Geocachingavonturen uit het verleden: Zicht op de Zuil

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 29 december 2012:

Ik had nog een keer de datum uit 2019 kunnen pakken, maar ik besloot toch voor een andere te kiezen. Ook op deze dag ging ik een geocachingfietstocht maken.

Het avontuur:

Voor vandaag was eigenlijk ook regenachtig weer voorspeld, maar opeens leek het weer om te slaan en werd het zonnig. Dus besloot ik om toch te gaan cachen. Het idee was om de tweede Schotse Hooglander route te gaan doen, die staat al een tijdje op het verlanglijstje. Als ik die dan aanvulde met een hoop oppikkertjes in de Reeshof, dan kon ik die benodigde acht caches voor een rond getal aan het einde van het jaar nog wel eens gaan halen. Maar ik vertrok eigenlijk veel te laat van huis.

Onderweg naar Huis ter Heide, het aangelegde natuurgebied tussen Loon op Zand en de Reeshof kwam ik over een cache van de Langstraat heen. Een hoop rekenwerk wat veel tijd kostte en ik twijfelde te veel over mijn uitkomst om naar het eindpunt te gaan. De Schotse Hooglander route kostte zelf ook veel tijd. Het was een lastige cache. De vragen waren volgens mij expres vervelend opgesteld om cachers op een dwaalspoor te brengen. Ik vond sommige opdrachten gewoon ronduit onduidelijk. Omdat ik dus dingen vergeten was op te schrijven, moest ik terug en daardoor heb ik de afstand zo’n beetje 2x afgelegd. Hij had nog wel een origineel verstopt waypoint, met een plaatje achterop zo’n oranje meetpaal. Die vond ik wel grappig. Uiteindelijk heb ik de cache wel gevonden. Veel cachers hebben er meerdere keren over gedaan, dus ik vind het dan wel weer leuk dat ik er slechts een take voor nodig had. Toen ik op mijn fiets stapte stonden er nog nieuwe cachers klaar bij het startpunt.

Wat ik wel een minpunt vond, was dat  dus helemaal geen Schotse Hooglanders heb gezien. Die stonden ver weg en waren dus niet zichtbaar. Jammer, want ik had wel zin gehad in een ontmoeting met de haarballen. Nu heb ik vandaag helemaal geen koeien gezien.

Ik fietste verder richting de Reeshof en maakte een omweg langs nog een Langstraat-oppikker. Dat had ik beter niet kunnen doen, want die hing in een vogelhuisje in een boom en ik kon er niet bij. Ik probeerde nog op mijn fiets te klimmen, maar dat leek me toch te gevaarlijk, dus gaf ik het maar op.

Het was een heel eind fietsen naar de serie Zich op de Zuil, omdat het kanaal in de weg lag. Vroeger zou ik het echt niet in mijn bolle hoofd (sorry, maar bij de Top 2000 die ik momenteel aan het luisteren ben, komt om het uur hele irritante reclame met daarin het zinnetje “hoe haal je het in je bolle hoofd?”) halen om helemaal naar Dongen te fietsen, maar sinds ik eerder dit jaar mijn auto weg deed ben ik heel anders over fietsafstanden gaan denken.

Goed, ik begon dus nog aan de serie Zicht op de Zuil. De eerste lag in een moerasachtig gebied waarbij ik me afvroeg of je er wel mocht komen. Cache was origineel als een boomtak verstopt, maar was wel nat. De twee caches die daarop volgden waren minder bijzonder en had ik sneller te vinden. De topper was nummertje 5, ook weer in een twijfelachtig gebied, maar wel heel stoer verstopt. In een ijzeren buis, die de leuning vormde van het bruggetje over het stuwtje zaten aan twee kanten gaten. Aan een kant zat de cache, maar die zat heel diep en kon je niet zomaar pakken. Aan de andere kant zat echter een magneetstok verstopt. Eerlijk gezegd had ik de magneetstok eerder gevonden dan de cache, maar ik vond het wel heel gaaf bedacht. Ook van een traditional kun je dus echt wel weer maken als je er moeite voor doet.

Ondertussen was het bijna donker en was ik al 10x van mijn fiets gesprongen om foto’s te maken van de zonsondergang met wisselend resultaat. Het was tijd om naar huis te gaan, maar ik kwam nog drie caches te kort. Ik probeerde nog Dalem, een soort van voortuincache in de Reeshof, maar die kon ik niet vinden. Ondertussen was het al bijna donker en ik moest nog 12 kilometer naar huis fietsen. Ik heb nog even overwogen om de trein te pakken, maar dan stond mijn fiets weer op het station wat onhandig zou zijn. Dus toch maar gefietst. Was wel blij toen ik thuis was.

Wat ik hier op 29 december 2022 nog aan toe te voegen heb:

Ik heb nu dus al ruim 10 jaar geen auto meer en heb vele kilometers gefietst in die jaren. Toch heb ik wel bijgeleerd om in de winter op tijd van huis te vertrekken en liefst weer voor het donker terug te zijn. Dat had ik hier nog niet zo goed begrepen, haha.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s