Geocachingavonturen uit het verleden: Rundje Nisseroi

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 26 januari 2020:

Ik ging weer op jacht vanwege het Geocaching Datum Project en ik ging naar Nistelrode.

Het avontuur:

26 januari was een 5-cache-datum. Die vijf caches werden verzameld in 2010 (1) en 2012 (4), dus acht jaar jaar later werd het onderhand eens tijd om deze datum voorgoed te saven. Ik had eerst plannen om naar Baarn te gaan, maar besloot dat toch te wijzigen in Oss, omdat dat dichterbij is. Er was één maar aan deze keuze: ik moest wel een OV-fiets te pakken kunnen krijgen. Want in december wilde ik deze fietstocht ook al gaan doen en toen waren er geen OV-fietsen meer te krijgen op station Oss. Gelukkig had ik toen nog een escape in de vorm van de Landerij van Tosse, maar die had ik nu niet meer. Onderweg naar Oss controleerde ik 3x of er nog OV-fietsen waren en zodra ik uit de trein stapte, zowat naar de fietsenstalling gerend. Gelukkig kon ik nu wel een OV-fiets huren. Buiten mijn route ingesteld en op de fiets gesprongen. In de ochtend was het nog best koud, dus ik had mijn handschoenen aan en mijn muts op. Tegen de tijd dat ik bij de eerste cache was aangekomen, kon de muts af en de rechterhandschoen uit. Die op links hield ik aan. Maar rechts is onhandig, omdat ik dan de touchscreen van de gps niet kan bedienen. 

Het hoofdprogramma van vandaag was het Rundje Nisseroi. Ik begon bij nummer 13, puur omdat die het dichtste bij was vanaf station Oss. Daar bleek het kaarttechnisch het handigste te zijn om in tegengestelde richting te gaan fietsen. Je moest de gegevens voor de bonuscache te weten komen door QR-codes te scannen die op enkele van de caches verstopt zaten. Nou ja, verstopt, ze waren behoorlijk groot, dus je kon er niet overheen kijken. En heerlijk dat ik nu eindelijk een telefoon heb die dat gewoon zonder problemen kan. Ik had eigenlijk gedacht dat het grootste gedeelte van de serie in de bewoonde wereld zou liggen en daar houd ik niet echt van, maar dat bleek reuze mee te vallen. De meesten lagen in het buitengebied en ik werd zelfs op mijn fietsje over zandpaden en bospaden gejaagd. Zeker in de omgeving van de aeroclub was het best een beetje verlaten. Ik sloeg de meeste andere caches onderweg over. De belangrijkste reden daarvoor was, dat ik geen zin had om om te fietsen voor voortuincaches. Als ik alleen ben voel ik me daar altijd heel ongemakkelijk bij. Op vakantie of als ik samen met iemand anders ben, vind ik het prettiger. Of als het om een minibieb gaat, omdat je dan weet waar je moet zoeken en minibiebs leuk zijn. Ook kon ik een andere cache simpelweg niet vinden, dat was er eentje van een serie over planeten, want er loopt hier ook een planetenpad in de omgeving.

De laatste paar caches lagen wel in de bewoonde wereld. Eentje zat er in een heel mooie minibieb verstopt, in een uitgehold boekje met Signal op de kaft. Nou ja, minibieb, het was een behoorlijk groot huisje. Zag er heel netjes uit. Ik nam zelfs nog een boek mee, van de Daalmark-serie. Ik heb dat boek wel, maar dan in een oudere editie en deze editie is die waarin ik de andere drie boeken ook heb. In het begin was er een QR-code kapot, dus die kon ik niet scannen. Ik hoopte maar dat het geen cruciaal getal zou zijn. Helaas was dat dus wel zo, het was de eerste van de laatste drie cijfers voor het bonus-coördinaat. Dus moest ik nog even gaan gokken, gelukkig vielen er al heel veel mogelijkheden af, omdat ze te dichtbij de snelweg lagen of in een niemandsland. Een coördinaat lag aan een weg en die was ook het meest logisch bereikbaar. Maar daarvoor moest ik wel eerst de fietstunnel bereiken. En dat bleek nog lastig, want er lagen heel veel straten in Nistelrode open, vanwege rioolwerkzaamheden. En dat waren dus allemaal zandbakken waar ik niet doorheen kon met mijn fiets. Ik was die fiets ook al behoorlijk beu, want het zadel was helemaal naar achter gezakt en dat kreeg ik niet recht zonder moersleutel. Dus dat fietste niet heel erg lekker. Uiteindelijk kwam ik uit bij een zeer hippe, knalgele kapel. Hier lag nog een traditional, dus die heb ik nog even meegepakt als extraatje. Er stond ook een gave picknicktafel voor de kapel, zij noemden het de gildetafel, omdat naast de kapel het clubgebouw van de gilden stond. Na de vondst van de cache nog even in de moderne kapel gekeken, zag er uit als een soort van theologisch design-appartement, hoewel wel erg klein.

Vanaf de kapel kon ik langs de snelweg naar de tunnel fietsen en hier kon ik eindelijk een paar Munzees vangen. Ik aasde al de hele dag op Munzees, maar ik was de hele tijd net niet dichtbij genoeg om ze te kunnen vangen. Dat is het nadeel als je virtuele Munzees wilt vangen die op de snelweg liggen en die dus eigenlijk niet bedoeld zijn om per fiets te vangen. Ik vond de locatie waar ik uitkwam een beetje vaag en het stikte er ook nog van de Dreuzels die onderweg weg waren naar een feestje bij de nabijgelegen sportclub. Toen ze allemaal voorbij waren, toch maar even aan de overkant van de weg gekeken, bij de oprit van een vaag sloopbedrijf. En jawel hoor: groot vogelhuis met cache. Was mijn gokwerk toch goed geweest. Hierna moest ik nog 1 cache van de serie, de nummer 14. Die wilde ik natuurlijk nog graag hebben om de boel compleet te hebben.

Maar ik had ook gezien dat ik nu nog maar ongeveer 1,5 kilometer af was van een earthcache op de Maashorst, die vooral goed bereikbaar was per fiets. Earthcaches hebben een speciale aantrekkingskracht op mij en het was al even geleden dat ik er eentje had gevonden. De beschrijving klonk ook interessant en er was nog tijd, dus ik ging erheen. Ik kon inderdaad op mijn fiets tot aan de informatieborden komen. Er lagen hier heel oude grafheuvels, waar je een goed zicht op had. En ook wel een interessant weetje: de Maashorst is vernoemd naar de rivier de Maas, die zo’n 125.000 jaar geleden door dit gebied stroomde, maar ondertussen meer naar beneden ligt, omdat de rivier is verschoven. Het was lastig om een selfie te maken met mijn telefoon, waar ik zelf, mijn gps en een grafheuvel opstonden, maar het is toch redelijk gelukt. Gelukkig is een foto niet meer echt verplicht bij een earthcache, maar ik vind het toch altijd wel leuk. Ik wil in de toekomst ook nog een keer gaan wandelen op de Maashorst. Ben er al wel eens geweest, maar dat is alweer even geleden. Er ligt een hele serie van mysteries in dit gebied, maar die moet ik dan eerst allemaal oplossen en dat zou nu veel te veel tijd opslurpen. Is wel een leuke voor een nieuw Day Zero Project: een hele serie mysteries oplossen.

Ik moest nu nog een cache van de serie loggen, de nummer 14. Die wilde ik nog wel hebben om de boel compleet te krijgen. Deze lag op het meest afgelegen plekje en was ook nog het lastigste te vinden. De petling was weggestopt in een gat in een boom op een bepaalde hoogte. Je zag alleen nog het groene dopje uitsteken. Ik vond hem dus wel. Nu moest ik nog terug zien te komen bij het station. Ik was zo stom om verder het bos in te fietsen, want ik dacht dat ik dan het fietspad wel kon bereiken. Ik had beter om kunnen draaien en terug kunnen fietsen, want nu heb ik een hele tijd over de meest vage paadjes door het bos gefietst – er waren trouwens wel wandelaars -, zelfs een stukje over een atb-route, met mijn lompe OV-fiets. Maar uiteindelijk bereikte ik nog wel het fietspad, dat vrij snel daarna weer onder de snelweg doorging. Hier wilde ik nog een Munzee vangen, maar ik kwam 50 meter te kort, dus ik van mijn fiets af het bos ingelopen en toen lukte het wel. Ik ben best een beetje raar. Daarna doorgefietst naar het station, via een heel andere weg dan hoe ik gekomen was. Ik kwam nog langs het Vorstengraf van Oss, een cache die ik lang geleden al eens logde met de familie van Anke. Op het station aangekomen bleek dat daar nog twee virtuele Munzee bij waren gekomen sinds de laatste keer dat ik daar was. Dus zo had ik er toch nog zes ofzo. Ik leverde mijn OV-fiets in en stapte op de trein naar huis.

Wat ik hier op 26 januari 2023 nog aan toe te voegen heb:

Wha, ik geloof dat ik een klein beetje geocachingmoe was op deze dag. Maar toch wel mooi de datum gered. Overigens ben ik nog altijd niet toegekomen aan die serie op de Maashorst en is het idee ook niet opgenomen in mijn Day Zero Project 2.0.

Geocachingavonturen uit het verleden: Vandaag niks

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Tja, 19 januari is weer zo’n datum waar ik geen verslagen meer voor heb. Want er werd 1x aan geocaching gedaan door mijn mede-Heideroosjes Anke en Guy en daar was ik dus niet bij en heb ik geen verslag van. En de andere keer is het verslag dat in 2017 al hier verscheen. Dus dat kun je vandaag nog eens lezen.

Geocachingavonturen uit het verleden: Beatles op de Groote Heide

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 12 januari 2020:

Ik ging weer eens in de regen op pad voor het Geocaching Datum Project. Dit keer naar de Groote Heide bij Heeze.

Het avontuur:

12 januari was een 5-cache-datum en die vijf caches werden op maar liefst drie verschillende data in het verleden gevonden, te weten in 2012 (2), 2013 (1) en 2014 (2). Dat betekent dus dat er alweer zes jaar niet gecachet was op deze datum en dat het hoog tijd was om af te gaan rekenen met deze datum.

Het werd Heeze, ik had vorig jaar daar al een serie gezien, die op het lijstje was beland voor een datum-dag. Heeze is gewoon Noord-Brabant en de trein rijdt er vanaf Oisterwijk in 1x naartoe, wat best wel eens fijn is (om niet over te hoeven stappen). Het was op zich te lopen vanaf het station, maar ik hoopte stiekem dat er OV-fietsen zouden zijn, zodat ik naar het startpunt kon fietsen. Alle OV-fietsen bleken nog aanwezig te zijn. Een paar weken geleden was ik ook al in Heeze, als eindpunt van de NS-wandeling Strabrechtse Heide, die ik al meerdere keren gelopen heb. Maar nu ging ik eens de andere kant op, naar de Groote Heide. Die strekt zich uit tussen Heeze, Leende en Eindhoven en is blijkbaar een overblijfsel van een gigantisch groot heidegebied uit vroegere tijd. Het is nu nog het grootste aangesloten heidegebied van Nederland, maar het is ondertussen wel een stuk kleiner dan het ooit geweest is. Even goed houd ik erg van heidegebied. Tja, Heideroosjes horen op de heide, natuurlijk.

In april 2016 deed ik met mijn moeder de NS-wandeling Strabrechtse Heide en toen vonden we onderweg de meeste – vier – caches van de Heezer hertgang-serie, die allemaal bij waterlopen verstopt liggen. Er bleven er twee over en die heb ik allebei vandaag gevonden. Leuk dus, dat de serie er nog steeds ligt. En leuk dat ik de serie nu compleet heb, op de bonus na. Geen idee of we toen bonusgetallen op hebben geschreven en als we het al hebben gedaan heb ik geen flauw idee waar die cijfers dan zouden zijn. Dus de bonus zal het wel nooit meer worden. Een paar honderd meter van de eerste hertgang-cache lag een andere traditional-cache bij het Sint Jobsklokje. Dit is een oude bel die is overgebleven van de gelijknamige kapel. De kapel is afgebroken en de originele klok hangt nu bij Kasteel Heeze, maar er is een nieuwe klok gebouwd op de oude locatie. Helaas zag het er allemaal een beetje vervallen uit, dus volgens mij wordt de boel niet meer onderhouden. De cache was er nog wel. Ik kwam hier trouwens over een straat die het Kerkhof heette en er was ook nog een Lijkweg. Gezellige boel hoor, je zou er maar wonen…

Ik ging nu op weg naar het startpunt van de serie, maar daar vlakbij lag nog de voor mij laatste van de Herdgang-serie, de nummer twee. Deze werd ook heel snel gespot. Het fietspad slingerde nu de bossen in naar het startpunt van de JPGR-serie. Die letters staan voor de voornamen van de Beatles: John, Paul, George en Ringo. De maker van deze serie moet een ongelooflijke Beatle-fan zijn, want je wordt letterlijk doodgegooid met feitjes over de Beatles en hun muziek. Ik geloof niet dat er een band is waar ik zoveel over weet. Ik houd best van muziek van bepaalde bands, maar in welk jaar welk nummer is uitgekomen en op de hoeveelste plek en hoe lang dat in de top-40 stond? Geen idee.

Ik bond mijn OV-fiets vast aan een paaltje vlakbij de eerste cache en zag toen ineens een Munzee zitten. Er bleek er nog eentje in de buurt te zijn en ze deden het allebei nog. Kijk, dat is nog eens leuk. Ik had wel gezien dat er een paar Munzees hier in de buurt zaten, maar had niet verwacht dat ze precies op het startpunt zouden zitten. Eigenlijk had ik een heel bezoekerscentrum hier in de bossen verwacht, maar dat was niet zo, er was alleen een kleine parkeerplaats. Jammer, ik vind bezoekerscentra altijd wel leuk. De cache werd snel gespot, alle caches van deze serie waren stukken hout met een dop, die dan op een buis in de grond zat. De koker moest je er dan met behulp van een magneetstok uitvissen. Ik vond het wel een goed systeem, we zagen dit ooit eerder bij die serie in de Betuwe waar mijn moeder en ik de voeten onder ons lijf vandaan hebben gelopen. Het is ripproof natuurlijk, maar ook waterdicht. Bij de meeste caches heb ik de hint niet eens opgezocht, want die was toch overal hetzelfde: afgezaagd. Ook besloot ik om me niet bezig te gaan houden met de bonus. Die bestond uit ingewikkelde opzoekvragen over nummers van de Beatles en ik had daar bij voorbaat al geen zin in. Prima om dat thuis op de bank te moeten doen, maar ik had er buiten op dat kleine schermpje van mijn telefoon/gps geen zin in. Dan maar geen bonus. Ik zou toch wel genoeg caches voor de datum scoren.

Aangezien ik al drie caches onderweg had gescoord, had ik bij de tweede van de serie al genoeg caches gevonden om de datum op de gewenste tien founds te krijgen. Maar natuurlijk ging ik gewoon door. Bij de derde wilde ik wachten met de koker uit de grond trekken tot alle wandelaars gepasseerd waren. Bleek dat ene echtpaar waar ik op wachtte ook aan geocaching te doen. Na een praatje gingen we weer uit elkaar, want zij liepen in omgekeerde volgorde en waren dus al bijna klaar. Helaas begon het te regenen, dus trok ik mijn regenbroek aan. Dat was min of meer wel voorspeld, maar vanmorgen zeiden de weersites dat het tot 16 uur droog zou blijven en het was nu amper 12 uur. De bui duurde toch best wel een hele tijd. Ik vond wel alle caches en zelfs nog een extra cache op de route. De vennen stonden droog of er stond erg weinig water in. Ze waren er dus nog slechter aan toe dan die van Oisterwijk. De winter is tot nu toe meer herfst dan kou en het heeft dus vooral veel geregend. Daarom dacht ik dat het langzaamaan weer de goede kant op ging met de waterstand, maar hier was daar nog weinig van te merken. Ondanks het grauwe herfstwinterweer, vond ik het toch weer fijn om op de heide te zijn. Ik houd gewoon van die uitgestrekte ruimte, dat je zo ver kan kijken als de horizon en overal natuur ziet.

Echt stil was het niet, want je hoorde bijna overal het geluid van de nabijgelegen snelweg. Toch vond ik die snelweg ook wel interessant, want ik had gezien dat er een hele rij virtuele Munzee langs die snelweg te vangen waren. Dus na de zevende cache van de serie, besloot ik naar het fietspad langs de snelweg te lopen om wat van die virtuele Munzees te vangen. Het lastigste is dan tot hoe ver ga ik dan? Ik had gezien dat er in de verte weer een fietspad het gebied in ging, dus ik besloot om tot daar te gaan. Maar toen had ik weer zo’n feather-munzee en wilde ik zo’n veer hebben, dus ben ik toch nog een stukje verder gegaan en daarna weer terug naar de fietspoort. Ondertussen had ik ook al een paar paddo’s gescoord voor waymarking, dus ik had het er maar druk mee vandaag: geocaching, waymarking, munzee. En wat kan ik daar dan van genieten. Via het fietspad kwam ik weer terug op de route van de serie. Ik volgde nu een mooi pad tussen de halfdroge vennen door. Het stopte zowaar met regenen, dus mijn muts kon af en ik had het ook niet meer zo koud als toen ik in de ochtend gestart was. Later kwam ik nog een keertje heel dicht bij de snelweg, dus toen ben ik nog een keer een paar Munzees gaan vangen.

Daarna volgden de laatste caches van de serie. Ik kwam nog over een soort van dijkje waar vroeger blijkbaar een spoorlijntje heeft gelegen, zoals het Bels Lijntje. Ik denk dat ik hier al eerder ben geweest, voor een multicache en dat er toen nog wel rails lagen. Nu zijn alle rails weggehaald. Jammer eigenlijk, ik vind dat altijd wel mooi, zo’n stukje rails. Onderweg naar mijn OV-fiets keek ik nog uit naar de bonuscache, maar helaas heb ik die niet per toeval gevonden. Ik vond nog wel een Munzee. De trein gaat maar 1x per uur op zondag en ik had maar 10 minuten om die van 15.03 te halen. Dat vond ik wel heel krap, dus besloot ik nog maar wat Munzees te gaan vangen en voor de trein van 16.03 te gaan. Dus fietste ik rustig langs een aantal Munzees terug naar het station. De OV-fiets weer keurig ingeleverd en daarna met de trein weer naar huis. Met 19 caches, een stuk of zes paddo’s en een shitload aan Munzees had ik een goede dag gehad. De datum is in ieder geval gered.

Wat ik hier op 12 januari 2023 nog aan toe te voegen heb:

Owh, als ik dit lees wil ik zo weer terug naar de Groote Heide. Wel met beter weer, want op de data van het Geocaching Datum Project rust wel heel vaak een regenvloek.

Mijn favoriete boeken van 2022

In 2022 las ik maar liefst 127 boeken. Volgens Hebban zijn dat ruim 43.000 gelezen pagina’s. Mijn dikste boek was Vertel het de bijen deel 2 van Diana Gabaldon (samen met deel 1 – dat heb ik natuurlijk ook gelezen – is het simpelweg te dik om het te drukken als 1 boek, daarom is het gesplitst) en het dunste Gezien de feiten van Griet Op de Beeck. Mijn beste leesmaand was februari, wat niet zo gek is, want toen had ik een week vakantie en kwam ik terug met corona, waardoor ik een week ziek was, daardoor in quarantaine zat en veel kon lezen. De slechtste maand was augustus, toen ik door mijn verhuizing en het bijbehorende kluswerk in een flinke leesdip zat.

Ik las de meeste boeken van Dinah Jefferies, Tracy Rees en Anna Woltz. Vooral die laatste is grappig, omdat ik daar dus nog nooit iets van gelezen had (op het kinderboekenweekgeschenk na), maar veel van haar boeken in de Grote Vriendelijke 100 staan.

Dan de genres. Waar ik als tiener vrijwel alleen fantasy las, kwam ik nu tot slechts 2 boeken in dit genre. Wat precies de (leeftijd)grens ligt tussen kinderboeken en young adult is mij niet helemaal duidelijk, maar ik las 13 + 20 boeken in deze genres. Dit heeft te maken met het lezen van de boeken van Grote Vriendelijke 100, maar ik lees sowieso graag een goed YA- of kinderboek tussen de volwassen romans door. 55 boeken vallen in het genre feelgood, wat ik ook niet helemaal een logische grens vind, want ik vind dat er nog wel een verschil is tussen historische romans en liefdesromannetjes. Dan las ik precies 2 thrillers, die ik ook zonder te kijken op kan noemen: Daar waar de rivierkreeften zingen en Camino. Ik houd niet echt van thrillers en al helemaal niet van horror, maar voor deze twee boeken maakten ik een uitzondering vanwege de onderwerpen natuurliefhebster en wandelen. En dan 42 boeken die onder het genre literatuur zouden vallen. Ook hier vraag ik mij af wanneer iets dan literatuur is en wanneer het dan afgedaan wordt als feelgood. Owh en nog 1 boek non-fictie, dat zal dan Lily’s Belofte zijn (of Landlijnen van Raynor Winn, dat valt onder de reisverhalen volgens de bibliotheek)

Zoveel genres, zoveel boeken. Het valt bijna niet met elkaar te vergelijken. Toch ga ik een poging doen om mijn vijf favorieten van het afgelopen jaar te kiezen.

Aan het einde van de wereld – Kristin Hannah

Van Kristin Hannah las ik eerder al de indrukwekkende boeken De Nachtegaal, De Wintertuin en De Vier Windstreken. En ook Aan het einde van de wereld is een heel mooi boek. In de jaren ’70 emigreert een gezin naar het primitieve hut in Alaska. Vader Ernt heeft psychische klachten nadat hij gevochten heeft in de Vietnam-oorlog en hij hoopt die in Alaska kwijt te raken. De moeder is bereid om haar man tot het einde van de wereld te volgen, ondanks dat hun huwelijk vaak stormachtig verloopt. De 13-jarige dochter Leni heeft niets te zeggen, die moet gewoon mee. Ze komen terecht in een zeer afgelegen dorpje en komen er al snel achter dat het leven in Alaska heel zwaar is; in de zomer draait alles om de voorbereidingen op de ijskoude en donkere winter. Zal het gezin deze omstandigheden overleven? Het verhaal wordt vooral bekeken vanuit de ogen van Leni, die om dit alles niet gevraagd heeft. Het is interessant om te lezen hoe mensen overleefden in dit afgelegen deel van de wereld. En dan zijn er nog de spanningen binnen het kleine gezin en Leni’s coming of age. Echt een mooi boek.

Allemaal willen we de hemel – Els Beerten

Els Beerten is een Vlaamse schrijfster en dit boek las ik ter ere van de Grote Vriendelijke 100. De kaft is niet heel aantrekkelijk en het verhaal is soms een beetje traag, maar ik vond het wel mooi hoe alle geheimen langzaam ontrafeld worden.

Het boek speelt zich af tijdens en na de tweede wereldoorlog in een niet nader bij naam genoemd Belgisch dorp. We zien het verhaal door de ogen van vier hoofdpersonages. Jef is de oudste zoon van het gezin, zijn zus Renée is iets jonger en dan is er nog nakomertje Remy. Ward is de beste vriend van Jef en is verliefd op Renée. Muziek speelt een vrij grote rol in het boek; ze bespelen allemaal een instrument en zijn lid van de plaatselijke harmonie.

Het verhaal wordt niet chronologisch verteld; er wordt juist heel veel op en neer gesprongen in de tijd. Dat wordt niet altijd duidelijk aangegeven. Verder duurt het soms een paar alinea’s voor je door hebt met welk oogpunt je te maken hebt. Het is een boek waar je wel je hoofd goed bij moet houden, ondanks dat het langzaam is opgebouwd en toewerkt naar de grote climax.

Centrale vraag in het boek is wanneer iemand een held is (en daarmee recht heeft op een plaats in de hemel). De personages zijn ook nog vrij gelovig, wat waarschijnlijk gebruikelijk was in die tijd, maar het is niet opdringerig ofzo. De kinderen zitten bijvoorbeeld nog op een school waar ze les krijgen van paters en nonnen. Uiteindelijk spelen enkele geestelijken wel een grote rol in het verspreiden van de propaganda waardoor Ward zich aanmeld als soldaat aan het oostfront (Rusland). En (de vermoedelijk homoseksuele) Jef eindigt zijn leven als missiepater in Afrika.

Dan is er nog de wie-heeft-het-gedaan verhaallijn over de moord (tijdens de oorlog) op verzetsstrijder en harmonielid Theo; oom van Ward en goede vriend van de vader van de andere drie. Ward lijkt de ideale hoofdverdachte. Deze ene moord op een familielid en dorpsgenoot wordt hem dan ook veel harder aangerekend dan alle ” naamloze vijanden” die hij heeft gedood aan het front. Maar gedurende het verhaal ga je er als lezer steeds harder aan twijfelen of Ward het wel heeft gedaan. En als hij het niet op zijn geweten heeft; wie dan wel?

Het boek stelt dus best veel psychologische levensvragen. Wat is goed en wat is slecht? Ben je trouw aan je land of aan je familie? Verdiend iemand die heel slechte dingen heeft gedaan een tweede kans? Sterk jeugdboek.

Landlijnen – Raynor Winn

Na Het Zoutpad en de Wilde Stilte het derde boek over het waargebeurde leven en in het bijzonder de wandeltochten van Raynor Winn en haar man Moth die een parkinson-achtige ziekte heeft. Het eerste deel is Het Zoutpad en daarna volgde De Wilde Stilte. Het eerste boek vond ik heel mooi, het tweede boek is meer een tussenboek dat minder over wandelen gaat. Dit derde boek is weer echt mooi; misschien wel mijn favoriet. Aan het begin van het boek gaat het zo slecht met Moth (de man) dat ik echt even dacht dat hij het niet zou redden en dat zij uit rouw ging wandelen. Maar hij gaat toch nog mee en ze gaan dit keer in Schotland wandelen. De wandeling gaat opnieuw langzaam en lang niet altijd over rozen. Je merkt wel dat hun financiële een stuk verbeterd is in dit boek (maar goed, ze heeft ondertussen twee bestsellers geschreven) en dat ze ineens geen moeite meer hebben om eten te betalen en ze kiezen ook veel vaker voor een nacht in een hotel of om nieuwe spullen te kopen.

Raynor Winn beschrijft vaak haar visie op de wereld en in grote lijnen is die gelijk aan die van mijzelf, dus dat schept een band. Wat ik wel wonderlijk vind (in alle drie de boeken) is dat ze zelden iets gezonds lijken te eten; ze beschrijft opvallend vaak dat ze een zak friet gaan eten. Je zou zeggen dat ze gezond proberen te eten als ze zulke sportieve prestaties proberen te leveren en ook vanwege zijn ziekte. Maar ze heeft het vrijwel nooit over groente of fruit.

Ook leuk is dat ze een instagram heeft waarop je foto’s kan zien van zaken uit het boek. Raynor Winn kan absoluut heel mooi schrijven; heel beeldend en ze verwerkt vaak (historische) feiten of weetjes in haar boeken (een trekje dat ik ook heb bij bijvoorbeeld mijn geocachingverslagen).

Dit boek heeft ook weer een prachtige omslag. Er schijnt nog een vierde boek te komen, dus dat wachten we dan maar af.

Daar waar de rivierkreeften zingen – Delia Owens

Let op: SPOILERS!!!

Ik had dus niet verwacht dat ik dit boek zou kiezen, maar ik las het al aan het begin van het jaar en het kwam toch de hele tijd bij mij terug. En dat terwijl ik dus helemaal niet van thrillers houd. Nu is dit boek niet alleen een thriller, maar ook een boek over de natuur en hoe een outsider in een afgelegen hut probeert te overleven. En dat vond ik misschien nog wel een interessanter gegeven dan de hele who dunnit in dit boek, hoewel ik moet toegeven dat die wel netjes in elkaar zit. Niet alles in dit boek is geloofwaardig: ik had moeite met de jonge leeftijd van Kya als ze alleen achterblijft in de hut (ze is dan nog een heel jong kind) en ook met hoe dat dan is gegaan met dat busreizen als ze nog nooit eerder met een bus had gereisd.

Delia Owens debuteerde pas op 69-jarige leeftijd met dit boek. Het is in de markt gezet als thriller en ik houd niet echt van thrillers, dus daarom heeft het lang geduurd voor ik het leende bij de bibliotheek. Er is een misdaad gepleegd: er is een man vermoord. Maar verder vond ik het boek niet heel thrillerachtig. Het gaat veel veel meer over hoe een eenzaam meisje overleefd in een hut in het moeras. Het meisje, Kya, heeft een grote kennis van de natuur, maar is nooit naar school geweest. Als de dode man wordt gevonden is Kya direct de hoofdverdachte. Dan blijkt ook maar weer hoe bekrompen een klein dorpje in de buurt van de wildernis kan zijn. En ja #metoo speelt hier ook een grote rol. En het Amerikaanse rechtssysteem is in mijn ogen ook maar vreemd, met zo’n jury. Eigenlijk vond ik het einde een beetje jammer (en een tikje ongeloofwaardig gezien haar onbekendheid met busreizen), maar ergens is dat natuurlijk ook de kracht van het boek. Tijdens de rechtszaak wordt eigenlijk precies verteld hoe het gegaan is, maar toch wordt ze vrijgesproken. De mooiste quote die ik in het boek las is van een Amerikaanse natuurkundige die echt heeft bestaan, ook al had ik nog nooit van de beste man gehoord, want Aldo Leopold stierf al in 1948: There are some who can live without wild things and some who cannot. Net als Kya kan ik absoluut niet zonder wilde dingen leven.

Ik wil ook nog graag de verfilming Where the crawdads sing zien, maar in de bioscoop kwamen de tijden niet goed uit. Hij staat nu op Netflix, dacht ik, dus dan kan ik alsnog kijken (helaas niet beschikbaar in Nederland – beh)

De leesclub aan het einde van de wereld – Sophie Green

Ik las alle drie de vertaalde boeken van Sophie Green. Naast deze zijn dat De zwemclub van Shelly Bay en De yogaclub van Orange Blossom House. Die spelen zich allemaal af in Australië en wisselen de verhaallijnen van drie of vier vrouwen af die samen een clubje vormen. In dit boek gaat het om een leesclub, in de andere boeken om een zwemclub en een yogagroepje. In die zin gebruikt Green wel in elk boek hetzelfde concept. De vrouwen hebben allemaal hun eigen problemen. In De leesclub aan het einde van de wereld wonen de vrouwen zover van elkaar af, dat ze maar 1 of 2x per jaar bij elkaar kunnen komen. Het boek speelt zich af aan het einde van de jaren ’70, dus nog geen internet/mobiele telefoons/moderne communicatie. Twee vrouwen wonen zelfs op een afgelegen boerderij die tijdens het regenseizoen helemaal afgesloten is van de wereld. Wat ik wel interessant vond is dat ze daar in die tijd al ondergrondse reservoirs hebben, waarin ze regenwater opvangen en bewaren voor de droge tijd. Zoiets zouden wij hier anno 2023 in Nederland ook moeten hebben.

In boeken over leesclubs gaat het vaak over de gelezen boeken en de invloed daarvan op het leven van de hoofdpersonages. Dat is hier minder, het gaat hier echt meer over het leven van de vrouwen zelf. Alleen de Doornvogels van Colleen McCullough komt wel vaak terug, maar dat heb ik zelf nog nooit gelezen, dus ik weet niet precies waar dat overgaat. Ik weet wel dat het zich ook afspeelt op een afgelegen ranch in Australië. Het verhaal is soms best wel heftig, zo werkt een van de vrouwen bij de Flying Doctors en die komen nogal vaak te laat, omdat de mensen te lang wachten met om hulp vragen. Dan zijn er natuurlijk nog de relatieproblemen en de problemen met de kinderen of ongewenste kinderloosheid. Alles bij elkaar leest het prettig weg en vind ik Australië absoluut een interessante locatie. Zelf zou ik er nooit willen wonen. Je zou maar zo ver van de bibliotheek en andere voorzieningen afwonen; mij niet gezien.

Andere aanraders:

Ik lees best vaak boeken waarin de eerste of nog vaker de tweede wereldoorlog een rol speelt. Geen boeken over de gevechten, maar vaak over het leven van gewone burgers. Ik begrijp wel waarom de oorlog vaak terug komt in boeken; het is de ideale periode voor verloren geliefden, verbroken verlovingen, vermissingen, buitenechtelijke relaties, ongeplande zwangerschappen en sowieso zijn alle oorlogen een bron van ellende. In deze categorie heb ik dit jaar ook zeker weer een paar mooie boeken gelezen:

Cliffhaven-serie van Ellie Dean

Deze serie telt maar liefst 18 delen, waarvan er nu 5 vertaald zijn. Ze spelen zich af tijdens de tweede wereldoorlog in het fictieve Engelse kustplaatsje Cliffhaven. Elk boek staat een andere gast in het pension van Peggy Reilly centraal en in alle boeken tot nu toe komen ook de gezinsleden van Peggy aan bod. Ondanks dat het oorlog is en het leven niet gemakkelijk is, vind ik het mooi om te lezen hoe gewone burgers zich er doorheen sloegen en dat er zeker ook nog mooie dingen gebeurden. Er zijn ook een heleboel op waarheid gebaseerde historische feiten in het boek verwerkt en Dean heeft ook ervaringen van bestaande mensen gebruikt. Daarnaast lezen de boeken gewoon prettig weg, als een soort van mix tussen historisch drama met een vleugje feelgood.

Andere oorlogsboeken die ik mooi vond:

Het meisje met de vlechtjes van Wilma Geldof is in de markt gezet als jeugdboek en staat ook in de Grote Vriendelijke 100, maar ik vond het best een heftig boek voor de jeugd. Het boek is op waarheid gebaseerd en gaat over de belevenissen van het meisje Freddie (aan het begin van de oorlog nog maar 15 jaar) die lid wordt van een verzetsgroep en behoorlijk heftige dingen moet doen.

Afscheid van Parijs van Ruth Druart en Een zomer lang geleden van Fiona Valpy hebben deels hetzelfde onderwerp: in beide boeken wordt er een stelletje verliefd vlak voor of tijdens de oorlog. Dan raken ze elkaar uit het oog, denken dat de ander tijdens de oorlog is overleden. En dan blijkt dat jaren later toch niet zo te zijn. En hoe ga je dan om met liefde als er ondertussen andere partners en/of kinderen in het het spel zijn? Veel boeken stoppen aan het einde van de oorlog; deze boeken laten zien dat het leven ook niet per se ineens gemakkelijk werd daarna.

De verwisseling van Maggie Brookes speelt wel tijdens de oorlog en gaat over een Tsjechisch meisje dat zo verliefd wordt op de op haar land ter werk gestelde Engelse krijgsgevangene, dat ze met hem trouwt en zich vermomt als jongeman om zo bij hem te kunnen blijven. Ook als dat betekent dat ze dan zelf ook krijgsgevangene wordt. Dit boek gaat over de ontberingen in een krijgsgevangenkamp en er wordt ook behoorlijk met de gevangenen heen en weer gesleept om ze te werk te stellen en ook met marsen aan het einde van de oorlog. Het schijnt op een waargebeurd verhaal te zijn gebaseerd.

De vrouwen van Rue Cardinale van Fiona Valpy gaat over drie vrouwen die werken als naaister en zich aansluiten bij het Franse verzet. Het loopt niet voor hen allemaal goed af.

De laatste boekwinkel van Londen van Madeline Martin gaat over boeken, lezen en de oorlog in Engeland, in het bijzonder tijdens de Blitzkrieg. In dit boek komen dan weer wel heel veel boektitels voorbij, vooral van Engelse klassiekers.

Het grachtenhuis van Rachel van Charante gaat over de oorlog in ons eigen Nederland. Hoewel ik de mannelijke hoofdpersoon ontzettend onsympathiek vond en niet alles heel geloofwaardig is, is het wel een spannende pageturner van een Nederlandse auteur.

Het huis in Parijs van Natasha Lester, heeft een klein beetje overlap met De vrouwen van Rue Cardinale, omdat ook dit boek gaat over mode en vrouwen die bij het Franse verzet gaan.

De postbezorgster van Parijs van Meg Waite Clayton; de titel vind ik ongelukkig gekozen, omdat een groot deel van het boek zich helemaal niet in Parijs afspeelt. Maar ook hier weer; Frankrijk, vrouwen in het verzet, ingewikkelde liefdesgeschiedenis. En in dit boek in het bijzonder aandacht voor het kamp waarin kunstenaars en andere intellectuelen werden opgesloten in Frankrijk.

Lily’s belofte van Lily Ebert & Dov Forman. Dit is geen roman, maar een waargebeurd verslag van het verblijf van de Hongaars Joodse Lily die als jong meisje in verschillende concentratiekampen heeft gezeten. Het gaat ook over het lot van haar familieleden en haar leven na de oorlog. Ze heeft jarenlang over haar oorlogservaringen gezwegen; pas op latere leeftijd besluit ze dat juist zoveel mogelijk mensen haar verhaal zouden moeten horen. Dit boek heeft ze als 90-plusser geschreven met behulp van haar kleinzoon Dov.

Jij kan me helpen van Kristin Harmel: gaat ook al over de oorlog in Frankrijk en een vrouw die het werk van haar omgekomen man in het verzet overneemt; ze helpt neergestorte piloten om terug te komen naar Engeland. Daarnaast verbergt ze haar Joodse buurmeisje in haar woning. Hoe lang gaat dit goed?

Zolang er sterren aan de hemel staan van Kristin Harmel; over een liefdesgeschiedenis tijdens de oorlog, maar de geliefden raken elkaar uit het oog. Zullen ze elkaar nog ooit bij leven ontmoeten?

Vrijheid van Imogen Kealey is ook op waarheid gebaseerd en gaat over een vrouwelijke verzetsstrijdster. Ook dit boek speelt zich grotendeels af in Frankrijk. Dit boek leest als een spannend James Bond verhaal en ik kreeg de indruk dat de hoofdrolspeelster de oorlog op bepaalde momenten zelfs wel leuk leek te vinden. In die zin is dit niet zo’n op emotie gericht boek. Meer een filmische pageturner. Het schijnt ook nog verfilmd te gaan worden, dus het boek vormt een soort van script voor die film, denk ik.

Dan nog de aanraders van de romans/feelgood afdeling:

Een huis aan de rivier van Liz Fenwick; ik vind eigenlijk al haar boeken mooi en dit is de nieuwste vertaling. Speelt ook weer in Cornwall en gaat over een familiegeschiedenis vol ingewikkelde verbanden die langzaam ontrafeld worden.

I love Sarah Lark en haar boeken die meestal in Nieuw-Zeeland spelen en een familiegeschiedenis omvatten. Dit jaar las ik Grote Dromen en het vervolg Goede Hoop.

Het brievenspoor van Tracy Rees; vind dit boek niet geheel geloofwaardig, maar het leest wel heel lekker weg en ook hier wordt een geheim langzaam opgelost. Ook de andere twee boeken die ik dit jaar van haar hand las zijn aanraders: De rozentuin (lekker feministich) en Mijn zomers aan zee (tragisch liefdesverhaal).

In deze categorie lees ik ook graag de boeken van Anne Jacobs/Marie Lamballe (is dezelfde auteur), Corina Bomann, Sarah Jio, Jenny Colgan, Dinah Jefferies en Maria Nikolai.

De jeugdboeken:

De tunnel en Honderd Uur Nacht van Anna Woltz. De eerste gaat ook al over de Blitzkrieg en de andere over een orkaan die New York trof een aantal jaar geleden.

Films die nergens draaien van Yorick Goldewijk; een nog vrij recent boek, dat volgens mij in het genre magisch realisme valt. Leest lekker weg.

Briefjes voor Pelle van Marlies Slegers; mooi boek over rouw bij kinderen.

Sterrenzicht van Brandon Sanderson; science-fiction boek van een van mijn favoriete auteurs in dit genre.

Tot slot

Zo, veel goede boeken gelezen in het afgelopen jaar. Ik ben tegenwoordig selectiever en lees niet alles meer uit. Soms lees ik een boek wel uit, maar vond ik het toch wat minder. En er zijn ook wel boeken die mij gewoon niet zo goed zijn bijgebleven.

Geocachingavonturen uit het verleden: Taurossen in het Kempen-Broek

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 5 januari 2018

Normaal had ik op vrijdagen in dit jaar college van mijn deeltijdopleiding, maar het was nu kerstreces. Dus besloot ik om de 2-cache-datum dan maar te gaan redden. Het werden ook de eerste geocaches van 2018.

Het avontuur:

Probleem is alleen dat ik voor vervoer afhankelijk ben van de trein en dat de behapbare caches dichtbij huis zo’n beetje op zijn. En in de winter is het nou eenmaal vroeg donker enzo. Na heel lang zoeken kwam ik toch weer uit in Weert: een uurtje met de trein vanuit Oisterwijk, dus dan zou ik het redden om voor 16 uur weer in de trein te zitten. Daarom werd het Weert, voor de derde keer in korte tijd. Vanaf het station ging ik per OV-fiets naar het Kempen-Broek. Het was met een afstand van bijna 5 kilometer te ver om te lopen en het was ook een vrij saai stuk fietsen, dus het was een goede keuze om een OV-fiets te huren.

Het Kempen-Broek is een natuurgebied van ARK en dat betekend dat er niet overal paden zijn, maar dat je vrij mag struinen door het hele gebied. Bij het eerste stukje dacht ik nog dat het wel mee viel met de modder en de moerassigheid van het gebied. Het weer was ook nog beter dan verwacht: het bleef de hele dag droog en er stond zelfs een waterig zonnetje. Ik had al de drie benodigde caches (voor 5 op de datum) in the pocket, dus mij kon niets meer gebeuren. En toen kwam ik ook nog de taurossen tegen! Ik was vanwege het mooie gebied al blij dat ik toch was gaan geocachen, maar nu werd ik helemaal gelukkig. De cache “Das” lag bij een soort van wegwijzer op een paal en daar vlakbij stond een supergrote tauros! En die was helemaal niet bang, dus ik kon volop foto’s maken. De tauros was zo tam, dat ik hem (of haar?) bijna kon aaien. Zo gaaf! Ik heb nu al een paar keer taurossen ontmoet bij het geocachen. Ze worden gefokt bij Keent, daar ben ik ondertussen al 2x geweest: 1x om te geocachen met Anke en nog een keertje met mijn moeder tijdens de Walk of Wisdom. Het project loopt zo goed, dat de taurossen ook elders in het land zijn uitgezet. Zo grazen ze ook in het Herperduin en daar kwam ik ze vorig jaar tegen, toen ik daar ging geocachen. En nu kwam ik ze dus ook weer hier tegen. Supergaaf dat het project zo goed loopt, wie weet lukt het ooit nog om de oeros terug te fokken. Maar eigenlijk vind ik tauros ook wel een heel gave naam voor dit soort runderen.

Goed, terug naar het geocachen. Vanaf de cache die “Tauros” heette, begon het echte struinwerk. Dwars door zo’n helmgrasachtig gebied, wat behoorlijk moerassig bleek te zijn. Ik stapte midden in het water en haalde dus al een zeiknat onderbeen. Toch lukte het nog om de cache “Bont dikkopje” te bereiken. Ja, het was er zo waterrijk, dat er best dikkopjes hadden kunnen zwemmen, aldaar. “Kraanvogel” lukte ook nog, maar ik moest de “Exmoor-pony” laten zitten. Die lag letterlijk in het ven. Ik kon de petling wel zien zitten, aan een boomstam, op een mini-eilandje. Ik heb nog heel even overwogen om mijn schoenen en sokken uit te trekken, mijn broekspijpen op te rollen en de twee, drie meter door het water te waden. Maar ik kon niet goed zien hoe diep het water daar was. En het was maar 6 graden en ik weet hoe snel er onderkoeling op kan treden. Ik had ook geen handdoek bij, mijn schoenen en sokken waren al zeiknat en ik moest ook nog terug fietsen naar het station en terug met de trein. Dus besloten om het vanuit veiligheidsoverwegingen niet te doen.

De andere caches allemaal wel kunnen bereiken. Met een beetje gokwerk (ik miste dus een bonuscijfer en had een andere verkeerd overgeschreven) lukte het ook om de multi Kempen-Broek op te lossen. Die lag ook nog wel in een moeilijk te bereiken gebiedje, ook heel drassig. De taurossen en de Exmoor-pony’s stonden hier eensgezind te grazen. Koeien en paarden bijten elkaar niet en kunnen het blijkbaar prima met elkaar vinden. In de cache vond ik een geocaching-speldje, wat ik eigenlijk wel mooi vond, dus heb ik die mee naar huis genomen, in ruil voor twee travelbugs, die ik al veel te lang in mijn bezit had. En omdat Weert ook onder Limburg valt, zijn ze nog geen provincie verder gekomen. Tja, jammer, maar helaas. Ik moest nog de laatste traditional van de serie vinden, hiervoor moest ik een heel eind omlopen, vanwege de extreme drassigheid van het gebied, maar uiteindelijk heb ik hem wel kunnen bereiken. Nu kon ik ook de bonus-cache berekenen en die lag keurig op de terugweg naar mijn OV-fiets. Alles bij elkaar een mooie rondwandeling door het Kempen-Broek.

Ik had het ook ruimschoots binnen de tijd gedaan, want ik had zelfs nog een uurtje over. Daarom op de terugweg naar het station nog drie caches van de GP-serie gedaan. Lichtenberg lag bij een mooi, oud bruggetje, maar had een afwijking, dus ik moest even zoeken naar de leuk verstopte cache. De Sint-Theuniskapel (weer zo’n geval dat ik meer op een kleine kerk vond lijken, maar dat hoort hier zo in Limburg, blijkbaar) was sneller gevonden. De cache van de Kazernelaan was zo nat, dat het logrolletje een vieze, vastgekoekte prop was geworden, die ik niet uit het kleine kokertje kreeg gewurmd. Dus maar een foto gemaakt en een need maintenance logje geschreven. Ik was nog ruim op tijd terug voor de trein van iets voor 16 uur. Met dertien caches op de teller is het geocachingjaar 2018 begonnen en deze datum meteen goed gesaved.

Wat ik hier op 5 januari 2023 nog aan toe te voegen heb:

Dit was een mooi maar echt superdrassig gebied. Ik was tot aan mijn knieen totaal doorweekt. Wel heel gaaf om de taurossen te zien.

Geocaching: De 100-caches-data

Voor het Geocaching Datum Project gaat het altijd over de data met de laagste aantallen founds. Daarom leek het mij leuk om nu eens de andere zijde te belichten: de data met het hoogste aantal founds en dan wel 100 founds of nog meer. Ondanks dat wij al ruim 18 jaar aan geocaching doen, zijn er dat niet zo heel veel; namelijk pas negen data. Het betekent dus niet dat we al die founds op 1 dag hebben gevonden, het gaat om alle aantallen op die datum door de jaren heen bij elkaar opgeteld.

14 juli (151 founds)

Op plaats nummer 1 staat 14 juli met maar liefst 151 founds. De helft (76 stuks) van dit aantal stamt uit 2014. Op die dag vond ik maar liefst 50 caches, terwijl Anke en Guy op vakantie waren en er daar ook nog eens 26 vonden. Ja, dan telt het wel lekker door. Quatorze Juliet is om andere redenen niet bepaald mijn favoriete datum, maar op geocachinggebied is het een dikke topper, die ruim aan de leiding gaat.

22 augustus (127 founds)

22 augustus is de verjaardag van de Heideroosjes, want op 22 augustus 2004 vonden we onze allereerste cache. Als het even lukt probeer ik op deze datum altijd wel een cache te doen, om dat feestje te vieren. Vorig jaar lukte dat heel goed, want toen was ik een weekend weg met mijn moeder en vonden we maar liefst 56 caches op deze datum. Daarmee kwam hij op nummer 2 in de ranglijst.

28 juli (125 founds)

28 juli dankt deze hoge positie vooral aan 2017, toen ik maar liefst 60 caches vond tijdens een lange fietstocht op een OV-fiets. Het was wel mooi weer en lang licht, dus ik kon lekker lang doorgaan zonder haast. Derde plaats.

16 oktober (123 founds)

De vierde plek is voor 16 oktober, een datum die vaak in vakanties of weekendjes weg viel. En in 2022 bezocht ik op deze datum Rotterdam, waar extreem veel labcaches zijn, zodat deze datum over de 100 founds heen vloog.

21 maart (121 founds)

De vijfde plek is voor de enige datum in de geschiedenis van de Heideroosjes waarop ik in 2012 daadwerkelijk 101 caches vond. Het hoogste aantal caches dat we ooit op één dag gevonden hebben, tijdens de fietstrail De 100 van Someren en de carpoolcache op de parkeerplaats waar mijn toenmalige auto geparkeerd stond. Overigens gaat dat aantal nooit meer overtroffen worden, want ik vond zoveel caches helemaal niet leuk. Na een stuk of 25 had ik er al meer dan genoeg van. Daarna nog wel eens een trail van rond de 50 caches gedaan, maar dat is eigenlijk ook al meer dan genoeg. Maar je moet zoiets een keer geprobeerd hebben in je leven. En wel netjes gefietst en niet met de auto gedaan (kon ook niet).

2 mei (118 founds)

Ook deze datum dankt het hoge aantal founds aan dat hij vaak in vakanties of weekenden weg is gevallen. In 2021 vonden mijn moeder en ik maar liefst 46 caches op deze datum. Per OV-fiets op de Veluwe.

17 oktober (101 founds)

Ook deze datum viel vaak in vakanties of weekenden weg en was ooit een slagdag toen we 1000 founds in België wilden halen.

3 mei (100 founds)

En ook de nummer acht, 3 mei, doet het goed als vakantie-datum en sleepte zo veel founds binnen.

1 januari (100 founds)

De negende en laatste 100-of-meer-datum is 1 januari en dat is ook meteen de nieuwste in dit rijtje, want pas bereikt op 1 januari 2023. Traditioneel probeer ik de laatste jaren het nieuwe jaar te beginnen met een paar caches. Dit is ook vanwege het nieuwjaarsouvenir. Door de jaren heen telt het aantal dan dus aardig op. Dit is ook meteen de enige datum in de drie wintermaanden (dec-jan-febr) die dit hoge aantal heeft bereikt, maar voor een – met mijn werk – altijd vrije feestdag is dat ook weer niet zo’n verrassing.

Voor wie zal de tiende plaats worden?

De meeste kans maken 15 juli (94 founds) en 17 juli (93 founds). Ja, dat is in dezelfde week als de hoogste datum 14 juli. En juli is ook de maand met verreweg het hoogste aantal maandfounds. Verder zit er nog geen enkele datum boven de 90 founds. De derde plek gaat dan naar 2 augustus met 85 founds.

Grappig is dus wel dat er 2x een opvolgende datum in dit lijstje staat met 2 en 3 mei en 16 en 17 oktober. Maar ja, met vakantie en weekenden weg is dat ook wel weer logisch, omdat dat periodes zijn waarin vaak veel aan geocaching wordt gedaan.

A wish for you

Nieuwjaarswens

Ok, ok ik heb hem geleend van auteur Neil Gaiman, maar ik vind dit zo’n ontzettende mooie nieuwjaarswens.

Niet zo standaard en vooral origineel:

**************

May your coming year be filled with

Magic and Dreams and Good Madness

I hope you read some fine books

and kiss someone who thinks your wonderful

And don’t forget to make some art

write or draw or build or sing

or live as only you can

And I hope, somewhere in the next year:

You surprise yourself

******************

Jaardoelen

En op 1 januari – de eerste van 365 onbeschreven blanke dagen – komt dan standaard de vraag of je nog goede voornemens hebt.

Ik heb die zeker wel een paar, maar ik noem dat liever jaardoelen.

Omgekeerde adventkalender

Dit heb ik gezien op de social media. In plaats van 24 dingen krijgen, ga je 24 dingen wegdoen, weggeven, verkopen, naar de kringloop brengen. Ik wil hier meteen in de eerste week van januari mee beginnen, maar wil niet de druk van 24 dagen achter elkaar, dus ik ga er wel langer over doen. Laten we zeggen het hele eerste kwartaal van 2023.

Mijn boekencollectie uitzoeken

Tegenwoordig koop ik bijna nooit meer een boek en leen ik alles bij de bibliotheek (een van de beste beslissingen ooit, het bespaart zoveel geld en ruimte). Maar vroeger kocht ik alles wat los en vast zat. De boeken stonden nog bij mijn ouders, omdat ik er in mijn vorige woning geen plaats voor had. Een gedeelte is al over gehuisd, maar er staat nog steeds een gedeelte bij hen. Die boeken moeten uitgezocht worden en naar hier komen. Maar ik wil maximaal drie boekenkasten vol (op het hoogtepunt had ik bijna zes kasten vol, dat is al teruggebracht naar ongeveer vier kasten vol, maar daar moet dus nog wat van weg). Of verkopen of naar de kringloop of doneren aan de minibieb van mijn ouders.

Minder lezen

Dat klinkt nogal gek voor iemand die zo leesverslaafd is als ik. Al sinds ik kan lezen, lijd ik aan een ernstige vorm van bibliobibuli. In 2022 las ik 127 boeken. Maar al dat lezen gaat ten koste van andere hobbies. Dus ik wil proberen of ik in 2023 iets minder kan lezen en meer tijd kan besteden aan andere zaken zoals schrijven, puzzelen en kleuren.

Elke maand een puzzel

Ik heb dus best veel puzzels en vind puzzelen ook leuk, maar aan een puzzel beginnen vind ik altijd een ding ofzo. Als de eerste stukjes dan gelegd zijn, kan ik meestal niet meer stoppen. Dus daarom wil ik volgend jaar elke maand een puzzel gaan leggen. Gewoon op de eerste van de maand een doos openen en dan beginnen dus.

Het afvalprobleem oplossen

Afval is een terugkerend ding in mijn goede voornemens. Het gaat nu niet zozeer meer over het afval op tijd aan de straat zetten, daar heb ik tegenwoordig een app voor. Maar verhuizen en nieuwe spullen kopen levert een enorm kartoninfarct op. Dat is na vijf maanden nog niet opgelost, omdat de papiercontainer hier maar 1x per maand geleegd wordt. Je kunt het gratis naar de stort brengen, maar ja die openingstijden matchen niet zo lekker met mijn werktijden en dan moet ik ergens een auto lenen, omdat ik zelf geen auto heb. Verder heb ik ook nog allemaal afvalhout in de schuur liggen, dat moet ook nog weg, want hier mag je geen haard op het balkon (logisch ook natuurlijk). Dus iemand die nog gratis hout wil? Je moet het wel zelf van mijn schuur naar je auto sjouwen en mijn schuur ligt precies in het midden van de binnentuin, dus dat is 100 meter ofzo. Op mijn zolder bleek nog vrij veel troep van de vorige bewoner te liggen, daar is al veel van weg, maar ook dat past niet allemaal tegelijk in de container. Dus ook dat wil ik nog weggewerkt hebben.

Museumkaart

Sinds november heb ik weer een museumkaart. Ben al naar twee musea geweest (nou ja een museum en een kasteel) en wil dus ook minstens één museum per maand gaan bezoeken. Wat in ieder geval hoog op het verlanglijstje staat is een bezoek aan Forteiland Pampus. En de Jan van Haasteren tentoonstelling die vanaf mei in het Stadsmuseum Harderwijk te zien is. En hoe ik daar allemaal ga komen? Weekend Vrij Flex abonnement op de trein is mijn beste tip voor mensen zonder auto die in de buurt van een station wonen.

De geocachingdoelen

Geocaching is a way of life, dus zoals altijd heb ik ook weer een paar geocachingdoelen:

  • De vier laatste data van het Geocaching Datum Project oplossen. Het is zo erg dat ik ze ondertussen uit mijn hoofd ken.
  • Nog een derde maand over de 1000 maandfounds heen krijgen (is ook een doel voor Day Zero Project 2.0.). Dit zal waarschijnlijk september worden, want die staat er met 884 het beste voor. November (874) en juni (821) maken ook kans.
  • De 12.500 founds halen. We eindigden 2022 op 11.850 founds (mooi rond getal), dus 650 caches te gaan. We hebben in 2022 in totaal 1033 gevonden, dus 650 zou zeker haalbaar moeten zijn. Dit is ook meteen het aantal founds dat ik als doel in mijn Day Zero Project heb staan.
  • Meer multi’s doen (als mede-Heideroosjes Anke dit leest, gaat ze heel hard lachen) en ja, ook dat staat in mijn Day Zero Project.
  • En dan ook maar meteen het Munzee-doel: Level 120 bereiken. Daar moet ik nog zo’n 440.000 punten voor halen, dus dat duurt nog wel tot minstens halverwege het jaar.

Verder

  • Wil ik nog werken aan doelen van mijn Day Zero Project
  • Zijn er nog wat klusjes af te werken in huis
  • Hoop ik dat in januari mijn nieuwe huisgenoten in de vorm van twee konijnen kunnen komen
  • Moet ik nog een leuk wandeldoel bedenken

Heb een goed 2023!

Last day of the year 2022

Traditioneel sluit ik het jaar altijd af met een vragenlijstje. Natuurlijk ga ik dat dit jaar ook weer doen. 2022 zal ook niet de boeken in gaan als het beste jaar ooit. Voor mij persoonlijk zat er wel een groot hoogtepunt in. Helaas ook dieptepunten.

Dat deed ik eerder in 20162017201820192020 en 2021.

Wat heb je in 2022 gedaan wat je nog nooit eerder had gedaan?

Ik heb voor het eerst reuzenpanda’s in het echt gezien in het Ouwenhands Dierenpark: Wu Wen, Xing Ya en de eerste in Nederland geboren reuzenpanda: Fan Xing.

Welke landen heb je bezocht?

Ik ben 1x samen met Anke in België geweest om te geocachen. Tijdens mijn vakantie in Limburg ben ik heel kort de grens over geweest naar Duitsland, toen ik een labcache deed die langs de grens lag. Tot zover mijn buitenlandse inbreng. Wel weer veel van Nederland gezien, met als hoogtepunt qua steden mijn eerste bezoek aan de stad Delft.

Wat zijn je favoriete momenten van 2022?

  • Toen ik hoorde dat ik op de eerste plaats was geëindigd en dus een andere woning kreeg aangeboden.
  • De vakantie om de Verschrikkelijke Geocaching Datum Week op te lossen.
  • Weekenden weg naar de Veluwe.
  • Veel spelmomenten.

Wat is je grootste prestatie van het afgelopen jaar?

Van de 34 data die aan het begin van dit jaar nog open stonden voor het Geocaching Datum Project heb ik er maar liefst 30 opgelost. Sommige samen met mede-Heideroosje Anke, maar ook veel alleen. Dat betekent dat er nog maar vier data open staan; twee daarvan heb ik overigens wel opgehoogd, maar niet voldoende om ze op 10 founds te krijgen. Bij 1 datum had ik corona en zat ik in quarantaine (en was ik ook wel echt ziek). De laatste datum was het verschrikkelijk weer en moest ik werken, dus dat was ook een vrij kansloze missie.

Verder ben ik ook trots op al het klussen en verhuizen, maar daar heb ik gelukkig heel veel hulp bij gekregen en is dus geen persoonlijke prestatie.

Wat is je grootste fout van het afgelopen jaar?

Volgens mij heb ik geen noemenswaardige fouten gemaakt dit jaar. Of het moet corona oplopen als vakantiesouvenir zijn geweest, maar ja, dat deed ik ook niet expres.

Waar heb je het meeste geld aan uitgegeven?

Aan klussen en verhuizen. Daar kreeg ik overigens wel een verhuisvergoeding voor, omdat het om stadsvernieuwingsurgentie ging (oude woning wordt gesloopt). Omdat ik ook zelf had gespaard voor een verhuizing kon ik probleemloos alles betalen. Dus heb ik o.a. een vloer, verf op de muren, enkele nieuwe meubelstukken en een wasmachine gekocht. Deze woning is groter en beter en heeft daardoor ook een hogere huur. Dus huur is de tweede grote uitgave.

Waar werd je heel erg blij van?

Ik ben nog steeds heel blij met mijn andere huurwoning. Mijn oude huurwoning was een klein, gehorig, slecht onderhouden krot met energielabel G, waardoor ik niet erg gelukkig was met mijn woonsituatie. In mijn nieuwe huurwoning is alles beter: groter, betere isolatie (en die is afgelopen maand dus nog verbeterd), ik hoor vrijwel niets van de buren, energielabel is nu C, geloof ik. Maar het allerfijnste is dat ik van mijn verschrikkelijke ex-buurman Harrie Herrie en de antikraak-buren af ben. Die mensen maakten zoveel herrie.

Waar heb je om moeten huilen?

Het onverwacht overlijden van een familielid: binnen 10 dagen van gezond naar dood door een bacterie.

En dan is er nog de K-ziekte van mijn vader. Hij is er nog en het gaat naar omstandigheden goed, maar het blijft een onzekere situatie.

Ben je in vergelijking met twaalf maanden geleden:

Dikker of dunner? Ik heb geen weegschaal in huis, dus ik denk gelijk of misschien zelfs ietsje dunner. Zelfde verhaal als vorig jaar: mijn werk is heel lichamelijk met veel fietsen en lopen. Verder wandel ik veel. Ik heb geen auto, dus mijn vervoersmiddel is in de eerste plaats de fiets. Daarnaast eet ik over het algemeen vrij gezond en sowieso altijd vegetarisch.

Blijer of somberder? Absoluut blijer naar het einde van het jaar toe. Het jaar begon natuurlijk nog midden in de coronacrisis en in lockdown. Ook was ik erg ongelukkig met mijn woonsituatie. Maar toen ik in juli de sleutels van mijn nieuwe woning kreeg en in augustus kon over huizen begon er in ieder geval een periode van woongeluk. Ook de coronacrisis is vooralsnog over het hoogtepunt heen en dat is ook fijn. Maar niet altijd alles is leuk en dan kan ik ook wel eens heel somber zijn.

Rijker of armer? Vooralsnog rijker, maar dat komt vooral omdat ik dus in aanmerking kwam voor een verhuisvergoeding. Anders was ik nu arm geweest. Verder heb ik mijn energiekosten vastgezet, dus ik zit nog ongeveer twee jaar goed. Misschien is de energiecrisis dan opgelost? Dat zou mooi zijn. Ik ben sowieso altijd al vrij zuinig geweest met energie als ik de grafiekjes van de leverancier moet geloven. Ik heb het gauw warm, dus de verwarming hoeft niet zo hoog. Maar ik douche wel graag gewoon warm. Daarnaast heb ik nu meer apparaten dan in mijn oude woning, zoals een wasmachine die ik daar niet had.

Wat had je vaker of meer willen doen?

Nog steeds schrijven. Ook dit jaar kwam er weer weinig van terecht. Toch maar een verplichte schrijfavond gaan inlassen in 2023, want anders komt dat boek er nooit.

Ook van enkele andere hobby’s kwam niet zoveel terecht.

Wat had je minder willen doen?

Haha, misschien zou ik minder moeten lezen (127 boeken), zodat ik meer tijd kan besteden aan andere hobbies. Maar ik heb altijd al een ernstige vorm van bibliobibuli gehad en dat is ongeneeslijk.

Wat was je favoriete TV-programma?

Wie is de Mol? Natuurlijk had ik het weer helemaal fout. Normaal vind ik het Belgische De Mol nog leuker, maar dat werd dit seizoen geteisterd door uitval van kandidaten door diverse blessures en de mol himself gaf op vanwege mentale problemen. Dat alles had toch invloed op de kwaliteit van deze serie.

Verder vind ik Het echte leven in de dierentuin dus leuk en leerzaam. En kijk ik soms naar reisprogramma’s als Floortje naar het einde van de wereld en Ik vertrek. Heel veel meer tv kijk ik niet.

Wat is het beste boek dat je in 2022 heb gelezen?

Ik las 127 boeken in verschillende genres en ga een aparte blog besteden aan de beste boeken.

Wat is de beste (nieuwe) film die je dit jaar heb gezien?

Mijn bioscoopbezoeken zijn met drie films ook om te huilen. Eerlijk gezegd vind ik de bioscoop ook wel heel erg duur geworden. En veel films staan al na een paar weken op een streamingdienst. Ik zag Fantastic Beasts nummertje 3: The secrets of Dumbledore. Tja, ik vind de fabeldieren gaaf en Newt Scamander een geweldig karakter (echt Newt, niet de acteur). Maar je merkt wel dat dit echt een tussenfilm is en dat ze het verhaal steeds meer proberen op te rekken met soms totaal onzinnige gebeurtenissen. En waar was Tina in deze film???

Dan zag ik de verschrikkelijke film The Northman; niets dan moord, doodslag, godengezever en rondvliegende ingewanden.

En dan nog Lightyear, wat ik ook een erg sombere film vond.

Beste van deze drie? Ga ik toch voor Fantastic Beasts, maar dat is meer gevoelsmatig en omdat er nifflers inzitten.

Geen Avatar? Nee, geen Avatar. Wil ik wel zien, maar wacht wel tot die op een streamingdienst beschikbaar komt. En moet dan eerst deel 1 nog eens kijken. Ik had ook nog naar Where the crawdads sing gewild, maar dat kwam er niet meer van.

Wat deed je op je verjaardag?

Omdat dit mijn eerste niet-lockdownverjaardag in drie jaar werd, had ik vrij genomen om iets leuks te gaan doen. Kreeg ik zo’n beetje het slechtste weer van de hele winter over mij uitgestort, terwijl het eigenlijk al lente was (31 maart). Het was heel erg koud, 2 graden ofzo, op andere plekken in het land viel zelfs nog sneeuw, gelukkig bleef dat mij bespaart (IK HAAT SNEEUW). Het was dus heel koud, donker en somber weer en er was regendreiging. Daardoor ging het dagje uit niet door en werd het een boswandeling in Oisterwijk zelf. Daarna nog spellen gespeeld en kwam er wat bezoek langs. Dat was dan weer wel gezellig. In 2023 dan maar weer een herkansing voor een leuk uitje op mijn verjaardag. Het geplande uitje maakte ik een paar weken later, op Koningsdag, toen het wel mooi weer was.

Heb je iemand gemist?

In het begin van het jaar, toen er nog een lockdown was, voelde ik mij soms wel eenzaam. Gelukkig kwam de avondklok niet meer terug. Later in het jaar ging het allemaal een stuk beter, ook de verhuizing had een goede invloed. Omdat ik nu meer ruimte heb, kan ik ook eens mensen bij mij thuis uitnodigen. In mijn oude, kleine woning deed ik dat niet zo snel.

Ik zou hier ook nog een hele analyse kunnen schrijven over een overleden familielid, maar dat ga ik vanwege privacy niet openbaar zetten.

Wat is het belangrijkste dat je in 2022 geleerd hebt?

Het is niet per se iets dat ik in 2022 heb geleerd, maar iets wat al jarenlang sluimerde. Ook hier ga ik niet te diep op in, omdat het heel persoonlijk is.

Ik wil eindigen met een quote van de Amerikaanse ecoloog Aldo Leopold (1887 – 1948), die ik las in het boek Daar waar de rivierkreeften zingen van Delia Owens:

MaandMoves: december 2022

Net als vorig jaar ga ik proberen om elke maand op de laatste dag een soort van maandoverzicht te geven.

December

De maand december begon meteen koud, halverwege werd het nog veel kouder en uiteindelijk eindigden we met regen. Ik was maar vijf dagen in de hele maand vrij en mijn werk is buiten, dus het was een heftige maand. Ik werd letterlijk ziek van de kou. Natuurlijk weet ik dat je ziek wordt van virussen en bacteriën, maar als je die dan te pakken hebt, kan de kou er wel vervelend op werken. Dus was ik een groot gedeelte van de maand snotverkouden en ging dat maar niet over. En ik kreeg acuut wintereczeem zodra de temperatuur onder het vriespunt ging. Dat had ik vorige winter ook al en het kwam dus helaas weer terug.

In de koudste week van het jaar kwamen ze mijn zolder isoleren en daarvoor moest er een slang door het open raam, waar het isolatiemateriaal doorheen kwam. Best wel ironisch om isolatie te krijgen bij een temperatuur van -6 graden… Omdat ik moest werken, kwamen mijn gepensioneerde ouders om de beurt op mijn huis passen. Dus mijn arme moeder heeft het echt koud gehad. Maar het werkt wel, want aan het einde van de maand was het hier zonder verwarming 18 graden in de woonkamer. Zulke temperaturen was ik in mijn oude huurwoning met energielabel G absoluut niet gewend.

Wandelen, geocaching en Munzee

Vanwege mijn gebrek aan vrije dagen en het slechte weer deze maand stonden wandelen en geocaching op een extreem laag pitje. Met slechts drie geocaches is deze maand het grootste geocachingdieptepunt in jaren. En het waren er zelfs 0 geweest als ik niet toch een poging deed om de laatste probleemdatum van december te redden. Dat was 10 december en ik moest werken op die dag, dus ik wist eigenlijk dat het gedoemd was om te mislukken. Het weer was ook nog heel erg koud en de ochtend heel erg mistig. Nog voor mijn werk begon ik aan een labcache, omdat er twee punten relatief dicht bij mijn huis liggen. Helaas liggen de andere drie een stuk verderop. Toen ik klaar was met mijn werk was ik door- en door koud en waren mijn tenen gemuteerd in ijsklompjes. De mist was ook niet heel veel beter geworden en het begon al te schemeren. Dus ben ik het niet meer af gaan maken. De 5-cache-datum is nu dus een 7-cache-datum geworden en het zal nog een jaar duren voor het hopelijk wel gaat lukken. Dan valt hij op een zondag, dus dat is gunstiger. De derde cache van de maand vond ik tijdens een regenachtige wandeling op eerste kerstdag. Het was een nieuwe cache in mijn woonplaats en ik logde hem vooral voor het eindejaarsouvenir (in de laatste week van elk jaar kun je een eindejaarsouvenir verdienen en in de eerste week van een jaar een nieuwjaarsouvenir.) Mijn enige wandelingen van deze maand maakte ik dus op de beide kerstdagen. Beide gewoon hier in de plaatselijke bossen. Of je moet die ene avondwandeling door de buurt meetellen. Dus met het wandelen is het slecht gesteld. Hoop het in januari weer op te kunnen pakken. Net als het geocachen. Munzee ging nog iets beter, ik probeer wel dagelijks een Munzee te vangen om mijn streak te behouden. Maar in mijn omgeving miste ik een bepaald soort Munzee, die als je die zelf online zet, niet zelf mag cappen. Uiteindelijk heeft iemand van mijn clan zo’n soort Munzee geplaatst en bereikte ik als laatste van mijn clan de doelstellingen voor niveau 3 op kerstavond. Toch een mooi kerstcadeau voor de clan, haha.

Spelletjes

Tja, er vervielen veel spellenavonden vanwege ziekte, vermoeidheid en ook door andere dingen. Toch speelde ik nog 31 potjes (ok, oudejaarsavond zit hier nog niet bij) en dankzij Sinterklaas en Kerstmis speelde ik met maar liefst negen verschillende tegenstanders. Logisch gevolg hiervan is dat de snellere groepsspellen het meeste werden gespeeld: Qwixx in diverse edities, Keer op Keer 2, Sequence en de topfavoriet van mijn broeders: Take 5. Er kwamen ook een aantal nieuwe spellen binnen tijdens de feestdagen, maar nog niet veel van gespeeld, eigenlijk alleen de nieuwste Qwixx, het spelletje dat ik won bij het ruilspel (Vampires) en de uitbreiding van Meadow. In januari dus nog veel spellen uit te proberen en spellenavonden in te halen.

Kijken

Ik heb zowaar “tv” (nou ja uitzending gemist op mijn laptop) gekeken deze maand. Alle afleveringen van Het echte leven in de dierentuin inclusief de panda-special. Dit programma is opgenomen in Ouwehands Dierenpark en daar ben ik afgelopen juni geweest om de panda’s in reallife te zien. Ik vond de panda’s en vooral Fan Xing helemaal geweldig. En tja, de grote verrassing is natuurlijk dat Fan Xing geen mannetje, maar een vrouwtje blijkt te zijn. Blijft een geweldig mooi (en duur!!!) beestje; de eerste in Nederland geboren reuzenpanda. Ook keek ik een paar afleveringen van Ik Vertrek. Vind het altijd mooi dat mensen dat durven, weet niet of ik het zelf zou doen. En dan nog Op zoek naar Danny en Sandy. Ik vind Grease niet echt een geweldige musical en ga er waarschijnlijk niet naartoe, maar vind dit programma wel grappig. En als je later kijkt kun je de saaie stukjes mooi doorspoelen. Toch ben ik op zoek naar een betaalbaar tv-toestel, want dat kijkt toch wat lekkerder dan op de laptop.

Verder

  • Maakte ik eindelijk weer eens een puzzel. Een kerstpuzzel van Jan van Haasteren. Ik heb de smaak nu te pakken en wil in 2023 elke maand minstens 1 puzzel leggen. Op de instagram kwam dit jaar een top-3 van de moeilijkste puzzels voorbij en daar stond Middeleeuwen in. Helaas was die niet meer te verkrijgen, maar afgelopen week tikte ik hem op de kop op Marktplaats en ik kon hem per fiets op gaan halen, dus hij is al in huis.
  • Werd de zolder van mijn appartement (ik woon op de tweede en bovenste verdieping van het appartementencomplex) dus geïsoleerd, wat veel gedoe en troep gaf, maar wat wel echt resultaat heeft.
  • Vind ik Sinterklaas een veel leuker, gezelliger en ongedwongener feest dan Kerstmis.
  • Had ik tegen iedereen gezegd dat ik gnomes zo leuk vind (die kerstkabouters met die grote, dikke neuzen) en daardoor kreeg ik dus van iedereen in alle swaps waar ik aan mee deed gnomes. Er zit nu dus een gnome-invasie in mijn huis. Hopelijk zijn ze in vrede gekomen…

Geocachingavonturen uit het verleden: Zicht op de Zuil

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 29 december 2012:

Ik had nog een keer de datum uit 2019 kunnen pakken, maar ik besloot toch voor een andere te kiezen. Ook op deze dag ging ik een geocachingfietstocht maken.

Het avontuur:

Voor vandaag was eigenlijk ook regenachtig weer voorspeld, maar opeens leek het weer om te slaan en werd het zonnig. Dus besloot ik om toch te gaan cachen. Het idee was om de tweede Schotse Hooglander route te gaan doen, die staat al een tijdje op het verlanglijstje. Als ik die dan aanvulde met een hoop oppikkertjes in de Reeshof, dan kon ik die benodigde acht caches voor een rond getal aan het einde van het jaar nog wel eens gaan halen. Maar ik vertrok eigenlijk veel te laat van huis.

Onderweg naar Huis ter Heide, het aangelegde natuurgebied tussen Loon op Zand en de Reeshof kwam ik over een cache van de Langstraat heen. Een hoop rekenwerk wat veel tijd kostte en ik twijfelde te veel over mijn uitkomst om naar het eindpunt te gaan. De Schotse Hooglander route kostte zelf ook veel tijd. Het was een lastige cache. De vragen waren volgens mij expres vervelend opgesteld om cachers op een dwaalspoor te brengen. Ik vond sommige opdrachten gewoon ronduit onduidelijk. Omdat ik dus dingen vergeten was op te schrijven, moest ik terug en daardoor heb ik de afstand zo’n beetje 2x afgelegd. Hij had nog wel een origineel verstopt waypoint, met een plaatje achterop zo’n oranje meetpaal. Die vond ik wel grappig. Uiteindelijk heb ik de cache wel gevonden. Veel cachers hebben er meerdere keren over gedaan, dus ik vind het dan wel weer leuk dat ik er slechts een take voor nodig had. Toen ik op mijn fiets stapte stonden er nog nieuwe cachers klaar bij het startpunt.

Wat ik wel een minpunt vond, was dat  dus helemaal geen Schotse Hooglanders heb gezien. Die stonden ver weg en waren dus niet zichtbaar. Jammer, want ik had wel zin gehad in een ontmoeting met de haarballen. Nu heb ik vandaag helemaal geen koeien gezien.

Ik fietste verder richting de Reeshof en maakte een omweg langs nog een Langstraat-oppikker. Dat had ik beter niet kunnen doen, want die hing in een vogelhuisje in een boom en ik kon er niet bij. Ik probeerde nog op mijn fiets te klimmen, maar dat leek me toch te gevaarlijk, dus gaf ik het maar op.

Het was een heel eind fietsen naar de serie Zich op de Zuil, omdat het kanaal in de weg lag. Vroeger zou ik het echt niet in mijn bolle hoofd (sorry, maar bij de Top 2000 die ik momenteel aan het luisteren ben, komt om het uur hele irritante reclame met daarin het zinnetje “hoe haal je het in je bolle hoofd?”) halen om helemaal naar Dongen te fietsen, maar sinds ik eerder dit jaar mijn auto weg deed ben ik heel anders over fietsafstanden gaan denken.

Goed, ik begon dus nog aan de serie Zicht op de Zuil. De eerste lag in een moerasachtig gebied waarbij ik me afvroeg of je er wel mocht komen. Cache was origineel als een boomtak verstopt, maar was wel nat. De twee caches die daarop volgden waren minder bijzonder en had ik sneller te vinden. De topper was nummertje 5, ook weer in een twijfelachtig gebied, maar wel heel stoer verstopt. In een ijzeren buis, die de leuning vormde van het bruggetje over het stuwtje zaten aan twee kanten gaten. Aan een kant zat de cache, maar die zat heel diep en kon je niet zomaar pakken. Aan de andere kant zat echter een magneetstok verstopt. Eerlijk gezegd had ik de magneetstok eerder gevonden dan de cache, maar ik vond het wel heel gaaf bedacht. Ook van een traditional kun je dus echt wel weer maken als je er moeite voor doet.

Ondertussen was het bijna donker en was ik al 10x van mijn fiets gesprongen om foto’s te maken van de zonsondergang met wisselend resultaat. Het was tijd om naar huis te gaan, maar ik kwam nog drie caches te kort. Ik probeerde nog Dalem, een soort van voortuincache in de Reeshof, maar die kon ik niet vinden. Ondertussen was het al bijna donker en ik moest nog 12 kilometer naar huis fietsen. Ik heb nog even overwogen om de trein te pakken, maar dan stond mijn fiets weer op het station wat onhandig zou zijn. Dus toch maar gefietst. Was wel blij toen ik thuis was.

Wat ik hier op 29 december 2022 nog aan toe te voegen heb:

Ik heb nu dus al ruim 10 jaar geen auto meer en heb vele kilometers gefietst in die jaren. Toch heb ik wel bijgeleerd om in de winter op tijd van huis te vertrekken en liefst weer voor het donker terug te zijn. Dat had ik hier nog niet zo goed begrepen, haha.

Welke boeken las ik de laatste tijd?

Het bloemeneiland – Tabea Bach

Het eerste deel van een trilogie. Het las op zich prima weg, maar ik vond het verhaal niet origineel en heel erg voorspelbaar. Overwerkte vrouw blijkt een eiland met een plantenkwekerij erop te hebben geërfd, van een tante die ze sinds haar kindertijd niet meer heeft gezien. Haar man wil het eiland ongezien verkopen en zij vind dat in de eerste instantie prima. Dan gaat er een grote klus op haar werk niet door en besluit ze toch een kijkje te nemen op het eiland. En natuurlijk wordt ze dan onmiddellijk verliefd op het eiland, maar kan ze de al geplande verkoop dan nog tegen houden?

De bibliotheek van Saint-Malo – Mario Escobar

Dit boek vond ik op de tafel met aanraders in de bibliotheek. Omdat ik ooit in de buurt van Saint-Malo op vakantie ben geweest en van lezen houdt, ging het boek mee. Het boek speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog en gaat over een vrouw die in de bibliotheek van Saint-Malo werkt. Ondertussen is haar kersverse man (ze trouwden op de dag dat de oorlog begon) uitgezonden en is het maar de vraag of hij ooit nog terug komt. Er gebeurt natuurlijk van alles tijdens de oorlog en dat houdt de spanning er goed in. Het boek eindigt met de bombardementen op Saint-Malo die ook worden beschreven in het boek Als je het licht niet kunt zien van Anthony Doerr, dus dat stukje oorlogsgeschiedenis kwam mij bekend voor. En net als dat boek, heeft ook dit verhaal niet een geheel gelukkig einde.

Langste.kerst.OOIT – Lisette Jonkman

Ik mocht meedoen met de leesclub van de uitgeverij op facebook en kreeg dit boek thuis gestuurd. Ik las al eerder de andere boeken van Lisette Jonkman, waarvan ik de Verkikkerd-trilogie het leukste vond. Dus deze leek mij ook leuk en vooral leuk om in de week voor kerstmis te lezen (in de zomer zou het wat minder toepasselijk zijn). Ook dit boek is weer hilarisch en lekker feelgood met een soms wat serieuze ondertoon. Noëlle is geboren op eerste kerstdag en kerstmis is haar favoriete feest. Tot ze – SPOILER – in een tijdlus beland waarbij de eerste kerstdag eindeloos moet herbeleven. Een grappig gegeven natuurlijk, omdat ze wanhopige pogingen doet om de dag iedere keer weer tot een goed einde te brengen. Wel vond ik het op een bepaald moment in herhaling vallen, dan kreeg je weer een gesprek dat je al drie keer had gelezen. Misschien toch een of twee kerstdagen minder. Het lijkt mij ook best lastig om in alle dagen iets origineels te stoppen. Wel krijg je elke dag een stukje meer achtergrondinformatie over verschillende personen. Alles bij elkaar vond ik het wel een lekker weglezend feelgood kerstboek.

Het meisje met de vlechtjes – Wilma Geldof

Voor een jeugdboek vond ik dit best een pittig boek. Er gebeuren best veel heftige dingen in dit op waarheid gebaseerde boek. De zusjes Freddie en Truus worden gevraagd om lid te worden van een verzetsgroep in Haarlem. Later komt ook Hannie Schaft bij deze verzetsgroep, haar verhaal is veel bekender dan dat van de zusjes. In het begin is Freddie nog maar 15 jaar; een kind dus nog. De verzetsgroep doet best wel heftige dingen, ze vermoorden bijvoorbeeld Duitsers met een hoge rang door ze in de val te lokken. Ook worden er mensen aan schuilplaatsen geholpen, illegale verzetskrantjes gemaakt en rondgebracht en worden er veel spullen gesmokkeld. Op den duur moeten de zusjes zelf ook voortdurend van schuiladres veranderen, omdat ze te bekend worden. De zusjes zijn zeker geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken; dat wordt meteen al duidelijk in de scene waarin de leider van de verzetsgroep hen op de proef wil stellen. Later in het boek moeten de vrouwen in de groep alle rotklusjes doen, zoals op slechte fietsen in de winter naar andere steden fietsen om dingen weg te brengen of op te halen. Dan gaan de zusjes ook in protest. Uiteindelijk overleven beide zusjes de oorlog, maar ze krijgen pas vele later erkenning voor hun verzetswerk.

Een huis aan de rivier – Liz Fenwick

Er bleek een nieuw boek van Liz Fenwick vertaald te zijn en dat speelt natuurlijk weer in Cornwall. Dit keer echter met nieuwe personages en niet in de streek en met de (bij)personages waarin de meeste van haar boeken zich afspelen. Een vrouw koopt na haar scheiding een vervallen huis aan een rivier in Cornwall. Langzaam ontrafelt ze de geschiedenis van de bewoners van het huis, die ook nog een familielink met haar blijken te hebben. En zoals wel vaker in dit soort boeken toont de verhaallijn in het verleden een parallel met de verhaallijn in het heden. In die zin is dit boek niet per se heel origineel, maar het is wel heel prettig leesbaar geschreven en legt maar weer eens bloot hoe ingewikkeld familieverhoudingen kunnen zijn. En het gaat ook over de kloof tussen de adel en hun bedienden en over het gebrek aan rechten voor vrouwen.

Een jongen met de naam Kerstmis – Matt Haig

Vorig jaar zag ik al de film van kerstmis en toen wilde ik het boek ook lezen, maar dat kwam pas in januari beschikbaar en toen had ik zin meer in een kerstverhaal. Dus zorgde ik dit jaar dat ik het op tijd reserveerde. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het een beetje een flauw kinderboek vond. Nicholas is een beetje een rare jongen, maar ja hij woont dan ook ergens in een hutje in een bos met alleen zijn vader. Het boek komt een tikje traag op gang en daarna gaat alles ineens heel snel. Het zou het levensverhaal van de kerstman kunnen zijn, dat is tenminste het idee achter dit boek. Verder vind ik zo’n enorme tijdsprong-samenvatting aan het einde van een boek ook niet echt geweldig, hoewel het hier wel bepaalde zaken verklaard.

Landlijnen – Raynor Winn

Het derde deel over het leven en de wandelavonturen van Raynor Winn en haar man die een parkinson-achtige ziekte heeft. Het eerste deel is Het Zoutpad en daarna volgde De Wilde Stilte. Het eerste boek vond ik heel mooi, het tweede boek is meer een tussenboek dat minder over wandelen gaat. Dit derde boek is weer echt mooi. Aan het begin van het boek gaat het zo slecht met Moth (de man) dat ik echt even dacht dat hij het niet zou redden en dat zij uit rouw ging wandelen. Maar hij gaat toch nog mee en ze gaan dit keer in Schotland wandelen. De wandeling gaat opnieuw langzaam en lang niet altijd over rozen. Je merkt wel dat hun financiële een stuk verbeterd is in dit boek (maar goed, ze heeft ondertussen twee bestsellers geschreven) en dat ze ineens geen moeite meer hebben om eten te betalen en ze kiezen ook veel vaker voor een nacht in een hotel of om nieuwe spullen te kopen. Raynor Winn beschrijft vaak haar visie op de wereld en in grote lijnen is die gelijk aan die van mijzelf, dus dat schept een band. Wat ik wel wonderlijk vind (in alle drie de boeken) is dat ze zelden iets gezonds lijken te eten; ze beschrijft opvallend vaak dat ze een zak friet gaan eten. Je zou zeggen dat ze gezond proberen te eten als ze zulke sportieve prestaties proberen te leveren en ook vanwege zijn ziekte. Maar ze heeft het vrijwel nooit over groente of fruit. Ook leuk is dat ze een instagram heeft waarop je foto’s kan zien van zaken uit het boek. Raynor Winn kan absoluut heel mooi schrijven. Dit boek heeft ook weer een prachtige omslag. Er schijnt nog een vierde boek te komen, dus dat wachten we dan maar af.

Het brievenspoor – Tracy Rees

De nieuwste vertaling van een boek van Tracy Rees. Ik leende ooit al de Engelse editie van de bibliotheek, maar daar kwam ik met mijn – toen – coronabrein niet doorheen. Gelukkig nu dus de Nederlandse vertaling. Die las een stuk beter weg. Het boek bevat wel weer typische Rees-elementen. Een arm meisje krijgt allerlei kansen in haar schoot geworpen door een rijkere beschermvrouwe. Het gaat ook altijd allemaal wel behoorlijk gemakkelijk in de boeken van Rees. Maar ze schrijft wel prettig en in dit boek zit een speurtocht verstopt die een aardige spanningsboog oproept, waardoor je steeds verder wil lezen.

Goede hoop – Sarah Lark

Deel 2 (of deel 3, het is maar hoe je het bekijkt) over de vrouwelijke dierenartsen Nelly en Maria die tussen de twee wereldoorlogen in naar (Larks geliefde) Nieuw-Zeeland emigreren, omdat de vraag naar dierenartsen daar heel groot zou zijn. Ze komen terecht op de paardenhouderij van Julius en Mia uit Alle sterren aan de hemel. Ze hebben het niet per se meteen makkelijk in hun nieuwe thuisland. Er heerst een economische crisis, de tweede wereldoorlog staat voor de deur en er zijn eigenlijk geen drie (Maria’s man is de derde) dierenartsen nodig. Daarnaast heeft Nelly’s man Walter moeite om een baan te vinden. Nelly krijgt nog twee kinderen met Walter, maar ze heeft haar oudste dochter naar Amerika laten gaan met haar biologische vader, de muzikant Philipp. Zou ze haar ooit nog terug zien? Als de tweede wereldoorlog uitbreekt wordt het oogpunt van het verhaal meer verlegd naar Grit, de dochter van Nelly, die in de oorlog op een Grieks eiland zit. Dit stuk vormt een contrast met de rest van het verhaal en lijkt er niet zo goed bij te passen. Ik vond het verhaal over de tijd bij het circus van Maria en haar gezin dan interessanter en er beter bij passen (hoewel het een klein beetje op Water voor de olifanten lijkt). Kortom, er gebeurt weer meer dan genoeg in dit boek. Ben benieuwd of er ook nog een deel 3/4 gaat komen.

De kinderkaravaan – An Rutgers van der Loeff

Dit was er weer eentje voor de Grote Vriendelijke 100. Ik twijfelde heel erg of ik dit boek vroeger als kind niet al eens gelezen had en ik denk toch van wel, want het kwam mij vaag bekend voor. Een groot gezin trekt in een huifkarkaravaan door Amerika onderweg naar een stuk land om te gaan leven. Dan sterven beide ouders en staan de kinderen er alleen voor. De oudste zoon – John – is vastbesloten om zijn broertje en zijn vele zusjes bij elkaar te houden en alsnog naar het stuk land te leiden, maar dit is een lange en moeizame tocht door een zeer ruig en moeilijk begaanbaar gebied met wilde dieren en vijandige indianenstammen. Op zich een mooi gegeven voor een verhaal, maar ik vond niet alles geloofwaardig. Met name dat de pasgeboren baby de tocht overleeft, lijkt mij zeer sterk. Het is voor de andere kinderen al zwaar genoeg. Verder vind ik ook wel dat de mannenrol en de vrouwenrol heel erg stereotype worden uitgebeeld in dit boek. John is de onbetwiste leider, alle andere kinderen staan onder hem en de zusjes worden vaak ook beschreven als zwakker. Het zal iets te maken hebben met de tijdsgeest van het verhaal en ook de tijd waarin dit boek geschreven werd, maar ik vond het best irritant dat vrouwen zo denigrerend beschreven werden en John als de absolute held, terwijl oudste zusje Louise ook veel doet. Ik had het dus pas echt mooi gevonden als Louise als stoere meid haar zusjes leiding had gegeven.

Zonder titel – Erna Sassen

En ook deze was voor de Grote Vriendelijke 100. Mijn eerste boek van Erna Sassen. Het is geen dik boek en er staan heel veel tekeningen in, dus je bent er snel doorheen. De tekeningen hebben met het verhaal te maken, want de hoofdpersoon Joshua tekent graag. Alleen lijken niet alle tekeningen op de goede plek in het boek te staan. Het is een typisch tienerboek met de nodige coming of age tienerproblemen. Joshua deed mij vanwege het kunstenaarsaspect een klein beetje denken aan Noah uit Ik geef je de zon, maar verder kan dit boek daar zeker niet aan tippen. Joshua moet naar een nieuwe school en komt in de klas bij jongens die hij niet aardig vind. Maar zijn ze eigenlijk wel zo vreselijk als hij denkt? Verder mist hij zijn jeugdvriendinnetje dat terug naar haar geboorteland Iran is en mogelijk uitgehuwelijkt wordt. Ik had het interessant gevonden als dit meisje ook een eigen verhaallijn had gekregen, maar nu blijft haar trieste lot toch heel erg op de achtergrond ten gunste van Joshua op de voorgrond. Dat vind ik een gemiste kans.

De Heersers van Kir – Mariëtte Aerts

Dit fantasyboek voor de jeugd had ik al een paar keer in mijn handen gehad in de bibliotheek. Ik deed er lang over om het uit te lezen en heb het verschillende keren verlengd. Het boek komt heel traag op gang en het duurt even voor je het magiesysteem van het land helemaal door hebt. Voor een jeugdboek worden er best vaak ingewikkelde woorden gebruikt. Uiteindelijk heb ik het boek wel uitgelezen, maar ik twijfel of ik de rest van de serie nog wil lezen. Van de ene kant wil ik nog wel weten hoe het afloopt, maar het zijn in totaal vijf boeken, geloof ik die best wel dik zijn. Waar fantasy vroeger mijn favoriete genre was, kom ik er nu vaak moeizaam doorheen.

Kerstmis in het Cupcake Cafe – Jenny Colgan

Het vervolg op het eerste Cupcake Cafe boek, maar dan een stuk dunner en alles is overgoten met een dikke kerstmissaus. Uiteindelijk ook weer een echt feelgoodboek. Leuk om te lezen, maar ik vond het eerste deel leuker. Dit deel leek soms een beetje gezocht ofzo.

Corinnes toekomst – Paula Stern

Het eerste deel van een trilogie over vrouwen en het familiebedrijf; een koffiefabriek. Er is een verhaallijn in het heden (en dan echt nu, ik dacht 2019 ofzo) en een verhaallijn over de grootvader in de oorlog, die koffie smokkelde en later de fabriek heeft opgericht. Vond de verhaallijn over de grootvader eigenlijk interessanter dan die over de kleindochter in het heden. De kleindochter kreeg alles wel heel gemakkelijk voor elkaar; eigen bedrijfje, nieuwe liefde. Het leest allemaal wel lekker weg en de boeken zijn niet zo heel dik, dus ik ga deel 2 of deel 3 ook nog lezen. Grappig detail: veel mensen schrijven in hun recensie dat ze door dit boek zin krijgen om koffie te drinken. Ik lust echter geen koffie en drink het dus nooit. Alle lyrische beschrijvingen van koffie-aroma in dit boek doen mij dus niets. Coffee isn’t my cup of tea.

De oorlogsbibliotheek – Addison Armstrong

Ook dit boek heeft twee verhaallijnen. De eerste gaat over de oorlog, de Eerste Wereldoorlog. Een jonge vrouw wordt uitgezonden als bibliothecaresse in Frankrijk, waar ze de gewonde mannen in de veldhospitalen van boeken moet voorzien. Er blijkt echter discriminatie te zijn; mannen van kleur liggen ergens achteraf en hebben geen toegang tot de voorzieningen voor de blanke mannen. In de andere verhaallijn krijgt de kleindochter ook te maken met vormen van discriminatie. Ze is als van de eerste vrouwen toegelaten tot de mariniersopleiding (Amerika) en krijgt het niet gemakkelijk gemaakt door de docenten en de mannelijke medeleerlingen. Als vrije geest zou ik persoonlijk heel veel moeite hebben met hoe het er aan toe gaat in het leger. Het zou mijn droom niet zijn in ieder geval. In het boek gebeurt best veel, maar het is een beetje moeizaam geschreven, vond de overgangen tussen heden en verleden ook niet altijd even lekker. Het is verder wel een mooi verhaal enzo, maar er zijn betere schrijvers in dit genre.

Geocachingavonturen uit het verleden: Regen in Heumensoord

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 22 december 2019:

Ik ga voor de derde week achter elkaar verder met mijn December 2019 Project om data te saven… Dit keer ging ik naar Heumensoord bij Nijmegen en helaas regende het bijna de hele dag.

Het avontuur:

Ik ging voor de vijfde zondag achter elkaar op geocachingjacht. 22 december was een 5-cache-datum en hoewel die minder erg zijn dan de twee voorgaande 3-cache-zondagen, wilde ik ook deze graag weggewerkt hebben. Want ook voor deze geldt: nu valt hij op zondag en dat duurt daarna weer vijf jaar. Helaas was de weersvoorspelling heel slecht en die bleef ook heel erg slecht: regen, regen en nog meer regen. Omdat ik wel heel erg toe was aan een ontspannende wandeling, na een zware werkweek, besloot ik om toch te gaan. Het deed mij erg denken aan de dag dat ik de 9000ste  vond. Dat was aan het begin van het jaar, nu zitten we bijna aan het einde van het jaar.

Ik had twee weken geleden al bedacht wat ik vandaag ging doen: ik ging een zelfbedachte geocachingwandeling maken van station Nijmegen Heyendaal naar station Mook-Molenhoek, dwars door Heumensoord en het Maldens Vlak. Ik was nog nooit in- of uitgestapt op station Heyendaal, het is net als Tilburg Universiteit een echt studentenstation. In tegenstelling tot twee weken terug (toen er werkzaamheden waren) kon ik nu wel aanreizen over Nijmegen, wat toch een stuk sneller is dan over Venlo-Blerick. In het begin viel het nog mee met de regen, het miezerde wel een beetje en het was heel grauw en donker weer, maar het was om te doen. De studenten zaten allemaal veilig binnen in hun studentenhuizen (of ze zijn naar huis vanwege het kerstreces), dus het was hier heel rustig. Daarom durfde ik wel te zoeken naar een cache die onder een trap bij een campusgebouw verstopt zat. Tot mijn eigen verbazing zag ik de cache meteen zitten, hij zat alleen vrij hoog, dus ik moest mij heel erg uitrekken om hem te pakken te krijgen. Dat lukte en daarmee was de eerste cache een feit.

Ik liet vervolgens een voortuincache gaan, om het natuurgebied te betreden. Het begon harder te regenen, dus ik trok mijn regenbroek aan. Dat scheelt toch een hoop nattigheid als je aan het wandelen bent. Al snel vond ik een cache die naar de finish-straat van de Nijmeegse Vierdaagse is vernoemd: Via Gladiola. De eigenaar had net onderhoud aan de cache gepleegd, dus er zat een keurig logrolletje in. Hierna was ik in de buurt van een virtuele Munzee, dus even een klein stukje omgelopen om die te kunnen vangen. Het is altijd fijn om mijn hobby’s te kunnen combineren. Ik ging nu het echte Heumensoord binnen. Mijn eerste cache van de Landen-serie, waar ik er in het verleden al meer van heb gevonden hier, werd een not-found, na een glibberige tocht over een modderige atb-route. In mijn herinnering waren die Landencaches best grote bakken, maar ik kon het echt niet vinden. Regen, midden in het bos en Smaug (mijn gps) wist het ook niet meer, die draaide rondjes.

Jammer dan, op naar de volgende. Dat was er eentje in de sfeer van villa Elshof, daar ben ik met mijn moeder voorbij gekomen tijdens de Walk of Wisdom. Deze cache had ik wel heel snel gevonden, dus toch wel een beetje opgelucht, want ik moest toch wel aan minstens vijf founds komen, vandaag. De volgende cache was weer in de sfeer van de Nijmeegse Vierdaagse, er waren tenten en vlaggen nagebouwd en hier in Heumensoord wordt een compleet kamp voor de deelnemende militairen gebouwd. Er kunnen 8000 mensen overnachten. Jemig, best wel veel.

Het was nu tijd voor mijn favoriete cache, namelijk de virtuele cache met een Romeins tintje. Ik moest op zoek naar een Romeinse waterkuil en die lag goed verborgen in de bosjes. Zonder geocaching was ik hier nooit terecht gekomen. Ik moest de kuil in om een foto te maken en dat vond ik best een beetje spannend zo in mijn eentje. Het is dat ik mijn telefoon en gps bij had, mocht er dan iets gebeuren, dan kon ik de hulpdiensten alarmeren met coördinaat en al. In mijn hoofd hoorde ik steeds de stem van mijn moeder: “Zou je dat wel doen? Ik vind dat eng. Kom maar weer terug.” Haha. Er gebeurde niets en ik maakte wat foto’s, wat nog lastig is met je zeiknatte telefoon en doorweekte vingers in de regen. Ik moest ook de omtrek van de kuil opmeten, maar dat vond ik ook maar een lastige opdracht. Heb uiteindelijk de diameter bepaald en stappen geteld en de tripteller aangezet. Aan die laatste had ik niet veel. Die diameter bepalen met behulp van mijn gps werkte beter en toen later thuis een tooltje gebruikt om het uit te rekenen. Ik kreeg meteen antwoord van de maker en mijn afstand viel binnen de marge. Whoop, whoop, altijd fijn om die bevestiging te krijgen dat ik best wel slim ben. En weer een virtual op de lijst, vind ik leuk.

Ik had nu de keuze tussen drie caches vlakbij elkaar of twee caches verderop. Ik koos voor de drie caches. Die waren allemaal leuk gemaakt, maar ik vond het reptielenhuis het leukste, omdat er hagedissen inzaten. Er zaten overigens ook veel lieveheersbeestjes in, een beetje apart, want sinds wanneer zijn dat reptielen? De andere twee caches vormden onderdelen van vliegvelden, dus ik grapte in mijn logs dat ik een heel verborgen vliegveld had ontdekt in Heumensoord. Er bleek ook nog een soort van offsetmulti te liggen. Die vond ik vrij snel, maar ik twijfel heel erg of ik die een aantal jaar geleden niet ook al heb gevonden. Maar goed, wel leuk om ook een multi in de lijst te hebben. Het was pas half twee, dus ik besloot toch nog maar naar die andere twee caches te wandelen. Dat was niet zo’n goed idee, want ik heb ze allebei niet kunnen vinden. Ze bleken afgelopen week verplaatst te zijn en ik twijfelde erg of ik nu op het oude of het nieuwe coördinaat stond. Bij de eerste stonden ook nog mensen met honden in de buurt en die ene hond was heel irritant aan het blaffen tegen mij. En die mensen bleven daar maar staan kletsen, dus ik ergerde mij kapot.

Als troost ben ik toen nog de kerstcache gaan zoeken. Blijkbaar plaatst Remralcache elk jaar een kerstcache, die dan tijdelijk te vinden is. Voor mij pas de eerste keer dat ik zo’n cache vond, maar ik vond hem wel heel leuk. Het was een soort van olielamp, maar op de plek van de lamp zat dan een sneeuwbal met sneeuwpoppen en je kon hem aan de onderkant opendraaien voor het logboek en een klein kerstcadeautje. Een echte christmascache, dus. Ik had nu tien caches en ik had er ook wel genoeg van. Het heeft best wel hard geregend en hoewel het niet zo erg was als toen met de 9000ste , was mijn jas ondertussen behoorlijk nat en begonnen mijn schoenen en sokken ook langzaam door te lekken. De caches waren ook zo’n beetje op, dus ik besloot lekker door te lopen naar station Mook-Molenhoek.

Vanaf de kerstcache was dat 1,8 kilometer, wat mij erg mee viel. Ondanks dat ik de trein van 15.12 uur had, was het al superdonker, dit kwam vooral door het duistere weer en de loodgrijze bewolking. Op het station pakte ik nog twee Munzees mee, die ene die ik twee weken geleden al had zien zitten bij de klok en nog eentje op een lantaarnpaal. Daarna vlug naar het andere perron voor de trein.

Wat ik hier op 22 december 2022 nog aan toe te voegen heb:

Eerlijk is eerlijk: een beetje gek ben ik wel om in de stromende regen te gaan geocachen. Maar in Heumensoord liggen wel heel veel supermooi gemaakte caches en het is een aardig gebied om doorheen te wandelen. Helaas lijkt er een soort regenvloek op dit gebied te liggen, want iedere keer als ik daar ben komt de regen met bakken uit de lucht…