Day Zero Project 2.0.: Update 9

In de zomer stond mijn Day Zero Project op een laag pitje. Dit omdat al mijn tijd in beslag werd genomen door klussen en verhuizen. Daarnaast had ik geen vakantie in de zomer en moest er dus ook nog gewerkt worden. Maar ja, een andere woning was wel een serieus doel op de lijst.

4. Alle data van het Geocaching Datum Project vervullen (28/34)

Aan dit doel heb ik dit jaar enorm hard gewerkt. Ook in september werden de beide overgebleven data opgelost, waardoor september nu ook geen data meer over heeft. Er zijn nog maar 6 data over. Drie komen er nog dit jaar voorbij, waarvan 2 in november en eentje in december. Die in december gaat heel lastig worden, want dat is een werkdag en het is dan vroeg donker. Die van november zijn twee dagen achter elkaar en die gaan misschien nog wel lukken, afhankelijk van het weer. De overige drie data zijn eerder dit jaar niet gelukt en komen dus pas volgend jaar weer voorbij. Eentje in februari, die niet lukte omdat ik toen in quarantaine zat vanwege corona (en ik voelde mij toen ook echt te beroerd om te gaan geocachen), eentje in maart waarop ik dit jaar wel caches heb gevonden, maar niet genoeg om de datum te redden; gelukkig valt deze datum in 2023 op een zondag. En dan nog eentje in april, die al twee jaar achter elkaar te kampen heeft met extreem slecht weer, waardoor ik geen zin meer had om na mijn werk nog op pad te gaan.

6. 50 multicaches en/of wherigo’s vinden (24/50)

In overleg met mijn mede-Heideroosje Anke besloten om wherigo’s ook toe te voegen aan dit doel. Voor de gemiddelde wherigo moet je namelijk evenveel of zelfs meer doen, dan voor een gemiddelde multi. Om over de problemen met het programma (het heeft de neiging om snel vast te lopen en als je dan tussendoor niets opgeslagen hebt, kun je opnieuw beginnen) nog maar te zwijgen. Van deze 24 caches zijn er dus 21 multi’s en 3 wherigo’s. En eerlijk is eerlijk: bij minstens 8 van deze multi’s was ik zelf niet bij, omdat ze gevonden zijn door Anke. Maar in oktober heb ik maar liefst vier multi’s en 1 wherigo gevonden, dus dat is een behoorlijke verbetering ten opzichte van de rest van het jaar.

15. 10x met mijn mede-Heideroosje gaan geocachen (7/10)

Mijn mede-Heideroosje is dus Anke. Als je al langer op deze blog meeleest, dan mag dat ondertussen wel duidelijk zijn, haha. Natuurlijk weet Anke van dit doel om weer vaker samen te gaan geocachen. Ondertussen zijn we 7x samen op pad geweest en met nog bijna 1,5 jaar DZP-looptijd te gaan, moet nog 3x toch zeker wel gaan lukken.


16. 12.500 geocachingfounds bereiken (11.000 is bereikt op 9 februari 2022, 11.500 is bereikt op 21 augustus 2022)

De 12.500 hebben we voorlopig nog niet gehaald. Op 21 augustus 2022 werd tijdens een weekendje weg wel de 11.500ste gevonden. Ondertussen zijn we bijna bij de 11.800, dus ik verwacht dat die overige 700 founds ook nog wel lukken in die bijna 1,5 jaar tijd. Dit wel met veel dank aan de snelle telling van de labcaches.

23. Drie bibliotheken bezoeken van het lijstje de mooiste bibliotheken van Nederland (1/3)

Tijdens mijn poging om de NS-stadsrondwandeling door Rotterdam te doen (het lukte slechts voor de helft, omdat ik te veel afleiding had in de vorm van Munzees, labcaches en gewone caches) bezocht ik de hoofdvestiging van de Bibliotheek Rotterdam. Een grote, mooie bibliotheek met zes (of zeven?) verdiepingen. Dit omdat ik hier een antwoord moest zoeken voor een virtuele cache in de tentoonstelling over Erasmus. Ook moest ik met een favoriet boek op de foto. Ik koos voor een Harry Potter, dit omdat ik deze het eerste tegen kwam. Leuk om zoveel hobby’s en doelen te kunnen combineren. Wat ik wel jammer vind aan andere bibliotheken is dat ik dan zoveel boeken zie die ik nog wil lezen, maar die ik dan niet kan lenen, omdat ik er geen lid ben. Maar ja, het is ook niet heel praktisch om lid te zijn van de Bibliotheek Rotterdam, als je in Oisterwijk woont. Gelukkig heeft de Bibliotheek Midden-Brabant heel veel vestigingen en daarmee ook een groot bestand aan boeken.

35. De Hoge Veluwe wandeling in oktober

Ik wilde het al jaren, maar logistiek gezien is het onmogelijk om met het openbaar vervoer om 9 uur ’s ochtends in het centrum van het park aan de start te verschijnen. Dus voor dit jaar haalde ik mijn moeder over om een weekendje naar de Veluwe te gaan. En ze heeft ook gezellig meegedaan met de wandeling, natuurlijk. Logistiek gezien bleek het nog een lastige te zijn. Want het hotel bleek nog vijf kilometer van de ingang Hoenderloo af te liggen. En dan moest je ook nog binnen het park een aantal kilometer fietsen. We waren dus zo’n beetje de eersten in de ontbijtzaal van het hotel, haha. Daarna volgde de fietstocht van bijna 10 kilometer op OV-fietsen. We waren overigens netjes op tijd en deden de wandeling van 15 kilometer. Je kon ook nog voor 20 kilometer gaan, maar dan had je nog vroeger moeten starten en we wilden nog energie overhouden voor de fietstocht en andere activiteiten. Het was een mooie wandeling door de diverse landschappen van het park. Ik vond het leuk dat het ook over smalle paadjes ging en zelfs over de wat hogere wallen, maar mijn moeder vond dat wat minder met haar hoogtevrees. Onderweg stonden verschillende stands met mensen die wat uitlegden over zaken in het park. Over de dieren die in het park leefden, maar je kon ook ontwerptekeningen bekijken van het Grote Museum, dat uiteindelijk nooit helemaal gebouwd is. Het gaafste was dat we onderweg herten hebben gezien. Helaas net te ver voor een goede foto, maar er renden drie herten in de verte voorbij. Omdat het bronsttijd was, misschien wel een hertenbok die achter de hindes aanzat? Ook hingen er op een bepaald punt bordjes dat het pad was omgewoeld door de zwijnen, maar die lieten zich niet zien met al die wandelaars in hun habitat. Het is trouwens geen wandeling waar je in colonnes achter elkaar aanloopt. Natuurlijk onderweg genoeg mensen gezien, maar er waren ook een paar paden waar wij alleen leken te lopen. Eigenlijk precies goed. Na de wandeling kregen we zelfs nog een medaille, dat wist ik niet, dus was wel grappig. Niet dat ik het nu zo’n grootste prestatie vind om 15 kilometer te lopen, want dat doe ik regelmatig. Maar het is een leuke herinnering.

Wij namen nog een kijkje in het Museonder. Voor mij was het al mijn vierde bezoek aan het Nationale Park en ik was dan ook al 2x eerder in het museum geweest. Mijn moeder was er voor de tweede keer, maar de vorige keer was het Museonder gesloten vanwege corona. We aten een hapje in het Parkrestaurant, want na die wandeling en ons vroege ontbijt lusten we wel weer iets. Ze hebben ook verschillende vegetarische gerechten op de kaart staan, gelukkig. Daarna maakten we nog een fietstocht en toen was het laat in de middag en besloten we het park te verlaten. Onderweg naar het hotel pikten we nog twee caches op en een heleboel Munzees.

37 t/m 46 Tien wandelingen van de Wandel Bucket List (3/10)

Ik heb ondertussen diverse wandelingen gedaan die aan deze eis voldoen, dus dat moet ik binnenkort eens uit gaan zoeken en de verslagen plaatsen voor dit doel.

48. Het Ouwehands Dierenpark bezoeken om de panda’s te zien

Er kwam een kortingsactie via de supermarkt en de “babypanda” Fan Xing gaat waarschijnlijk dit jaar nog terug naar China, dus dat was een goede reden om eindelijk de panda’s eens te gaan bekijken. Het was mijn tweede bezoek aan het Ouwehands Dierenpark, maar de vorige keer was al in 2013, dus toen waren de panda’s er nog niet. Mannetje Xing Ya en vrouwtje Wu Wen kwamen in 2017 naar Nederland en mogen 15 jaar blijven. Speciaal voor hen is een gigantisch paleis in Chinese stijl opgetrokken, genaamd Pandasia. Want de panda’s verblijven niet samen, ze hebben allebei hun eigen ruimte. Alleen om te paren komen ze samen. En die paringen waren uiteindelijk succesvol, want op 1 mei 2020 werd Fan Xing geboren, de eerste in Nederland geboren reuzenpanda. Ondertussen is hij dus alweer ruim 2 jaar oud. Ik vond het leuk om eindelijk eens reuzenpanda’s in het echt te zien. Hoewel ze absoluut niet aaibaar zijn, zien ze er wel heel schattig uit. Ze zijn wel heel lui, vooral Xing Ya deed niet veel meer dan in een boom hangen. Wu Wen zat vooral bamboe te eten. Fan Xing is natuurlijk nog heel jong en vermoedelijk daarom actiever; hij ging bijvoorbeeld een rondje buiten lopen en in een hangmat zitten. Dat was wel heel schattig.

Het is wel bijzonder hoeveel geld dit allemaal kost. De dierentuin moet jaarlijks een miljoen dollar aan “huurkosten” voor de panda’s betalen. Voor de geboorte van Fan Xing nog eens extra kosten. Alle jongen vervallen weer aan China en ook de volwassen panda’s moeten in 2032 terug. Dit is nog los van de bouwkosten van Pandasia, de opleiding van het personeel dat de beren verzorgd en de kosten van de enorme hoeveelheden bamboe die ze dagelijks wegvreten. Ze hopen dit terug te verdienen met extra bezoekers en panda-merchandise. In Pandasia is dan ook een grote souvenirwinkel met alleen maar pandaspullen. En ja, ik ben bezweken voor de pandasokken…

Natuurlijk heb ik ook naar de andere dieren gekeken. Baby-olifantje Bumi (toen ik in juni de dierentuin bezocht was hij nog net geen jaar oud) scoorde ook heel hoog op de schattigheidsfactor. Het was ook leuk om weer eens een paar giraffen in het echt te zien. En natuurlijk de rode panda’s, die het moeten doen met de “tuin” van Pandasia, want niet zo belangrijk als de reuzenpanda’s. Helaas waren ze heel lui en ondanks dat ik 3x terug ben gegaan, zat er geen vorm van beweging in.

Het Ouwehands heeft ook het Berenbos. De vorige keer dat ik hier was, regende het steeds en hebben we geen enkele beer gespot. Dat was nu heel anders, nu heb ik een stuk of zeven verschillende beren gezien. Het verhaal van de beren in dit bos is heel wat schrijnender dan dat van hun keizerlijke zwartwit gevlekte verwende medeberen. In het Berenbos leven bruine beren die een leven van verwaarlozing of uitbuiting achter de rug hebben en die gered zijn. Er zitten bijvoorbeeld beren die in een circus kunstjes moesten opvoeren of beren die als “huisdier” werden gehouden en sterk verwaarloosd of mishandeld werden. Het zijn wel imposante beesten en ook geen lieverdjes. De panda’s zien er absoluut liever uit.

En tja, afgelopen maand kwam het bericht dat er koala’s naar het Ouwehands Dierenpark komen in de loop van 2023. En als die panda’s nou nog een tweede dure pandababy krijgen… Dan heb je grote kans dat ik in 2024 nog eens terug ga naar Rhenen.

67. Naar Mondo Verde in Landgraaf

71. Een keer een ander fantasy-evenement bezoeken dan Elfia (bijv. een El Mundo Fantasia of een Mittelalter Phantasium Spektakelum in Duitsland)

Begin juli bezocht ik het evenement El Mundo Fantasia in Mondo Verde in Landgraaf. Daarmee tikte ik twee doelen in 1x af. Namelijk het park bezoeken en een andere fantasy-evenement dan Elfia. Mondo Verde is een kruising tussen een dierenpark, aangelegde wereldtuinen en een soort van pretparkgedeelte met kermisachtige attracties. Verder heb je in dit park het concept all you can eat; bijna al het eten en drinken is gratis. Op zich leuk, maar het was deze dag extreem druk, de rijen waren echt ontzettend lang. Daarnaast zijn de porties vrij klein. Vanuit verspilling gezien, begrijp ik dat nog wel. Maar als je drie kwartier in de rij hebt gestaan en honger hebt, is het wel heel karig. Verder was de keuze op vegetarisch gebied vrij beperkt. De tuinen vond ik mooi en ook netjes onderhouden. Vooral het bos met de folly’s (beelden en nepruines) sprak mij erg aan. De dieren zijn vooral kleinere diersoorten en heel veel vogels. Er waren ook wel enkele roofdieren. In de tropische hal vliegen sommige vogels zelfs los. Het kermisgedeelte vond ik het minste van het park. Hier was het ook heel erg druk, dus hier ben ik maar kort geweest.

El Mundo Fantasia is niet te vergelijken met Elfia. Veel minder verklede mensen. Er was wel een grote markt met kraampjes, die stonden niet allemaal bij elkaar, maar verspreid door het hele park. Dus het was een beetje lastig om te bepalen of je nu alles had gehad en ook om kraampjes terug te vinden. Er waren wel veel leuke dingen te koop, dus het een en ander verkocht (een dag later kreeg ik te horen dat ik een ander (huur)woning zou krijgen, dus die spullen zijn ingepakt en wel een verhuisdoos ingegaan). Ook waren er wat rondlopende acts, waarvan ik de steampunkers het leukste vond. Van de muziek weinig gezien of gehoord. Dat is op Elfia wel een stuk groter en ook met meer bekende namen. Het evenement trok wel veel mensen, want het was er heel druk met dagjesmensen. Ook veel mensen uit Duitsland, maar Landgraaf ligt niet heel ver van de grens af. Ik kreeg wel de indruk dat de meeste mensen niet zozeer voor het evenement kwamen, maar voor het gratis eten of omdat ze een goedkoop ticket hadden kunnen krijgen. De entree was dan ook heel chaotisch, omdat er verschillende scanapparaten bleken te zijn voor verschillende ticketaanbieders. Uiteindelijk heb ik best een prima dag gehad en vond ik het leuk om eens in Mondo Verde te zijn geweest (ik was er al een paar keer voorbij gewandeld, maar nog nooit binnen geweest). Maar ik weet niet of ik nog eens terug zou gaan. Misschien over een paar jaar nog eens.

69. Naar SeaLife in Scheveningen

Ik ben al ik weet niet hoe vaak over die boulevard van Scheveningen langs dit aquarium gelopen, maar ik was er nog nooit binnen geweest. Uiteindelijk kwam er ergens een kortingsactie voorbij, dus toch maar eens gegaan. Het was groter dan ik verwacht had, dus ben er nog best lang binnen geweest. Verder wist ik niet dat SeaLife een wereldwijde organisatie is en dat er dus ook vestigingen in het buitenland zijn. Ze werken samen om het leven in de zee te beschermen. Zo keek ik een stukje van een documentaire over een tropische zeeschildpad die was aangespoeld op het strand van Katwijk. Deze schildpad is verzorgd in SeaLife Scheveningen en uiteindelijk teruggebracht om uitgezet te worden in de Golf van Mexico.

Ik dacht even dat ik in 2007 bij SeaLife Frankrijk ben geweest, maar dat bleek het Grand Aquarium van Saint Malo te zijn geweest. Toch deed SeaLife mij daar nog het meeste aan denken; veel dezelfde soorten vissen, wat op zich niet zo raar is, want allebei Noordzee natuurlijk. SeaLife heeft een onderwatertunnel, net als in Blijdorp Rotterdam. Ze hebben heel veel finding Nemo’s ofwel clownsvissen. De zeepaardjes vond ik ook leuk om te zien, omdat die hier heel goed zichtbaar waren. De kwallen hadden hun eigen onderwaterdisco met wisselend licht. Ook murene’s (een soort van slangachtige lange vissen die zich in allerlei dingen opfrommelen) vind ik intrigerende vissen. Er waren hoofdzakelijk vissen natuurlijk. Maar ook een hele grote zeeschildpad. En buiten zit een kleine pinguinsoort en otters. Hoewel die otters niet te zien waren, omdat er eentje ziek was en ze daardoor binnen zaten.

Ook vind ik het altijd lastig om goede foto’s te maken in aquaria, vanwege het spiegelende glas. Alles bij elkaar leuk om dit eindelijk eens van binnen gezien te hebben. En de rest van de dag heb ik mij nog prima vermaakt met geocaching op de boulevard van Scheveningen en in de binnenstad van Den Haag.

85. Een andere woning

Ondertussen woon ik alweer 2,5 maand in een andere huurwoning, die in alle opzichten een vooruitgang is. Bijna dubbel zo groot, een veel hoger energielabel, betere isolatie, betere buurt, verder van de spoorlijn af en het allerbeste: ik hoor de buren niet. Eindelijk af van Harrie Herrie, mijn vreselijk luidruchtige ex-onderbuurman. Eindelijk af van de antikrakers in de woningen naast de mijne (die ’s nachts gillend door het huis renden en die om 2 uur ’s nachts joints gingen roken op het dakterras). Mijn oude huurwoning wordt op termijn gesloopt en daarom moest ik eruit en kreeg ik voorrang op de ellenlange wachtlijst van de huurstichting. Anders had ik misschien nog wel tien jaar moeten wachten op een andere huurwoning. In die zin heb ik geluk gehad. Ook kreeg ik een flinke verhuisvergoeding, waar ik al mijn klusmateriaal van kon betalen, inclusief de nieuwe vloer (vloeren zijn echt tyfusduur!). Maar vijf jaar in het Krot heeft mij ook veel ellende opgeleverd. Ik ben in ieder geval heel erg blij met deze andere huurwoning. Die wel nog in Oisterwijk is, maar dan ongeveer 1,5 kilometer verderop.

90. Een ontrommelmaand (methode nog te bepalen)

Tijdens het verhuizen heb ik heel veel dingen weggedaan, weggegeven of verkocht. Van kastjes die ik niet meer wilde verhuizen, tot zakken vol met kleding. Ook verkocht ik een hele stapel spellen, die we nooit speelden. En heel veel dingen die kapot waren of erg versleten nu eindelijk eens weggegooid. Evengoed blijk je dan nog heel veel spullen te hebben. Zelfs mijn cavia’s hadden een hele verhuisdoos vol spullen (extra flessen, voerbakken, speelgoed, nagelschaartje); nog los van voer, hooi, hennepvezel en de onderdelen van de buitenren. En hun grote kooi.

Ook nu kom ik nog dingen tegen die alsnog best weg mogen. Zo is mijn hele collectie houten giraffen (die nog op de zolder van mijn oude huis bleken te staan) ondertussen verkocht. Dus de komende tijd blijf ik nog lekker door ontrommelen. Ik heb hier wel een grote zolder, maar ik wil niet dat dat een rommelzolder wordt met spullen die ik toch nooit meer neer ga zetten of gebruiken. Dan kan ik er beter meteen afstand van doen.

101. De 100 boeken lezen van De Grote Vriendelijke 100 (14/45)

Ik moest dus nog 45 van deze 100 boeken lezen. In de zomer heb ik er even niet zo’n aandacht aan gegeven, maar nu heb ik het weer opgepakt en diverse boeken gelezen en gereserveerd bij de bibliotheek. Ondertussen 14 van de 45 boeken gelezen en er ligt er nog eentje klaar. Welke boeken ik nog moet lezen (groen) en welke ik ondertussen gelezen heb (paars) zie je HIER.

Verder

  • Moet ik veel doelen nog bewijzen met blogs, haha
  • Schrijven, schrijven, schrijven
  • Heb ik die 150 boeken al lang gelezen met nog bijna 1,5 jaar op de teller. Bibliobibuli ten top.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s