurlijk dat ze hem opvolgt in de apotheek. Maar Sophia is meer geïnteresseerd in de toepassingen van plantextracten voor huidcremes en parfums. Natuurlijk gebeurt er dan iets waardoor ze onterft wordt en ze vertrekt met een vriendin naar Frankrijk. Daar zijn ze niet echt blij met Duitse mensen, want de wonden van de eerste wereldoorlog zijn nog vers. Lukt het Sophia toch om een toekomst voor zichzelf op te bouwen?

Dit is een feelgoodroman van Katie Fforde, maar ik vond het een matig boek. Ongeloofwaardige verhaallijn en het cliché van het arme meisje dat tot over haar oren verliefd wordt op een rijke man, terwijl ze eigenlijk totaal niet bij elkaar passen en in totaal verschillende werelden leven. En alle mensen die ze onderweg tegenkomt worden meteen haar beste vrienden en nodige haar meteen bij hun thuis uit. Dat werkt zo niet in het dagelijks leven, tenminste bij mij niet.

Ver van huis is het tweede deel in een serie die maar liefst achttien boeken telt. Eerder las ik deel 1: Een nieuwe begin. De boeken spelen tijdens de tweede wereldoorlog, in een Engels kustplaatsje. Peggy heeft hier een soort van pension met kamers die ze verhuurd aan allerlei soorten mensen. Elk boek bevat de verhalen van de mensen die gedurende de oorlog bij haar gelogeerd hebben. In dit boek draait het vooral om de verpleegster Polly en de Poolse vluchtelinge Danuta. Ondanks de heftige verhaallijnen – het leven tijdens de oorlog is zwaar op allerlei gebieden – las het boek wel veel vlot weg. Dus wat mij betreft mogen ze lekker verder vertalen, in ieder geval komt ook deel 3 dit najaar nog uit in de Nederlandse vertaling.

Middernachtbibliotheek is een psychologische roman. Hoofdpersoon Nora kampt met een depressie ten gevolge van een samenloop van negatieven gebeurtenissen in haar leven en besluit om zelfmoord te plegen. Ze komt echter terecht in een tussenwereld; een bibliotheek vol boeken die al haar mogelijke levens bevatten. Nora kan hier die verschillende levens ervaren en moet dan uiteindelijk besluiten welk leven ze kiest. Natuurlijk blijken ook die andere levens niet perfect te zijn, dus welke keuze zal ze maken?

Ondanks het vrij zware thema las het boek wel lekker weg. En ja, ik denk dat iedereen stiekem wel eens nieuwsgierig is naar wat er gebeurd zou zijn als ze op cruciale momenten in hun leven een andere keuze hadden gemaakt. Ik in ieder geval wel.