Day Zero Project 2.0.: De Grote Vriendelijke 100

Ik ben alweer bijna een half jaar bezig met mijn tweede Day Zero Project, maar er stond nog heel lang een vraagteken bij het laatste doel, nummer 101. Heel lang wist ik hier niets voor te bedenken, maar dankzij lezerscommunity Hebban – waar ik al jaren mijn gelezen boeken bijhoud – kwam ik dan toch op een leuk idee.

In november kwam er een lijst uit met daarop volgens de stemmers de beste 100 kinder- en jeugdboeken. Deze stemming was opgezet door Hebban en De Grote Vriendelijke Podcast (een podcast over kinder- en jeugdboeken). Hebban zette vervolgens een challenge op, waarin je drie jaar de tijd krijgt om al 100 boeken van de lijst te lezen, tot 31 december 2024. Mijn DZP stopt al negen maanden eerder, op 31 maart 2024. Maar ik heb ook al vrij veel boeken van de lijst gelezen, dus dat maakt het iets makkelijker. Ik ga dus proberen om tijdens mijn DZP de lijst compleet te krijgen.

Wat ik leuk vind aan de lijst is dat het van prentenboeken tot young adult-boeken gaat. Van de andere kant vind ik het wel lastig om prentenboeken te meten met young-adult-boeken. En dat er veel klassiekers in staan, maar ook heel nieuwe boeken. En dat bepaalde auteurs er vaker in staan. Owh ja en dat er ook boeken van buitenlandse auteurs in staan. Kunnen ze voor de literatuurlijst op de middelbare scholen nog wat van leren…

Wat ik wel een misser vind is dat sommige boeken als hele serie genoemd worden (De Groene Bloem-trilogie van Floortje Zwigtman), maar dat de Harry Potter apart erin staan. Daar hadden ze dan beter consequent in kunnen zijn.

De meeste boeken heb ik al gelezen (of staan zelfs in mijn boekenkast). De boeken van Tonke Dragt heb ik allemaal zelfs meerdere keren gelezen (Tonke Dragt had wat mij betreft dan ook op 1 mogen staan i.p.v. 2, vooral ook omdat ze vrij tijdloze boeken heeft geschreven). De meeste Thea Beckmans ook. Harry Potter ook. De Roald Dahls ook. De meeste prentenboek en de boeken van Annie M.G. Schmidt zijn mij voorgelezen.

Van sommige boeken weet ik niet zeker of ik ze ooit gelezen heb, dat geldt voor de meeste Paul Biegels en voor de Kinderkaravaan van An Rutgers van der Loeff. Ook Pippi Langkous en Winnie the Poeh heb ik waarschijnlijk niet alles van (voor)gelezen, maar dat is gecompenseerd met de (teken)films.

Van het grootste gedeelte van de boeken en auteurs heb ik op zijn minst ooit gehoord. Toch staan er een paar boeken/auteurs in die geen belletje bij mij doen rinkelen.

En Anna Woltz staat er heel vaak in en daar heb ik nog nooit iets van gelezen (op het boekenweekgeschenk na), dus misschien moet ik daar maar eens mee beginnen ;>) Hoewel ik de nummer 1 – Lampje van Annet Schaap – dus ook nog niet gelezen heb, maar die staat wel bij mijn moeder in de kast.

Ben ik het volledig eens met deze lijst? Natuurlijk niet. Ik mis toch echt wel een aantal goede boeken van uitgeverij Lemniscaat. Waar zijn de historische jeugdboeken van Simone van der Vlugt? Evert Hartman? Per Nilsson? En als Ik geef je de zon van Jandy Nelson er in staat (wat ik overigens een heel goed boek vind), had ik toch zeker ook Een Weeffout in onze Sterren van John Green verwacht. Of een boek van Rainbow Rowell (Eleanor & Park) of Simon van Becky Albertalli.

De groene boeken moet ik nog lezen. Dat zijn er 45 met een stuk of vijf twijfelgevallen waarvan ik het niet meer zeker weet dus.

De Grote Vriendelijke 100:

  1. Lampje – Annet Schaap
  2. De brief voor de koning – Tonke Dragt
  3. Kruistocht in spijkerbroek – Thea Beckman
  4. Pluk van de Petteflet – Annie M.G. Schmidt
  5. Koning van Katoren – Jan Terlouw
  6. De gebroeders Leeuwenhart – Astrid Lindgren
  7. Harry Potter en de Steen der Wijzen – J.K. Rowling
  8. Hier is de boze heks – Hanna Kraan
  9. Matilda – Roald Dahl
  10. Ronja de roversdochter – Astrid Lindgren
  11. Gozert – Pieter Koolwijk
  12. De GVR – Roald Dahl
  13. Meester van de Zwarte Molen – Ottfried Preussler
  14. De Kleine Kapitein – Paul Biegel
  15. Kinderen van Moeder Aarde – Thea Beckman
  16. Sjakie en de Chocoladefabriek – Roald Dahl
  17. Alleen op de wereld – Hector Malot
  18. Het grote boek van Madelief – Guus Kuijer
  19. Het Sleutelkruid – Paul Biegel
  20. Hasse Simonsdochter – Thea Beckman
  21. Oorlogswinter – Jan Terlouw
  22. Het Oneindige Verhaal – Michael Ende
  23. Pippi Langkous – Astrid Lindgren
  24. Harry Potter en de Gevange van Azkaban – J.K. Rowling
  25. De Zevensprong – Tonke Dragt
  26. Harry Potter en de Geheime Kamer – J.K. Rowling
  27. Alfabet – Charlotte Dematons
  28. De Heksen – Roald Dahl
  29. Achtste-groepers huilen niet – Jacques Vriens
  30. De jongen, de mol, de vos en het paard – Charlie Mackesy
  31. De Gruffalo – Julia Donaldson & Axel Scheffler
  32. De Tuinen van Dorr – Paul Biegel
  33. Torenhoog en Mijlenbreed – Tonke Dragt
  34. Lennox en de gouden sikkel – Zindzi Zevenbergen
  35. Briefjes voor Pelle – Marlies Slegers
  36. Ik ben Krik, Krik ben ik – Hanna Kraan
  37. De Gorgels – Jochem Myjer
  38. Blauwe plekken – Anke de Vries
  39. Het verlangen van de prins – Marco Kunst
  40. Geef me de ruimte – Thea Beckman
  41. Heksenkind – Monica Furlong
  42. Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft – Werner Holzwarth
  43. Zonder titel – Erna Sassen
  44. De Geheime Tuin – Frances Hodgson Burnett
  45. Minoes – Annie M.G. Schmidt
  46. De Zweetvoetenman – Annet Huizing
  47. Rupsje Nooitgenoeg – Eric Carle
  48. De Griezels – Roald Dahl
  49. De kinderen van Bolderburen – Astrid Lindgren
  50. De meisjes – Annet Schaap
  51. Otje – Annie M.G. Schmidt
  52. Daantje, de wereldkampioen – Roald Dahl
  53. Luna – Pieter Koolwijk
  54. De Tunnel – Anna Woltz
  55. De Groene Bloem trilogie – Floortje Zwigtman
  56. Ik geef je de zon – Jandy Nelson
  57. Alle verhalen van Kikker & Pad – Arnold Lobel
  58. Wat je moet doen als je over een nijlpaard struikelt – Edward van de Vendel & Martijn van der Linden
  59. Nevermoor – Jessica Townsend
  60. Jij mag alles zijn – Griet op den Beeck
  61. Harry Potter en de Vuurbeker – J.K. Rowling
  62. Levende bezems – Lisa Tetzner
  63. Dromer – Mark Janssen
  64. Geheimen van het Wilde Woud – Tonke Dragt
  65. Spinder – Simon van der Geest
  66. Films die nergens draaien – Yorick Goldewijk
  67. Honderd uur nacht – Anna Woltz
  68. De veger – Jonathan Auxier
  69. Momo en de Tijdspaarders – Michael Ende
  70. De Tillermans – Cynthia Voigt
  71. Negen open armen – Benny Lindelauf
  72. Alaska – Anna Woltz
  73. De Torens van Februari – Tonke Dragt
  74. Wiplala – Annie M.G. Schmidt
  75. Je moet dansen op mijn graf – Aidan Chambers
  76. Lepelsnijder – Marjolijn Hof
  77. Doodgewoon – Bette Westera
  78. Winnie de Poeh – A.A. Milne
  79. De Kinderkaravaan – An Rutgers van der Loeff
  80. Hele verhalen voor een halve soldaat – Benny Lindelauf
  81. Hart van Inkt – Cornelia Funke
  82. Kruimeltje – Chris van Abcoude
  83. Allemaal willen we de hemel – Els Beerten
  84. Het Gulden Vlies van Thule – Thea Beckman
  85. Koningskind – Selma Noort
  86. Nachtverhaal – Paul Biegel
  87. Spijt – Carry Slee
  88. Dit is geen dagboek – Erna Sassen
  89. Kleine Sofie en Lange Wapper – Els Pelgrom & Thé Tjong-Khing
  90. Het Ministerie van Oplossingen – Sanne Rooseboom
  91. Wij gaan op berenjacht – Michael Rosen
  92. Max en de Maximonsters – Maurice Sendak
  93. Avonturen van de Dappere Ridster – Janneke Schotveld
  94. Polleke – Guus Kuijer
  95. Nederland – Charlotte Dematons
  96. Floddertje – Annie M.G. Schmidt
  97. Gips – Anna Woltz
  98. Zeb – Gideon Samson
  99. Wonderbos – Jan Paul Schutten
  100. Monkie – Dieter Schubert

Getallen van 2021

Deze maand geen Day Zero Project 2.0. Update, omdat er heel weinig op het gebied van DZP is gebeurd. Eigenlijk alleen weer wat aan de geocachingdoelen gedaan (en langlopende doelen zoals het boekendoel) en die bespreek ik deels hier ook bij de getallen. Veel doelen van mijn DZP zijn nu niet haalbaar, omdat we weer in een strenge lockdown zitten en ook omdat het winter is. Daarom dit keer wat getallen over het jaar 2021.

Geocaching

Laten we dan maar meteen met geocaching beginnen. Het is ondertussen ruim 17 jaar geleden dat ik mijn eerste geocache vond en ik vind het nog steeds een leuke hobby. In 2021 vonden we 842 caches. We starten het jaar met 9975 founds en eindigden dus met 10817 founds. Dat betekent dat we in 2022 in ieder geval voor de 11000 zullen gaan. 2021 eindigt hiermee op de vijfde plaats qua jaarfounds en is het beste jaar sinds 2017, dat nog altijd op nummer 1 staat.

De beste geocachingmaand van dit jaar was zonder meer de maand mei. We vonden toen maar liefst 222 geocaches wat dus een kwart van het jaartotaal is en mei 2021 eindigt hiermee op plek 4 in de maand-top-5. We verbeterden de dagenstreak van 18 dagen achter elkaar een cache vinden (sinds de zomer van 2016) naar 21 dagen achter elkaar een cache vinden. De dag met de meeste founds zat ook in mei, dat was 2 mei 2021 en we vonden toen maar liefst 50 caches op een dag. We waren allebei op vakantie, maar niet samen. Anke en Guy vonden dus 4 caches, mijn moeder en ik logden er 46. Verder ging het maandtotaal van mei over de 1000 founds heen (van alle maanden mei bij elkaar opgeteld dus). April was een maand eerder al over de 1000 founds heen gegaan en later dat jaar volgde ook augustus nog. Voor 2022 staat maart in de planning.

2021 startte met nog 44 probleemdata voor het Geocaching Data Project (alle data op minstens 10 founds krijgen). Dit jaar werden er 14 data opgelost, waarvan vijf 5-cache-data. Er blijven dus nog 30 data over voor 2022. Mijn persoonlijke doel is om er minstens 10 op te lossen. Er vallen er veel op zondag dit jaar, dus als het weer een beetje meewerkt moet dat lukken.

Na het vinden van de 10000ste cache nam ik mij voor om meer multi-caches te gaan doen, maar met 27 multi’s in 2021 valt dat nog tegen. Daarom nam ik een doel op in mijn DZP2.0. dat ik 50 multi’s wil vinden tijdens de looptijd van mijn DZP. Omdat DZP2.0. pas halverwege het jaar startte, tellen er maar 13 multi’s van die 27 jaarfounds mee voor het doel.

Met de labcaches ging het beter. Bijna de helft van de jaarfounds zijn labcaches. Het is nog een relatief nieuw soort caches (pas onstaan in 2020), daarom hebben we er dit jaar zoveel gedaan. Labcaches tellen sneller door, omdat welk waypoint telt als een found (dat vind ik eigenlijk niet eerlijk, maar het is wel makkelijk bij het oplossen van probleemdata). Het komt dus deels door de labcaches dat we dit jaar zoveel founds hebben.

We scoorden ook nog 23 geocaching-souvenirs.

Boeken

Ik las in 2021 maar liefst 120 boeken. Mijn leesdoel op lezerscommunity Hebban stond op 100 boeken, maar dat bereikte ik al begin november. Het is een gemiddelde van 10 boeken per maand. Behoorlijk veel boeken. Het overgrote deel van deze boeken leende ik van de bibliotheek, een enkeling is van mezelf en dan zijn er nog een paar geleend van familie of kennissen. Ook mocht ik een paar keer een boek recenseren. Boeken kopen doe ik nog maar heel weinig, ze zijn veel te duur en de meeste boeken lees ik toch maar 1x. Toch wil ik volgend jaar wat minder lezen en wat meer gaan schrijven. Kijken of dat gaat lukken, want dat is moeilijk voor iemand met zware bibliobibuli ;>) Overigens lees ik al mijn hele leven heel veel, alleen op de middelbare school heb ik even een leesdip gehad vanwege die afschuwelijke verplichte literatuurlijst met al die saaie, ouderwetse boeken.

Van deze 120 boeken zijn er maar 10 geschreven door een mannelijke auteur en eentje door een man en vrouw samen. Blijkbaar houd ik meer van vrouwelijke auteurs, haha. De meest populaire auteurs (drie boeken of meer) dit jaar waren Corina Bomann, Anne Jacobs/Marie Lamballe (is dezelfde auteur), Lucinda Riley (helaas is ze er niet meer), Sarah Lark, Kristin Hannah, Jenny Colgan, Sofia Caspari en Leigh Bardugo. Op de young adults van Bardugo na (Grisha en Kraaien) weet je dan meteen wat mijn favoriete genre is: (historische) romans.

Spelletjes

Deze getallen zijn niet helemaal eerlijk, want ik ben pas begonnen met de gespeelde spellen bijhouden via een app (Board Game Stats – kost eenmalig een paar euro) eind augustus. Deze getallen zijn dus alleen over de laatste vier maanden van het jaar. In die vier maanden speelde ik 183 spelletjes met 13 verschillende tegenstanders. Dat waren 43 unieke spellen. De top-5 van meest gespeelde spellen in deze maanden is:

  1. Qwixx
  2. Keer op Keer
  3. CuBirds
  4. Meadow
  5. Qwirkle cards

Op Meadow na zijn dit allemaal korte, snelle spelletjes die je dus makkelijk erbij pakt en waarvan je snel meerdere potjes speelt. Van Qwixx hebben we diverse soorten, maar die kun je niet apart in de app zetten. Van Keer op Keer hebben we ondertussen ook versie 2. CuBirds is een geweldig spelletje met kubustische vogels, heel verslavend. Meadow is een spel met heel mooi artwork en is niet moeilijk maar wel heel tactisch. Qwirkle cards is ook een snel spelletjes, wat niet moeilijk is, maar wel ook vrij tactisch. Ik ben heel benieuwd hoe volgend jaar de statistieken er over een heel jaar uitzien.

Munzee

De Munzee-app heeft geen mooie jaaroverzichten. Ze doen ook niet aan verschillen tussen landen, zoals bij geocaching, waar je dan meteen een landsouvenir kan scoren. Munzee werd er niet warm of koud van toen ik in het buitenland ging cappen. Ik weet dus eerlijk gezegd niet meer met welke getallen ik in 2021 gestart ben. Wel dat ik eindig in level 116 met 26520 captured Munzees en 864676 punten. Dan kan ik het in 2022 beter bijhouden.

Waymarking

Waymarking is net als geocaching van de organisatie Groundspeak en draait dus via dezelfde server. Qua statistieken lijken de websites dan ook heel erg op elkaar. Qua gebruikersgemak blijft waymarking toch erg achter. Ik heb dit jaar niet zoveel waymarks aangemaakt – slechts 11 – eigenlijk precies genoeg voor de virtuele 500 medaille. Die wilde ik al heel lang bereiken, het was zelfs een doel bij mijn eerste Day Zero Project, wat dus pas in december 2021 is geslaagd. De volgende virtuele medaille is pas bij 1000 aangebrachte waymarks. Omdat ik al zolang over deze 500 heb gedaan is de motivatie om door te gaan niet zo heel groot meer. Ik weet niet of ik helemaal kan loslaten, ik vrees dat ik altijd een obsessie voor fietspaddestoelen van de ANWB (mijn meest gewaymarkte object) zal behouden. Dus het zou zomaar kunnen dat ik af en toe nog een waymark aan zal brengen. Maar qua hobby heb ik veel meer plezier van geocaching en Munzee en waymarking zal dus steeds verder naar de achtergrond zakken.

Wandelen

Ik zou het dus tof vinden om hier te vermelden hoeveel kilometer ik dit jaar heb gewandeld, maar ik heb dit dus niet bijgehouden. Ben eigenlijk nog steeds op zoek naar een gratis of heel goedkope app waarin ik dit makkelijk kan bijhouden. Mocht iemand nog tips daarvoor hebben: graag.

Day Zero Project 2.0.: Update 5

Alle data van het Geocaching Datum Project vervullen (3/35)

November telde nog drie data voor het Geocaching Datum Project. Twee 5-cache-data en een 7-cache-data. Helaas vielen er twee op doordeweekse werkdagen (ook nog eens twee dagen achter elkaar), dus die kon ik niet oplossen. De derde – 21 november – viel wel op een zondag en die heb ik uiteindelijk op kunnen lossen, ook al waren er problemen waardoor ik geen OV-fiets kon huren op het station van Gilze-Rijen en moest ik overstappen op Plan B. Daarmee is de derde datum voor het GDP vervuld. Nog 32 data te gaan…

50 multicaches vinden (12/50)

In november vonden we 1 multicache, tijdens een mooie wandeling over de Landschotse Heide bij Middelbeers.

10x met mijn mede-Heideroosje gaan geocachen (2/10)

En dat was dus samen met mijn mede-Heideroosje Anke, dus daarmee zijn we voor de tweede keer samen op pad geweest. Dat beviel goed, dus eigenlijk wilden we nog een keer samen op geocachingjacht, maar toen regende het zo hard, dat we het weer moesten aflassen (de zoveelste keer dit jaar, we hebben last van de regenvloek, denk ik).

Verder

Alleen maar progressie gemaakt op geocachingdoelen deze maand dus (en het boekendoel, maar dat haal ik soweiso wel met twee vingers in mijn neus). Veel doelen staan nu stil vanwege de zoveelste lockdown en vanwege de herfst/winter.

OV-stapper Texel: dag 2

Bertusnol en het verloren labcache-punt

Na een dag fietsen was het weer tijd voor een dag wandelen, etappe 2 van de OV-stapper of ook wel etappe 2 van het streekpad Waddenwandelen. Mijn moeder en ik lieten ons door taxi mijn vader droppen in De Koog, hemelsbreed was dit nog geen 3 kilometer van het vakantiehuisje af, maar vanwege de wegwerkzaamheden aan de weg waar ons huisje was, moesten we omrijden. Ook per fiets hadden we niet dwars door de weilanden gekund, trouwens. We gingen direct via een fietspad het bos in en al snel ging het bos over in de duinen.

We kwamen langs het uitkijkpunt op de Bertusnol en natuurlijk moest ik dat beklimmen. Mijn moeder ging zelfs mee, ondanks haar hoogtevrees. Het was een beetje mistig en bewolkt weer, wat het landschap een mysterieus tintje gaf. Later kwam ik erachter dat het punt van de TV-TAS labcache (op elk waddeneiland een punt) op de Bertusnol lag. Ik had de Slufter in mijn hoofd. Stom natuurlijk, want je moet op dat punt staan om de vraag te kunnen beantwoorden. En de rest van de week is het er niet van gekomen om nog een keer naar de Bertusnol te gaan, dus daarmee ging dit punt verloren.

Galloways in de Muy

De duinen gingen over in het natuurgebied De Muy. De route van deze dag kwam ons meer bekend voor dan die van de eerste etappe. We hebben vroeger (toen kwamen we bijna elk jaar op Texel, omdat familie er een caravan had. Die is allang verkocht en ik was dan ook 7,5 jaar niet op het eiland geweest) ook wel in De Muy en de Slufter gewandeld, terwijl we minder in de Geul kwamen. De Muy was wel veranderd: er liep nu een breed wandelpad, er was meer water en er waren lage bruggen over de waterpartijen. En er waren Galloway-koeien. Persoonlijk ben ik meer van de koeien dan van de schapen, dus de Galloways moesten op de foto: #maartjeskoeienfotos. Bij het infobord van de Muy hielden wij behulpzaam het hekje open voor fietsers en vonden we het antwoord voor het punt van de labcache Mooi Texel. Fietsers moesten hier dus het gebied uit, wandelaars konden verder lopen naar de Slufter.

Regen in de Slufter en de ruigpootbuizerd (wie kent hem niet?)

Helaas kregen we toen een regenbui over ons hoofd heen en was de Slufter niet op z’n mooist. Ook stond er erg veel water op de wandelpaden, omdat er vorige week hoog water was geweest tot ver in het gebied. We hielden droge voeten, maar de regen stopte pas toen we de Slufter alweer bijna uit waren. Het labcachepunt van de Slufter leverde veel problemen op, omdat het infobord was weggehaald. Op deze zelfde plek ontbrak het bankje dat ik nodig had om een punt van de Mythe van Texel (multicache met punten over het hele eiland) te kunnen beantwoorden. We wisten wel dat het antwoord op de vraag een vogel moest zijn, dus begonnen wij allerlei vogels in te typen. Niets was goed. Vogels op Texel gegoogled. Van alles geprobeerd, zonder resultaat. Uiteindelijk ben ik gaan zoeken naar een foto van het infobord. Die vond ik wel, maar de tekst was amper te lezen. Mijn moeder zoemde heel erg in en het moest toch echt een buizerd zijn. Dus ik weer googlen op soorten buizerds. Het was de ruigpootbuizerd. Deze vogelsoort gaan we nooit meer vergeten en de rest van de week was ruigpootbuizerd ons stopwoord. We hebben daar bijna een half uur gestaan denk ik.

De dubbele vuurtoren

Je mag dan niet meer verder wandelen door de Slufter, het grootste gedeelte is ontoegankelijk broedgebied voor vogels. Dus moesten we verder aan de andere kant van de duinovergang. Over het fietspad. Kilometers lang over het slingerende fietspad door de duinen tot aan het Landalpark. We begonnen nu aan de tocht naar de vuurtoren. We gingen een stukje door de duinen en daarna een stuk over het strand, dat was weer een lekker stuk, ook al waaide het nu een stuk harder dan tijdens etappe 1. We hadden de vuurtoren al de hele dag in de verte zien staan en nu kwamen we steeds dichterbij. Ik hoopte dat ik nog op tijd zou zijn om de vuurtoren te kunnen beklimmen, want dat stond op mijn Texel Bucket List. Voor mijn moeder was dit het eindpunt en die hoopte op een lekker hapje in het restaurant bij de vuurtoren. Helaas bleken alle restaurants in die omgeving gesloten te zijn, omdat het maandag was. Dus moesten we het doen met de chocolade uit onze rugzak.

Mijn moeder was klaar met de wandeling en belde mijn vader voor een lift. Ik wilde nog heel graag de knalrode vuurtoren op en reserveerde via internet op mijn telefoon een tijdslot. Dat ging twee minuten later al in, dus liep ik meteen naar de ingang van de vuurtoren. Ik ben in het verleden dus best wel vaak op Texel geweest, maar heb nooit eerder de vuurtoren beklommen. Terwijl ik toch al jarenlang dol ben op allerlei soorten uitkijktorens. De vuurtoren telt verschillende verdiepingen en is meteen ingericht als een museum over de geschiedenis van vuurtorens en deze in het bijzonder. Zo wist ik niet dat de nieuwe, rode vuurtoren om de oude vuurtoren is heen gebouwd. Die liep bomschade op in de tweede wereldoorlog en dus besloot men om een nieuw toren eromheen te bouwen. Op een verdieping kun je tussen de twee vuurtorens heenlopen en de kogelgaten zien zitten.

Ook ging het over de lampen en hingen er overal foto’s van de vuurtoren in alle weersomstandigheden en hoe hij er vroeger en nu uitzag. Ik vond het wel interessant. Op de top was de meldkamer nog precies zo ingericht als in 1989, toen de vuurtoren voor het laatst bemand werd. Compleet met stokoude computers en theepot. Tegenwoordig wordt hij op afstand bediend. Wel zitten er twee reservelampen in die aangaan zodra de hoofdlamp kapot gaat. Want de vuurtoren is nog wel in functie en laat dan ook elke nacht zijn licht over de zeeën schijnen, want de Noordzee en de Waddenzee komen samen zo rond de vuurtoren. Op de top van de vuurtoren waaide het extreem hard, maar ik had wel een superuitzicht. Je kunt as far as your eyes can see over de zee uitkijken. Natuurlijk kon je Vlieland zien liggen, dat is hemelsbreed maar 2,5 kilometer van Texel af. Iemand anders die op de toren stond grapte dat ze best een brug konden slaan tussen Texel en Vlieland. Ik zwaaide ook nog naar mijn moeder, die beneden op mijn vader stond te wachten. Als je onderaan de vuurtoren stond en omhoog keek langs de toren, leek het net of hij bewoog, maar dat kwam vooral door de bewegende wolken. Gezichtsbedrog dus. In de toren zat een winkeltje met allemaal vuurtorenspullen, maar ik heb niets gekocht.

Virtuele picknick zonder eten

De toren werd trouwens druk bezocht, er waren overal mensen. Nou was het natuurlijk wel herfstvakantie en midden op de dag. Na een paar rondjes over de toren ging ik weer naar beneden. De ouders waren ondertussen al doorgereden naar De Cocksdorp, ik ging die drie kilometer nog wandelen, zodat ik de hele wandeling gedaan had. Het eerste stukje ging door een klein duin- en struingebiedje. Daarna moest ik een heel stuk over een verharde dijk tot aan De Cocksdorp lopen. Aan de zeezijde had ik nog wel uitzicht op een vogelgebied en daar kon ik nog de virtuele cache doen. Eigenlijk moest je daarvoor een picknick houden aan een betonnen picknicktafeltje, maar ik had geen eten meer bij (wel honger ondertussen) en het waaide daar best hard, dus alleen maar een foto van mij met het tafeltje gemaakt en de vraag beantwoord. Je kon meteen een mailtje sturen naar zo’n automatisch adres en mijn antwoord werd goedgekeurd. Wel een idyllisch plekje voor vogelaars, er gingen er nog een paar het wad op met gigantische verrekijkers.

Omdat er vrijwel niets open was in De Cocksdorp, verveelden mijn ouders zich, dus op een bepaald moment belde mijn moeder op dat ze mij op kwamen halen, waar ik ook was. Nou was ik toevallig precies op het eindpunt van de etappe, bij het sluisje aan het einde van de hoofdstraat van De Cocksdorp. Dus hoefden ze maar een heel klein stukje te rijden.

Conclusie

Deze etappe is wat minder dan de eerste etappe. Het eerste stuk is wel mooi, langs de Bertusnol, door de Muy en De Slufter. Daarna volgt er echter een vrij saai, verhard stuk. Stukje strand rond de vuurtoren is nog wel leuk (en de beklimming van de vuurtoren is een aanrader), maar daarna is het ook weer veel verharding tot aan het eindpunt in De Cocksdorp. Ook is er nauwelijks horeca onderweg, zeker op maandag is dus alles gesloten.

Wel heb ik tijdens deze dag twee punten van mijn Day Zero Project 2.0. vervuld: een wandeling van de Wandel Bucket List (doel 39) en het beklimmen van een voor mij nieuwe uitkijktoren, de vuurtoren (doel 100).

OV-stapper Texel: dag 1

Texels imaginaire spoorlijn

In oktober verbleef ik met familie een week op Texel en het lopen van de tweedaagse OV-stapper op het eiland stond hoog op mijn Texel Bucket List. Volgens de weersvoorspelling zou het prachtig wandelweer worden op onze eerste volle dag op het eiland, dus mijn moeder en ik besloten ervoor te gaan. Mijn vader is niet zo van het wandelen, dus die kon mooi voor taxi spelen. Want tja, deze OV-stapper begint en eindigt natuurlijk niet op een station, zoals bij normale OV-stappers/NS-wandelingen (OV-stappers zijn de oude NS-wandelingen). Jah, ik vind het dus vrij hilarisch dat Texel een tweedaagse NS-wandeling heeft, want er is geen spoorrails en daaruit volgend ook geen treinstation of trein. Er zijn wel bushaltes, maar er rijden geen grote bussen zoals bij ons in Brabant, meer een soort van taxibusjes.

Prachtige wandeling

Een prachtige wandeling, vooral ook omdat hij vrijwel helemaal onverhard is. Je steekt een paar keer een verharde weg of fietspad over en moet soms een klein stukje daaroverheen, maar het zijn hoofdzakelijk paadjes door natuurgebieden. Je gaat van duinen, naar het strand en door de bossen en dan weer door de duinen. Onderweg kom je dus genoeg horeca tegen en je eindigt natuurlijk in De Koog, het meest bruisende dorpje van Texel met veel terrassen en souvenirwinkeltjes. Deze wandeling is absoluut een aanrader, met onderweg de meest prachtige uitzichten. Onderweg zie je met een beetje geluk een heleboel vogels, koeien en schapen. De wandeling is trouwens ook terug te vinden als de eerste Texel-etappe van het streekpad Waddenwandelen (dat loopt over zes waddeneilanden, de vijf Nederlandse en het Duitse Borkum). Ik had daar een boekje van geleend bij de bibliotheek, maar alleen gebruikt voor de info. De bordjes van Waddenwandelen vind je wel overal op de route als wegwijzers. Ik gebruikte echter een gpx-track die ik in mijn gps had geladen, want ik ben nou eenmaal een ontzettende gps-addict. Die gps-track downloadde ik op Wandelnet (je betaald ongeveer 15 euro per jaar en kan dan onbeperkt gps-tracks downloaden).

Mistige Mokweg, Munzee, geocaching en Adventure labcache

Officieel start de wandeling bij de haven van de veerboot; ’t Horntje. Maar dan moet je eerst een stuk over een asfaltweg lopen om bij de ingang van natuurgebied de Geul te komen, dus ik besloot dat we dan net zo goed konden starten bij die ingang. Dus navigeerde ik mijn vader daarheen (hij heeft echter niet zoveel vertrouwen in mijn gps, misschien omdat ik die Smaug heb genoemd, naar de draak uit The Hobbit). Als ik ergens goed in ben is het echter wel navigeren, dus natuurlijk reden we gewoon goed. Het was nog amper 10 uur toen mijn moeder en ik uit de auto stapten. De waas van de zonsopkomst hing nog boven de inham aan de zeekant, maar de veerboot was al enkele uren aan het varen. De hele wandeling konden we de veerboot nog zien varen, eerst van dichtbij, later steeds meer in de verte.

Nadat mijn vader vertrokken was, moesten wij eerst op zoek naar het infobord van De Geul. Op Texel ligt namelijk een Adventure labcache met punten verspreid over vijf natuurgebieden aan de westzijde van het eiland: De Geul, de Bollekamer, de Dennen, de Muy en de Slufter. Dat bord bleek nog een parkeerinhammetje verderop te staan, dus we moesten alsnog een stukje over de asfaltweg. En we konden het antwoord op de vraag niet vinden op dit bord. Wel bleek er een Munzee-sticker op het bord te zitten die al vijf jaar niet meer gescand was, maar die het nog prima deed. Als de sticker nu maar van de schok is bekomen om 2x binnen een minuut gescand te worden, haha. Wij googleden het antwoord op de vraag en liepen naar het uitkijkpunt een paar meter verderop. En daar stond dus nog een bord en daar stond het antwoord op de vraag groot op. Altijd verder kijken dan je neus lang is…

Gebrek aan vogelaarskills

We begonnen nu echt aan de wandeling en gingen al snel de Geul in, tussen de Horsmeertjes door. We liepen al snel een paadje in dat naar een uitkijkpunt over de Horsmeertjes ging, want hier was een cache te vinden met de welluidende naam Link 3. Wij zochten veel te moeilijk; ik hing al op mijn kop onder het infobord te gluren, toen de cache gewoon achter het muurtje van houten paaltjes bleek te staan. Was nog best een grote bak ook. Helaas zaten ook hier geen trackables in (uiteindelijk geen enkele trackable gevonden gedurende de hele week). We keken nog even naar de vogels verderop op het meertje, maar bij gebrek aan verrekijker en echte vogelaarskills, besloten we toch maar verder te lopen. Het pad werd steeds smaller en liep van de Geul de duinen in. Hier was het wel even door het zand ploeteren. Andere mensen kwamen ons met een knalrood hoofd tegemoet, maar zo moe waren wij nog niet, zo vlak na de start. Ik krijg op de waddeneilanden altijd een sterk Lord of the Rings-gevoel, alsof ik Aragorn ben die daar met de Fellowship of the Ring door het land trekt.

Het eindeloze strand en belachelijk dure consumpties

Na de ploetertocht door de duinen bereikten we het strand. De eerste blik op de zee voelde erg goed. Gisteren hadden we de zee natuurlijk al gezien, toen we overgingen met de veerboot en vanmorgen ook al bij de start van de wandeling, maar nu we echt op het strand aan kwamen, voelde het pas echt. We mochten een paar kilometer over het strand wandelen en dat was heerlijk. Het was niet te warm, niet te koud, er stond geen harde wind, het was gewoon echt fijn strandwandelweer. De zee was zich terug aan het trekken, dus het natte zand liep lekker door. Er hing ook een prachtige wolkenlucht boven de zee, dus er werden veel foto’s gemaakt. Ook waren we op zoek naar mooie stenen om mee te nemen. En er waren schelpen en kwallen (ik vind dat zulke vieze beesten).

Bij Paal 9 gingen we de duinovergang over en lieten we ons verleiden om koffie/thee met appeltaart te eten. Waar we een absurd hoog bedrag voor af mochten rekenen, maar ja ze kunnen hier op Texel vragen wat ze willen, de mensen kopen toch wel.

De Dennen, Ecomare en Munzees vangen is heel gevaarlijk

Wij weken een stukje van de route af om een punt van de labcache Mooi Texel te kunnen loggen bij het bord van de Bollekamer. Deze vraag was wel goed te beantwoorden en hier gingen we meteen het natuurgebied weer in. Eerst door de duinen, later liepen we het grootste bos van Texel binnen: De Dennen. Hoewel ik duinen en strand ook mooi vind, ben ik toch vooral een bos en heidemeisje. Het bos was nog mooi in herfsttooi, dus heerlijk wandelen. We kwamen langs het Bospaviljoen en mijn moeder streek vast neer op het terras terwijl ik nog naar het uitzichtpunt liep. Dat was verder lopen dan ik dacht, maar het uitzicht was wel de moeite waard.

De lunch was lekker en na het vangen van de Munzees rondom het Bospaviljoen ging de wandeling verder. De paden werden nu wat breder en het gebied weer meer duinachtig. We liepen in de richting van Ecomare en mijn moeder begon er genoeg van te krijgen. Daarom sloegen we het labcache-punt in de Dennen ook over: dat lag te ver uit de richting. Mijn moeder wilde stoppen bij Ecomare, ik wilde nog doorlopen tot aan het eindpunt in De Koog. Ik liep mee naar Ecomare om de Munzees daar te vangen en nog een cache te loggen. Bij een Munzee bleef mijn enkel hangen achter een ijzerdraadje dat vlak boven de grond was gespannen in hoog gras, waardoor ik het niet gezien had. Ging ik lekker op mijn neus en had ik de rest van de week een reusachtige blauwe plek op mijn been. Gelukkig kon ik nog wel lopen. Mijn ouders gingen per auto richting De Koog, ik ging de laatste drie kilometer nog wandelen.

Het laastste stuk van de wandeling liep weer door duingebied en er zat nog wat hoogteverschil in. Aan de ene kant een camping die nu bijna verlaten was, aan de andere kant stukken bos. Binnen het uur kwam ik aan in het centrum van De Koog, waar ik mijn ouders aantrof op een terras.

En achter mij vaarde nog steeds de veerboot heen en weer in de verte.

Day Zero Project 2.0.: doel 38

Deze wandeling stond ook op mijn Wandel Bucket lijst en daarmee heb ik een doel van mijn Day Zero Project 2.0. vervuld.

Day Zero Project 2.0.: Update 4

Bij mijn eerste Day Zero Project gaf ik niet zo vaak een overzicht van hoe het er mee stond. Dit keer wil ik dat anders aan gaan pakken en een maandelijkse update geven.

Ik startte met mijn tweede DZP op 5 juli 2021 en in oktober heb ik de volgende doelen vervuld:

6. 50 multicaches vinden (11/50)

In oktober deed ik maar liefst zes multicaches (waarvan vijf op Texel), wat dus een verdubbeling opleverde sinds de start van het project, want van 6 naar 11 multifounds.


7. De 750 gevonden labcaches bereiken (535)

Op Texel rondde ik twee labcaches met elk vijf punten af, dus dat leverde 10 punten op. De labcache Mooi Texel had punten verspreid over het hele eiland, dus kostte wel wat meer moeite dan de gemiddelde labcache. Wel de moeite waard.

28. Tien keer een kaartenbingo organiseren op instagram (3/10)

In oktober organiseerde ik een Halloween Kaartenbingo, omdat het op 31 oktober natuurlijk Halloween is. Dit thema is niet zo populair, dus slechts met één groepje van zes personen. Daarvan had maar liefst de helft bingo, dat is voor zover ik weet uniek. Helaas zat ik er zelf niet bij, maar ik kreeg wel leuke kaartjes.

TWIJFELGEVAL: 34. Wadlopen (of een wadexcursie)

Ik had ons op Texel aangemeld voor een excursie van Natuurmonumenten door vogelgebied De Schorren. We zouden tijdens die excursie ook een stuk over het wad lopen. Helaas bleek het water te hoog te staan en ging het wadlopen niet door, want dan hadden we moeten zwemmen. Dit had te maken met het tijdstip van de excursie: in de zomer vertrekken ze pas een uur later, maar nu was het de laatste week dat de excursies waren en herfst en dus vroeg donker, dus jammer-de-bammer. Hoewel we wel door De Schorren hebben geploeterd, zijn we dus niet op het wad geweest. Ik vrees alleen dat ik de komende jaren niet meer in de buurt van de wadden kom, dus mogelijk tel ik dit doel dan toch voor de helft, omdat de intentie er wel was en het niet gelukt is door invloed van buitenaf.

37 t/m 46 Tien wandelingen van de Wandel Bucket List (3/10)

Op Texel liepen we de 2-Daagse NS-wandeling Texel, dus dat is goed voor twee wandelingen van de Wandel Bucket List. De verslagen verschijnen later deze maand.

57. Bezoek minstens drie Nationale Parken in Nederland buiten Noord-Brabant (1/3)

Op Texel meerdere dagen doorgebracht in Nationaal Park de Duinen van Texel. Het heeft sinds 2002 de status van Nationaal Park. Ik ben er al wel eerder geweest, maar het is helemaal aan de andere kant van Nederland, dus het telt zeker mee voor dit doel.

100. Drie torens beklimmen, die ik nog niet eerder heb beklommen. Dit kunnen uitkijktorens, kerktorens, enz. zijn (1/3)

Op Texel beklom ik de Vuurtoren van Texel. Hoewel ik vroeger vaak op Texel ben geweest, was ik nog nooit op de vuurtoren geweest. Dit was sowieso de eerste vuurtoren die ik in mijn leven heb beklommen. Het was heel winderig op de top, maar wel een geweldig uitzicht over de zee en het eiland. Dus deze telt zeker mee.

Verder

Texel was dus goed voor het vervullen van meerdere (onderdelen van) doelen. Ik had dan ook een complete Texel Bucket List opgesteld en een weekplanning. Tja, ik houd van actieve vakanties, want ik laad meer op van lekker actief bezig zijn dan door op de bank te zitten en niets te doen.

Day Zero Project 2.0.: Update 3

Bij mijn eerste Day Zero Project gaf ik niet zo vaak een overzicht van hoe het er mee stond. Dit keer wil ik dat anders aan gaan pakken en een maandelijkse update geven.

Ik startte met mijn tweede DZP op 5 juli 2021 en in september heb ik de volgende doelen vervuld:

4. Alle data van het Geocaching Datum Project vervullen (2/35)

Gezien het feit alle data van de maanden juli en augustus al vervuld zijn, was september de eerste maand waarin ik data kon oplossen. September telde nog vier datumdagen: twee 8-cache-data en twee 9-cache-data. Ik vervulde een 8-cache-datum en een 9-cache-datum, toch de helft van het aantal in september. De andere twee data lukten niet omdat ze op een doordeweekse werkdag vielen, waarop ook in de avond al iets te doen was. Hopelijk lukken ze volgend jaar wel.

28. Tien keer een kaartenbingo organiseren op instagram (3/10)

Ter ere van Dierendag – 4 oktober – organiseerde ik een huisdierenbingo op instagram. Er deden maar liefst drie groepjes mee, een record voor mij, de andere twee keren had ik maar twee groepjes. Het idee was natuurlijk dat je iets moest schrijven over je eigen huisdieren. Ik stuurde dan ook caviakaarten van Stichting Cavia en schreef die vol met weetjes over mijn cavia’s Fenno en Frido. En het allerleukste? Ik had eindelijk bingo! Voor de allereerste keer sinds ik aan de kaartenbingo’s meedoe en extra leuk dat het ook nog bij mijn eigen bingo is.

86. Lid worden van een spellenvereniging of misschien er zelf eentje oprichten

Deze maand bezocht ik voor het eerst fysiek de spellenavond van spellenclub de Spelcarrousel in Tilburg. Tijdens de lockdown heb ik al wel een paar keer meegedaan aan een online activiteit van deze vereniging, nu mocht er voor het eerst sinds de coronacrisis uitbrak weer een echte spellenavond georganiseerd worden. Ik nam een kijkje in gezelschap van Stephanie en nog twee kennissen. We speelden twee – voor ons – nieuwe spellen: Orleans en Azul: ramen van Sintra. Van Azul kenden we al wel de eerdere versies. Het was erg gezellig, dus waarschijnlijk zal ik vaker naar deze spellenavonden gaan. Het is 1x per maand. Er is geen echt lidmaatschap, je betaalt een kleine bijdrage per avond dat je komt voor de huur van het zaaltje en voor nieuwe spellen. Helaas vindt die van oktober net plaats als ik op Texel zit, dus hopelijk gaat november wel weer lukken.

Verder

Eigenlijk dus maar 1 doel echt vervuld deze maand en twee gedeeltelijk, naast de langlopende doelen zoals boeken lezen. Maar dit is wel een erg leuk doel, omdat ik mij eigenlijk al voor de coronocrisis uitbrak bij een spellenvereniging wilde aansluiten. Dus leuk dat het nu dan eindelijk kan.

Disneyland Parijs (DZP2.0. doel 77)

Disneyland Paris

Levenslange wens

Al zo’n beetje mijn hele leven wil ik een keertje naar Disneyland, maar het kwam er maar nooit van. Het is duur, Parijs is niet naast de deur, je moet mensen hebben die met je mee willen…noem maar op. Jarenlang was ik best wel jaloers op mensen die er wel heen waren geweest en nu ben ik er eindelijk zelf geweest.

Ook mijn ouders (en de vriendin van mijn oudste broertje) waren nog nooit in Disneyland geweest, iets wat vooral mijn moeder erg jammer vond. We (haar vijf (schoon)kinderen) besloten dus om mijn moeder een weekend Disneyland cadeau te doen voor haar 60e verjaardag. Het was allemaal al gepland en geboekt en toen brak de coronacrisis uit en werd alles afgelast en ging Disneyland maandenlang dicht…en moesten we nog 1,5 jaar langer wachten.

Uiteindelijk was het het lange wachten wel waard; ik vond Disneyland geweldig.

We zijn met z’n zevenen (ouders, twee broeders en hun twee vriendinnen en ik) twee dagen achter elkaar naar Disneyland Parijs geweest.

Welkom met klassieke Disney-figuren

De vergelijking met de Efteling

Tja, ik woon op fietsafstand van de Efteling en ben daar zeker 100x geweest in mijn leven en heb in het verleden ook een paar keer een abonnement op dit park gehad. Dus je gaat dan toch vergelijken. Veel mensen zeggen dat de Efteling mooier is, maar dat vind ik niet per se. De oppervlakte van de Efteling is groter, waardoor er meer natuur is en wat meer rustige plekken. In Disneyland staat alles dichter op elkaar gebouwd, waardoor er minder ruimte over is voor bomen of struiken.

Maar de attracties zelf vond ik wel mooi. De Efteling heeft wel een wat oudere, Middeleeuwse uitstraling, alsof ze meer natuurlijke materialen hebben gebruikt. Disneyland heeft zeker ook mooie attracties qua uitstraling, maar sommige dingen waren toch meer plastic fantastic en zeker Disney Village (en het Studiopark ook meer) heeft een erg Amerikaanse uitstraling.

Stitch!

De muziek

De klassieke Disneyfilms staan bekend om hun muziek en liedjes, maar daar vond ik dus weinig van terug te horen in de attracties. Daar werd vaak hetzelfde deuntje van een paar minuten herhaald, met Small World als negatieve uitschieter; wat een afschuwelijk deuntje is dat! Maar van de eindeloze herhaling van het waterdeuntje bij de Crush Coaster draaide ik ook bijna door. Bij de Efteling is voor veel attracties wel een doorlopend muziekstuk gecomponeerd, met variaties voor de wachtrij. Dat miste ik wel in Disneyland, zeker omdat je gewoon weet dat ze beschikken over een enorme bron van muziek en liedjes uit hun films en series.

Ik heb thuis al heel lang een Mike uit Monsters en Co

De minder magische zaken

Natuurlijk was niet alles alleen maar leuk. Zo zijn de coronamaatregelen in Frankrijk nog een stuk strenger dan in Nederland. Je moet overal een mondkapje op. In Disney niet alleen binnen, maar ook buiten. De hele tijd dus, alleen maar als je iets wilde eten of drinken mocht het even af. Ze stonden er ook heel streng op te letten.

Verder moest je bij de ingang je coronacheck laten zien. Wij waren op het nippertje (eentje nog geen 14 dagen, maar in Frankrijk geldt gelukkig 7 dagen al) allemaal keurig gevaccineerd. Anders had je een negatieve test moeten overleggen of een dure sneltest bij Disneys eigen teststraat moeten laten doen. En dat moest dan elke dag opnieuw, want die sneltest geldt maar 24 uur.

Ook moest je tas door een scanner en jijzelf door een detectiepoortje. Overigens denk ik dat dit meer vanwege terroristische aanslagen is, dan vanwege corona. In Disney Village liepen ook militairen rond als bewaking.

Into the Unknown!

Vanwege corona waren er geen (grote) shows en was er geen parade met vuurwerk. Dat wisten we al van tevoren, maar ik vond het wel jammer, omdat iedereen zegt dat die parade één van de hoogtepunten is van Disneyland. Af en toe reed er wel een wagen met Disneyfiguren voorbij, maar dat werd niet officieel aangekondigd, zodat mensen niet gingen samen drommen. Gelukkig voor mijn moeder, die groot fan is van Olaf uit Frozen, kwam de Frozen-wagen tot 2x toe voorbij.

De huidige kubistisch-futuristische stijl van het fameuze Disneykasteel

Ook stond het fameuze Disneykasteel in de steigers. Op de doeken rondom de steigers was wel het kasteel afgebeeld, dus van een afstandje zag het er nog best leuk uit, maar als je dan dichterbij kwam leek het net een futuristisch ruimtekasteel. Ik begrijp dat onderhoud nodig is, maar het deed nu wel extra afbreuk aan de magie. Je kon trouwens wel door het kasteel heen lopen.

Dan zijn de fastpasses afgeschaft. Vroeger kon je een tijdslot reserveren om een lange wachtrij te omzeilen, maar dat kon nu nergens meer (alleen bij de Crush Coaster en toen mochten we alsnog bijna een uur in de rij, dus niet echt effectief). Je kunt nu wel wachtrijen afkopen voor 8-15 euro per persoon per attractie, maar kom op zeg, wie doet dat nou??? Miljonairs? Als een dagkaart al zo duur is ga je echt niet nog meer geld uitgeven.

Want Disneyland is duur. Heel erg duur. Van de entree tot de parkeerkosten (30 euro per auto per dag! Dus daarom pakten wij de bus.) Van het eten en drinken tot de souvenirs. Om over reis- en verblijfskosten nog maar niet te spreken.

Overview vanuit de toren van de Queen of Hearts

Waarom twee parken?

Wat ook niemand van mijn family begreep is waarom het twee parken zijn? Disneyland en het Studiopark liggen naast elkaar. Er is niet echt een verschil in type attracties tussen beide parken. Het Studiopark is alleen een stuk kleiner; het was er ook heel erg druk en wij zijn er dus maar een halve dag geweest (van de twee dagen). Waarom voegen ze de parken niet samen? Is het geldklopperij? Puur voor de commercie? Zijn er echt mensen – abonnementhouders niet meegerekend – die maar één park bezoeken? Ook qua thematisering zag ik geen verschil tussen de beide parken. Dus wat mij betreft maken ze er mooi één groot park van.

Steampunk Star Wars Victoriaanse Tijdperk?

Eten

Het stikt in Disneyland van de restaurants, maar die waren allemaal hermetisch gesloten. Je kwam er alleen in met een reservering en natuurlijk weer de hele coronacheck. Die reservering had je al twee maanden van tevoren moeten maken en toen was het nog heel erg onzeker of we uberhaupt naar Frankrijk af mochten reizen. Dus wij hadden niets gereserveerd. Gelukkig zijn we niet van de honger omgekomen, want er zijn ook nog eetgelegenheden waar je zonder reservering in mag. Wat opviel is dat Disney vooral menu’s verkoopt, bestaande uit friet, broodje vlees/vis/vega, een halve liter frisdrank en een toetje. Ik denk dat het vooral bedoeld is om de doorstroming te bevorderen. Op beide dagen hebben we niet zo lang op ons eten hoeven te wachten, ik denk dat we precies op het goede tijdstip gingen eten. Verder waren er ook vegetarische opties, wat ik als enige vegetariër van het gezelschap erg kon waarderen. Zo was de vegetarische burger bij het Star Wars-restaurant naast de Space Mountain zelfs erg lekker. En je krijgt dus ook een Amerikaanse hoeveelheid frisdrank. Ook de friet was in ruime porties. Qua porties en vegetarische keuzes kan de Efteling zeker nog wat van Disneyland leren. Bij de Efteling krijg je zo’n karig beetje friet dat ik altijd nog honger heb en de vegaburger smaakt naar karton. Het eten is wel aan de dure kant, de prijzen van de menu’s liggen tussen de 15-20 euro.

Souvenirs

Souvenirs

Ik had al gehoord dat er in Disneyland Parijs ontzettend veel souvenirswinkeltjes zijn, nog veel meer dan in de Efteling. Ik had dus ook een enorme variatie aan spullen verwacht, maar dat viel dan weer een tikkeltje tegen; de meeste winkels hadden een vergelijkbaar aanbod, op enkele themawinkels na. Mijn favoriete Disney-figuur is de 3-ogige alien uit Toy Story. Deze heeft een eigen attractie, wat natuurlijk geweldig is. Maar stiekem had ik verwacht dat je in Disneyland dus alle Remix Aliens (van Mattel) kon krijgen. En dat was dus niet het geval. Van tevoren had ik verwacht dat ik superveel souvenirs zou gaan kopen, maar mijn uiteindelijke oogst viel heel erg mee: een paar magneetjes en een sleutelhanger van de Toy Story Alien.

Three Eyed Aliens everywhere!

Mijn favoriete attracties

Als groot fan van de Toy Story Alien vond ik de blaster dus een geweldige attractie. Hier zijn overal Aliens te zien en je mag schieten op de buitenaardse wezens van de vijand Zurg. Je krijgt ook nog punten voor het schieten. Ik was er heel slecht in, omdat ik de hele tijd werd afgeleid door de hoeveelheid little green men (bijnaam voor de Toy Story Aliens).

De Pirates of the Caribbean is ook heel mooi en duurt lekker lang. Verder leuk dat de boottocht wat spannender is gemaakt met een paar drops. En hier dan eindelijk wel gewoon de filmmuziek. Ook al begrijp ik nu dat de films op de attractie zijn gebaseerd en niet andersom. Dus de muziek was er dan misschien ook al wel voor de films er waren? Geen idee.

Big Thunder Mountain vanaf de rondvaartboot

Big Thunder Mountain: wat cool dat deze mijntreinachtbaan gewoon een hele eiland voor zichzelf heeft. Als geocacher vond ik het ook geweldig dat er een earthcache is gebaseerd op de rotsformaties van dit eiland.

Space Mountain, in semi-transittie tot de Star Wars Space Mountain (ofzoiets) vond ik ook leuk; zo moet het voelen om daadwerkelijk door een wormgat te worden gesleurd. Maar ik zou er geen 10x achter elkaar ingaan, want dan zou ik kotsmisselijk worden.

Kusje van Rémy

De Ratatouille-attractie is ook heel mooi gemaakt, maar hier werd ik dus echt heel misselijk van. Ik kan niet zo goed tegen 3D-films kijken als ik in een bewegend karretje zit. Jammer, want ik ben eigenlijk wel fan van Rémy, de kokende rat.

Wat ik opvallend vond was dat je in Disneyland overal je tassen en slingerende kledingstukken mag meenemen in de achtbanen; ook als die over de kop gaan. Door de zwaartekracht zal het hoogstwaarschijnlijk allemaal wel blijven zitten, maar in de Efteling zijn ze hier wel een stuk strenger in.

Geocaching en Munzee

In Disneyland liggen maar liefst drie geocaches. Geen fysieke caches, je vindt dus niets. Maar een earthcache over de rotsformatie van Big Thunder Mountain en twee virtuals. Die over het zwaard in de steen van Koning Arthur is vrij makkelijk (als je het zwaard eenmaal gevonden hebt, tenminste), de andere was offline toen wij er waren en het antwoord op de vraagt schijnt heel moeilijk vindbaar te zijn. Dus die heb ik niet gedaan, de earthcache en de Arthur-virtual wel.

Maartje le Roi (niet dat ze mijn oer-Hollandse naam uitgevloekt krijgen in Frankrijk…)

Verder is Disneyland bezaaid met virtuele Munzees. Verspreid over twee dagen kun je die makkelijk allemaal cappen, terwijl je in de wachtrij staat of als je van de ene naar de andere attractie loopt. Hinder je de rest van het gezelschap dus niet eens mee ;>) Overigens doet mijn moeder ook aan Munzee en geocaching en heeft iedereen enthousiast meegezocht naar het zwaard in de steen.

Ook is er nog een labcache adventure met vijf punten. Daar heb ik er vier van van bezocht. Deze punten liggen niet in het betaalde gedeelte van Disneyland, dus voor deze hoef je geen entreekaartje te kopen. Er is een punt voor de de ingang van Disneyland, een punt voor de ingang van het Studiopark, een punt bij het treinstation van Disney (dit was wel ruk, want toen moest ik opnieuw door de hele coronacheck/tassenscan/detectiepoortjes), een vierde punt in het dorpje vlakbij Disney (deze niet kunnen bereiken) en een punt kilometers verderop bij Village Nature. Deze heb ik alleen kunnen doen, omdat wij dus op dit huisjespark zaten. Voor mensen op andere vakantieparken wordt dit een lastig punt om te vervullen, vrees ik.

Kreeg zelf bijna drie ogen van dat mondkapje en yup dat is mijn eigen 3-Oog die ik meegesmokkeld had vanuit Nederland…

Conclusie

Ik ben heel blij dat ik nu eindelijk ook eens in Disneyland ben geweest en kan meepraten als het daar over gaat. Ook zou ik over een aantal jaar best nog eens terug willen, zeker omdat ik de parade nu gemist heb. En ze zijn een heel nieuw themadeel over Frozen aan het bouwen, dus ook daar ben ik nieuwsgierig naar. Ook zou ik het Disneykasteel nog wel eens in volle glorie willen zien als de restauraties klaar zijn.

Walt himself met Mickey

Het lijkt me ook prettig om de magie nog eens te beleven zonder dat vervloekte mondkapje (na twee dagen die dingen bijna twaalf uur constant op te hebben gehad ben je er wel klaar mee) en de overige corona-maatregelen.

Wel denk ik dat nu heel erg meespeelde dat ik voor het eerst van mijn leven in Disney was en dat alles dus nieuw was. Dan is de magie van de verrassing heel groot, iets wat natuurlijk heel ver over is na 100x de Efteling.

Als ik in de buurt van Parijs zou wonen zou ik best een jaartje een abonnement voor Disneyland willen, zodat je er een paar keer naartoe kan op rustigere dagen. Maar met een reistijd van 5 uur enkele reis is dit natuurlijk geen optie.

Twee dagen achter elkaar was wel overweldigend en vermoeiend. Volgens mijn stappenteller hebben we beide dagen ruim 15 kilometer gelopen; een aardige wandeltocht dus. Een volgende keer zou ik langer gaan dan een lang weekend (we waren nu dus van vrijdag tot maandag, waarvan zaterdag en zondag in Disneyland). Een midweek lijkt me fijner, dat je dan op maandag aankomt, op dinsdag en donderdag naar Disneyland gaat en woensdag een rustdag hebt. Of dat je een week gaat en ook nog een dag naar Parijs gaat ofzo. Wij zaten nu op CenterParcs Village Nature in een 8-persoonshuis en daar was ook van alles te doen, er is bijvoorbeeld een heel groot zwembad.

Maar alles bij elkaar was het zeker een ervaring die ik niet had willen missen. Dan ga ik na dit lange verhaal eindigen met de woorden van Disney zelf:

Mooi!

NS-wandeling Gein en Vecht (DZP2.0. doel 37)

Station Abcoude

Wandelen met de Meeples

De reden waarom ik deze NS-wandeling ging maken was de Carcassonne Fotowedstrijd van spellenuitgeverij 999Games ter ere van het 20-jarig bestaan van het spel Carcassonne. De opdracht was om foto’s te maken met Meeples (de poppetjes uit het spel Carcassonne) en er waren veertien categorieën gebaseerd op thema’s uit het spel Carcassonne.

De echte stad Carcassonne ligt ergens in Zuid-Frankrijk en omdat het een middeleeuwse stad is, is het werelderfgoed. Daarom was één van de categorieën “werelderfgoed” en ik vond dat een lastige categorie. Want mijn eigen provincie Noord-Brabant heeft geen werelderfgoed, dat ligt bijna allemaal rondom Amsterdam. Zo is de grachtengordel van Amsterdam werelderfgoed, maar daar was ik net geweest (om eindelijk mijn diploma op te halen) voor ik wist van deze fotowedstrijd. En dan is er de Stelling van Amsterdam, onderdeel van de Hollandse Waterlinie. Dat is ook allemaal werelderfgoed.

Uitzicht onderweg

NS-wandeling Gein en Vecht

Dus besloot ik uiteindelijk om dan maar eens de NS-wandeling van Abcoude naar Weesp te gaan maken. Het is een NS-wandeling van 14 kilometer die ik nog nooit eerder heb gedaan. Het trok mij eerst niet zo, omdat het een onhandige, lange treinreis is met veel overstappen. Daarnaast ben ik in Weesp al een paar keer geweest, dus dat was ook niet meer nieuw. Maar die wandeling gaat dus wel langs een aantal forten van de Stelling van Amsterdam. Vandaag dus afgereisd naar Abcoude. Een nieuw station voor mijn lijstje, ook al heb ik die opdracht dit keer niet meer op mijn Day Zero Project-lijst staan, omdat ik al zoveel stations gehad heb en bang ben dat het niet meer zal lukken.

Molen in de polder

Slecht weer en Munzees

Helaas was de weersvoorspelling niet al te best, maar ik had ook geen zin om de hele dag binnen te zitten en dit was de laatste zondag die binnen de wedstrijdtermijn valt en waarop ik Weekend Vrij kon reizen. Nadat ik onderweg in de trein al wel een heleboel Munzees had gevangen, kwam ik aan in Abcoude in een flinke regenbui. Het plaatsje zag er dus maar troosteloos uit. Omdat er in Abcoude een rondje Munzees lag, had ik mij voorgenomen om eerst wat Munzees te gaan vangen. Nu het zo hard regende heb ik overwogen om het Munzee vangen te skippen en meteen aan de wandeling te gaan beginnen, maar er waren twee special Munzees, waarvan eentje van een type wat ik nog nooit eerder gevangen had. En er waren ook nog “echte” geocaches. Dus regenbroek aan en gaan. Er waren inderdaad Munzees, zowel virtuele als fysieke stickers. Ondanks dat de stickers al lange tijd niet meer gescand waren, waren de meeste nog wel heel.

Volg de rivier

Omdat ik tegenwoordig bijna alleen nog maar labcaches doe, worden normale geocaches een beetje speciaal. De Schat van Abcoude was een echte cache en lag verstopt in een parkje in Abcoude. Een grappige cache waarvan het deurtje open moest “pinnen” met een pasje. Ik gebruikte overigens niet mijn pinpas, maar mijn identiteitskaart, omdat die in het hoesje van mijn telefoon gestoken zat. Er zat een travelbug in, dus meteen wat geruild. Ik was te lui geweest om een query met geocaches te maken voor in mijn gps, maar daar kreeg ik spijt van, want het is superirritant om op de telefoon de hele tijd te moeten schakelen tussen de geocaching-app en de Munzee-app, vooral als het regent en de touchscreen het niet goed doet. En dan slurpen die apps ook nog batterijen. Ik vrees dat ik een externe accu met meer vermogen aan moet schaffen, want nu is het iedere keer net aan.

Maartjes Koeienfoto’s

Het onzichtbare Fort bij Abcoude

Ik wandelde door naar het Fort bij Abcoude. Helaas kon je hier helemaal niets van zien vanaf het wandelpad. Vrijwel al die forten liggen op een eiland omringd door water en dit eiland was helemaal begroeid en je zag nog geen glimp van het fort. Dus alleen een gesloten toegangspoort en een kanon gezien en geen foto kunnen maken. Ondertussen had ik zoveel Munzees gevangen, dat ik door was naar een volgend level, nummer 109. Ik schiet dit jaar snel door de levels heen, maar ik ben dan ook wel extreem veel met Munzee bezig geweest.

Het was nu tijd om de wandeling weer op te pakken, gelukkig was dat niet al te ver van het Fort van Abcoude af. De wandeling liep zoals de naam – Gein en Vecht – al zegt voor het grootste gedeelte langs het riviertje de Vecht. In de beschrijving werd gewaarschuwd voor de vele fietsers, maar die waren binnen gebleven op deze regenachtige dag. Alleen een aantal wielrenners gezien. Auto’s waren er ook niet zoveel. Het landschap zag er maar troosteloos uit in de regen. Grijze luchten, zwaar van de regen. Weilanden, koeien en af toe een gebouw. Omdat het wel 21 graden was, kreeg ik het op een bepaald moment benauwd in mijn regenbroek, dus heb ik die uitgetrokken. Dat liep toch lekkerder, het was op dat moment ook even droog. Bij de molen die al op informatieborden in Abcoude stond, kon ik nog een heel oud Munzee-hotel scannen, wat mij veel punten opleverde.

Fort Nigtevecht

Het tegenvallende Fort Nigtevecht

Ik kwam nu in de buurt van Fort Nigtevecht, ik hoopte dat ik hier wel iets van kon zien en een foto kon maken met de Munzees. Het officiële wandelpad richting het Fort Nigtevecht was afgezet vanwege begrazing. Jammer, want dat pad zag er wel leuk uit, met bunkers en een roestig kunstwerk. Nu moest ik omlopen. Je kon wel wat zien van Fort Nigtevecht en je mocht er zelfs binnen omdat er een café in zat. Ik ging er stiekem even naar het toilet, maar dat leek wel vijftig jaar oud, haha. Eerlijk gezegd vond ik het Fort nogal tegenvallen. Voor al die moeite die ik ervoor had gedaan om er te komen, had ik er meer van verwacht en op de foto met de Meeples zie je amper om welke bunker het gaat. Het zou net zo goed een bunker hier in de buurt kunnen zijn. Helaas verwacht ik ook niet om binnen de looptijd van de fotowedstrijd nog iets beters tegen te komen, dus de Meeples zullen het met Fort Nigtevecht moeten doen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is img_4800.jpg

Ik moest over een hek heen klimmen om verder te kunnen wandelen, want het oorspronkelijke pad was afgezet vanwege de dreiging van vallende boomtakken. Leuk hoor, dat Fort bezoeken aan elke kant versperringen of moeilijkheden. Of het zijn de moderne verdedigingstactieken…

Ik vond in de koeienweide nog wel een echte cache. Van het GeoToer-project nog wel, daar ben ik jaren geleden ooit vol goede moed aan begonnen, maar ik was nooit verder gekomen dan vier caches ofzo. Nu dus vijf. Het stond ook in mijn vorige DZP-lijst, maar vanwege het lastige bereik heb ik dat nu niet gedaan. Toch kriebelt het nu wel weer om de hele tocht eens te gaan fietsen. Het hele project van de GeoToer is wel weer nieuw leven ingeblazen, het stond zelfs in de Kampioen, dus misschien toch nog wel leuk. Braaf het codewoord opgeschreven, maar geen idee waar die overige codewoorden zijn.

Fiets- en voetgangersbrug over het Amsterdam-Rijn kanaal

Amsterdam-Rijn kanaal

Tussen de koeien en de paarden die hier gezamenlijk stonden te grazen bereikte ik het fietspad langs het Amsterdam-Rijn kanaal. Ook hier amper een fiets te bekennen. Wel was er nog een echte cache, de vierde van vandaag alweer. En eigenlijk allemaal leuke caches die droog waren en op leuke plekjes lagen enzo. Over het Amsterdam-Rijn kanaal ligt een brug die alleen toegankelijk is voor fietsers en voetgangers. Het is een waar kunstwerk en aan elke kant zou er een cache op de brug verstopt liggen. Helaas begon het alweer te regenen en kon ik de beide caches niet vinden. Vooral omdat ik geen idee had wat ik aan het zoeken was. Een nano? Een micro? En de zestiende bout, van onder, van boven, van opzij, van de leuning, van het brugdek? Geen idee. Ik werd zeiknat en had er na een tijdje gewoon geen zin meer in, dus ben ik maar doorgelopen. Toch baalde ik er wel een beetje van, je weet gewoon dat je rakelings langs twee caches bent gelopen en dat je hier niet meer zo snel terug zal komen. Dat steekt dan toch even. Ook omdat ik graag zeven caches had willen vinden, omdat ik dan meteen op de eerste dag van augustus over de 1000 maandfounds voor de maand augustus door de jaren heen was gegaan. Dat is nu dus – mede door deze twee not-founds – niet gelukt.

Laatste stukje

Aetveldsche polder

Het bleef maar regenen, dus mijn wandelmotivatie nam sterk af. Alles zag er hier hetzelfde uit. Ik moest een stuk door het plaatsje Nigtevecht lopen, in het zonnetje vast een enorm gezellig plaatsje met oude huisjes enzo, nu was het erg troosteloos en uitgestorven. Het stuk daarna was nog saaier, eindeloos het riviertje volgen tussen Hollandse landschappen door. Af en toe nog een aardig landhuis en ergens was nog een stukje met mooie bomenlaan, maar ik had er vooral genoeg van. Uiteindelijk kwam ik dan weer uit bij de Aetveldsche polder. Het grappige is dat ik hier al 2x eerder heb gewandeld en dat was in 2017 en 2019. En nu dus weer in 2021, dus ik kom hier om de twee jaar. Ik kon hier een Munzee vangen die het nog deed, maar die voor het laatst was gevangen in 2014. Deze sticker zat er dus ook al tijdens mijn eerste twee bezoeken aan Weesp, maar toen deed ik nog niet aan Munzee. Ik besloot om mijn regenbroek maar weer aan te trekken, want het gras stond hoog in de polder. Ik was bang dat het pad erg modderig zou zijn, maar dat ging wel. Op sommige plekken wel, maar ik werd vooral nat van het hoge gras. Voor zover ze dat nog niet waren van alle regen, raakten mijn sokken en schoenen nu dus echt doorweekt. Ik kon niet echt meer genieten van het weidse landschap om mij heen en van de koeien. Eigenlijk wilde ik gewoon naar de lekker warme en vooral droge trein.

Ik had mij eerst nog voorgenomen om de enige labcache van Weesp te gaan doen. Maar die had een verplichte volgorde en de punten lagen best ver uit elkaar. Uiteindelijk het eerste punt nog meegepakt, maar vanaf daar moest ik dan weer meer dan 600 meter terug naar het tweede punt en vanaf daar waarschijnlijk meer dan een kilometer de andere kant op voor punt drie. Daar had ik geen zin meer in. Het was dan wel weer droog geworden, maar mijn zeiknatte voeten waren in protest en het was ook al half 5 geweest. Dus besloot ik de labcache en het idee van zeven caches te laten gaan en naar het station te lopen. Daar hoefde ik niet zo lang te wachten op de trein en rondom het station kon ik nog een aantal virtuele Munzees vangen. Ook in de trein richting Utrecht kon ik nog een aantal Munzees vangen, dus de terugreis was wel lang, maar niet zo heel erg vervelend. Toch was ik blij toen ik na bijna twee uur reizen weer terug in Oisterwijk was. Toen scheen trouwens de zon…

Ondanks de treinsafari en het rotweer was het toch wel een aardige wandeling met in ieder geval een paar mooie geocaches, heel erg veel Munzees en natuurlijk de Meeple-foto’s waar het allemaal om begonnen was.

Day Zero Project 2.0. Doel 37

Doel 37 tot en met doel 46 zijn tien wandelingen van mijn Wandel Bucket List. Daarop staan ook alle NS-wandelingen die ik nooit eerder deed. Dat zijn er niet zo heel veel, want voor mijn vorige Day Zero Project liep ik er meer dan twintig. Daar zat de NS-wandeling Gein en Vecht niet bij, dus daarmee is de eerste van deze tien wandelingen volbracht.

Day Zero Project 2.0.: Update 2

Bij mijn eerste Day Zero Project gaf ik niet zo vaak een overzicht van hoe het er mee stond. Dit keer wil ik dat anders aan gaan pakken en een maandelijkse update geven.

Ik startte met mijn tweede DZP op 5 juli 2021 en ook in augustus heb ik weer enkele doelen vervuld!

Doel 5: Nog drie maanden over de 1000 geocaching maandfounds heen krijgen (1/3)

Augustus stond met 993 maandfounds natuurlijk op scherp, dus het was geen verrassing dat we al op 2 augustus over de 1000 maandfounds heen gingen. Uiteindelijk vonden we in augustus zelfs 132 geocaches, dus daarmee komen de maandfounds van augustus op 1125. Daarmee staat augustus nu op de tweede plaats, na de maand juli. De volgende maand die kans maakt om over de 1000 maandfounds heen te gaan is maart. Met september, november en juni lukt het waarschijnlijk ook nog wel binnen de looptijd van dit DZP, maar daarvoor zullen nog wel meerdere jaren nodig zijn.

Doel 9. Een MunzeeGarden leeg vangen en/of naar een Munzee Event

Een MunzeeGarden is een plek waar een heleboel virtuele Munzees bij elkaar liggen, meestal in de vorm van een figuur. Zo ligt er bij de Pyramide van Austerlitz eentje in de vorm van een piramide. Vorig jaar was ik al aan het vangen van die tuin begonnen, in augustus ben ik er nog een keer geweest om de rest van de piramide en de koekenpan daar vlakbij te gaan vangen. Dit was tijdens de NS-wandeling van Driebergen-Zeist naar Maarn. Hiermee is dit dit doel vervuld.

Doel 37 t/m 46 Tien wandelingen van de Wandel Bucket List (1/10)

Op de Wandel Bucket List staan ook alle NS-wandelingen die ik nog nooit eerder heb gelopen. Dat zijn er niet zo heel veel, want ik heb driekwart van de bestaande wandelingen wel eens gedaan. Maar in augustus deed ik de NS-wandeling Gein en Vecht van station Abcoude naar station Weesp. Deze NS-wandeling had ik nog nooit eerder gedaan, dus daarmee is vast één van de tien wandelingen volbracht.

Doel 70. Naar het Deelerwoud bij Beekbergen

Over het vervullen van dit doel schreef ik al een blog, dus hier kun je alles lezen over de wandeling en fietstocht door het Deelerwoud.

Doel 77. Naar Disneyland met mijn family

Na 1,5 jaar wachten vanwege corona ben ik dan eindelijk voor het eerst van mijn leven in Disneyland Parijs geweest, samen met mijn family. Ondanks alle coronamaatregelingen was het geweldig!

Doel 91. Een kringloopwinkel bezoeken

In augustus heb ik de beide kringloopwinkels in mijn woonplaats bezocht. Ik kan me niet herinneren dat ik hier ooit eerder ben geweest. En nee, ik heb niets gekocht. Wel mijn oude, kapotte stereotorentje ingeleverd bij de milieustraat, dus dat is eindelijk opgeruimd.

Er is een kringloopwinkel die bij de milieustraat hoort en een particuliere kringloopwinkel. Overigens vond ik er niet veel aan; een hoop troep bij elkaar. In beide winkels vooral ontzettend veel dvd’s; met dank aan de streamingdiensten. Bij de particuliere kringloopwinkel stonden trouwens wel een paar meubelstukken die er nog goed uitzagen.

Toch zou ik ook nog wel eens een kijkje willen nemen bij een grotere kringloopwinkel in een andere plaats.

Verder

Zijn er natuurlijk ook nog een stel lopende doelen. En wordt de elektrische fiets van doel 99 waarschijnlijk toch een gewone stadsfiets.

MaandMoves: augustus 2021

Dit jaar ga ik proberen om elke maand op de laatste dag een soort van maandoverzicht te geven. Ik heb dit eerder geprobeerd met weekoverzichten, maar dat heb ik algauw opgegeven; te veel moeite. Een maand is een wat langere periode en ik hoef dan ook wat minder gedetailleerd op zaken in te gaan.

Augustus

In augustus had ik veel meer het zomer- en vakantiegevoel dan in juli. Hoewel ik het overgrote deel van de maand gewoon gewerkt heb, ben ik wel 2x een paar dagen weg geweest. Aan het begin van de maand drie dagen naar Beekbergen (Veluwe) en aan het einde van de maand dan eindelijk, EINDELIJK naar Disneyland Parijs. Hier wacht ik al mijn hele leven op en dankzij corona werd het geplande weekend maar liefst 1,5 jaar uitgesteld.

De hittegolf bleef ook deze maand gelukkig uit. Qua temperatuur is het voor mij zo prima, iets minder regen was wel fijn geweest, maar de natuur is er vast heel blij mee na al die droge zomers.

Wandelen

Op de eerste dag van augustus ging ik voor de NS-wandeling Gein en Vecht van Abcoude naar Weesp. Een vrij lange treinreis (ik had op dat moment een Weekend Vrij abonnement op de trein) en helaas werd ik geteisterd door regenbuien. Dat was een beetje jammer.

Tijdens de korte vakantie in Beekbergen wandelde ik met mijn moeder de Deelerwoudroute van Natuurmonumenten. Mooie route en hier was het wel stralend weer.

Ik deed nog een NS-wandeling, de Utrechtse Heuvelrug-wandeling van Driebergen-Zeist naar Maarn. Deze heb ik een paar jaar geleden ook al eens gedaan. Het ging nu naast het wandelen vooral ook om de Munzee Garden bij de Pyramide van Austerlitz.

Ook maakte ik nog een rondwandeling vanaf station Best, dit was geen bestaande wandeling, maar eentje die ik zelf samenstelde tussen labcaches en geocaches.

Ook in Dongen werd er een wandeling gemaakt door de Natuurtuin en een stadswandeling langs labcaches.

Verder werd er vooral veel rond geslenterd in Disneyland en van- en naar de bushalte. Volgens mijn stappenteller legden we op beide dagen zo’n 15 kilometer af, dus dat was niet slecht.

En natuurlijk nog een paar keer ’s avonds gewandeld in mijn “achtertuin”, de Oisterwijkse bossen en vennen.

Geocaching en Munzee

In augustus vonden we 132 geocaches. De meeste hiervan vond ik tijdens de drie dagen in Beekbergen. Ook Anke vond caches tijdens haar vakantie. En aan het einde van de maand dan drie Franse caches. Ik aasde eigenlijk op meer, maar helaas bleken de caches bij het vakantiepark heel moeilijk te bereiken te zijn vanwege dichte, hoge hekken (een coronamaatregel). In Disneyland zelf liggen dus twee geocaches (een derde is offline), een earthcache en een virtual, je vindt dus geen fysiek logboek. Maar de earthcache vond ik oprecht leuk bedacht, het gaat over de rotsformaties van de achtbaan Big Thunder Mountain. De virtual ging over het zwaard in de steen bij het Disney-kasteel (wat helaas in de steigers stond). De derde Franse cache werd een toevalstreffer op de terugweg. De auto had dorst en toevallig bleek er bij dat tankstation een cache te liggen. Had ik toch nog een extra Franse cache ;>)

Op 22 augustus deed ik alweer 17 jaar (!) aan geocaching en dat viel toevallig ook nog samen met het International Geocaching Day-weekend, dus dat was extra feestelijk.

Met de Munzees ging het nog beter dan met geocaching. Ik ving ontzettend veel Munzees en ben twee levels gestegen deze maand, ik zit nu in level 111. De Munzee Garden bij de Pyramide van Austerlitz telde lekker door, maar er waren ook veel (virtuele) Munzees in Disneyland en onderweg kon ik natuurlijk Munzees vangen langs de snelwegen in België en Frankrijk. Daarbij viel het op dat er in Frankrijk nauwelijks Munzees langs de snelwegen zijn en in België vooral rondom de grotere steden, met de ring van Antwerpen als Munzee-topper (en file-topper).

Spelletjes

Natuurlijk werden er ook weer veel avonden spelletjes gespeeld, tot in Frankrijk met de hele family aan toe. Ik besloot eindelijk eens de BGG-app te kopen waarin ik de statistieken van spellen bij kan houden. Op dit moment zijn Meadow en Everdell mijn persoonlijke favorieten, maar ik heb ook absoluut een zwak voor dobbelspelletjes als Keer op Keer en Qwixx.

Ook deed ik mee aan de 20 Jaar Carcassonne Fotowedstrijd van 999Games. Je moest foto’s maken met de beroemde Meeple-poppetjes uit dit spel. Mijn Meeples – onder leiding van Big Meep – en ik hebben heel erg ons best gedaan (we schakelden zelfs de hulp in van mijn cavia Frido en huisdraak Sitara), maar helaas hebben we niet gewonnen. Wel hoorden we bij de de beste tien van Nederland (het is een internationale wedstrijd) en maken we nog kans op een reisje naar de stad Carcassonne, maar met zoveel deelnemers acht ik mijn winkans niet echt groot. Het lijkt mij wel een heel gave stad om te bezoeken. Zoveel historie.

Kijken

Volgens mij heb ik deze maand nog geen seconde tv gekeken en ook geen films gezien. Veel te druk gehad met andere dingen.

Verder

Er werden dus weer een aantal doelen van mijn Day Zero Project 2.0. vervuld, maar daarover meer in de DZP-Update.

Mocht ik twee keer een boek recenseren als vooruitlezer, te weten Het Koetshuis van Karin Quint en Zonnebloemzussen van Martha Hall Kelly.

Kocht ik nieuwe wandelschoenen.

Verkocht ik eindelijk de eerste boeken via mijn Boekwinkeltje. Dus als je graag de iets oudere fantasy leest, neem een kijkje. Ik verkoop mijn halve collectie, omdat ik de boeken toch niet voor een tweede keer ga lezen en het jammer is als ze ongelezen in de kast staan en straks (mijn huurwoning wordt over een paar jaar gesloopt) weer onnodig verhuisd moeten worden. De opbrengst gaat naar de spelletjespot, want ik zou heel, heel erg graag Everdell Spirecrest willen hebben als die straks verschijnt in de Nederlandse vertaling en die is duur.

Wandelen en fietsen door het Deelerwoud (DZP2.0. doel 70)

Op mijn tweede Day Zero Project-lijst staat in de categorie Lekker weg in eigen land – als doel 70 – het bezoeken van het Deelerwoud bij Beekbergen. Dit doel heb ik begin augustus 2021 vervuld in gezelschap van mijn moeder.

Hallo Deelerwoud!

Mijn moeder en ik verbleven drie dagen in een hotel in Beekbergen. Het Deelerwoud bleek daar niet zo heel erg ver van af te liggen. Daarom leek het mij leuk om naar het Deelerwoud te fietsen en daar de Deelerwoudroute te lopen, een wandeling van Natuurmonumenten. Mijn moeder is altijd wel in voor een wandeling door een mooi natuurgebied, dus die vond het prima. Tot vorig jaar had ik overigens nog nooit van het Deelerwoud gehoord, maar dat geldt wel voor meer kleine natuurgebieden in Nederland. Ik las over het Deelerwoud in het tijdschrift van Natuurmonumenten, waar ik (net als mijn moeder) donateur van ben.

Fietsen over de halfverharde paden

Het Deelerwoud

Het Deelerwoud – 1230 hectare groot – is in de jaren ’70 aangekocht door Natuurmonumenten om te voorkomen dat delen van het gebied bebouwd zouden worden en de natuur daardoor versnipperd zou raken. Daarvoor was het particulier bezit en niet toegankelijk voor publiek. De actiegroep “Red het Deelerwoud” zamelde giften in om het gebied aan te kunnen kopen. Het woeste gebied van het Deelerwoud hoort bij de Veluwe, maar ligt vrij afgelegen en is moeilijk bereikbaar met het openbaar vervoer. Het ligt ter hoogte van het plaatsje waar het gebied naar vernoemd is: Deelen. Via de wildwissel Terlet – een ecoduct over de snelweg A50 – staat het Deelerwoud in verbinding met de Veluwezoom. Het gebied bestaat uit een groot stuk bos met daarnaast een heidevlakte met kleine stukjes stuifzand.

Deelerwoud

De fietstocht

Met de fietsrouteplanner van de ANWB had ik uitgevogeld dat het ongeveer 13 kilometer naar het startpunt van de wandeling was vanaf ons hotel in Beekbergen. Mijn moeder had een elektrische fiets, dus die vond het prima, zelf had ik een OV-fiets.

Cow Fight!

De weersvoorspellingen waren echter rampzalig, het zou alle dagen van onze korte vakantie van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat regenen. De eerste dag was het al erg meegevallen en de tweede dag – deze dag – begon met een stralende zon. Dus we gingen gewoon op pad. Onderweg passeerden we al de wildwissel Terlet. Ik dacht op de kaart (Google Maps) te hebben gezien dat de fietstocht om het Deelerwoud zou lopen, maar dat had ik (gelukkig) verkeerd gezien. De pakweg laatste vijf kilometer van de fietstocht liepen al door het Deelerwoud. We fietsten naar binnen bij de ingang bij fietsknooppunt 69, één van de drie ingangen van het gebied.

Woeste stilte

Het woud en de koeien

We waren al vrij vroeg op pad en het was heel rustig in het gebied, we kwamen echt maar een paar mensen tegen. Het bos is heel mooi. Het bestaat voornamelijk uit grove dennen, maar er zijn ook nog oude eikenbomen. De oudste bomen zijn al aangeplant rond 1900, maar in de oorlog is er veel kaalslag geweest, gevolgd door herbeplanting. Helaas hoor je wel overal het geluid van de snelweg die langs het bos afloopt. Ook ging het fietspad al heel snel over van asfalt in halfverharding in de vorm van een soort van gravel. Dit was echter goed te befietsen. Op een bepaald moment gaat het bos over in de heide en dan buigt het fietspad ook af van de snelweg en wordt het stil. Wij fietsten door naar de ingang tegenover het Vliegtuigmuseum. Onderweg kwamen we al een hele kudde Schotse Hooglanders tegen, inclusief kalfjes in de kleuren bruin en zwart. Ik noem dit koeienras altijd liefkozend Haarbalkoeien en natuurlijk stopten we voor foto’s. Op instagram heb ik een hashtag die #maartjeskoeienfotos heet, maar die was al heel lang niet gebruikt.

Big Horn

Deelerwoudroute

Wij lieten de fietsen achter op de parkeerplaats aan de Delenseweg, tegenover het Museum Vliegbasis Deelen. Wel slecht dat er geen plek was om de fietsen fatsoenlijk te stallen, er waren alleen maar parkeerplekken voor auto’s. Dus zetten we de fietsen maar tegen een boom aan. We begonnen aan de Deelerwoudwandeling, die volgens het informatiebord overigens de Hulbergenwandeling werd genoemd. Deze route is ongeveer 9 kilometer lang en daarmee de langste aangegeven wandeling binnen het gebied. Je volgt de groene pijltjes. Dit is dezelfde wandeling die ooit in het tijdschrift van Natuurmonumenten stond en waardoor ik achter het bestaan van dit gebied kwam.

Mordor ;>)

De naam van het gebied is niet helemaal passend gekozen, want naast het daadwerkelijk woud ligt dus ook nog een groot heidegebied. Onze wandeling ging niet door het bos, alleen door het heidegebied en langs de rand van het bos af. Gelukkig hadden we al door het woud gefietst. Het is wel een prachtige wandeling. De heide stond al deels in bloei, voor de volledige bloei zijn we net een paar weken te vroeg. Ook staan er veel dode bomen langs de paden die het gebied een beetje een sombere Lord of the Rings-achtige uitstraling geven. Wij vonden het wel iets hebben. Onderweg heb je de meest mooie uitzichten. Het gebied deed ons qua uitstraling erg aan Nationaal Park de Hoge Veluwe denken, maar dit ligt er natuurlijk niet zo heel ver vandaan, dus zo gek is dat niet.

Toch nog regen?

Opvallend is dat er maar één klein vennetje in de heide ligt. Wij wonen zelf natuurlijk in Oisterwijk en bij ons heidegebied de Kampina stikt het juist van de vennen. Daarom viel ons dat extra op.

Black Haarbal

In het Deelerwoud zou veel groot wild (edelherten, damherten en reeën) zitten, maar wij hebben helaas niets gezien. Ook het kleinere wild zoals de wilde zwijnen, vossen en boommarters niet kunnen spotten. Alleen een paar (roof)vogels, te ver/snel weg voor een goede foto. En de Schotse Hooglanders natuurlijk. Waarschijnlijk het verkeerde tijdstip, want aan de rust lag het niet. Er waren niet heel erg veel andere mensen in het gebied. Auto’s mogen er niet komen en fietsen mag alleen op de aangegeven (zeer brede) fietspaden, dus als wandelaar heb je alle ruimte en rust.

Zweefvliegtuig

Zweefvliegveld Terlet ligt zo ongeveer naast het Deelerwoud, dus we zagen regelmatig een zweefvliegtuig overvliegen.

Museum Vliegbasis Deelen

Rustpunt

Voor we het wisten stonden we alweer op het startpunt. Er is geen horecagelegenheid in het gebied, maar een kleine honderd meter vanaf de parkeerplaats zit een zeer goed uitgerust Rustpunt waar je zelf koffie of thee kan zetten tegen een kleine vergoeding. Ook zijn er allerlei soorten koeken verkrijgbaar en stond er zelfs een vriezer met ijsjes gemaakt met melk van de koeien van de nabijgelegen boerderij. Je kunt hier binnen of buiten zitten. Mogelijk kun je ook iets te drinken krijgen in het Museum Vliegbasis Deelen, maar dat is alleen in de weekenden geopend en het was nu maandag, dus geen idee.

Ruig gebied

Na onze pauze bij het Rustpunt begonnen we aan de terugtocht naar Beekbergen. Er liggen overigens geen geocaches in het Deelerwoud, wel hebben we een paar Munzees kunnen cappen.

Haarbalkalfje

Als je van rust, ruimte en heide houdt is de Deelerwoudwandeling zeker een aanrader. Mocht ik er ooit nog een keer terug komen, dan zou ik bij de ingang bij fietsknooppunt 69 naar binnen gaan en de andere wandelroute door het woud zelf willen lopen.

Dag Deelerwoud!