Geocachingavonturen uit het verleden: Kanovereniging de Plastic Boot

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 25 augustus 2019

Hoe Kanovereniging de Plastic Boot de Bredase vestingwerken veroverde en ook nog een cache vond.

Het verslag:

Vorig jaar november liep ik de NS-rondwandeling Mastbos vanaf station Breda. Je loopt dan een heel stuk langs de Bredase singels en het leek mij toen al interessant om eens langs de verdedigingswerken bij het Kasteel van Breda te kanoën. Later tijdens de wandeling loop je ook nog een stuk door het Markdal. Toen ik aan het begin van de zomer de Kanosport doorbladerde, het tijdschrift van het Watersportverbond voor kanoërs, las ik iets over een kanotocht door Breda, georganiseerd door Kanovereniging Breda. Dat leek mij wel wat, redelijk dichtbij, dan kon ik mooi een keer over die singels varen en vooral eens een keer ergens anders varen dan op ’t Staalbergven.

De animo van mijn eigen medeleden van Kanovereniging Oisterwijk was niet erg groot. Anke wilde wel mee en een ander lid, die in Breda woont, leek het ook wel leuk. Hij had nog nooit door de singels van zijn eigen stad gevaren. Dus op een zondagochtend zat ik al vrij vroeg in Ankes auto met de kano’s op het dak. Wij haalden het andere lid op en reden naar het startpunt. Daar bleek het vooral een tochtje voor senioren te zijn, wij waren op één basisschoolmeisje na, verreweg de jongste deelnemers. Is ook wel eens grappig als je toch al dertigers bent. Er deden maar liefst vijftig mensen mee aan het toertochtje, volgens mij heb ik nog nooit met zo’n grote groep gevaren. Er waren zelfs mensen van een kanovereniging in Hoorn en mensen van kanovereniging Viking uit Venlo. Ik weet niet of ik voor een tochtje van vijftien kilometer helemaal uit Hoorn was gekomen…

We vaarden dus de singels rond en maakten een kort uitstapje over de Boven-Mark. Dat vond ik eigenlijk het mooiste stukje, dus dat had van mij wel wat langer gemogen. Volgens mij zijn we nu amper in het Markdal geweest. We passeerden talloze bruggen, die bijna allemaal vernoemd waren naar het koninklijk huis.

Onderweg pauzeerden we maar liefst een uur lang in het Valkenbergpark. Dat had van ons niet zo nodig gehoeven, wij komen vaak genoeg in Breda. Maar er waren mensen die in dat uur in de stad wilden kijken. Wij hadden ook geen zin om de stad in te gaan in onze stinkende, natte kanokleding. Na de lange pauze vaarden we nog het Spaanse gat in, dat is het bewuste stukje singel langs die verdedigingstorens, dus dat vond ik erg leuk. Kon ik dat van mijn bucketlist afstrepen; de verovering van Breda per plastic kano. Want tja, al die senioren zaten in de meest mooie toerkano’s en Canadezen. Wij waren de enige drie mensen in gewone, ouderwetse plastic kano’s. Daarom werden wij als grapje Kanovereniging de Plastic Boot genoemd.

Op het eindpunt aangekomen namen we afscheid van de rest en zetten ons medelid weer thuis af.

Tijd voor geocaching. Op de heenweg had ik Anke al overgehaald om nog een cache te doen. Ze had zelf gevraagd of er nog caches op de kanoroute lagen, maar dat was niet zo, in Breda liggen weinig traditionals. Dus in de eerste instantie had ik zoiets van: ik laat Smaug (mijn gps) eens een keer thuis. Maar toen kreeg ik een nieuwsbrief van Groundspeak dat er een souvenir van een streakende Signal te verdienen is als je een week lang elke dag minstens een cache vind. Dit wordt de Streak Week genoemd. Op geocachinggebied word ik momenteel vooral uitgedaagd door datumdagen en souvenirs, dus ik vind deze Streak Week (met twee datumdagen) helemaal geweldig.

En in de wijk waar ons medelid woonde, bleek een cache te liggen bij een minibibliotheek. Het was maar 900 meter van zijn huis af, dus Anke stemde toe. We konden redelijk vlakbij parkeren en hadden de minibieb en de cache snel gevonden. Geen boek meegenomen, hoewel er wel een prachtige editie van Lord of the Rings in stond, met een tekening van Gandalf voorop. Dus ik heb toch een beetje spijt, maar ja ik ben juist aan het opruimen en dat boek zou ik dan voor die sier in de kast zetten en niet eens om het te lezen. In ieder geval was de eerste dag van de Streak Week hiermee vervuld, dus kon ik tevreden terug naar Oisterwijk.

Wat ik hier op 25 augustus 2022 nog aan toe te voegen heb:

Whaja, Kanovereniging de Plastic Boot, dat was een bijzonder gezelschap waar we toen mee gevaren hebben.

De Streak Week heb ik uiteindelijk weten te volbrengen, maar dat was best lastig in een week waarin er gewoon gewerkt moest worden. Het is na 2019 ook nooit meer herhaald, dus ik denk dat Groundspeak het zelf geen succes vond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s