Geocachingverhalen uit het verleden: Je kan er langs de grachten lopen…

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 20 januari 2017:

Na een lange dag college moest ik vanwege mijn treinabonnement tot 18.30 uur in Amsterdam blijven. Ik besloot om dan maar wat caches te gaan zoeken om de datum op te hogen.

Het verhaal:

Door de winterse kou van januari, duurde het even voor ik weer eens zin had om te gaan geocachen. En eigenlijk voelde het nu nog als een verplichting, want dit was een 2-cache-datum. Het was een schooldag, dus ik zocht caches uit in Amsterdam. Laat in de middag verliet ik het schoolgebouw. Ik ging eerst naar de Amsterdam Love Bridge, hier was ik 1,5 jaar geleden ook al eens geweest, op mijn allereerste schooldag, maar toen kon ik de cache niet vinden. Ik dacht dat het heel ver uit het centrum was, maar eigenlijk is het heel dicht bij het Rembrandtplein. De hint was veranderd en daardoor had ik de cache nu snel te pakken. De vorige keer heb ik helemaal verkeerd gezocht, want de cache zit dus helemaal niet in zo’n slotje.

Ik besloot nog een andere frustratie van diezelfde dag te proberen: het bankje dat gebruikt zou zijn voor een scène in de film The Fault in Our Stars. Deze cache was helemaal niet moeilijk, want het was gewoon een simpel magneetje onder het bankje, maar de vorige keer werd dat bankje bezet door giebelende fangirls. Hiermee had ik dus twee frustratie-caches opgelost. Ik wandelde verder naar Behind the Monument. Deze cache had ik nog nooit eerder geprobeerd. Hij was ook niet moeilijk, ik had hem snel te pakken. Was ook het mooiste logboekje van de drie. Nu had ik mooi drie founds.

Omdat het ondertussen aardig donker begon te worden, besloot ik om te stoppen. Het was behoorlijk kil vandaag en ik was helemaal koud. Ik houd ook niet echt heel erg van Amsterdam en in de winter ziet alles er daar helemaal grauw uit, dus dan schiet de hele tijd dat sombere liedje van “je kan er langs de grachten lopen” door mijn hoofd. De tijd die nog over was tot 18.30 uur bracht ik door in diverse winkels. Daar was het in ieder geval warmer dan buiten.

Wat ik hier op 20 januari 2022 nog aan toe te voegen heb:

Tja, 20 januari is nog altijd een 5-cache-datum en daardoor onderdeel van het Geocaching Datum Project. Omdat de datum dit jaar dus op donderdag – een werkdag – valt, zal er niets veranderen.

Ondertussen ben ik gelukkig afgestudeerd en hoef ik nooit meer naar Amsterdam. Mijn relatie met de hoofdstad is nooit goed geworden, haha. En owh wat jammer dat er in 2017 nog geen Adventure Labcaches bestonden en dat ik ook nog niet aan Munzee deed…

En ik vind het nog steeds heel oneerlijk dat deeltijdstudenten geen recht hebben op gratis OV. Ik heb zo ontzettend veel reiskosten uit eigen zak moeten betalen, dat gaat echt over duizenden euro’s.

Geocachingverhalen uit het verleden: Carnavalskrakers

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 13 januari 2008:

De jaarlijkse carnavalspuzzel van Purk kwam online en die moest ik natuurlijk oplossen om de lijn voort te kunnen zetten.

Het verhaal:

We zaten al een tijdje te wachten op de nieuwe carnavalscache van Purk. Hij maakt er elk jaar een. Dit jaar viel carnaval heel vroeg, dus wij hadden de cache al lang online verwacht, maar het duurde zo lang dat ik dacht dat hij het dit jaar niet meer ging doen. Gelukkig kwam er toch een. Van de drie carnavalscaches tot nu toe was dit met stip de moeilijkste. Met geluidsfragmentjes van een paar seconden moest je het coördinaat zien te kraken. Natuurlijk waren het allemaal geluidsfragmenten van carnavalskrakers uit het verleden. Het hele gezin is er die vrijdagavond bij betrokken geweest en samen konden we wel een paar liedjes achterhalen, maar lang niet allemaal. Uiteindelijk toch maar naar de kanovereniging vertrokken.

Meteen nadat ik op zaterdagmiddag terug kwam van mijn werk weer verder gegaan met de cache. Na enkele uren had ik van alle liedjes de artiest en de titel ontdekt. Dat viel nog niet mee, al dat zoeken op tekstfragmentjes die in dialect en half onverstaanbaar zijn. Tegen die tijd kwamen de carnavalskrakers me ook mijn neusgaten uit. Als je carnaval aan het vieren bent en dronken bent heb je het niet zo door, maar als je lang naar die teksten luistert hoor je pas hoe onzinnig ze zijn. Vervolgens moest je het jaar zoeken waarin het liedje was uitgekomen en dan het jaartal omrekenen tot een getal voor het coördinaat. Dat was het ergste, want de helft van de liedjes had twee mogelijke jaartallen, de sites spraken elkaar tegen. Ik bleek ook nog een liedje fout te hebben, dat vrijwel dezelfde tekst heeft als een ander liedje…dus ik had al mijn Evince-pogingen er al doorheen gejaagd.

Evince is de coordinatencecker die bij veel mysterie-caches op de pagina staat. Hij controleert je coordinaat of het goed is. En als je het 3x hebt geprobeerd mag je er vijf uur niet op, dus mocht ik tot middernacht niks meer checken. Ik baalde, want ik had mijn zinnen gezet op eremetaal. Die werd trouwens door mijn neus geboord toen een hele groep cachers de cache tegelijkertijd logden.

Ik moest ’s avonds naar een verjaardag, dus had even een paar uur puzzelrust, want ik was er ondertussen al behoorlijk gefrustreerd was. Ik had voor als ik weer op Evince mocht al weer drie mogelijkheden klaar liggen.

Pas ver na twaalven kwam ik weer thuis. Ik kon het gewoon niet laten, ik moest nog even mijn nieuwste bevindingen proberen op Evince. Ook met het idee dat als ze dan alle drie fout waren, ik naar bed kon gaan en dan ’s morgens als ik wakker werd de vijf uur wachttijd weer voorbij waren. Met trillende vingers van de spanning voerde ik mijn nieuwste coördinaat in. Tot mijn grote verbazing gaf Evince groen licht en de boodschap “congratulations, go out and find that cache”. Ik was heel erg blij natuurlijk. Gps nog van boven (lag op mijn slaapkamer) gehaald en de coördinaten ingevoerd, want nu wilde ik ook weten waar hij dan lag. Dat hij ergens in Oisterwijk lag, daar waren we ondertussen al wel achter door de logjes. Binnen heb ik geen bereik met de gps, dus buiten op straat gaan staan. De rest van het gezin lag al in bed en er klonken slaperige stemmen wat ik toch allemaal aan het uitspoken was zo laat :>)

Volgens mijn gps lag hij zo’n 5 km naar links, bezien vanaf onze voordeur. Ergens in de bossen dus. Dat moest dan maar wachten tot de volgende morgen, haha. Na zonsondergang mag je niet in het bos en het is ook veel te donker.

De volgende dag was het zwembadtraining, dus we moesten ’s morgens al op pad. Gelukkig wilde Anke en Pien wel met mij mee. Omdat hij toch in Oisterwijk lag, gingen we eens een keertje ouderwets en sportief op de fiets. Ergens in het buitengebied tussen Oisterwijk en Moergestel konden we de cache opduiken. Al mijn uren puzzelen waren niet voor niets geweest.

Wat ik hier op 13 januari 2022 nog aan toe te voegen heb:

Owh ja, Evince was echt een vreselijke checker met die drie pogingen. Volgens mij mag je tegenwoordig onbeperkt dingen invoeren. Het heet ook niet meer Evince.

Purk heeft de jaarlijkse carnavalspuzzels vol gehouden van 2006 tot en met 2012 en wij hebben ze allemaal opgelost en gevonden. Ze bleven steeds maar een paar maanden online, dus toch leuk om de hele reeks compleet te hebben.

Day Zero Project 2.0.: De Grote Vriendelijke 100

Ik ben alweer bijna een half jaar bezig met mijn tweede Day Zero Project, maar er stond nog heel lang een vraagteken bij het laatste doel, nummer 101. Heel lang wist ik hier niets voor te bedenken, maar dankzij lezerscommunity Hebban – waar ik al jaren mijn gelezen boeken bijhoud – kwam ik dan toch op een leuk idee.

In november kwam er een lijst uit met daarop volgens de stemmers de beste 100 kinder- en jeugdboeken. Deze stemming was opgezet door Hebban en De Grote Vriendelijke Podcast (een podcast over kinder- en jeugdboeken). Hebban zette vervolgens een challenge op, waarin je drie jaar de tijd krijgt om al 100 boeken van de lijst te lezen, tot 31 december 2024. Mijn DZP stopt al negen maanden eerder, op 31 maart 2024. Maar ik heb ook al vrij veel boeken van de lijst gelezen, dus dat maakt het iets makkelijker. Ik ga dus proberen om tijdens mijn DZP de lijst compleet te krijgen.

Wat ik leuk vind aan de lijst is dat het van prentenboeken tot young adult-boeken gaat. Van de andere kant vind ik het wel lastig om prentenboeken te meten met young-adult-boeken. En dat er veel klassiekers in staan, maar ook heel nieuwe boeken. En dat bepaalde auteurs er vaker in staan. Owh ja en dat er ook boeken van buitenlandse auteurs in staan. Kunnen ze voor de literatuurlijst op de middelbare scholen nog wat van leren…

Wat ik wel een misser vind is dat sommige boeken als hele serie genoemd worden (De Groene Bloem-trilogie van Floortje Zwigtman), maar dat de Harry Potter apart erin staan. Daar hadden ze dan beter consequent in kunnen zijn.

De meeste boeken heb ik al gelezen (of staan zelfs in mijn boekenkast). De boeken van Tonke Dragt heb ik allemaal zelfs meerdere keren gelezen (Tonke Dragt had wat mij betreft dan ook op 1 mogen staan i.p.v. 2, vooral ook omdat ze vrij tijdloze boeken heeft geschreven). De meeste Thea Beckmans ook. Harry Potter ook. De Roald Dahls ook. De meeste prentenboek en de boeken van Annie M.G. Schmidt zijn mij voorgelezen.

Van sommige boeken weet ik niet zeker of ik ze ooit gelezen heb, dat geldt voor de meeste Paul Biegels en voor de Kinderkaravaan van An Rutgers van der Loeff. Ook Pippi Langkous en Winnie the Poeh heb ik waarschijnlijk niet alles van (voor)gelezen, maar dat is gecompenseerd met de (teken)films.

Van het grootste gedeelte van de boeken en auteurs heb ik op zijn minst ooit gehoord. Toch staan er een paar boeken/auteurs in die geen belletje bij mij doen rinkelen.

En Anna Woltz staat er heel vaak in en daar heb ik nog nooit iets van gelezen (op het boekenweekgeschenk na), dus misschien moet ik daar maar eens mee beginnen ;>) Hoewel ik de nummer 1 – Lampje van Annet Schaap – dus ook nog niet gelezen heb, maar die staat wel bij mijn moeder in de kast.

Ben ik het volledig eens met deze lijst? Natuurlijk niet. Ik mis toch echt wel een aantal goede boeken van uitgeverij Lemniscaat. Waar zijn de historische jeugdboeken van Simone van der Vlugt? Evert Hartman? Per Nilsson? En als Ik geef je de zon van Jandy Nelson er in staat (wat ik overigens een heel goed boek vind), had ik toch zeker ook Een Weeffout in onze Sterren van John Green verwacht. Of een boek van Rainbow Rowell (Eleanor & Park) of Simon van Becky Albertalli.

De groene boeken moet ik nog lezen. Dat zijn er 45 met een stuk of vijf twijfelgevallen waarvan ik het niet meer zeker weet dus.

De Grote Vriendelijke 100:

  1. Lampje – Annet Schaap
  2. De brief voor de koning – Tonke Dragt
  3. Kruistocht in spijkerbroek – Thea Beckman
  4. Pluk van de Petteflet – Annie M.G. Schmidt
  5. Koning van Katoren – Jan Terlouw
  6. De gebroeders Leeuwenhart – Astrid Lindgren
  7. Harry Potter en de Steen der Wijzen – J.K. Rowling
  8. Hier is de boze heks – Hanna Kraan
  9. Matilda – Roald Dahl
  10. Ronja de roversdochter – Astrid Lindgren
  11. Gozert – Pieter Koolwijk
  12. De GVR – Roald Dahl
  13. Meester van de Zwarte Molen – Ottfried Preussler
  14. De Kleine Kapitein – Paul Biegel
  15. Kinderen van Moeder Aarde – Thea Beckman
  16. Sjakie en de Chocoladefabriek – Roald Dahl
  17. Alleen op de wereld – Hector Malot
  18. Het grote boek van Madelief – Guus Kuijer
  19. Het Sleutelkruid – Paul Biegel
  20. Hasse Simonsdochter – Thea Beckman
  21. Oorlogswinter – Jan Terlouw
  22. Het Oneindige Verhaal – Michael Ende
  23. Pippi Langkous – Astrid Lindgren
  24. Harry Potter en de Gevange van Azkaban – J.K. Rowling
  25. De Zevensprong – Tonke Dragt
  26. Harry Potter en de Geheime Kamer – J.K. Rowling
  27. Alfabet – Charlotte Dematons
  28. De Heksen – Roald Dahl
  29. Achtste-groepers huilen niet – Jacques Vriens
  30. De jongen, de mol, de vos en het paard – Charlie Mackesy
  31. De Gruffalo – Julia Donaldson & Axel Scheffler
  32. De Tuinen van Dorr – Paul Biegel
  33. Torenhoog en Mijlenbreed – Tonke Dragt
  34. Lennox en de gouden sikkel – Zindzi Zevenbergen
  35. Briefjes voor Pelle – Marlies Slegers
  36. Ik ben Krik, Krik ben ik – Hanna Kraan
  37. De Gorgels – Jochem Myjer
  38. Blauwe plekken – Anke de Vries
  39. Het verlangen van de prins – Marco Kunst
  40. Geef me de ruimte – Thea Beckman
  41. Heksenkind – Monica Furlong
  42. Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft – Werner Holzwarth
  43. Zonder titel – Erna Sassen
  44. De Geheime Tuin – Frances Hodgson Burnett
  45. Minoes – Annie M.G. Schmidt
  46. De Zweetvoetenman – Annet Huizing
  47. Rupsje Nooitgenoeg – Eric Carle
  48. De Griezels – Roald Dahl
  49. De kinderen van Bolderburen – Astrid Lindgren
  50. De meisjes – Annet Schaap
  51. Otje – Annie M.G. Schmidt
  52. Daantje, de wereldkampioen – Roald Dahl
  53. Luna – Pieter Koolwijk
  54. De Tunnel – Anna Woltz
  55. De Groene Bloem trilogie – Floortje Zwigtman
  56. Ik geef je de zon – Jandy Nelson
  57. Alle verhalen van Kikker & Pad – Arnold Lobel
  58. Wat je moet doen als je over een nijlpaard struikelt – Edward van de Vendel & Martijn van der Linden
  59. Nevermoor – Jessica Townsend
  60. Jij mag alles zijn – Griet op den Beeck
  61. Harry Potter en de Vuurbeker – J.K. Rowling
  62. Levende bezems – Lisa Tetzner
  63. Dromer – Mark Janssen
  64. Geheimen van het Wilde Woud – Tonke Dragt
  65. Spinder – Simon van der Geest
  66. Films die nergens draaien – Yorick Goldewijk
  67. Honderd uur nacht – Anna Woltz
  68. De veger – Jonathan Auxier
  69. Momo en de Tijdspaarders – Michael Ende
  70. De Tillermans – Cynthia Voigt
  71. Negen open armen – Benny Lindelauf
  72. Alaska – Anna Woltz
  73. De Torens van Februari – Tonke Dragt
  74. Wiplala – Annie M.G. Schmidt
  75. Je moet dansen op mijn graf – Aidan Chambers
  76. Lepelsnijder – Marjolijn Hof
  77. Doodgewoon – Bette Westera
  78. Winnie de Poeh – A.A. Milne
  79. De Kinderkaravaan – An Rutgers van der Loeff
  80. Hele verhalen voor een halve soldaat – Benny Lindelauf
  81. Hart van Inkt – Cornelia Funke
  82. Kruimeltje – Chris van Abcoude
  83. Allemaal willen we de hemel – Els Beerten
  84. Het Gulden Vlies van Thule – Thea Beckman
  85. Koningskind – Selma Noort
  86. Nachtverhaal – Paul Biegel
  87. Spijt – Carry Slee
  88. Dit is geen dagboek – Erna Sassen
  89. Kleine Sofie en Lange Wapper – Els Pelgrom & Thé Tjong-Khing
  90. Het Ministerie van Oplossingen – Sanne Rooseboom
  91. Wij gaan op berenjacht – Michael Rosen
  92. Max en de Maximonsters – Maurice Sendak
  93. Avonturen van de Dappere Ridster – Janneke Schotveld
  94. Polleke – Guus Kuijer
  95. Nederland – Charlotte Dematons
  96. Floddertje – Annie M.G. Schmidt
  97. Gips – Anna Woltz
  98. Zeb – Gideon Samson
  99. Wonderbos – Jan Paul Schutten
  100. Monkie – Dieter Schubert

Geocachingverhalen uit het verleden: Het Verborgen Rijk

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 6 januari 2013:

Mijn moeder en ik reisden af naar het Verborgen Rijk bij Sint Oedenrode om de eerste caches van 2013 te zoeken.

Het verhaal:

Voor vandaag was er beter weer voorspeld dan de rest van de week: bewolkt, maar wel droog. Mijn moeder wilde ook graag haar eerste caches van 2013 vinden, dus die ging gezellig mee. We gingen de cache doen die al wekenlang op het programma stond: Het geheim van het Verborgen Rijk van de Murgjes, waarvan we eerder het Vingerhoedsmysterie en het Raadsel van de Watertrol hebben gelopen.

Ook deze cache was weer helemaal van die opzet. Dingen uit de omgeving gebruiken alsof ze in een fantasie-verhaal voorkomen. Een geweldig fantasierijk verhaal erbij over allerlei wezens. Dat is aan mijn moeder en mij wel besteed, want wij hebben een grote fantasie (veel andere cachers klaagden dat ze het langdradig vonden). Meestal zit er wel een lastig dingetje in de caches van de Murgjes, dus we waren de hele tijd blij als we weer een waypoint verder kwamen zonder problemen. We waren zelfs verbaasd dat de eerste waypoints zo voorspoedig verliepen. Pas bij waypoint 8 trad het eerste probleem op. Er stond een soort van breuk in de berekening en we hadden geen idee wat voor waarde het moest zijn. H/D??? Echt geen idee. We hebben er een tijdje staan dralen en het toen maar opgegeven.

Het volgende waypoint was een boom en daar stond een foto van op de beschrijving. Het pad kon ook maar een kant op, dus zijn we het pad afgelopen en op de kruising met het volgende pad stond de boom. Mooi, we konden weer verder. Na de projectie vanaf de boom moest je een mier zoeken. Dit was het waypoint waar de meeste teams de fout ingingen, maar ik had de mier binnen 5 minuten gespot, dus dat ging best voorspoedig. Met het foto-zoektochtje ging het minder goed, maar dat bleek je achteraf ook niet echt nodig te hebben. De cache lag op privéterrein en we werden begroet door een blaffende hond. Gelukkig vonden we de cache snel, het was een doorzichtige bak en ik zag al meteen dat er een 3-Oog-Alien in zat, dus die ging mee naar huis. Toen het bakje open ging bleek er ook nog de zevende dwerg in te zitten. Ik ben al twee jaar lang bezig om de zeven dwergen bij elkaar te sparen, ook dat is ooit een actie van de AH geweest. Ik had er ondertussen al zes bij elkaar gevonden, allemaal uit verschillende caches. Eigenlijk wel jammer dat ik niet heb bijgehouden uit welke caches ze allemaal kwamen. Maar nu heb ik ze dus compleet. Deze eerste found van 2013 kon dus al niet meer stuk. Hij heeft dan ook een favorite gekregen.

Vrijwel meteen na het loggen kreeg ik een mailtje van de Murgjes met uitleg over onze probleem-waypoints. H onder D, betekend dus honderd. Heel simpel eigenlijk, maar net als met die E,T,D….N,T bij de Watertrol keken wij er helemaal overheen. Gelukkig is het toch goed gekomen.

De auto stond trouwens geparkeerd op een privéparkeerplaats bij een geheimzinnig gebouw. Je moest een parkeerticket printen met het logo van de cache en als een soort van parkeerbonnetje in je auto leggen. Dat hadden wij braaf gedaan, maar we kregen wel vreemde ideeën over dat gebouw…

Vlak bij de parkeerplaats lag nog een traditional, dus daar zijn we heen gelopen. Het was een TB-hotel in een achtertuin van mensen. Ze hadden hier heel grappige straatnamen, zoals Koren, Haver en Gerst. Vonden wij wel origineel, de meeste dorpen in Nederland houden er hetzelfde straatnamenpatroon op na. De cache was snel gespot, er zat maar 1 trackable in, een coin die wij geruild hebben. Signal stond erop, dus mijn moeder mocht hem hebben, want die is dol op Signal, de kikker-mascotte van Groundspeak (de organisatie achter geocaching).

We verplaatsten de auto naar de parkeerplaats bij de Kienehoef. Hier was ik al vaker geweest om te geocachen. Er lag hier vroeger een frustratie-multi. Die is gearchiveerd en nu ligt er een nieuwe multi. Ik had hem alleen maar in Eragon staan en helaas had de maker geen html gebruikt, dus alle tekst stond achter elkaar door. Dit maakte de cachebeschrijving nog waziger dan hij al was. Het was heel onduidelijk hoe je aan de waarde voor het eerste waypoint moest komen. Uiteindelijk was het gewoon alfabet-waarde. De rest van de tocht verliep ook niet over rolletjes, we hebben de helft van de aanwijzingen niet gevonden en werden erg afgeleid door alle schattige dieren van de kinderboerderij op het terrein.

Op het einde bakte ik niet veel de berekening, dus stonden we op de verkeerde plaats te zoeken. Aan de zoeksporen te zien, hadden meer geocachers verkeerd gezocht. De zoekplek lag ook erg in het zicht. Mijn moeder kreeg een helder inzicht betreffende de berekening en toen bleek het aan de overkant van het pad te zijn. Daar stuitten we meteen op de cache, hadden we hem toch nog gevonden. Maar caches in de Kienehoef gaan dus nooit zonder slag of stoot.

We wilden de dag afsluiten met een makkelijke cache, dus gingen we nog een traditional doen. Die lag in het parkje achter het gemeentehuis van Sint Oedenrode. Dit was inderdaad een snelle found. Dat gemeentehuis ziet eruit als een kasteeltje, wel een mooi gebouw. Toen we terug naar huis reden zagen we nog allemaal plekken waar we in het verleden ook al gecachet hebben. Leuk, zoveel cache-herinneringen.

En de kop voor 2013 is eraf.

Wat ik hier op 6 januari 2022 nog aan toe te voegen heb:

Grappig dat we hier pas op 6 januari voor het eerst gaan geocachen, nu ga ik meestal al op 1 januari op pad, omdat er een Hello jaar X – souvenir aan verbonden is. Caches van de Murgjes zijn wel altijd leuk en goed verzorgd. De cache Het Geheim van het Verborgen Rijk bestaat trouwens nog steeds, dus hopelijk heb ik nu niet teveel spoilers weggegeven… Voor de liefhebbers: cachecode GC3KC78.

Gelezen boeken in december 2021

In december las ik 11 boeken:

Elianes belofte – Fiona Valpy

Elianes belofte is het eerste boek dat ik van Fiona Valpy heb gelezen. Het boek speelt zich af in Frankrijk. Het heeft een historische verhaallijn en een verhaallijn in het heden. De historische verhaallijn speelt tijdens de Tweede Wereldoorlog. Toevallig in dezelfde omgeving als Dochters van de Dordogne, dat ik eerder deze maand las. Er zijn historische gebeurtenissen die in beide boeken ter sprake komen. Het boek las lekker weg, ondanks dat de schrijfsters af en toe iets te veel bijvoeglijke naamwoorden naar mijn zin gebruikt om een omgeving of situatie te beschrijven. Wel vond ik de historische verhaallijn net iets interessanter dan die van Abi in het heden. Niet dat wat Abi mee heeft gemaakt niet erg is, maar ik voelde meer mee met Eliane. Volgens de achterflap heeft Valpy al 20 historische romans op haar naam staan, helaas zijn er slechts twee daarvan vertaald in het Nederlands. Hopelijk komt daar nog verandering in.


Winterbloesem – Corina Bomann

Winterbloesem is een sprookjesachtig verhaal – of eigenlijk meer een novelle – van Corina Bomann. Je leest snel door het boek heen en alles is wel vrij voorspelbaar. Toch zit er wel een spanningsboog in, in de zin van dat je de identiteit van de vondelinge wilt weten. Het is echter zeker niet haar beste boek.


De schilder van Barcelona – Ildefonso Falcones

Een dikke pil en ik kwam er maar moeizaam doorheen. Ik heb de andere boeken van Falcones ook gelezen en die vond ik prettiger leesbaar. De kaft is wel heel mooi. Het boek leest echter vrij moeizaam omdat er heel veel historische feiten in verwerkt zijn over architectuur en kunststijlen in Barcelona. En dan nog alle maatschappelijke ontwikkelingen. Falcones laat twee hoofdpersonages zo’n beetje alles meemaken en het is nogal wat. Het verhaal is ook nogal vrouwonvriendelijk in mijn ogen: vrouwen als lustobject en verkrachtingen komen steeds terug in het verhaal. Het is een tijdsbeeld, maar ik ergerde mij eraan. Schilder Dalmau is ook niet per se een heel sympathieke hoofdpersoon. Hij doet echt veel stomme dingen in mijn ogen. De vrouwelijke hoofdpersoon, Emma, doet af en toe ook vreemde dingen, maar toch had ik meer met haar dan met Dalmau. Op den duur wordt het boek ook langdradig. Toch heb ik het wel uitgelezen, maar ik vond het eerdere werk van Falcones dus beter.


Zoals het leven komt – Michelle Visser

De titel van dit boek vond ik niet zo aantrekkelijk (hoewel in het nawoord wordt uitgelegd waarom voor deze titel is gekozen en dan begrijp ik het wel), maar de afbeelding op de kaft wel. Het boek speelt deels tijdens de Tweede Wereldoorlog in de omgeving van Enschede. Hoofdpersoon Anna raakt tijdens de bevrijding zwanger van een Canadese soldaat, terwijl haar echtgenoot nog altijd niet teruggekeerd is nadat hij als arbeider naar Duitsland is afgevoerd. Later emigreert Anna met haar gezin naar Australie, maar het jongste kind blijft achter in Nederland. Er zijn dus veel vragen in dit boek en stukje bij beetje kom je de antwoorden te weten. Ik had met zowel Anna als Marlies te doen, maar zeker ook met de andere personages. De oorlog heeft veel schade veroorzaakt in dit boek, maar Australie is ook niet bepaald het beloofde land. Mooi boek van een Nederlandse auteur.


Hildes beproeving – Marie Lamballe

Deel 2 in de Cafe Engel-serie. Tijdens het lezen dacht ik steeds dat de schrijfstijl van dit boek wel erg op die van Anne Jacobs lijkt. Na wat gegoogle kwam ik erachter dat Anne Jacobs en Marie Lamballe dezelfde persoon zijn. Het zijn beide pseudoniemen van de Duitse auteur Hilke Sellnick. Het boek leest verder prima weg, maar het mist de spanning die in deel 1 zat. Er zijn wel nieuwe personages, zoals de broers van Hilde, die beiden krijgsgevangenen zijn geweest. Maar daar krijg je niet veel over te lezen, het gaat veel meer over wie er verliefd is op wie en over de modernisering van het cafe. Toch ga ik deel 3 ook nog lezen als dat uitkomt in de Nederlandse vertaling.


De dochter van de zijdekoopman – Dinah Jefferies

De tweede historische roman die ik van Dinah Jefferies las. Hoofdpersonage is Nicole, dochter van een Vietnamese overleden moeder en een Franse vader. De vader is zijdekoopman en woont met zijn twee dochters in Vietnam. Vietnam is lang een Franse kolonie geweest, maar het Vietnamese volk wil eigen bestuur en komt steeds meer in opstand tegen hun Franse overheersers. Welke kant kiest Nicole? De hele politieke achtergrond van dit boek is al genoeg, daar komt dan ook nog het coming-of-age van Nicole bij, de strijd met haar oudere zus, de vraag hoe de moeder precies om het leven is gekomen en dan zijn er nog de geheime activiteiten van de vader en Nicoles beide love-interests. Dat is best veel voor een boek. Soms gaan de gebeurtenissen dan ook heel snel en soms ineens heel langzaam. Alles bij elkaar vond ik het wel een interessant boek, omdat ik niet veel over de geschiedenis van Vietnam weet.


Een wonderlijke winterreis – Corina Bomann

Een novelle van Corina Bomann over kerst. Of eigenlijk meer een roadtrip om op tijd thuis te zijn voor kerst. Leuk om een keer gelezen te hebben, niet echt heel hoogstaand.


Kraai & Koninkrijk – Leigh Bardugo

Deel 2 van de Kraaien-duologie. Ik vind nog steeds de Grisha-trilogie veel en veel beter dan de Kraaien, dat meer schelmenromans zijn. Maar het speelt wel op dezelfde wereld en er doen enkele bekende personages mee. En in de Netflix-serie Shadow & Bone worden de verhalen gemixt.


Dochters van de Dordogne – Dinah Jefferies

Het eerste boek dat ik las van Dinah Jefferies. Het gaat over drie zussen die samen in een huis wonen en de Tweede Wereldoorlog proberen door te komen. De zussen hebben natuurlijk heel verschillende karakters en kunnen niet zonder, maar soms ook niet met elkaar. Dan is er de oorlog, de vraag waarom hun moeder hun in de steek heeft gelaten, aanbidders. Een goede mix tussen een historische oorlogsroman met een vleugje feelgood.


De liefdesbrief – Lucinda Riley

Een thriller van de hand van Lucinda Riley, die ze al jaren geleden heeft geschreven en die ze later heeft aangepast en die nu dan ook in Nederlandse vertaling is verschenen. Net als al haar andere boeken op sommige punten ongeloofwaardig, maar het leest wel heel lekker weg. In dit boek, dat meer een thriller is dan haar andere romans, zit wel veel meer moord- en doodslag. Maar de spanningsboog is wel goed, je wil gewoon weten hoe het allemaal zit. En of het waargebeurd zou kunnen zijn? Ik sta niet in voor alle bastaarden die de Europese koningshuizen door de eeuwen heen op hun tronen hebben gehad…


Dochter van de diepzee – Rick Riordan

Een young adult-roman gebaseerd op de boeken van Jules Verne (10.000 mijlen onder zee). Las lekker weg, vond het wel grappig dat de personages van Verne volgens dit boek echt hebben bestaan. Waarschijnlijk is het nog meer herkenbaar als je 10.000 mijlen onder zee daadwerkelijk hebt gelezen, maar dat heb ik dus nooit gedaan.

Getallen van 2021

Deze maand geen Day Zero Project 2.0. Update, omdat er heel weinig op het gebied van DZP is gebeurd. Eigenlijk alleen weer wat aan de geocachingdoelen gedaan (en langlopende doelen zoals het boekendoel) en die bespreek ik deels hier ook bij de getallen. Veel doelen van mijn DZP zijn nu niet haalbaar, omdat we weer in een strenge lockdown zitten en ook omdat het winter is. Daarom dit keer wat getallen over het jaar 2021.

Geocaching

Laten we dan maar meteen met geocaching beginnen. Het is ondertussen ruim 17 jaar geleden dat ik mijn eerste geocache vond en ik vind het nog steeds een leuke hobby. In 2021 vonden we 842 caches. We starten het jaar met 9975 founds en eindigden dus met 10817 founds. Dat betekent dat we in 2022 in ieder geval voor de 11000 zullen gaan. 2021 eindigt hiermee op de vijfde plaats qua jaarfounds en is het beste jaar sinds 2017, dat nog altijd op nummer 1 staat.

De beste geocachingmaand van dit jaar was zonder meer de maand mei. We vonden toen maar liefst 222 geocaches wat dus een kwart van het jaartotaal is en mei 2021 eindigt hiermee op plek 4 in de maand-top-5. We verbeterden de dagenstreak van 18 dagen achter elkaar een cache vinden (sinds de zomer van 2016) naar 21 dagen achter elkaar een cache vinden. De dag met de meeste founds zat ook in mei, dat was 2 mei 2021 en we vonden toen maar liefst 50 caches op een dag. We waren allebei op vakantie, maar niet samen. Anke en Guy vonden dus 4 caches, mijn moeder en ik logden er 46. Verder ging het maandtotaal van mei over de 1000 founds heen (van alle maanden mei bij elkaar opgeteld dus). April was een maand eerder al over de 1000 founds heen gegaan en later dat jaar volgde ook augustus nog. Voor 2022 staat maart in de planning.

2021 startte met nog 44 probleemdata voor het Geocaching Data Project (alle data op minstens 10 founds krijgen). Dit jaar werden er 14 data opgelost, waarvan vijf 5-cache-data. Er blijven dus nog 30 data over voor 2022. Mijn persoonlijke doel is om er minstens 10 op te lossen. Er vallen er veel op zondag dit jaar, dus als het weer een beetje meewerkt moet dat lukken.

Na het vinden van de 10000ste cache nam ik mij voor om meer multi-caches te gaan doen, maar met 27 multi’s in 2021 valt dat nog tegen. Daarom nam ik een doel op in mijn DZP2.0. dat ik 50 multi’s wil vinden tijdens de looptijd van mijn DZP. Omdat DZP2.0. pas halverwege het jaar startte, tellen er maar 13 multi’s van die 27 jaarfounds mee voor het doel.

Met de labcaches ging het beter. Bijna de helft van de jaarfounds zijn labcaches. Het is nog een relatief nieuw soort caches (pas onstaan in 2020), daarom hebben we er dit jaar zoveel gedaan. Labcaches tellen sneller door, omdat welk waypoint telt als een found (dat vind ik eigenlijk niet eerlijk, maar het is wel makkelijk bij het oplossen van probleemdata). Het komt dus deels door de labcaches dat we dit jaar zoveel founds hebben.

We scoorden ook nog 23 geocaching-souvenirs.

Boeken

Ik las in 2021 maar liefst 120 boeken. Mijn leesdoel op lezerscommunity Hebban stond op 100 boeken, maar dat bereikte ik al begin november. Het is een gemiddelde van 10 boeken per maand. Behoorlijk veel boeken. Het overgrote deel van deze boeken leende ik van de bibliotheek, een enkeling is van mezelf en dan zijn er nog een paar geleend van familie of kennissen. Ook mocht ik een paar keer een boek recenseren. Boeken kopen doe ik nog maar heel weinig, ze zijn veel te duur en de meeste boeken lees ik toch maar 1x. Toch wil ik volgend jaar wat minder lezen en wat meer gaan schrijven. Kijken of dat gaat lukken, want dat is moeilijk voor iemand met zware bibliobibuli ;>) Overigens lees ik al mijn hele leven heel veel, alleen op de middelbare school heb ik even een leesdip gehad vanwege die afschuwelijke verplichte literatuurlijst met al die saaie, ouderwetse boeken.

Van deze 120 boeken zijn er maar 10 geschreven door een mannelijke auteur en eentje door een man en vrouw samen. Blijkbaar houd ik meer van vrouwelijke auteurs, haha. De meest populaire auteurs (drie boeken of meer) dit jaar waren Corina Bomann, Anne Jacobs/Marie Lamballe (is dezelfde auteur), Lucinda Riley (helaas is ze er niet meer), Sarah Lark, Kristin Hannah, Jenny Colgan, Sofia Caspari en Leigh Bardugo. Op de young adults van Bardugo na (Grisha en Kraaien) weet je dan meteen wat mijn favoriete genre is: (historische) romans.

Spelletjes

Deze getallen zijn niet helemaal eerlijk, want ik ben pas begonnen met de gespeelde spellen bijhouden via een app (Board Game Stats – kost eenmalig een paar euro) eind augustus. Deze getallen zijn dus alleen over de laatste vier maanden van het jaar. In die vier maanden speelde ik 183 spelletjes met 13 verschillende tegenstanders. Dat waren 43 unieke spellen. De top-5 van meest gespeelde spellen in deze maanden is:

  1. Qwixx
  2. Keer op Keer
  3. CuBirds
  4. Meadow
  5. Qwirkle cards

Op Meadow na zijn dit allemaal korte, snelle spelletjes die je dus makkelijk erbij pakt en waarvan je snel meerdere potjes speelt. Van Qwixx hebben we diverse soorten, maar die kun je niet apart in de app zetten. Van Keer op Keer hebben we ondertussen ook versie 2. CuBirds is een geweldig spelletje met kubustische vogels, heel verslavend. Meadow is een spel met heel mooi artwork en is niet moeilijk maar wel heel tactisch. Qwirkle cards is ook een snel spelletjes, wat niet moeilijk is, maar wel ook vrij tactisch. Ik ben heel benieuwd hoe volgend jaar de statistieken er over een heel jaar uitzien.

Munzee

De Munzee-app heeft geen mooie jaaroverzichten. Ze doen ook niet aan verschillen tussen landen, zoals bij geocaching, waar je dan meteen een landsouvenir kan scoren. Munzee werd er niet warm of koud van toen ik in het buitenland ging cappen. Ik weet dus eerlijk gezegd niet meer met welke getallen ik in 2021 gestart ben. Wel dat ik eindig in level 116 met 26520 captured Munzees en 864676 punten. Dan kan ik het in 2022 beter bijhouden.

Waymarking

Waymarking is net als geocaching van de organisatie Groundspeak en draait dus via dezelfde server. Qua statistieken lijken de websites dan ook heel erg op elkaar. Qua gebruikersgemak blijft waymarking toch erg achter. Ik heb dit jaar niet zoveel waymarks aangemaakt – slechts 11 – eigenlijk precies genoeg voor de virtuele 500 medaille. Die wilde ik al heel lang bereiken, het was zelfs een doel bij mijn eerste Day Zero Project, wat dus pas in december 2021 is geslaagd. De volgende virtuele medaille is pas bij 1000 aangebrachte waymarks. Omdat ik al zolang over deze 500 heb gedaan is de motivatie om door te gaan niet zo heel groot meer. Ik weet niet of ik helemaal kan loslaten, ik vrees dat ik altijd een obsessie voor fietspaddestoelen van de ANWB (mijn meest gewaymarkte object) zal behouden. Dus het zou zomaar kunnen dat ik af en toe nog een waymark aan zal brengen. Maar qua hobby heb ik veel meer plezier van geocaching en Munzee en waymarking zal dus steeds verder naar de achtergrond zakken.

Wandelen

Ik zou het dus tof vinden om hier te vermelden hoeveel kilometer ik dit jaar heb gewandeld, maar ik heb dit dus niet bijgehouden. Ben eigenlijk nog steeds op zoek naar een gratis of heel goedkope app waarin ik dit makkelijk kan bijhouden. Mocht iemand nog tips daarvoor hebben: graag.

Last day of the year 2021

2021 was een jaar met mooie hoogtepunten, maar er waren ook flinke dieptepunten. Tijdens de jaarwisseling 2020/2021 zaten we in een strenge lockdown en had ik moeite met de nieuwjaarswens gelukkig nieuwjaar. Ik besloot om voor op een beter jaar te gaan. Die kan ik deze jaarwisseling opnieuw gebruiken en misschien is het nu zelfs nog wel meer toepasselijk. Want tja, op het gebied van corona zijn we weinig opgeschoten gedurende 2021. Het zou mooi zijn als dat in 2022 dan wel gaat gebeuren, maar nu heb ik daar nog niet al te veel verwachtingen bij. Toch blijft het leven wel doorgaan, dus daarom mijn traditionele terugblik op het jaar in de vorm van een vragenlijstje.

Dat deed ik eerder in 2016201720182019 en 2020.

Wat heb je in 2021 gedaan wat je nog nooit eerder had gedaan?

Naar Disneyland Parijs geweest. En daarmee een lang weekend weg met de family. En in Disneyland moest je doorlopend een mondkapje op: ook buiten en in de attracties. Best maf, met mondkapje op in de Space Mountain.

Welke landen heb je bezocht?

Frankrijk dus, om Disneyland Parijs te bezoeken. Daarmee reden we ook door België, maar verder niet bij de zuiderburen geweest dit jaar. Overigens hebben we wel een paar Belgische geocachingfounds, maar die zijn te danken aan mede-Heideroosje Anke. Zelf zorgde ik voor een paar Franse founds. Ik ben niet in Duitsland geweest dit jaar, zelfs niet een klein stukje de grens over. Ik was dus hoofdzakelijk in ons eigen Nederland.

Wat zijn je favoriete momenten van 2021?

  • Eindelijk mijn hbo-diploma Media, Informatie & Communicatie gehaald
  • Het vinden van de 10.000ste geocache in gezelschap van mijn mede-Heideroosje Anke
  • Voor het eerst van mijn leven naar Disneyland
  • Vakantie op Texel
  • Weekenden weg naar de Veluwe

Wat is je grootste prestatie van het afgelopen jaar?

Het afmaken van mijn deeltijdstudie hbo Media, Informatie & Communicatie. Op de eindpresentatie en de diploma-uitreiking na, ligt de prestatie zelf natuurlijk niet in 2021, maar in de jaren daarvoor. Een deeltijdstudie is voor niemand makkelijk en dat was het voor mij ook zeker niet. Dat moeilijke zat hem niet voor mij niet op het vlak van intelligentie, met een ruime 7 gemiddeld op mijn eindlijst heb ik het aardig gedaan en mijn zeventjesmentaliteit (grapje tijdens mijn studiejaren) bevestigd. Het zat hem vooral in alles eromheen.

De studie kon alleen in deeltijd gevolgd worden aan de Hogeschool van Amsterdam. Voor mij – woonachtig in Noord-Brabant – betekende dat een reistijd van bijna 2 uur enkele reis. Vier uur reistijd om een schooldag dus. Omdat je als deeltijdstudent geen recht hebt op het gratis studentenreisproduct, moest ik al mijn reiskosten (gedurende mijn studie gemiddeld 1000 euro per collegejaar) zelf betalen. Ik heb door de studiejaren dus diverse kortingsabonnementen gehad, maar die hebben allemaal een gemeenschappelijke deler: niet geldig in de spits. Er is een ochtendspits en een avondspits en het was elke week weer goochelen met de treintijden. Ik moest vaak al heel erg vroeg opstaan en ook vaak tot 18.30 uur in Amsterdam blijven hangen omdat ik dan pas weer met korting kon reizen. Dat waren met name in de eerste drie studiejaren vaak heel lange dagen.

Gedurende mijn studiejaren werd de studie zelf omgevormd naar een nieuwe studie genaamd Creative Business. Dat betekent dat de deeltijdstudenten van mijn jaar afwisselend proefkonijn waren voor nieuwe vakken of juist nog blootgesteld werden aan verouderde vakken van de oude studie. Docenten leken het af en toe ook niet meer te weten en dat zorgde soms voor een gebrekkige begeleiding. Het motto was vooral: zoek het lekker zelf maar uit.

Ik heb een unieke studietrack gevolgd, die enig in zijn soort zal zijn. Zo deed ik mijn tweede jaar de specialisatie Archivistiek, samen met maar één andere klasgenoot (en mensen van een andere studie). Ik deed als extraatje ook nog vakken van de andere specialisatie, maar niet alles. Het was dus het laatste jaar dat die specialisatie er was, daarna werd het een minor. Toen ik in mijn vierde jaar een minor moest doen, kon ik dus iets anders kiezen. Ik wist al vanaf het tweede jaar welke minor ik per se wilde doen, namelijk Schrijven in Opdracht. Enig nadeel was dat die alleen als voltijdminor te doen was. Dus heb ik als enige deeltijdstudent (voor zover ik weet) een voltijdminor gevolgd. Hoewel ik de minor zelf echt geweldig vond – het beste onderdeel van mijn studie – was het wel aanpassen om voor 1 of 2 colleges naar school te moeten afreizen en tussen de gemiddeld 10 jaar jongere voltijdstudenten te zitten. Ik vond oprecht dat zij veel meer gepamperd werden dan deeltijdstudenten. En dan heb ik het vooral over de begeleiding. Ik was niet gewend om zoveel begeleiding te krijgen en was er zelfs verbaasd over dat dat tijdens de minor ineens wel gebeurde.

Dan was er nog mijn stage. De stage zelf was leuk en ook leuke collega’s. Maar ook hier brak de lange reistijd mij op en dan heb ik het nog niet over de combinatie van werken, stage, studie en dus nooit meer vrij hebben. Dat ik toen zo’n beetje overspannen was interesseerde werkelijk niemand.

Zo waren er nog een aantal dingen, de weg naar het diploma toe was echt heel lang en kronkelig. Af en toe was mijn motivatie echt heel ver te zoeken en dat was vooral in het derde studiejaar. In dat jaar heb ik een paar keer op het punt gestaan om te stoppen, maar ik wilde die minor nog wel heel graag doen en daarvoor moest ik toch echt door jaar drie heen. Ook mijn scriptie ging bepaald niet over rozen en ook toen heb ik wel willen stoppen, maar dat zou zonde zijn omdat dat het laatste was. En dan heb ik het nog niet eens gehad over dat nare eindassessment. Wie heeft dat bedacht?!

Maar uiteindelijk heb ik doorgezet en heb ik het gehaald. Dat hbo-diploma neemt niemand mij meer af.

Natuurlijk is de 10.000ste geocache ook een mooie prestatie en heeft dat 16,5 jaar geduurd, maar geocaching is iets wat ik voor mijn plezier doe, dus dat is niet te vergelijken met de studie. Daarnaast is geocaching een gezamelijke prestatie, terwijl de studie een persoonlijke prestatie is.

Wat is je grootste fout van het afgelopen jaar?

Ik heb dit jaar geen levensbedreigende fouten gemaakt.

Waar heb je het meeste geld aan uitgegeven?

Hetzelfde als het vorige jaar: huur en andere vasten lasten slorpen het grootste gedeelte van mijn inkomsten op.

Verder verviel het collegegeld natuurlijk na het behalen van mijn diploma en kreeg ik vanwege corona zelfs nog een klein gedeelte terug.

Ook gaf ik veel minder uit aan reiskosten, mede omdat ik niet meer naar Amsterdam hoefde te reizen voor school, maar ook omdat ik maar een twee maanden Weekend Vrij voor de trein heb gehad.

Waar werd je heel erg blij van?

  • Het vinden van de 10.000ste cache was toch wel een mooi hoogtepunt. Het was al op 4 januari en het was koud en grauw weer, maar we wilden het per se op die dag, omdat we dan samen konden gaan. Het was nog een gevecht tegen het donker en met not-founds, maar het is wel gelukt en dat was toch wel heel mooi, omdat de 10.000 altijd het droomdoel is geweest.
  • Opnieuw het behalen van mijn hbo-diploma. En dan vooral de vrijheid die het opleverde: geen druk meer van een studie op de achtergrond. En ook financieel: geen collegegeld meer hoeven betalen en geen reiskosten meer op het gebied van studie.
  • Dat weekend Disneyland Parijs, dat wilde ik al mijn halve leven en nu was het dan eindelijk zover (het was al heel vaak uitgesteld vanwege corona).
  • Vakantie en weekenden weg

En dan nog de kleinere dingen:

  • Ik word eigenlijk altijd blij van spelletjes spelen
  • Van data wegwerken voor het Geocaching Datum Project
  • Het lezen van een goed boek
  • En dit jaar echt heel erg genoten van Belgische het Belgische De Mol, veel meer nog dan van het Nederlandse Wie is de Mol?

Waar heb je om moeten huilen?

Ik ben niet zo’n huiler, maar de minst leuke momenten van het jaar:

  • De diagnose K-ziekte bij een close family-lid
  • Mijn cavia Freek lag dood in het hok op de eerste dag van de lente. Hoewel het niet geheel onverwachts was, vind ik het nooit leuk als er een huisdier sterft.
  • Sollicitatie-perikelen (ooit ga ik daar nog over bloggen, maar owh…)
  • De verschrikkelijke koudegolf in februari toen het land een week onder een spekgladde sneeuwijslaag lag en ik gewoon buiten moest werken.
  • Steeds weer opnieuw coronamaatregelen en dan met stip op 1 de avondklok. Voor mij als alleenstaande was dat het ultieme recept voor eenzaamheid. Ik heb echt staan juichen toen de avondklok afgeschaft werd.

Ben je in vergelijking met twaalf maanden geleden:

Dikker of dunner? Ik heb geen weegschaal in huis, dus ik denk gelijk. Zelfde verhaal als vorig jaar: mijn werk is heel lichamelijk met veel fietsen en lopen. Verder wandel ik veel. Ik heb geen auto, dus mijn vervoersmiddel is in de eerste plaats de fiets. Daarnaast eet ik over het algemeen vrij gezond en sowieso altijd vegetarisch.

Blijer of somberder? Dat is bij mij heel wisselend. In die zin ben ik ook van uitersten: ik kan van dingen die andere mensen niet boeien heel blij worden, zoals van het vinden van de 10.000ste cache, het oplossen van een datum voor het Geocaching Datum Project, het bereiken van een nieuw level bij Munzee, de virtuele waymarking-medaille of het winnen van een potje Kolonisten van Catan. Over het algemeen probeer ik wel positief te zijn, maar soms zie ik alles heel erg somber in. Met name de K-ziekte en het C-virus helpen daar aan mee natuurlijk. Maar het is soms ook wel een gevoel van eenzaamheid of minderwaardigheid.

Rijker of armer? Op financieel gebied rijker. Door mijn afstuderen viel het collegegeld weg en dat scheelt een hoop. Ik kon dat geld nu grotendeels sparen. Ook relatief weinig reiskosten gemaakt. Energiekosten net op tijd vastgezet en ik ben heel zuinig als ik de grafiekjes van de energieleverancier moet geloven.

Wat had je vaker of meer willen doen?

Schrijven. Ik roep nu al jaren dat ik een boek ga schrijven, maar toch heb ik er dit jaar weinig aan gedaan. Mijn scriptie ging overigens ook over het schrijven van een boek. Of ik dat boek ooit ga schrijven is de vraag, ik denk dat ik daar te veel scriptie-gerelateerd mee bezig ben geweest, waardoor het plezier in het schrijven van dat verhaal is verdwenen. Er zijn ook nog andere boeken en verhalen in mijn hoofd, die harder roepen om op papier gezet te worden dan het scriptie-boek Vogelvrouw. Wel heb ik voor het eerst in jaren aan een verhalenwedstrijd meegedaan en daar heb ik dus ook een verhaal voor geschreven. Helaas niet in de prijzen gevallen, maar het was een genre waarin ik nog nooit iets geschreven had, namelijk feelgood. Dus de oefening was al goed.

Wat had je minder willen doen?

Somber zijn. Zie daarvoor het stukje hierboven.

Wat was je favoriete TV-programma?

Het Belgische programma De Mol. Dat was dit jaar echt geweldig met superleuke wendingen (de jacht aan het begin, dat spel met die ontploffing, de toevoeging van de teckel Isidoor, een geweldige Mol) en superspannend tot het einde aan toe. Aan de Belgen hebben we dan ook Wie is de Mol? te danken, maar zij hebben het format van dit spelprogramma bedacht.

Wat is het beste boek dat je in 2021 heb gelezen?

Ik heb 118 boeken gelezen in verschillende genres, dus vergelijken is moeilijk. Net als vorig jaar zal ik proberen om een top-5 te maken.

Kristin Hannah – De Nachtegaal

Pas dit jaar ontdekte ik de schrijfster Kristin Hannah. De Nachtegaal staat heel vaak in favorietenlijstjes van mensen en is een mooi maar ook verdrietig boek over het leven van twee zussen tijdens de tweede wereldoorlog in Frankrijk. Toch was dat niet in het eerste boek dat ik van haar hand las, dat was de Wintertuin, ook erg mooi, maar dat speelt deels in Rusland. Ook de Vier Windstreken was mooi, over de dustbowl in Amerika, maar sprak mij net iets minder aan dan de andere twee boeken. Twee Zusjes vond ik dan weer een heel matig boek, het is maar goed dat ik die niet al eerste heb gelezen, want dat had mijn mening over de auteur zeer negatief beïnvloedt.

De bibliotheek van Parijs – Janet Skeslien – Charles

Dit boek mocht ik als vooruitlezer recenseren. De recensie lees je hier: De bibliotheek van Parijs – Janet Skeslien – Charles

Het boek is daarna nog maandenlang uitgeleend geweest aan diverse mensen. Dus het boek over een bibliotheek werd zelf een soort van bibliotheekboek.

Een zomer vol herinneringen – Liz Fenwick

Ik lees de boeken van Liz Fenwick sowieso graag, maar deze vond ik wel bijzonder mooi geschreven. Het gaat over dementie, maar de vrouw in het boek is bezeten van een bepaalde historische figuur en zijn verhaal en haar verhaal lopen steeds door elkaar heen en in elkaar over. Wel een boek waar je je gedachten bij moet houden dus, want in het begin is het steeds even zoeken hoe alles in elkaar past met al die wisselende tijden en personages.

De Grisha-trilogie – Leigh Bardugo

Schim & Schaduw, Dreiging & Duisternis, Val & verlossing vormen samen een Young Adult-trilogie in het genre fantasy. In de YA-wereld is Leigh Bardugo waanzinnig populair en ik ben nogal late to the party. Ik ben de boeken namelijk pas gaan lezen nadat ik de eerste afleveringen had gezien van de Netflix-serie die er van gemaakt is: Shadow & Bone. In de serie wordt het verhaal uit Schim & Schaduw wel gemixt met dat van de Kraaien, een andere serie van Bardugo die in dezelfde wereld speelt. Na het afkijken van de serie heb ik boeken van de Kraaien ook gelezen. Die vond ik een stuk minder dan de Grisha-trilogie, meer schelmenromans. Hoewel de meeste karakters van de Kraaien zijn behouden, is hun verhaallijn veel meer veranderd in de serie. In werkelijkheid spelen de boeken van de Kraaien namelijk pas na het verhaal van Alina uit de Grisha-trilogie. Wat ik vooral interessant vind aan de Grisha-trilogie is de setting (een soort van fantasyland gebaseerd op het oude Rusland), de Grisha zelf en dat er veel grijze personages inzitten (die dus zowel goed als slecht kunnen zijn).

Wild – Cheryl Strayed

Wild is een waargebeurd – dus autobiografisch – verhaal over hoe de 26-jarige Cheryl in haar eentje een loodzware wandeltocht gaat maken. Als wandelaar vond ik het allemaal heel interessant, ook de terugblikken naar haar verleden, de ontberingen onderweg, de andere wandelaars die ze ontmoet, de verhalen over de boeken die ze onderweg leest, de prachtige natuur. Het boek is ook verfilmd en dus na het lezen ook de film gekeken. Qua beelden natuurlijk mooi om het in het echt te zien, maar het lijkt toch allemaal makkelijker te gaan in de film (logisch natuurlijk omdat de actrice niet echt de wandeling gedaan heeft). Het boek is rauwer dan de film.

In de categorie wandelenboeken vond ik Het zoutpad van Raynor Winn ook mooi en dat is eveneens waargebeurd, maar dit boek is ook wel heel zwaar op de hand. Ik wil niet zeggen dat Strayed het makkelijk heeft gehad, maar zij weet het positiever te brengen dan Winn.

De honderd jaar van Lenni en Margot – Marianne Cronin

Als dit je debuurt is: wow! Lenni is 17 en Margot is 83, dus samen zijn ze 100 jaar oud. Ze ontmoeten elkaar op de creatieve afdeling van het ziekenhuis waar ze beiden verblijven in de laatste fase van hun levens. Ze besluiten om voor elk jaar van hun levens een schilderij te maken. Gaat het ze lukken om dit project af te krijgen? En wat voor levensverhalen hebben ze elkaar te vertellen? Het is een mooi boek, er zitten zelfs spanningsbogen in. Het is ook heel erg verdrietig. Maar vooral mooi.

Dan ga ik ook nog een paar eervolle vermeldingen doen, zonder uitleg (die lees je maar terug in de maandelijkse recensies):

Zoals het leven komt – Michelle Visser

Dochters van de Dordogne – Dinah Jefferies

Alle sterren aan de hemel – Sarah Lark

De Cliffehaven-serie van Ellie Dean

Het boek van verloren namen – Kristin Harmel
Het boek van gevonden voorwerpen – Lucy Foley

Noem geen namen – Astrid Sy

De Schemering en de Dageraad – Ken Follett

En geniet ik ook altijd van de boeken van Lucinda Riley (vond het bericht van haar jonge overlijden dan ook behoorlijk shockerend), Corina Bomann en Anne Jacobs/Marie Lamballe (is dezelfde schrijfster).

Wat is de beste (nieuwe) film die je dit jaar heb gezien?

Vanwege corona slechts 3x naar de bioscoop geweest. Dune en de Disney-film Incanto zijn niet echt vergelijkbaar en vond ik allebei goed in hun genre. En dan nog House of Gucci gezien, maar dat vond ik zeker niet de beste film ooit. Was wel onderhoudend voor een sombere zondagmiddag, dat dan weer wel.

Wat deed je op je verjaardag?

Ik ben jarig op 31 maart en had dus mijn tweede lockdownverjaardag. Omdat er toch niets leuks mocht, ging ik maar gewoon werken. Het was extreem mooi weer op mijn verjaardag, 25 graden, waarmee de dag vermoedelijk in de top-10 van warmste dagen van het jaar staat, want de zomer was flut. Na mijn werk heb ik in de namiddag/avond een boswandeling gemaakt, wat heel lekker was in je T-shirt in maart. Daarna kwam mijn moeder eten en spellen spelen, maar omdat er toen nog steeds avondklok was (zij het een uur langer) moest ze om kwart voor 22 alweer naar huis. Ook deed ik een verjaardagsswap met een meisje dat op 30 maart jarig is; dat was leuk. Het was dus geen superfeestelijke verjaardag, maar wel beter dan de verjaardag een jaar eerder toen ik rondliep met een bult op mijn hoofd na een fietsongeluk tijdens mijn werk. Het zou leuk zijn om in 2022 weer eens iets leuks op mijn verjaardag te kunnen doen, maar ik vrees erg voor lockdownverjaardag numero 3.

Heb je iemand gemist?

Jah, tijdens de lockdownperiode met avondklok voelde ik mij behoorlijk eenzaam, omdat je dus niet ’s avonds af kon spreken met vrienden. Omdat ik op zaterdag moet werken, bleef alleen de zondag nog over voor sociale contacten. Toen heb ik wel mensen om mij heen gemist gewoon om leuke dingen mee te doen, zoals spelletjes spelen. Dus alsjeblieft nooit meer die vreselijke avondklok!

Wat is het belangrijkste dat je in 2021 geleerd hebt?

Het zijn geen wijsheden van 2021, ze zijn allemaal al ouder, maar wel toepasbaar op dit jaar:

Niets komt vanzelf aanwaaien, je zal er altijd keihard voor moeten werken.

Verder is vrijheid in allerlei vormen een heel groot goed.

En hoewel iedereen altijd om het hardste roept van niet: genoeg geld hebben maakt wel degelijk gelukkig.

MaandMoves: december 2021

Dit jaar ga ik proberen om elke maand op de laatste dag een soort van maandoverzicht te geven. Ik heb dit eerder geprobeerd met weekoverzichten, maar dat heb ik algauw opgegeven; te veel moeite. Een maand is een wat langere periode en ik hoef dan ook wat minder gedetailleerd op zaken in te gaan.

December

Op de zondagen en de kerstdagen na, heb ik verder alle andere dagen van deze maand gewerkt. Naast werk wordt het leven ook nog beheerst door de K-ziekte van een close familielid en het C-virus. Wat betreft corona vraag ik me af wat we er nu precies mee opgeschoten zijn, want een jaar geleden was het precies hetzelfde met de strenge lockdown en de grens van code zwart en weer een nieuwe variant. Op de vaccinaties na dan. Maar als je de rest van je leven om de zoveel maanden een vaccinatie zou moeten halen, begin ik (wel gevaccineerd) toch ook te twijfelen aan de werking. Toch mag ik nog niet klagen. Zelf nog geen corona gehad, zelfs nog nooit officieel getest (alleen zelftesten). Mijn werk gaat gewoon door. Ik heb geen kinderen die ik thuis moet onderwijzen. Dus zolang die stomme avondklok niet terug komt, zal ik deze zoveelste lockdown ook wel weer doorkomen.

Wandelen, geocaching en Munzee

Met zo weinig vrije dagen bleven er dus niet zoveel dagen over om te wandelen of te geocachen. Ik heb dus maar drie dagen aan geocaching gedaan, waarbij ik 32 caches vond. Omdat er dit jaar twee van de drie probleemdata van december op een zondag vielen, kon ik twee 5-cache-data wegwerken voor mijn Geocaching Datum Project. Eén van die data was 5 december en omdat we toen in de middag ook Sinterklaas deden met de family was ik al heel vroeg op pad om de datum te redden. De avond ervoor had ik twee mysteries opgelost. Tijdens een wandeling over het Elfenpad (tussen Tilburg Universiteit en de Reeshof) deed ik een labcache en daarna vond ik twee opgeloste mysteries.

Bij de tweede datum trok ik mijn plan van november uit de kast: geocaching per fiets rondom Gilze. Omdat ik geen uitsluitsel van de NS kreeg of de storing bij de OV-fietsen op station Gilze-Rijen al opgelost was, besloot ik op safe te spelen en voor een OV-fiets van station Tilburg Reeshof te gaan. Daar waren geen problemen en per fiets vond ik maar liefst 23 geocaches – meer dan ik van tevoren had verwacht – dus de datum 19 december werd ruimschoots gesaved.

Met Kerstmis vond ik ook nog een paar caches in de woonplaats van mijn broertje voor de family-kerst-meeting.

De derde probleemdatum viel op een doordeweekse werkdag en ik wist dus al van tevoren dat die zou blijven staan. Maar twee data weggewerkt is al heel mooi. Het leverde ook nog genoeg punten op voor de twee bergsouvenirs van december. De berg van deze maand is Denali. Ook kreeg ik het oudejaarssouvenir van 2021 (de laatste jaren is het gebruikelijk dat je in de laatste week van het jaar een oudejaarssouvenir kan verdienen en in de eerste week van het jaar een nieuwjaarssouvenir).

Qua Munzees ging het ook beter dan verwacht. Er blijkt een MunzeeGarden te zijn aangelegd rondom de universiteit van Tilburg. Blijkbaar zitten daar een aantal studenten die aan Munzee doen. Dit is nog een vrij nieuwe MunzeeGarden (ontstaan in september van dit jaar) en het leverde mij dus heel veel punten op, genoeg om naar level 116 te gaan. Ik heb nog steeds niet heel de Garden leeggecapt, dus volgend jaar ook nog wat.

Echt een noemenswaardige afstand (meer dan 10 kilometer) wandelen deed ik eigenlijk met Kerstmis. Beide dagen gewoon hier in de omgeving, want het was ijskoud.

Spelletjes

Er werden alweer meer spelletjes gespeeld dan in november en vooral mijn tegenstanders waren erg gevarieerd deze maand, want ik had maar liefst 11 verschillende medespelers (niet allemaal tegelijkertijd natuurlijk). Met Kerstmis werd er alle drie de avonden gespeeld, ik had een spelmiddag/avond met vriendinnen en ik speel ook vaak tegen mijn moeder. Met Sinterklaas kreeg ik het spel Sagrada, dus dat is deze maand een paar keer gespeeld. Ook maakte ik eindelijk Arnak open, want al een tijdje klaar lag. Ik won mijn eerste potje meteen. In Terraforming Mars (een geleend spel) was ik dan bij mijn eerste poging zwaar waardeloos. Keer op Keer 2 is wel helemaal mijn spel: bij mijn eerste potje bereikte ik meteen de hoogste rang. Met Kerstmis mocht het kerst-envelopje (er zitten een paar envelopjes met extra kaartjes in die je open mag maken bij bepaalde gelegenheden) van Meadow open. Kortom, ik ben nog altijd niet uitgespeeld.

Kijken

Eigenlijk was het idee om met Kerstmis naar de bioscoop te gaan voor de nieuwste Matrix. Maar ja, toen kwam die lockdown, dus de bioscoop moest weer dicht. Wel zag ik op Netflix de kerstfilm A boy called Christmas, wat ik wel een aardige film vond, leuk kerstsprookje. De film stond in de top-10 van meest gestreamde films die dag, dus denk dat heel veel mensen hem gezien hebben. Misschien moet ik mijn cavia’s ook leren praten, want de muis had zonder meer de beste uitspraken.

Verder

Was het fijn om Sinterklaas en Kerstmis te kunnen vieren met mijn family. Had ik een heleboel Adventkalenders. Mijn moeder en ik wisselden Adventcadeautjes uit, die we het hele jaar daar verzameld hadden, dus eigenlijk het hele jaar plezier van gehad. Ik had een adventkalender met thee, maar die viel een tikje tegen omdat de smaken vier keer herhaald werden en ik 1 smaak (rooibos natuurlijk) heel vies vond. De andere drie smaken waren wel prima. Dan was er nog een Adventkalender met chocolaatjes en de kraskalenders van de staatsloterij, het enige lot dat ik koop (en de tweede kreeg ik cadeau). Heel veel cadeautjes dus deze maand, zowel gegeven als gekregen. Allebei leuk. Zelfs mijn cavia’s kregen cadeautjes, maar ze wilden absoluut geen kerstmutsjes op voor een kerstfoto. Eten is veel belangrijker!

Ook las ik weer een aantal boeken uit, maar ik haalde mijn jaardoel (100 boeken) al in november, dus dit zijn allemaal bonusboeken. Omdat ik bang was dat de bibliotheek weer dicht zou moeten, leende ik een extra grote stapel boeken, maar de bibliotheek mag dit keer open blijven, dus dat is een meevaller. Gelukkig heb ik een onbeperkt abonnement en mag ik boeken zes weken lenen en vaak verlengen (zolang ze niet gereserveerd zijn).

Geocachingverhalen uit het verleden: Heel veel honden uitlaten.

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 30 december 2016

Ondanks het ijskoude weer gingen Anke en ik heel veel honden uitlaten in Terheijden.

Het verhaal

Er was in 2016 nog maar 1 record te verbreken: dat van de meeste caches in een jaar. Dat staat op naam van het jaar 2011, met 941 founds. Maar…vandaag hebben we wel 2010 van plek 2 afgejaagd. 2010 stond al jarenlang op de tweede plek met 922 founds. Maar daar zijn we vandaag dus overheen gegaan en vanaf nu staat 2016 op de tweede plek met 926 founds.

Vandaag hadden Anke en ik nog een leuke dag met het rondje Who let the dogs out? Bij de naam van deze cacheserie moest ik denken aan dat foute, seksistische hitje van de Baha Men. Deze cacheroute ging gewoon over echte honden. We hebben het tijdens de wandeling dan ook vooral gehad over bekende honden uit het heden en het verleden.

Voor de bonus moest je hondenrassen raden en dat zou alleen voor echte hondenkenners zijn. Maar uiteindelijk viel het wel mee. Van de zes hondenrassen kon ik er vier zo opdreunen. En de andere twee vonden we snel via internet. Daarmee konden we de bonus, genaamd Top Dog, ook vinden. De caches waren allemaal redelijk snel gevonden, naar een enkele wat langer moeten zoeken.

Terheijden is best een mooi dorpje. We moesten door een weg met een verbodsbord, dus ik vroeg twijfelend: “Mogen we hier wel in?” Anke antwoordde heel droog: “Ja, want wij hebben geen wielen.”

Het stukje langs het riviertje de Mark was het mooiste. Daarna loop je langs de Schans, dat is een vestingwerk uit de tijd van de 80-jarige oorlog.

Onderweg pakten we ook I love geocaching in Terheijden mee, die lag mooi op de route. We moesten 18 caches om dit jaar tweede te laten worden. Na de honden-serie stonden we op 15 founds, dus we moesten er nog 3. We besloten dus ook nog het Rondje Put te gaan doen, dat was maar een kort rondje. Onderweg kwamen we nog langs de Carpool Terheijden, maar dat was een zeer vieze locatie; wat een ranzige zooi kunnen mensen er toch van maken.

Rondje Put was een kort maar krachtig rondje: 5 caches. Daarmee haalden we dus de tweede plaats. Het was heel druk rond de put, met mensen en honden, dus ongezien loggen was vrij lastig.

Verder was het vandaag heel erg koud, maar net boven het 0-punt.

We waren ook nog vroeg in de middag thuis, dus kon ik meteen loggen. We gaan het jaar 2016 uit met de teller op 7127 founds. Whoop whoop!

Wat ik hier op 30 december 2021 nog aan toe te voegen heb:

Dit was ondanks de kou best een leuk wandelrondje. Het jaar daarop – in 2017 – verbraken we het jaarrecord, maar 2016 staat nu nog steeds op de derde plek (tenzij we er in 2021 nog overheen gaan, maar ik heb deze blog al ingepland in september, dus dat weet ik nu nog niet).

Geocachingverhalen uit het verleden: Hardlopende fiets?

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 23 december 2013

Omdat ik een hekel heb aan hardlopen, besloot ik de hardloop-serie per fiets te gaan doen.

Het verhaal

Er was een nieuwe serie caches bij Boxtel. De serie heette Hardlopen en lag langs de hardloop-route van de maker. Maar ik heb een hardgrondige pesthekel aan hardlopen en ging lekker fietsen, want dat vind ik wel leuk. Er was geen bonus, dus het maakte niet uit in welke volgorde ik dit ging aanpakken. Nummertje 4 lag het dichtste bij vanuit Oisterwijk, dus werd dat de eerste. Bij de eerste even moeten zoeken hoe de cache verstopt zat, maar het bleken allemaal kleine rolletjes te zijn in het randje van een verkeersbord. Dat was dus bij alle 10 het geval. Ze waren niet heel nauwkeurig ingemeten, dus als er meerdere borden bij elkaar stonden wat langer moeten zoeken. Ook waren de rolletjes lastig uit de kokertjes te krijgen, dus moest ik steeds mijn pen demonteren om met het veertje de logrol eruit te trekken. Maar ach, in 2 uurtjes even 10 founds scoren is best lekker. Meteen mijn beweging en mijn portie buitenlucht voor vandaag gehad.

Wat ik hier op 23 december 2021 nog aan toe te voegen heb:

Onbewust redde ik met deze actie ook meteen de datum. De serie verdween vrij snel alweer in het archief. Al dat onderhoud aan nano’s zal wel te veel moeite hebben gekost.

Ik heb nog steeds een hekel aan hardlopen (en kan het ook niet lang meer sinds mijn kniekneuzing), maar fietsen doe ik nog altijd veel.

Geocachingverhalen uit het verleden: Rondje Tilburg per fiets

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 16 december 2014

In de ochtend had ik een introductie bij een bedrijf waar ik een paar maanden heb gewerkt via een uitzendbureau. Omdat ik toen toch al in Tilburg was, besloot ik om in de middag een paar geocaches mee te pakken.

Het verhaal

De eerste was Op de koffie bij het JEL-team, een cache in een bosje langs het fietspad, die verstopt zit in een thermoskan. Ik had eigenlijk verwacht dat het een voortuincache zou zijn, dus ik vond dit eigenlijk fijner.

Door naar het Meisjes en de Draak, die ik vooral door de draak in de titel van de cache, graag wilde vinden. Hij ligt in het bosgebied de Kaaistoep achter de wijk de Blaak. Helaas waren de Schotse Hooglanders niet te zien, maar op zich vond ik de locatie van  de cache wel ok.

De korte multi Burgemeester van de Mortel stond al heel lang op het to-do-lijstje, maar het sprak me niet zo aan, een multi midden in een woonwijk. In het kader van meer multi’s in de lijst, moest hij er vandaag toch aan geloven. Het viel eigenlijk wel mee, wat vragen beantwoorden op het plein en daarna een liftconstructie aan het balkon van een flat. Gelukkig waren er op dat moment geen mensen, dus voelde ik mij niet zo bekeken. De kleine cache zat tjokvol trackables, dus ik heb er brutaalweg een paar meegenomen. Achteraf bezien had ik ze best allemaal mee kunnen nemen, want toen ik ging loggen bleek de cache die dag nog te zijn gearchiveerd.

De avond ervoor had ik Kittens opgelost, een makkelijke mysterie over de volgorde waarin een nestje kittens was geboren. Zulke puzzels kan ik wel aan en vind ik nog leuk om te doen. Het was een voortuincache in zo’n typische Tilburgse volksbuurt. Gelukkig is het daar vrijwel uitgestorven op een doordeweekse dag. Ik besloot mijn cache-tocht met het loggen van de derde Kerkenroute-cache. Ik vind niet echt dat die caches iets toevoegen, maar ja, ze staan in de nearbiest-lijst, dus moeten gevonden worden. Zo had ik relatief snel vijf caches gescoord.

Later bleek dat dit de laatste caches van 2014 waren; de rest van het jaar moest er gewerkt worden en waren de weersomstandigheden erg slecht.

Wat ik hier op 16 december 2021 nog aan toe te voegen heb:

Pfft, wat maak ik mij hier nog druk om de nearbiest-lijst. Tegenwoordig boeit mij dat niet meer zo; als een cache mij niet leuk lijkt, doe ik hem gewoon niet. Er zijn genoeg andere om uit te kiezen.

Geocachingverhalen uit het verleden: Disney/Pixar op de Nieuwe Heide

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 9 december 2013

Ik ging per trein naar Best voor een wandeling over de Nieuwe Heide langs Disney/Pixar caches.

Het verhaal

Het idee was om op pad te gaan om verschillende doelen te vervullen; het verbeteren van de 1-cache-datum, geocachingfound #4700, 400 founds voor 2013 en het totaal voor de maand december over de 200 founds halen (dat is dus voor alle december-maanden van het begin af aan, het was de enige maand met minder dan 200 founds). Al een hele tijd wilde ik de At the movies-serie in Best gaan doen. Ik vond het alleen net iets te ver fietsen. Dus besloot ik om met de trein te gaan en dan vanaf het station te lopen. Het was ongeveer 2,5 kilometer wandelen vanaf het station naar de eerste cache. Gelukkig was er een loop/fietsbrug over de snelweg, waar zelfs flink gebruik van werd gemaakt. En er was ook nog een fietspaddestoel die ik kon waymarken, dus mijn wandeling begon goed.

De At the Movies-caches liggen allemaal in het gebied van de Nieuwe Heide, daar was ik al vaker geweest voor andere caches, in het bijzonder voor Natuurwandeling Nieuwe Heide, de eerste found van 2011. Het was druk in het gebied met wandelaars en honden. Ook waren ze bomen aan het kappen rondom het Langven, dus ik vreesde voor de caches die in dat gebied lagen. Maar de caches waren er allemaal nog, ze lagen er keurig bij, met logrollen in het thema van de film en allemaal schoon en droog. Ook werden er hints gegeven, wat het zoeken nog wat versnelde, ik vind het altijd wel prettig als er een kleine hint wordt gegeven. Ik hield de volgorde aan die werd aangeraden bij de bonus-cache, maar ik was halverwege begonnen. Dat werd dus bij de bonus-cache een probleem, want toen moest ik 750 meter terug lopen, maar dat had ik ervoor over de serie compleet te krijgen.

Goed, ik bereikte de bonus, die aangekleed was met het blikje van een bioscoop-bon en ruilde trackables. Daarna begon ik aan de wandeltocht terug naar het station van Best. Ik had ook mijn dagdoel nog niet bereikt, dus er moesten nog een paar caches gevonden worden. Ik had Met Stip op de kaart…Best al opgelost, een mysterie waarbij je alleen maar een projectie hoefde te maken. Ik vond de cache bij een boom in een parkstrookje.

Vanaf daar liep ik naar de start van de korte multi Speeltuinronde 1. Die liep dus langs de speeltuintjes in de wijk en de route liep ook nog langs de voortuincache Mijn hobby’s. Dus die ook nog meegepikt. De speeltuintjes waren wel leuk, maar werden helaas misbruikt als hondenuitlaat, waardoor ik bij speeltuin 3 met de eerste voet in de stront trapte en bij speeltuin 4 met de andere voet. Ook vond ik dat de cache niet zo heel kindvriendelijk verstopt was in de geluidsdempende muur langs de spoorlijn.

Het was wel fijn dat het station ondertussen al in zicht was. Ik stapte in de trein met mijn stinkende hondenstrontschoenen, dus thuis wachtte nog het vervelende schoonmaakklusje op mij. Gelukkig kon ik mezelf troosten met het feit dat ik wel alle gestelde doelen had vervuld.

Wat ik hier op 9 december 2021 nog aan toe te voegen heb:

Whaha, ook acht jaar geleden was ik dus al bezig met het Geocaching Datum Project en maandaantallen en andere doelen. Wat dat betreft is er nog niet veel veranderd, behalve dan dat er nu geen 1-cache-data meer zijn, de laagste aantallen zijn twee 3-cache-data. Ook heeft december niet meer het laagste aantal founds, dat is nu februari.

Die wandeling vanaf het station naar de Nieuwe Heide heb ik ondertussen zo vaak gemaakt, dat ik hem zo’n beetje kan dromen. Maar het is een mooi gebied om te wandelen en er verschijnen steeds weer nieuwe geocaches. Die At the Movies-serie zit ondertussen al lang in het archief.