Disneyland Parijs (DZP2.0. doel 77)

Disneyland Paris

Levenslange wens

Al zo’n beetje mijn hele leven wil ik een keertje naar Disneyland, maar het kwam er maar nooit van. Het is duur, Parijs is niet naast de deur, je moet mensen hebben die met je mee willen…noem maar op. Jarenlang was ik best wel jaloers op mensen die er wel heen waren geweest en nu ben ik er eindelijk zelf geweest.

Ook mijn ouders (en de vriendin van mijn oudste broertje) waren nog nooit in Disneyland geweest, iets wat vooral mijn moeder erg jammer vond. We (haar vijf (schoon)kinderen) besloten dus om mijn moeder een weekend Disneyland cadeau te doen voor haar 60e verjaardag. Het was allemaal al gepland en geboekt en toen brak de coronacrisis uit en werd alles afgelast en ging Disneyland maandenlang dicht…en moesten we nog 1,5 jaar langer wachten.

Uiteindelijk was het het lange wachten wel waard; ik vond Disneyland geweldig.

We zijn met z’n zevenen (ouders, twee broeders en hun twee vriendinnen en ik) twee dagen achter elkaar naar Disneyland Parijs geweest.

Welkom met klassieke Disney-figuren

De vergelijking met de Efteling

Tja, ik woon op fietsafstand van de Efteling en ben daar zeker 100x geweest in mijn leven en heb in het verleden ook een paar keer een abonnement op dit park gehad. Dus je gaat dan toch vergelijken. Veel mensen zeggen dat de Efteling mooier is, maar dat vind ik niet per se. De oppervlakte van de Efteling is groter, waardoor er meer natuur is en wat meer rustige plekken. In Disneyland staat alles dichter op elkaar gebouwd, waardoor er minder ruimte over is voor bomen of struiken.

Maar de attracties zelf vond ik wel mooi. De Efteling heeft wel een wat oudere, Middeleeuwse uitstraling, alsof ze meer natuurlijke materialen hebben gebruikt. Disneyland heeft zeker ook mooie attracties qua uitstraling, maar sommige dingen waren toch meer plastic fantastic en zeker Disney Village (en het Studiopark ook meer) heeft een erg Amerikaanse uitstraling.

Stitch!

De muziek

De klassieke Disneyfilms staan bekend om hun muziek en liedjes, maar daar vond ik dus weinig van terug te horen in de attracties. Daar werd vaak hetzelfde deuntje van een paar minuten herhaald, met Small World als negatieve uitschieter; wat een afschuwelijk deuntje is dat! Maar van de eindeloze herhaling van het waterdeuntje bij de Crush Coaster draaide ik ook bijna door. Bij de Efteling is voor veel attracties wel een doorlopend muziekstuk gecomponeerd, met variaties voor de wachtrij. Dat miste ik wel in Disneyland, zeker omdat je gewoon weet dat ze beschikken over een enorme bron van muziek en liedjes uit hun films en series.

Ik heb thuis al heel lang een Mike uit Monsters en Co

De minder magische zaken

Natuurlijk was niet alles alleen maar leuk. Zo zijn de coronamaatregelen in Frankrijk nog een stuk strenger dan in Nederland. Je moet overal een mondkapje op. In Disney niet alleen binnen, maar ook buiten. De hele tijd dus, alleen maar als je iets wilde eten of drinken mocht het even af. Ze stonden er ook heel streng op te letten.

Verder moest je bij de ingang je coronacheck laten zien. Wij waren op het nippertje (eentje nog geen 14 dagen, maar in Frankrijk geldt gelukkig 7 dagen al) allemaal keurig gevaccineerd. Anders had je een negatieve test moeten overleggen of een dure sneltest bij Disneys eigen teststraat moeten laten doen. En dat moest dan elke dag opnieuw, want die sneltest geldt maar 24 uur.

Ook moest je tas door een scanner en jijzelf door een detectiepoortje. Overigens denk ik dat dit meer vanwege terroristische aanslagen is, dan vanwege corona. In Disney Village liepen ook militairen rond als bewaking.

Into the Unknown!

Vanwege corona waren er geen (grote) shows en was er geen parade met vuurwerk. Dat wisten we al van tevoren, maar ik vond het wel jammer, omdat iedereen zegt dat die parade één van de hoogtepunten is van Disneyland. Af en toe reed er wel een wagen met Disneyfiguren voorbij, maar dat werd niet officieel aangekondigd, zodat mensen niet gingen samen drommen. Gelukkig voor mijn moeder, die groot fan is van Olaf uit Frozen, kwam de Frozen-wagen tot 2x toe voorbij.

De huidige kubistisch-futuristische stijl van het fameuze Disneykasteel

Ook stond het fameuze Disneykasteel in de steigers. Op de doeken rondom de steigers was wel het kasteel afgebeeld, dus van een afstandje zag het er nog best leuk uit, maar als je dan dichterbij kwam leek het net een futuristisch ruimtekasteel. Ik begrijp dat onderhoud nodig is, maar het deed nu wel extra afbreuk aan de magie. Je kon trouwens wel door het kasteel heen lopen.

Dan zijn de fastpasses afgeschaft. Vroeger kon je een tijdslot reserveren om een lange wachtrij te omzeilen, maar dat kon nu nergens meer (alleen bij de Crush Coaster en toen mochten we alsnog bijna een uur in de rij, dus niet echt effectief). Je kunt nu wel wachtrijen afkopen voor 8-15 euro per persoon per attractie, maar kom op zeg, wie doet dat nou??? Miljonairs? Als een dagkaart al zo duur is ga je echt niet nog meer geld uitgeven.

Want Disneyland is duur. Heel erg duur. Van de entree tot de parkeerkosten (30 euro per auto per dag! Dus daarom pakten wij de bus.) Van het eten en drinken tot de souvenirs. Om over reis- en verblijfskosten nog maar niet te spreken.

Overview vanuit de toren van de Queen of Hearts

Waarom twee parken?

Wat ook niemand van mijn family begreep is waarom het twee parken zijn? Disneyland en het Studiopark liggen naast elkaar. Er is niet echt een verschil in type attracties tussen beide parken. Het Studiopark is alleen een stuk kleiner; het was er ook heel erg druk en wij zijn er dus maar een halve dag geweest (van de twee dagen). Waarom voegen ze de parken niet samen? Is het geldklopperij? Puur voor de commercie? Zijn er echt mensen – abonnementhouders niet meegerekend – die maar één park bezoeken? Ook qua thematisering zag ik geen verschil tussen de beide parken. Dus wat mij betreft maken ze er mooi één groot park van.

Steampunk Star Wars Victoriaanse Tijdperk?

Eten

Het stikt in Disneyland van de restaurants, maar die waren allemaal hermetisch gesloten. Je kwam er alleen in met een reservering en natuurlijk weer de hele coronacheck. Die reservering had je al twee maanden van tevoren moeten maken en toen was het nog heel erg onzeker of we uberhaupt naar Frankrijk af mochten reizen. Dus wij hadden niets gereserveerd. Gelukkig zijn we niet van de honger omgekomen, want er zijn ook nog eetgelegenheden waar je zonder reservering in mag. Wat opviel is dat Disney vooral menu’s verkoopt, bestaande uit friet, broodje vlees/vis/vega, een halve liter frisdrank en een toetje. Ik denk dat het vooral bedoeld is om de doorstroming te bevorderen. Op beide dagen hebben we niet zo lang op ons eten hoeven te wachten, ik denk dat we precies op het goede tijdstip gingen eten. Verder waren er ook vegetarische opties, wat ik als enige vegetariër van het gezelschap erg kon waarderen. Zo was de vegetarische burger bij het Star Wars-restaurant naast de Space Mountain zelfs erg lekker. En je krijgt dus ook een Amerikaanse hoeveelheid frisdrank. Ook de friet was in ruime porties. Qua porties en vegetarische keuzes kan de Efteling zeker nog wat van Disneyland leren. Bij de Efteling krijg je zo’n karig beetje friet dat ik altijd nog honger heb en de vegaburger smaakt naar karton. Het eten is wel aan de dure kant, de prijzen van de menu’s liggen tussen de 15-20 euro.

Souvenirs

Souvenirs

Ik had al gehoord dat er in Disneyland Parijs ontzettend veel souvenirswinkeltjes zijn, nog veel meer dan in de Efteling. Ik had dus ook een enorme variatie aan spullen verwacht, maar dat viel dan weer een tikkeltje tegen; de meeste winkels hadden een vergelijkbaar aanbod, op enkele themawinkels na. Mijn favoriete Disney-figuur is de 3-ogige alien uit Toy Story. Deze heeft een eigen attractie, wat natuurlijk geweldig is. Maar stiekem had ik verwacht dat je in Disneyland dus alle Remix Aliens (van Mattel) kon krijgen. En dat was dus niet het geval. Van tevoren had ik verwacht dat ik superveel souvenirs zou gaan kopen, maar mijn uiteindelijke oogst viel heel erg mee: een paar magneetjes en een sleutelhanger van de Toy Story Alien.

Three Eyed Aliens everywhere!

Mijn favoriete attracties

Als groot fan van de Toy Story Alien vond ik de blaster dus een geweldige attractie. Hier zijn overal Aliens te zien en je mag schieten op de buitenaardse wezens van de vijand Zurg. Je krijgt ook nog punten voor het schieten. Ik was er heel slecht in, omdat ik de hele tijd werd afgeleid door de hoeveelheid little green men (bijnaam voor de Toy Story Aliens).

De Pirates of the Caribbean is ook heel mooi en duurt lekker lang. Verder leuk dat de boottocht wat spannender is gemaakt met een paar drops. En hier dan eindelijk wel gewoon de filmmuziek. Ook al begrijp ik nu dat de films op de attractie zijn gebaseerd en niet andersom. Dus de muziek was er dan misschien ook al wel voor de films er waren? Geen idee.

Big Thunder Mountain vanaf de rondvaartboot

Big Thunder Mountain: wat cool dat deze mijntreinachtbaan gewoon een hele eiland voor zichzelf heeft. Als geocacher vond ik het ook geweldig dat er een earthcache is gebaseerd op de rotsformaties van dit eiland.

Space Mountain, in semi-transittie tot de Star Wars Space Mountain (ofzoiets) vond ik ook leuk; zo moet het voelen om daadwerkelijk door een wormgat te worden gesleurd. Maar ik zou er geen 10x achter elkaar ingaan, want dan zou ik kotsmisselijk worden.

Kusje van Rémy

De Ratatouille-attractie is ook heel mooi gemaakt, maar hier werd ik dus echt heel misselijk van. Ik kan niet zo goed tegen 3D-films kijken als ik in een bewegend karretje zit. Jammer, want ik ben eigenlijk wel fan van Rémy, de kokende rat.

Wat ik opvallend vond was dat je in Disneyland overal je tassen en slingerende kledingstukken mag meenemen in de achtbanen; ook als die over de kop gaan. Door de zwaartekracht zal het hoogstwaarschijnlijk allemaal wel blijven zitten, maar in de Efteling zijn ze hier wel een stuk strenger in.

Geocaching en Munzee

In Disneyland liggen maar liefst drie geocaches. Geen fysieke caches, je vindt dus niets. Maar een earthcache over de rotsformatie van Big Thunder Mountain en twee virtuals. Die over het zwaard in de steen van Koning Arthur is vrij makkelijk (als je het zwaard eenmaal gevonden hebt, tenminste), de andere was offline toen wij er waren en het antwoord op de vraagt schijnt heel moeilijk vindbaar te zijn. Dus die heb ik niet gedaan, de earthcache en de Arthur-virtual wel.

Maartje le Roi (niet dat ze mijn oer-Hollandse naam uitgevloekt krijgen in Frankrijk…)

Verder is Disneyland bezaaid met virtuele Munzees. Verspreid over twee dagen kun je die makkelijk allemaal cappen, terwijl je in de wachtrij staat of als je van de ene naar de andere attractie loopt. Hinder je de rest van het gezelschap dus niet eens mee ;>) Overigens doet mijn moeder ook aan Munzee en geocaching en heeft iedereen enthousiast meegezocht naar het zwaard in de steen.

Ook is er nog een labcache adventure met vijf punten. Daar heb ik er vier van van bezocht. Deze punten liggen niet in het betaalde gedeelte van Disneyland, dus voor deze hoef je geen entreekaartje te kopen. Er is een punt voor de de ingang van Disneyland, een punt voor de ingang van het Studiopark, een punt bij het treinstation van Disney (dit was wel ruk, want toen moest ik opnieuw door de hele coronacheck/tassenscan/detectiepoortjes), een vierde punt in het dorpje vlakbij Disney (deze niet kunnen bereiken) en een punt kilometers verderop bij Village Nature. Deze heb ik alleen kunnen doen, omdat wij dus op dit huisjespark zaten. Voor mensen op andere vakantieparken wordt dit een lastig punt om te vervullen, vrees ik.

Kreeg zelf bijna drie ogen van dat mondkapje en yup dat is mijn eigen 3-Oog die ik meegesmokkeld had vanuit Nederland…

Conclusie

Ik ben heel blij dat ik nu eindelijk ook eens in Disneyland ben geweest en kan meepraten als het daar over gaat. Ook zou ik over een aantal jaar best nog eens terug willen, zeker omdat ik de parade nu gemist heb. En ze zijn een heel nieuw themadeel over Frozen aan het bouwen, dus ook daar ben ik nieuwsgierig naar. Ook zou ik het Disneykasteel nog wel eens in volle glorie willen zien als de restauraties klaar zijn.

Walt himself met Mickey

Het lijkt me ook prettig om de magie nog eens te beleven zonder dat vervloekte mondkapje (na twee dagen die dingen bijna twaalf uur constant op te hebben gehad ben je er wel klaar mee) en de overige corona-maatregelen.

Wel denk ik dat nu heel erg meespeelde dat ik voor het eerst van mijn leven in Disney was en dat alles dus nieuw was. Dan is de magie van de verrassing heel groot, iets wat natuurlijk heel ver over is na 100x de Efteling.

Als ik in de buurt van Parijs zou wonen zou ik best een jaartje een abonnement voor Disneyland willen, zodat je er een paar keer naartoe kan op rustigere dagen. Maar met een reistijd van 5 uur enkele reis is dit natuurlijk geen optie.

Twee dagen achter elkaar was wel overweldigend en vermoeiend. Volgens mijn stappenteller hebben we beide dagen ruim 15 kilometer gelopen; een aardige wandeltocht dus. Een volgende keer zou ik langer gaan dan een lang weekend (we waren nu dus van vrijdag tot maandag, waarvan zaterdag en zondag in Disneyland). Een midweek lijkt me fijner, dat je dan op maandag aankomt, op dinsdag en donderdag naar Disneyland gaat en woensdag een rustdag hebt. Of dat je een week gaat en ook nog een dag naar Parijs gaat ofzo. Wij zaten nu op CenterParcs Village Nature in een 8-persoonshuis en daar was ook van alles te doen, er is bijvoorbeeld een heel groot zwembad.

Maar alles bij elkaar was het zeker een ervaring die ik niet had willen missen. Dan ga ik na dit lange verhaal eindigen met de woorden van Disney zelf:

Mooi!

PAC-festival 2019

Pathé Unlimited Abonnement

Sinds een paar maanden heb ik een Unlimited abonnement op de bioscoop. Het is iets wat mijn beide broertjes al jaren hebben. Ik wilde het ook best wel, maar dacht altijd dat ik niet genoeg tijd zou hebben om vaak genoeg naar de bioscoop te gaan om het eruit te halen. Ik vind namelijk zoveel dingen leuk.

In de zomer van 2018 kwam er echter een aanbieding via het spaarsysteem van de bank, waardoor ik de eerste drie maanden voor de helft van het geld lid kon worden. En toen ging ik in die drie maanden zo vaak naar de bioscoop en kwamen er nog zoveel films die ik wilde zien, dat ik besloot om voorlopig lid te blijven. In ieder geval de verplichte vier maanden en dan zie ik wel weer verder. Misschien dat ik het dan weer een tijdje op zeg, omdat ik het dan even heel druk ga krijgen met school.

Voordelen van Unlimited

Wat ik fijn vind aan een Unlimited-bioscoop is dat je naar films in alle Pathé-bioscopen van Nederland mag. Natuurlijk ben ik het vaakste te vinden in Tilburg, want die is het dichtste bij, maar ik ga ook wel eens naar Eindhoven, want daar draaien films meestal langer dan in Tilburg. Ook ben ik op vakantie in Limburg 1x naar de bioscoop in Maastricht geweest en ben ik ook 2x naar de bioscoop in Den Haag geweest, omdat ze daar veel PAC-films draaien.

PAC

Want ja, ik heb dus best wel een voorkeur voor PAC-films. De letters van PAC staan voor Pathé Alternative Cinema. Eén keer per jaar (soms twee keer) is er het PAC-festival, meestal op een zondag in januari. Tijdens het festival worden er vijf PAC-films vertoond, die nog niet eerder te zien zijn geweest in de bioscoop.

Pac Festival 2019
Reclamefoto afkomstig van de website van Pathe

Mijn broertjes gaan hier dus al jaren naartoe, voor mij werd het de eerste keer. Ik ging dus met mijn oudste broertje en met de vriendin van mijn jongste broertje (die ook een Unlimited-abonnement heeft). Jongste broertje was verhinderd vanwege zijn werk, net als de vriendin van oudste broertje, vandaar dus deze samenstelling ;>)

Vijf films op één dag?!

“Vijf films op een dag? Waarom zou je dat doen?” riepen verschillende mensen aan wie ik dit vertelde. Nou ja, ik had ook nog nooit eerder zoveel films op een dag bekeken, maar ik wilde het best eens proberen. Ik ken ook genoeg mensen die van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat TV kijken, dus waarom dan niet een hele dag naar films kijken? Bovendien zit er een lunchpauze in en een “diner”-pauze en tussen alle andere films een “koffiepauze” van een kwartier. Die pauzes zijn wel lekker om even de benen te strekken, naar het toilet te gaan of inderdaad iets te eten of te drinken te halen.

In de lunchpauze (die iets te kort bleek te zijn) zijn we iets gaan eten, in het gezelschap van een oom en tante die ook altijd naar PAC gaan. ’s Avonds maakten we gebruik van de aanbieding om te eten bij een eetcafé via de bioscoop. Dat bleek op zich wel een goed idee te zijn, omdat die rekening hielden met de tijd, dus waren we mooi op tijd terug. Ook zat er automatisch al een vegetarische optie bij het keuzemenu, dus dan scoor je al punten bij mij, de vegetariër. Het was prima eten, natuurlijk geen culinaire hoogstandjes, maar prima voor een dagje bioscoop.

Welke films hebben we gezien?

Can you ever forgive me?

De dag begon met Can you ever forgive me. Zoals de meeste PAC-films: based on a true story. In dit geval het verhaal van de schrijfster/biografe Lee Israel. Als haar boeken niet meer zo goed blijken te lopen, moet ze een andere manier vinden om haar geld te verdienen. Ze komt er achter dat brieven van schrijvers het erg goed doen en besluit die brieven te gaan vervalsen. Ze blijkt erg goed te zijn in die vervalsingen, maar uiteindelijk komt het natuurlijk uit. Israel is ronduit een apart vrouwtje: ze is eenzaam en leeft met haar kat in een totaal vervuild appartement. Ze heeft weinig sociale contacten en is erg onvriendelijk.

Omdat ik erg van boeken en schrijven houdt (en er kwam ook nog kort een archiefinstelling in beeld), vond ik de sfeer van deze film erg fijn, met al die boekhandels en antiquariaten en typemachines (de film speelt eind jaren ’80). Israel is van de ene kant afstotelijk (ik gruwelde echt van dat vervuilde appartement), maar gedurende de film kreeg ik wel sympathie voor haar.

If Beale Street could talk

Deze film speelt zich in de jaren ’70 af in Amerika en gaat over de rassenscheiding (het thema wat later die dag ook terug zou komen in The Green Book). De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van de schrijver James Baldwin (wat ik best eens zou willen lezen). De donkere Fonny wordt ten onrechte veroordeeld voor de brute verkrachting op een vrouw uit Puerto Rico. Duidelijk is dat hij het nooit gedaan kan hebben, want de afstand tussen de plek waar hij gearresteerd word en de plaats delict is veel te groot. Zijn vriendinnetje Tish en vriend Daniel waren bij hem die avond, maar hun getuigenissen worden afgewezen: die van Tish omdat ze zijn vriendin is en die van Daniel omdat hij een strafblad heeft. Tish blijkt ook nog eens zwanger te zijn van Fonny. Haar familie en zij doen er alles aan om Fonny uit de gevangenis te krijgen, maar (SPOILER) ze krijgen het niet voor elkaar. Hoewel realiteit voor veel van dit soort zaken, is het als kijker – je hoopt dat alles goed komt – toch wel een anticlimax dat het niet lukt.

Vice

Waar ik de andere vier films goed te doen vond, vond ik deze film echt helemaal niets. Ik houd niet van deze manier van een verhaal vertellen. Het was niet echt een film, meer een soort van raar aan elkaar geplakte documentaire over het leven van Dick Cheney (een man die ik al vanaf de eerste scene afgrijselijk vond), maar dan met acteurs. Vreemd aan elkaar geplakt, rare invalshoek, rare chronologie. De gebruikte humor is absoluut niet mijn soort humor. Ik heb verschillende keren overwogen om de zaal uit te lopen, maar ik ben toch maar blijven zitten, omdat ik midden in de rij zat en het de middelste film van de dag was.

The Green Book

Net als in If Beale Street could talk staat in deze film de rassenscheiding in Amerika centraal. Ook deze film is based on a true story. Acteur Viggo Mortensen speelt een hoofdrol in deze film en daarbij moet ik opmerken dat ik als tiener erg gecharmeerd was van zijn interpretatie van Aragorn, de doler uit de Lord of the Rings-films. Andere meisjes hadden posters van popsterren boven hun bed, bij mij hing Aragorn. Zonder zijn Aragorn-kapsel en zwaard is Mortensen toch een heel stuk minder aantrekkelijk (behalve zijn ogen dan, die blijven mooi) en hij is ook nog eens zo oud als mijn vader. Maar goed, in deze film – die speelt begin jaren ’60 – speelt hij een van oorsprong Italiaanse Amerikaan – Tony Vallelonga – , die eigenlijk werkt als een soort van uitsmijter in nachtclubs, maar die nu tijdelijk ander werk zoekt. Net als veel andere blanke Amerikanen, heeft hij niet veel op met zijn zwarte medemens. Toch wordt hij aangenomen door de zwarte, beroemde pianist en doctor Don Shirley: als chauffeur en bodyguard.

Tijdens de concerttour van Don Shirley door de zuidelijke staten van Amerika lopen ze vaak tegen het totale onrecht wat zwarte mensen werd aangedaan aan. Zo moeten ze in aparte hotels verblijven, in aparte restaurants eten, mogen ze niet over bepaalde wegen rijden na zonsondergang, moeten ze naar aparte toiletten en ga zo maar door. Dit soort dingen staan vermeld in een soort van gidsje, wat dus de Green Book heet. Het is – in mijn ogen – echt volslagen idioot en ook wel doorgeslagen. Zo is Don Shirley een veel ontwikkelder man dan Vallelonga, maar toch wordt hij vaak als een beest behandeld. Zo mag hij in een bepaalde gelegenheid wel optreden, maar mag hij niet eten in het restaurant en moet hij zich omkleden in een opslagkast.

Tijdens de trip krijgen Shirley en Vallelonga steeds meer respect voor elkaar en ontstaat er zelfs iets van vriendschap.

Ik denk dat ik dit de beste film van de dag vond: ondanks het serieuze thema, zaten er ook veel luchtige stukjes in: verder had het verhaal gewoon een begin en een einde.

Arctic

Deze film is vooral een one-man-acting-show voor acteur Mads Mikkelsen. Hij is met zijn vliegtuig neergestort op de Noordpool en moet hier zien te overleven. De film deed mij erg aan zo’n Discovery-documentaire denken over mensen die overleven in extreme situaties. Alleen dan zonder de voice-over die ons kijkers uitlegt wat er allemaal (is) gebeurd. Mads Mikkelsen – volgens mij wordt de naam van zijn personage nooit genoemd – heeft weinig tekst. Veel wordt dus aan de verbeelding van de kijker overgelaten. We weten bijvoorbeeld niet waardoor het komt dat zijn vliegtuig gecrasht is, hoe groot de afstand is die hij af moet leggen naar de bewoonde wereld, hoe hij heet of iets over de rest van zijn leven. Dit maakt de film een beetje langdradig: persoonlijk had ik best wat meer achtergrondinformatie willen horen. Toch leefde ik wel mee met de man en de -2 graden toen wij na deze film naar de auto wandelden was ineens goed te dragen met Arctic in gedachten.

Ten slotte: de quiz

Mijn broertje verheugde zich al helemaal op de filmquiz die je gedurende de dag mag oplossen: Je krijgt een vel papier met daarop 24 shots uit films en het is dus de bedoeling dat je raadt uit welke films die foto’s komen. Bij het vorige PAC-festival had mijn broertje gewonnen, dus hij moest zijn titel verdedigen. Ondanks dat er zwaar materieel in werd gezet, wisten we heel veel films niet, dus helaas ging de prijs aan onze neus voorbij. Overigens had ik niet veel in te brengen in de quiz, ik geloof dat ik maar vijf van de foto’s kon plaatsen ;>) Maar het was wel leuk om er gedurende de dag mee bezig te zijn.

 

 

Mijn goudvis is alweer verdronken

Sinterklaas is alweer bijna een week geleden en alles om mij heen lijkt al helemaal in kerstsfeer te zijn. Toch wilde ik nog even terug naar vorige week. Ik vierde Sinterklaas met mijn ouders, mijn twee broertjes en hun vriendinnen. De vorm van het gedicht was vrij, je mocht ook een tekst schrijven of een toneelstukje doen ofzoiets. Dit jaar stond op mijn lootje de naam van mijn jongste broertje: Joost. Hij vroeg als cadeau het boek van 10 jaar De Speld, de satirische nieuwssite. Dus besloot ik in plaats van een gedicht zelf  een speldachtig nieuwsbericht te schrijven over mijn broertje, die zo graag een goudvis wil, maar die vissen houden het om de een of andere reden nooit lang bij hem uit…

bravedaeny (2)

“Die! Ja, die vis moet ik echt hebben!” We zijn in Dierenspeciaalzaak De Dobberende Dodo en Goudvis Groupie Joost wijst vol enthousiasme een op z’n kant zwemmende goudvis met een dubbele staart, een verdikte kop, uitpuilende blaasogen en een ongezond ogend wit vlekkenpatroon aan. Niet bepaald het koopje van de week, maar volgens Joost zijn dit semi-letale eigenschappen, goed voor een gegarandeerde snelle dood.

“Deze noem ik Dmitriy, want ik zie aan zijn verlengde neusbuisjes, dat hij Russische roots moet hebben.” Hij laat de vis door het meisje van de dierenspeciaalzaak in een plastic zakje met water scheppen en rukt haar nog net niet het groene schepnetje uit handen om het zelf te kunnen doen. “Ik moet hem wel levend in mijn vissenkom thuis zien te krijgen,” mompelt de jongeman, het zakje met Dmitriy en een slap groen sliertje waterplant, voorzichtig in zijn beide handen de winkel uitdragend.

Want dat zijn de regels van het spel. Het gaat erom dat je goudvis zo snel mogelijk dood gaat, maar hij moet wel levend je vissenkom thuis op je IKEA-kast bereiken, anders telt het niet. En Joost is bijzonder goed in dit spel, hij mag zichzelf Nederlands Kampioen op het gebied van snelle goudvissterfte noemen en heeft met 33 dode vissen in 2017 een absoluut record gevestigd en een grote bijdrage geleverd aan de uitroeiing van de gehele populatie Carassius auratus auratus.

“Het is een emotioneel zware hobby,” vertelt Joost, terwijl hij zijn nieuwste aanwinst – ondertussen levend in de vissenkom thuis – van alle kanten fotografeert. “Je hecht je snel aan zo’n beestje. Ze krijgen allemaal een naam met een D, mijn laatste exemplaren heetten Daenerys en Diederik.” En nu dus Dmitriy. Op de koelkast hangt een lijst met D-namen, met een magneet in de vorm van een vissengraat.

“Het kost ook veel geld. Voor iedere gestorven vis weer een overlijdensadvertentie in de Blub Bode (het magazine van de Goudvis Groupies, red.), iedere keer weer een loodgieter moeten bellen, omdat mijn toilet steeds verstopt raakt na het doorspoelen van de stoffelijke overschotten. Sessies bij de psycholoog, omdat ik het zo moeilijk vind om steeds opnieuw een maatje te moeten verliezen…”

Ondertussen drijft Dmitriy op zijn rug aan de oppervlakte van het water. “Ach, ik begon hem net aardig te vinden.” Met tranen in zijn ogen bevestigt Joost dat hij een nieuw record heeft gevestigd. Покойся с миром, Dmitriy.

 

 

Kerstmis Tag

Deze Kerstmis Tag – met vragen over kerst – zwerft rond op de blogs. Ik weet niet waar hij vandaag komt, maar het leek me wel leuk om de vragen te beantwoorden. Je moet wel weten dat ik eigenlijk niet zoveel waarde hecht aan kerst.

Als deze blog online komt zit ik trouwens lekker te gourmetten met een stel vrienden, een traditie op kerstavond die we al een aantal jaren volhouden. Ik denk dat ik dan ook wel honger zal hebben, want ik verwacht overdag nog een heleboel (kerst)post te moeten bezorgen.

Wat is jouw favoriete kerstliedje?

Om heel eerlijk te zijn houd ik niet echt van kerstmuziek. Het lijkt allemaal op elkaar en ik kan nooit begrijpen waarom er voor twee dagen in het jaar zoveel muziek is geschreven. Ook gaan veel liedjes over een witte kerst, terwijl ze bijvoorbeeld in Australië in hun zwembroek zitten te bbq’en op het strand.

Als ik dan echt een grijsgedraaide kersthit moet opdreunen ga ik toch voor Last Christmas van Wham! Stiekem had ik het stoer gevonden als het over George Michaels verloren homovriendje was gegaan, maar ik weet niet of hij destijds al uit de kast was gekomen. Verder hebben we ooit bij de post een Nederlandse vertaling van dit liedje gemaakt en die hebben we de hele KNJ-periode gezongen: Vorig kerstfeest gaf jij me jouw hart, maar de dag erop gaf je het weg…

 

 

Een iets minder bekend kerstliedje, dat ik wel grappig vond was Shake up Christmas van Train, uitgebracht in 2010.

https://www.youtube.com/watch?v=J-8VCL4uSUc

Wat is jouw favoriete kerstfilm?

Ik ben eigenlijk ook niet zo van de kerstfilms. Maar Love Actually kan ik wel verdragen.

love-actually-252657l

draakinsokWat staat er bovenaan je kerstverlanglijstje?

Niets, want wij doen geen cadeautjes met kerst. Dat hebben we met sinterklaas al gedaan. Maar als het zou bestaan, zou ik best een klein draakje willen in mijn kerstsok…

Welke gezinstradities heb je met kerst?

Wij doen gelukkig niet al te moeilijk met kerst. De laatste paar jaar komen we op een kerstavond allemaal samen (ouders, broertjes + vriendinnen, ik) en dan maakt elk stelletje (en ik dus alleen) een gerecht. Ik maak dit jaar een aardappel/groente-taart.

Wat draag je het liefst tijdens de kerst?

Ook daarin doen we niet moeilijk. Gewone kleding. Vorig jaar had ik een foute kersttrui gewonnen bij het sinterklaasruilspel op de kanovereniging en waarschijnlijk ga ik die dit jaar weer aantrekken.

Speel je liever buiten in de sneeuw, of geniet je binnen van een kop warme chocolademelk?

Voor mij alsjeblieft geen witte kerst! Ik heb sowieso een pesthekel aan sneeuw, want dan wordt mijn werk heel lastig en ligt het complete openbaar vervoer op z’n gat. Sneeuw vind ik alleen mooi in natuurgebieden, als het daar nou plaatselijk zou vallen – prima. Verder hoef ik het niet te zien. Maar ik ga wel lekker naar buiten met kerst – wandelen/geocachen. En ja, dan lust ik daarna wel warme chocolademelk.

Hoe ziet je ideale kerst eruit?

Een vroeg kerstontbijt, daarna lekker op pad om te wandelen/geocachen. En dan ’s avonds lekker eten. Na het eten een spelletje spelen vind ik leuker dan TV kijken. Het is ook wel echt een family-time feest.

Wat doe jij met kerst dit jaar?

Nou, wat ik dus net omschreven heb bij ideale kerst. Op kerstavond gourmetten met vrienden, op eerste kerstdag gourmetten met familie en op tweede kerstavond het diner waarbij iedereen een gerecht maakt. Overdag wandelen/geocachen.

kerstboomletterbak

Heb je een echte of neppe kerstboom?

Zelf heb ik nooit een boom. Ben niet zo van de kerstversieringen, heb maar een paar dingetjes. Dit in tegenstelling tot mijn moeder, die het hele huis versierd: met een echte kerstboom, een compleet kerstdorp, een kerststal en 100 miljoen andere kerstdingen. Dat enthousiasme voor Kerstmis heb ik niet geërfd, maar ik vind het leuk dat zij er zo gelukkig van word. Zo’n letterbak kerstboom zou ik nog wel iets vinden voor de toekomst. Nu heb ik geen plaats om het op te slaan.

Maak je elk jaar dezelfde gerechten of bedenk je steeds een nieuw kerstmenu?

Dat is dus elk jaar anders. Zelf zou ik het liefste een volledig vegetarisch menu willen, maar dat lukt niet met mijn vleesetende familie. En omdat het vrede op aarde is, moeten alle vleeseters, flexitariërs en vegetariërs elkaar in hun waarde laten.

Heb je een kerststal?

Ik persoonlijk heb geen kerststal, want ik ben niet meer gelovig. Maar mijn moeder heeft wel een mooie kerstgroep.

Stuur je kerstkaarten?

Alleen aan mijn twee penvriendinnen. Het is ook meer een soort van kerstbrief geworden. Verder heb ik als postbode al genoeg kerstkaarten rondgebracht de afgelopen weken.

christmasmailman

 

 

 

Sinterklaas

Vandaag is het 5 december, de verjaardag van Sinterklaas. Wij hebben het gisterenavond al gevierd, want in het weekend is dat nou eenmaal handiger, dan op een doordeweekse avond.

sintboek

Ik kom uit een gezin waar Sinterklaas hoger gewaardeerd wordt, dan de Kerstman. Mijn ouders komen allebei uit een heel groot gezin, waar Sinterklaas vroeger uitbundig gevierd werd. Mijn moeder viert zelfs nog steeds elk jaar Sinterklaas met haar broers, zussen en hun partners.

Ook met het eigen gezin (= mijn ouders, mijn twee broertjes en ik) vieren wij altijd Sinterklaas. Toen wij nog klein waren met een zak vol cadeautjes en toen we niet meer gelovig waren, met surprises. Surprises vond ik helemaal geweldig, maar omdat ik bijna vijf jaar ouder ben, dan mijn jongste broertje, moest ik jarenlang wachten voor we eindelijk thuis surprise konden doen.

Dit jaar deden ook de twee vriendinnen van mijn broertjes mee. Dus waren we in totaal met zeven personen. Vanwege het tijdgebrek van enkele deelnemers maakten we dit jaar geen surprises, maar werden er alleen cadeautjes gekocht, met een gedicht. Ik trof de naam van de vriendin van oudste broertje en oudste broertje bleek op zijn beurt mij te hebben. Vroeger vond ik het een sport om te weten te komen wie wie had, nu heb ik die drang niet meer. Ik wist het dus echt niet, dit jaar.

sintballon

Traditioneel wordt er gegourmet op Sinterklaasavond, dat is een harde eis van mijn broertjes en mij. Ik vind gourmet gezellig, omdat iedereen gewoon kan eten wat hij lekker vindt en ik dus rustig vegetarisch kan eten, zonder de rest tot last te zijn. Verder is het leuk omdat je allerlei eten door elkaar kan eten, wat je anders nooit zou combineren (pannenkoek gevolgd door gebakken aardappeltjes en daarna nog een oosterse wok bijvoorbeeld). Omdat het gourmetstel maar zes pannetjes heeft, hadden we er dit jaar ook een pizza-oven bij (geleend), zodat er afgewisseld kon worden. We hebben bijna twee uur zitten eten, dus het was lekker en gezellig.

Daarna begonnen met cadeautjes uit pakken, aan de hand van een spel met vragen over de provincie Noord-Brabant. Met zeven personen ben je daar nog best een tijdje mee bezig.

Ik geloof dat iedereen zeer tevreden was met zijn of haar cadeautjes. Wat ik kreeg? Een vegetarisch kookboek en de uitbreiding voor het spelletje Regenwormen. Dat spel heb ik al jarenlang en het wordt heel veel gespeeld. Het gaat ook standaard mee op vakantie en weekendjes weg, ik grap altijd dat het ondertussen nogal versleten doosje, heel Nederland + half Europa heeft gezien. De uitbreiding lijkt mij leuk voor een nieuwe touch in het spel (ik heb het al een paar keer gespeeld trouwens, want Anke heeft dit spel ook).

Verder kreeg de “jeugd” van mijn ouders nog een cadeaubon van Bol.com en een grappige kerstbeker (we drinken allemaal nogal veel thee en/of koffie namelijk). Mijn moeder kan het nooit laten om extra cadeautjes te kopen, haha.

sintterpaard1

Ook hebben we nog erg gelachen om het feit dat mijn vader geen idee had wat vriendinnetje van jongste broertje op haar verlanglijstje bedoelde met een “fluffy fleecedeken”. Wel een geweldige alliteratie, trouwens.

Deze week doe ik nog het Decemberruilspel met de kanovereniging en met Kerstmis gaan we nog een avondje gezellig doen met dit family-clubje.

Tot zover de december-feestmaand ;>)

De plaatjes komen van internet en dezelfde plaatjes had ik bij mijn gedicht gezet.

 

 

Oma en opa

Vandaag is het 18 jaar geleden dat mijn oma is overleden. Om heel eerlijk te zijn, wist ik niet dat 16 juli de datum was, tot mijn moeder en haar zus er iets over postten op facebook.

Ik besefte weer eens dat ik eigenlijk niet zoveel met het begrip “opa en oma” heb. Ik ken wel mensen in mijn omgeving die een geweldige band met een grootouder hebben of hadden, maar zelf heb ik dat nooit zo ervaren. Ik ken mijn opa en oma alleen als twee, in mijn kinderogen, stokoude mensen in een bejaardentehuis/verzorgingstehuis. Zo’n band zoals kinderen van nu met hun (oppas)grootouders opbouwen, dat ken ik niet. Daarbij kan ik ook meteen opmerken, dat ik het nooit heb gemist. Ik heb namelijk plenty-off tantes en ooms die dat eventuele gemis gecompenseerd hebben.

Goed, mijn ouders komen allebei uit een groot gezin. Mijn moeder is de jongste van acht kinderen en haar moeder (mijn oma dus) was al 47 jaar oud, toen zij werd geboren. Ook de moeder van mijn vader was de 40 al gepasseerd toen hij werd geboren, hij is het negende kind van maar liefst tien kinderen.

De ouders van mijn vader kregen maar liefst 27 kleinkinderen, waarvan ik nummertje 23 ben en de jongste kleindochter, want na mij kwamen nog vier jongens, waaronder mijn twee broertjes. Mijn oma heeft trouwens een groot deel van die kleinkinderen niet gekend, want zij is al met kerstmis 1980 (of 1981, ik weet dit dus niet eens zeker) overleden. Ze was nog geen 70 jaar oud, ik weet haar exacte leeftijd ook niet. Ook haar man, de vader van mijn vader heb ik niet gekend. Hij overleed toen mijn moeder zwanger was van mij. Hij was pas 70 jaar oud. De leeftijd die zijn twee oudste dochters (mijn tantes dus) nu al gepasseerd zijn. Ik ken de ouders van mijn vader dus alleen van foto’s. De foto’s van hun bidprentjes hangen hier nog steeds in huis. Vroeger vond ik dat niet zo, maar tegenwoordig lijkt mijn vader steeds meer op zijn vader (logisch eigenlijk, hij komt nu ook meer in de richting van die leeftijd). Eigenlijk weet ik niet zo heel veel van deze grootouders en heb ik ook nooit zo erg de behoefte gehad om heel veel over ze te weten te komen. Voor mij zijn ze heel abstract, ondanks dat ik wel van hen afstam. Mijn vader is ook nooit zo spraakzaam over zijn ouders geweest.

De ouders van mijn moeder heb ik wel gekend. Zij kregen 14 kleinkinderen, waarvan ik nummertje 11 ben. Ook hier ben ik de jongste kleindochter, want logischerwijs kun je hier al uit opmaken dat na mij alleen nog mijn twee broertjes kwamen. Toen ik nog heel klein was, woonden mijn grootouders nog in het huis waar mijn moeder is opgegroeid. Het meest fascinerende aan dat huis vond ik een grote tekening van de Oosterscheldekering. Opa was erg geïnteresseerd in de Deltawerken. Later verhuisden ze naar een bejaardentehuis in Tilburg en we gingen hier vrij regelmatig op bezoek. Wij kinderen vonden dat vaak maar saai. Het was altijd bloedheet in het tehuis en er was niets te beleven voor kleine kinderen. Oma werd dement en kon niet in het bejaardentehuis blijven wonen, want daar kon ze niet de juiste zorg krijgen. Ze moest dus naar een speciaal verzorgingstehuis in Goirle, maar opa mocht niet mee, want plaatsen daar mochten niet ingenomen worden door “gezonde” mensen. Dus werden opa en oma, bijna 50 jaar getrouwd, uit elkaar gehaald. Ik vond dat als basisschoolkind maar onbegrijpelijk: waren ze nu gescheiden dan? Achteraf bezien vind ik het vooral zielig.

Opa overleed toen ik 8 jaar oud was. Hij was halverwege de 80 jaar oud. Ik vond het maar eng, wilde niet gaan kijken in het mortuarium en was ook doodsbang voor kerkhoven, dus de begrafenis was nog een dingetje. In mijn herinnering vond ik hem wel altijd een lieve man, dus vond het jammer dat hij nu dood was.

Oma heeft volgens mij nooit geweten wie ik was. Ze heeft me, bij mijn weten (misschien toen ik een baby was wel) nooit bij mijn echte naam genoemd. Ik was altijd “Hanneke” en ik denk dat ze mij aan zag voor de kinderversie van mijn moeder, haar koosnaam was “Hanneke”. Omdat ik ook een nicht heb met die naam, vond ik dat als klein meisje, allemaal maar verwarrend. Voor mij heeft mijn moeder een andere naam en niet die koosnaam. Zelfs in mijn poezie-album word ik aangesproken met de naam “Hanneke”. Ze kon wel heel netjes schrijven, deze oma. Maar ik vond het maar niets dat ze er geen enkele van de bijgeleverde poezieplaatjes bij had geplakt, dus plakte ik er zelf maar eentje bij. Later, in het verzorgingstehuis, takelde ze steeds verder af. Ik weet nog dat ik het aan het einde akelig vond om daar op bezoek te gaan, want toen lag ze meestal in bed en was ze ook niet meer echt aanspreekbaar. Ze overleed uiteindelijk toen ik 12 was. Ik was daar niet zozeer verdrietig over, want heel de familie was het er wel over eens dat het zo goed was. Ze was ook al een eindje in de 80.

Maar voor mij was het de laatste schoolweek van groep 8. Het was toen de traditie dat groep 8 op maandag op schoolreisje ging en de rest van de school op dinsdag. Op die dinsdag had groep 8 dan de hele school voor zichzelf en kon dan de musical oefenen. Dit leek mij altijd heel magisch en ik keek al lang naar deze dag uit. Je begrijpt het al, de begrafenis van oma vond plaats op deze dinsdag. Mijn broertjes konden dus niet op schoolreisje en ik miste mijn musical-dag. Ik heb nog wel voorgelezen tijdens de dienst in de kerk, een gedicht, om en om met mijn tante, want de oudere kleinkinderen wilden dit niet doen. Ik deed dit ook meer voor mijn moeder, dan voor mijn oma. Oma wilde in tegenstelling tot opa, niet begraven worden, maar gecremeerd. In het crematorium werd ook nog een korte herdenkingsdienst gehouden, na de langere mis in de kerk (opa en oma waren behoorlijk gelovig). Ik vond die dienst in het crematorium indrukwekkender dan het eindeloze gepreek in de kerk.

Mijn moeder vertelt wel verhalen over haar ouders, dus daardoor weet ik wat meer over hen, dan over die andere opa en oma. Ook heb ik deze opa en oma natuurlijk wel zelf gekend, ook al is het dan niet zo heel lang en was ik nog maar een basisschoolkind.

Soms vind ik het wel eens jammer dat ik nooit een echt gesprek met een opa of oma heb kunnen voeren, omdat ik er nog te klein voor was. Ze hadden vast heel veel verhalen te vertalen.

Ik ken mijn opa en oma dus alleen maar als twee oude mensen. Ik kan me niet herinneren dat ze ooit op mij of mijn broertjes hebben gepast. Daar waren ze gewoon al te oud voor, denk ik. Het is dus een heel ander beeld dan al die opa’s en oma’s van nu die veelvuldig op hun kleinkinderen passen en complete opa en oma-dagen hebben.

De kans dat ik zelf ooit oma word, schat ik niet zo hoog in. Maar mocht ik ooit zelf kleinkinderen krijgen, dan hoop ik daar wel een band mee op te kunnen bouwen.