Geocachingavonturen uit het verleden: Freezing Cold in Goirle

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 1 december 2014:

Ondanks dat het ijzig koud was, maakte ik een geocachingfietstocht naar Goirle.

Het avontuur:

Helaas begon de maand december meteen met ijskoud weer en was het vandaag grauw, bewolkt weer en slechts 2 graden. Dus voor het eerst dit jaar m’n handschoenen aangedaan en die dunne dingetjes bleken absoluut niet te voldoen. De heenweg ging nog wel, ik stond netjes binnen het uur bij de surfplas in Goirle. Maar owh, wat was het koud. Koude handen, koude voeten, koude oren. Later las ik dat de gevoelstemperatuur vandaag onder 0 lag. Geloof ik meteen.

De eerste cache lag aan de rand van de surfplas, direct naast het industrieterrein. Ik voelde me daar niet zo prettig, had het gevoel dat iedereen naar me zat te kijken vanuit z’n kantoor. Eerst kon ik de cache ook niet vinden, maar toen ik echt naar het 0-punt was gelopen door het hoge gras wel. Hij was goed gecamoufleerd in een boomstammetje en dat zat zo goed op elkaar, dat ik het bijna niet open kreeg; waarschijnlijk was het ’s nachts ook aan elkaar gevroren.

Hierna ging ik Ben jij moedig? doen. Met de fiets kwam ik bij deze eigenlijk vanaf de verkeerde kant. Er lag een grasveld met een sloot tussen mij (op het fietspad) en het bos. De sloot stond droog en er liep zelfs het spoor van een pad door, maar het was op deze kruising nogal druk met auto’s en al die chauffeurs konden mij zien. Toch maar gedaan. Je zag al die automobilisten kijken. Een stukje verderop het bos ingelopen op zoek naar de boom met prikkeldraad. Het was wel even zoeken. Daar lag een muizenval met het geocachinglogo erop en de cache eraan. Ondanks dat ik als klein kind de bijnaam “Muis” had, liet ik me niet vangen door die muizenval. Dus nu heb ik een coole banner verdient waarop staat dat ik heel moedig ben en al m’n vingers nog heb.

Deze twee waren wel de leukste caches van de dag. Hierna volgden drie oersaaie dorpscaches in Goirle. Midden tussen de huizen is niet echt mijn favoriete manier van geocachen. De Hazelaarsfontein stond droog en zag er schimmelig uit. De molen zag er wel goed uit en was ook vrolijk aan het draaien. De cache bij de kerk zat in het randje van een verkeersbord, maar dat was best hoog. Ik dacht er eerst niet bij te kunnen, maar toen ik op mijn tenen ging staan en me uitrekte, lukte het net. Kon hij toch van de kaart af, want ik was al eens eerder hier langs gefietst en toen lukte het net niet.

Hierna een korte multi gedaan, Vennerode, die stond al een tijdje op het lijstje omdat alle geocachers van de familie deze al gedaan hadden, behalve ik. Het was een korte foto-zoektocht, je liep om het huizenblok Vennerode heen, dit waren best leuke, witte huisjes. Ik had de foto’s nagetekend in mijn roze boekje en het ging best voorspoedig, alleen had ik wp 1 en wp 2 omgewisseld, kwam ik achter bij de eindberekening. De cache bleek toen in het nep-wachttorentje langs het industrieterrein te liggen, toen ik daar eerder op de dag lang was gefietst, leek me dat al wat voor een cache.

Ondertussen had ik het zo gruwelijk koud gekregen, dat ik besloot om maar naar huis te gaan. Bij het Willem II stadion nog geprobeerd om de cache daar op te lossen, maar het was daar zelfs op deze grauwe dag nog druk en de te tellen betonnen voetballen liggen echt overal. Ik haat voetbal, ik had het vreselijk koud en ik besloot de gps in de tas te gooien en as soon as possible naar huis te fietsen. Dan is 8 kilometer nog best een eind en ik was blij toen ik er was. De rest van de dag met 2 truien over elkaar aan onder een dekentje op de bank gezeten. Beh, was het maar weer lente.

Wat ik hier op 1 december 2022 nog aan toe te voegen heb:

Tja, blijkbaar had ik mij deze dag niet zo goed op de kou voorbereid. Toch bezit ik genoeg mutsen en diverse soorten handschoenen en thermosokken om de kou op de fiets te weerstaan, dus ik denk dat de kou echt onverwacht kwam. En tegenwoordig kun je fotocaches mooi op je telefoon laten draaien, maar in 2014 bestond de geocaching-app waarschijnlijk nog niet.

Geocachingavonturen uit het verleden: Market Garden rondom Kasteel Heeswijk

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 24 november 2019:

24 november was nog een 5-cache-datum, maar we hadden nogal een vol dagprogramma, dus zouden we genoeg caches kunnen vinden om de datum te redden?

Het avontuur:

In augustus 2015 liep ik al een multi-cache rondom Kasteel Heeswijk en ik had me altijd voorgenomen om nog eens terug te gaan om in het kasteel te kijken. Toen ik lid werd van Brabants Landschap bleek ik met mijn pasje zelfs gratis het kasteel te mogen bezichtigen. En met mijn museumkaart mag het ook, dus ik mag zelfs dubbel erin. In het tijdschrift van Brabants Landschap las ik iets over een gratis excursie rondom Kasteel Heeswijk, waarbij er iets verteld zou worden over de natuur op het landgoed. Dat leek mij wel interessant, dus ik probeerde mijn moeder mee te lokken en die hapte gelukkig. Want ja, het nadeel aan Heeswijk-Dinther is dat het lastig bereikbaar is met het openbaar vervoer, dus een auto is wel zo handig, dan is het slechts een klein half uurtje rijden.

Toen kwam ik erachter dat 24 november ook nog een 5-cache-datum is. Op zich moest dat niet zo’n heel groot probleem zijn, want er ligt een serie van zo’n 25 caches op de landgoederen rondom het kasteel; de Market Garden-serie, met een oorlogsthema. Maar ja, het is al diep in de herfst, het is vroeg donker, dus zou heel mijn programma gaan lukken? De excursie, het kasteel bezoeken, lunchen bij het kasteel en minstens vijf caches vinden? Uiteindelijk bleek dat er een nieuwe brasserie bij het kasteel zou komen en dat die pas in december geopend zou worden. Dus de lunch werd vervangen door meegenomen broodjes. En er bleek een evenement op het kasteel te zijn: Sint op het Kasteel. Zag er heel leuk en gezellig uit, maar het betekende dat er geen regulier publiek binnen mocht die dag. Dus bezoek aan het kasteel viel ook al af.

Na de interessante excursie tussen de grijze hoofden (ik was by far de jongste deelnemer) gingen mijn moeder en ik dus geocachen. We dachten eerst maar de helft van de serie te kunnen doen, maar het ging erg voorspoedig, dus uiteindelijk hebben we heel de serie gedaan. Het was supermooi zonnig herfstweer. Met 9 graden ook helemaal niet koud, zelfs niet om 10 uur in de ochtend. De serie heette dus Market Garden en was in het soldatenthema. Dat had de maker heel mooi uitgevoerd, er zaten echt leuke creaties tussen. Nummer 17 was helaas gesneuveld, maar er bleven nog 26 andere caches over om te vinden. De bossen waren we doorheen liepen, hoorden ooit allemaal bij Kasteel Heeswijk. Moet een rijk bezit zijn geweest. En ook hier gold weer: hoe verder we van het kasteel af kwamen, hoe rustiger het was. We kwamen niet veel mensen tegen. Hoewel een echtpaar met hond wel een beetje verbaasd keek, toen wij ineens uit een droge sloot kwamen geklommen, haha. Ze durfden niets te zeggen.

Ook grappig was de cache van de Lelijkste Soldaat, daar zat een spiegeltje in een soort van vogelkastje, zodat je dus jezelf zag. Wij waren om de een of andere reden verkeerd om aan het lopen, maar dat maakte niet uit, omdat er geen bonus was. Halverwege was er wel een ongenummerde mysterie, die ik de avond van te voren nog opgelost had. Blijkbaar ligt er in de Ardennen ook een serie met een oorlogsthema en daar had de maker het idee vandaan. Je moest de mysterie dus oplossen aan de hand van de namen en nummers van die serie in de Ardennen. Dat was niet zo ingewikkeld, helemaal mijn puzzelniveau. Ook deze cache werd dus gevonden.

Het laatste stukje van de route liep langs de AA, ik denk dat ik hier ook al heb gelopen tijdens de multi in 2015. Het was hier best wel modderig en we kwamen een geocachegezinnetje tegen die hun kind met buggy en al door die modder hadden gesleurd. Maar wel goed dat ze naar buiten gaan met hun kinderen. Er was nog een ongenummerde extra cache waar je 250 meter voor moest omlopen. Mijn moeder wilde die eerst niet doen, maar ik vond dat het wel kon. Ze liet zich toch vrij makkelijk overhalen. Daarna wilde ik ook nog heel graag de Munzee bij het kasteel vangen, die ik tijdens de excursie een beetje vergeten was. Die Munzee was namelijk een hotel en als je bij de eerste tien loggers hoort, dan krijg je een kamer in dat hotel. Aangezien de Munzee gloedjenieuw was en pas twee weken geleden deployed was door een groepje Munzee’ers, zou ik de vijfde kamer kunnen scoren. We zagen de Munzee al van een afstandje zitten.

Tenslotte wilde ik nog in de uitkijktoren. Daar waren we ook al langs gekomen tijdens de excursie, maar toen ging niemand erin, dus durfde ik dat ook niet. Maar uitkijktorens hebben nou eenmaal een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij. De Heeskijk is in de vorm van een motteburcht gebouwd, dus past goed bij het kasteel. De toren staat er nog niet zo heel lang en is niet zo heel erg hoog. Zelfs mijn moeder met hoogtevrees durfde mee naar boven. Ook het uitzicht is niet supergeweldig; ik had verwacht dat je het kasteel zou kunnen zien, maar de bomen zijn te hoog. De Heeskijk is vooral leuk vanwege de vorm. Na het maken van wat foto’s liepen we tevreden terug naar de auto. We hadden ons 16 uur als deadline gesteld en dat haalden we precies. Je zou 2 euro voor de parkeerplaats moeten betalen, maar de mannetjes waren net aan het opruimen, dus konden wij gratis eraf rijden.

Ons dagprogramma ging nog verder met een etentje en een bezoek aan de bioscoop. Dit in gezelschap van mijn twee broeders en hun vriendinnen. En we gingen met zes volwassenen naar een Disneyfilm, te weten Frozen 2 ;>)

Wat ik hier op 24 november 2022 nog aan toe te voegen heb:

Dit was een prima dag. Het duurde nog tot Koningsdag 2022 voor ik dan eindelijk IN Kasteel Heeswijk ben geweest.

OV-stapper Maas- en Swalmdal

Ik loop nogal achter met het plaatsen van mijn wandelingen hier. Terwijl 10 wandelingen toch wel een doel vormen van mijn Day Zero Project 2.0 (doel 37 t/m 46). Dus ik ga voorzichtig beginnen met het plaatsen van de wandelingen van 2022. Te beginnen met de OV-stapper Maas- en Swalmdal, een 17 kilometer lange wandeling van station Reuver naar station Swalmen. Omdat ik die week – in februari 2022 – op een vakantiepark in Reuver zat, besloot ik om hem andersom te lopen, zodat ik terug liep naar mijn tijdelijke “huis”. Het treinritje van Reuver naar Swalmen met een Arriva-trein duurt slechts een paar minuten. Ook maakte ik de wandeling nog wat langer, omdat ik onderweg aardig wat geocaches heb opgepikt.

Swalmen en Rijckel

De wandeling boog bij het station eigenlijk al meteen af naar het buitengebied en liep door een soort van parkje langs een ruïne en over brede zandpaden langs prachtige boerderijen. Ook zag ik een ree oversteken, maar die rende te snel weg om er een foto van te kunnen maken. Het is altijd mooi om zo’n dier in het wild te zien. In het gehucht Rijckel stond een kraampje met vergeten groenten. Er lagen o.a. pastinaken en aardperen. Als ik hier in de buurt had gewoond was ik er zeker een keertje langs gegaan om vergeten groenten te kopen. Nu ik in een vakantiehuisje verbleef met een minikeukentje leek het mij niet zo praktisch. Ook niet om kilo’s groenten mee te gaan sjouwen op de rest van mijn wandeling, trouwens.

Buitengebied tussen Swalmen en Rijckel

Drakendorp Beesel

Voor mijn gevoel was ik nog maar net aan het lopen toen ik al in Beesel aankwam; toch had ik er toen al een aantal kilometer opzitten. Ik had mij die ochtend voorgenomen om de labcache van Beesel te doen als ik daar nog zin in had tegen de tijd dat ik bij Beesel aankwam. Nou, dat had ik wel. Enige nadeel was dat er een verplichte volgorde inzat en daardoor heb ik het stuk tussen molen de Grauwe Beer en Beesel vandaag 3x gelopen. Beetje jammer. Ik heb altijd een hekel aan die verplichte volgorde bij labcaches, vooral als de punten ver uit elkaar liggen. Als ze allemaal op een hoop liggen maakt het niet zoveel uit, maar hier ging het om grotere afstanden. Beesel is dus het Drakendorp. Ik ben er al eerder geweest, in november 2017 een paar keer en in september 2019 toen ik de Beeselse Drakenronde liep via geocaching. Toen vond ik een paar caches niet, maar vandaag kon ik alsnog twee not-founds van toen meepakken.

In Beesel zag ik een heleboel bekende draken, maar ook nog een paar die ik nooit eerder had gezien. Ik vind het echt een geweldig dorpje, want overal zijn draken. Verder lag ik helemaal dubbel toen ik het bordje op het oude raadshuis las; het gebouw had ook dienst gedaan als opslag voor de brandspuit. Ja, om al dat drakenvuur te blussen natuurlijk, muhaha! Het enige waar ze eens wat aan moeten doen is de merchandise. Je zou verwachten dat de VVV alhier een complete lijn van drakenmerchandise heeft, maar op een drakenbiertje na is er werkelijk niets te verkrijgen. Geen magneet, geen ansichtkaarten, gewoon helemaal niets. Ik vind dat een gemiste kans.

De drakenbank in Beesel

Er was ook nog een vreemde cache (van de Drakentrail) waarvan de maker zei dat het bankje verplaatst was, maar dat hij de coördinaten nog moest aanpassen (een half jaar geleden). Dus ik eerst bij het bankje verderop gezocht, maar het ding lag uiteindelijk gewoon bij de picknicktafel op het 0-punt. Wees dan een beetje duidelijk. Volgens mij was de co niet echt meer actief, maar dat vind ik dan jammer. Je moet zoiets wel bijhouden of anders archiveren.

Met mijn voeten in de Maas

Na de ronde door Beesel pakte ik de oorspronkelijke route weer op. Die liep nu een heel stuk hetzelfde als de route van de wherigo (geocachingroute) die ik twee dagen eerder had gelopen, over de brede zandpaden langs de Maas. Met het verschil dat het nu niet regende en waaide en ik het zelfs een beetje warm kreeg met winterjas en muts op. Ook kwam ik nu echt langs imkerij de Drakenbijen, maar daar was nu in de winter niet veel te zien. Geweldige naam, anyway.

Min of meer in de Maas

Ik kwam nu langs het punt waar je een foto moest maken voor de virtuele cache Voeten in de Maas. Het idee was dat je met je blote voeten in de Maas ging staan en een selfie van jezelf maakte waar je helemaal opstond. Leuk in de zomer, maar ik had nu twee problemen. Een; het was hartje winter en ondanks dat een graad of 8 best warm aanvoelde na twee koelere dagen had ik toch nog niet zo de behoefte om met mijn blote voeten in de Maas te gaan staan. En ook niet om mijn wandelschoenen en sokken doorweekt te laten worden. Verder is het onmogelijk om een selfie te maken waar je helemaal op staat met je voeten duidelijk in beeld en de Maas op de achtergrond. Dus heb ik twee foto’s gemaakt. Eentje van mijn bovenlijf met gps en de Maas op de achtergrond. En eentje waarbij ik aan het randje van de Maas sta in een heel klein laagje water. Meer geocachers voor mij hebben het zo gedaan, dus we zullen zien of het goedgekeurd word. Op de foto zie ik er uiterst charmant uit met een coronakapsel van vele maanden, een prachtige muts met sluikreclame voor mijn werk (nee dat zie je net niet op de foto) en mijn versleten winterjas (ondertussen heb ik een nieuwe en is deze gedegradeerd tot reservejas).

Min of meer in de Maas

Belfeld en Reuver

Ik wandelde verder en moest op een bepaald moment de weg tussen Reuver en Belfeld oversteken. Hier kon ik zowaar een virtuele Munzee vangen. De Munzees zijn maar dun gezaaid in deze streek, dus ik moest elke dag wel even moeite doen om er minstens eentje te vangen, zodat ik mijn streak kon behouden (dat is gelukt). Nu kwam ik in het licht heuvelachtige gebiedje tussen Reuver en Belfeld met allemaal modderige zandpaden en kleine stukjes bos rondom het riviertje de Swalm. In 2017 heb ik hier ook al gefietst en wat caches gedaan met Anke. Maar nu lagen er allemaal nieuwe caches en daarvan lagen er een heleboel precies op de track van de wandelroute. Het bleken ook nog allemaal ludieke, leuke caches te zijn. Dus heb ik over het laatste stuk van de wandelroute heel erg lang gedaan, omdat ik al die caches nog mee wilde pakken. De mooiste was toch wel die op een verhoging waarbij je vanaf de cache tussen de bomen neerkeek op het dal waar de Swalm stroomde. Mensen met hoogtevrees kunnen deze beter overslaan… In de cachebehuizing was een rustgevend muziekje ingebouwd, ik werd er bijna zen van, haha.

Cache op hoogte

Ik kwam ook nog langs Ronckenstein, een soort van villa en door een gehuchtje met allemaal historische gebouwen en een cache bij de vijver. Ik had het geluk dat ik alle caches vrij snel gevonden had. Alleen die waar je heel erg veel water in een buis moest gooien heb ik laten zitten. Je moest de hele tijd een meter of 20 naar de Swalm lopen, de oevers waren heel modderig en die fles vullen duurde een eeuw. Ik had het idee dat het water net zo hard onderuit de buis liep als dat ik het erin gooide en berekende dat ik minstens 10 flessen nodig zou hebben voor die cache eruit zou komen. Daar had ik na 2 flessen al geen zin meer in, dus jammer dan. Je zou eigenlijk een gieter van flink wat liters moeten hebben, zodat je maar 1x hoeft te vullen. Maar ik had natuurlijk geen gieter in mijn rugzak zitten. Evengoed vond ik meer dan genoeg caches deze dag.

Aan het einde begon ik mijn voeten wel te voelen, ik heb waarschijnlijk meer dan 20 kilometer gelopen vandaag met dank aan alle cache-uitstapjes. Ik was dus oprecht blij toen het station in zicht kwam, want daar stond mijn fiets. Vlak voor het station pakte ik nog wel de cache bij de spoorwegovergang mee, die zat verstopt in een sleutelkastje met cijferslot. Best wel ripproof bedacht, eigenlijk. Alles bij elkaar een prima wandeling, vooral als je veel van de combinatie met geocaching houd of gek bent van draken.

Geocachingavonturen uit het verleden: De Noenes

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 17 november 2007:

Een kort verslagje van een multicache over De Noenes, een bungalowpark in de bossen bij Haaren dat min of meer permanent bewoond wordt.

Het avontuur:

Er was een nieuwe cache op fietsafstand. Maar ja, ik moest eerst werken, dus het was al vrij laat in de middag toen ik kon gaan.

De route over de Noenes verliep niet zo geweldig. De route liep over een bungalowpark, dat permanent bewoond werd. Je mocht niet over privé-paden lopen, maar het was vaak onduidelijk wat nu openbaar was en wat niet. Tussen twee van de eerste waypoints liep ik mezelf twee keer vast op een verkeerd pad. Uiteindelijk moest je over een vaag padje wat verborgen lag achter een heg. Vervolgens kon ik een bepaald nummer niet vinden. Waar het nou heeft gezeten, echt geen idee. Gelukkig kan ik goed gokken. Zo kwam ik toch uit bij de cache. Die zat in een brievenbus, wat ik wel een originele behuizing vond. Eerst moest je een sleuteltje vinden en dan kon je die behuizing openen.

Na het loggen moest ik nog hard fietsen om voor het donker thuis te zijn.

Wat ik hier op 17 november 2022 nog aan toe te voegen heb:

De Noenes bestaat nog steeds en is sinds de gemeente Haaren zich opgesplitst heeft, per 1 januari 2021 zelfs onderdeel van de gemeente Oisterwijk. De cache bestaat 15 jaar later ook nog steeds en dat is best bijzonder! Voor de liefhebbers, de cachecode is GC1727N.

Geocachingavonturen uit het verleden: Moord bij het hunebed…

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 10 november 2014:

Anke en ik vertrokken op deze dag voor een weekje vakantie in Borger, Drenthe. In deze plaats is ook het Hunebedcentrum gevestigd.

Het avontuur:

De heenreis ging voorspoedig en we waren veel te vroeg in Borger, want we mochten pas om 15 uur in de gehuurde stacaravan. Dus bekeken we een paar winkels (niet veel bijzonders en veel gesloten op maandag) en gingen we wat caches doen. De eerste was Terrasduiker en zoals de naam al aangeeft, lag die dus op het terras van een restaurant. Stiekem was ik blij dat het november was en dat het restaurant daarom gesloten was. In de zomer had ik deze cache echt niet durven loggen, met een heel terras vol starende Dreuzels. De cache lag namelijk in de teil die dienst deed als vijver, aan de rand van het terras. Je moest hem er uit vissen, dus ik offerde me op voor deze taak. Ik vond het bakje er niet heel waterproof uitzien, maar toch was het logboek kurkdroog. Het terug leggen van de cache ging moeilijker, het was een zwarte teil en het water was heel donker, dus je zag niet goed wat je deed. Het bakje schoot de hele tijd terug naar boven, dus er moest een baksteen op. Uiteindelijk bleef hij min of meer liggen.

We wandelden door naar tussen oud & nieuw, die naam had niets te maken met de jaarwisseling, maar met de nieuwe oprit naar de snelweg. Daar hebben we de rest van de week nog veel lol om gehad, dankzij de navigatie, die dit niet wist en ons steeds een viaduct op wilde laten vliegen wat dus niet meer bestond. De stem van de navigatie sloeg dan steeds op tilt.

In de zomer had Anke al een paar dagen met Guy gekampeerd in Gasselternijveen en dat is hier vlakbij. Ze hadden deze cache blijkbaar al geprobeerd, maar niet gevonden. Nu haalde ik hem binnen een minuut uit een struik. Soms heb je geluk en soms lukt het gewoon niet.

Nadat we boodschappen hadden gedaan bij de supermarkt in Borger, was het tijd om in te checken. Dat ging best vlot. We zaten in een caravan, vrij achteraan op het park. Nadat we wat gegeten hadden en een beetje waren ingericht, ging de gps natuurlijk weer aan. Toen bleken er een paar caches op loopafstand te liggen, in het natuurgebied (onderdeel van de Hondsrug) achter het park. Volgens de kaart van het park was er een achteruitgang voor wandelaars en fietsers naar het bos toe en die bleek open te zijn. We hebben er deze week best vaak gebruik van gemaakt. De eerste cache in dit bos werd meteen een not-found. Het is altijd lastig zoeken in een dichtbegroeid bos naar een micro met afwijking. En we hadden zo’n druk programma, dat we niet meer terug zijn geweest. Wel een apart bos hier, met hele kromgegroeide bomen, begroeid met mos.

We wandelden verder naar de pingo-ruïne, een soort van kuil midden in het bos, die een overblijfsel is van een heuvel uit de ijstijd. Dit natuurverschijnsel is hier dus al duizenden jaren te zien. Best wel heel cool, eigenlijk. Dit was een earthcache en de foto was zo gemaakt, maar toen we eindelijk het infobordje hadden gevonden, bleken we vlak bij een traditional te zijn. Dit was er eentje van de Moord bij het hunebed-serie, daar hebben we er verschillende van gevonden deze week. Het begon nu alweer te schemeren (nog mooie zonsondergangfoto’s gemaakt), dus we wandelden rustig terug naar onze caravan. We zijn toen nog gaan zwemmen in het zwembad, wat we helemaal voor ons alleen hadden.

Wat ik hier op 10 november 2022 nog aan toe te voegen heb:

We wilden tijdens deze vakantie zoveel doen dat we die avond nog een complete vakantie-agenda hebben opgesteld voor de rest van de week. We hebben ook nog echt zo’n beetje alles uitgevoerd ook, het was een heel actieve (veel geocaching, wandelen en fietsen) en culturele (drie musea) verantwoorde week, haha.

Geocachingavonturen uit het verleden: Stadspark Groningen

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 3 november 2010:

Anke en ik waren een week op vakantie in Drenthe, maar we zaten vrij dicht bij de stad Groningen, dus besloten we om daar een dagje heen te gaan. In 2010 was het een geocachingdoel om caches te vinden in alle provincies van Nederland en Drenthe, Friesland en Groningen ontbraken nog in die rij. Daarom moesten we dus ook een paar caches scoren in Groningen en in het Stadspark bleken er een heleboel te liggen, dus was onze eerste stop daar.

Het avontuur:

Omdat we ook nog geen founds in de provincie Groningen hadden en we het ook altijd wel leuk vinden om een dagje te winkelen, hadden we besloten om dat in Groningen te gaan doen. Ik had er ook een complete cache-serie gevonden, waarvan het ons allebei wel leuk leek om een aantal caches te doen. We begonnen ons bezoek aan de stad daarom in het Groninger Stadspark, een heel groot park met van alles en nog wat, waaronder een vijver, een kruidentuin, heel veel kunst en een kinderboerderij. Langs de kunstwerken in het park liep een multi-cache en daarmee passeerden we maar liefst 6 traditionals, dus dat sprak ons wel aan. De trads waren allemaal goed te vinden. Helaas kwamen we er na een waypoint of 6 van de multi achter, dat de cachebeschrijving niet helemaal ingeladen was. We hadden geen idee hoe lang hij was en omdat het allemaal ellenlange beschrijvingen waren, konden we ook niemand bellen voor hulp; dat zou een duur gesprek zijn geworden. Het was ook een gewone, doordeweekse dag, dus onze gezinsleden waren allemaal aan het werk of op school. Op deze manier leerden we dus dat te lange cachebeschrijvingen nooit volledig worden ingeladen door de Oregons. Er is een limiet aan opslag per cache blijkbaar.

Als troost zijn we toen maar de korte multi in de kruidentuin gaan doen. De kruidentuin was een door onkruid overwoekerd, chaotisch geheel. Er was een tuinman hard aan het werk, maar Anke en ik dachten dat hij nog jarenlang werk zou hebben om hier nog iets fatsoenlijks van te maken. De cache was er gelukkig nog wel.

De cache van de Gasunie lag vlakbij het park en we probeerden hem te voet vanaf de parkeerplaats te bereiken, maar er was een congres bij de Gasunie en het was er vreselijk druk met aan- en afrijdende auto’s, pendelbussen en heel veel keurig geklede mensen. Liepen Anke en ik daar in onze outdoor-kleding en rugzakken door de bosjes. Dit was dus een beetje een genante cache om te loggen. Ook de Concourslaan was niet helemaal zoals het hoorde. Eigenlijk mocht je daar niet in rijden met de auto, maar wij hadden geen zin om te lopen, dus deden we net of we het bordje niet gezien hadden. Ik keerde de auto, terwijl Anke vlug de cache ging loggen. Nadat ze dat gedaan had, sprong ze vlug op de bijrijdersstoel en reden we door naar het centrum.

We kozen een willekeurige parkeergarage, met een hele enge helling waar ik hartkloppingen van kreeg. Ik haat hellingen. Het was gelukkig wel vlak bij het centrum dat o.a. bestond uit de Monopoly-straten Heerestraat en Grote Markt (Het A-kerkhof niet gezien). Een mooi, ruim opgezet-centrum. Tijdens het winkelen kwamen we langs twee kerken en bij allebei lag nog een cache. De nano bij de oude, grijze kerk was echt lastig zoeken, omdat er superveel Dreuzels rondliepen en iedereen naar ons keek. We wilden al bijna opgeven, maar gelukkig vond Anke, de nano-expert, hem toen nog. Waarschijnlijk lagen er nog wel meer caches in het centrum, maar ik heb er voor gekozen om op een bepaald moment te stoppen met caches laden, om ook nog winkeltijd over te houden.

Omdat er niet echt speciale winkels bij waren, hebben we uiteindelijk alle caches in het Noorderplantsoen ook nog te voet gedaan. Sommige zaten moeilijk verstopt, vooral die ene bij de gracht, waarbij je over het randje moest lopen en bijna in het water viel. We hebben ze wel allemaal gevonden.

Daarna liepen we terug naar de parkeergarage. Nadat ik de helling in de parkeergarage had overwonnen kwamen we veilig uit Groningen. We moesten nog een cache die een stukje buiten het stadspark lag om de stadspark-serie compleet te krijgen, dus die hebben we in het donker op de terugweg nog gedaan. Hij lag bij een brug, alleen kon je er niet goed bij. Anke is onder de brug gekropen en heeft hem eruit gekregen. Daarvoor moest ze wel een soort turnhouding aannemen.

Achteraf bleek dat de serie ook nog een travelbughotel telde, maar dat had ik over het hoofd gezien. Nou ja, pech gehad, je kunt nou eenmaal niet alles hebben. Met 14 founds hadden we al veel meer caches gedaan, dan ik van tevoren had ingepland voor deze dag.

Wat ik hier op 3 november 2022 nog aan toe te voegen heb:

Dat winkelen combineren met geocaching is iets wat ik nu nog steeds doe. Zelfs Anke combineert haar stadsbezoeken op vakantie nog steeds met geocaching. Tegenwoordig zijn dat wel vaak labcaches, want die zijn virtueel en daardoor makkelijker te onderhouden in een stad. In Groningen ben ik nog een paar keer terug geweest, 1x zelfs weer samen met Anke. Ook in het Stadspark Groningen ben ik nog een paar keer geweest, omdat daar het Zomerfolk festival van de band Rapalje (de meeste leden van deze band wonen in de stad Groningen) wordt gehouden.

Geocachingavonturen uit het verleden: Rondje Imbosch op de Veluwe

Dit was nog een 4-cache-datum voor mijn Geocaching Datum Project en ik wilde graag nog eens naar de Veluwe in de herfst, dus de keuze voor Rondje Imbosch was gauw gemaakt.

Het avontuur:

27 oktober was nog een 4-cache-datum en die viel dit jaar op een zondag, dus ik wilde heel graag op jacht om de datum te saven. Helaas was het in oktober overwegend erg slecht weer en ik was bang dat het daarom niet zou gaan lukken. Gelukkig werd er voor dit weekend zonnig herfstweer voorspeld, dus besloot ik om naar de Veluwe te gaan voor Rondje Imbosch, dat nu al een tijdje op mijn verlanglijstje staat. Voor de verandering waren er ook geen werkzaamheden op dit spoortraject. Ik ging per trein naar Rheden en ving onderweg Munzees vanuit de trein.

Rondje Imbosch

Aangekomen in Rheden zette ik Smaug (mijn gps) aan en zag dat het vier kilometer was naar de eerste cache van het rondje. Dat zou op zich te lopen zijn, maar dan had ik alweer acht kilometer extra en op de Veluwe had ik het waarschijnlijk niet hemelsbreed kunnen lopen. Er stonden ook nog OV-fietsen, dus die keuze was snel gemaakt. Er volgde een pittige fietstocht met veel stijgen en af en toe dalen. Mijn OV-fiets had geen versnellingen, dus ik had het al snel behoorlijk warm. Toen ik ’s ochtends naar het station in Oisterwijk fietste, had ik het nog koud, maar dat was nu snel over. Onderweg sprong ik regelmatig van mijn fiets af om fietspaddestoelen te waymarken, want die stonden er heel veel in dit gebied. Ook moest ik vaak mijn neus snuiten, omdat het een beetje waaide en daardoor had ik last van hooikoorts.

Rondje Imbosch, Veluwe

Uiteindelijk kwam ik aan bij het startpunt van Rondje Imbosch, dat was nog voor het twaalf uur geweest was. Bij de eerste cache was een gezinnetje bezig en ik vind het vervelend, om dan in hun buurt te moeten zoeken. Straks denken die mensen dat ik een kinderlokker ben ofzo. Gelukkig liepen ze een andere kant op en kon ik rustig zoeken naar de cache. Dit is ook meteen de cache waar ik het langste naar heb moeten zoeken. De caches zagen er allemaal netjes uit met droge logboekjes en schone kokers. Het was ook een mooie wandeling, met namen de tweede helft. Prachtige uitzichten. Regelmatig kwam ik Schotse Hooglanders tegen, die lopen hier heel veel rond. Er waren ook andere wandelaars en veel (vriendelijke!) mountainbikers. Toch waren er ook stukken waar ik helemaal alleen liep.

The road ahead is empty

Het was prachtig, zonnig weer, dus ik kreeg er geen spijt van dat ik gegaan ben. Geocaching, waymarking, munzee, wandelen, heerlijk zo’n dag. Nog voor 13 uur had ik al zes caches gevonden en gelogd en daarmee de datum gered. Daar hoefde ik me dus niet meer druk om te maken. Bij nummer 8 kon ik kiezen om meteen door te lopen naar nummer 9 of een omweg te maken langs een 8a en een 8b. Natuurlijk koos ik voor de extra caches en daar kreeg ik geen spijt van, want dit was een erg mooi stukje. Prachtig uitzicht, want je kon hier heel ver kijken. As far as your eyes can see. En dan was er het kunstwerk de Highlander, in de vorm van horens van de Schotse Hooglanders. Ik moest hierbij een beetje aan indianen denken, ook vanwege het landschap dat mij een beetje deed denken aan dat uit de film Dancing with Wolves.

Koeienkunstwerk

Onderweg naar nummer 9 kwam ik een kudde Schotse Hooglanders tegen, die rondliepen in het hoge gras. Zin om hun kop op te tillen voor een foto hadden ze niet, ze hadden het veel te druk met grazen. Ik maakte nog wel een mooie foto van de achterkant van een haarbal in het hoge gras.

Schotse Hooglander

Iets verderop was een bankje waar ik mijn broodjes op at. Hierna volgde cache nummer 10 en daarna kon ik nog een cache loggen op het uitkijkplatform van de brandtoren.

Brandtoren Veluwe

Die toren had ik al de hele ronde in de verte zien staan. Je mocht er maar een klein stukje in, tot aan het eerste platform op zes meter hoogte. Het leek trouwens hoger en je moest erin klimmen via een steile ladder. Nadat ik even van het uitzicht in de brandtoren heb genoten en de cache heb gelogd, klom ik weer naar beneden.

Zicht op de brandtoren

Ik moest nu nog de bonus van de Imbosch-serie op gaan halen. Dit was een grote emmer waar ik al mijn meegenomen goodies in kwijt kon en een travelbug. Is er mooi weer wat weg uit mijn huis. Helaas geen nieuwe travelbug voor mij. Ik wandelde terug naar mijn OV-fiets en zette onderweg op verzoek nog een paar mountainbikers op de foto. Die waren hier echt allemaal heel vriendelijk, ik ben wel eens anders gewend. Terug bij mijn fiets slopen er haarballen door de bosjes, dus dat leverde nog een leuke foto op.

Haarballen in de bosjes

Omdat het nog zo vroeg was, besloot ik nog naar de earthcache de Elsberg te fietsen. Ik blijf een zwak houden voor earthcaches en deze heeft al vaker op mijn lijstje gestaan, maar hij ligt dus vrij afgelegen. Nu was ik er maar twee kilometer vanaf. Ik heb ook nog even overwogen om er vanaf het rondje naartoe te lopen, maar de paden op mijn kaart waren onduidelijk, dus ik was bang om ergens te stranden. De fietstocht naar de Elsberg viel mee, er zat wel wat stijging in, maar ik hoefde niet van mijn fiets af omdat ik het al trappend niet redde, zoals in de ochtend. Vanaf de parkeerplaats was het nog 600 meter lopen naar de observatiepost. Dit was een populaire wandeling, want het was hier superdruk. Het was ook wel een mooi wandelpad. In de observatiepost aangekomen beantwoordde ik rustig de vragen en probeerde van het uitzicht te genieten. Maar er stonden een paar mensen met grote camera’s en een zeer opgewonden vrouw die keihard fluisterend overal herten meende te zien. Inderdaad liep er in de verte een kudde herten. Helaas had ik geen verrekijker bij (want dat ding is zo zwaar om mee te slepen), dus ik kon het niet heel goed zien. Beetje jammer, maar dit was ook al leuk.

Herten in de verte

Ik wandelde terug naar de OV-fiets en fietste via een andere route  dan die ochtend terug naar het station. Ik kwam ook nog langs de Posbank, maar besloot daar niet meer te stoppen, omdat ik nog een eind naar het station moest en de trein maar 1x per uur reed op zondag en ik die niet wilde missen. Achteraf bezien had ik het best kunnen doen, want vanaf de Posbank ging het steil naar beneden en hoefde ik nauwelijks meer te trappen. Dat ging dus heel vlot en zo moest ik alsnog een half uur op de trein wachten…

Wat ik hier op 27 oktober 2022 nog aan toe te voegen heb:

Dit was een onverwacht mooie herfstdag en de Veluwe(zoom) is absoluut een van mijn favoriete natuurgebieden binnen Nederland. Was ook een mooie wandeling met geocaches als bonus.

Alle foto’s bij dit bericht zijn door mijzelf gemaakt.

Geocachingavonturen uit het verleden: De Lemeler- en Archemerbergen

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 20 oktober 2020:

Mijn moeder en ik zaten een week op een vakantiepark in Holten. Ik had vantevoren onderzoek gedaan naar mooie wandelroutes in de omgeving en kwam steeds weer de “Bergenroute” over de Lemeler- en Archemerbergen tegen, een gebied waar ik voor die tijd nog nooit van had gehoord. Maar mijn interesse was gewekt, dus haalde ik mijn moeder over om deze wandeling te gaan lopen.

Het avontuur:

Toen ik op zoek ging naar mooie wandelingen in Overijssel kwam er een wandeling door een gebied opdoemen waar ik nog nooit van gehoord had: de Lemeler- en Archemerbergen. Dit is een soort van voorgebergte van de Sallandse Heuvelrug, ontstaan in dezelfde ijstijdperiode. De zogenaamde Bergenroute door dit gebied werd overal de hemel ingeprezen en ik zag prachtige foto’s voorbij komen, dus ik wilde heel graag naar dit gebied toe. Ook omdat het ver van huis is en je er met het openbaar vervoer lastig kan komen. Evengoed was het nog 30 kilometer rijden vanaf Holten en dat vond mama een beetje jammer omdat we praktisch te voet de Sallandse Heuvelrug op konden. Uiteindelijk gaf ze toe, als ik maar zou rijden.

Ik reed braaf over allemaal smalle landweggetjes naar het gebied toe. Ondanks de vage routebeschrijving die de navigatie ons voorschotelde, zag het gebied er wel prachtig uit; allemaal mooie lanen door de bossen. De parkeerplaats lag al op hoogte en het was hier best wel druk voor een ietwat grauwe dinsdagochtend in oktober. Er waren nog meer mensen van plan om hier te gaan wandelen en wij begrepen algauw waarom; het is hier echt prachtig. Als de heide in bloei staat moet het nog mooier zijn, maar zelfs nu op een grauwe herfstdag met zelfs een paar druppels regen was het er mooi. De wandeling ging meteen de hoogte in, naar een gigantisch beeld van een leeuw. Die leeuw is opgericht om de onafhankelijkheid van Nederland van Frankrijk te herdenken en zit in het Park 1813, wat dus vernoemd is naar het jaartal waarin Nederland onafhankelijk werd. De aanleg van het park is in 1913 begonnen, honderd jaar na dato dus en mensen konden hier voor 10 gulden een boom kopen en die vernoemen naar een bekend persoon uit de geschiedenis of naar een overleden familielid.

Het begin van de route liep dus door dit Park 1813 en het zag er inderdaad uit als een soort van arboretum of warandebos, met allemaal mooie bomenlanen en boomvlakken in een bepaald patroon. Het park liep over in de natuur van de Lemeler- en Archemerberg zelf. Er zat flink wat hoogte verschil in de wandeling – vandaar ook de naam Bergenroute – en het ene mooie uitzicht volgde het andere op. We liepen door een groot heidegebied met van die Rollercoaster Tycoon boompjes en later ook een gedeelte onder aan de “bergen” door een bos.

Er lagen niet zoveel caches op de bergen, er was een multi met projecties die we niet gedaan hebben en er waren twee earthcaches; elke berg had zijn eigen earthcache. De vragen van de ene earthcache gingen daadwerkelijk over objecten op die berg: deze berg is namelijk de ground zero van de Rijksdriehoekmeting en daar stond daar een steen van. De vragen van de andere earthcache waren nogal vaag en in de cachebeschrijving was geen gebruik gemaakt van alinea’s, dus alles stond achter elkaar door getypt. Ik raakte er van in de war dat de Engelse tekst een andere vraag stelde dan de Nederlandse tekst en ook van het feit dat je de hoogte moest meten op een punt dat mijns inziens weinig met de daadwerkelijke hoogte van de berg te maken had. Sowieso houd ik niet van hoogtes peilen, omdat het nooit heel erg nauwkeurig is met je eigen gps. Evengoed werden later thuis alle antwoorden wel goedgekeurd, dus hadden we er twee earthcaches bij.

Ondertussen hadden we het ook nog druk met Munzees vangen, want er bleek regelmatig een sticker te zitten op de routepaaltjes met pijltjes. Dus iedere keer als we zo’n paaltje zagen doken wij erop af om die te checken op Munzees. We vingen ook nog allebei een special: beiden zo’n Iers mannetje met een schatkist.

De wandeling was echt supermooi en kwam met stip binnen in mijn favoriete wandelingen ooit-lijstje. Het is echt jammer dat we hier zover vandaan wonen, want anders zou ik hier dolgraag vaker willen wandelen. Blijkbaar loopt het Pieterpad ook door dit gebied, dus wie weet, ooit.

Zelfs mama moest toegeven dat dit een van de mooiste gebieden was waar ze ooit was geweest en dat ze geen spijt had van de “lange” rit ernaartoe. Helaas was het weer niet al te denderend; we kregen af en toe een miezerbui over ons heen en het waaide ook best wel hard, vooral op het topje van de bergen, bij de Rijksdriehoeksmetingsteen. Ook nog een hele tijd gezocht naar een jaartal wat helemaal onder het zand verstopt zat. Daarna mochten we weer afdalen en liepen we een stuk door de bossen. Ze waren overigens flink aan het kappen in de bossen, omdat ze meer heide terug willen hebben. Dat ziet er toch altijd maar vreemd uit; natuur slopen om plaats te maken voor een andere vorm van natuur. Alsof de grote bosoorlog is uitgebroken. Het resultaat zie je meestal ook pas na een paar jaar, want dat heeft tijd nodig.

Naar het einde van de wandeling toe mochten we nog een laatste hoogte over om weer uit te komen in het Park 1813. Op de parkeerplaats konden we nog een paar Munzees vangen en opeens zag ik toen dat er een kraampje open was waar ze warme drankjes verkochten. Want verder was er geen horeca op de route en al was dat zo geweest, dan was die toch gesloten vanwege corona. Dus de to-go drankjes waren zeer welkom. Het begon nu steeds harder te regenen, dus we gingen vlug in de auto zitten.

Wat ik hier op 20 oktober 2022 nog aan toe te voegen heb:

Tja, mijn mening is nog steeds hetzelfde: een van de mooiste wandelingen ooit. Ik zou er graag nog eens naar terug willen, maar het is zo’n 200 kilometer hier vandaan helaas. En de foto’s kan ik helaas ook zo gauw niet terug vinden.

Geocachingavonturen uit het verleden: Polferbos en Plateau van Margraten

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 13 oktober 2018:

Mijn moeder en ik waren een weekje op vakantie in Valkenburg (Limburg). Helaas was ik al ziek toen we vertrokken en hoestte ik bij vlagen de longen uit mijn lijf. Toch wilde ik niet de hele dag in het huisje blijven hangen, dus gingen we gewoon wandelen en geocachen.

Het avontuur:

Bij de receptie van het park kon je diverse gratis wandelingen meenemen en mijn keuze was gevallen op de wandeling “Polferbos en Plateau van Margraten”. Ik hoopte daarmee eigenlijk langs het oorlogskerkhof van Margraten te komen, omdat mij dit indrukwekkend leek en er een virtuele cache te doen was, waar ik de avond voor vertrek het nodige huiswerk voor gedaan had.

De wandeling begon nog redelijk rustig, langs het casino af, maar daarna volgde een steile afdaling naar het dorp Valkenburg in het dal. Mijn moeder, die hoogtevrees heeft, had het niet meer en draaide om, om via de verharde weg om te lopen. Ik was natuurlijk veel sneller en had waarschijnlijk ook mooiere uitzichten. Ik wachtte onderaan de berg op haar, bij de ingang naar de Romeinse Katakomben. Die stonden op mijn verlanglijstje voor later die week, ik wil daar al naar binnen, sinds ik hier langs liep tijdens de cache Rondje Valkenburg in 2010. En laat je er nou naar binnen mogen met je musemkaart. Zo’n ontzettend nuttig verjaardagscadeau is dat tot nu toe al geweest.

Toen mijn moeder was gearriveerd, wandelden wij verder langs het riviertje de Geul. Een smal riviertje, maar het water stroomde best hard. Het leek een beetje op de Swalm, dus ik grapte tegen mijn moeder dat er verderop nog een brugcache lag (ik ben dus een keer tijdens een wandeling in de Swalm gestapt om een cache onder een brug te kunnen loggen), wat helemaal niet waar was. Ik probeerde nog wel een gewone cache te bereiken, maar dat lukte niet via het pad dat ik in gedachten had.

De bossen in het Geuldal zagen er herfstachtig uit, met prachtige gekleurde bladeren. Maar de temperatuur is de hele week zomers geweest, met temperaturen van boven de 20 graden. We liepen dan ook met korte mouwen en zonder jas. Wat dat betreft hadden we de beste week van de herfst uitgekozen, voor het klimaat is het vast niet goed. We kwamen de bossen uit bij het plaatsje Berg en Terblijt. Hier hoefden we maar een klein blokje om te lopen om een voortuincache mee te pakken, genaamd Squirrel. De cache zat dan ook verstopt in een eekhoornbeeld. Zag er best grappig uit.

Mergelgroeve Blom

Iets buiten het dorp lag een earthcache zowat op de route. Dat kwam heel goed uit, want het was International Earthcache Weekend, als je dit weekend een earthcache logde, dan kreeg je een souvenir. De laatste jaren probeer ik dit souvenir altijd wel binnen te halen. In Zuid-Limburg stikt het van de earthcaches, dus het moest toch zeker wel lukken. Er liep een steil en smal wandelpaadje door de voormalige mergelgroeve Blom. Mijn moeder haakte af en liep om, maar ik daalde af in de groeve. Het was er best mooi. Onverwachts stond er ineens een varken voor mijn neus. Ik dacht eerst nog dat het beest ergens ontsnapt was, maar bij de uitgang van de groeve was nog een varken en ook een heleboel geiten. Mijn moeder stond al te fotograferen. Er waren ook nog andere geocachers, maar die waren niet zo spraakzaam. Waarschijnlijk kwamen zij ook voor het Earthcache souvenir.

“Zij noemden zich de Bokkenrijders…”

Wij wandelden via een pad tussen de graslanden en waterwinputten door naar het gehucht Sibbe. We kwamen dus niet langs het oorlogskerkhof van Margraten, wat ik een beetje jammer vond. Maar dat bleek nog zo’n vier kilometer verderop te liggen en mijn gezondheid (ik hoestte me nog steeds de blubber) liet het niet toe om nog eens acht kilometer aan de wandeling toe te voegen.

In Sibbe konden we een TB-hotel loggen, maar er zaten geen trackables in. Daarna daalden we de berg af naar Valkenburg; waar we iets gingen eten en nog over de Bokkemert (de jaarmarkt) slenterden. We hadden toen zo’n twaalf kilometer gewandeld.

Wat ik hier op 13 oktober 2022 nog aan toe te voegen heb:

Dit was een mooie wandeling, maar omdat ik (vermoedelijk) kinkhoest had, viel het mij zwaarder dan dat het mij gewoonlijk zou vallen, vanwege de hoogteverschillen. En ja, dat Earthcache Day Souvenir is elk jaar een dingetje, want er zijn niet zo heel veel earthcaches en omdat ze vaak midden in natuurgebieden liggen, zijn ze ook niet gemakkelijk te bereiken met het openbaar vervoer.

Margraten bezochten we uiteindelijk een paar dagen later alsnog.

Geocachingavonturen uit het verleden: De 8 van Meelhopper

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 6 oktober 2013

In de zomer en herfst van 2013 heb ik lang last gehad van een ernstige kniekneuzing, nadat ik op vakantie in Slovenië in een put was gevallen (blijkbaar vinden ze het daar niet nodig om deksels op hun putten te doen). In de maanden daarna ging fietsen een stuk beter dan lopen, dus ook voor vandaag koos ik voor een fietsronde.

Het avontuur:

Ik begin weer een beetje zin in geocaching te krijgen, maar fietsen gaat een stuk beter dan lopen, dus viel de keuze al snel op de tweede helft van de 8 van Meelhopper. Het is een grote multi-fietstocht met 8 mysteries op de route, die bestaat uit twee lussen. De eerste helft deed ik al eerder dit jaar. Dus fietste ik fanatiek naar De Moer, waar de tweede lus begon. De vorige keer kon ik nummertje 4 van de mysteries op de route niet vinden, vandaag bleek dat ik een rekenfout had gemaakt, dus terug gefietst naar het goede punt om deze alsnog te loggen. Meteen een travelbug rijker, dus de tocht begon goed.

De tweede ronde was interessanter dan de eerste. De fietstocht ging namelijk rondom de Efteling en ook over het vakantiepark. Daar was ik nog nooit geweest en het is een schitterend park met mooie huizen in de typerende Eftelingstijl. Ik zou er best eens willen overnachten, maar ja ik woon op fietsafstand van het park en het is heel duur, dus voor een vakantie is het eigenlijk te kostbaar.

Ook een heel stuk door de duinen gefietst en daarna nog een vrij saai stuk langs de oude vuilstort tussen Tilburg en Loon op Zand in. Om dan weer uit te komen bij Huis ter Heide in De Moer, waar de eindcache lag. Eindelijk deze cache afgerond; dat stond al sinds de eerste lus op mijn lijstje, maar ja die verrekte knie gooide roet in het eten.

Ik heb nog heel even overwogen om door te fietsen naar de Sprangse minitrail, maar eigenlijk was ik best wel moe en met de fietstocht naar huis (13 kilometer) erbij zou ik ook weer aan ruim 50 kilometer zitten, dus dat leek me wel voldoende. Dus lekker naar huis gefietst.

Dit weekend gewoon ruim 120 kilometer gefietst, dus is genoeg beweging voor de hele week.

Wat ik hier op 6 oktober 2022 nog aan toe te voegen heb:

Ik heb gelukkig nooit iets gebroken, dus die kniekneuzing is de heftigste blessure die ik ooit gehad heb. Lang last van gehad en ik kan bijvoorbeeld niet meer pijnloos hardlopen (gelukkig heb ik daar een hekel aan, ik wandel liever en dat gaat wel goed).

Ook nog steeds nooit overnacht in Efteling Bosrijk; zou het nog altijd wel eens willen, maar zo DUUR. Kom wel gemiddeld 1x per jaar in de Efteling, want ja op fietsafstand.

Flinke afstanden fietsen voor geocaching doe ik nog steeds en nog altijd op een gewone fiets, hoewel de aanschaf van een e-fiets wel steeds hoger op het lijstje komt.

Deze caches zitten ondertussen in het archief, blijkbaar is maker Meelhopper gestopt met geocaching.

Geocachingavonturen uit het verleden: De Nonnen van de Donge

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 29 september 2008

Historie rondom Waalwijk.

Het avontuur: 

’s Morgens had ik een afspraak in Waalwijk en ik had besloten om daarna te gaan geocachen. Nummertje 1 van vandaag werd Hoedje van Papier. Dat was een mysterie die ik al heel lang geleden had opgelost met behulp van Google Maps. Helaas stond hij vervolgens een half jaar op offline. Nu was hij eindelijk weer teruggekomen, dus heb ik hem meteen opgehaald.

Het volgende project was de Ruïne-cache Slotbossetoren. Had een week eerder de Oude Kerk gedaan van dezelfde makers en die was okay. Slotbossetoren was ook okay, een heel korte multicache rondom die rare toren met die gaten in Dongen (we zijn er al regelmatig langs gereden bij het cachen).

Hier vlakbij lag het startpunt van De Nonnen van de Donge, dat was een fietstocht die al heel lang op mijn verlanglijstje stond, maar omdat ik geen fietsdrager heb, kwam het er maar niet van. Nu kon ik hem voor een groot deel met de auto doen. Ik had er te hoge verwachtingen van, want nu viel het een beetje tegen. De laatste 1,5 km moest je lopen, je kon daar niet komen met de auto. Het was niet zo’n goed weer, storm op komst, dus het waaide hard en ik moest over een dijkje langs een kanaalachtig water lopen. De cache lag onder takken die helemaal onder de konijnkeutels zaten. Lekker, gelukkig kon ik ze opzij doen met mijn schoen.

De afsluiter van de dag waren de caches aan weerszijden van de Keizerveersebrug. Een maand geleden waren we daar nogal vaak overheen gereden tijdens het Biesboschweekend. De caches te pakken krijgen, viel nog tegen. Je kon er niet bij met de auto, dus ik moest gaan lopen vanaf een carpoolstrook. En dan te voet de brug over, over het fietspad. Maar het is me gelukt om allebei de goed verstopte caches te vinden.

Wat ik hier op 29 september 2022 nog aan toe voegen heb:

Blijkbaar vond ik het wandelen in 2008 nog het minst leuke onderdeel van het geocachen. Wat dat betreft is er 14 jaar later veel verandering: tegenwoordig ga ik veel liever wandelen dan rondrijden met de auto. Omdat ik ook al ruim tien jaar autoloos door het leven ga, heb ik ook weinig keuze.

Ook zou ik nu de historie van die ruïne opzoeken. Dus bij deze:

“De Slotbossetoren is het enige overblijfsel van de Burcht Huis ten Strijen. Met de bouw werd begonnen in 1288 in opdracht van Willem Willemszoon van Strijen, een nazaat van de machtige Graven van Strijen.

Het kasteel werd tijdens de Tachtigjarige Oorlog verwoest en in het midden van de 18e eeuw grotendeels gesloopt.

Een hoek van de 25m hoge toren staat nog overeind en is nu eigendom van de Rijksgebouwendienst.”

Geocachingavonturen uit het verleden: X

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar…niets

Op de datum 22 september is er zo weinig aan geocaching gedaan dat ik voor vandaag geen nieuw avontuur heb. Bijna alle caches op deze datum werden gevonden op 22 september 2010 en dat verslag verscheen hier al in 2016. De overige caches werden door mijn mede-Heideroosjes gevonden gedurende een vakantie, maar omdat ik daar niet bij was, is er geen verslag van. Dus vandaag geen nieuw avontuur, natuurlijk kun je wel het avontuur uit 2010 terug lezen via de bovenstaande link.