Geocachingavonturen uit het verleden: X

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar…niets

Op de datum 22 september is er zo weinig aan geocaching gedaan dat ik voor vandaag geen nieuw avontuur heb. Bijna alle caches op deze datum werden gevonden op 22 september 2010 en dat verslag verscheen hier al in 2016. De overige caches werden door mijn mede-Heideroosjes gevonden gedurende een vakantie, maar omdat ik daar niet bij was, is er geen verslag van. Dus vandaag geen nieuw avontuur, natuurlijk kun je wel het avontuur uit 2010 terug lezen via de bovenstaande link.

Geocachingavonturen uit het verleden: onverwachts fietstochtje richting Gemonde

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 15 september 2014

Ik had een dag vrij en besloot om een paar caches te gaan zoeken per fiets.

Het avontuur: 

Mooi weer, vrije dag, dus besloot ik tot een geocachingrondje per fiets. De dichtstbijzijnde niet gevonden caches lagen net voorbij Boxtel, dus een aardige fietstocht. Eerst Besselaar, dat is de cache bij het oorlogsmonument, die ik eigenlijk toepasselijk op dag voor Dodenherdenking wilde doen, maar toen was hij geript. Nu was hij terug. Ik vind het wel een mooi monument.

Daarna de korte multi Hoogerwou. Ik vond de parkeerplaats apart, want die was bij een ander bos, dan waar de route doorheen liep. Maar dat was een soort van privéterrein, dus waarschijnlijk mocht je daar niet parkeren. Ik was echter op de fiets, dus voor mij maakte het niet veel uit. Er waren ook koeien. Het bos was een rommelig bos en het laatste stuk was echt bush, bush. Ik heb de cache wel gevonden. Maar de naam was eigenlijk mooier dan de cache.

De volgende op het programma was een challenge, waar ik nog niet helemaal aan voldeed. Je moest op elke zoveelste dag van de maand in totaal 100 of meer caches hebben gevonden. Bij ons was er nog maar 1 dag niet zover en dat was de 26ste. Het was nu de 15e en ik besloot om deze vast te loggen op die datum, zodat ik niet terug hoefde te fietsen voor 1 cache. Cache zat toepasselijk in een verkeersbord met 100 erop verstopt.

Ik kreeg de smaak nu te pakken en fietste door naar de Beeksche Waterloop, die heeft al wel 10x op het lijstje gestaan, maar is nooit aan de beurt gekomen. Vandaag wel. Het was best een mooi plekje, bij een beek natuurlijk en een cache in een uitgeholde boomstam. Op naar Gemonde (nooit gedacht dat ik hier nog eens op de fiets zou komen). Eerst een cache gelogd bij de kapel en daarna een voortuincache. Die vond ik best eng om te doen, want onduidelijk en er speelden allemaal kinderen in de straat. Toch doorgezet en hem gevonden. Dit is niet het type voortuincaches dat ik leuk vind.

Als afsluiter van de dag nog Breed is het pad gedaan, een cache aan een zandpad bij Gemonde. Zo had ik ineens 7 founds, terwijl ik helemaal niet van plan was geweest om zoveel caches te gaan doen.

Wat ik hier op 15 september 2022 nog aan toe te voegen heb:

Ik heb al heel wat afgefietst voor geocaching. Ook dit jaar ben ik nog eens per fiets naar Gemonde geweest voor de nieuwste caches (en Munzees).

Geocachingavonturen uit het verleden: Het Beesels Drakenrondje

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 8 september 2019:

Hoe ik de 4-cache-datum en de Draak van Beesel versloeg. 

Het avontuur:

8 september was nog een 4-cache-datum. Een typische probleemdatum. In 2012, het jaar dat ik voor het eerst begonnen ben met een Datum Project, keurig twee verplichte caches gescoord en twee jaar geleden, in 2017, ook nog eens keurig twee verplichte caches gescoord na een lange schooldag in Amsterdam. In 2017 al met het idee dat ik dan twee jaar later de datum voorgoed kon saven, als die op een zondag viel. En nu was het dus zover en moest ik het waar gaan maken. Het eerste idee was om naar de Veluwe te gaan, maar er waren weer eens spoorwegwerkzaamheden op dat traject (story of my life), dus week ik uit naar Limburg voor het Beestels Drakenrondje. Dat kon ik lopen vanaf het station in Reuver. Ik ben hier al vaker geweest, dus de omgeving was niet nieuw.

Het zou redelijk weer worden, ik hoopte vooral dat het droog zou blijven. Op een paar miezerbuien na, bleef het inderdaad droog, het was eigenlijk prima wandelweer. Het is 1,5 uur reizen naar station Reuver, dus dat is goed te doen. Vanaf het station was het iets minder dan twee kilometer lopen naar de eerste cache van het Beesels Drakenrondje. De eerste cache lag naast Landal Reuver, het oude park waar ik in november 2017 heb gelogeerd. De huisjes zijn echt heel erg lelijk van buiten, maar van binnen zijn ze wel ok. In de bossen rondom de hekken van het huisjespark was het erg druk met wandelaars en hondenuitlaters. Later werd het rustiger op de route, er waren meer fietsers dan wandelaars. Ik had er ook voor kunnen kiezen om de route te fietsen, maar ik vind wandelen fijner. Helaas was ik vergeten om mijn tripteller op 0 te zetten, dus ik heb geen idee hoeveel kilometers ik vandaag gemaakt heb, ik schat ongeveer 15 kilometer. De eerste cache van de serie werd snel gevonden in een opvallende boomstronk, dus de kop was eraf. Als ik een datum probeer op te lossen, voel ik toch altijd de druk van het te vinden aantal caches, haha.

Nummer 2 en 3 kon ik niet vinden, ondanks dat ik bij 3 lang bezig ben geweest om een zwaar putdekseltje op te tillen. Dus toen zag ik het even somber in. Als er al hints werden gegeven bij deze serie, waren ze vaak niet erg behulpzaam. Gelukkig ging het daarna beter en vond ik nummer 4, 5, 6 en 7 wel. Ik besloot 8 over te slaan, omdat je daarvoor op en neer moest naar een kapel en je een magneet nodig had. En ik was dus mijn magneten vergeten, daar heb ik mezelf voor uitgescholden, maar ja die rugzak was vrijdag mee naar school geweest en ik had alle geoachingspullen eruit gegooid.

Ik kwam nu bij molen de Grauwe Beer, een oude molen. Hier was een offset-multi te doen, dus ik hoopte dat de cache de goede kant uit zou liggen. De vragen waren makkelijk te beantwoorden, helaas regende het net op dit moment. De cache lag wel de goede kant op en ik kon een stukje lopen tussen maasheggen in de uiterwaarden van de Maas. Grappig, want vorige week liep ik ook al door de uiterwaarden van de Maas, maar dan bij Ravenstein, een heel stuk verderop. De rivier is dan ook 950 kilometer lang en ontspringt in Frankrijk. De multicache werd gevonden, fijn om weer eens een multi in de lijst te hebben, we hebben er nog niet veel gevonden dit jaar. Dit was pas de negende. De cache bestaat al wel tien jaar, sinds 2009. De regen werd gelukkig al minder en ik logde nummer 9 en 10 van de serie. Ik kwam ook nog langs een heel oud kerkhof, met een vier eeuwen oude muur. Bijzonder dat zoiets nog steeds bestaat.

Het viel mij op dat de caches van de serie wisselend van kwaliteit waren. Veel hadden er volle logrollen en sommige zaten in kapotte of beschadigde behuizingen. Terwijl andere juist in een keurige behuizing zaten met een mooi logboekje. Toch was alles wel van dezelfde maker, volgens mij. Nummer 11 lag aan een eng paadje langs een maisveld en het was een smerige, stinkende dumpplek van afval. Ik besloot al gauw dat ik hier niet uitgebreid ging zoeken en liep snel terug naar het bredere zandpad. Nummer 12 tot en met 19 werden vervolgens wel allemaal gevonden. Het verbaasde mij dat ik aanvankelijk helemaal geen andere geocachers tegen kwam, want het was zondag en redelijk weer. Niet dat ik het erg vond, ik vind het niet fijn om opgejaagd te worden.

Bij nummer 16 kwam ik weer het dorp Beesel in. Ik heb nu nog andere delen van het dorp gezien dan in 2017 en heel veel drakendetails. Echt geweldig, draken in de bloembakken, drakenvaandels aan het huis, drakenornamenten op de huizen. Als het lukt zou ik in 2023 graag het drakenspektakel bij willen wonen. Bucketlist-item. De caches maakten nog een omweg over zandpaden en langs een kapel. Bij die kapel heb ik lang naar de cache gezocht, maar wel gevonden. Ze zijn hier in Limburg nog net iets heiliger dan bij ons in Noord-Brabant, echt overal kapellen en kruizen. In Beesel lag er nog een cache bij een wegkruis. De achtergrond was echter groen en in de vorm van een halve cirkel. Dus van een afstandje leek het net of er een draak aan het kruis hing, in plaats van een mens. Maar dat zou wel heel duivels zijn in het katholieke Limburg, dus ik moest een beetje gniffelen om mijn gedachte.

Het laatste stukje ging weer richting het bos rondom het huisjespark. Ik sloeg nummer 20 over, omdat ik geen zin had om weer terug te lopen. Vroeger vond ik het heel vervelend om nummers in een reeks te missen, maar tegenwoordig gaat het mij minder om de puntjes en maakt het me allemaal niet meer zoveel uit. Het ging mij vandaag vooral om het wandelen, om het drakendorp nog een keer te zien en om de zes caches te scoren om de datum te vervullen. Die zes caches had ik ondertussen al lang binnen. 21 caches was ook leuk geweest, omdat ik dan bij de #9300 was, maar als dat niet zou lukken; volgende keer beter. Nummer 22 van de serie bleek niet (meer) te bestaan en ik kon 23 niet vinden, die zou ook erg moeilijk zijn.

Ik had nog een mysterie over Joris en de Draak opgelost, maar die kon ik helaas ook niet vinden, dat vond ik erger dan dat ik caches van de serie niet kon vinden. Had hier toch voor zitten puzzelen. Maar de hint was “dennenboom” en het stond daar helemaal vol met dennenbomen, dus zoeken naar een micro in het bos is als een naald in een hooiberg. Daarom werd mijn laatste found van de dag een cache die niet van de serie was, genaamd wo-is-de-eik(el). Dit was de enige cache waar een trackable in paste, want een munitiekist. Dus liet ik braaf een travelbug achter, helaas zat er geen ruilmateriaal voor mij in. Na deze cache wandelde ik terug naar het station in Reuver en was ik ook nog mooi op een normale tijd thuis. Met achttien caches op de teller heb ik deze datum goed gesaved.

Wat ik hier op 8 september 2022 nog aan toe te voegen heb:

Beesel! Voor een drakenliefhebber als mij is dat echt een geweldig dorpje. Overal zijn draken. Ik ben er dan ook al meerdere keren geweest, de laatste keer was in februari van dit jaar. Ik zat toen weer op dat huisjespark en heb nog een paar ontbrekende caches van de drakenronde gevonden en ook de nieuwe labcache in Beesel gedaan. In die week vond ik ook de 11000ste cache bij de rotonde van Beesel: hierop staat een gigantisch kunstwerk van een draak.

Ik zou het nog steeds heel gaaf vinden om dat drakenspel bij te wonen, het zou in 2023 weer moeten plaats vinden, dus wie weet.

Wat heb ik de laatste tijd gelezen?

Ik loop heel erg achter met de boekenrecensies van de boeken die ik de laatste maanden gelezen heb. Klussen, verhuizen, inrichten en ook nog moeten werken; het kost allemaal veel tijd. Dus ik weet niet of ik alle boeken nog ga behandelen, maar ik zal een poging doen. Alle boeken zijn geleend bij Bibliotheek Midden-Brabant.

Het geheugen van Babel

Het geheugen van Babel – Christelle Dabos

Deel drie van de vierdelige Spiegelpassante-serie van de Franse schrijfster Christelle Dabos. Fantasy en young adult, hoewel de bibliotheek er een science fiction sticker achterop heeft geplakt. Waarschijnlijk omdat het zich op planeten in de ruimte afspeelt, maar ik vind het echt meer fantasy. Het duurde lang voor de bibliotheek besloot om ook deel 3 aan te schaffen (de eerste twee delen hebben ze wel). Omdat het ook al even geleden is dat ik deel 2 heb gelezen, moest ik er weer even inkomen. Een korte samenvatting aan het begin was handig geweest, maar die ontbrak helaas. Ophelia is terug op haar thuisplaneet en leeft al bijna drie jaar gescheiden van haar echtgenoot – tegen wil en dank – Thorn omdat die is verdwenen. Als Ophelia een kleine hint krijgt dat Thorn mogelijk op de planeet Babel verblijft, vertrekt ze daarheen. Babel is een planeet met rangen en standen en Ophelia moet undercover als student om hogerop te komen. Gaat dit haar lukken en vindt ze Thorn nog ooit terug? En natuurlijk heeft ook deze planeet weer een ietwat gestoorde familiegeest, twee zelfs. Die familiegeesten spreken mij niet zo aan en het is de reden dat ik de serie soms een beetje moeizaam vindt. Ophelia (en Thorn) vind ik dan weer wel leuke personages en Ophelia’s gave is interessant. Daarom wil ik deel 4 ook nog lezen, zodat ik weet hoe het afloopt. Maar het is voor mij toch echt niet vergelijkbaar met Harry Potter; ik verwacht niet dat ik de serie ooit nog eens opnieuw zal gaan lezen.

Zwaluwdans

Zwaluwdans – Jet Nijland

SPOILER! Best een aardig boek (het is niet heel dik), maar er zijn wel betere boeken in dit genre. Verder was het natuurlijk leuker geweest als het hoofdpersonage Elisa de liefdesbaby van de twee geliefden Nando en Neva was geweest en dat bleek dan weer niet het geval te zijn. Dan was de link met Nederland ook wel weer lastiger geweest. Het boek is een soort van West Side Story, alleen speelt het zich dan af in de Spaanse stad Sevilla. Er zit ook nog een stukje geschiedenis in over de Spaanse Burgeroorlog.

Het perfecte plaatje

Het perfecte plaatje – Lauren Weisberger

Lauren Weisberger is vooral bekend van De duivel draagt Prada, dat ook verfilmd is. Dat is een leuk boek met veel humor dat vlot weg leest. Het perfecte plaatje is te langdradig en blijft te lang om bepaalde zaken heen draaien. Ook is het boek heel erg Amerikaans, want flink betalen (en dus frauderen) voor een plaats op een goede universiteit is iets wat hier in Nederland niet snel zal voorkomen. Het ergste is dat het meisje waar het om gaat – Max – goed genoeg was om zelfstandig op de universiteit te komen. Ze wil echter liever naar de filmacademie, iets wat haar ouders afkeuren, want dat is geen goede toekomst voor hun enigste kind. Max is verreweg het leukste hoofdpersonage in het boek en maakt ook de grootste ontwikkeling door. Haar moeder – een bekende tv-presentatrice – is een controlfreak die het allemaal perfect wil doen, maar daardoor juist heel grote fouten maakt en de sympatie van iedereen verliest. Dan is er nog de zus van de moeder, die in een of andere Amerikaanse streberstad woont, waar ze zich bij kleuters al druk maken naar welke universiteit ze moeten…alsjeblieft zeg. Het boek is hier en daar dus behoorlijk over de top.

Waar ik ook heen ga

Waar ik ook heen ga – Fioly Bocca

Boeken over het lopen van een lange-afstand-wandeltocht (meestal de Camino) vind ik altijd wel leuk en dit boek beloofde veel goeds. Helaas viel het wandelaspect in dit boek heel erg tegen. Het ging veel meer over het psychologische verleden van de twee vrouwen, dan over de wandeling zelf, die leek er maar een beetje bij gehaald om een kapstok voor de ontmoeting te hebben. Ik kreeg er dan ook helemaal niet het wandelgevoel van, dat ik bij andere wandelboeken wel heb. Ook bleven de personages heel afstandelijk voor mij, ondanks dat je best veel over hen komt te weten. Het is maar een dun boekje, dus daarom heb ik het wel uitgelezen, maar ik vind het absoluut geen aanrader.

Het grachtenhuis

Na Het schuilhuis is dit mijn tweede boek van Rachel van Charante. Opnieuw met de tweede wereldoorlog als onderwerp. Heleens man is omgekomen aan het begin van de oorlog en daarom woont ze weer bij haar ouders op de boerderij in Lochem. Ze wil echter dolgraag terug naar de bruisende stad Amsterdam. Ze vertrekt en krijgt een baan bij een advocatenkantoor dat ondertussen blijkt overgenomen door een Duitser: Ralph Baumann. Het kantoor moet aanvragen van Joden verwerken die hiermee willen bewijzen dat ze niet Joods zijn en zo aan deportatie ontkomen. Heleen heeft echter een Joodse vriendin met jonge kinderen…

De gebeurtenissen in het boek volgen elkaar op en het leest daarom weg als een spannende, thrillerachtige roman. Van sommige zaken vraag ik mij wel af of dat echt zo gegaan kan zijn, maar het was natuurlijk een andere tijd met vooral ook andere communicatiemiddelen. En wat is goed en wat is fout? Is verliefd worden op de vijand fout?

Verder vond ik de verhaallijn in het heden veel minder interessant dan de verhaallijn in de oorlog. Dat heb ik wel vaker bij dit soort dubbele verhaallijnen, alsof die in het heden maar er een beetje bij verzonnen is.

Een nieuwe zomer in de kleine bakkerij

Een nieuwe zomer in de kleine bakkerij – Jenny Colgan

Jenny Colgan kan haar getijdeneiland Mount Polbearne niet loslaten en schreef dus nog maar eens een boek over Polly en haar kleine bakkerij. Polly is niet het hele boek de hoofdpersoon, ze wordt afgewisseld met de nieuwe bewoonster van het eiland: Marissa, die vanwege psychische problemen op het eiland verblijft. Marissa heeft Italiaanse roots en is dol op koken. Is er een combinatie van de bak- en kookkunsten mogelijk om meer klanten te trekken naar de kleine bakkerij? Natuurlijk komen ook alle bekende personages uit de andere boeken weer voorbij, van de rijke vrienden en hun verwende zoontje, tot de papegaaiduiker Neil. Omdat het boek een paar jaar verder is in de tijd, heeft Polly ondertussen ook kinderen; een ondeugende tweeling. Alles bij elkaar leest het weer lekker weg, echte feelgood met een vleugje ernst. Leuk boek als zomertussendoortje.

Soms sneeuwt het in april

Soms sneeuwt het in april – Janneke Siebelink

Janneke Siebelink is de dochter van Jan Siebelink, waarvan ik dus nog nooit een boek heb gelezen. Ik leende dit boek van de bibliotheek, omdat ik las dat het deels op Texel speelde. Ik ben vrij vaak op het eiland geweest, voor het laatst vorig jaar oktober en toen kwam ik langs de begraafplaats voor de Georgiërs bij de Hoge Berg. Ik hoopte in dit boek dus meer te lezen in romanvorm over de Opstand van de Georgische soldaten op Texel, waarbij aan het einde van de oorlog nog 565 Georgiërs, 120 Texelaars en ongeveer 800 Duitsers om het leven kwamen. Vooral voor het eiland een heftig stukje oorlogsgeschiedenis, waar veel mensen niets vanaf weten.

Om heel eerlijk te zijn viel dat nogal tegen. Je moet eerst door eindeloze hoofdstukken over een tienermeisje (een oorlogsbaby) – Katharina – in Amsterdam heen lezen, voor je eindelijk de geschiedenis van haar moeder Heleen op Texel te lezen krijgt. De opstand wordt er dan in een paar bladzijden doorheen gejaagd en ik kreeg er ook niet echt een duidelijk beeld van in het boek; je kan nog beter de wikipediapagina lezen; die is een stuk informatiever.

Verder kon ik ook absoluut niets met de stukken over Katharina als volwassen vrouw. Op 40-jarige leeftijd is ze eindelijk zwanger, maar ze zit in een relatiecrisis met de vader en pleegt ze nou uiteindelijk zelfmoord??? Ik vond het allemaal veel te vaag en onbegrijpelijk. Zowel Heleen als Katharina (zo moeder, zo dochter, dan dan weer wel) zijn vreemde karakters in hun doen en laten. Als lezer begrijp ik ze vaak niet.

En als dit dan literatuur is, haak ik maar weer af. Ik kan hier gewoon te weinig mee.

Waar ik ga

Waar ik ga – Gayle Forman

Het mooiste boek van Gayle Forman is Als ik blijf, maar ook al haar andere boeken vond ik goed. Ook Waar ik ga is weer een prima young adult boek waarin de verhaallijnen van drie jongeren met een probleem langzaam samen komen. Aan het einde zijn niet alle problemen opgelost, maar heb je als lezer wel de hoop dat het goed gaat komen met de personages. Toch had het boek nog best wat dikker mogen zijn als het aan mij had gelegen, zodat er nog net wat meer verdieping in de verhaallijnen had gezeten.

Gloriedagen

Gloriedagen – Corina Bomann

De Duitse schrijfster Corina Bomann moet dag en nacht aan het schrijven zijn, want ze levert de ene na de andere roman af. Gloriedagen is het eerste deel van de Walfriede-serie. Waldfriede is een ziekenhuis in Duitsland en het bestaat nog steeds; blijkbaar kwam Bomann op het idee om deze serie te schrijven, nadat ze zelf hier opgenomen is geweest. De boeken zijn gebaseerd op het leven van Hanna, een verpleegster die meer dan dertig jaar in het ziekenhuis heeft gewerkt en daar dagboeken over bij heeft gehouden.

Waldfriede werd na de eerste wereldoorlog opgericht door Dr. Louis Conradi, een zevendedagsadventist. Hanna en veel andere werknemers hangen dit geloof ook aan. Hanna is een heel braaf karakter, omdat ze ongetrouwd is gebleven, zit een spannende liefdesrelatie er voor haar niet in. Het gaat in het boek dan ook vooral over haar psychologische klachten (haar verloofde is in de eerste wereldoorlog onder haar handen gestorven). Verder leeft Hanna voor haar patiënten.

Dat is dan ook het interessantste aan het boek; hoe start je een ziekenhuis op, de medische ontwikkelingen (in dit boek gaat het in het bijzonder vaak over röntgenapparatuur), de behandelingen. Hoewel ik dit niet Bomanns beste of spannendste boek vind, wil ik de vervolgen nog wel lezen.

Hoop voor het landhuis

Hoop voor het landhuis – Anne Jacobs

Hoop voor het landhuis is het derde en laatste boek van de Landhuis-serie van Anne Jacobs. Hoewel je het met Jacobs nooit helemaal zeker weet, want de Weesmeisje-serie blijft maar groeien. Het boek start midden in de gebeurtenissen, dus het is wel handig als je deel 1 en deel 2 ook hebt gelezen. Het vlot niet erg met het de verbouwing van het landhuis, want grootmoeder en kleindochter hebben nogal uiteenlopende ideeën, er zijn voortdurend financiële problemen en dan worden er ook nog menselijke resten gevonden in de kelder van het landhuis en moet alles stil gelegd worden vanwege archeologisch onderzoek. Algauw wordt duidelijk dat de botten erg oud zijn. De verhaallijn in het heden wordt vervolgens afgewisseld met een geschiedkundige verhaallijn over de nonnen die ooit een klooster bewoonden op de plek waar nu het landhuis staat. Zij hadden bepaald geen makkelijk leven.

Uiteindelijk zou Jacobs nog boeken vol kunnen schrijven over de personages. Voor nu zijn alle verhaallijnen redelijk afgerond.

Hildes geluk

Hildes geluk – Marie Lamballe

En ook het derde en vermoedelijk laatste boek over Hilde. Maar met Marie Lamballe, wat gewoon dezelfde schrijfster is als Anne Jacobs, weet je het maar nooit. Na de oorlog hebben Hilde en haar Jean-Jacques zoveel moeite gedaan om elkaar terug te vinden. En nu leven ze langs elkaar heen, omdat JJ een wijnmakerij heeft, terwijl Hilde nog steeds een succes probeert te maken van Café Engel, dat ze wel moderniseren tegen de wil van haar behoudende ouders in. Ik vind Hilde best wel een chagrijnig karakter geworden in dit derde deel, terwijl ik haar in deel 1 juist zo sympathiek vond. Dan zijn er nog de problemen van de huurders die boven het café wonen en van de familieleden, zoals de broers van Hilde. Nog deel 2, nog dit deel 3 halen het niveau van deel 1, maar het leest toch wel weer lekker weg.

Geocachingavonturen uit het verleden: Utrecht aan zee…?

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 1 september 2017:

Hoe ik per OV-fiets een 3-cache-datum oploste en Utrecht ineens aan zee lag.

Utrechtse luchten

Het avontuur: 

1 september was een vrijdag, de laatste vrijdag van mijn zomervakantie. Dat kwam goed uit, omdat het een 3-cache-datum was, die ik nu mooi kon vervullen. Ik zat al vrij vroeg in de trein naar Utrecht, daar aangekomen huurde ik een OV-fiets om de fietsmulti Utrechtse Luchten te gaan doen, in combinatie met de serie Utrecht aan Zee.

Die fietsmulti bleek door een bijzonder mooi gebied te lopen, waarvan ik eigenlijk niet precies weet hoe het heet en waar ik nog nooit geweest was. Vanwege het dreigende weer, had ik inderdaad erg mooie luchten. Alle vragen van de multi waren goed te beantwoorden, maar ondanks dat het keurig werd aangegeven, vond ik het toch jammer dat de uiteindelijk cache slechts een klein kokertje was. Ik vind het leuker om een lekkere grote bak te vinden na een multi.

Utrechtse luchten

Tijdens de serie Utrecht aan Zee voelde ik de tijdsdruk heel erg: ik wilde graag voor 16 uur weer ingecheckt zijn en niet tot 18.30 uur moeten wachten (dit vanwege mijn treinabonnement dat niet geldig is in de spits). Ook begon het te regenen, wat het geocachen toch minder leuk maakt. De caches waren verder wel grappig verstopt, allemaal met waterdingetjes en schelpen, vanwege de associatie met de zee. Het lukte me om heel de serie te volbrengen. Bij de bonus kwam ik een ander geocachingteam tegen: twee zussen die samen aan geocaching deden. Je moest via een boomstam over een sloot en de vrouwen waren zeer behulpzaam. Ze hielden mijn rugzak vast (en discoverden ondertussen mijn tag), terwijl ik over het bruggetje ging (en bijna in het water viel, maar net niet). De bonus werd dus ook gevonden. De zussen gingen nog verder cachen, maar ik vond 19 founds een zeer mooi aantal en fietste terug naar het station, waar ik nog ruim voor 16 uur in kon checken.

Utrecht aan zee

Wat ik hier op 1 september 2022 nog aan toe te voegen heb:

Ha, toen woonde ik net in mijn vorige huis en nu woon ik ook net in mijn nieuwe huis. De serie kan ik mij nog wel herinneren. Dat gebied heet trouwens de Ruigenhoekse polder en is onderdeel van het Noorderpark. De serie is nog steeds online en de cachecode van nummer #1 is GC4RCNQ

Utrechtse luchten

Alle foto’s bij dit blog zijn door mijzelf gemaakt.

MaandMoves: augustus 2022

Net als vorig jaar ga ik proberen om elke maand op de laatste dag een soort van maandoverzicht te geven.

Augustus

De heetste maand van het jaar, alle dagen boven de 20 graden en vaak ook boven de 25 of zelfs 30 graden. Ik heb elke dag een korte broek aangehad. Jas? Wat is dat? Trui? Wat is dat? Toch ben ik blij dat het nu weer iets koeler gaat worden, want ik functioneer niet goed bij hoge temperaturen.

De maand begon met veel klussen en halverwege de maand verhuisde ik dan definitief naar mijn nieuwe (huur)woning. Ik zag erg op tegen de verhuizing omdat alle spullen in het oude huis van 1 hoog naar beneden moesten en in het nieuwe huis dan weer naar 2 hoog (hier is wel een lift, in het oude huis niet). Het zou die dag ook nog eens 35 graden worden. Uiteindelijk had ik hulp van acht mensen en waren we al rond een uur of 13 in de middag klaar. Dat ging een stuk vlotter dan verwacht. De rest van de maand dus bezig geweest met inrichten en dozen uitpakken en dat is allemaal nog niet helemaal klaar. Alleen mijn arme cavia’s Fenno en Frido waren totaal in shock na de verhuizing (ze waren na hun aankomsten nooit meer het oude huis uit geweest, omdat ik altijd verzorging aan huis had als ik op vakantie ging). Gelukkig gaat het nu weer stukken beter met ze; denk dat ze nu wel gewend zijn. Ze zijn alleen heel eenkennig en op mij gericht. Zodra er andere mensen op bezoek komen worden ze bang en verstoppen zich in hun huisje.

Ook ging ik nog op een korte minibreak (al gepland voordat ik wist dat ik zou gaan verhuizen) van wel drie dagen naar het Speulderbos bij Putten. Tijdens die drie dagen vooral veel aan geocaching en Munzee gedaan in combinatie met wandelen en fietsen en af en toe een terrasje.

Wandelen, geocaching en Munzee

Tijdens de eerste helft van de maand stond alles in het teken van klussen, inpakken en verhuizen. Toch was het profiel van de Heideroosjes wel actief, omdat mijn mede-Heideroosjes veel caches gevonden hebben tijdens hun vakantie. Zelf heb ik geocaching pas weer opgepakt op International Geocaching Day, dat is traditioneel op de derde zaterdag van augustus. Omdat ik op zaterdag moet werken, stond ik vroeg op om al voor mijn werkdienst een cache te kunnen loggen. Gelukkig lag er een nieuwe in het buitengebied van Oisterwijk, dus ik hoefde niet heel ver te fietsen en kon ook nog een paar Munzees meepakken onderweg.

De dag erna vertrokken we dus voor drie dagen op minibreak en toen is er alledrie de dagen flink aan geocaching gedaan. Wandelend en per fiets, dus ook veel bewogen. Ook bleek er een Munzee Garden (een groot veld van Munzees, soms in een patroon) in Ermelo te liggen, dus daar hebben we een gedeelte van gecapt. Ook op de camping tegen ons hotel waren vrij veel Munzees en in Putten zelf ook. Bij mijn oude huis had ik een Skyland, dat is een soort van Munzee Hotel waarin steeds special Munzees komen logeren. Helaas kun je zo’n Skyland niet verplaatsen en ik kan hier geen nieuwe plaatsen, omdat die te dicht bij de Skyland van mijn moeder (die doet ook aan Munzee) zou zitten.

In het laatste weekend van augustus heb ik samen met mijn moeder de NS-wandeling Veluwezoom gedaan; 15 kilometer van Velp naar Dieren met wat hoogteverschil. Zelf had ik deze wandeling al twee keer eerder gelopen, voor mijn moeder was het nieuw. Ze vond het een erg mooie wandeling. Ik ook en we hadden ook nog ideaal wandelweer; niet te warm en niet te koud en droog. Alleen de bloeiende heide viel een beetje tegen; het meeste bleek al uitgebloeid te zijn helaas. Evengoed is het altijd mooi op de Veluwe.

Spelletjes

Ik wist ook nog tijd te vinden om 61 potjes van 37 verschillende spellen te spelen. De meest gespeelde spellen van deze maand zijn de kortere spellen: Keer op Keer 2, Qwixx, Elixer Mixer en Lemur Tails. Tijdens de minibreak speelden we een extreem spannend potje Keer op Keer 2 op een klein tafeltje terwijl het steeds donkerder werd en we de kleuren van de dobbelstenen amper nog konden onderscheiden. En wanneer brengt 999 Games nou eens andere blokjes uit van Keer op Keer 2? Van Keer op Keer 1 zijn er wel 7 verschillende en zo moeilijk moet het niet zijn om een computer dat random te laten genereren…

Op minibreaks gaan ook altijd de minispelletjes mee: Kwatro, Punto en de mini-editie van Regenwormen.

Kijken en lezen

Wederom nog geen seconde televisie gekeken deze maand en ook niet naar de bioscoop geweest. Ook lezen staat op een laag pitje; sinds ik hier woon heb ik nog geen enkele boek uitgelezen.

Verder

Kostte het mij geen enkele moeite om afstand te doen van mijn oude woning, de laatste jaren door mij standaard het Krot genoemd.

Heb ik heel veel tijd doorgebracht op websites van woonwinkels en ook op die van Ikea.

Maakt de plaatselijke Milieustraat je op hun website heel bang met hun hoge prijzen en bleek het uiteindelijk wel mee te vallen (ik deed o.a. afstand van mijn oude, versleten bankstel). Ben dan gewoon duidelijk op je website en jaag mensen niet zo’n angst aan.

Kwam ik ’s avonds laat terug van mijn minibreak en trof ik de volgende ochtend allebei mijn fietsen met een lekke band aan in de schuur. Dat was wel even een tegenvaller; je verwacht niet dat ze allebei tegelijkertijd een lekke band krijgen. De leenfiets bleek een herenfiets en dat is dus echt niet mijn ding, zo’n irritante stang waarbij je iedere keer bijna omvalt bij het op- en afstappen.

Heb ik de hele maand geen nieuwe spellen gekocht en dat hoop ik nog tot december vol te houden.

Geocachingavonturen uit het verleden: Kanovereniging de Plastic Boot

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 25 augustus 2019

Hoe Kanovereniging de Plastic Boot de Bredase vestingwerken veroverde en ook nog een cache vond.

Het verslag:

Vorig jaar november liep ik de NS-rondwandeling Mastbos vanaf station Breda. Je loopt dan een heel stuk langs de Bredase singels en het leek mij toen al interessant om eens langs de verdedigingswerken bij het Kasteel van Breda te kanoën. Later tijdens de wandeling loop je ook nog een stuk door het Markdal. Toen ik aan het begin van de zomer de Kanosport doorbladerde, het tijdschrift van het Watersportverbond voor kanoërs, las ik iets over een kanotocht door Breda, georganiseerd door Kanovereniging Breda. Dat leek mij wel wat, redelijk dichtbij, dan kon ik mooi een keer over die singels varen en vooral eens een keer ergens anders varen dan op ’t Staalbergven.

De animo van mijn eigen medeleden van Kanovereniging Oisterwijk was niet erg groot. Anke wilde wel mee en een ander lid, die in Breda woont, leek het ook wel leuk. Hij had nog nooit door de singels van zijn eigen stad gevaren. Dus op een zondagochtend zat ik al vrij vroeg in Ankes auto met de kano’s op het dak. Wij haalden het andere lid op en reden naar het startpunt. Daar bleek het vooral een tochtje voor senioren te zijn, wij waren op één basisschoolmeisje na, verreweg de jongste deelnemers. Is ook wel eens grappig als je toch al dertigers bent. Er deden maar liefst vijftig mensen mee aan het toertochtje, volgens mij heb ik nog nooit met zo’n grote groep gevaren. Er waren zelfs mensen van een kanovereniging in Hoorn en mensen van kanovereniging Viking uit Venlo. Ik weet niet of ik voor een tochtje van vijftien kilometer helemaal uit Hoorn was gekomen…

We vaarden dus de singels rond en maakten een kort uitstapje over de Boven-Mark. Dat vond ik eigenlijk het mooiste stukje, dus dat had van mij wel wat langer gemogen. Volgens mij zijn we nu amper in het Markdal geweest. We passeerden talloze bruggen, die bijna allemaal vernoemd waren naar het koninklijk huis.

Onderweg pauzeerden we maar liefst een uur lang in het Valkenbergpark. Dat had van ons niet zo nodig gehoeven, wij komen vaak genoeg in Breda. Maar er waren mensen die in dat uur in de stad wilden kijken. Wij hadden ook geen zin om de stad in te gaan in onze stinkende, natte kanokleding. Na de lange pauze vaarden we nog het Spaanse gat in, dat is het bewuste stukje singel langs die verdedigingstorens, dus dat vond ik erg leuk. Kon ik dat van mijn bucketlist afstrepen; de verovering van Breda per plastic kano. Want tja, al die senioren zaten in de meest mooie toerkano’s en Canadezen. Wij waren de enige drie mensen in gewone, ouderwetse plastic kano’s. Daarom werden wij als grapje Kanovereniging de Plastic Boot genoemd.

Op het eindpunt aangekomen namen we afscheid van de rest en zetten ons medelid weer thuis af.

Tijd voor geocaching. Op de heenweg had ik Anke al overgehaald om nog een cache te doen. Ze had zelf gevraagd of er nog caches op de kanoroute lagen, maar dat was niet zo, in Breda liggen weinig traditionals. Dus in de eerste instantie had ik zoiets van: ik laat Smaug (mijn gps) eens een keer thuis. Maar toen kreeg ik een nieuwsbrief van Groundspeak dat er een souvenir van een streakende Signal te verdienen is als je een week lang elke dag minstens een cache vind. Dit wordt de Streak Week genoemd. Op geocachinggebied word ik momenteel vooral uitgedaagd door datumdagen en souvenirs, dus ik vind deze Streak Week (met twee datumdagen) helemaal geweldig.

En in de wijk waar ons medelid woonde, bleek een cache te liggen bij een minibibliotheek. Het was maar 900 meter van zijn huis af, dus Anke stemde toe. We konden redelijk vlakbij parkeren en hadden de minibieb en de cache snel gevonden. Geen boek meegenomen, hoewel er wel een prachtige editie van Lord of the Rings in stond, met een tekening van Gandalf voorop. Dus ik heb toch een beetje spijt, maar ja ik ben juist aan het opruimen en dat boek zou ik dan voor die sier in de kast zetten en niet eens om het te lezen. In ieder geval was de eerste dag van de Streak Week hiermee vervuld, dus kon ik tevreden terug naar Oisterwijk.

Wat ik hier op 25 augustus 2022 nog aan toe te voegen heb:

Whaja, Kanovereniging de Plastic Boot, dat was een bijzonder gezelschap waar we toen mee gevaren hebben.

De Streak Week heb ik uiteindelijk weten te volbrengen, maar dat was best lastig in een week waarin er gewoon gewerkt moest worden. Het is na 2019 ook nooit meer herhaald, dus ik denk dat Groundspeak het zelf geen succes vond.

Geocachingavonturen uit het verleden: International Geocaching Day in een galaxy far away

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 18 augustus 2018:

Op de derde zaterdag van augustus is het altijd International Geocaching Day en dan valt er een souvenir te verdienen.

Het verslag:

Het was weer International Geocaching Day. Helaas valt dat altijd op een zaterdag. En waar ze voor andere souvenirs tegenwoordig vaak een heel weekend inplannen, blijft dit toch echt een “day”. Speciaal voor deze dag had ik de traditional Rendierhoeve gesaved, eentje die in onze nearbiest-lijst stond. Het voordeel is natuurlijk wel, dat het in augustus nog lang licht is, zodat je ’s avonds nog op pad kunt. Dus na mijn werk wat gegeten en daarna weer op pad. Op de fiets naar Moergestel en daarna richting het bos achter het Trappistenklooster. Hier ben ik al vaker geweest voor geocaching. Ik liet mijn fiets achter op de parkeerplaats en moest nog zo’n 600 meter wandelen naar de cache. Je kunt hier niet met de auto komen en daar houd ik wel van: een echte traditional zoals het bedoeld is. Ik werd begeleid door de dreunende beats van festival Decibel, wat je hier heel erg goed kon horen. Gelukkig speelden ze een variatie op de theme van Star Wars, dus dat vond ik nog wel leuk. De cache bleek zelfs een echte amnobox te zijn. Helemaal leuk. Ik ruilde een travelbug en logde. Daarna terug gewandeld naar mijn fiets en weer naar huis gefietst om te loggen. Het International Geocaching Day-souvenir plopte keurig op in mijn inventory. We hebben nu 2016, 2017 en 2018 keurig op een rijtje compleet, dus ik ben wel van plan om deze trend voort te zetten als het even mee zit.

Wat ik hier op 18 augustus 2022 nog aan toe te voegen heb:

Ook in 2019, 2020 en 2021 wist ik de streak voort te zetten en het souvenir binnen te halen. In de coronajaren mocht je er wel een heel weekend overdoen. Dit jaar is dat – dacht ik – weer terug gedraaid naar alleen de zaterdag. Dat is aanstaande zaterdag, dus hopelijk gaat het mij lukken om mijn streak weer voort te zetten.

Geocachingavonturen uit het verleden: Op bedevaart door de Duurzaamheidsvallei naar La Trappe.

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 11 augustus 2019

Mijn moeder en ik besloten op “bedevaart” te gaan en door de Duurzaamheidsvallei naar het Trappistenklooster te wandelen om daar een La Trappe te drinken.

Het verslag:

Mijn moeder en ik besloten om door de Duurzaamheidsvallei (een soort van klompenpaden door de weilanden tussen Oisterwijk en Tilburg) naar het Trappistenklooster te gaan wandelen en daar dan een La Trappe te gaan drinken. Een soort moderne bedevaart, zeg maar. We starten vanaf mijn voordeur en begonnen de officiële wandeling bij de Dumoulin-brug over de Voorste Stroom. Mijn moeder zou nog een paar caches kunnen loggen, die ik in januari al gelogd had. Voor mij zouden er eigenlijk geen caches zijn, maar ik mocht proberen om Munzees te vinden onderweg. Mijn moeder vond dus drie caches onderweg en moet nog een keer terug voor de caches die aan de andere kant liggen, aan het andere pad.

De wandeling is niet bijzonder mooi ofzo, het zijn vooral brede paden langs weilanden. Ik kreeg er een beetje hooikoorts van. Wel mooi was het veld met wilde bloemen. We waren al in Landschapspark Moerenburg toen mijn moeder ineens zei dat er een cache lag op het verlaten oude viaduct (er mogen geen auto’s meer over, nog wel fietsen en voetgangers). Ik rukte haar gps bijna uit haar handen (ik had mijn eigen gps niet meegenomen) om te kijken. Ja hoor een nieuwe cache die ik over het hoofd had gezien, genaamd Urban Tilburg. Op een locatie waar in het verleden ook al andere caches hadden gelegen. Natuurlijk wilden wij die cache hebben, dus we wandelden het viaduct op. Het is maar goed dat er een hint bij zat, want anders hadden we de cache waarschijnlijk nooit gevonden, met zoveel verstopmogelijkheden. Nu dus wel.

Daarna gingen we weer naar beneden en wandelden via een soort van tuinpark naar het kanaal en vervolgens naar het klooster. Bij de brug kon ik een Munzee vangen, jippie. Helaas waren alle Munzee-stickers bij het Trappistenklooster zelf te erg vervaagd om nog te kunnen scannen. We lunchten met een lekker speciaalbiertje en werden vervolgens opgehaald door mijn vader.

Wat ik hier op 11 augustus 2022 nog aan toe te voegen heb:

Ondertussen hebben we een mooiere wandelroute naar het Trappistenklooster ontdekt die meer door de bossen loopt. Het nadeel van naar het klooster wandelen is dat je een chauffeur moet hebben die je op op wil komen halen en die dus zelf geen alcohol mag drinken. Daarom gaan we meestal op de fiets naar het klooster als we daar op het terras willen zitten. Overigens ben ik eigenlijk niet zo’n bierdrinker – ik ben meer van de witte wijn -, maar de speciaalbiertjes van La Trappe vind ik zo af en toe wel lekker en het is ook leuk dat het hier zo dichtbij is.

Geocachingavonturen uit het verleden: Genieten in de Waard

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 4 augustus 2013

Mijn moeder en ik wilden een geocachingfietstocht gaan maken door de polders bij Gorinchem, maar even leek het erop dat we geen fietsen konden huren…

Het verslag:

Op het programma vandaag het fietsrondje Genieten van de Waard, deze ligt in de polders boven Gorinchem. Dit is de provincie Zuid-Holland, terwijl het hemelsbreed nog geen 40 kilometer van Oisterwijk af is. We gingen er heen met de trein, die rijdt eigenlijk om vanwege de Biesbosch en je moet vaak overstappen, maar het is niet vervelend om in de trein te zitten, zeker niet als je met z’n tweeën bent.

We zouden het rondje gaan fietsen op een OV-fiets, maar toen we in Gorinchem aan kwamen, gebeurde waar ik eigenlijk al een beetje bang voor was: ze hadden maar 4 OV-fietsen in een box en er was er nog maar 1 beschikbaar. Dat is toch altijd de stille angst als je een OV-fiets wilt hebben: dat ze er niet meer zijn en je daar staat met al je goede voornemens. Ik had voor de zekerheid al wel de avond van tevoren opgezocht waar je nog meer fietsen kon huren in Gorinchem, dus gingen we te voet naar de haven, want daar zouden ze nog wel huurfietsen hebben. Na veel gedoe kreeg mijn moeder een rode huurfiets. Toen waren we dus alweer een uur verder.

We fietsten langs het kanaal Gorinchem uit, in de richting van de Waard. We begonnen met nummertje 10 en dat was meteen al een leuke, want die lag in een beeldentuin. We zochten ons suf, maar al snel bleek dat we het onszelf veel te moeilijk maakten, want zo moeilijk was de cache helemaal niet verstopt. Er stonden wel een heleboel curieuze beelden hier, mijn favoriet was natuurlijk de draak.

De eigenaar van de locatie waar de volgende cache lag, was duidelijk een groot afnemer van de beeldentuin, want hij had midden op zijn terrein een groot hondenhok staan, met daarin een heleboel hondenbeelden. Zag er heel leuk uit, maar ik zou het niet in mijn eigen tuin willen hebben.

We maakten een kleine omweg voor een voortuincache, die erg leuk bleek te zijn. De hint was zoiets als “niet te snel rijden in de metro”. Op de oprit stond een houten hondenhok, waarin een skelter geparkeerd stond. Hierop hingen bordjes die op de hint sloegen. Maar waar zat die cache dan? We reden de skelter uit het hok en ik kroop erin. Ik voelde de cache door een gat, maar daardoor kon hij er niet uit. Bleek dat je gewoon het dak van het hok op kon tillen en dat daar een mega-grote cache onder zat, propvol goodies. Ik haalde er een poppetje uit met een handje op z’n kop. Die heb ik ondertussen al een hele collectie, allemaal uit caches. Ik moet eens uitzoeken waar die poppetjes eigenlijk van zijn (Ok, het zijn dus poppetjes die je bij de supermarkten Digros, Bas en Dirk kon sparen ter ere van het WK van 2010 in Zuid-Afrika. Haha, dat wist ik dus niet dat ze iets met voetbal te maken hebben, ik vind ze gewoon schattig. Volgens mij heb ik er ondertussen best veel. En de genoemde supermarkten zitten niet in de regio waar ik woon.)

Verder met de serie. Er stonden verschillende caches offline, die er gewoon bleken te liggen en ook in goede staat waren. Wij denken dat het onderhoud is overgenomen door een andere cacher, want de eigenaar schijnt zijn handen ervan afgetrokken te hebben. Dat is helaas het lot van veel powertrails. Zoiets is ook bijna niet te onderhouden, maar dan moet je het gewoon archiveren. Hoewel dat bij deze serie wel jammer zou zijn, want die gaat wel door een mooi, landelijk gebied. Polders met veel water en koeien. En langs kleine dorpjes met gekke namen als Vuilendam.

Na een aantal caches van de serie langs smalle fietspaden wilden we de serie onderbreken om een stukje te wandelen. Dit ging langs de caches van de Boerenburenwandeling. Mijn moeder had geen brood meegenomen, omdat ze had gelezen over lekkere hapjes bij de vele theetuinen in deze omgeving. Helaas bleken die dus allemaal dicht te zijn op maandag. Bij deze theetuin liep wel een vrouw rond en die beloofde ons thee, maar wij wilden eerst de wandeling gaan doen. Haha, dit was nog echt geocaching zoals het eigenlijk bedoeld is. Eerst struinden we door de vlindertuin, waar niet echt een duidelijk pad was en ik voelde de hooikoorts alweer opkomen, gelukkig zette die niet echt door. Daarna mochten we dwars door de weilanden en tussen de koeien door, dus weer een paar leuke foto’s kunnen maken. Via de brug naar het zitje achterop het weiland. Hier vonden we een kist vol goddelijke boeken, we dachten eerst dat het de cache was. In deze omgeving wonen nog veel zeer gelovige mensen. We gingen verder en mochten nog een keer onder het schrikdraad doorkruipen en ook nog over een planken bruggetje lopen. Mijn moeder heeft dit dus ook allemaal gedaan; de heldin. Zo vonden we dus 11 caches.

Als beloning gingen we thee drinken bij de mevrouw in de tuin. Ze woont in een prachtig huis, het bleek ook nog een bed & breakfast te zijn. Ondertussen was het al bijna half 4 en we moesten nog een heleboel caches. We wisten nu eigenlijk al dat we de serie niet af gingen krijgen vandaag. Want een OV-fiets heeft in principe geen inlevertijd, maar de fiets van mijn moeder moest uiterlijk om 19.30 uur terug zijn. Toch hebben we nog een flinke inhaalslag gedaan, want we deden nog 16 caches van de serie, nog een semi-voortuincache en nog 3 caches in een doodlopende weg, de Hoogtweg in Ottoland. Langs deze weg groeiden echte abeelbomen. Dit zijn de bomen waar onze achternaam van is afgeleid, dus wel gaaf om dan zo’n laan te zien. We kwamen nog veel meer koeien tegen en hele mooie optrekjes met als gaafste het kasteeltje van Doornroosje, inclusief ridder-theezitje in de tuin en een pop van Doornroosje en dus heel veel bloeiende rozen.

Even leek het erop dat we de hele serie af zouden krijgen, we hadden zelfs al bedacht dat mijn moeder eventueel vooruit kon fietsen om haar fiets in te leveren en dat ik het dan af zou maken en we elkaar dan weer zouden zien op het station (het was nog een kilometer lopen van de fietsverhuur naar het station). Helaas zat tussen nummertje 36 (de laatste) en nummertje 1 (de eerste) van de serie een vrij grote afstand en wij hebben toen ergens een verkeerde afslag genomen. We moesten eigenlijk op de parallel-weg zijn. En die werd van de weg waar wij op reden gescheiden door water. Dus helaas, daar ging het idee om de hele serie af te krijgen. Mijn moeder kreeg het nu erg op haar heupen en wilde terug naar Gorinchem om de fiets op tijd in te leveren. Dus had ik mee te gaan, samen uit, samen thuis. Ze vroeg of ik het jammer vond dat we de serie niet af hadden gekregen. Ja, natuurlijk vind ik dat een beetje jammer, maar het is geen wereldramp, we hadden er heel veel gevonden en het belangrijkste is dat we een leuke dag hebben gehad.

Tot nu toe hadden we het fietsen allebei niet erg gevonden en waren we ook niet vermoeid. Maar ja, het is wat anders als je om de kilometer van je fiets jumpt om een cache te vinden. Op een vrij rustig tempo. Nu zette mijn moeder er flink de vaart in en dan is 8 kilometer nog best een eind. Ook de vermoeidheid begon toe te slaan. Uiteindelijk hebben we toch ruim 50 kilometer gefietst en ook nog een paar kilometer gelopen voor de Boerenburenwandeling. De fiets was ruim op tijd ingeleverd en we slenterden naar het station terug om mijn fiets in te leveren in de box. We misten net de trein, dus moesten een tijdje wachten op de volgende. Kon ik ondertussen de founds tellen. Wow, 43 founds, dat is toch een flink aantal. We wilden allebei nog wel een keertje terug.

Wat ik hier op 4 augustus 2022 nog aan toe te voegen heb:

Pas jaren later ben ik nog eens terug gegaan om de serie af te maken. Toen was ik alleen. Wel ook weer met een OV-fiets. Eigenlijk had ik bij moeten houden op hoeveel verschillende OV-fietsen ik al aan geocaching heb gedaan, haha.

En belangrijker dan het aantal founds is absoluut de gezelligheid.

MaandMoves: juli 2022

Net als vorig jaar ga ik proberen om elke maand op de laatste dag een soort van maandoverzicht te geven.

Juli

Juli was absoluut een rollercoastermaand. Een van mijn grootste wensen is in vervulling gegaan: andere woonruimte. De sleutels heb ik al en er wordt nu druk geklust. In augustus verhuis ik definitief naar een andere huurwoning die bijna 2x zo groot is als mijn huidige krot (dat gesloopt gaat worden), een hoger energielabel heeft en op een locatie staat met veel minder geluidsoverlast. Ik blijf overigens wel gewoon in Oisterwijk wonen, alleen dan een kleine twee kilometer verderop.

Verder was er natuurlijk de vreselijke hittegolfdag en ik was heel blij dat het maar om één dag ging; ik kan echt niet tegen deze extreme hitte.

Wandelen, geocaching en Munzee

Nu tijdens de klus- en verhuisperiode staan deze zaken allemaal op een zeer laag pitje. Maar in de eerste weken van juli heb ik de nieuwste NS-wandeling gedaan van Schin op Geul via Valkenburg naar Maastricht. 17 kilometer en het ging mij ondanks de hoogteverschillen goed af. Mooie wandeling, sommige stukken waren mij bekend van een vakantie in Valkenburg. Maar het stuk rondom de Curfsgroeve kende ik nog niet en was zeker de moeite waard. Onderweg ook nog twee caches kunnen meepakken en aan het einde op de groene loper van Maastricht nog een labcache. Verder waren er ook veel Munzees te scoren, zowel onderweg als tijdens de treinreis.

Er werden deze maand 53 caches gevonden. De eerste helft van de maand door mij en daarna nam Anke het over, omdat die op vakantie is. We staan nu op het grappige getal van 11444 founds.

Ook Munzee staat nu op een laag pitje: alleen die in Oisterwijk hebben momenteel mijn aandacht. Maar in de eerst weken van juli wel veel gevangen tijdens mijn Weekend Vrij treinreizen; toevallig twee weken achter elkaar naar Limburg. Nu staat mijn Weekend Vrij natuurlijk even uit; dat kan omdat ik een NS Flex abonnement heb.

Spelletjes

Werden er nog best vaak spelletjes gespeeld; 62 potjes maar liefst en 31 verschillende spellen. Een gedeelte van mijn spellencollectie verblijft in het huis van mijn ouders, omdat ik vaak speel met mijn moeder. Van het gedeelte wat in mijn eigen huis verblijft is nu alles ingepakt en ik heb ook heel veel spellen verkocht deze maand. Dat zijn spellen die ik niet leuk vond of die ik toch nooit ga spelen. Scheelt toch weer een paar verhuisdozen en in het nieuwe huis kastruimte. Omdat ik dus nog een stapel ongespeelde spellen heb, mag ik voorlopig niets nieuws kopen van mezelf. Hoogstens een klein spelletje, maar geen grote spellen. Eens kijken of ik dat vol kan houden tot de december-cadeautjes-maand.

Kijken

Ehm, ik denk dat ik werkelijk geen seconde tv heb gekeken deze maand. Ook geen films gezien.

Verder

Bezocht ik El Mundo Fantasia in de wereldtuinen van Mondo Verde in Landgraaf. Ik hoop dat ik nog de tijd vind om er een blog over te schrijven. Ik kocht er wel een paar leuke dingen die ingepakt en wel in een verhuisdoos zijn beland en pas uitgepakt zullen worden in mijn nieuwe woning.

Kun je toch ongelooflijk veel spullen verzamelen op 35 vierkante meter. En dan heb ik echt ook een hoop weggegooid, verkocht of weggegeven; nog nooit zoveel pakketten verstuurd als de afgelopen maand en ook nog veel Marktplaats-mensen aan de deur gehad.

Deed ik mee aan twee verschillende swaps en die waren allebei leuk (in het verleden ook een paar keer vervelende ervaringen gehad met swaps, maar dit jaar weer een paar keer geprobeerd en tot nu toe gelukkig met succes).

Werd het langverwachte kindje geboren van mijn vriendinnen. Ze liet lang op zich wachten, maar nu is ze er dan eindelijk. Ze is zelfs al op bezoek geweest in mijn nieuwe woning (niet dat ze er veel van gezien heeft, want ze sliep ;>)

Natuurlijk gaan mijn cavia’s Fenno en Frido ook mee naar het nieuwe huis en nu we meer ruimte hebben kan een lang gekoesterde wens van mij in vervulling gaan en zullen er ergens in de komende maanden twee konijntjes aan mijn huisdieren worden toegevoegd.

Kreeg ik een mail van Air Miles waarom ik al zolang geen punten had gespaard. Ondertussen loop ik de deur plat bij de P.raxis en zijn mijn Air Miles punten ruim verdubbeld. Zou ik daar nu een juichmail over krijgen?

Geocachingverhalen uit het verleden: NS-wandeling Wezepsche Heide

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 28 juli 2016:

Mijn moeder en ik verbleven een paar dagen in een hotel in Zwolle en vandaag stond de NS-wandeling van Wezep naar Zwolle op het programma. Op de route lagen verschillende geocaches.

Het verhaal:

Ik had ontdekt dat er ook een NS-wandeling liep van Wezep naar Zwolle. Dat leek me ook wel erg leuk om te doen, omdat dat vanuit Oisterwijk veel te ver treinreizen is en we nu mooi terug konden lopen naar Zwolle. Dus ’s morgens na het ontbijt wandelden we naar het station van Zwolle. Onderweg pikten we Baarsjes op, dit was een bijna-onder-water cache in de waterpartij voor een kantorencomplex vlakbij het station. Best wel grappig gedaan, maar de cache ligt wel heel erg in het zicht.

We gingen met de sprinter maar één station verderop: naar Wezep. Dit was geen nieuw station voor ons, want in februari 2015 waren we hier al geweest, toen we per trein een midweekje op de Veluwe zijn geweest. We herkende het station dus nog. Hier begonnen we aan een wandeling, terug naar Zwolle, van zo’n 14 kilometer. Die liep meteen al het bos in langs de spoorlijn, helemaal goed, ik ben meer van wandelen door de natuur, dan van wandelen door een stad. Via het bos kwamen we uit op de heide. Hier vonden we onze eerste cache op de route: Reinwater. Die zat in een putje, bovenop een heuveltje op de heide. Er zat een mevrouw op een bankje en die keek de ogen uit haar hoofd, toen ik het putdeksel opentrok. Toen wij uitlegden wat geocaching was, leek het haar een leuke hobby. Er stond op deze locatie ook nog een Zielige Paddo, dat is een paddo waar de kap af is en waar alleen nog het verbrokkelde, betonnen onderstel van over is. Leverde wel een mooie foto op.

Wij vervolgden onze tocht over de heide en moesten die veel te vroeg naar mijn zin verlaten. Ook omdat hierna een lang stuk over het fietspad volgde, terwijl je volgens mij nog verder had kunnen lopen over de heide. Er loopt op een bepaald moment een snelweg tussen twee natuurgebieden door en die passeerden wij over een viaduct. Vlak na dit viaduct lag een carpoolcache. Best wel grappig om een carpoolcache te voet te doen. Meestal doe je die toch echt met de auto en zijn ze te voet ook niet bereikbaar. Deze dus wel.

We gingen nu weer een bosrijk gebied in, het landgoed Molecaten. We besloten de route iets te verlengen met de multi over het landgoed. Daardoor liepen we sommige padden 2x, maar dat was hier niet zo’n straf, het is een mooi bos. Er stond ook nog een heel oude en grote boom. De cache vond ik meer per toeval, hij lag in een bosje waar slootachtige sleuven in lagen. Ik sprong heel lenig over zo’n sleuf en landde bovenop de plank die bovenop de cache lag. Hoppa, found it. Anders had het nog best lang kunnen duren hier, want er lagen overal bladeren.

We beloonden ons zelf op het terras van Molecaten met een drankje en een hapje. De wandeling ging via statige bomenlanen verder naar Hattem. Onderweg kwamen we enkele fietspaddestoelen tegen, waarvan de nummering volgens mij helemaal niet klopte. Het leek wel alsof er een nieuwe paddo was neergezet, maar dat de oude niet weggehaald was.

In het historische centrum van Hattem bezochten we een paar winkels. Dat hadden we beter wat langer kunnen doen, want toen we het dorpje uitliepen begon het snoeihard te regenen. Als in: clusterregenbui. Ik had mijn regenjas bij en mijn moeder een poncho, maar dat hielp maar een beetje. Eerst stonden we onder een boom, later zijn we naar een flat gerend. Daar stonden we eerst in het portiek bij de ingang, maar van een aardige bewoner mochten we schuilen in de hal van de flat. Daar wachtten we tot de regenbui voorbij was. Ondanks de doorweektheid, besloten we toch nog een klein stukje om te lopen voor de cache in de Minibieb van Hattem. Die was wel de moeite waard, een lekkere, grote minibieb met een keurige cache, waaruit je boekenleggers mocht meenemen.

Onze wandeltocht ging nu Hattem uit, richting de rode brug – de Hanzebrug – over de rivier de IJssel. Hier waren we ’s morgens al overheen gegaan met de trein, maar dan in tegengestelde richting. Nu mocht het te voet. We twijfelden heel lang hoe en waar we de brug op moesten lopen, maar toen we er bijna onder stonden, bleek er een mooie trap voor voetgangers te zijn. De brug is bijna een kilometer lang en komt uit in het buitengebied van Zwolle, hier zie je nog de vormen van de oude vestingwerken. We vonden hier nog twee caches van een serie, maar de hele serie is niet meer gelukt. Op een bepaald moment kwamen we weer uit op inmiddels bekend gebied. We liepen niet meer via het station, maar rechtstreeks naar het centrum van Zwolle om daar een hapje te eten. We zaten eerst buiten, maar werden door een nieuwe regenbui naar binnen verdreven. Gelukkig konden we daarna wel droog terug lopen naar het hotel.

Wat ik hier op 28 juli 2022 nog aan te voegen heb:

Dit was nog in het beginstadium van mijn obsessie voor NS-wandelingen. Ondertussen heb ik ze bijna allemaal gelopen; sommige zelfs meerdere keren. En Zwolle is een erg leuke stad om een paar dagen te verblijven.

Vanaf deze week komen er data aan de beurt voor de geocachingverslagen uit het verleden die ik al eerder heb gehad. Het verhaal van 28 juli 2005 vind je hier.