September

Mijn handjevol lezers heeft al wel gemerkt dat het aantal door mij gepubliceerde blogs drastisch is terug gelopen in september (en eigenlijk ook al in augustus). De reden hiervoor is heel simpel: ik heb het heel erg druk en bloggen is niet mijn eerste prioriteit.

Stoppen met bloggen?

Ik heb het mezelf al vaker afgevraagd: waarom houd ik deze blog eigenlijk nog vol? Om echt goede en inhoudelijke blogs te schrijven (waar ik wel de ideeën voor heb) zou ik er meer tijd en moeite in moeten steken. Tijd die ik op dit moment niet heb.

Lezers heb ik ook niet zoveel. Wat vermoedelijk ook weer te maken heeft met de kwaliteit van de content en een onduidelijke niche.

Die niche is een “probleem” (ik zie het zelf niet zo als een probleem, meer als een moeilijke tijdsplanning) in heel mijn leven: ik vind ontzettend veel dingen leuk en heb belangstelling voor heel veel dingen. Dat uit zich in veel hobbies en veel verzamelingen. Maar als je je tijd over zoveel dingen moet verdelen, kun je nooit alles voor 100% doen.

Ik stop nog niet!

Toch ga ik nog niet stoppen. De eerste reden is, dat wat ik schrijf mee telt als gemaakte uren voor het onderdeel “werkervaring” van mijn deeltijdstudie MIC.

Verder vind ik schrijven op zich nog steeds heel erg leuk en is een blog natuurlijk ook gewoon een goede schrijfoefening.

De andere reden is dat mijn Day Zero Project nog twee jaar loopt – tot september 2019. En over het verloop van dit project bloggen is een belangrijk onderdeel van het geheel.

De studie is ook onderdeel van het Day Zero Project. Dus mijn conclusie is dat ik minstens wil blijven bloggen tot het einde van het project. Dat is nog twee jaar. Mogelijk heb ik daarna weer meer tijd en blijf ik bloggen. Het kan ook dat ik nog een universitaire master ga doen en dan volgt er dus nog een druk schooljaar.

Wel zal de frequentie van blogs lager gaan worden. Het idee was drie blogs in de week. Dat ga ik simpelweg niet volhouden. Dus probeer ik er minimaal een per week te laten verschijnen. Dat zal vaak dus alleen een Throwback Thursday zijn. Die zijn iets sneller te schrijven, dan andere blogs, hoewel ook hier wel het een en ander aan uitzoekwerk bij komt kijken. Wel kan ik deze blogs makkelijker vooruit schrijven.

Ook wil ik dus blijven schrijven over het verloop van mijn Day Zero Project. Ondertussen heb ik weer enkele doelen vervuld, maar ik moet er dus nog blogs over schrijven.

Waarmee heb ik het dan zo druk?

  • School
  • Stage
  • Werk
  • Verhuizen
  • Overige

Deze vijf punten ga ik de komende maand in aparte blogjes toelichten.

 

 

Throwback Thursday: 28 september 2009

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 28 september 2009

Waar ik vorige week eigenlijk geen enkel verslag van een 21 september echt heel leuk vond, had ik deze week het probleem de andere kant op: twee leuke verslagen. Voor het oudste verslag gekozen: De smokkelroute, die ik deed in 2009.

Het verslag:

  1. Smokkelroute 12: Monument Dr. Anton Mathijsen
  2. Smokkelroute 2: Molen Zeldenrust
  • Maker: the snoopy family
  • Type: traditionals
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 28 september 2009
  • Plaats: omgeving Budel
  1. De Pastorie
  • Maker: Hans Budel
  • Type: traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 28 september 2009
  • Plaats: omgeving Budel
  1. Budel
  • Maker: MADpalace
  • Type: multi
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 28 september 2009
  • Plaats: omgeving Budel
  1. Smokkelroute 11: Bijen- en bloementuin de Immenhof
  2. Smokkelroute 10: Kasteel Cranendonck
  • Maker: the snoopy family
  • Type: traditionals
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 28 september 2009
  • Plaats: omgeving Budel
  1. Heerlijckheijd Cranendunc
  • Maker: Volwaardig lid in de Orde der Schijnheiligen
  • Type: letterbox
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 28 september 2009
  • Plaats: Cranendonck
  1. 888 The number of MADpalace en de Schattige Zoeker
  • Maker: Friends of MADpalace en de schattige zoeker
  • Type: traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 28 september 2009
  • Plaats: Cranendonck
  1. Smokkelroute 8: IJslandse pony’s
  2. Smokkelroute 6: Kapel Sint Cornelius
  3. Smokkelroute 7: Oorlogsmonument Gastel
  4. Smokkelroute 5: Douanepaal van de admiraliteit
  5. Smokkelroute 3: Kantine Zinkfabriek
  6. Smokkelroute 4: Gevangenis Dorplein
  7. Smokkelroute 9: Vogelkijkhut “Het Goor”
  • Maker: the snoopy family
  • Type: traditionals
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 28 september 2009
  • Plaats: omgeving Budel

De Smokkelroute stond al een tijdje op mijn: “Wil-ik-graag-nog-doen-lijst”.

Bij mijn voorbereiding kwam ik erachter dat op de route van de multi-cache Budel al enkele smokkelroutes lagen. Dus besloot ik ook die cache op te nemen in het programma. Als reserve kwamen er dan nog de letterbox Heerlijckheijd Cranendunc en de tradi 888 bij. Uiteindelijk heb ik zo’n beetje het hele dagprogramma af kunnen werken.

Ik reed al vroeg naar Budel, dat is toch nog wel een eindje rijden, het is nog voorbij Eindhoven. Hier kon ik gratis parkeren bij de plaatselijke Boerenbond en aan de dorpscache Budel beginnen. Ik kwam nog voor ik het tweede waypoint bereikt had al langs een tradi van de Smokkelroute-serie, die bij het monument van Anton Mathijsen; dit is de uitvinder van het gipsverband. Toch wel een nuttige uitvinding, gelukkig heb ik het nog nooit nodig gehad. Hierna kwam ik bij de molens van Budel, waar ik de smokkelroutetradi Molen Zeldenrust vond. Daarna kwam ik uit midden op de weekmarkt van Budel. En midden tussen de marktkraampjes stond het monumentale Schepenhuis, waar ik geacht werd een nano van de smokkelroute-serie te vinden. Daar was geen beginnen aan. De GPS draaide als een gek rondjes, het was harstikke druk vanwege die weekmarkt en er liep ook nog politie rond, dus ik voelde me niet helemaal op mijn gemak. Tenslotte liep ik met een vreemd apparaatje rondom een gebouw te sluipen. Dus deze cache heb ik helaas moeten laten schieten.

Bij de kerk vond ik nog wel een andere traditional, die verder niets met de smokkelroute-serie had te maken: de Pastorie. Deze was op zich wel grappig, hij zat in een vogelhuisje op de grote oprit van een huis (de pastorie dus waarschijnlijk) langs de kerk.

Daarna kon ik de dorpscache Budel afronden. In de beschrijving stond al dat de cache meer dan een kilometer van het voorlaatste wp af zou liggen. Dus pakte ik heel lui de auto om naar het verlaten boerenweggetje te rijden waar de cache lag. Hier vond ik hem na een tijdje zoeken.

Ik ging verder met de smokkelroute-serie. Eerst over mysterieuze zandpaden naar een bijenhouderij midden in het bos. Het was hier totaal uitgestorven en ik voelde me een beetje een inbreker toen ik daar door de tuin van de bijenhouderij liep, ook al stond er dan een vriendelijk welkomstbordje. Verder heb ik geen bijen gezien, alleen maar een groot kunstwerk van een bij, waarbij de cache verstopt lag.

Daarna naar iets leukers: het kasteel van Cranendonck. Nou was dit in mijn ogen niet echt een kasteel, maar meer een landhuis met een torentje. Volgens mij was er een bedrijf in gevestigd, want er stonden erg veel auto’s geparkeerd. Ik had hier last van een grote afwijking en heb een hele tijd naar de cache moeten zoeken voor ik hem zo’n beetje onder Reno (mijn auto) vond.

Ik was nu het dichtste bij het startpunt van de letterbox Heerlijckheijd Cranendunc en omdat het nog best vroeg was en lekker weer, besloot ik om die ook nog te gaan lopen. Bij een letterbox heb je je GPS niet echt nodig, want je volgt de routebeschrijving in de tekst.

Reno bleef achter op een grote parkeerplaats waar hij de enige auto was.

Ik ging terug in de tijd en volgde de sporen van een dief. Dit was een echte letterbox waarbij je je GPS helemaal niet nodig had, zelfs niet om de cache te vinden. Ik vond het heel leuk gedaan en de aanwijzingen waren heel duidelijk waardoor ik geen 1x fout ben gelopen. Voor ik wist stond ik al bij de cache. Omdat ik deze cache zo leuk vond, heb ik hem een Geo d’Or gegeven (dat was een soort van waardering die je toe kon kennen aan caches, bestaat nu niet meer, nu heb je favorites).

De tradi 888 was bereikbaar vanaf dezelfde parkeerplaats, maar lag dan aan de overkant van de weg.

Hierna weer verder met de smokkelroute-caches, de route bracht me over vage zandpaden waarbij ik af en toe twijfelde of Reno er wel echt overheen zou kunnen rijden, over de grens in België en bij een oude gevangenis die er heel creepy uitzag. De vervelendste cache van de dag was de vogelkijkhut. Ik had hem vroeg in de middag al gepasseerd, maar toen zaten er mensen voor. Aan het einde van de middag nog eens geprobeerd en toen waren die mensen nog niet weg, heel vervelend, het was een paar uur later (echte vogelaars, denk ik). Ik kon mijn auto daar niet keren en moest een stukje doorrijden. Toen ik weer terug reed, reden de mensen net weg! Dat was mijn geluk, zo kon ik deze cache toch nog vinden. Ik had genoeg informatie voor de bonus-cache, ondanks dat ik de nano bij het Schepenhuis niet gevonden had, maar ik kon hem niet bereiken, hij lag ergens midden in een bosgebied, maar de Tom Tom kwam er niet uit en in Gerard Pieter Simon (mijn toenmalige GPS) zit geen kaart. Dus moest ik het opgeven en naar huis terug gaan, omdat het ook al laat was.

Wat ik hier op 28 september 2017 nog aan toe te voegen heb:

Dat de hele tijd van cache naar cache rijden met een auto vind ik nu eigenlijk helemaal niet meer leuk. We doen dat ook vrijwel nooit meer. Ik heb natuurlijk ook geen auto meer. Ik wandel of fiets tegenwoordig veel liever.

Gerard Pieter Simon (afgekort dus G.P.S.) was mijn tweede GPS en hij doet het nog steeds, maar ik gebruik hem nooit meer. In deze GPS zat geen kaart en hij had geen touchscreen, dus je moest steeds een heleboel knopjes indrukken om door de menu’s heen te gaan. Ook moesten alle waypoints handmatig ingevoerd worden, cijfertje voor cijfertje. Dat was altijd een heel gedoe. Wat dat betreft ben ik nu vreselijk verwend, Smaug (mijn huidige GPS) “eet” 1000 caches tegelijk op als het moet. Toch hebben we ook heel wat caches met Gerard Pieter Simon gevonden, waaronder 95 stuks in Zweden.

Ik vermoed dat ik geen camera mee had op deze dag, want ik kan er geen foto’s van terug vinden. De afbeelding van Kasteel Cranendonck is dus van internet geplukt. Bij nader inzien vind ik het toch best een mooi optrekje ;>)

Dal Vrij: augustus 2017

Deze maand ging mijn Dal Vrij-abonnement in. Dat houdt in dat ik voortaan altijd gratis kan reizen: doordeweeks buiten de spitsuren en in het weekend en op feestdagen de hele dag. Dal Vrij is wel een prijzig abonnement, dus ik ga dit jaar bijhouden of het me wel echt de beloofde besparing op zal leveren.

In augustus was ik nog steeds vrij van school. Wel moest ik gewoon werken en ging ik totaal onverwachts verhuizen, daardoor heb ik minder gereisd dan eigenlijk in de planning zat, maar ik heb m’n abonnement er wel uit gehaald. Vooral omdat ik een paar “verre” reizen maakte. Deze maand bezocht ik de volgende stations:

Nieuw in het assortiment zijn Amersfoort, Voorschoten, Maarn, Bilthoven, Heino en Wijhe. Dat ik op Den Haag Centraal veel vaker ben geweest is natuurlijk geen verrassing. Maar ook op Driebergen-Zeist, Rhenen, Bunnik en zelfs Veenendaal-West was ik al eens eerder in- of uitgestapt. Toch haalde ik deze maand het Day Zero Project doel met de stationsborden.

Vorig jaar rekende ik steeds met 40% korting, ik ga nu met beide rekenen, dus ook met vol tarief.

Ik reisde deze maand dus alleen maar “gratis”. En deze maand huurde ik slechts 1x een OV-fiets.

De reizen:

1x Tilburg – Den Haag: 9,80 euro, 16,30 euro

1x Voorschoten – Tilburg: 10,50 euro, 17,50 euro

Retour Oisterwijk – Amersfoort: 18,80 euro, 31,40 euro

1x Oisterwijk – Driebergen-Zeist: 8,50 euro, 14,20 euro

1x Maarn – Oisterwijk: 9,20 euro, 15,30 euro

1x Oisterwijk – Wijhe: 12,80 euro, 21,40 euro

1x Heino – Oisterwijk: 13,80 euro, 23 euro

1x Oisterwijk – Rhenen: 10,90 euro, 18,20 euro

1x Veenendaal-West – Oisterwijk: 10,30 euro, 17,10 euro

Retour Tilburg – Den Haag: 19,60 euro, 32,60 euro

1x Oisterwijk – Bunnik: 8,10 euro, 13,50 euro

1x Bilthoven – Oisterwijk: 8,40 euro, 14 euro


Totale besparing met 40%: 140,70 euro – 99 euro abonnementskosten = 41,70 euro winst

Totale besparing met vol tarief: 234,50 euro – 99 euro abonnementskosten = 135,50 euro winst

Ook deze maand was Dal Vrij dus weer de moeite waard.

In september begint de school weer (in Amsterdam) en ga ik stage lopen (in Arnhem). Daarmee haal ik Dal Vrij er als het goed is al dik uit, mits ik het volhoud om drie dagen per week tot 18.30 uur in die plaatsen door te brengen.

 

 

Throwback Thursday: 21 september 2012

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 21 september 2012

Deze dag was ik een beetje wanhopig om het Kalenderplan 2012 te kunnen volbrengen. Ik moest een cache vinden op de terugweg van werk (toen nog Safaripark Beekse Bergen) naar huis en wilde ook nog naar de kanotraining. Of het gelukt is lees je hieronder:

Het verslag:

  1. Wilhelminakanaal 7 – brug dr. Deelenlaan
  • Maker: Orteeltjes.nl
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 21 september 2012
  • Plaats: Tilburg

En alweer een datum van het kalenderplan die gevuld moest worden, september had er nog best veel (6 dagen in totaal). Een datum op een dag die niet echt goed uitkwam: een vrijdag. Ik moest werken en Anke moest ook werken en het was mooi weer, dus eigenlijk wilde ik graag naar de kanotraining. Dus moest het een cache worden die ik op de terugweg van werk naar huis kon doen en die niet al teveel moeite of omfietsen zou kosten. Ik bedelde bij mijn moeder de oplossing van de korte multi Brugwachter los, zodat ik al het stapeltellen (je moest een compleet gedicht stapeltellen en ik had toen nog geen tooltjes daarvoor) niet zelf hoefde te doen.

Het was toch nog 1,5 km langs het kanaal af fietsen. En op de plaats van bestemming aangekomen gebeurde mijn nachtmerrie van het datum-cachen: ik kon de cache niet vinden. Ik probeerde mijn moeder te bereiken voor een hint, maar die nam niet op.

De dichtstbijzijnde cache waarvan ik zeker wist dat we die nog niet gevonden hadden lag 2 kilometer verderop. Er was nog een parkje dichterbij, maar ik meende dat Anke en Guy die al gedaan hadden. Dan toch maar die kanalen-cache. In 2010 hebben we al heel die serie langs het Wilhelmina-kanaal gedaan, maar dit jaar was er een nieuwe bij gekomen. Ik wist van 2010 nog wel dat deze caches allemaal makkelijk te vinden zijn. Dat was met deze gelukkig ook het geval, dus de opluchting was groot toen ik onze naam op het logrolletje kon schrijven. Ondertussen was ik een heel eind afgedwaald van mijn route en ik moest nog helemaal terug. En eigenlijk ook nog om 20 uur in mijn kano zitten. Nou, het is me allemaal gelukt. Ik ben naar huis gefietst, heb nog snel iets kunnen eten en ben daarna meteen naar de kanovereniging gegaan. Ik zat op tijd in mijn kano en de kanotraining was nog leuk ook.

Maar dit was wel de datum-found die tot nu toe de meeste moeite heeft gekost. Pfft, nog 12 data te gaan.

Wat ik hier op 21 september 2017 nog aan toe te voegen heb:

Het Kalenderplan 2012 is uiteindelijk gelukt, dus alle moeite was niet voor niets. Ondertussen staan alle data op minstens 2 founds en probeer ik ze op minstens 3 founds te krijgen. Een langdurig project, sommige data zijn gewoon lastig. 21 september hoort daar niet meer bij, want die kreeg in de jaren daarna genoeg founds.

Throwback Thursday: 14 september 2014

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 14 september 2014

Een dag waarop ik per fiets ging geocachen in Oirschot en op de terugweg na lang twijfelen toch nog een geocaching-event bezocht.

Het verslag:

  1. Oirschot – Monument in het groen
  • Maker: Ppfs
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 14 september 2014
  • Plaats: Oirschot
  1. Zds #24
  • Maker: DaRoChJa
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 14 september 2014
  • Plaats: Oirschot
  1. Kanostoep (hitchhiker)
  • Maker: Ted & the Teddies
  • Type: HitchHiker
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 14 september 2014
  • Plaats: Locatieloos
  1. 2e Koeientoffel event
  • Organisatie: Team WilP
  • Type: Event
  • Heideroosjes: Maartje
  • + nog zo’n 50 andere geocachers
  • Deelgenomen op: 14 september 2014
  • Plaats: Boxtel

Eerst naar Oirschot gefietst voor de nieuwe dorpsmulti, die al een tijdje op mijn to-do-lijstje stond. Het was heel druk in Oirschot, want het was jaarmarkt en Open Monumentendag, dus eigenlijk niet zo’n goede dag voor een stadscache. Het lukte me uiteindelijk om alle vragen te beantwoorden, maar ik deed er veel langer over dan verwacht, omdat je heel veel moest zoeken naar kleine monumentsbordjes en rekenen op elk waypoint en de route ook nog een heel stuk langs het kanaal liep. De route in het centrum leek erg op de gearchiveerde cache Historisch Oirschot, die we al lang geleden hebben gedaan.

De uiteindelijke cache viel hier heel erg tegen, want dat was een slap doosje met een magneet op een verkeersbord. Vlug Oirschot verlaten, want het was hier veel te druk en dat vind ik eigenlijk niet zo fijn geocachen.

Ik fietste naar de laatste Zoek de Stilte –trad, nummer #24, bij een picknicktafel. De vorige keer – toen ik de rest van deze fietstrail heb gedaan – stond hier een hele groep mensen (familiedag ofzoiets) en ben ik doorgefietst. Nu was er gelukkig helemaal niemand en kon ik de cache zo loggen. Nu alleen de eindcache van deze fietsserie nog, maar ik twijfel over het berekende coördinaat.

De twijfel over het event bleef (ik durfde niet zo goed alleen), maar mijn route naar huis liep door de straat, dus ik besloot toch te gaan, al was het maar 5 minuten. Er waren wat bekenden die mij uitnodigden aan hun tafel en ik kreeg een HitchHiker overhandigt. Dat is een zeldzaam soort cache, die locatieloos zijn, omdat ze reizen via andere caches. Eigenlijk een soort travelbugs, maar dan logbaar als cache. En deze was speciaal voor ons, omdat hij kanostoepen (in- en uitstapplaatsen) wilde bezoeken.

Ik moest nog het doolhof in om het event-logboek te loggen, dat midden in het doolhof verstopt was. Zo’n doolhof vind ik altijd wel leuk. Ik had het verkeerde pad genomen, dus heb zo’n beetje alle hoeken van het doolhof gezien, voor ik bij de geïmproviseerde uitkijktoren kwam met het logboek. Was wel leuk gedaan.

Daarna een rondje parkeerplaats gedaan om travelbugs op auto’s te noteren en toen nog even terug gelopen naar het terras voor ik naar huis fietste.

Wat ik hier op 14 september 2017 nog aan toe te voegen heb:

Eigenlijk was dit verslag nog een heel stuk langer, maar ik heb er flink in moeten knippen, omdat er te veel namen van andere geocachers in stonden.

HitchHikers zijn tegenwoordig verboden door Groundspeak (het geocaching-hoofdkwartier in Amerika), waarschijnlijk omdat ze niet voldoen aan de regels en te veel op travelbugs lijken. Wij hebben er wel enkele in handen gehad, door de jaren heen. Bij deze kano-Hitchhiker plaatste ik een foto van Anke en mij in onze kano’s. We kennen elkaar namelijk van de kanovereniging en zijn nog altijd allebei lid van Kanovereniging Oisterwijk.

Hieronder echter een foto van mij alleen in een kano, want ik weet niet of Anke erop zit te wachten dat ik foto’s van haar hier plaats. Hoewel het lijkt alsof ik in Zweden ofzo aan het varen ben, is dit gewoon op ’t Staalbergven in Oisterwijk ;>)

kanoreflex

NS-wandeling Heiligenbergerbeek (7)

Ik heb mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst…what the hell was I thinking when I wrote that… Vandaar dus het cijfer achter de titel van deze blog. Dit is de zevende wandeling voor mijn DZP.

Heiligenbergerbeek

17 kilometer van bushalte Pothbrug in Woudenberg, naar station Amersfoort.

Tijdens onze vakantie in april dit jaar, zaten mijn moeder en ik in de buurt van Amersfoort. Mijn moeder wilde toen graag een dagje naar een stad en de keuze ging tussen Apeldoorn en Amersfoort, waarbij we uiteindelijk voor de eerste kozen. Toch wilde ik ook graag nog een keertje naar Amersfoort, omdat de stadspoort er heel cool uitzag vanuit de trein en omdat er een virtuele en een earthcache in het centrum lagen. Dus Amersfoort kwam hoog op mijn verlanglijstje. Ik was (buiten treinstops op het station) 1x eerder in deze stad geweest: met oud-collega’s naar Dierenpark Amersfoort, maar dat was met de auto.

Vorige week ontdekte ik dat er een NS-wandeling eindigde in Amersfoort, dus dat kwam helemaal mooi uit: dan kon ik een heleboel doelen van mijn DZP-lijst in 1x aanvullen. Omdat ze aan het traject Tilburg – Den Bosch aan het werken zijn, kon je nu vanaf Boxtel in 1x doorrijden naar Utrecht. Daardoor stond ik al binnen 1,5 uur op station Amersfoort, wat ik best snel vond. Hier moest ik met de bus naar het startpunt van de wandeling in Woudenberg, bushalte Pothbrug. De bus kwam te laat, dus ik twijfelde al of hij wel zou komen. Ik ben niet zo van de bussen. Ik stapte ook nog als enige in. Ik moest bijna een half uur met de bus en gedurende die rit stapte er slechts één medepassagier in. Kan me dus niet voorstellen dat Syntus veel geld verdient met dit traject. Bushalte Pothbrug was inderdaad op een brug. In de facking middle of nowhere. Stond ik daar met m’n rugzak en m’n GPS. Er lag meteen een cache met de naam Pothbrug, dus die ging ik als eerste loggen. De cache lag op een steiger en was keurig verstopt, helaas stonden er veel brandnetels, dus mijn eerste wandelverwondingen waren alweer binnen. Mijn armen en mijn benen zien er op dit moment niet uit: ik zit echt helemaal onder de krassen en wondjes van stekelplanten, insectenbeten, blauwe plekken (die zijn vooral van het post bezorgen) en soms ook nog zonne-allergiebultjes. Je kunt maar een hobby hebben.

De wandeling begon over een stuk van de Grebbelinie, dat was meteen een leuk wandelpad, slingerend tussen de bomen door, langs enkele kleine bunkers en er stonden ook al veel paddenstoelen: herfst is coming. De route heet de Heiligenbergerbeek en dit riviertje volg je dan ook tijdens het grootste gedeelte van de wandeling, alleen op de heide was ik het water even kwijt. Het is trouwens best een brede rivier, vergelijkbaar met de Voorste Stroom en de Reusel hier in Oisterwijk. Je kon er dan ook op kanoën en blijkbaar zit er een verhuurbedrijf, want ik kwam superveel kano’s tegen. Ik kreeg zelf ook zin om te kanoën.

Er was ook een heel ingenieus kanotransportsysteem, om de kano’s onder een lange brug door te trekken. Als mens kon je daar niet onderdoor, maar dan hoefde je niet met je Canadees (dat is een open kano) in je nek de weg over te steken. Ik zou Dancer, Reflex of Wave (mijn kano’s, en ja die hebben (merk)namen) gewoon over mijn schouder gooien, hoewel dat transportsysteem er wel heel interessant uitzag.

Al vrij snel liep het wandelpad dwars door de weilanden met koeien. Veel mensen zijn bang voor koeien, maar ik, de koeienliefhebber vind dat dus een feestje. Er werden koeienfoto’s gemaakt. Eén os – met grote horens – zag er wel een beetje dreigend uit, dus voor de zekerheid in een boogje eromheen. Tenslotte ben ik maar klein en zijn zij nogal groot en zwaar. Maar het beest was veel banger dan mij en straalde dat uit naar de rest van de kudde, dus ze zetten het met z’n allen op een lopen: weg van die enge koeienfotograaf.

Op de route lagen verschillende caches van de geocaching-fietstrail Tijd voor een petling van Fozzy. Ik hoopte er dus een aantal mee te kunnen pakken. Maar ja, dat bleek in de praktijk nog tegen te vallen. De eerste cache werd een not-found, ik liep door de bosjes te sluipen, had geen idee waar ik naar aan het zoeken was, het was daar best steil en ik gleed bijna in de sloot. Je moest een gereedschap hebben en ik had geen idee wat dat moest zijn. Dus dat heb ik opgegeven.

De volgende cache lag aan de overkant van het riviertje. Er was een brug op ongeveer 350 meter afstand. Ha, dacht ik dan ga ik even aan de overkant wandelen en dan ga ik over de volgende brug terug. Deze cache was wel makkelijk te vinden, maar de kaart in mijn GPS bleek niet onfeilbaar: want er was dus helemaal geen volgende brug op die plek. En toen moest ik een heel eind doorlopen naar de daar weer opvolgende brug en dan aan de andere kant van het water weer terug over de Grebbelinie. Hierdoor scoorde ik naast bijna twee kilometer omlopen, wel als troost een ANWB-paddestoel voor mijn waymarking-hobby. Later op de route kwam ik nog veel meer fietspaddestoelen tegen, dus mijn waymarkingstats tikten ook lekker door. Terug op de route volgde er een mooi stukje door het bos, slingerend langs de rivier. Ik kwam er dus uit bij de weg waar dat kanotransportsysteem onder door loopt.

Ik betrad nu het gebied van landgoed Den Treek – Henschoten. Dit is een uitgestrekt particulier landgoed, maar je mag er tussen zonsop- en zondsondergang wel wandelen en fietsen. Nou, leuk hoor, als dit je bezit is! Er lagen zelfs caches verstopt, weer enkele caches van de Tijd voor een petling van Fozzy serie. Gelukkig waren die verder niet meer moeilijk verstopt. Op het landgoed lagen ook veel heide en ja, wij heetten de Heideroosjes, dus die horen op de heide. De heide stond ook al een beetje in bloei, dus dan is het nog een stukje mooier.

Na Den Treek volgde een stuk over de Utrechtse Heuvelrug, dit was ook afwisselend heide en bosgebied. Hier vond ik nog enkele caches, waaronder de TradiLogie, dat was een traditional in een echt grote munitiekist, zeg maar een ouderwetse cache, ondanks dat hij toch pas in 2015 neergelegd was. Houd ik wel van.

Verder had ik The Gamebox ontdekt een multi waarin je spelletjes kon ruilen. Er waren drie verschillende startpunten en twee daarvan begonnen bij een paddo. Paddo, spelletjes, geocaching, wat een geweldige combinatie, deze cache moest ik hebben! Dus ben ik hiervoor nog een eindje omgelopen naar zo’n startpunt-paddo en daarna ook nog voor de cache. Dit was wel een mooie, grote cache. Omdat ik aan het verhuizen ben en mijn spelletjescollectie moet worden uitgemest, stopte ik er meteen een spelletje in. Opgeruimd staat netjes en hopelijk heeft iemand anders er nog plezier van.

De wandeling ging nu richting Amersfoort zelf. Hier wandelde ik door het stadspark en ontmoette ik de Heiligenbergerbeek weer. Vervolgens kwam ik in het centrum aan. Hier had ik nog twee caches die al een tijdje op mijn verlanglijstje stonden. De Amersfoortse Kei is een earthcache over keien. De bijnaam van Amersfoort is Keienstad en ze hebben door de jaren heen uit diverse landen keien cadeau gekregen. Die liggen uitgestald in het Stadspark. Ik vond al die verhalen over die keien en hoe ze daar gekomen waren echt heerlijk lachwekkend. Verder zijn dit soort keien gerelateerd aan de IJstijd en ik heb een zwak voor de IJstijd en zag bij wijze van spreken de mammoets al door het stadspark wandelen.

Ik wandelde zelf ook weer verder, want in de stad was nog een virtuele cache te doen, genaamd Poppetje. En ik heb ook een grote zwak voor virtuele caches, omdat er maar zo weinig (36) van zijn in Nederland. Zoals wel vaker viel de uiteindelijke locatie eigenlijk een beetje tegen: in dit geval een simpele vraag beantwoorden over een spuuglelijk mozaïek. Maar hey, het is een zeldzame virtual.

Nu was ik er wel een beetje klaar mee, dus ik ging door de historische straten van Amersfoort naar het station. Ik heb die hele stadspoort trouwens niet eens gezien, maar dat kan komen omdat ik dus een beetje om heb gelopen door het keien-stadspark. Daar bleek dat ik 22,5 kilometer had gewandeld, dus ik had de route van 18 kilometer nog aardig verlengd met mijn geocachingacties.  De treinreis naar huis ging ook weer voorspoedig, van mij mag Boxtel in de dienstregeling blijven – het is voor mij sneller reizen dan over Tilburg. Helaas is Boxtel normaal gesproken dus geen intercity-station. Ik ben nog naar de kanovereniging doorgefietst om daar nog een drankje (nou ja, eigenlijk meerdere drankjes) te doen. Een aanrader, deze NS-wandeling.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt. En ik heb mijn GPS gewoon zelf betaald, hij staat dit keer vaak op de foto’s, maar is niet gesponsord helaas.

Throwback Thursday: 7 september 2008

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 7 september 2008

We waren bijna bij de 1000 found – dan zouden we Kilocacher zijn -, dus vandaag wilde we daar zo dicht mogelijk bij in de buurt komen.

Het verslag:

  1. Week 34: ik zie de stad opdoemen – open hoek
  2. Week 24: het achterland – pad van 3 bosjes
  3. Week 30: het achterland – weg van de snelweg
  4. Week 35: het park van Lierop
  5. Week 28: het onderduikerskamp “Dennenlust”
  6. Week 27: vogeltje gezien, cachje gelogd
  7. Week 22: het kleine kerkje van Someren
  8. Week 26: het Osserijk en de Keijepaol
  9. Week 19: het achterland – verbindingspad
  10. Week 33: binnendoor naar – Nederweert en Maarheeze
  11. Week 32: het bruggetje over de Rielloop
  • Maker: Goedweerloper
  • Type: Traditionals
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 7 september 2008
  • Plaats: rondom Eindhoven
  1. De Hultert
  • Maker: MrEwalker
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Gevonden op: 7 september 2008
  • Plaats: Boxtel

Met nog maar 25 founds te gaan, begon de Kilocachers-koorts op te komen. Er was maar 1 mogelijkheid om deze zondag te besteden: veel caches vinden, zodat we nog deze maand Kilocacher zouden worden.

Besloten werd om door te gaan met de weken-serie van Goedweerloper. Deze serie bestaat zeker niet uit uitsluitend oppikkertjes. Voor sommige caches moest nog wel een eindje gelopen worden en de meeste liggen op best leuke plekjes. De interessantste van deze dag was voor mij die in het onderduikerskamp “Dennenlust”. Hier waren nog de resten te zien van een kleine woning waar in de Tweede Wereldoorlog mensen ondergedoken hadden gezeten. Een heel spannend idee, maar ook heel erg eenzaam en natuurlijk in voortdurende angst om ontdekt te worden.

Toen we alle weken bijgewerkt hadden, besloten we op de terugweg naar huis nog langs de Hultert te rijden voor een korte wandeling. Dit was nog een vrij nieuwe cache.

We sloten deze dag af met nog 13 te gaan voor het grote Kilocachers-doel…

Wat ik hier op 7 september 2017 nog aan toe te voegen heb:

De wekenserie was dat jaar wel een dingetje, we hebben ze uiteindelijk bijna allemaal gevonden. Kilocacher werden we inderdaad nog in september 2008. En ondertussen zijn we hard onderweg naar onze achtste kilo ;>)

Afbeelding van kalender 2008 is van internet af geplukt.

NS-wandeling De Horsten – alternatieve route (6)

Ik heb mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst…what the hell was I thinking when I wrote that… Vandaar dus het cijfer achter de titel van deze blog. De zesde NS-wandeling voor mijn DZP-doel.

De Horsten

Ik heb de alternatieve route gelopen en die was ongeveer 15 kilometer lang (de originele route is 21 kilometer). Start: station Den Haag. Eindpunt: station Voorschoten.

Omdat NS/Prorail heeft besloten om negen dagen lang de hele driehoek Tilburg – Den Bosch – Eindhoven (en station Oisterwijk midden in die driehoek ligt) te gaan werkzaamheden, dacht ik dat ik negen dagen lang niet kon treinreizen. Nader onderzoek leerde mij echter dat er wel treinen vanaf Tilburg vertrokken, de andere kant op. En rijden ook wel bussen vanaf station Oisterwijk naar Tilburg, maar ik heb het niet zo op bussen, ze rijden op rare tijden en eigenlijk ben je op de fiets ook zo in Tilburg (nja, ik vind 7 kilometer niet zo ver, ik begrijp dat er mensen zijn die daar anders over denken).

Dus besloot ik om eindelijk eens die NS-wandeling van Den Haag naar Voorschoten te gaan doen, die stond ongeveer twee maanden geleden al op het programma, maar toen strandde mijn trein al in Breda. Vandaag was het echter omgekeerd en was de trein Tilburg – Den Haag zo’n beetje de enige die gewoon reed. Dus fietste ik naar Tilburg om daar op de trein te stappen. Het was namelijk perfect geocachingweer vandaag: niet te warm, niet te koud. Zonnetje en prachtige wolken.

Het eerste stuk van de wandeling kende ik al wel van eerdere fiets/geocachingtochten. Door het Haagse Bos, dat je vrijwel meteen in loopt, zodra je het station verlaat. Vind ik nog steeds een prima bos. Lekker in de schaduw, maar wel een zonnetje door de bomen heen, zodat je het niet te koud krijgt.  Veel waterpartijen en mooie, hoge bomen. Het schijnt al een heel oud bos te zijn, ik houd wel van de historie. Het was er wel behoorlijk druk, maar logisch op zo’n mooie zondag midden in de zomer. Het Haagse Bos slingert zich kilometerslang door de stad heen.

Ik had eigenlijk al vantevoren besloten dat ik de alternatieve route zou gaan lopen, door de polders tussen Wassenaar en Voorschoten. Reden: omdat ik een obsessieve geocachingjunk ben. Hier lag een trail, precies op de alternatieve route en dat betekende simpelweg caches scoren. Ergens ook wel weer jammer, want de originele route loopt over allemaal landgoederen, waaronder de Horsten, waar de koning en de koningin wonen en waar de wandeling ook naar vernoemd is. Omdat ik het hier best prima wandelen vond, overweeg ik om een volgende keer naar Voorschoten te reizen, om het landgoederenstukje in tegengestelde richting te lopen. En dan kan ik op het splitspunt nog kiezen of ik door de polders terugloop naar Voorschoten of dat ik verder loop naar Den Haag.

Goed, vandaag dus de polderroute. Op het splitspunt vond ik een paddo en met de gegevens van de paddo kon ik een off-set multi oplossen. De route liep over het voormalig jachtterrein van prins Frederik. Dit was eigenlijk verboden voor wandelaars, maar geocachers hadden toestemming. Voelt toch wel een beetje raar, maar op het 0-punt vond ik een keurige cache bij een oude grenspaal met de inscriptie van de cachenaam erop. Later kwam ik er via waymarking achter dat er nog meerdere van deze “grenspalen” in deze streek terug te vinden zijn, want blijkbaar hield prins Frederik er van om zijn terrein af te palen.

Daarna terug naar de gewone wandelroute en dwars door de polders naar Voorschoten. Autovrij, wat heerlijk wandelen is, maar wel heel veel fietsers, dus moest ik alsnog vaak opzij springen. Ik vond de ene, na de andere cache van twee series. De Soldier of Fortune-serie (die er al ligt sinds 2011) heb ik helemaal afgerond vandaag. Leuk verstopt, goed onderhouden en prima te vinden. Ook nog twee caches van de Polderzicht-serie meegepakt, die zijn overigens van dezelfde maker als de SoF-serie. De eerste zou moeilijk te vinden zijn, maar ik zag hem binnen 1 seconde na aankomst onder de brug bungelen. Tja, kanoër hè, ik let op zulke dingen. Ik zat heel lekker op het bruggetje, dus hier meteen maar geluncht. Daarna verder gewandeld langs de overige caches. Er was ook nog een cache, vlakbij de spoortunnel, die Gold Rush heette. Hier kon iedereen het FTF-gevoel ervaren. Volgens de logjes moest je door de brandnetels worstelen. Ik heb het een stukje geprobeerd, maar liep vast op een sloot. Ik was toen al helemaal verwond door alle brandnetels en heb het opgegeven. Spijt, dat ik hier aan begonnen was in korte broek en T-shirt. Dit was geen grappige cache. Misschien in de winter.

De laatste paar caches van de SOF-serie waren beter te doen. Er was ook nog een struincache (maar lang niet zo erg als bij Gold Rush) naar het “graf” van de Soldier of Fortune. Dit was wel echt leuk gedaan. Geen hit-and-run-cache, maar geocaching zoals het oorspronkelijk bedoeld is. Ik houd ervan. Ook de bonus van de serie werd gevonden. Ik had hier geluk, want ik had de serie in tegengestelde richting gedaan: van nummer 5 naar nummer 1. Dus ik dacht dat de bonus te ver uit de richting zou liggen – weer terug voorbij nummer 5. Maar ik had geluk, want de bonus lag dus voorbij nummer 1, omdat mensen normaal gesproken natuurlijk parkeren bij nummer 1 en dan terug moeten lopen naar hun auto. Daardoor kon ik de bonus nu gewoon in een lijn meepakken.

Bij station Voorschoten aangekomen was ik helemaal nog niet moe. Het was dan ook een kortere en vlakkere wandeling geweest, dan vorige week bij Nunspeet. Omdat het ook nog redelijk vroeg was, besloot ik nog een paar caches in Voorschoten zelf te doen. Dat werden er twee. De eerste vond ik niet zo denderend: een heel hek om van alles mee te doen en dan ligt er gewoon een petling weggesmeten onder het aflopende hek. Vind ik apart. De cache lag er al wel enkele jaren. De andere cache was wel leuk: al een oudje uit 2003. Het eerste ei van Pino. Die zat in een putdeksel verstopt, ondertussen al vaker tegengekomen, maar ik blijf het een leuke verstopmethode vinden. Daarna terug gewandeld naar station Voorschoten – nieuw op de of all places-lijst – waar ik niet zo lang hoefde te wachten op de trein. Helaas in Den Haag dan weer wel, maar daar hebben ze wel veel winkels, dus ook dat was te doen. Omdat ik vanaf Tilburg nog terug naar Oisterwijk moest fietsen (7 kilometer), kunnen we stellen dat ik mijn beweging weer ruimschoots heb gehad.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt tijdens de NS-wandeling.