Geocachingavonturen uit het verleden: Regen in Heumensoord

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 22 december 2019:

Ik ga voor de derde week achter elkaar verder met mijn December 2019 Project om data te saven… Dit keer ging ik naar Heumensoord bij Nijmegen en helaas regende het bijna de hele dag.

Het avontuur:

Ik ging voor de vijfde zondag achter elkaar op geocachingjacht. 22 december was een 5-cache-datum en hoewel die minder erg zijn dan de twee voorgaande 3-cache-zondagen, wilde ik ook deze graag weggewerkt hebben. Want ook voor deze geldt: nu valt hij op zondag en dat duurt daarna weer vijf jaar. Helaas was de weersvoorspelling heel slecht en die bleef ook heel erg slecht: regen, regen en nog meer regen. Omdat ik wel heel erg toe was aan een ontspannende wandeling, na een zware werkweek, besloot ik om toch te gaan. Het deed mij erg denken aan de dag dat ik de 9000ste  vond. Dat was aan het begin van het jaar, nu zitten we bijna aan het einde van het jaar.

Ik had twee weken geleden al bedacht wat ik vandaag ging doen: ik ging een zelfbedachte geocachingwandeling maken van station Nijmegen Heyendaal naar station Mook-Molenhoek, dwars door Heumensoord en het Maldens Vlak. Ik was nog nooit in- of uitgestapt op station Heyendaal, het is net als Tilburg Universiteit een echt studentenstation. In tegenstelling tot twee weken terug (toen er werkzaamheden waren) kon ik nu wel aanreizen over Nijmegen, wat toch een stuk sneller is dan over Venlo-Blerick. In het begin viel het nog mee met de regen, het miezerde wel een beetje en het was heel grauw en donker weer, maar het was om te doen. De studenten zaten allemaal veilig binnen in hun studentenhuizen (of ze zijn naar huis vanwege het kerstreces), dus het was hier heel rustig. Daarom durfde ik wel te zoeken naar een cache die onder een trap bij een campusgebouw verstopt zat. Tot mijn eigen verbazing zag ik de cache meteen zitten, hij zat alleen vrij hoog, dus ik moest mij heel erg uitrekken om hem te pakken te krijgen. Dat lukte en daarmee was de eerste cache een feit.

Ik liet vervolgens een voortuincache gaan, om het natuurgebied te betreden. Het begon harder te regenen, dus ik trok mijn regenbroek aan. Dat scheelt toch een hoop nattigheid als je aan het wandelen bent. Al snel vond ik een cache die naar de finish-straat van de Nijmeegse Vierdaagse is vernoemd: Via Gladiola. De eigenaar had net onderhoud aan de cache gepleegd, dus er zat een keurig logrolletje in. Hierna was ik in de buurt van een virtuele Munzee, dus even een klein stukje omgelopen om die te kunnen vangen. Het is altijd fijn om mijn hobby’s te kunnen combineren. Ik ging nu het echte Heumensoord binnen. Mijn eerste cache van de Landen-serie, waar ik er in het verleden al meer van heb gevonden hier, werd een not-found, na een glibberige tocht over een modderige atb-route. In mijn herinnering waren die Landencaches best grote bakken, maar ik kon het echt niet vinden. Regen, midden in het bos en Smaug (mijn gps) wist het ook niet meer, die draaide rondjes.

Jammer dan, op naar de volgende. Dat was er eentje in de sfeer van villa Elshof, daar ben ik met mijn moeder voorbij gekomen tijdens de Walk of Wisdom. Deze cache had ik wel heel snel gevonden, dus toch wel een beetje opgelucht, want ik moest toch wel aan minstens vijf founds komen, vandaag. De volgende cache was weer in de sfeer van de Nijmeegse Vierdaagse, er waren tenten en vlaggen nagebouwd en hier in Heumensoord wordt een compleet kamp voor de deelnemende militairen gebouwd. Er kunnen 8000 mensen overnachten. Jemig, best wel veel.

Het was nu tijd voor mijn favoriete cache, namelijk de virtuele cache met een Romeins tintje. Ik moest op zoek naar een Romeinse waterkuil en die lag goed verborgen in de bosjes. Zonder geocaching was ik hier nooit terecht gekomen. Ik moest de kuil in om een foto te maken en dat vond ik best een beetje spannend zo in mijn eentje. Het is dat ik mijn telefoon en gps bij had, mocht er dan iets gebeuren, dan kon ik de hulpdiensten alarmeren met coördinaat en al. In mijn hoofd hoorde ik steeds de stem van mijn moeder: “Zou je dat wel doen? Ik vind dat eng. Kom maar weer terug.” Haha. Er gebeurde niets en ik maakte wat foto’s, wat nog lastig is met je zeiknatte telefoon en doorweekte vingers in de regen. Ik moest ook de omtrek van de kuil opmeten, maar dat vond ik ook maar een lastige opdracht. Heb uiteindelijk de diameter bepaald en stappen geteld en de tripteller aangezet. Aan die laatste had ik niet veel. Die diameter bepalen met behulp van mijn gps werkte beter en toen later thuis een tooltje gebruikt om het uit te rekenen. Ik kreeg meteen antwoord van de maker en mijn afstand viel binnen de marge. Whoop, whoop, altijd fijn om die bevestiging te krijgen dat ik best wel slim ben. En weer een virtual op de lijst, vind ik leuk.

Ik had nu de keuze tussen drie caches vlakbij elkaar of twee caches verderop. Ik koos voor de drie caches. Die waren allemaal leuk gemaakt, maar ik vond het reptielenhuis het leukste, omdat er hagedissen inzaten. Er zaten overigens ook veel lieveheersbeestjes in, een beetje apart, want sinds wanneer zijn dat reptielen? De andere twee caches vormden onderdelen van vliegvelden, dus ik grapte in mijn logs dat ik een heel verborgen vliegveld had ontdekt in Heumensoord. Er bleek ook nog een soort van offsetmulti te liggen. Die vond ik vrij snel, maar ik twijfel heel erg of ik die een aantal jaar geleden niet ook al heb gevonden. Maar goed, wel leuk om ook een multi in de lijst te hebben. Het was pas half twee, dus ik besloot toch nog maar naar die andere twee caches te wandelen. Dat was niet zo’n goed idee, want ik heb ze allebei niet kunnen vinden. Ze bleken afgelopen week verplaatst te zijn en ik twijfelde erg of ik nu op het oude of het nieuwe coördinaat stond. Bij de eerste stonden ook nog mensen met honden in de buurt en die ene hond was heel irritant aan het blaffen tegen mij. En die mensen bleven daar maar staan kletsen, dus ik ergerde mij kapot.

Als troost ben ik toen nog de kerstcache gaan zoeken. Blijkbaar plaatst Remralcache elk jaar een kerstcache, die dan tijdelijk te vinden is. Voor mij pas de eerste keer dat ik zo’n cache vond, maar ik vond hem wel heel leuk. Het was een soort van olielamp, maar op de plek van de lamp zat dan een sneeuwbal met sneeuwpoppen en je kon hem aan de onderkant opendraaien voor het logboek en een klein kerstcadeautje. Een echte christmascache, dus. Ik had nu tien caches en ik had er ook wel genoeg van. Het heeft best wel hard geregend en hoewel het niet zo erg was als toen met de 9000ste , was mijn jas ondertussen behoorlijk nat en begonnen mijn schoenen en sokken ook langzaam door te lekken. De caches waren ook zo’n beetje op, dus ik besloot lekker door te lopen naar station Mook-Molenhoek.

Vanaf de kerstcache was dat 1,8 kilometer, wat mij erg mee viel. Ondanks dat ik de trein van 15.12 uur had, was het al superdonker, dit kwam vooral door het duistere weer en de loodgrijze bewolking. Op het station pakte ik nog twee Munzees mee, die ene die ik twee weken geleden al had zien zitten bij de klok en nog eentje op een lantaarnpaal. Daarna vlug naar het andere perron voor de trein.

Wat ik hier op 22 december 2022 nog aan toe te voegen heb:

Eerlijk is eerlijk: een beetje gek ben ik wel om in de stromende regen te gaan geocachen. Maar in Heumensoord liggen wel heel veel supermooi gemaakte caches en het is een aardig gebied om doorheen te wandelen. Helaas lijkt er een soort regenvloek op dit gebied te liggen, want iedere keer als ik daar ben komt de regen met bakken uit de lucht…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s