Geocachingavonturen uit het verleden: Taurossen in het Kempen-Broek

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 5 januari 2018

Normaal had ik op vrijdagen in dit jaar college van mijn deeltijdopleiding, maar het was nu kerstreces. Dus besloot ik om de 2-cache-datum dan maar te gaan redden. Het werden ook de eerste geocaches van 2018.

Het avontuur:

Probleem is alleen dat ik voor vervoer afhankelijk ben van de trein en dat de behapbare caches dichtbij huis zo’n beetje op zijn. En in de winter is het nou eenmaal vroeg donker enzo. Na heel lang zoeken kwam ik toch weer uit in Weert: een uurtje met de trein vanuit Oisterwijk, dus dan zou ik het redden om voor 16 uur weer in de trein te zitten. Daarom werd het Weert, voor de derde keer in korte tijd. Vanaf het station ging ik per OV-fiets naar het Kempen-Broek. Het was met een afstand van bijna 5 kilometer te ver om te lopen en het was ook een vrij saai stuk fietsen, dus het was een goede keuze om een OV-fiets te huren.

Het Kempen-Broek is een natuurgebied van ARK en dat betekend dat er niet overal paden zijn, maar dat je vrij mag struinen door het hele gebied. Bij het eerste stukje dacht ik nog dat het wel mee viel met de modder en de moerassigheid van het gebied. Het weer was ook nog beter dan verwacht: het bleef de hele dag droog en er stond zelfs een waterig zonnetje. Ik had al de drie benodigde caches (voor 5 op de datum) in the pocket, dus mij kon niets meer gebeuren. En toen kwam ik ook nog de taurossen tegen! Ik was vanwege het mooie gebied al blij dat ik toch was gaan geocachen, maar nu werd ik helemaal gelukkig. De cache “Das” lag bij een soort van wegwijzer op een paal en daar vlakbij stond een supergrote tauros! En die was helemaal niet bang, dus ik kon volop foto’s maken. De tauros was zo tam, dat ik hem (of haar?) bijna kon aaien. Zo gaaf! Ik heb nu al een paar keer taurossen ontmoet bij het geocachen. Ze worden gefokt bij Keent, daar ben ik ondertussen al 2x geweest: 1x om te geocachen met Anke en nog een keertje met mijn moeder tijdens de Walk of Wisdom. Het project loopt zo goed, dat de taurossen ook elders in het land zijn uitgezet. Zo grazen ze ook in het Herperduin en daar kwam ik ze vorig jaar tegen, toen ik daar ging geocachen. En nu kwam ik ze dus ook weer hier tegen. Supergaaf dat het project zo goed loopt, wie weet lukt het ooit nog om de oeros terug te fokken. Maar eigenlijk vind ik tauros ook wel een heel gave naam voor dit soort runderen.

Goed, terug naar het geocachen. Vanaf de cache die “Tauros” heette, begon het echte struinwerk. Dwars door zo’n helmgrasachtig gebied, wat behoorlijk moerassig bleek te zijn. Ik stapte midden in het water en haalde dus al een zeiknat onderbeen. Toch lukte het nog om de cache “Bont dikkopje” te bereiken. Ja, het was er zo waterrijk, dat er best dikkopjes hadden kunnen zwemmen, aldaar. “Kraanvogel” lukte ook nog, maar ik moest de “Exmoor-pony” laten zitten. Die lag letterlijk in het ven. Ik kon de petling wel zien zitten, aan een boomstam, op een mini-eilandje. Ik heb nog heel even overwogen om mijn schoenen en sokken uit te trekken, mijn broekspijpen op te rollen en de twee, drie meter door het water te waden. Maar ik kon niet goed zien hoe diep het water daar was. En het was maar 6 graden en ik weet hoe snel er onderkoeling op kan treden. Ik had ook geen handdoek bij, mijn schoenen en sokken waren al zeiknat en ik moest ook nog terug fietsen naar het station en terug met de trein. Dus besloten om het vanuit veiligheidsoverwegingen niet te doen.

De andere caches allemaal wel kunnen bereiken. Met een beetje gokwerk (ik miste dus een bonuscijfer en had een andere verkeerd overgeschreven) lukte het ook om de multi Kempen-Broek op te lossen. Die lag ook nog wel in een moeilijk te bereiken gebiedje, ook heel drassig. De taurossen en de Exmoor-pony’s stonden hier eensgezind te grazen. Koeien en paarden bijten elkaar niet en kunnen het blijkbaar prima met elkaar vinden. In de cache vond ik een geocaching-speldje, wat ik eigenlijk wel mooi vond, dus heb ik die mee naar huis genomen, in ruil voor twee travelbugs, die ik al veel te lang in mijn bezit had. En omdat Weert ook onder Limburg valt, zijn ze nog geen provincie verder gekomen. Tja, jammer, maar helaas. Ik moest nog de laatste traditional van de serie vinden, hiervoor moest ik een heel eind omlopen, vanwege de extreme drassigheid van het gebied, maar uiteindelijk heb ik hem wel kunnen bereiken. Nu kon ik ook de bonus-cache berekenen en die lag keurig op de terugweg naar mijn OV-fiets. Alles bij elkaar een mooie rondwandeling door het Kempen-Broek.

Ik had het ook ruimschoots binnen de tijd gedaan, want ik had zelfs nog een uurtje over. Daarom op de terugweg naar het station nog drie caches van de GP-serie gedaan. Lichtenberg lag bij een mooi, oud bruggetje, maar had een afwijking, dus ik moest even zoeken naar de leuk verstopte cache. De Sint-Theuniskapel (weer zo’n geval dat ik meer op een kleine kerk vond lijken, maar dat hoort hier zo in Limburg, blijkbaar) was sneller gevonden. De cache van de Kazernelaan was zo nat, dat het logrolletje een vieze, vastgekoekte prop was geworden, die ik niet uit het kleine kokertje kreeg gewurmd. Dus maar een foto gemaakt en een need maintenance logje geschreven. Ik was nog ruim op tijd terug voor de trein van iets voor 16 uur. Met dertien caches op de teller is het geocachingjaar 2018 begonnen en deze datum meteen goed gesaved.

Wat ik hier op 5 januari 2023 nog aan toe te voegen heb:

Dit was een mooi maar echt superdrassig gebied. Ik was tot aan mijn knieen totaal doorweekt. Wel heel gaaf om de taurossen te zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s