Geocachingavonturen uit het verleden: Polferbos en Plateau van Margraten

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 13 oktober 2018:

Mijn moeder en ik waren een weekje op vakantie in Valkenburg (Limburg). Helaas was ik al ziek toen we vertrokken en hoestte ik bij vlagen de longen uit mijn lijf. Toch wilde ik niet de hele dag in het huisje blijven hangen, dus gingen we gewoon wandelen en geocachen.

Het avontuur:

Bij de receptie van het park kon je diverse gratis wandelingen meenemen en mijn keuze was gevallen op de wandeling “Polferbos en Plateau van Margraten”. Ik hoopte daarmee eigenlijk langs het oorlogskerkhof van Margraten te komen, omdat mij dit indrukwekkend leek en er een virtuele cache te doen was, waar ik de avond voor vertrek het nodige huiswerk voor gedaan had.

De wandeling begon nog redelijk rustig, langs het casino af, maar daarna volgde een steile afdaling naar het dorp Valkenburg in het dal. Mijn moeder, die hoogtevrees heeft, had het niet meer en draaide om, om via de verharde weg om te lopen. Ik was natuurlijk veel sneller en had waarschijnlijk ook mooiere uitzichten. Ik wachtte onderaan de berg op haar, bij de ingang naar de Romeinse Katakomben. Die stonden op mijn verlanglijstje voor later die week, ik wil daar al naar binnen, sinds ik hier langs liep tijdens de cache Rondje Valkenburg in 2010. En laat je er nou naar binnen mogen met je musemkaart. Zo’n ontzettend nuttig verjaardagscadeau is dat tot nu toe al geweest.

Toen mijn moeder was gearriveerd, wandelden wij verder langs het riviertje de Geul. Een smal riviertje, maar het water stroomde best hard. Het leek een beetje op de Swalm, dus ik grapte tegen mijn moeder dat er verderop nog een brugcache lag (ik ben dus een keer tijdens een wandeling in de Swalm gestapt om een cache onder een brug te kunnen loggen), wat helemaal niet waar was. Ik probeerde nog wel een gewone cache te bereiken, maar dat lukte niet via het pad dat ik in gedachten had.

De bossen in het Geuldal zagen er herfstachtig uit, met prachtige gekleurde bladeren. Maar de temperatuur is de hele week zomers geweest, met temperaturen van boven de 20 graden. We liepen dan ook met korte mouwen en zonder jas. Wat dat betreft hadden we de beste week van de herfst uitgekozen, voor het klimaat is het vast niet goed. We kwamen de bossen uit bij het plaatsje Berg en Terblijt. Hier hoefden we maar een klein blokje om te lopen om een voortuincache mee te pakken, genaamd Squirrel. De cache zat dan ook verstopt in een eekhoornbeeld. Zag er best grappig uit.

Mergelgroeve Blom

Iets buiten het dorp lag een earthcache zowat op de route. Dat kwam heel goed uit, want het was International Earthcache Weekend, als je dit weekend een earthcache logde, dan kreeg je een souvenir. De laatste jaren probeer ik dit souvenir altijd wel binnen te halen. In Zuid-Limburg stikt het van de earthcaches, dus het moest toch zeker wel lukken. Er liep een steil en smal wandelpaadje door de voormalige mergelgroeve Blom. Mijn moeder haakte af en liep om, maar ik daalde af in de groeve. Het was er best mooi. Onverwachts stond er ineens een varken voor mijn neus. Ik dacht eerst nog dat het beest ergens ontsnapt was, maar bij de uitgang van de groeve was nog een varken en ook een heleboel geiten. Mijn moeder stond al te fotograferen. Er waren ook nog andere geocachers, maar die waren niet zo spraakzaam. Waarschijnlijk kwamen zij ook voor het Earthcache souvenir.

“Zij noemden zich de Bokkenrijders…”

Wij wandelden via een pad tussen de graslanden en waterwinputten door naar het gehucht Sibbe. We kwamen dus niet langs het oorlogskerkhof van Margraten, wat ik een beetje jammer vond. Maar dat bleek nog zo’n vier kilometer verderop te liggen en mijn gezondheid (ik hoestte me nog steeds de blubber) liet het niet toe om nog eens acht kilometer aan de wandeling toe te voegen.

In Sibbe konden we een TB-hotel loggen, maar er zaten geen trackables in. Daarna daalden we de berg af naar Valkenburg; waar we iets gingen eten en nog over de Bokkemert (de jaarmarkt) slenterden. We hadden toen zo’n twaalf kilometer gewandeld.

Wat ik hier op 13 oktober 2022 nog aan toe te voegen heb:

Dit was een mooie wandeling, maar omdat ik (vermoedelijk) kinkhoest had, viel het mij zwaarder dan dat het mij gewoonlijk zou vallen, vanwege de hoogteverschillen. En ja, dat Earthcache Day Souvenir is elk jaar een dingetje, want er zijn niet zo heel veel earthcaches en omdat ze vaak midden in natuurgebieden liggen, zijn ze ook niet gemakkelijk te bereiken met het openbaar vervoer.

Margraten bezochten we uiteindelijk een paar dagen later alsnog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s