Geocachingavonturen uit het verleden: Kanovereniging de Plastic Boot

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 25 augustus 2019

Hoe Kanovereniging de Plastic Boot de Bredase vestingwerken veroverde en ook nog een cache vond.

Het verslag:

Vorig jaar november liep ik de NS-rondwandeling Mastbos vanaf station Breda. Je loopt dan een heel stuk langs de Bredase singels en het leek mij toen al interessant om eens langs de verdedigingswerken bij het Kasteel van Breda te kanoën. Later tijdens de wandeling loop je ook nog een stuk door het Markdal. Toen ik aan het begin van de zomer de Kanosport doorbladerde, het tijdschrift van het Watersportverbond voor kanoërs, las ik iets over een kanotocht door Breda, georganiseerd door Kanovereniging Breda. Dat leek mij wel wat, redelijk dichtbij, dan kon ik mooi een keer over die singels varen en vooral eens een keer ergens anders varen dan op ’t Staalbergven.

De animo van mijn eigen medeleden van Kanovereniging Oisterwijk was niet erg groot. Anke wilde wel mee en een ander lid, die in Breda woont, leek het ook wel leuk. Hij had nog nooit door de singels van zijn eigen stad gevaren. Dus op een zondagochtend zat ik al vrij vroeg in Ankes auto met de kano’s op het dak. Wij haalden het andere lid op en reden naar het startpunt. Daar bleek het vooral een tochtje voor senioren te zijn, wij waren op één basisschoolmeisje na, verreweg de jongste deelnemers. Is ook wel eens grappig als je toch al dertigers bent. Er deden maar liefst vijftig mensen mee aan het toertochtje, volgens mij heb ik nog nooit met zo’n grote groep gevaren. Er waren zelfs mensen van een kanovereniging in Hoorn en mensen van kanovereniging Viking uit Venlo. Ik weet niet of ik voor een tochtje van vijftien kilometer helemaal uit Hoorn was gekomen…

We vaarden dus de singels rond en maakten een kort uitstapje over de Boven-Mark. Dat vond ik eigenlijk het mooiste stukje, dus dat had van mij wel wat langer gemogen. Volgens mij zijn we nu amper in het Markdal geweest. We passeerden talloze bruggen, die bijna allemaal vernoemd waren naar het koninklijk huis.

Onderweg pauzeerden we maar liefst een uur lang in het Valkenbergpark. Dat had van ons niet zo nodig gehoeven, wij komen vaak genoeg in Breda. Maar er waren mensen die in dat uur in de stad wilden kijken. Wij hadden ook geen zin om de stad in te gaan in onze stinkende, natte kanokleding. Na de lange pauze vaarden we nog het Spaanse gat in, dat is het bewuste stukje singel langs die verdedigingstorens, dus dat vond ik erg leuk. Kon ik dat van mijn bucketlist afstrepen; de verovering van Breda per plastic kano. Want tja, al die senioren zaten in de meest mooie toerkano’s en Canadezen. Wij waren de enige drie mensen in gewone, ouderwetse plastic kano’s. Daarom werden wij als grapje Kanovereniging de Plastic Boot genoemd.

Op het eindpunt aangekomen namen we afscheid van de rest en zetten ons medelid weer thuis af.

Tijd voor geocaching. Op de heenweg had ik Anke al overgehaald om nog een cache te doen. Ze had zelf gevraagd of er nog caches op de kanoroute lagen, maar dat was niet zo, in Breda liggen weinig traditionals. Dus in de eerste instantie had ik zoiets van: ik laat Smaug (mijn gps) eens een keer thuis. Maar toen kreeg ik een nieuwsbrief van Groundspeak dat er een souvenir van een streakende Signal te verdienen is als je een week lang elke dag minstens een cache vind. Dit wordt de Streak Week genoemd. Op geocachinggebied word ik momenteel vooral uitgedaagd door datumdagen en souvenirs, dus ik vind deze Streak Week (met twee datumdagen) helemaal geweldig.

En in de wijk waar ons medelid woonde, bleek een cache te liggen bij een minibibliotheek. Het was maar 900 meter van zijn huis af, dus Anke stemde toe. We konden redelijk vlakbij parkeren en hadden de minibieb en de cache snel gevonden. Geen boek meegenomen, hoewel er wel een prachtige editie van Lord of the Rings in stond, met een tekening van Gandalf voorop. Dus ik heb toch een beetje spijt, maar ja ik ben juist aan het opruimen en dat boek zou ik dan voor die sier in de kast zetten en niet eens om het te lezen. In ieder geval was de eerste dag van de Streak Week hiermee vervuld, dus kon ik tevreden terug naar Oisterwijk.

Wat ik hier op 25 augustus 2022 nog aan toe te voegen heb:

Whaja, Kanovereniging de Plastic Boot, dat was een bijzonder gezelschap waar we toen mee gevaren hebben.

De Streak Week heb ik uiteindelijk weten te volbrengen, maar dat was best lastig in een week waarin er gewoon gewerkt moest worden. Het is na 2019 ook nooit meer herhaald, dus ik denk dat Groundspeak het zelf geen succes vond.

Geocachingverhalen uit het verleden: Zeeland met kano’s op het dak

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 9 september 2007

Anke, Pien en ik maakten de omgeving rondom het plaatsje Veere onveilig met een dakdrager vol kano’s.

Het verhaal:

Een paar leden van de Kanovereniging planden een weekendje weg naar Zeeland. Op zaterdag zouden we gaan kanoën op het Veerse Meer en op zondag de brandingvaren. ’s Nachts zouden we overnachten op een camping ergens aan het Veerse Meer. Wij hadden daar wel zin in. Maar eigenlijk besloten we al meteen dat wij het brandingvaren gingen wijzigen in geocachen.

Na een leuke dag varen op het Veerse Meer en een gezellig overnachting namen wij op zondagochtend afscheid van de mannen. Met vier kano’s op het dak (iemand had twee verschillende kano’s bij en had de toerkano niet meer nodig) begonnen wij aan onze geocache-dag in Zeeland. Ik had zeven caches uitgezocht en nog een achtste als reserve. We zouden wel zien hoe ver we kwamen.

Aangezien we in Wolphaartsdijk startten, begonnen we met Veerse Meer: Wolphaartsdijk, eentje die deel uitmaakte van een serie rond het Veerse Meer en zelfs pas die week online was gekomen (service van de Zeelanders, noemde ik dat grappend tegenover Anke en Pien). We reden ons klem op de parkeerplaats van een camping en gingen het laatste stukje lopen. Dat was op zich wel grappig, kon je uitkijken over het Veerse Meer en zien waar we de vorige dag gekanood hadden. De cache zelf was vlug gespot.

We liepen terug en reden door naar Polderzicht. Met drie zoekers was die ook snel gevonden. Op naar het Kiekendiefpad. Dat bleek een zandpad vol kuilen en stenen te zijn. Zouden we daar wel op gaan rijden? Toch maar gedaan, het viel wel mee. Dus deze cache werd drive-in. Daarna zijn we het zandpad afgereden en op weg gegaan naar het plaatsje Veere. Hier lagen de andere vier caches die ik had uitgeprint. 3 Cheers for Pooh was een mysterie-cache met vragen over Pooh Beer, de mascotte van mvs “Team Pooh”. Die slepen overal een knuffelbeertje van Pooh Beer mee naartoe en maken van hem dan een foto in de sfeer van de cache. Wel grappig. 3 Cheers for Pooh, Veerse Smurf en Veerse Dwerg bleken allemaal op loopafstand van elkaar te liggen, dus hebben we een rondje gewandeld. De aanwezige vissers in het gebied waren heel verbaasd dat wij tot 3x toe langs hen zijn gelopen. De Smurf en de Dwerg (ik vond die namen grappig, daarom had ik ze uitgekozen) waren niet zo moeilijk te vinden, ook al hing die ene dan in een boom, in plaats van dat hij aan de voet verborgen lag. De Pooh-cache lag onder een brug, op zich ook wel een stoere verstopplek. Daar gaat niemand kijken. Maar als kanoërs komen wij natuurlijk vaak onder bruggen.

We verplaatsten de auto tot in Veere. Daar begonnen we aan Rondje Veere. Een leuk rondje rondom en door het historische stadje. Over de stadswallen en dwars door het centrum, met bezoekjes aan de molen en de kerk en de oude waterput. Ik vond vooral het stukje waarbij we door de stuwdam liepen leuk. Van tevoren hadden we helemaal niet verwacht dat je daar doorheen kon lopen. De cache lag bij iemand in de achtertuin verstopt. Toen we door het raam van de schuur keken, zagen we een zeekano liggen. Wij concludeerden dat dat leuke mensen moesten zijn. Een cache in de tuin en een kano in de schuur…

Tja, er was eigenlijk nog tijd genoeg over voor de reserve-cache. Dus toerden we door naar Domburg, voor de Manteling. Hier begonnen de foutjes erin te sluipen. Het was zo’n overwacht mooi weer dat ik jas en tas in de auto had laten liggen. In mijn jaszak had ik met voorbedachte rade reserve-batterijen gestopt. Natuurlijk begon juist in dit rondje GPS te zeuren dat zijn batterij bijna leeg was. Shit. Omdat we in een wildvreemd gebied zaten, besloten we dat we die batterijen toch wel nodig hadden. Dus zijn Anke en ik terug naar de auto gelopen om de reserve-batterijen op te halen, terwijl Pien op een bankje bleef zitten. Een vreemde tocht volgde. Langs rare kunstwerken (stenen aan touwtjes in de bomen) in de bossen en langs bonsai-eiken, dit zijn hele kleine eikenboompjes, die door de zeewind niet hoger worden dan een struik en in de vorm van bonsai-boompjes groeien. Wij hebben de route niet helemaal gelopen zoals het moest, want wij kwamen steeds veel eerder op het waypoint uit, dan de bedoeling was. Uiteindelijk kwamen we uit bij het kasteel van Domburg waar we de zogenaamd dikste lindeboom van Nederland moesten opmeten. Wij vonden dat deze boom die titel niet verdiende. De lindeboom van Oisterwijk is veel mooier en in onze ogen ook veel dikker. Dat hebben we dus wel even vermeld in ons log… Deze route was best leuk, maar de cacheverstopplek maar matig.

Het was tijd om aan de terugreis naar Noord-Brabant te beginnen, maar niet zonder een pitstop bij de McDonalds in Middelburg.

Wat ik hier op 9 september 2021 nog aan toe te voegen heb:

Ondanks dat dit alweer 14 jaar geleden is, kan ik mij deze dag nog wel goed herinneren. Zeeland is een leuke omgeving om te geocachen. Wel gelachen om de printjes, dat is nu bijna nooit meer nodig. Toen had ik nog wel een andere gps. En ook nog geen telefoon waarmee je foto’s kon maken, want ik heb geen foto’s van deze dag.

Day Zero Project 2.0.: Vegetariër en Kanoën

Op 5 juli 2021 start ik met mijn tweede Day Zero Project (DZP 2.0.). Het doel van een DZP is om zoveel mogelijk af te kunnen vinken van een lijst met 101 doelen in 1000 dagen. Daarmee eindigt mijn tweede DZP op 31 maart 2024, dat is mijn verjaardag. 

Vegetariër

Zoals bekend ben ik al sinds mijn 13e vegetariër. Ik eet geen vlees en geen vis. Ik eet ook regelmatig veganistisch, maar vooralsnog ben ik geen volledige veganist, omdat ik zaken als kaas, eieren, chocolade, ijs, enz. wel wil eten. Natuurlijk wel vegetarisch gestremde kaas. Verder gebruik ik thuis alleen plantaardige yoghurt en melk. Buitenshuis ga ik er echter niet moeilijk over doen als dat niet zo is. Weet je in hoeveel producten melkpoeder verwerkt zit? Het zit zelfs op paprikachips!

79. De rubriek Meatless Monday nieuw leven in blazen op mijn blog

Na de start van dit blog schreef ik regelmatig over vegetarisch eten en ik noemde die rubriek naar de Amerikaanse term meatless monday. Vegetarisch eten en wat dat zou betekenen voor de wereld (klimaatprobleem, milieu, dierenwelzijn, enz.) houdt mij erg bezig, dus ik zou er graag weer meer over willen schrijven. Liefst wel op een positieve manier. Dus ik ga het toch weer proberen met een maandelijkse rubriek.


80. Elke maand een nieuw recept uitproberen uit een kookboek en evt. publiceren op mijn blog

Dit hoort eigenlijk een beetje bij het vorige doel. Vroeger publiceerde ik regelmatig vegetarische recepten op deze blog en ook dat wil ik nieuw leven inblazen. Ik heb een hele plank vol vegetarische kookboeken, maar ik maak toch vaak mijn favorieten. Dit doel is een goede stok achter de deur om 1x per maand eens iets nieuws uit te proberen.


81. Een vegetarische kookclub oprichten 

Ik houd dus best wel van koken. Vegetarisch koken dus. Ik kook vrijwel altijd zelf en laat eigenlijk nooit iets bezorgen. Natuurlijk ga ik wel eens uiteten en ik eet ook wel eens bij andere mensen, het vaakste bij mijn ouders. Maar het lijkt mij dus heel leuk om een vegetarisch kookclub te hebben, met andere vegetariërs. Liefst een clubje van vier mensen, zodat we elk kwartaal een keer samen kunnen komen en elke kok 1x per jaar aan de beurt is om te koken en gastheer/vrouw te zijn. En omdat ik zelf single ben, gaat de voorkeur dan in de eerste instantie ook uit naar andere singles. Maar ja, die combi zal wel lastig te vinden zijn binnen deze omgeving: en single en vegetariër en woonachtig in de regio midden-Brabant. Anyone?

Kanoën

Nadat ik meer dan 20 jaar lid ben geweest van de plaatselijke kanovereniging heb ik mijn lidmaatschap opgezegd. Ik was steeds maar weer hetzelfde rondje varen op het Staalbergven beu. Dat wil niet zeggen dat ik kanoën niet meer leuk vind, maar mijn voorkeur gaat dan meer uit naar af en toe een toertochten door een mooie omgeving. Probleem was en is altijd het vervoer; omdat ik geen auto heb, kan ik mijn kano niet vervoeren en ben ik daarvoor dus altijd afhankelijk van anderen. En als het geen rondje is zit je ook nog altijd met het punt dat je een auto nodig hebt op het beginpunt en het eindpunt. Daardoor duurt de reis naar de kanolocatie toe vaak veel langer dan de kanotocht zelf. Er zijn twee tochten die hoog op mijn verlanglijstje staan:

82. Kanotocht in de Malpie bij Valkenswaard

De Malpie is een natuurgebied bij Valkenswaard. Ik heb er ooit wel eens een geocacheroute gelopen en ik denk zelfs al ooit gevaren met een kano, maar dat is heel lang geleden. Deze route wordt wel aangeprezen als erg mooi en het is nog net in Noord-Brabant, dus niet zo ver weg. Volgens mij kan je er ook kano’s huren, dus dat is ook nog een optie.


83. (Meerdaagse) Kanotocht door de Weerribben

De Weerribben is een waterrijk Nationaal Park in Overijssel. Ook dit gebied schijnt de hemel te zijn voor kanoërs. Je kunt er zelfs meerdaagse kanotochten maken en dat lijkt mij dus best eens leuk in plaats van altijd maar weer de Biesbosch. Er zullen vast ook geocaches liggen. Natuurlijk is dit alleen leuk met een groepje andere kanoërs dus wie gaat er mee?

Geocachingverhalen uit het verleden: Waterpret

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 15 april 2009:

Anke en ik gingen allerlei wateracties uitvoeren rondom Den Bosch.

Zwemmen langs de A2

Vandaag was een dag voor gestoorde acties, namelijk watercaches. We hadden al snel na het verschijnen door dat de “oppikker” van Purk langs de A2 geen echte oppikker was, maar eentje waar je wat vreemde activiteiten voor moest verrichten. Dus leenden we de grote auto van de ouders van Anke (want daar past mijn kleine kano mooi achterin), kano-uitrusting mee en op naar de A2. We schrokken nogal van de cache-locatie. Ik had verwacht dat het bij de Pettelaer zou zijn, maar het was veel erger: ingeklemd tussen de A2, het provinciehuis in Den Bosch en een hoop kantoorgebouwen ligt een soort van grote vijver met eilandjes. En op 1 van die eilandjes lag de cache verstopt.

Ik had niet zo’n zin om in dit gebied met mijn kano op mijn schouder rond te gaan lopen, dus besloten we eerst om polshoogte te gaan nemen op locatie. Na een wandeling door de berm en door hoog gras met stekelplanten kwamen we aan op locatie X. Er lag een sloot tussen ons en de cache die ongeveer zo breed was als de Voorste Stroom (een meter of 10). Ik dacht dat ik er wel door kon lopen nadat ik mijn kanokleren had aangetrokken, maar dat viel tegen, ik zakte op diverse plaatsen meteen weg. Dus had ik zoiets: van laat maar zitten. Het wordt zwemmen of de kano halen en in beide had ik niet zo’n zin. Toen zei Anke dat zij wel naar de overkant wilde zwemmen.

Dus trok ik weer mijn gewone kleren aan en Anke mijn kanokleren en sprong ze heel fanatiek de sloot in met een ingevuld logo op haar voorhoofd geplakt. Het bleek dat ze nog een eilandje verder moest zijn en nog een stuk vijver doormoest. Daar was een bos en de cache was slecht zichtbaar. Dus kwam ze toch terug om de GPS op te halen. Met GPS ging ze weer terug door de sloot en de vijver. Ik was ondertussen aan het spelen met het fototoestel op haar telefoon en heb niet alleen Anke in het water, maar ook maar meteen de hele omgeving op de foto gezet. Ik kon Anke vanaf mijn plek niet meer zien, dus ik had geen idee of ze de cache gevonden had of niet. Maar na een tijdje kwam ze juichend tevoorschijn uit de vijver, dus wist ik dat ze de cache had gevonden.

Een nadeel van deze cache was dat er een of ander rottige plant groeide die een ontzettende jeuk veroorzaakte. We waren allebei geraakt door die plant en hebben nog dagenlang jeuk gehad. Heel stom, aan je huid was niet meer te zien dan wat vage rode plekjes, maar het jeukte als een gek. Vooral die nacht na de dag hebben we allebei niet veel geslapen vanwege de jeuk. Dus Oppikker van de A2: geweldige cache, uhum.

Peninsula/Zandmeren

Op naar ons volgende project. Ergens aan het einde van 2007 hadden we de eerste Peninsula/Zandmeren-cache gelopen, maar de tweede was toen te ver weg en eigenlijk ook beter bereikbaar via het water. We zouden terug komen met de kano’s…en dat duurde tot vandaag.

We hadden maar 1 kano bij, mijn rodeo-bootje, dus zou ik gaan kanoën en Anke zou wachten op het land. Dus ik trok mijn kanospullen aan, deed de GPS aan een keycord om mijn nek en stapte op een volgens ons illegale locatie in, uitgezwaaid door Anke. Er waren drie caches die vlak bij elkaar lagen als je over het water ging. Eerst ging ik kijken naar Adolfs Trekschuit, maar na een rondje om het schip werd ik niet echt wijzer van hoe ik de cache moest benaderen. Dus ben ik eerst de Peninsula/Zandmeren op gaan halen en daarna naar de overkant van het water getraverseerd voor Peninsula: Alem. Deze caches waren goed te vinden.

Adolfs trekschuit

Daarna Anke gebeld dat ik nog een keertje op het schip van Adolf wilde proberen te komen en om te vragen welke kant ook alweer bakboord was (Anke heeft gezeild, dus die weet dat). Ik ben nog heel lang bezig geweest met het schip van Adolf. Of beter gezegd om op het schip van Adolf te komen. Ik heb de plek waar de cache verstopt zat wel gezien, maar die zat twee meter boven mijn hoofd. Er was geen ladder of touw om op de boot te komen. Na een paar rondjes om het schip dacht ik een plek te hebben gevonden, waar ik er wel op kon komen, maar dan moest ik in mijn kano gaan staan. Ik was bang om in het water te vallen en de GPS is wel spatproof maar niet volledig waterdicht. Dus GPS, het waterdichte zakje met spullen en mijn peddel op de schuit gelegd. Maar na wat pogingen om er op te klimmen vanuit mijn kano, viel ik in het water en dreef mijn kano af. Dus ik snel achter mijn kano aangezwommen om hem te vangen en daarna weer ingestapt en terug gepeddelt met mijn handen, om mijn peddel, de GPS en het zakje met pen, logo en telefoon van de trekschuit af te halen. Tja, die zijn dus allemaal op het schip geweest, maar ik niet.

Ik vaarde terug naar de kant. Voor de verandering kwam ik keurig uit mijn kano gestapt (meestal val ik tijdens het uitstappen in het water). Dus ik tilde hem op mijn schouder om hem naar de auto te dragen en toen gleed ik uit op de rotsen langs de kant. Mooie schaafwond op mijn knie en mijn tanden door mijn lip heen. Leuk hoor, kanoën en geocachen. Maar goed, toch twee caches gevonden.

Onderweg naar de volgende cache bedachten we een aanvalsplan om het schip van Adolf toch te kunnen veroveren. Maar ons kennende gaat dit ook weer anderhalf jaar duren.

We kwamen er die avond ook nog achter dat Geopatra een paar kilometer verderop nog een paar nieuwe caches van het type Zandmeren heeft neergelegd. Hemelsbreed maar een paar honderd meter van elkaar af, maar te voet zo’n 25 km. Wij gaan die dus ook mooi per kano doen, dat gaat lekker snel en het is mooi een combinatie van de twee hobbies.

Het schip van Adolf is voorlopig nog niet uit mijn gedachten verdwenen. Het is zo’n soort obsessie als het Rovershol, je wilt hem gewoon perse in je lijst hebben.

Minder natte caches

Wij gingen verder met wat minder natte caches. Een Leuk Verzoek was een mysterie waarvan ik wel wist hoe ik hem op moest lossen, het was namelijk gewoon een andere manier van coördinaten noteren, maar welke dan? Het duurde online een hele tijd voor ik het goede grid had gevonden. Volgens de logjes was de cache in het veld moeilijk te vinden, maar wij zagen hem al van 10 meter afstand liggen, dus waren heel snel klaar.

We hadden geen tijd meer voor de multi de Bovenwaardse Geschiedenis, maar nog wel voor de traditional op de route: Tradi Bovenwaard. Omdat die er maar tijdelijk blijft liggen, tot Bovenwaardse Geschiedenis niet meer overstroomt is, wilden wij die wel graag vinden. We moesten een doodlopend landweggetje inrijden van T.T. en vertrouwden het niet echt, maar we kwamen keurig uit op een parkeerplaats van Natuurmonumenten. Het was een echt struingebied. Geopatra dacht zijn cache moeilijk verstopt te hebben, maar ze hadden het bosje omgehakt en daardoor viel de houder + cache erg op, dus hadden we die snel gevonden.

Dit was weer een geocaching-dag die we niet snel zullen vergeten. Vandaag geen multi’s, maar wel een paar traditionals waar we flink wat moeite voor hebben moeten doen.

Wat ik hier op 15 april nog aan toe te voegen heb:

Ja, de lastigste caches leveren wel leuke herinneringen op. We hebben die cache op Adolfs trekschuit nog wel ooit gevonden. Ook per kano, maar toen was de waterstand hoger en konden we veel makkelijker op het schip komen. Naar de cache hebben we toen nog wel heel lang moeten zoeken. Diezelfde dag deden we per kano (we hadden toen twee kano’s bij en konden samen) de hierboven genoemde Zandmeren-caches. En in januari dit jaar postte ik al een verslag van een andere kano-avontuur langs de A2.

Geocachingverhalen uit het verleden: Kanoën rond het vriespunt

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 28 januari 2011:

De dag dat ik besloot om een rondje te gaan kanoën in de vijver bij het provinciehuis in Den Bosch. Scoorden we daarmee een FTF of niet?

2676. Aïda

Maker: Purk

Type: Mysterie

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 28 januari 2011

Plaats: Den Bosch

Hoogtepunt van deze dag was natuurlijk onze glorieuze FTF op Aïda. Dit is de nieuwste mysterie van Purk. Ik vroeg me af waarom zo’n simpel uitziende puzzel nog door niemand gelogd was, maar daar kwam ik al snel achter: Aïda bleek in dezelfde omgeving als het net gearchiveerde Oppikkertje langs de A2 te liggen, de gemeentevijver bij het provinciehuis in Den Bosch. Omdat de puzzel over opera’s ging, vroeg ik mijn moeder of ze zin had om hem op te lossen, want zij heeft meer verstand van klassieke zaken dan mij. Ze had hem heel snel opgelost en ik kreeg net als al een heleboel mensen voor mij groen licht van de checker. Op de kaart in Eragon (mijn gps) kon ik zien dat de cache idd in het water verstopt lag. De pagina stond ondertussen al vol met notes van cachers. Sommige waren er best wel overstuur van, vooral de goudjagers.

Ik bracht Anke op de hoogte van het bestaan van deze cache en vanaf dat moment begonnen wij zelf te broeden op het scoren van de FTF. Dat moest deze vrijdag plaats gaan vinden, dan waren we allebei vrij en had Anke de beschikking over de auto van haar houders, de kano-vervoer-auto bij uitstek, omdat we daar mijn kleine kano zo in konden schuiven. We regelden een sleutel van de kanostalling en de rest van de week hielden we de pagina van Aïda angstvallig in de gaten om te zien of niemand ons voor was. Maar blijkbaar vond geocachend Midden-Brabant het veel te koud voor een kunststukje of ze hoopten stiekem allemaal dat het weer zou gaan vriezen, zodat ze de cache over het ijs konden bereiken. Op donderdagavond had nog steeds niemand gelogd, dus Anke en ik besloten ons plan door te zetten en vrijdagmorgen naar Den Bosch te gaan.

We gingen eerst naar het clubhuis van de kanovereniging om mijn kano uit de stalling te halen. We waren een beetje angstig dat de vijver bevroren zou zijn en konden dan meteen checken hoe het Staalbergven eruit zag. Op de oprit van ’t Staal werden we in misleiding gebracht door het kleinere Wolfsputven, dat er vrij bevroren uitzag, maar bij nadere studie bleek het alleen om de randen te gaan. Het grotere Staalbergven was nog helemaal ijsvrij, dus het plan kon doorgaan. We haalden Wave (mijn kano) uit het hok en gingen op weg naar Den Bosch. Volgens een thermometer langs de weg was het -2 graden Celsius. Koud dus. Ik had ’s morgens m’n thermoshirt al aangetrokken, zodat dat in ieder geval lekker warm zou zijn. De rest van m’n kanospullen zaten in de tas. Er was besloten dat ik het slachtoffer zou zijn dit keer, omdat Anke de vorige keer Oppikkertje langs de A2 al voor haar rekening had genomen.

Wat ik zelf het ergste vond was niet zozeer de kou, maar dat die vijver omringd wordt door kantoorgebouwen en het dus midden in bewoond gebied is. Ik was bang om erg veel bekijks te hebben. In de auto hadden we al bedacht dat we gingen zeggen dat het om een weddenschap ging als we aangesproken zouden worden. We parkeerden op het transferium een meter of 200 van de vijver af. In de auto kleedde ik me om, maar omdat het zo koud was en we nog een stukje moesten lopen trok ik mijn spijkerbroek over mijn korte kanobroekje aan en ging ik met kanosokken (mijn schoenen zijn te groot voor deze kano) en al in mijn wandelschoenen, wat heel raar aanvoelde. Anke kreeg Eragon en het fototoestel en de peddel en ik gooide Wave over mijn schouder. We gingen op weg naar de vijver en vielen natuurlijk nogal op met zo’n gifgroene kano. Een oudere man sprak ons aan en hij geloofde in ons weddenschap-verhaal en wenste ons veel succes.

Halverwege kwamen we tot de conclusie dat we een pen waren vergeten, iets wat toch wel cruciaal is als je een logrolletje wil tekenen, dus Anke ging terug naar de auto om een pen te halen en ik liep vast door naar de vijver. Midden in de vijver staat een kunstwerk en toen ik het informatiebordje las, wist ik meteen dat we goed zaten, want dit kunstwerk bleek Aïda te heten. Terwijl ik op Anke wachtte, zag ik een bewaker mijn kant op komen, dus ik was nog bang dat ons feestje niet door zou gaan. Gelukkig liep hij verder. Ik trok mijn spijkerbroek en wandelschoenen uit en mijn spatzeil aan en stapte in. Ik had besloten dat ik Eragon niet meer nodig had, het was wel duidelijk dat de cache op het kunstwerk zou zitten. Dus peddelde ik in de richting van het kunstwerk en vaarde er omheen om alle vier de betonnen pijlers waar de metalen constructie op stond te bekijken, maar ik kon de cache zou gauw niet vinden. Dan maar onder het metaal doorvaren om het vanaf het midden punt te bekijken. Dit werkte beter en nu had ik de cache snel te pakken.

Triomfantelijk hield ik de micro in de lucht. Anke riep vanaf de kant vragend of we echt de FTF hadden en ik toverde de blanco logrol uit het kokertje en schreef er onze naam op. Het was veel te koud voor een rondje door de vijver of voor een freestyle-kunstje, dus peddelde ik terug naar de kant, stapte uit en verwisselde het korte kanobroekje vlug voor mijn warme spijkerbroek en de kanosokken voor m’n wandelschoenen. En toen kwam er ineens een heel bekend hoofd aanlopen: Purk himself. Hij bleek te werken in een kantoor daar vlakbij en kon de vijver vanuit het raam van zijn kantoor in de gaten houden. Toen hij een gifgroene kano in het vizier kreeg, wist hij dat er eindelijk cachers op zijn cache af waren gekomen. Hij had een collega bij die pas begonnen was met cachen. Die man wilde eigenlijk ook wel gaan loggen met behulp van mijn kano en ik vond het prima, maar hij paste er niet in met zijn benen. Ja, ik ben natuurlijk niet zo groot en Wave is afgesteld op mijn lengte. Dus de STF ging er nog niet uit. Purk vond het volkomen normaal dat wij met een kano door de vijver gingen varen om zijn cache te loggen en dat vond ik wel weer geweldig: dat wij niet de enige mensen zijn die volslagen gestoord zijn. We praten nog wat over geocachen en kanocaches tot Purks lunchpauze over was en hij terug moest naar zijn werk.

Ik had het ondertussen best koud gekregen, dus vond het niet erg dat we terug konden naar de auto. Daar trok ik vlug trui en jas aan en zetten we de verwarming hoog. Beetje gestoord zijn we wel.

Wat ik hier op 28 januari 2021 nog aan toe te voegen heb:

Haha, dit is met stip één van de gekste dingen die ik ooit heb gedaan op geocaching-gebied. Maar wat waren we trots op die First-to-Find! Ik krijg het nog koud als ik er aan terug denk.

Day Zero Project: The End – Kanostuff

Mijn Day Zero Project is geëindigd op 29 september 2019, dus dit is de laatste keer dat ik ga schrijven over de doelen in de kano-categorie: Things to do with Wave or Dancer on the water.

Wave en Dancer zijn de namen van mijn kano’s. Ze zijn vernoemd naar de merken. Dancer is een heel oude kano van het merk Perception Dancer. En Wave is een freestylebootje van het merk Wavesport EZG.

Things to do with Wave or Dancer on the water

55. Een rondje kanoën op een ander ven dan ’t Staalbergven – NIET GEHAALD

Er zijn heel veel vennen in Oisterwijk, mijn woonplaats is zelfs bekend vanwege deze vennen. Maar op de meeste vennen mag je niet varen. Op het Kolkven mag het wel, hier liggen ook vissersbootjes. Het is er echter nooit van gekomen om hier eens heen te gaan met mijn kano’s. Ik heb zelf geen vervoer en het is ook een beetje onzinnig om op eenzelfde soort ven te gaan varen als het Staalbergven vlak voor het clubhuis ligt.

56. Nog eens gaan kanocachen met Anke (en/of anderen) – GEHAALD

Het kanocachen vond uiteindelijk niet plaats met Anke, maar met andere leden van de kanovereniging, bijgenaamd de Heren uit Haaren. Kunnen we straks niet meer zeggen, als Haaren bij de gemeente Oisterwijk komt (per 1 januari 2021). Met de Heren van Haaren ging ik kanocachen op de Nete in België, maar we vonden de cache helaas niet.

57. Winterkamperen in de Biesbosch met de kanovereniging – GEHAALD

Dit jaar ging ik dan eindelijk eens mee winterkamperen met de kanovereniging in de Biesbosch. Dat was op mijn verjaardag.

58. Branding en/of wildwatervaren – NIET GEHAALD

Ik heb nog nooit branding gevaren. De branding moet dan precies goed zijn en het is een eind rijden voor ons. Dus het komt er gewoon nooit van. Ik heb ook al heel lang niet echt wildwater gevaren, dat komt vooral omdat ik vaak geen zin heb in de lange tocht naar het wilde water toe.

The End

Vier doelen, twee gehaald en twee niet gehaald. Met mijn wisselende liefde voor kanoën (soms vind ik het geweldig en soms heb ik er helemaal geen zin in, toch ben ik al 22 jaar lid van Kanovereniging Oisterwijk) is dit helemaal geen rare score.

Day Zero Project: Done: Doel 57/Winterkamperen in de Biesbosch

Doel 57 van mijn Day Zero Project is er eentje uit de categorie kanoën, die ik heel leuk Things to do on the water heb genoemd. Het doel was “winterkamperen” in de Biesbosch met de kanovereniging.

Winterkamperen

Ik ben al bijna 22 jaar lid van Kanovereniging Oisterwijk. Sinds een paar jaar is het de gewoonte om in de winter een weekend te gaan kamperen. Meestal in de Biesbosch, soms ook op een andere locatie.

Tot dit jaar was ik echter nog nooit mee geweest. Dit had verschillende redenen: ik moet werken op zaterdag en kan niet onbeperkt vrij krijgen. Vaak gaat het niet door vanwege te slecht weer. Het idee is om Canadezen (open kano’s) te varen en ik vaar liever in mijn eigen, gewone kano. En stiekem leek het me ook wel heel erg koud om te gaan kamperen, midden in de winter.

biesbosch1

Maart

Dit jaar waren er twee mogelijke opties. Die in januari ging niet door, dat was in die week dat het sneeuwde en regende. De andere optie was het laatste weekend van maart en dat leek er qua weersvoorspelling goed uit te zien.

We zouden met een groep van acht personen gaan, maar uiteindelijk moesten er nog twee mensen last minute afhaken wegens ziekte en een blessure. Dus waren we maar met z’n zessen: vijf leden van de kanovereniging en een gast, die twee jaar geleden ook al eens is mee geweest. Vier mannen en twee vrouwen.

biesbosch2

Lente

Echt winters was het gelukkig niet meer, want de lente is natuurlijk al officieel van start gegaan en het zou op zaterdagmiddag zelfs 18 graden worden.
’s Ochtens waren we al vroeg bij de kanovereniging om de boten op te halen. De mannen gingen in de Canadees varen en Anke en ik in losse kano’s: Anke in haar Reflex en ik in mijn Dancer.

We gingen starten vanaf de parkeerplaats bij het Biesboschmuseum. Daar ontmoetten we onze gast, die aan de andere kant van Nederland woont, maar toch heel graag mee wilde. Nadat er een auto naar de kampeerplaats was gebracht met alle spullen voor de nacht, konden we instappen. Het was echt supermooi weer, dus we konden varen met korte mouwen.

Nationaal Park de Biesbosch

Ondanks het mooie weer was het helemaal niet druk in de Biesbosch. We kwamen slechts een paar andere bootjes tegen, vooral vissers. Ook zagen we de postboot van PostNL; dat lijkt mij nou wel een leuke wijk ;>) Op sommige plekken leek het alsof het hele nationale park van ons alleen was. We hebben erg veel vogels gezien, maar helaas liet de zeearend zich niet zien.

We peddelden naar paalcamping de Bevert om hier ons kamp op te slaan. Er was nog niemand anders, dus we hadden alle ruimte voor ons alleen. Zo’n paalcamping is trouwens niet heel groot en het is zeker geen keurig gemaaid grasveldje. Anke en ik kozen ervoor om in de tent te slapen, de heren besloten heel stoer om de nacht onder een zeiltje (tarp) door te brengen.

biesbosch10

De Noordwaard

Het was nog vroeg, dus we besloten om nog een ronde te gaan kanoën door polder de Noordwaard, achter de kampeerplaats. Dit is nog een relatief nieuw gebied, het was eerst landbouwgrond, maar het is nu water- en overstromingsgebied voor de rivieren Nieuwe Merwede en de Amer in het kader van het project “Ruimte voor de rivier”. Vorig jaar heb ik al eens een dag gefietst in dit gebied, om te geocachen. Toen was het heel mooi weer en kreeg ik zin in kanoën. Die belofte werd vandaag dus ingelost.

biesbosch6

Geocaching

Ondertussen waren er weer nieuwe caches bijgekomen, dus onderweg stapten Anke en ik een paar keer uit om geocaches te kunnen loggen van de serie Genieten van het uitzicht. De mannen vonden het prima, die gingen dan zonnen of vogels kijken.

Na het rondje door de Noordwaard kwamen we weer uit in een ouder gedeelte van de Biesbosch, om te stoppen op het eilandje de Ruigt. Hier konden we de gelijknamige cache loggen. Deze was eigenlijk interessanter dan de caches van de serie; die kun je ook per fiets of auto bereiken. Maar de Ruigt kun je echt alleen bereiken met een bootje vanaf het water. We waren dan ook pas de eerste vinders van 2019, de cache was voor het laatst gevonden in oktober 2018. Op de Ruigt kun je ook een rondje wandelen, dus dat gingen we doen ter afwisseling. We hoopten daarbij bevers (of andere dieren) te zien. Er waren wel een heleboel sporen te vinden, maar helaas hielden de bevers zelf zich goed verborgen.

We probeerden nog een cache te vinden op de Paulusplaat, maar dit werd een not-found. Het telefoonnummer van de maker stond op de cachepagina en de mannen waren ondertussen zo fanatiek geworden, dat ze de maker gingen bellen. De cache zou in een paaltje met een bordje van de kanoroute moeten zitten. Niemand van ons had echter zo’n bordje gezien…

biesbosch3

De avond

Het was ondertussen tijd om terug te peddelen naar de kampeerplaats. We hadden gezelschap gekregen van twee andere mensen in een klein tentje, maar die leken bang van ons te zijn, want ze kropen vlak na onze aankomst in hun tentje en zijn daar niet meer uitgekomen.

We maakten een klein vuurtje en begonnen aan het eten: stoofpot. Dat smaakte prima na deze dag: we hadden bijna 25 kilometer gevaren. De avond was nog gezellig en het was helemaal niet koud. De meegenomen winterjassen waren niet nodig. Ook leerden we alles over de roerdomp en bespraken we enge ziektes die ratten kunnen overdragen. We hoefden niet te verhongeren want volgens mij hadden we chips, taartjes, kaas en worst. Die taartjes waren van mij, want de volgende dag was ik jarig. Ik kreeg zelfs al een cadeautje. Rond een uur of 23 kropen we in onze slaapzakken.

Nacht

De kou viel reuze mee, maar na een uur ofzo werd ik wakker, omdat ik op de grond lag. Mijn luchtbed bleek lek te zijn. Fijn, die ondergrond van de Biesbosch is dus heel hard. Van slapen kwam de rest van de nacht niet veel meer terecht. Blijkbaar hadden er meer mensen last van lekke slaapbenodigdheden.

biesbosch7

Ochtend

De ochtend van 31 maart, mijn verjaardag, begon koud en een beetje mistig. Het mooie weer had plaats gemaakt voor een grauwe bewolking en het was ook een heel stuk kouder.

Ondanks dat de klok die nacht verzet was vanwege de zomertijd en we dus een uur korter hadden, zaten we al voor 9 uur in onze boten. Eerst brachten we de spullen terug naar de auto (die stond een paar honderd meter verderop geparkeerd). Daarna maakten we nog een tocht van zo’n 23 kilometer, dwars door de Biesbosch. We gingen nog een keertje kijken bij de niet gevonden cache, maar kwamen tot de conclusie dat de paaltjes van de kanoroute waren verplaatst.

We passeerden o.a. het bruggetje van Sint Jan. Ik ben al heel vaak in de Biesbosch geweest, maar dit is wel een bekend punt met een stukje oorlogshistorie over de linecrossers.

In de kleine kreekjes was de waterstand zo laag, dat de Canadees er slechts moeizaam doorheen kon. Daar hadden Anke en ik dan weer geen last van. We kregen ook nog een regenbui over onze hoofden heen. Ook vandaag was het nog steeds heel rustig in de Biesbosch. Het was ook echt een stuk kouder. De dag ervoor had ik de hele dag in mijn thermoshirt met korte mouwen gevaren, nu had ik mijn anorak met lange mouwen aan.

biesbosch5

Gat van de Vloeien

Er bleek nog een cache te liggen bij het Gat van de Vloeien. Die werd nog gelogd – mijn verjaardagscadeautje – en dit bleek meteen een mooie pauzeplaats te zijn, met boomstambank en al. Zo moet de boomstam (die we uit het ven hebben gehaald) bij het clubhuis ook nog tot bank verwerkt worden ;>).

Daarna peddelden we terug naar het Biesboschmuseum, het laatste stuk hadden we de wind en de stroming tegen, dus dat was nog even een pittig stukje. Ik denk dat iedereen blij was toen we op het eindpunt waren. Het was ook best lekker om droge, warme kleding aan te kunnen trekken.

De andere auto werd opgehaald en daarna namen we afscheid van elkaar. Volgend jaar gaan we vast weer een keer “winterkamperen”.

biesbosch8

In Oisterwijk was het trouwens veel mooier weer dan in de Biesbosch, want de zon scheen daar volop.

Het doel is vervuld en ik begon mijn nieuwe levensjaar (3x het gekkengetal) lekker origineel.

Foto’s zijn gemaakt door mijzelf en door de heren uit het gezelschap.

Heb jij ook wel eens op een paalcamping overnacht? Of ben je ooit in de Biesbosch geweest?

 

 

Day Zero Project: Done: Doel #56

Doel #56 op mijn Day Zero Project-lijst is er eentje uit de categorie Things to do with Wave or Dancer on the water. Kortom, de categorie “kanoën”. Ik heb drie kano’s en ik geef mijn lievelingsvoorwerpen graag een naam. De kano’s zijn dan ook allemaal vernoemd naar een gedeelte uit hun merknamen: Dancer, Reflex en Wave.

In dit geval gingen we een toertocht varen, dus de keuze viel daarbij op mijn toerkano Dancer. Het is al een oude, tweedehandse kano, maar ik heb er al heel veel plezier van gehad.

Het doel luidde: “Nog eens gaan kanocachen met Anke (en/of anderen)”

Nou, Anke ging niet mee, dus het werd “anderen”. Die anderen waren drie leden van Kanovereniging Oisterwijk, de drie heren uit Haaren: I., S. en R. Grappig detail: ik was de jongste van dit groepje, maar ik ben al langer lid dan hun lidmaatschapsjaren bij elkaar opgeteld.

Het uitgangspunt van deze tocht was de kanocachingroute van de multi-cache De Vallei van de Kleine Nete (voor de geocachers onder ons: cachenummer GCPZ70). Helaas hebben we de cache uiteindelijk niet gevonden, maar wel de hele route uitgevaren.

nete4

Volgens onze Zuiderburen zou de tocht over het riviertje de Kleine Nete, één van de mooiste kanoroutes van België moeten zijn. Het stond dan ook al best lang op het verlanglijstje om deze route te gaan varen. Een maand geleden werd er een datum geprikt en het werd met 30 graden ideaal kanoweer. Want wie wil er met deze temperaturen nou niet op het water recreëren?

De Kleine Nete is 44 kilometer lang en een zijrivier van de Nete. Het riviertje stroomt door de Belgische gemeenten: Retie, Mol, Kasterlee, Geel, Olen, Herentals, Vorselaar, Grobbendonk, Zandhoven en Nijlen. Ik vroeg mij de hele dag af wat de naam Nete betekende, het schijnt een naam van Keltische oorsprong te zijn (Nita) en betekend zoiets als “de heldere”.

De route van de cache was 15 kilometer, maar I. had wilde plannen om de route te verlengen tot de genoemde 25 kilometer op de bovenstaande kaart van het stroomgebied. Daar was niet het gehele gezelschap het mee eens, dus besloten we uiteindelijk tot een compromis van 20 kilometer.

De Belgen hebben keurig verschillende in- en uitstapsteigers langs de Kleine Nete aangelegd. Deze steigers hebben zelfs een hoogteverschil, omdat de waterstand per seizoen nogal kan verschillen. Nu stond het water erg laag, maar was gelukkig wel overal bevaarbaar. Wij stapten in bij de steiger in Kasterlee, bij de Kastelse Kajak Klub. Duidelijk een vereniging met meer leden en meer geld dan onze eigen Kanovereniging Oisterwijk, want ze hebben een schitterend clubhuis. Waar ze niet eens een foto van op hun website hebben staan! (en ik heb er ook geen gemaakt).

Nete3

In de kajaktip werd ook gesproken over “het zuiverste vaarwater van heel Vlaanderen”. Daar waren wij het niet helemaal mee eens: het water zag er over het hele traject bruin en troebel uit. De Kleine Nete is namelijk gewoon een open riool, er kwamen diverse afvoerbuizen op uit. Verder groeiden er veel waterplanten in, dus op sommige plekken was het even een beetje moeizaam peddelen.

Voor de cache moesten we bij vier steigers een letter en een cijfer zoeken. Maar er werd nergens vermeld wat voor iets we moesten zoeken: een tag, een kokertje? Onder de waterlijn? Boven de waterlijn? Rechts of links op de steiger? Er op of er onder? In een wiebelende kano is het 0-punt lastig te bepalen. Daarnaast vind ik geocaching wel leuk, maar mijn medevaarders vinden het toch wat minder. Dus dat maakt de zoektijd beperkt. We konden niets vinden bij de eerste steiger. Bij de tweede steiger bleek het object weg te zijn, volgens de logjes van voorgaande cachers, al sinds 2016, wat betekent dat de cache niet meer wordt onderhouden. Bij de derde steiger best lang gezocht aan beiden kanten van de rivier (tegenover de steiger was een soort van houten afrastering over het water, zodat je niet met je kano van de vistrap af kon varen), terwijl mijn medevaarders een ijsje aten op het terras van de Spaanse Hof. Dit is een café aan het water en het was hier erg druk. De steiger zat dan ook vol spelende kinderen, die wilden best meezoeken, maar konden ook niets vinden. Ik had nu al drie waypoints gemist, dus bij het vierde en laatste waypoint was zelfs mijn fanatisme over. Tja en zonder gegevens geen cache. Dus dat was een lichte teleurstelling. Het was gewoon een slechte geocachingdag, denk ik.

nete1

Gelukkig maakte de kanotocht veel goed. In het begin was het nog vrij rechttoe, rechtaan, veel lange rechte stukken dus. Wel een aardig stukje door een bosgebied. En ook leuk is dat je langs pretpark Bobbejaanland vaart, je ziet enkele attracties liggen vanaf het water, hoorde de mensen schreeuwen in de achtbanen en er klonk wat muziek van de cowboyshow.

Het was ook druk met andere kano’s, want er zit een verhuurbedrijf langs de Kleine Nete dat vandaag bijzonder goede zaken deed. Wat wil je ook met dit weer? Maar sommige van de ongeoefende mensen hadden het best zwaar. Wij vaarden hen dan ook zo voorbij. Er waren ook vlotten op de rivier, wij dachten eerst dat die zelf gebouwd waren, maar later kwamen we er zoveel tegen, dat we denken dat ze ook te huur waren. De vlotten bleken nog lastiger te sturen dan de kano’s, ze legden dan ook minder kilometers af dan wij (de verhuurkano’s overigens ook).

nete2

Er zit één overdraagpunt in de route, bij de stuw bij de Spaanse Hof. Deze stuw kon je op dit moment ook echt niet varen, want er kwam nauwelijks water van af. Ook lagen er stenen onder. Er liggen trouwens keurig steigers, dus dan valt het in- en uitstappen wel mee. En zoals eerder gezegd: er is een café precies op het overdraagpunt.

Na de Spaanse Hof volgde het mooiste stukje van de route, eindelijk kwamen de beloofde meanders: de bochtjes in de rivier. Op de hele route waren trouwens veel insecten te zien. Helaas veel stekende horzels, maar ook hele mooie libellen in de kleuren groen en blauw. Er zouden ook twintig verschillende vissoorten in de Kleine Nete zwemmen, maar daar hebben we niets van gemerkt. In de hoge oeverranden zouden ijsvogels moeten zitten, maar die lieten zich met al die drukte ook niet zien. Groot gelijk hebben ze.

Ons uitstappunt lag bij de watermolen van Grobbendonk, ook het eindpunt voor de verhuurkano’s. Er stonden diverse trailers te wachten om volgeladen te worden. Wij bonden onze vier kano’s op het dak van de auto en reden terug naar het startpunt om de tweede auto (ehm bus) op te halen. Daar nog een traditional-cache proberen te vinden, maar die bleef ook verborgen. Geen cache-karma vandaag. Dus gingen we terug naar Nederland. En wat doen wij gekke Nederlanders dan? Hebben we het de hele tocht over lekkere Vlaamse frieten en dan gaan we uiteindelijk in Oisterwijk friet eten…

Het was een gezellige, zonnige dag. Het nadeel van kanoën blijft het vervoer en het vele op- en neer rijden: je moet altijd een auto op het eindpunt parkeren en dan met eentje naar het beginpunt rijden. Daarnaast moet je de kano’s ’s morgens ophalen bij het clubhuis en ’s avonds ook weer terug gaan brengen. Twintig kilometer op de teller zorgde ook wel voor de nodige spier- en rugpijn en kramp in de voeten.

Maar het voordeel is dat ik nu eindelijk eens op de Kleine Nete heb gevaren (we zijn de rivier al diverse keren tegengekomen bij het geocachen in het verleden), weer eens aan kanocaching heb gedaan (ondanks het niet vinden van de eindcache) en dat het een gezellige dag was.

De foto’s zijn door mij zelf gemaakt tijdens het kanoën. Met mijn telefoon en met natte handen, vanuit mijn weg dobberende kano (peddelen met één hand gaat niet echt) . Vandaar dat de kwaliteit niet zo best is. Daarvoor heb je dan wel echte actiefoto’s. Het kaartje, met daarop het stroomgebied van de Kleine Nete, komt van een Belgische website af.

Throwback Thursday: 3 mei 2016

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 3 mei 2016: 

Dit was nog een 2-cache-datum, die ik graag weggewerkt wilde hebben. Overdag moest ik echter werken, dus ging dat niet. Daarom ben ik ’s avonds nog naar Boxtel gefietst, het was deze dag namelijk erg mooi lenteweer. Daarnaast was het de verjaardag van geocaching.

Het verslag:

6353. BB4 – De Vistrap
Maker: Lima2311
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 3 mei 2016
Plaats: Boxtel

6354. Met stip op de kaart…Boxtel
Maker: Terpen Tijn
Type: Multi
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 3 mei 2016
Plaats: Boxtel

6355. De Keistamper
Maker: Lima2311
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 3 mei 2016
Plaats: Boxtel

6356. De sprookjesboom
Maker: Ajesa
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 3 mei 2016
Plaats: Boxtel

Er waren twee redenen waarom ik vandaag een cache (of meerdere caches wilde vinden). De eerste is dat geocaching vandaag jarig was: op 3 mei 2000 werd de eerste cache (in Amerika) verstopt. Vandaag is geocaching dus 16 jaar oud geworden. Heel populair was deze verjaardag blijkbaar niet in ons geocaching-verleden, want het was een 2-cache-datum. Het 2-cache-datum-project is voor 2016 al jammerlijk mislukt, maar deze dag was ik heel gemotiveerd, dus na een werkdag en wat eten vol goede moed op m’n fiets gesprongen om naar Boxtel te fietsen.

De eerste op het programma was de cache bij de vistrap, of beter gezegd de cache bij de wals in de Dommel waar ik vorig jaar mei (2015) bijna in verdronken ben, toen ik eraf vaarde met mijn kano, tegen het betonnen muurtje knalde, daardoor omsloeg en in de wals terecht kwam. Eskimoteren hielp niet, want dan draaide ik meteen weer op z’n kop. Uiteindelijk heb ik me uit mijn kano geworsteld en daardoor spoelde ik onder water uit de wals. Kano zelf volgde een paar minuten later, toen hij vol water was gelopen, daardoor half zonk en er ook uitspoelde. Het waren een paar hachelijke minuten, gelukkig kwam ik er vanaf met de schrik en een hoop blauwe plekken. Ik ga daar nooit van mijn lang-zal-ze-leven meer vanaf en ben tegenwoordig niet meer zo’n fan van walsen en stuwen. Goed, tot zover mijn kano-avonturen op het rustige riviertje de Dommel. Terug naar de geocaching-avonturen.

Goed, ik had hier al eens eerder naar de cache gezocht, maar kon hem toen niet vinden. Later bleek dat er een spoilerfoto op de site stond, maar dat had ik helemaal niet gezien. De vorige keer had ik alleen op de brug gezocht, omdat de serie Boxtelse Bruggen heet. Je moest dus van de brug afstappen, langs een stapel stenen. Ik had nu een foto gemaakt van de spoilerfoto en daalde vol goede moed het “trapje” van stenen af. Die spoilerfoto was niet eens meer nodig, want ik zag de cache nu vrijwel meteen. Deze frustratie kan dus van de lijst.

Met stip op de kaart…Boxtel was een makkelijke offset-multi bij de kerk. Eerst lag hier ook al een nano, maar die is nu gearchiveerd. De offset-multi was snel gevonden, mede dankzij de hint.

Ik was nu vlakbij de Keistamper, ook hier had ik al eens eerder gezocht, maar toen was het superdruk met Dreuzels, waren ze aan het verbouwen en had ik geen idee waar ik moest kijken, want er was geen hint. Maar mijn moeder had de week hiervoor in Boxtel gecachet en die had de cache wel gevonden, dus die had mij een hint gegeven. Daarmee had ik het kleinood snel in handen. Whoppa, frustratie numero 2 van de kaart afgeveegd.

Mijn moeder was ook erg enthousiast over de Sprookjesboom, een soort van voortuincache (hij ligt niet echt in de voortuin, maar wel in de boom op de stoep voor het huis), dus die wilde ik ook wel eens zien. Wel grappig gemaakt, er hangt een Sprookjesboomachtig vogelhuisje en je moet de logrol eruit trekken met een stok met een haak, die in een buis in de voortuin zit. Helaas kreeg ik hem maar net ver genoeg eruit getrokken, of ik ben te klein, want ik kon er maar net bij. Kon dus niet zien of er trackables in zaten, alleen het logboekje eruit gehaald en weer erin gestopt.

Ik fietste hierna nog door naar Flippie, maar die zou volgens de laatste logjes geript zijn en ik vond het ook niet zo’n denderende locatie, dus snel opgegeven.
Vanwege de tijd, besloot ik terug naar Oisterwijk te fietsen, want ik wilde graag nog door het bos fietsen, omdat dat een stuk korter is, dan langs Kasteel Nemerlaer. Toch mooi vier caches rijker, inclusief een multi-cache. En deze datum is in ieder geval voorlopig van de lijst af.

Foto komt van Kanoweb.nl

 

Throwback Thursday: 14 september 2014

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 14 september 2014

Een dag waarop ik per fiets ging geocachen in Oirschot en op de terugweg na lang twijfelen toch nog een geocaching-event bezocht.

Het verslag:

  1. Oirschot – Monument in het groen
  • Maker: Ppfs
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 14 september 2014
  • Plaats: Oirschot
  1. Zds #24
  • Maker: DaRoChJa
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 14 september 2014
  • Plaats: Oirschot
  1. Kanostoep (hitchhiker)
  • Maker: Ted & the Teddies
  • Type: HitchHiker
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 14 september 2014
  • Plaats: Locatieloos
  1. 2e Koeientoffel event
  • Organisatie: Team WilP
  • Type: Event
  • Heideroosjes: Maartje
  • + nog zo’n 50 andere geocachers
  • Deelgenomen op: 14 september 2014
  • Plaats: Boxtel

Eerst naar Oirschot gefietst voor de nieuwe dorpsmulti, die al een tijdje op mijn to-do-lijstje stond. Het was heel druk in Oirschot, want het was jaarmarkt en Open Monumentendag, dus eigenlijk niet zo’n goede dag voor een stadscache. Het lukte me uiteindelijk om alle vragen te beantwoorden, maar ik deed er veel langer over dan verwacht, omdat je heel veel moest zoeken naar kleine monumentsbordjes en rekenen op elk waypoint en de route ook nog een heel stuk langs het kanaal liep. De route in het centrum leek erg op de gearchiveerde cache Historisch Oirschot, die we al lang geleden hebben gedaan.

De uiteindelijke cache viel hier heel erg tegen, want dat was een slap doosje met een magneet op een verkeersbord. Vlug Oirschot verlaten, want het was hier veel te druk en dat vind ik eigenlijk niet zo fijn geocachen.

Ik fietste naar de laatste Zoek de Stilte –trad, nummer #24, bij een picknicktafel. De vorige keer – toen ik de rest van deze fietstrail heb gedaan – stond hier een hele groep mensen (familiedag ofzoiets) en ben ik doorgefietst. Nu was er gelukkig helemaal niemand en kon ik de cache zo loggen. Nu alleen de eindcache van deze fietsserie nog, maar ik twijfel over het berekende coördinaat.

De twijfel over het event bleef (ik durfde niet zo goed alleen), maar mijn route naar huis liep door de straat, dus ik besloot toch te gaan, al was het maar 5 minuten. Er waren wat bekenden die mij uitnodigden aan hun tafel en ik kreeg een HitchHiker overhandigt. Dat is een zeldzaam soort cache, die locatieloos zijn, omdat ze reizen via andere caches. Eigenlijk een soort travelbugs, maar dan logbaar als cache. En deze was speciaal voor ons, omdat hij kanostoepen (in- en uitstapplaatsen) wilde bezoeken.

Ik moest nog het doolhof in om het event-logboek te loggen, dat midden in het doolhof verstopt was. Zo’n doolhof vind ik altijd wel leuk. Ik had het verkeerde pad genomen, dus heb zo’n beetje alle hoeken van het doolhof gezien, voor ik bij de geïmproviseerde uitkijktoren kwam met het logboek. Was wel leuk gedaan.

Daarna een rondje parkeerplaats gedaan om travelbugs op auto’s te noteren en toen nog even terug gelopen naar het terras voor ik naar huis fietste.

Wat ik hier op 14 september 2017 nog aan toe te voegen heb:

Eigenlijk was dit verslag nog een heel stuk langer, maar ik heb er flink in moeten knippen, omdat er te veel namen van andere geocachers in stonden.

HitchHikers zijn tegenwoordig verboden door Groundspeak (het geocaching-hoofdkwartier in Amerika), waarschijnlijk omdat ze niet voldoen aan de regels en te veel op travelbugs lijken. Wij hebben er wel enkele in handen gehad, door de jaren heen. Bij deze kano-Hitchhiker plaatste ik een foto van Anke en mij in onze kano’s. We kennen elkaar namelijk van de kanovereniging en zijn nog altijd allebei lid van Kanovereniging Oisterwijk.

Hieronder echter een foto van mij alleen in een kano, want ik weet niet of Anke erop zit te wachten dat ik foto’s van haar hier plaats. Hoewel het lijkt alsof ik in Zweden ofzo aan het varen ben, is dit gewoon op ’t Staalbergven in Oisterwijk ;>)

kanoreflex

Hobby’s combineren

Het stond al een tijdje op het verlanglijstje om weer eens een keer per kano te gaan geocachen. Probleem is echter dat ik zelf geen auto heb om mijn kano te vervoeren, dus ik ben daarvoor afhankelijk van anderen. En niet alle leden van de kanovereniging zijn zo dol op geocaching als ik zelf ben ;>)

De oplossing kwam toen mijn mede-Heideroosje Anke dakdragers kocht voor haar auto. Die moesten natuurlijk uitgeprobeerd worden en er werd een datum geprikt, dat werd zondag 3 juli. Na een week vol storm en regen volgde er gelukkig een zonnige zondag.

We waren al vroeg op ’t Staalbergven om onze kano’s op te halen. Ik koos voor vandaag voor mijn oude kano Dancer en Anke ging varen in haar Reflex. De keuze voor vandaag was gevallen op een geocaching-trail waarvan de caches alleen per kano te bereiken zijn, in West-Brabant, vlakbij Steenbergen. Hier ligt een eeuwenoud krekengebied dat de Roode Weel heet, het is ooit ontstaan na een dijkdoorbraak. Het gebied doet qua uitstraling wel een beetje denken aan de Biesbosch, maar de kreken zijn hier over het algemeen wat minder breed. We hebben heel veel vogels gezien onderweg. Wij waren de enige kano’s, wel waren er wat vissersbootjes, want dit is ook een populair gebied om te vissen.

De caches waren niet al te moeilijk te vinden, het was alleen jammer dat je voor de meeste wel je kano uit moest. En uitstappen in dit soort gebied is niet echt een succes, met al die modderige, begroeide oevers. En het is ook lekker zoeken met je korte kanobroekje tussen de brandnetels.

De kanoroute door de Roode Weel is acht kilometer lang, maar wij besloten om de route uit te breiden met de caches langs de rivier de Steenbergsche Vliet. De Roode Weel en de Seenbergsche Vliet werden op de kaart verbonden door een sluis, genaamd de Blauwe Sluis of de Beatrixsluis. Het was vantevoren niet duidelijk of we hier per kano wel doorheen zouden kunnen. We moesten wel lachen toen we bij de “sluis” aan kwamen. Er is namelijk helemaal geen sluis meer. De voormalige sluis is gedempt en alleen de restanten van de draaideuren herinneren hier nog aan. We konden het gedempte stuk van ongeveer 100 meter lengte, makkelijk te voet overbruggen. Er lagen zelfs steigers en een trapje, dus blijkbaar doen meer mensen dit.

Op de Steenbergsche Vliet hadden we wind tegen en moesten we stroomopwaarts, dus het was wel even flink peddelen naar de caches. Hier was het ook drukker met grotere plezierjachten. We vonden hier drie caches, waarvan er twee ook alleen per boot bereikbaar waren, de piratencaches. Helaas konden we de bonus hiervan niet meer doen, want die lag te ver uit de richting en wij moesten terug naar het andere gebied, ook vanwege de tijd. De derde lag bij de restanten van wat ooit de aanlegsteiger was van het veer over de Vliet.

De terugweg naar de gedempte sluis ging een stuk sneller, want nu hadden we de stroming en de wind mee.

Terug op de Roode Weel, hebben we de serie daar nog afgemaakt. We hebben alle caches hiervan kunnen vinden, behalve nummertje 3, we denken dat die weggespoeld is, omdat alle andere caches snel gevonden waren.

Op het eindpunt stond de teller op 17 kilometer. Daar hebben we zo’n 6 uur over gedaan. Onderweg vonden we 15 geocaches.

Het was een leuke dag, waarbij we onze hobbies kanoën en geocaching mooi hebben kunnen combineren. Mocht iemand nog een leuke kanotrail weten, dan houden wij ons aanbevolen.

DSC05470