Geocachingavonturen uit het verleden: Beatles op de Groote Heide

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 12 januari 2020:

Ik ging weer eens in de regen op pad voor het Geocaching Datum Project. Dit keer naar de Groote Heide bij Heeze.

Het avontuur:

12 januari was een 5-cache-datum en die vijf caches werden op maar liefst drie verschillende data in het verleden gevonden, te weten in 2012 (2), 2013 (1) en 2014 (2). Dat betekent dus dat er alweer zes jaar niet gecachet was op deze datum en dat het hoog tijd was om af te gaan rekenen met deze datum.

Het werd Heeze, ik had vorig jaar daar al een serie gezien, die op het lijstje was beland voor een datum-dag. Heeze is gewoon Noord-Brabant en de trein rijdt er vanaf Oisterwijk in 1x naartoe, wat best wel eens fijn is (om niet over te hoeven stappen). Het was op zich te lopen vanaf het station, maar ik hoopte stiekem dat er OV-fietsen zouden zijn, zodat ik naar het startpunt kon fietsen. Alle OV-fietsen bleken nog aanwezig te zijn. Een paar weken geleden was ik ook al in Heeze, als eindpunt van de NS-wandeling Strabrechtse Heide, die ik al meerdere keren gelopen heb. Maar nu ging ik eens de andere kant op, naar de Groote Heide. Die strekt zich uit tussen Heeze, Leende en Eindhoven en is blijkbaar een overblijfsel van een gigantisch groot heidegebied uit vroegere tijd. Het is nu nog het grootste aangesloten heidegebied van Nederland, maar het is ondertussen wel een stuk kleiner dan het ooit geweest is. Even goed houd ik erg van heidegebied. Tja, Heideroosjes horen op de heide, natuurlijk.

In april 2016 deed ik met mijn moeder de NS-wandeling Strabrechtse Heide en toen vonden we onderweg de meeste – vier – caches van de Heezer hertgang-serie, die allemaal bij waterlopen verstopt liggen. Er bleven er twee over en die heb ik allebei vandaag gevonden. Leuk dus, dat de serie er nog steeds ligt. En leuk dat ik de serie nu compleet heb, op de bonus na. Geen idee of we toen bonusgetallen op hebben geschreven en als we het al hebben gedaan heb ik geen flauw idee waar die cijfers dan zouden zijn. Dus de bonus zal het wel nooit meer worden. Een paar honderd meter van de eerste hertgang-cache lag een andere traditional-cache bij het Sint Jobsklokje. Dit is een oude bel die is overgebleven van de gelijknamige kapel. De kapel is afgebroken en de originele klok hangt nu bij Kasteel Heeze, maar er is een nieuwe klok gebouwd op de oude locatie. Helaas zag het er allemaal een beetje vervallen uit, dus volgens mij wordt de boel niet meer onderhouden. De cache was er nog wel. Ik kwam hier trouwens over een straat die het Kerkhof heette en er was ook nog een Lijkweg. Gezellige boel hoor, je zou er maar wonen…

Ik ging nu op weg naar het startpunt van de serie, maar daar vlakbij lag nog de voor mij laatste van de Herdgang-serie, de nummer twee. Deze werd ook heel snel gespot. Het fietspad slingerde nu de bossen in naar het startpunt van de JPGR-serie. Die letters staan voor de voornamen van de Beatles: John, Paul, George en Ringo. De maker van deze serie moet een ongelooflijke Beatle-fan zijn, want je wordt letterlijk doodgegooid met feitjes over de Beatles en hun muziek. Ik geloof niet dat er een band is waar ik zoveel over weet. Ik houd best van muziek van bepaalde bands, maar in welk jaar welk nummer is uitgekomen en op de hoeveelste plek en hoe lang dat in de top-40 stond? Geen idee.

Ik bond mijn OV-fiets vast aan een paaltje vlakbij de eerste cache en zag toen ineens een Munzee zitten. Er bleek er nog eentje in de buurt te zijn en ze deden het allebei nog. Kijk, dat is nog eens leuk. Ik had wel gezien dat er een paar Munzees hier in de buurt zaten, maar had niet verwacht dat ze precies op het startpunt zouden zitten. Eigenlijk had ik een heel bezoekerscentrum hier in de bossen verwacht, maar dat was niet zo, er was alleen een kleine parkeerplaats. Jammer, ik vind bezoekerscentra altijd wel leuk. De cache werd snel gespot, alle caches van deze serie waren stukken hout met een dop, die dan op een buis in de grond zat. De koker moest je er dan met behulp van een magneetstok uitvissen. Ik vond het wel een goed systeem, we zagen dit ooit eerder bij die serie in de Betuwe waar mijn moeder en ik de voeten onder ons lijf vandaan hebben gelopen. Het is ripproof natuurlijk, maar ook waterdicht. Bij de meeste caches heb ik de hint niet eens opgezocht, want die was toch overal hetzelfde: afgezaagd. Ook besloot ik om me niet bezig te gaan houden met de bonus. Die bestond uit ingewikkelde opzoekvragen over nummers van de Beatles en ik had daar bij voorbaat al geen zin in. Prima om dat thuis op de bank te moeten doen, maar ik had er buiten op dat kleine schermpje van mijn telefoon/gps geen zin in. Dan maar geen bonus. Ik zou toch wel genoeg caches voor de datum scoren.

Aangezien ik al drie caches onderweg had gescoord, had ik bij de tweede van de serie al genoeg caches gevonden om de datum op de gewenste tien founds te krijgen. Maar natuurlijk ging ik gewoon door. Bij de derde wilde ik wachten met de koker uit de grond trekken tot alle wandelaars gepasseerd waren. Bleek dat ene echtpaar waar ik op wachtte ook aan geocaching te doen. Na een praatje gingen we weer uit elkaar, want zij liepen in omgekeerde volgorde en waren dus al bijna klaar. Helaas begon het te regenen, dus trok ik mijn regenbroek aan. Dat was min of meer wel voorspeld, maar vanmorgen zeiden de weersites dat het tot 16 uur droog zou blijven en het was nu amper 12 uur. De bui duurde toch best wel een hele tijd. Ik vond wel alle caches en zelfs nog een extra cache op de route. De vennen stonden droog of er stond erg weinig water in. Ze waren er dus nog slechter aan toe dan die van Oisterwijk. De winter is tot nu toe meer herfst dan kou en het heeft dus vooral veel geregend. Daarom dacht ik dat het langzaamaan weer de goede kant op ging met de waterstand, maar hier was daar nog weinig van te merken. Ondanks het grauwe herfstwinterweer, vond ik het toch weer fijn om op de heide te zijn. Ik houd gewoon van die uitgestrekte ruimte, dat je zo ver kan kijken als de horizon en overal natuur ziet.

Echt stil was het niet, want je hoorde bijna overal het geluid van de nabijgelegen snelweg. Toch vond ik die snelweg ook wel interessant, want ik had gezien dat er een hele rij virtuele Munzee langs die snelweg te vangen waren. Dus na de zevende cache van de serie, besloot ik naar het fietspad langs de snelweg te lopen om wat van die virtuele Munzees te vangen. Het lastigste is dan tot hoe ver ga ik dan? Ik had gezien dat er in de verte weer een fietspad het gebied in ging, dus ik besloot om tot daar te gaan. Maar toen had ik weer zo’n feather-munzee en wilde ik zo’n veer hebben, dus ben ik toch nog een stukje verder gegaan en daarna weer terug naar de fietspoort. Ondertussen had ik ook al een paar paddo’s gescoord voor waymarking, dus ik had het er maar druk mee vandaag: geocaching, waymarking, munzee. En wat kan ik daar dan van genieten. Via het fietspad kwam ik weer terug op de route van de serie. Ik volgde nu een mooi pad tussen de halfdroge vennen door. Het stopte zowaar met regenen, dus mijn muts kon af en ik had het ook niet meer zo koud als toen ik in de ochtend gestart was. Later kwam ik nog een keertje heel dicht bij de snelweg, dus toen ben ik nog een keer een paar Munzees gaan vangen.

Daarna volgden de laatste caches van de serie. Ik kwam nog over een soort van dijkje waar vroeger blijkbaar een spoorlijntje heeft gelegen, zoals het Bels Lijntje. Ik denk dat ik hier al eerder ben geweest, voor een multicache en dat er toen nog wel rails lagen. Nu zijn alle rails weggehaald. Jammer eigenlijk, ik vind dat altijd wel mooi, zo’n stukje rails. Onderweg naar mijn OV-fiets keek ik nog uit naar de bonuscache, maar helaas heb ik die niet per toeval gevonden. Ik vond nog wel een Munzee. De trein gaat maar 1x per uur op zondag en ik had maar 10 minuten om die van 15.03 te halen. Dat vond ik wel heel krap, dus besloot ik nog maar wat Munzees te gaan vangen en voor de trein van 16.03 te gaan. Dus fietste ik rustig langs een aantal Munzees terug naar het station. De OV-fiets weer keurig ingeleverd en daarna met de trein weer naar huis. Met 19 caches, een stuk of zes paddo’s en een shitload aan Munzees had ik een goede dag gehad. De datum is in ieder geval gered.

Wat ik hier op 12 januari 2023 nog aan toe te voegen heb:

Owh, als ik dit lees wil ik zo weer terug naar de Groote Heide. Wel met beter weer, want op de data van het Geocaching Datum Project rust wel heel vaak een regenvloek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s