Geocachingverhalen uit het verleden: Kunst in Ommoord, monsterfile en petticoats

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 9 juni 2011

’s Avonds zouden Anke en ik naar een musical gaan in het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam, maar we besloten om daar al ’s morgens heen te rijden, zodat we nog konden geocachen.

Het verhaal:

Natuurlijk waren we van plan om de hele dag naar Rotterdam te gaan en dan eerst te gaan geocachen. Mijn oog viel op de serie Kunst in Ommoord. De banner daarvan had ik al bij diverse teams op hun profiel zien staan en ondanks dat het stadscaches waren, kreeg de serie veel goede kritieken. We hadden niet verwacht dat we de hele serie zouden kunnen vinden of doen, maar we hadden eigenlijk veel geluk.

We begonnen met de cache bij de olifanten en daarna parkeerden we mijn auto bij het kunstwerk Scheidende wegen en gingen vanaf daar te voet verder. De caches lagen dus allemaal bij of in de buurt van kunstwerken en de meeste waren erg ludiek verstopt. De allermooiste was die van Beestenboel. We stonden bij het hek van een school en hadden alle plastic doppen al van het hekwerk afgetrokken, maar geen cache te vinden. We wilden het al bijna opgeven, toen ik ineens zag dat er een raar woord op het bordje van het hekwerk stond, namelijk GEO. Bleek er te staan dat het een GEO-hekwerk was. En jawel hoor, de cache zat inderdaad verstopt in het bordje. Echt mooi gemaakt.

Verder zijn we ook nog een hele tijd bezig geweest met het openmaken van een erg vastzittende micro in een stoeptegel.

Halverwege het rondje werd ons doel om alle caches te vinden. Omdat sommige zo moeilijk verstopt zaten, hadden veel teams niet alles in 1x gevonden. Ons is dat wel gelukt. Een deel door goed te kijken, een deel door ervaring. Na bijna 3000 founds, hebben we al veel vreemde verstopmethodes voorbij zien komen en dat heeft ons vandaag een paar keer geholpen om sneaky verstopte caches toch te kunnen vinden.

Na de grote wandelronde verplaatsten we de auto naar de kleine wandelronde. Hiervan was de cache in het putje het meest origineel, we kunnen ons voorstellen dat mensen zich hier op deze grasheuvel de pleuris gaan staan zoeken, maar wij kenden deze methode van het MZLE-event en hadden hem vrij snel te pakken.

Voor ons doen hadden we de bonus-getallen goed genoteerd. Er was alleen nog lichte twijfel over een onduidelijk getal, dus hadden we twee mogelijke bonus-locaties berekend. Op de eerste was het al raak. We vonden een sleutel in een vogelhuisje en konden daarmee naar de bonus die in een gigantische nepboom zat verstopt. Dit was wel een staaltje van knutseltalent om u tegen te zeggen. Normaal zijn wij helemaal niet zo van de stadscaches, zeker niet in een grote stad als Rotterdam, maar deze serie bewijst dat het wel kan. Dus een favorite aan de hele serie uitgereikt. Het was nog vrij vroeg in de middag, dus besloten we om ook nog aan de serie Welcome in Rotterdam te beginnen. Dat waren er drie en dan zouden we daarna op zoek gaan de McDonald’s vlakbij het theater waar we eerder hadden gegeten bij een eerder bezoek aan een musical in Nieuwe Luxor. Het waren dan wel nano’s, maar na het voltooien van Kunst in Ommoord, dachten we dat wel aan te kunnen. We kwamen terecht op een vage vergunningshouderparkeerplaats, dus bleef ik in de auto zitten om snel weg te kunnen rijden als dat nodig zou zijn en moest Anke gaan zoeken bij een overvol terras in de buurt. Ze vond hem gelukkig wel.

En dat was meteen ook het einde van het leuke onderdeel van de dag. Al bij het wegrijden uit de straat waar Spido lag, kwamen we terecht in de file. En dat bleek een enorme monsterfile te zijn. Daar hebben we vervolgens 3 uur lang ingestaan, van half 17 tot half 20 en in die tijd hebben we ongeveer 10 kilometer afgelegd. We namen een paar keer de verkeerde afslag (het was echt superdruk, dus het lukte soms gewoon niet om op tijd van baan te verwisselen). Echt, 3 uur lang non-stop filerijden is verschrikkelijk, je krijgt last van je voet, dat wil je niet weten. Het was buiten best wel warm en ik heb geen airco in mijn oude auto. Normaal niet zo’n ramp, maar nu was het niet leuk. Daarnaast hadden we honger en bleek de McDonald’s in rook opgelost te zijn. Het ergste van allemaal was niet de warmte of de honger, maar dat we allebei echt ontzettend naar het toilet moesten.

Achteraf waren we al een keer langs het Luxor gereden en toen hadden we gewoon af moeten slaan, moeten parkeren en daar iets te eten moeten zoeken. Maar dat was achteraf.

Op een bepaald moment werd ik helemaal gek van alles bij elkaar, ben ik zomaar een zijstraat ingereden en daar geparkeerd. We zijn toen een willekeurig café binnen gelopen en al mijn schaamte overwinnend vroeg ik of we daar naar het toilet mochten, tegen betaling. Ik was op dat moment serieus bereid om er 10 euro voor neer te tellen, want ik heb nog nooit van mijn leven zo erg moeten plassen als toen. De meisjes van het café waren gelukkig erg aardig en we mochten gratis naar het ook nog eens mooi schone toilet. Pfft, wat waren wij opgelucht. Daarna via de binnenstraatjes naar het Luxor gereden waar we om tien voor acht ofzo aankwamen, de voorstelling begon om kwart over acht. Vlug omgekleed en nog vlug langs wat eettentjes gelopen, maar dat ging allemaal te lang duren. Dus maar het theater binnen gegaan in de hoop dat ze daar misschien een broodje hadden. Maar die hadden ze alleen in het restaurant en daar mocht je vanuit het theater weer niet in. Dus werd onze avondmaaltijd een achterlijk dure stroopwafel.

De musical Petticoat viel helaas een beetje tegen of misschien hadden we er meer van verwacht, dat kan ook.

Achteraf bleek dat de monsterfile een gevolg was van de openbaarvervoer-staking die dag. Niet alleen wij + vrijwel alle andere theaterbezoekers hadden daar in gestaan, maar ook de Petticoat-bus gevuld met castleden. Zij waren pas een uur voor aanvang in het theater en hadden ook geen avondeten gehad, omdat ze met spoed in hun kostuums moesten. Wat ik dan een fout van het theater vind, is dat ze de hele show niet een half uur later lieten beginnen. Dan had de cast nog iets kunnen eten en wij als bezoekers ook.

Ondanks dat die uren in de monsterfile tot de minste leuke van 2011 behoren, hadden we deze dag wel mooi 18 caches gevonden.

Petticoat, petticoat, in roze, lila, geel of rood

Petticoat, petticoat, dans je beide benen bloot

Wat ik hier op 9 juni 2022 nog aan toe te voegen heb:

Owh ja, die monsterfile! Iedere keer als ik in Rotterdam kom denk ik daar weer aan. Het was echt helemaal niet leuk. Het heeft ook de leukere geocachingherinneringen aan die dag verdrongen. Petticoat zag ik jaren later nog eens in het plaatselijke openluchttheater, uitgevoerd door de amateurvereniging en eigenlijk was dat veel beter en sfeervoller dan de originele uitvoering toen in Rotterdam…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s