Boekentip #5: Sarah Jio

De boekentip voor deze maand zijn de boeken van Sarah Jio. Dit zijn allemaal stand-alones; de meesten hebben een lengte van tussen de 300 en de 400 pagina’s, dus vrij gemiddeld. Bijna alle boeken hebben een dubbele verhaallijn; waarvan er eentje in het verleden en eentje in het heden speelt. Het zijn dus (historische) romans met – ondanks de soms heftige onderwerpen – vaak wel een vleugje feelgood erin.

Sarah Jio

Sarah Jio (1978) is een Amerikaanse auteur. Ze woont in Seattle met haar (stief)gezin. Ze is ook journalist en heeft o.a. geschreven voor Glamour, O, The Oprah Magazine en SELF. Ondertussen heeft ze tien boeken op haar naam, waarvan er verschillende in de bestsellerlijst van de New York Times hebben gestaan. Tot nu toe zijn zeven van deze boeken in een Nederlandse vertaling verschenen:

  • Bloemen voor mijn dochter All the flowers in Paris
  • Bloesem in de sneeuw Blackberry winter (ook uitgegeven als Bloesem in de nacht)
  • De geheimzinnige tuinThe last camellia
  • Die avond aan het meerMorning glory
  • Eiland in bloeiThe violets of March
  • Met liefs uit LondenWith love from London
  • Om nooit te vergeten Always

Vooralsnog niet vertaald zijn:

  • The look of love
  • Goodnight June
  • The bungalow

De titels vind ik niet allemaal geweldig vertaald; de Amerikaanse titels zijn in mijn beleving vaak mooier. Wel heb ik alle zeven vertaalde boeken gelezen. Van de bibliotheek, uit de MiniBieb van mijn ouders en ook nog eentje geleend. Bloesem in de sneeuw was ooit het eerste boek dat ik van haar las en de nieuwste – Met liefs uit Londen – als laatste.

De mooiste vond ik toch Bloemen voor mijn dochter, hoewel dat een vrij heftig oorlogsverhaal is en de personages heel veel ellende over zich heen krijgen.

In Met liefs uit Londen vind ik de look and feel heel fijn, want dat gaat deels over een boekenwinkel. Dit is wel het boek dat de meeste feelgood in zich heeft van allemaal (gevolgd door Eiland in bloei)

Om nooit te vergeten gaat over een vrouw die haar ex-vriend terug vindt als een dakloze zwerver. Jio schreef dit boek om een stem te geven aan de vele naamloze zwervers in Amerika. Een interessant gegeven, maar ik vond wel dat de vrouw heel erg ver ging om haar ex te “redden”. Het is een vrij maatschappijkritisch boek.

In Bloesem in de sneeuw draait het om de verdwijning van een driejarig jongetje, maar ik vond het in de eerste plaats vrij moeilijk te bevatten dat de moeder hem hele nachten alleen in huis achterlaat om te gaan werken. Dit boek had ook wel veel drama.

Die avond aan het meer gaat ook over een verdwijning en heeft net als Bloesem in de sneeuw een licht thrillerachtig tintje.

De geheimzinnige tuin vond ik het minste boek; het geven van de zeldzame plant was wel leuk, maar dat mensen er elkaar om gingen vermoorden vond ik nogal wat.

Eiland in bloei gaat meer over een vrouw in een soort van midlife-crisis, die daarom een tijdje bij een oude tante intrekt ergens op een eiland. Dit boek is waarschijnlijk wel het meest herkenbare voor veel vrouwen.

Conclusie

Bloemen voor mijn dochter voor de liefhebbers van een tragische oorlogsgeschiedenis

Liefs uit Londen en Eiland in bloei voor de feelgoodlezers.

Om nooit te vergeten zit een beetje tussen feelgood en maatschappijkritisch in.

En de overige drie boeken hebben meer een zoektocht in zich en een licht thrillerachtige verhaallijn.

De mensen die – net als ik – aan ernstige bibliobibuli lijden lezen ze natuurlijk gewoon allemaal.

Ik hoor graag wat jouw favoriete Sarah Jio is.

Boekentip #4: Kingsbridge-boeken van Ken Follett

Als je naar mijn Boekenplank vol gelezen boeken kijkt, dan valt je waarschijnlijk op dat ik hoofdzakelijk boeken lees die geschreven zijn door vrouwen.

Toch is de boekentip van deze maand van een mannelijke auteur en wel Ken Follett. Hij schreef vier dikke historische romans (700-1100 pagina’s per boek) over de fictieve Engelse plaats Kingsbridge.

Ken Follett

Ken Follett (1949) is een Britse schrijver. Van zijn werk zijn over de hele wereld meer dan 100 miljoen exemplaren verkocht. Hij schreef een hele rits thrillers voor hij zich aan zijn eerste historische roman waagde. The Pillars of the Earth kwam uit in 1989. De Nederlandse vertaling kwam in 1990 en kreeg als titel De Kathedraal. Vanaf 2007 – na het verschijnen van het tweede deel) kreeg het eerste deel een titel die meer bij de oorspronkelijke titel paste, namelijk Pilaren van de aarde. Hetzelfde boek dus, maar met een andere titel. Het boek is ondanks de omvang van zo’n 1000 pagina’s enorm geliefd en beide titels verschenen in 2018 in de eerste editie van de Hebban Top 1000 van de online boekencommunity Hebban. Foutje natuurlijk, maar het geeft wel aan hoe populair dit boek is. In 2010 verscheen er ook een tv-serie.

Ik vond deze boeken zo goed, dat ik ze zelf heb gekocht. Deel 1 en deel 2 heb ik zelfs al twee keer gelezen en daar zal ooit nog wel een derde keer bij komen.

Kingsbridge

Door de jaren heen schreef Follett vier boeken over Kingsbridge:

Pilaren van de aarde

The Pillars of the Earth (1989) – De Kathedraal (1990)/Pilaren van de Aarde (2007)

Brug naar de hemel

World without end (2007) – Brug naar de hemel (2007)

Het eeuwige vuur

A column of fire (2017) – Het eeuwige vuur (2017)

De schemering en de dageraad

The Evening and the Morning (2020) – De schemering en de dageraad (2020)

Hoewel deel 4 pas het laatste verscheen, is dit qua tijdlijn het eerste verhaal in de serie. Daarna volgen historisch gezien deel 1-2-3 in volgorde.

Deel 4 speelt zich af rondom het jaar 1000 en gaat over het ontstaan van het plaatsje Kingsbridge.

Deel 1 speelt zich af in de twaalfde eeuw en gaat over de bouw van de kathedraal van Kingsbridge.

Deel 2 maakt een sprong van twee eeuwen verder en gaat over de veertiende eeuw, waarin Kingsbridge zich verder uitbreidt, maar ook geteisterd wordt door middeleeuwse rampen als de pest.

Deel 3 gaat opnieuw twee eeuwen verder in de tijd, naar de zestiende eeuw. Dit boek speelt zich het minste af in Kingsbridge zelf.

Alle boeken hebben drie of vier hoofdpersonages die we afwisselend gedurende een gedeelte van hun leven volgen. Natuurlijk kruisen de levens van de verschillende personages elkaar op diverse manieren. Dit is in alle boeken iemand uit de geestelijkheid, een edele en een of twee mensen uit de gewone bevolking. Deze laatste hebben dan vaak wel een bijzonder talent. Het talent voor het bouwen (architectuur) komt in zo’n beetje elk boek terug. Er wordt ook wel de suggestie gewekt dat de mensen in de boeken steeds afstammelingen van elkaar zijn, in ieder geval de bouwers Edgar (deel 4), Jack (deel 1), Merthin (deel 2) en Ned (deel 3).

Goed of slecht

Een punt van kritiek dat vaak in recensies is te lezen is dat bepaalde karakters wel heel goed zijn en andere wel heel slecht. Er zijn weinig grijze personages. Ook worden vrouwen wel vaak als lustobject afgeschilderd, maar ik vrees dat dat ook wel vaak zo was in die tijd. Dan zijn er nog de grove scenes over martelingen, die van mij niet zo gedetailleerd hadden gehoeven. Gelukkig zijn er dat niet zo heel veel, dus je kunt ze overslaan.

Wat overblijft zijn prettige historische romans, die ondanks hun dikte lekker doorlezen. Hoewel niet waargebeurd zitten er in elk boek wel echte historische gebeurtenissen. Ook de hele maatschappij van Kingsbridge is op waarheid gebaseerd. Maar natuurlijk is de hele boel wel geromantiseerd, om er een lopend verhaal van te kunnen maken.

Er zijn ook mensen die zeggen dat hij deel 4 beter niet had kunnen schrijven, omdat de opbouw van het verhaal sterk lijkt op die van de andere boeken. Maar ik vond dat ook een prima boek; het is een andere tijd, je leest over het ontstaan van Kingsbridge en juist die opbouw zorgt ook weer voor een verbinding tussen de boeken.

Andere boeken van Ken Follett

Van alle thrillers van de hand van Follett heb ik er precies nul gelezen, omdat ik niet zo van thrillers houd.

Wel heb ik de Century-trilogie gelezen, ook dikke pillen die leden van bepaalde families in Europa volgen, maar dan rondom de grote oorlogen van de twintigste eeuw: eerste wereldoorlog, tweede wereldoorlog en de koude oorlog. Dit zijn de boeken Val der titanen (deel 1), Nacht van het kwaad (deel 2) en Kou uit het oosten (deel 3). Qua verhaalopbouw en schrijfstijl lijken deze drie boeken wel erg op de Kingsbridge-boeken, maar de historische tijd en achtergrond is natuurlijk heel anders.

De tv-serie The Pillars of the Earth heb ik ook nog nooit gezien, lijkt mij eigenlijk wel interessant. Er doet ook een pak bekende acteurs in mee. Helaas schijnt geen enkele streamingdienst de serie nog te vertonen. Jammer.

Gelezen boeken in juni 2021

Ik heb best veel boeken gelezen in juni en de genres sprongen weer alle kanten op. In ieder geval veel boeken waarin bibliotheken of boekwinkels in wat voor vorm dan ook voor kwamen.

Ik begon al in mei aan dit dikke boek, maar las het pas in juni uit. De Schemering en de Dageraad is het vierde boek dat Ken Follett over het fictieve middeleeuwse stadje Kingsbridge (Engeland) heeft geschreven, maar chronologisch komt het voor de overige drie andere boeken. Overigens is dit één van de weinige boeken die ik echt zelf gekocht heb of nou ja van de boekenbon die mijn kerstpakket vormde. Ik vind deze serie echt geweldig, heerlijke historische romans. In ieder boek heb je drie of vier hoofdpersonages; iemand uit de adelstand, iemand uit het gewone volk (meestal een heel slim iemand die zijn/haar tijd ver vooruit is) en iemand uit de geestelijkheid. Je volgt die personages dan gedurende enkele tientallen jaren van hun leven. Natuurlijk gaat het leven van de personages niet over rozen; de dood is in alle hoeken, ze trouwen met de verkeerde partners, er zijn buitenechtelijke kinderen, verboden relaties, standsverschillen, ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en er is altijd wel ergens een oorlog of een andere ramp. Dit boek begint meteen met een vikingaanval en gaat daarna over het ontstaan van Kingsbridge en volgt dus het leven van de handige dorpsjongen Edgar (zoon van een scheepsbouwer), de intelligente Ragna (dochter van een Franse edelman) en de monnik Aldred.

In veel recensies klagen mensen dat de vier Kingsbridge-boeken qua verhaallijnen inwisselbaar zijn en dat is wel een klein beetje zo in de zin van dat bij Follett de adel vaak slecht en corrupt is, de geestelijkheid wisselend goed en slecht is en de personages uit het gewone volk over het algemeen heel slim en goed zijn. Maar de boeken spelen in verschillende tijden en zijn vanuit historisch oogpunt enorm interessant om allemaal te lezen. Neem wel je tijd, want de dikste telt meer dan 1000 pagina’s…

Santa Montefiore besloot om nog een zesde boek over de familie Deverill te schrijven. Ik vond dit boek niet echt heel veel toevoegen aan de serie; het valt heel vaak in herhaling en bevat eigenlijk te veel personages om het nog leuk te houden. Als je de andere boeken hebt gelezen weet je al hoe de familie in elkaar zit, dus dan blijft eigenlijk alleen nog de verhaallijn over het verkochte kasteel overeind als boeiend. Dat het kasteel verkocht moest worden aan een hotelketen, omdat het geld van de “oude adel” op was, vond ik dan weer wel interessant. Het is ook geloofwaardig; in Ierland zijn daadwerkelijk veel oude kastelen die men aan de straatstenen niet kwijt raakt, omdat het onderhoud veel te duur is.

Deel 2 van de Happy Ever After-serie, waarvan ik eerder dit jaar Op goed geluk las. Dit boek heeft een nieuwe hoofdpersoon, maar Nina uit deel 1 doet nog wel mee als bijpersonage. Ze is er niet aardiger op geworden… De situatie waarin Zoe belandt is niet echt feelgoed te noemen. Ze gaat als kinderoppas werken in een huis met drie heel vreemde kinderen. Zelf heeft ze ook een zoontje, maar de relatie met zijn vader is zo goed als over. In het oude, slecht onderhouden huis lijkt het te spoken, de vader is vaak weg, de huishoudster is chagrijnig en de moeder is verdwenen. De spanningsboog in dit boek was dus een stuk hoger dan in deel 1. Het las wel weer lekker weg, maar net als in deel 1 vond ik sommige gebeurtenissen wel een tikkeltje ongeloofwaardig.

Het geheim van Silvermoor heeft misschien niet de meest originele verhaallijn, maar het is wel heel fijn geschreven en ik vond de personages heel levensecht. Het boek speelt aan het begin van de vorige eeuw in een Engelse mijnstreek. De mijnen zijn eigendom van adellijke families en het contrast tussen hun levens en dat van hun arbeiders is groot. Rondom de mijnen zijn mijnwerkersdorpjes ontstaan waar de mijnwerkers wonen. Tommy woont in het ene dorpje, Josie in het andere dorpje en hun families werken dus niet in dezelfde mijnen en keuren hun vriendschap dus ook niet echt goed. Beide tieners willen eigenlijk iets anders met hun leven, maar zulke ambities horen niet bij kinderen van mijnwerkers. Hun toekomst staat al lang vast: Tommy zal op zijn 14e de mijn in moeten, terwijl Josie als meisje bovengronds kolen zal moeten wassen. Lukt het hen om hun toekomst te veranderen?

Het boek is een historische roman (alles betreffende de mijnen is gebaseerd op historische feiten) gemixt met een feelgoodverhaallijn. Ik vind boeken over mijnen altijd wel interessant, dus daarom sprak dit boek mij extra aan. Het las ook heel lekker weg. Aanrader voor liefhebbers van romans met een historische feelgood verhaallijn.

Ik vind de omslag van dit boek heel mooi, maar het verhaal zelf niet echt heel erg geweldig. Het is niet zo heel dik, dus ik heb het wel uitgelezen, maar er zijn betere boeken met als thema het oplossen van een eeuwenoude puzzel door een geheimzinnig genootschap. Er zaten overigens wel een paar grappige dingetjes in, zoals de zoektechnieken die gebruikt worden.

Ik las zowel Zondagskind als Zondagsleven. Het zijn autobiografische boeken over het leven van schrijfster Judith Visser die Asperger heeft, een vorm van autisme. Als iemand die enorm introvert is, herkende ik wel enkele van de autistische trekjes, maar gelukkig voor mezelf lang niet alles. Vergeleken met Jasmijn (de naam die ze zichzelf in het boek heeft gegeven) ben ik zelfs ontzettend sociaal. Het lijkt mij heel moeilijk om zo te moeten leven; met een zeer heftige vorm van Asperger. In Zondagskind heb ik vooral medelijden met haar; het autisme is dan nog niet vastgesteld en zo wordt ze vaak als dom weggezet (o.a. omdat ze heel weinig praat), terwijl ze op bepaalde vlakken (taal bijvoorbeeld) juist heel intelligent is.

Ik vond het ook treurig dat ze eigenlijk een natuurmens is, maar opgroeit in een flat in een stad en maar af en toe naar het strand kan. Ze is ook dol op dieren en vindt dat die trouwer zijn dan mensen. Dan heb ik enorm veel geluk dat ik opgegroeid ben in de natuurlijke omgeving van de Oisterwijke bossen en vennen. En ja, ik vind (huis)dieren ook erg belangrijk. Jasmijn wordt ook als kind al vegetariër, op eenzelfde manier als ik dat ben geworden nadat ik achter het bestaan van de bio-industrie kwam.

Toch had ik niet alleen medelijden, want als ze ouder wordt, vind ik haar gedrag ook wel vaak ergerlijk of zelfs a-sociaal. Zo spijbelt ze bijna een heel schooljaar van haar stage, maar er is blijkbaar niemand die dat komt controleren. Stagebegeleiding? Bestond dat niet in die tijd (jaren ’80)?
Ik ben het wel volledig met haar eens dat je elk schoolvak op je eigen niveau zou moeten kunnen volgen. En dan kan het dus zo zijn dat je Nederlands op vwo-niveau doet, terwijl je wiskunde op vmbo-niveau doet. Ook qua examens. Want ja, de meeste mensen zijn niet in alles even goed, maar als je in wat je wel goed kan meer uitgedaagd wordt, zou dat een geweldige omvorming van het huidige (middelbare) schoolsysteem zijn.

In Zondagsleven is ze volwassen en ook hier zitten echt een paar momenten in dat ik denk: nu ben je echt heel a-sociaal. Zo beantwoordt ze geen mailtjes van ex-collega’s waar ze goed mee omging, omdat ze geen zin heeft in verder contact. Kom op, een mailtje beantwoorden is een kleine moeite, denk ik dan. Maar het ergste is het hoofdstuk waarin haar vader haar naar Duitsland brengt (ze gaat daar een meerdaagse wandeltocht maken), een acht uur durende autorit waarin hij geen radio mag luisteren (want zij kan niet tegen het geluid en luistert uitluitend naar Elvis Presley) en nauwelijks mag spreken (want zij heeft geen behoefte aan een diepzinnig gesprek) en als ze eindelijke aankomen stuurt ze hem meteen terug. Terwijl die arme vader behoefte heeft aan een kop koffie en een hapje eten voor hij weer helemaal terug naar huis moet rijden. Dat vond ik echt wel een heftig stukje. Dat je zo totaal ongevoelig kan zijn voor de behoeften van andere mensen…

Haar ouders doen echt ontzettend veel voor haar (boodschappen, op haar hond passen als ze moet werken) en zijn eigenlijk (in beide boeken) heel mild voor haar; ze vergoeilijken altijd haar soms erg vreemde gedrag naar andere mensen toe. Toch is ze niet echt aardig voor haar ouders. Ze mogen bijv. komen eten, maar dan moeten ze na twee uur weer naar huis, want dan is ze moe van het sociale contact. Ze betwijfelt ook steeds of haar ouders wel van haar houden, terwijl die ouders op mij als lezer echt overkomen als zeer liefdevolle ouders.
Ook de relatie tot haar vriend is heel erg apart. Zo krijgt hij geen sleutel van haar flat en mag hij alleen langskomen op afgesproken tijdstippen. Ik was gillend weggelopen als ik die vriend was.

Zo kan ik nog wel meer dingen noemen, maar ik zal het hierbij laten.

De nieuwste Corina Bomann, het eerste boek van een trilogie en ik was de allereerste lener, dus een hagelnieuw bibliotheekboek. Sophia’s Hoop bevat natuurlijk weer enkele voor een roman bekende elementen, maar het las wel heel weer heel lekker weg. Sophia is het enige kind van een Duits apothekersechtpaar en bij gebrek aan een zoon mag ze scheikunde studeren aan de universiteit. Haar vader hoopt natuurlijk dat ze hem opvolgt in de apotheek. Maar Sophia is meer geïnteresseerd in de toepassingen van plantextracten voor huidcremes en parfums. Natuurlijk gebeurt er dan iets waardoor ze onterft wordt en ze vertrekt met een vriendin naar Frankrijk. Daar zijn ze niet echt blij met Duitse mensen, want de wonden van de eerste wereldoorlog zijn nog vers. Lukt het Sophia toch om een toekomst voor zichzelf op te bouwen?

Dit is een feelgoodroman van Katie Fforde, maar ik vond het een matig boek. Ongeloofwaardige verhaallijn en het cliché van het arme meisje dat tot over haar oren verliefd wordt op een rijke man, terwijl ze eigenlijk totaal niet bij elkaar passen en in totaal verschillende werelden leven. En alle mensen die ze onderweg tegenkomt worden meteen haar beste vrienden en nodige haar meteen bij hun thuis uit. Dat werkt zo niet in het dagelijks leven, tenminste bij mij niet.

Ver van huis is het tweede deel in een serie die maar liefst achttien boeken telt. Eerder las ik deel 1: Een nieuwe begin. De boeken spelen tijdens de tweede wereldoorlog, in een Engels kustplaatsje. Peggy heeft hier een soort van pension met kamers die ze verhuurd aan allerlei soorten mensen. Elk boek bevat de verhalen van de mensen die gedurende de oorlog bij haar gelogeerd hebben. In dit boek draait het vooral om de verpleegster Polly en de Poolse vluchtelinge Danuta. Ondanks de heftige verhaallijnen – het leven tijdens de oorlog is zwaar op allerlei gebieden – las het boek wel veel vlot weg. Dus wat mij betreft mogen ze lekker verder vertalen, in ieder geval komt ook deel 3 dit najaar nog uit in de Nederlandse vertaling.

Middernachtbibliotheek is een psychologische roman. Hoofdpersoon Nora kampt met een depressie ten gevolge van een samenloop van negatieve gebeurtenissen in haar leven en besluit om zelfmoord te plegen. Ze komt echter terecht in een tussenwereld; een bibliotheek vol boeken die al haar mogelijke levens bevatten. Nora kan hier die verschillende levens ervaren en moet dan uiteindelijk besluiten welk leven ze kiest. Natuurlijk blijken ook die andere levens niet perfect te zijn, dus welke keuze zal ze maken?

Ondanks het vrij zware thema las het boek wel lekker weg. En ja, ik denk dat iedereen stiekem wel eens nieuwsgierig is naar wat er gebeurd zou zijn als ze op cruciale momenten in hun leven een andere keuze hadden gemaakt. Ik in ieder geval wel.

Boekentip #2: De Leeuwenhof-trilogie

Ik leid aan vreselijke bibliobibuli en dat betekent dat ik vrij veel lees; zo tussen de 75 en de 100 boeken per jaar. Al heel lang wil ik meer met boeken/lezen doen op deze blog. Recensies vind ik niet per se een optie: daarvoor lees ik te veel en ik heb simpelweg geen zin om dat over elk boek te doen. Zo’n recensie doet mij ook terug denken aan die vreselijke literatuurlijst en de bijbehorende boekverslagen en mondeling (op mijn 17e verjaardag) op de middelbare school. Daarom heb ik besloten om maandelijks een boekentip te gaan geven op mijn blog. Ik kan dan één boek uitlichten, of een serie of de boeken van een bepaalde auteur. Verreweg de meeste boeken die ik lees, leen ik van de bibliotheek.

Genres

Welke genres lees ik het meeste? Vroeger las ik echt alles wat los en vast zat; ik denk dat ik zo’n beetje de hele jeugdbibliotheek heb uitgelezen (dat was toen nog maar een kleine bibliotheek). Als tiener las ik vooral heel veel fantasy – lekker vluchten naar een andere wereld – en had ik een hekel aan die ouderwetse literatuur van de verplichte lijst. Nu lees ik eigenlijk steeds minder fantasy en hebben romans mijn voorkeur: liefst met een verhaallijn in het heden en eentje in het verleden. Historische romans vind ik ook leuk. Daarnaast lees ik ook nog Young Adult; dit zijn eigenlijk de boeken die er hadden moeten zijn toen ik zelf deze leeftijd had.

Boekentip

De boekentip van deze maand is de Vrouwen van de Leeuwenhof-trilogie van Corina Bomann:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 9789402313291.jpg
1. Agneta’s Erfenis
2. Mathilda’s Geheim
3. Solveigs Belofte

Corina Bomann (1974) woont en werkt in Duitsland, maar deze boeken spelen zich af in Zweden op de Leeuwenhof, een oud landgoed in de buurt van Kristianstad in het zuiden van Zweden. De familie Leeuwenhof is oude landadel en ze staan op goede voet met de Zweedse koninklijke familie die jaarlijks enkele weken op hun landgoed verblijft. Ondanks de naam Leeuwenhof worden er geen leeuwen gefokt, maar paarden. Aanvankelijk worden die paarden vooral verkocht voor de jacht en de cavallerie: voor het leger dus.

Het eerste boek speelt in de periode rond de Eerste Wereldoorlog. Agneta wil zich losmaken van haar adellijke familie en kunstenares worden. De positie van vrouwen is dan nog erg onderdanig aan de mannen: zo heeft Agneta een rechtszaak moeten aanspannen om zichzelf meerderjarig te verklaren. Haar toekomst veranderd plotseling als haar vader en haar broer een vreselijke ongeluk krijgen en zij ineens verantwoordelijk is voor de toekomst van het familiebedrijf.

Het tweede boek speelt in de jaren voor de Tweede Wereldoorlog en de oorlog zelf. Mathilda wordt als tiener wees en ze wordt onverwacht opgenomen in het gezin van Agneta, waardoor ze dus op de Leeuwenhof komt te wonen. Wat Mathilda echter niet weet is dat Agneta haar tante blijkt te zijn…

Het derde boek speelt in de jaren ’60 en gaat over Solveig, de dochter van Mathilda. De Leeuwenhof zal moeten moderniseren om nog een naam van betekenis te hebben in de veranderde wereld en gaat het Solveig lukken om het bedrijf van haar familie te redden?

De boeken zitten vol geheime familie-relaties en intriges. De drie vrouwen zijn ook niet allemaal even gelukkig in de liefde. Daarnaast zijn er op de achtergrond natuurlijk nog de wereldoorlogen, hoewel Zweden neutraal is, zijn de oorlogen wel heel dichtbij.

Wat ook sterk in de trilogie terug komt is de veranderde positie van vrouwen in de twintigste eeuw. Als wij vanuit deze tijd naar de situatie van Solveig in de jaren ’60 kijken vinden we die misschien nog ouderwets, maar zij heeft al enorm veel vrijheden verworven in vergelijking met Agneta in de jaren ’10. Tegelijkertijd veranderd ook de positie van paarden, de grote inkomstensbron van landgoed de Leeuwenhof. Aan het begin van de twintigste eeuw zijn paarden nog een belangrijk vervoersmiddel, maar in de jaren ’60 is dat natuurlijk heel anders.

De boeken zijn alledrie tussen de 500 en 600 pagina’s dik. Op sommige punten vind ik het verhaal een beetje traag gaan, met name in het tweede boek is dat het geval. Als je Agneta’s Erfenis hebt gelezen weet je als lezer tenslotte al wat het geheim is waar Mathilda achter gaat komen. Pas als de oorlog uitbreekt, wordt het weer echt interessant. Maar alles bij elkaar is het wel boeiend genoeg om steeds verder te willen lezen en daarnaast geven de boeken een aardig idee van het veranderende tijdsbeeld in de twintigste eeuw.

Andere boeken van Corina Bomann

De Leeuwenhof-trilogie is niet het het debuut van Bomann, ze heeft al veel andere boeken geschreven, alleen zijn dat stand-alones:

De jasmijnzussen – Die Jasminschwestern
De maneschijnsonate – Der Mondscheingarten
De rozentuin – Sturmherz
De stormroos – Die Sturmrose
Een wonderlijke winterreis – Eine wundersame Weihnachtsreise
Het klaprozenjaar – Das Mohnblütenjahr
Het vlindereiland – Die Schmetterlingsinsel
Winterbloesem – Winterblüte

Ik heb zelf nog niet al deze boeken gelezen, alleen De Stormroos, Het Vlindereiland en De Jasmijnzussen. Ook dit vond ik alledrie mooie boeken, met de Stormroos als favoriet.

Blijkbaar vond Bomann het schrijven van een trilogie erg leuk (en de Leeuwenhof-trilogie staat hoog op de bestsellerlijst, dat zal ook meespelen), want ze is al begonnen aan haar volgende: De Kleuren van Schoonheid. Het eerste boek van deze trilogie heet Sophia’s Hoop en verschijnt in juni.

Heb jij een of meerdere boeken van Corina Bomann gelezen? En zo ja, wat vond je ervan?

Boekentip #1: Liz Fenwick

Ik leid aan vreselijke bibliobibuli en dat betekent dat ik vrij veel lees; zo tussen de 75 en de 100 boeken per jaar. Al heel lang wil ik meer met boeken/lezen doen op deze blog. Recensies vind ik niet per se een optie: daarvoor lees ik te veel en ik heb simpelweg geen zin om dat over elk boek te doen. Zo’n recensie doet mij ook terug denken aan die vreselijke literatuurlijst en de bijbehorende boekverslagen en mondeling (op mijn 17e verjaardag) op de middelbare school. Daarom heb ik besloten om maandelijks een boekentip te gaan geven op mijn blog. Ik kan dan één boek uitlichten, of een serie of de boeken van een bepaalde auteur. Verreweg de meeste boeken die ik lees, leen ik van de bibliotheek.

Genres

Welke genres lees ik het meeste? Vroeger las ik echt alles wat los en vast zat; ik denk dat ik zo’n beetje de hele jeugdbibliotheek heb uitgelezen (dat was toen nog maar een kleine bibliotheek). Als tiener las ik vooral heel veel fantasy – lekker vluchten naar een andere wereld – en had ik een hekel aan die ouderwetse literatuur van de verplichte lijst. Nu lees ik eigenlijk steeds minder fantasy en hebben romans mijn voorkeur: liefst met een verhaallijn in het heden en eentje in het verleden. Historische romans vind ik ook leuk. Daarnaast lees ik ook nog Young Adult; dit zijn eigenlijk de boeken die er hadden moeten zijn toen ik zelf deze leeftijd had.

Boekentip

De boekentip van deze maand gaat over de boeken van Liz Fenwick. Ik denk dat ze erg geschikt zijn voor fans van bijvoorbeeld de Zeven Zussen-serie. Met een gemiddelde dikte van tussen de 300 en de 400 pagina’s zijn ze wat minder lijvig dan de serie.

Op haar eigen webpagina omschrijft Fenwick zichzelf als een auteur, ex-pat expert, vrouw, moeder van drie kinderen en een dromer. Ze groeide op in Boston, maar woonde later ook in Dubai en in Engeland, waar ze een grote liefde voor de streek Cornwall ontwikkelde.

Ze heeft tot nu toe zeven boeken geschreven die vertaald zijn in het Nederlands en al deze boeken spelen zich af in Cornwall. Ik heb zes van deze boeken gelezen, alleen Een zomer vol herinneringen nog niet, omdat die pas net in de Nederlandse vertaling is verschenen en ik wacht tot de bibliotheek het boek heeft.

  • Sterren boven Cornwall – The Cornish house (2012)
  • Een affaire in Cornwall – A Cornish affair (2013)
  • Een vreemdeling in Cornwall – A Cornish stranger (2014)
  • Onder de hemel van Cornwall – Under a Cornish sky (2015)
  • Het huis op de kliffen – The returning tide (2017)
  • Een zomer vol herinneringen – One Cornish summer (2018)
  • Het pad naar de zee – The path to the sea (2019)

Wat ik leuk vind is dat de eerste vijf boeken (en misschien boek zes ook, dat weet ik dus nog niet) zich afspelen rondom hetzelfde plaatsje in Cornwall. Elk boek heeft zijn eigen hoofdpersonages, maar de hoofdpersonages uit de andere boeken doen dan in de overige boeken mee als bijpersonages. Het is een beetje zoals in de film Love Actually: waar ook allerlei linkjes zijn tussen de verschillende personages.

Toch zijn alle boeken los van elkaar te lezen, het is in die zin geen echte doorlopende serie. Ik heb ze bijvoorbeeld niet in de volgorde van verschijning gelezen, simpelweg omdat ik niets van deze link tussen de boeken af wist (en afhankelijk was van de beschikbaarheid bij de bibliotheek). Wat ik leuk vind aan deze manier van schrijven is dat je dus toch nog tussen de regels doorleest hoe het verder is gegaan met de hoofdpersonages uit een vorig boek: dat ze getrouwd zijn, dat er een kind is gekomen, van dat soort dingen. De bijpersonages worden hier meteen een stuk interessanter door.

Het huis op de kliffen en Een vreemdeling in Cornwall hebben beiden een Tweede Wereldoorlog-verhaallijn. In alle boeken zit ook wel een verhaallijn over relaties, hoewel die niet bij alle personages even soepel verlopen. In veel van dit soort boeken vind ik de verhaallijn in het heden minder, dan de verhaallijn in het verleden, maar dat is bij Fenwick niet het geval; haar verhaallijnen die spelen in het heden zijn ook goed.

Het pad naar de zee speelt ook in Cornwall, maar staat los van de andere boeken; andere personages en een andere plaatsje. Wat ik aan dit boek mooi vond, was dat de de beide verhaallijnen in het heden en het verleden zich op precies dezelfde data afspeelden. Dit was het eerste boek dat ik van Fenwick heb gelezen; ik liep er in de bibliotheek per toeval tegenaan en vond de flaptekst interessant.

Favoriet?

Ik vond alle boeken prettig weglezen; in alle boeken zit een bepaalde spanningsboog en je wil steeds verder lezen om die vragen beantwoord te hebben. Het huis op de kliffen is mijn favoriet, maar Een vreemdeling in Cornwall en Sterren boven Cornwall zitten daar dicht in de buurt. Het pad naar de Zee vond ik bijna thrillerachtig en zeker ook een sterke psychologische roman; wat zou jij doen? Benieuwd of het enige boek dat ik nog moet lezen – Een zomer vol herinneringen – hier nog overheen gaat.

Heb jij al een boek van Liz Fenwick gelezen? En zo ja wat vond je er van?