Geocachingverhalen uit het verleden: Rondjes rondom Dorst

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 14 april 2009:

Anke, Stephanie en ik gingen een paar caches lopen rondom Dorst in gezelschap van hondje Senna (van Stephanie).

Het verhaal:

Deze middag waren we toevallig alledrie vrij. Omdat het heel mooi weer was, besloten we op geocachingjacht te gaan.

Ik wilde graag af gaan rekenen met mijn frustratie van een paar weken geleden: Rondje Vliegveld.

Maar eerst zouden we een multi door het bos gaan doen. Deze heette het Vrije Bos.

Aan het begin al een stel Schotse Hooglanders ontmoet, die niet wegliepen als je dichtbij kwam, dus ik kon een paar mooie foto’s voor mijn collectie maken.

Onderweg ook nog geprobeerd om Kunstroute: Vleermuiskelders te vinden en hiermee heel veel tijd verloren. De cache ook niet gevonden, trouwens.

Bij 1 waypoint moest je iets pakken bij het schrikdraad. Ik raakte het en kreeg een fijne schok en ik kan je vertellen dat dat niet prettig aanvoelt. Ook die arme Senna (een west highlandterriër) werd bijna geëlektrocuteerd. Fijne cache hoor. Maar we hebben hem wel gevonden.

We gingen verder met Rondje Dorst, een simpele en zelfs een beetje saaie dorpscache door het plaatsje Dorst heen. Alleen de cache-locatie zelf lag in het bos en was wel aardig. Het kapelletje op het voorlaatste waypoint had ook een mooie bouwstijl. Maar goed, niet alle caches hoeven moeilijk of onmogelijk te zijn, een makkelijke is ook wel eens fijn.

Daarna was het tijd om af te rekenen met mijn Rondje Vliegveld. Stephanie omschreef hem als een oppikkertje, maar voor mij voelde dat echt niet zo. Een paar weken geleden had ik vrij, maar het regende nogal hard. Dus zocht ik op of er een autocache in de buurt was. Zo kwam ik uit bij Rondje Vliegveld. Ik ben de hele dag bezig geweest om rond het vliegveld te rijden met Reno en alle gegevens te verzamelen (die zaten onder bankjes en op een dorpsplein is dat heel erg voor schut om daar te staan zoeken op een zaterdagmiddag), enkel onderbroken door de lange en oersaaie wandeling van de multicache Wolfje Spelen.

Eerst heb ik een half bos omgeploegd, maar dit bleek de verkeerde locatie te zijn. Ik paste mijn coördinaat aan en kwam een kilometer verder uit, op zeer bekend terrein, namelijk de villawijk, van Rondje Villawijk. Het regende ondertussen weer en de boom bij het 0-punt leek niet echt een cache te verbergen. Ik vond het eigenlijk maar raar dat er twee caches zo dicht bij elkaar zouden liggen en twijfelde heel erg, dus heb ik maar opgegeven.

’s Avonds de eigenaars gemaild en die mailden terug dat ik dus wel goed zat. Grr.

Dus nu terug geweest met twee extra zoekhulpen erbij. De cache lag dus inderdaad aan hetzelfde pad, slechts 10 meter verderop. Door de regen had ik dus een bagger-ontvangst gehad. Grr, maar wel weer een frustratie uit de weg geruimd :>)

Wat ik hier op 14 april 2022 nog aan toe te voegen heb:

Het is altijd heel frustrerend om een cache niet te kunnen vinden na het lopen van een multi. Helaas komt dat ook nu nog wel eens voor.

Stroomdraden vind ik nog steeds niet prettig.

Senna was een heel schattig hondje, maar ze is helaas niet zo oud geworden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s