Geocachingavonturen uit het verleden: De Lemeler- en Archemerbergen

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 20 oktober 2020:

Mijn moeder en ik zaten een week op een vakantiepark in Holten. Ik had vantevoren onderzoek gedaan naar mooie wandelroutes in de omgeving en kwam steeds weer de “Bergenroute” over de Lemeler- en Archemerbergen tegen, een gebied waar ik voor die tijd nog nooit van had gehoord. Maar mijn interesse was gewekt, dus haalde ik mijn moeder over om deze wandeling te gaan lopen.

Het avontuur:

Toen ik op zoek ging naar mooie wandelingen in Overijssel kwam er een wandeling door een gebied opdoemen waar ik nog nooit van gehoord had: de Lemeler- en Archemerbergen. Dit is een soort van voorgebergte van de Sallandse Heuvelrug, ontstaan in dezelfde ijstijdperiode. De zogenaamde Bergenroute door dit gebied werd overal de hemel ingeprezen en ik zag prachtige foto’s voorbij komen, dus ik wilde heel graag naar dit gebied toe. Ook omdat het ver van huis is en je er met het openbaar vervoer lastig kan komen. Evengoed was het nog 30 kilometer rijden vanaf Holten en dat vond mama een beetje jammer omdat we praktisch te voet de Sallandse Heuvelrug op konden. Uiteindelijk gaf ze toe, als ik maar zou rijden.

Ik reed braaf over allemaal smalle landweggetjes naar het gebied toe. Ondanks de vage routebeschrijving die de navigatie ons voorschotelde, zag het gebied er wel prachtig uit; allemaal mooie lanen door de bossen. De parkeerplaats lag al op hoogte en het was hier best wel druk voor een ietwat grauwe dinsdagochtend in oktober. Er waren nog meer mensen van plan om hier te gaan wandelen en wij begrepen algauw waarom; het is hier echt prachtig. Als de heide in bloei staat moet het nog mooier zijn, maar zelfs nu op een grauwe herfstdag met zelfs een paar druppels regen was het er mooi. De wandeling ging meteen de hoogte in, naar een gigantisch beeld van een leeuw. Die leeuw is opgericht om de onafhankelijkheid van Nederland van Frankrijk te herdenken en zit in het Park 1813, wat dus vernoemd is naar het jaartal waarin Nederland onafhankelijk werd. De aanleg van het park is in 1913 begonnen, honderd jaar na dato dus en mensen konden hier voor 10 gulden een boom kopen en die vernoemen naar een bekend persoon uit de geschiedenis of naar een overleden familielid.

Het begin van de route liep dus door dit Park 1813 en het zag er inderdaad uit als een soort van arboretum of warandebos, met allemaal mooie bomenlanen en boomvlakken in een bepaald patroon. Het park liep over in de natuur van de Lemeler- en Archemerberg zelf. Er zat flink wat hoogte verschil in de wandeling – vandaar ook de naam Bergenroute – en het ene mooie uitzicht volgde het andere op. We liepen door een groot heidegebied met van die Rollercoaster Tycoon boompjes en later ook een gedeelte onder aan de “bergen” door een bos.

Er lagen niet zoveel caches op de bergen, er was een multi met projecties die we niet gedaan hebben en er waren twee earthcaches; elke berg had zijn eigen earthcache. De vragen van de ene earthcache gingen daadwerkelijk over objecten op die berg: deze berg is namelijk de ground zero van de Rijksdriehoekmeting en daar stond daar een steen van. De vragen van de andere earthcache waren nogal vaag en in de cachebeschrijving was geen gebruik gemaakt van alinea’s, dus alles stond achter elkaar door getypt. Ik raakte er van in de war dat de Engelse tekst een andere vraag stelde dan de Nederlandse tekst en ook van het feit dat je de hoogte moest meten op een punt dat mijns inziens weinig met de daadwerkelijke hoogte van de berg te maken had. Sowieso houd ik niet van hoogtes peilen, omdat het nooit heel erg nauwkeurig is met je eigen gps. Evengoed werden later thuis alle antwoorden wel goedgekeurd, dus hadden we er twee earthcaches bij.

Ondertussen hadden we het ook nog druk met Munzees vangen, want er bleek regelmatig een sticker te zitten op de routepaaltjes met pijltjes. Dus iedere keer als we zo’n paaltje zagen doken wij erop af om die te checken op Munzees. We vingen ook nog allebei een special: beiden zo’n Iers mannetje met een schatkist.

De wandeling was echt supermooi en kwam met stip binnen in mijn favoriete wandelingen ooit-lijstje. Het is echt jammer dat we hier zover vandaan wonen, want anders zou ik hier dolgraag vaker willen wandelen. Blijkbaar loopt het Pieterpad ook door dit gebied, dus wie weet, ooit.

Zelfs mama moest toegeven dat dit een van de mooiste gebieden was waar ze ooit was geweest en dat ze geen spijt had van de “lange” rit ernaartoe. Helaas was het weer niet al te denderend; we kregen af en toe een miezerbui over ons heen en het waaide ook best wel hard, vooral op het topje van de bergen, bij de Rijksdriehoeksmetingsteen. Ook nog een hele tijd gezocht naar een jaartal wat helemaal onder het zand verstopt zat. Daarna mochten we weer afdalen en liepen we een stuk door de bossen. Ze waren overigens flink aan het kappen in de bossen, omdat ze meer heide terug willen hebben. Dat ziet er toch altijd maar vreemd uit; natuur slopen om plaats te maken voor een andere vorm van natuur. Alsof de grote bosoorlog is uitgebroken. Het resultaat zie je meestal ook pas na een paar jaar, want dat heeft tijd nodig.

Naar het einde van de wandeling toe mochten we nog een laatste hoogte over om weer uit te komen in het Park 1813. Op de parkeerplaats konden we nog een paar Munzees vangen en opeens zag ik toen dat er een kraampje open was waar ze warme drankjes verkochten. Want verder was er geen horeca op de route en al was dat zo geweest, dan was die toch gesloten vanwege corona. Dus de to-go drankjes waren zeer welkom. Het begon nu steeds harder te regenen, dus we gingen vlug in de auto zitten.

Wat ik hier op 20 oktober 2022 nog aan toe te voegen heb:

Tja, mijn mening is nog steeds hetzelfde: een van de mooiste wandelingen ooit. Ik zou er graag nog eens naar terug willen, maar het is zo’n 200 kilometer hier vandaan helaas. En de foto’s kan ik helaas ook zo gauw niet terug vinden.

Een gedachte over “Geocachingavonturen uit het verleden: De Lemeler- en Archemerbergen

  1. Hannie

    Ja, wat was het mooi daar! Daar zat toch ook nog zo’n stenen beeld als een Natuurheks tussen het groen? Het was geweldig mooi daar, ondanks het mindere weer! Moeten inderdaad nog eens terug…..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s